αναδημοσίευση από το Wake Up Cyprus
http://wakeupcyprus.blogspot.com/2013/05/inside-job-ceos-le-monde-goldman-sachs.html
Από τον καιρό που άρχισε η συστημική χρηματοπιστωτική κρίση το φθινόπωρο του 2008 με την κατάρρευση της Λιμαν Μπράδερς που συμπερασέρυσε τον ασφαλιστκό κολοσσό AIG και μαζί του την παγκόσμια οικονομία ακούμε όρους παράξενους που αγνοούσαμε….
Τι είναι τα cdo;
Τι είναι τα cds;
Τι είναι τα λεγόμενα τοξικά ομόλογα και πως δημιουργήθηκαν;
Γιατί κατέρρευσε το οικονομικό σύστημα που οδήγησε στην κατάρρευση δύο τεράστιων χρηματοπιστωτικών κολοσσων όπως η Λιμαν μπράδερς και η AIG;
Γιατί αποφασισαν να σώσουν την AIG με 700 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ δολλάρια από τις τσέπες των φορολογουμένων που έχασαν τις οικονομίες τους και άφησαν την Λιμαν να καταρρεύσει;
Είναι πάρα πολύ σημαντικό ντοκυμαντέρ με απίστευτα ντοκουμέντα
Όλοι ανεξαιρέτως οι υπουργοί οικονομικών των ΗΠΑ ο διοικητής της ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ λεγόμενης Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ το λεγόμενο Federal Reserve που τύπώνει χρήμα από το μηδέν….
Όλοι ανεξαιρέτως οι οικονομικοί συμβούλοι των κυβερνήσεων ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ προέρχονται από τράπεζες όπως η Goldman Sachs.
H προπαγανδιστική μηχανή της ορθότητας των πολιτικών τους που επέφεραν αυτή την πρωτοφανή κρίση περιλαμβάνει οικονομολόγους καθηγητές του Χάρβαρντ , του Μπέρκλευ που πληρώνονται εκατομμύρια εκατομμυρίων απλά για να προπαγανδίζουν υπέρ αυτών που τους πληρώνουν και μετά γίνονται και οι ίδιοι κυβερνητικά στελέχη
Ακριβώς όπως ο διορισμένος αντισυνταγματικά ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Παπαδήμος προέρχεται από μια ΙΔΙΩΤΙΚΗ τράπεζα την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα που δεν εκλέγεται και δεν λογοδοτεί σε κανένα χωρίς να έχει απολύτως καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση….
Ο Παπαδήμος ήταν αντιπρόεδρος της ΕΚΤ και μαζί με τον Σημίτη τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας αρχές της δεκαετείας του 2000 παραποίησαν τα λογιστικά βιβλία και τα στοιχεία του ελληνικού κράτους και μαζί με “δάνειο” αέρα που πήρε η ελλάδα από την Goldman Sachs 3 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΩΝ έβαλαν την Ελλάδα στην ΟΝΕ
Τον επέβαλαν οι τράπεζες να κυβερνήσει άμεσα
Ακριβώς όπως οι τραπεζίτες διόρισαν παράνομα τον Μάριο Μόντι ως Πρωθυπουργό της Ιταλίας!
Ένα άρθρο της γαλλικής εφημερίδας Le Monde
Goldman Sachs, le trait d’union entre Mario Draghi, Mario Monti et Lucas Papadémos
Le Monde.fr | 14.11.2011 à 18h57 • Mis à jour le 15.11.2011 à 14h41
Par Marc Roche
στο τέλος βρίσκεται το πρωτότυπο άρθρο στα Γαλλικά
Ντράγκι, Μόντι, Παπαδήμος και στην κορυφή Goldman Sachs
από το πολιτικό συλλογικό μπλοκ παραλληλογράφο
Ντράγκι, Μόντι, Παπαδήμος και στην κορυφή Goldman Sachs
Posted on 15 Νοεμβρίου, 2011 6:03 μμ by Γαλαξιάρχης (Zaphod)
Goldman Sachs: ο συνεκτικός κρίκος ανάμεσα στους Mario Draghi, Mario Monti και Λουκά Παπαδήμο
Του Marc Roche από τη LeMondeΠρώτη δημοσίευση radiobubble news (μετάφραση Кроτ)
Τι κοινό έχουν ο Mario Draghi, o Mario Monti και ο Λουκάς Παπαδήμος; Ο νέος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ο πιθανολογούμενος επόμενος Ιταλός Πρωθυπουργός και ο νέος Έλληνας Πρωθυπουργός αποτελούν σε διαφορετικό βαθμό “μέλη” της ευρωπαϊκής “Κυβέρνησης Sachs”. Η αμερικάνικη τράπεζα πράγματι έστησε εδώ και καιρό ένα δίκτυο μοναδικής επιρροής στην Ευρώπη, υπόγειο όσο και δημόσιο.
Οπωσδήποτε είναι απαραίτητη η ιεραρχία. Την πρώτη θέση κατέχει φυσικά στο Mario Draghi, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs, αρμόδιος για την Ευρώπη, μεταξύ 2002 και 2005. Με τον τίτλο του συνεργάτη, είναι υπεύθυνος για “εταιρίες και κυρίαρχα κράτη”. Με αυτή την αρμοδιότητα, ένα από τα καθήκοντά του είναι να προωθεί το χρηματοπιστωτικό προϊόν ”swap”, που επιτρέπει την αφομοίωση μέρους του δημοσίου χρέους, όπερ και επέτρεψε το μασκάρεμα των ελληνικών λογαριασμών. Επόμενος έρχεται ο Mario Monti, διεθνής σύμβουλος από το 2005. Και στην τρίτη θέση βρίσκεται ο Λουκάς Παπαδήμος, άρτι διορισθείς Πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο οποίος, ως Πρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδας μεταξύ 1994 και 2002, συμμετείχε στις εργασίες μαγειρέματος των ελληνικών λογαριασμών, που διενεργήθηκε από αυτή την Goldman Sachs. Διαχειριστής του ελληνικού χρέους είναι εξάλλου κάποιος Πέτρος Χριστοδουλου, πρώην συνεργάτης της εταιρίας.
Δύο άλλοι παράγοντες της υπόθεσης αποσύνθεσης της ευρωζώνης είναι ο Otmar Issing, πρώην Πρόεδρος τηςBundesbank και ο Jim O’Neill, που επινόησε το κόνσεπτ BRICS, ακρωνύμιο που ορίζει τις αναδυόμενες αγορές που διαθέτουν υψηλό δυναμικό ανάπτυξης (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική). Πρώην Πρόεδρος της Goldman Sachs International, και νυν στέλεχός της, ο Ιρλανδός Peter Sutherland διαδραμάτισε ένα ρόλο-κλειδί στην σωτηρία της Ιρλανδίας. Τέλος, ο Paul Deighton, που εργάστηκε επί 22 χρόνια στη Goldman Sachs, είναι ο Γενικός Διευθυντής της Επιτροπής Διοργάνωσης των Ολυμπιακών ΑΓώνων του 2012- κατ’επίφαση, αφού όλοι ξέρουν πως ο αθλητισμός, όπως και η φιλία, είναι εκτός θέματος.
Παρόλ’αυτά, και πέρα από τα φαινόμενα, το δίκτυο επιρροής που έφτασε στο ζενίθ του πριν και κατά τη διάρκεια της πολιτικής και χρηματοπιστωτικής θύελλας του 2008, έχει χάσει μέρος της αποτελεσματικότητάς του. Πράγματι, η παλιά συνενοχή που διατηρούσαν οι πρώην κεντρικοί τραπεζίτες, δραστήριοι στο να κινούν τα νήματα, αποδεικνύεται λιγότερο χρήσιμη απέναντι σε πολιτικούς που διαθέτουν ευαισθησίες σχετικά με την έλλειψη δημοτικότητας των επαγγελαμτιών του χρηματοπιστωτικού τομέα, οι οποίοι θεωρούνται υπεύθυνοι για την κρίση. Ενώ η Goldman Sachs μπορούσε εύκολα να αξιοποιήσει τα ταλέντα της -Ελλάδα, σπέκουλα εναντίον του ευρώ, σκάνδαλο Abacus, στο οποίο ήταν αναμεμειγμένος ο Γάλλος Fabrice Tourre, επίσης στέλεχος της Goldman Sachs-, κρίνεται πια πολύ αποξενωμένη από το κοινό.
Το καρνέ με τις επαφές είναι χρήσιμο μεν, αλλά δεν επαρκεί από μόνο του. Γιατί οι τράπεζες θέλουν να τοποθετούν τους ανθρώπους τους σε θέσεις-κλειδιά, χωρίς όμως να πέφτουν οι μάσκες. Γι’αυτό αυτοί οι υψηλά ιστάμενοι άνθρωποι κρύβουν επιμελώς αυτές τις σχέσεις, όταν δίνουν συνεντεύξεις ή φέρουν εις πέρας μια επίσημη αποστολή (όπως στην περίπτωση του Monti, στον οποίο εμπιστεύτηκε ο Πρόεδρος της Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο τη διενέργεια μας έρευνας για την εσωτερική αγορά το 2010).
Ο Mario Draghi επιβεβαιώνει πως, μολονότι ήταν όντως ενεργός συνεργάτης το 2002, δεν έχει καμία σχέση με τους μαγειρεμένους ελληνικούς λογαριασμούς, των οποίων το συντονισμό ανέλαβε δυο χρόνια αργότερα η τράπεζα. Ο Draghi παραιτήθηκε το 2005, δηλαδή ένα χρόνο αφού η Goldman Sachs μεταπώλησε μέρος του συγκεκριμένου swap στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας, τη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, της οποίας επικεφαλής ήταν ένα άλλο πρώην στέλεχος της Goldman, ο Πέτρος Χριστοδουλου – ο οποίος σήμερα διευθύνει έναν οργανισμό που διαχειρίζεται το ελληνικό χρέος.
Goldman Sachs, le trait d’union entre Mario Draghi, Mario Monti et Lucas Papadémos
Le Monde.fr | 14.11.2011 à 18h57 • Mis à jour le 15.11.2011 à 14h41
Par Marc Roche
Qu’ont en commun Mario Draghi, Mario Monti et Lucas Papadémos ? Le nouveau président de la Banque centrale européenne, le président désigné du conseil italien et le nouveau premier ministre grec appartiennent à des degrés divers au “gouvernement Sachs” européen. La banque d’affaires américaine a en effet tissé en Europe un réseau d’influence unique sédimenté depuis des lustres grâce à un maillage serré, souterrain comme public.
A tout concours, il faut une hiérarchie. Le premier prix revient bien sûr à Mario Draghi, vice-président de Goldman Sachs pour l’Europe entre 2002 et 2005. Nommé associé, il est chargé des “entreprises et pays souverains”. A ce titre, l’une des missions est de vendre le produit financier “swap” permettant de dissimuler une partie de la dette souveraine, qui a permis de maquiller les comptes grecs. Vient ensuite Mario Monti, conseiller international depuis 2005. Arrive en troisième position Lucas Papadémos, qui vient d’être nommé premier ministre de la Grèce, qui fut gouverneur de la Banque centrale hellénique entre 1994 et 2002, qui a participé à ce titre à l’opération de trucage des comptes perpétré par GS. Le gestionnaire de la dette grecque est d’ailleurs un certain Petros Christodoulos, un ex-trader de la firme.
Deux autres poids lourds tiennent le haut du pavé dans la défenestration de l’euro, Otmar Issing, ex-président de la Bundesbank et Jim O’Neill, l’inventeur du concept des BRICS, l’acronyme désignant les marchés émergents à fort potentiel de croissance (Brésil, Russie, Inde, Chine et Afrique du Sud). Ex-président de Goldman Sachs International dont il est resté l’un des administrateurs, l’Irlandais Peter Sutherland a joué un rôle-clé dans le sauvetage de l’Irlande. Enfin, Paul Deighton, qui a passé 22 ans chez Goldman Sachs, est directeur général du comité organisateur des Jeux olympiques de Londres en 2012. La lanterne rouge car chacun sait que le sport comme l’amitié est hors concours.
Pourtant, au-delà des apparences, le réseau d’influence qui a fait sa puissance avant ou pendant la tourmente politique financière de 2008 a perdu de son efficacité. En effet, les complicités anciennes entretenues par les ex-banquiers centraux chevronnés mobilisés pour tirer les ficelles se révèlent moins utiles face à des politiciens sensibles à l’impopularité des professionnels de la finance tenus pour responsables de la crise. Là où Goldman Sachs pouvait facilement exercer ses talents, une série d’affaires – la Grèce, la spéculation contre l’euro, le scandale Abacus auquel a été mêlé le goldmanien français Fabrice Tourre – lui ont mis à dos la puissance publique.
Le carnet d’adresses est utile mais ne suffit plus à lui tout seul sur une planète financière complexe et technique et face à une nouvelle génération d’industriels moins pétris de respect pour l’establishment. Les patrons européens partis à la conquête du monde se sont émancipés des croisés de la haute finance style Goldman Sachs. La quête de valorisation de l’actionnaire, les exigences de transparence des comptes et les impératifs de l’expansion à l’étranger émoussent l’”effet réseau”. Enfin, devenus plus exigeants sur la qualité et l’indépendance du métier de conseil, les clients européens, mais pas seulement, exigent le respect d’un minimum d’éthique.
Et c’est là que le bât blesse à propos de Goldman Sachs. Car la banque aime placer ses hommes sans jamais laisser tomber le masque. C’est pourquoi ses hommes liges cachent cette filiation quand ils donnent une interview ou mènent une mission officielle (comme ce fut le cas de Monti qui s’est vu confier en 2010 une étude sur le marché unique européen par le président de la Commission, José Manuel Barroso).
Mario Draghi affirme qu’étant entré en fonction en 2002, il n’a rien eu à voir avec le maquillage des comptes grecs orchestré deux ans plus tôt par la banque. Et il a démissionné en 2005, soit un an avant que Goldman Sachs ne revendre une partie du “swap” en question à la National Bank of Greece, la première banque commerciale du pays, dirigée par un ancien Goldmanien, Petros Christodoulos, aujourd’hui responsable de l’organisme gérant la dette grecque.
Marc Roche
journaliste au Monde.fr
