Monthly Archives: Ιουλίου 2010

Δημοσιοκάφροι:Οι τράπεζες «μας» πέρασαν το ευρωπαικό τεστ κ άλλα προπαγανδιστικά παραμύθια….ιδού η δύναμη της ενναλκτικής πληροφόρησης από bloggers

Διαβάζουμε στις εφημεριδες παπαγαλάκια των πουλημένων δημοσιοκάφρων ότι και καλά οι τράπεζες «μας» η τράπεζα κύπρου και μαρφίν (λαική για τους κυπραίους)  του κύριου βγενόπουλου του μάστρου του από το κατάρ πέρασαν τάχα το τεστ

παρομοίως πέρασαν το τεστ και κάποιες «ελληνικές» τράπεζες αλλά η αγροτική που όλως τυχαίως προσφέρθηκε να την αγοράσει η πειραιώς  η οποία πέρασε το τεστ αν και καταπαττισμένη και φαληρισμένη

παιχνιδάκια πολύ επικίνδυνα πάνω στις πλάτες όλων μας οι οποιοι θα τρώγαμε αμάσητο το παραμύθι απο τους δημοσιοκάφρους

οι οποίοι δημοσιοκάφροι πιστέψτε το τις πλείστες φορές σε ποσοστό 90% είναι πανάσχετοι  αντικειμένου και γράφουν αρλούμπες και μαλακίες ειδικά για οικονομικά θέματα

διαβάζω ερωτήσεις που κάνουν τέτοιοι τύπου σε οικονομικούς λαμόγιους και κλαίω  και γελώ ταυτόχρονα

δημοσιοκάφροι αλήτες μαλακισμένοι τσιράκια της οικονομικής εξουσίας που πουλάτε πατριωτισμό του κώλου των τραπεζών που καταστρέφουν τους ανθρώπους

και εδώ έρχεται η δύναμη όλων μας…………. τα blogs το ίντερνετ η αδιαμεσολάβητη πληροφόρηση, το μοίρασμα των γνώσεων μας με όλους, των απόψεων μας των ιδεών μας

ο φίλος Άγης Γηός σε ένα αναλυτικότατο του άρθρο ξεμπροστιάζει και ξεφτιλίζει τις τράπεζες «μας» που τάχα πέτυχαν κάνοντας μας να νοιώθουμε υπερήφανοι που μας γαμάνε τόσο αξιόλογα λαμόγια τοκογλύφοι κοράκια δίνοντας μας αέρα

διαβάστε το όμως μην βαριέστε γιατί η γνώση δεν γίνεται download ακόμη αλλά αποκτάται 😉

http://agisgios2.blogspot.com/2010/07/blog-post_24.html

24.7.10

Τράπεζες, Τεσταρίσματα και οι…«Ζυμώσεις» των Ελλήνων Τραπεζιτών

‘ Η παρούσα ευκαιρία οικοδόμησης μιας ειρηνικής και αλληλεξαρτώμενης
παγκόσμιας τάξης δεν θα είναι ανοικτή για μεγάλο χρονικό διάστημα ..
Βρισκόμαστε στα πρόθυρα της παγκόσμιας μεταμόρφωσης.
Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η κατάλληλη μεγάλη κρίση
και τα έθνη θα δεχθούν τη Νέα Παγκόσμια Τάξη «
D. Rockefeller – 1994 βλ.David Rockefeller Quote with Comments

«Μετά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο της δημοκρατίας,

ο διοικητής της ΤτΕ, κ.Προβόπουλος δήλωσε πως
“έχουμε διαβεί τον Ρουβίκωνα” , αναφερόμενος στην κατάσταση της χώρας.

Είναι εμφανές πως μέσα στην απέραντη σοφία του, ο κ.Προβόπουλος

έκανε ένα δηκτικό κι απόλυτα ειλικρινές σχόλιο για την κατάσταση της Ελλάδος.
Διότι ο αψεγάδιαστος ούτε καν σκέφτηκε πως ο Ιούλιος Καίσαρας πέρασε τον
Ρουβίκωνα προκειμένου να καταλύσει τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Ο πολυχρονεμένος δεν φαντάστηκε πως η ίδια του η φράση σημαίνει
μια πράξη που δεν έχει επιστροφή

Είμαι σίγουρος πως μέσα στην ηλιόδωρη λάμψη της διάνοιάς του,
έκανε μια βαρυσήμαντη δήλωση με πολλούς αποδέκτες.
Εικάζω μάλιστα πως η ευθυκρισία του, τον οδήγησε να αναγνωρίσει

το προσωπικό βάρος που φέρνει μια τέτοια απόφαση,
καθώς σύμφωνα με το ρωμαϊκό νόμο, όποιος στρατηγός περνούσε τον
Ρουβίκωνα, καταδικαζόταν αυτομάτως σε θάνατο από τη δημοκρατία….» .
Techie Chan Ο κ. Προβόπουλος περιδιαβαίνει τον Ρουβίκωνα.

Ακούσαμε ότι από το Ευρωπαϊκό τεστάρισμα πέρασε η Πειραιώς (μια θέση πριν το πάτο, βλ. Η ώρα της αλήθειας για τις τράπεζες ), αλλά δεν πέρασε η Αγροτική.
..
Αυτό που δεν μας είπαν είναι ότι η Πειραιώς πριν το τεστάρισμα:
  • ζήτησε και πήρε δώρο 2,2 δις ευρώ από τον κρατικό κορβανά πέραν από 700 ή 750 εκατομμύρια που είχε πάρει παλιότερα
  • πήρε δάνειο 350 εκατομμύρια από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο
  • πήρε δάνειο 700 εκατομμύρια από την Αγροτική

Επίσης δεν ακούσαμε να μας πουν ότι:
με την πρωτοφανή και παράνομη μεθόδευσή της ημέρες πριν το τεστάρισμα να κάνει προσφορά από μόνη της να εξαγοράσει την Αγροτική και το Τ.Τ σε εξευτελιστική τιμή:

  • απέφυγε την υποβάθμισή της από διεθνή οίκο αξιολόγησης
  • αύξησε την τιμή της δικής της μετοχής και μείωσε συτήν της αγροτικής

Το Ελληνικό Δημόσιο δεν προσκάλεσε σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου σε εκδήλωση ενδιαφέροντος για την εξαγορά των τραπεζών. Δεν υπήρξε καμία γνωστή απόφαση της επιτροπής αποκρατικοποιήσεων, δεν έγινε αποτίμηση της αξίας των τραπεζών, ούτε καν υπάρχει σύμβουλος αποκρατικοποίησης .
Από την Πειραιώς ΠΑΡΑΒΙΑΣΤΗΚΕ ΟΛΟ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ, βλ. και Εδώ

Και δεν έχει ακόμη παρέμβη εισαγγελέας…..

Για την Αγροτική δεν μας είπαν ότι λίγο πριν το τεστάρισμα:

  • Έδωσε επισφαλή δάνεια στα κόμματα
  • Ενώ επέκειτο το τεστάρισμα και ακούγετο ότι ίσως αντιμετωπίσει πρόβλημα δεν πήρε κρατική ενίσχυση όπως η Πειραιώς, αλλά αντιθέτως αποδυναμώθηκε δίνοντας υπέρογκο δάνειο στην ανταγωνίστριά της Πειραιώς.

Με τα αποτελέσματα του τεσταρίσματος αυτού η μετοχή της Αγροτικής θα πέσει κι άλλο και θα εξαγοραστεί με ακόμη πιο εξευτελιστική τιμή.

Σημειωτέον ότι διευθυντής της Αγροτικής είναι πρώην μεγαλοστέλεχος της Πειραιώς

Και ακόμη δεν έχει παρέμβη εισαγγελέας για την υπονόμευση αυτή.

Για μιαν άλλη φορά οι οικονομολόγοι μας θα σιωπήσουν. Δεν θα μας εξηγήσουν για τα τεσταρίσματα και τα «φτιαξίματα».

Δεν θα μας πουν ότι με τα τεστ μπορείς να συμπεράνεις αυτό που εκ των προτέρων επιθυμείς.
Το αποτέλεσμα που θα πάρεις θα εξαρτηθεί από τα δεδομένα που θα βάλεις, όπως συμβαίνει με το πρόγραμμα σε έναν υπολογιστή.

Οποιοδήποτε τεστ μπορείς να το σχεδιάσεις να αποδείξεις ό,τι επιθυμείς.

Ο σχεδιασμός ενός τεστ δεν είναι παρά η διατύπωση μιας ερώτησης και τα αποτελέσματά του η απάντηση στην ερώτηση. Η απάντηση εξαρτάται από τη διατύπωση της ερώτησης. Δεν υπάρχουν απαντήσεις που ισχύουν για όλες τις ερωτήσεις.

Γιαυτό έχει μεγάλη σημασία ποιος κάνει το τεστ και ποια συμφέροντα εκφράζει.
.
Εκεί που η οικονομία πήγαινε μια χαρά και όλοι ξεφαντώνανε, δανείζονταν και κατανάλωναν, γιατί έτσι έπρεπε λέγανε οι μέντορές της, ξαφνικά χρειάζεται λιτότης γιατί η οικονομία μπήκε σε κατάθλιψη και δεν τις αρέσουν τα νταβαντούρια και οι χαρές.
Αρέσκεται τώρα σε κατσουφιές και καταστολή.

Έτσι είπαν τα νέα τεστ. Οι δείκτες βγήκαν πέρα από τα φυσιολογικά.

Και νάσου και όλο και μικραίνουν τα απαιτούμενα φυσιολογικά, όπως και στα άλλα τεστ της άλλης γιατριάς.
(Από 280 η χοληστερίνη πήγε στο 240 μετά στο 220, τώρα στο 200 και επίκειται συνεχής κάθοδος προαναγγέλλουν οι ερευνητές με απόκοντα τους μέντορές τους τις φαρμακομαφίες να δίνουν ένα γιατρικό και να δημιουργούν εκατοντάδες άλλους πεσμένους ή ανεβασμένους δείκτες για όλο και καινούργια ¨γιατρικά» )

Όπως αναφέρει ο Ρούσος Βρανάς στο χθεσινό του άρθρο [ Δρόµοι ] στα ΝΕΑ:

«Ούτε διλήµµατα… ούτε σκληρές επιλογές. Στην πραγµατικότητα δεν βρίσκονται αντιµέτωπες µε τέτοια οι χώρες της ευρωζώνης. Ούτε µε διλήµµατα να κόψουν ή να µην κόψουν τις δαπάνες, επειδή οι κυβερνήσεις τους τα τελευταία χρόνια παραξόδεψαν. Ούτε µε σκληρές επιλογές προκειµένου να ικανοποιήσουν τις αγορές. Τίποτα από αυτά δεν έχει να κάνει µε την αλήθεια.
Η αλήθεια είναι, τουλάχιστον όπως την αντιλαµβάνεται ο οικονοµολόγος Μαρκ Γουάισµπροτ, πως «πανίσχυρα συµφέροντα στο εσωτερικό αυτών των χωρών, µεταξύ των οποίων και η Ισπανία, η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, εκµεταλλεύονται την κατάσταση για να επιβάλουν τις αλλαγές που θέλουν».

Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο για το οποίο έχει κάνει προσφορά η Πειραιώς να το εξαγοράσει με 325 εκατομμύρια από τα 350 που δανείστηκε απ΄αυτό, βρέθηκε στην κορυφή, σε καλύτερη θέση απ΄όλες τις ελληνικές τράπεζες, βλ. Η ώρα της αλήθειας για τις τράπεζες, σύμφωνα με τα δικά τους τεστ.

Όπως, άλλωστε, αναμενόταν, αφού είναι η 1η τράπεζα μεταξύ των Ελληνικών τραπεζών και η 3η μεταξύ των Ευρωπαϊκών, από άποψη κεφαλαιακής επάρκειας, βλ. Εδώ

Κι, όμως, ακόμη και τώρα τα αδηφάγα ιδιωτικά συμφέροντα δεν λένε να το βάλουν κάτω.
Αν και διαψεύστηκαν κατά κράτος οι ψίθυροι για ενδεχόμενη αδυναμία του ΤΤ να περάσει το τεστ (π.χ. Μ. Παπαδημητρίου στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ χθες το πρωί), διαβάζουμε σήμερα στην ημερησία:

«Ο Γενικός Διευθυντής του ΙΟΒΕ κ. Γιάννης Στουρνάρας σε χθεσινή του ομιλία για την ελληνική οικονομία, τάχθηκε υπέρ της πώλησης του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της ΑΤΕbank, ύστερα από ερώτηση δημοσιογράφου.
«Στο δίλημμα: να συγχωνευτούν οι κρατικές τράπεζες μεταξύ τους ή να πουληθούν, τότε απαντώ να πουληθούν» τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Στουρνάρας.
Επισήμανε ωστόσο, ότι αυτό δεν είναι το πρωτεύον αυτή τη στιγμή. Προέχει, είπε ο ίδιος, η κεφαλαιακή ενίσχυσή τους».

Δηλαδή, μας λένε μαζί με τις τράπεζες να τους δώσουμε και κάμποσες εκατοντάδες εκατομμύρια προίκα.

Μας το λένε μέσω του ινστιτούτου τους Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) το οποίο πλέκει το εγκώμιο του Μνημονίου και της “σωτήριας” παρέμβασης της τρόικας και θεωρεί αναγκαία “την ανάληψη πρωτοβουλιών από ένα τμήμα του πολιτικού κόσμου της χώρας” για “την εφαρμογή του, βλ. ΙΟΒΕ: Ενθουσιασμός με το Μνημόνιο (όχι όμως και με το ΠΑΣΟΚ…)

Όπως διαβάζουμε στον τύπο, οι τραπεζίτες ετοιμάζονται:

«Η κατάσταση, όπως την περιγράφουν τα τραπεζικά στελέχη, είναι πρωτόγνωρη: άδειες ακυρώνονται, ταξίδια αναβάλλονται, εργαζόμενοι σε θέσεις- κλειδιά επιστρέφουν άρον άρον από τις διακοπές τους, καθώς στα επιτελεία επικρατεί πανικός. Οι κορυφαίοι τραπεζίτες έχουν ξεκινήσει ένα γαϊτανάκι συζητήσεων, ενώ οι φήμες και τα σενάρια για συγχωνεύσεις δίνουν και παίρνουν περιλαμβάνοντας όλα τα πιθανά σχήματα». βλ. Θερινά τεστ… συγχωνεύσεων από τους κορυφαίους τραπεζίτες
.
Εμείς;
Περιμένουμε τους καλούς προοδευτικούς οικονομολόγους μας να μας διαφωτίσουν και να μας καθοδηγήσουν.

Και αυτοί είναι πάλι άφαντοι…

Βλ. και
στις 24.7.10

1 σχόλιο

Filed under Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση

Μουσικό διάλειμμα………… αφιερωμένο στα λαμόγια που νομίζουν ότι με τα beep σώζουν το χριστεπώνυμο και αλλαχεπώνυμο πλήθος!! shit fuck etc

5 Σχόλια

Filed under ας πούμε, καλλιτεχνικά ;), διάφορα

Όλοι οι κάφροι δουλεύουνε μαζί!!!!! Σοκ και πεος από τους δημοσιοκάφρους και τα μμε….όλοι μαζί οργανωμένα κατά του μέγα εχθρού…του indymedia!!!

Όλοι οι κάφροι δουλεύουνε μαζί!!!!!

Τι λέγαμε χθες;  Ξεσάλωσε ο τρισμέγιστος δημοσιοκάφρος Χατζηνικολής ότι ο μέγας εχθρός είναι ……..το indymedia

Καλά είναι απίστευτο το μέγεθος της συμπαιγνίας και της οργανωμένης λασπολογίας από τους δημοσιοκάφρους!!!!!!

Την ίδια ακριβώς μέρα που έκανε την μεγάλη δήλωση ο χατζηνικολής το ίδιο ακριβώς θέμα έπαιζε και στα άλλα μμεξαπάτησης!!!!!!  ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΙΣΤΕΥΤΟ!!!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=-_kpOS5JvQ4&feature=player_embedded

Ψεύτες δημοσιοκάφροι ρουφιάνοι που όχι μόνο δεν διστάζουν να πουν ψέματα αλλά συστηματικά διαστρευλώνουν τα πάντα για να βγει το επιθυμητό ξεπουλημένο  «ρεπορτάζ» λάσπη

http://les-malakies.blogspot.com/2010/07/megales-malakies.html

Σοκ και πέος από τα παπαγαλάκια των εξουσιαστών!!!! Τους καίει που δεν ελέγχουν τα πάντα και δεν μπορούν να επιβάλουν την πλύση εγκεφάλου παντού

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2010/07/20/

Δελτία ειδήσεων: Πίστευε και μη ερεύνα!

Τους καίει τους βρωμομαλακισμένους τα λαμόγια τους δημοσιοκάφρους τύπου καψή πρετεντέρη σόμπολου τρέμη υπηρέτες και συνεταιράκια στην φίμωση κάθε φωνής που αμφισβητούν τις ψευτιές περί ΔΝΤ οικονομίας απεργών κλπ κλπ

Είναι πολύ χοντρό το παιχνίδι και όσο περνά γίνεται ολοένα και πιο αντιληπτή η καφρίλα των μμεξαπάτησης

Τα blogs έχουν  μπει για τα καλά στην μάχη της αληθινής εναλλακτικής ή τουλάχιστον ειλικρινούς πληροφόρησης ή έκφρασης απόψεων που δεν κρύβουν υστεροβουλία και συμφέρονται από πίσω

Δεν είναι τυχαίο ότι και στις ΗΠΑ τώρα συζητάνε πολύ έντονα ο πρόεδρος τους να αποκτήσει το δικαίωμα όταν κρίνει τάχα ότι υπάρχει κίνδυνος τρομοκρατιάς και άλλες μούφες να απενεργοποιεί ολόκληρο το διαδίκτυο, αφού όλες οι σελίδες σε .com και όχι μόνο είναι αμερικανικής προέλευσης….

Ο καθέν ας πράττει αυτά που πιστεύει, πολλοί είναι αυτοί που θα φάνε αμάσητη κι ολας την προπαγάνδα που έχουν εξαπολύσει τα κοράκια περί ασυδοσίας και λοιπές μαλακίες

Η ανωνυμία και ο μη έλεγχος των blogs από το κράτος/τράπεζες/μμεξαπάτησης/κλπκλπ εμπεριέχει πολύ περισσότερα καλά παρά τα λιγοστά κακά……………

Το ιντερνετ είχε τεράστια επίδραση πάνω σε μένα προσωπικά, βρήκα βιβλία ντοκυμαντέρ διάβασα απόψεις σκέψεις γνώμες άκουσα πάρα πολλά που σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν υπήρχε περίπτωση ειδικά στην βραχονησίδα της ερήμου της κύπρου του κυπριακού που κατασπαράσσει κάθε πολιτικοιδεολογική σκέψη που δεν΄εχει να κάνει με τον κατεστημένο λόγο περί «κυπριακού»

Το ιντερνετ ως εργαλείο θεωρώ ότι είναι από τις σπουδαιότερες ανακαλύψεις στην ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα…………. Απάλλαξε τον απλό άνθρωπο από τα δεσμά της διαμεολάβησης από τα κοράκια της δημοσιοκαφρίλα

Απέδειξε ότι οι άνθρωποι μπορούν να λειτουργούν χωρίς αντιπροσώπους και να οργανώνονται όχι μόνο διαδικτυακά αλλά και στην πραγματική ζωή χωρίς αντιπρσώπους……. Αυτό είναι που καίε….. ότι ξεγυμνώνει ιδεολογικά τις μαλακίες περί τάχα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας πληροφόρησης κλπ κλπ

5 Σχόλια

Filed under Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, κρίση

Βρήκαμε τον εχθρό του λαού……. Σύμφωνα με τον έγκυρο δημοσιοκάφρο Χατζηνικολή του alter είναι …το indymedia!!!!!!

Είναι εκπληκτικό το μέγεθος της πλύσης εγκεφάλου και προπαγάνδας που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα

Όσο ήμουν φοιτητής πραγματικά σιχαινόμουν να παρακολουθώ τα δελτία «ειδήσεων» και πραγματικά το ίδιο ένοιωσα και τώρα…

Πριν λίγο ο μέγιστος δημοσιοκάφρος χατζηνικολής έριξε την βόμβα…..

Τον Γκιόλια τον φάγανε οι αποιδελοκιποιημένοι τρομοκράτες που απλά θέλουν αίμα

Και τον οποίον στοχοποίησαν στο….. Athens indymedia!!!!! Που ανάρτησαν και φωτογραφία του οι αλήτες …. Λέει ο τρισμέγιστος δημοσιοκάφρος τσάκαλι της δημοσιογραφίας του καναπέ και του γλυψίματος

Και κουνώντας το δάκτυλο του ως θυμωμένος δάσκαλος αναφωνεί έξαλλος…. Να δούμε τι θα κάνει η πρυτανεία του Πολυτεχνείου τώρα… θα συνεχίσει να τους δίνει χώρο ;;;;;;;;;;;;;;;;

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Η απόλυτη διαστρευλομπουρδουκλομενοδημοσιοκαφρίλα…………………………

Βρήκαμε τον εχθρό!!!!

Είναι το Athens indymedia ρε παιδιά!!!!  Το είπε και ο χατζηνικολής ο μέγιστος

Για την δολοφονία του Γκιόλια δεν μπορώ να εκφέρω άποψη γιατί αγνοώ τα πάντα γύρω από το θέμα… οπότε ό,τι και να πω πάλι έξω και μέσα θα είμαι από το ράδιο αρβύλα των blogs και των δημοσιοκάφρων

Αυτό που είναι όμως συγκλονιστικό είναι το πώς πήραν την πάσα οι εγκυρότατοι δημοσιοκάφροι να επιτεθούν σε ένα χώρο διαδικτυακό που έδωσε βήμα σε όλους και έβγαλε κείμενα βιντεο ήχο βιβλία μπροσούρες τα πάντα που δεν υπήρχε περίπτωση να τα βρεις αλλού τουλάχιστον μέχρι πριν 3-4 χρόνια

Το Athens indymedia είναι μια όαση εναλλακτικής πληροφόρησης μια συλλογικότητα από όποιον θέλει να συμμετέχει και ανοικτό σε όλους με τακτικές συνελεύσεις στις οποίες μπορεί να παρεβρεθεί και να ψηφισει αμεσοδημοκρατικά όποιος θέλει

Και αυτό το μέσο ενοχλεί…………… ενοχλεί γιατί δεν το ελέγχουν τα κοράκια στυλ χατζηνικολή λαμόγια

Το πώς μετατρέψανε αυτή την δολοφονία σε προσπάθεια φίμωσης blogs και φωνών που ενοχλούν την εξουσία είναι πράγματικά τρομακτικό

Τα παπαγαλάκια παραπληροφόρησης αμέσως έπιασαν δουλειά

Κωνσταντάτος παυλόπουλος κάτια μακρή χατζηνικολής λαμόγια του κερατά πουλημένοι δημοσιοκάφροι των καγιενς που καμιά επαφή δεν έχουν με τον απλό άνθρωπο

Μόνος τους στόχος η παραπληροφόρηση και η πλύση εγκεφάλου

Μόνος τους στόχος η τελευταία όαση εναλλακτικής πληροφόρησης από απλούς ανθρώπους σκεπτόμενους………… στόχος τους είναι και πάλι τα blogs

Έρχονται μέτρα……………… τροχάδην έρχονται και εδώ…..

Ώστε να περνάνε εύκολα τις προπαγάνδες περί αναγκαιότητας επιτήρησης από το ΔΝΤ μειώσεις μισθών συντάξεων κλπ κλπ κλπ

6 Σχόλια

Filed under Κυπριακό

Αλήθεια, τελικά ποιος θέλει να μάθει; Να μάθει τι;

Αλήθεια τελικά ποιος θέλει να μάθει;  Να μάθει τι;

Να μάθει όσα «πρέπει» για αυτά που καθορίζουν την ζωή του….

Μπήκε λέει και η κυπριακή οικονομία σε επιτήρηση

Άτε ολάν μέν μαshεσαι….. τζαι ανάθεμάνμε αν ξέρει κάποιος να σου πει αναλυτικά τι ακριβώς σημαίνει αυτό

Ξέρουν τάχα οι δημοσιοκάφροι; Οι πολιτικάντηδες τύπου γιαννάκης θωμά, αντρέας θεμιστοκλέους τορναρίτης ιωνάς νικολάου κουλίας κλπ κλπ;

Πιάνει με το γέλιο τζαι μόνο που το σκέφτομαι

Τελικά ποιος ξέρει να μας πει τι ακριβώς σημαίνει αυτό……..

Τέσπα……….. τι θέλω να πω και πάλι

Ότι αγαπητέ μου συνblogger που γράφεις για ότι είναι αυτό που σε απασχολεί ή απλέ χρήστη του ιντερνετ σχολιογράφε σε μπλοκς ή που απλά ρέσσεις τον γυρό σου κλπ

Στην τελική πόσα ξέρεις; Πόσα ξέρουμε ώστε να μπορούμε να κατανοήσουμε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας;

Πόσες παραμετρους αγνοούμε ώστε να μπορούμε να πουμε, ναι τούτον εν καλόν πράμαν, ή τούτον εν κακό πράμαν

Στην τελική αυτό που έχει σημασία

Ποιος είναι αυτός που παίρνει τις αποφάσεις για όλα όσα αφορούν την ζωή μας;

αυτά σκεφτόμουν όταν διάβασα αυτό το άρθρο που βρήκα στην πολύ αξιόλογη ιστοσελίδα

http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/07/blog-post_18.html

από την κυριακάττικη ελευθεροτυπία σε σχέση με τις τράπεζες που όταν κατέρρεαν πριν 2 χρόνια ήταν σε άμυνα και  με την ουρά στα σκέλια και αποζητούσαν την κατανόηση των κρατών και την βοήθεια τους και τώρα και πάλι πήραν κεφάλι ως να μην συμβαίνει τίποτα και κατασπαράζουν χώρες και ανθρώπους

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Νεοφιλελευθερισμός με το ζόρι

πηγη
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 18 /7/2010
Του IGNACIO RAMONET

Μετά το κραχ της τράπεζας Lehman Brothers στις ΗΠΑ, στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, και την έκρηξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού σε όλο τον κόσμο έμοιαζαν να έχουν περάσει ολοκληρωτικά στην άμυνα.
Η «κρίση του αιώνα» φαινόταν να καταδεικνύει, εκ των πραγμάτων, την αποτυχία της απορυθμιστικής ιδεολογίας τους και την ανάγκη να απευθύνουν εκ νέου έκκληση στο κράτος προκειμένου να διασώσει την οικονομία και να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή.
Στο τέλος του 2008 οι ηγέτες των πιο ισχυρών κρατών του πλανήτη αποφάσιζαν να καταλήξουν σε συμφωνία προκειμένου να αποφύγουν τις υπερβολές και τις καταχρήσεις των κερδοσκόπων που προκάλεσαν τη χειρότερη χρηματοπιστωτική κρίση ύστερα από εκείνη του 1929. «Αυτή η κρίση προκάλεσε μια βαθιά αλλαγή», διαβεβαίωνε τότε, λόγου χάρη, ο Ζοζέ Μανουέλ Ντουράο Μπαρόζο, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: «Ποτέ πια οι πολιτικές αρχές δεν θα συναινέσουν ώστε οι κερδοσκόποι να πάρουν ξανά τον έλεγχο και να μας επαναφέρουν στην πρότερη κατάσταση».

Ηταν η εποχή που όλος ο κόσμος μιλούσε για την «επιστροφή στον Κέινς», για την επιστροφή του κράτους και της πολιτικής. Παντού οι κυβερνήσεις, ακόμη και εκείνες της δεξιάς (ιδίως της Γαλλίας και της Γερμανίας), έμπαιναν στην πρώτη γραμμή. Ξανάβρισκαν το ρόλο τους ως βασικοί «παίκτες» στο οικονομικό πεδίο· εθνικοποιούσαν χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και στρατηγικές επιχειρήσεις· έκαναν μαζικές ενέσεις διαθέσιμων ρευστών στο τραπεζικό σύστημα· πολλαπλασίαζαν τα σχέδια ανάκαμψης… Με λίγα λόγια, υποκαθιστούσαν την υπό κατάρρευση αγορά. Ολοι συνέχαιραν τους εαυτούς τους επειδή άντλησαν τα διδάγματά τους από την κρίση του 1929 και απέρριψαν μια πολιτική αποπληθωρισμού, η οποία αναπόφευκτα θα επιδείνωνε την κρίση.
Προφανώς, κανείς δεν θεωρούσε πως αυτή η μείζων κρίση σήμαινε και το τέλος του καπιταλισμού, ο οποίος έχει γνωρίσει κι άλλες παρόμοιες και πάντοτε κατάφερνε να τις ξεπεράσει. Πολλοί αναλυτές, όμως, εκτιμούσαν πως ο νεοφιλελευθερισμός είχε πέσει σε κώμα και πως είχε σημάνει η ώρα του τέλους της απορυθμισμένης οικονομίας. Επρόκειτο, επομένως, για το τέλος μιας εποχής: εκείνης του υπερφιλελευθερισμού και της χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης.
Και ύστερα να που, μετά την πάροδο μερικών μηνών, ο νεοφιλελευθερισμός γνωρίζει μια πραγματική νεκρανάσταση. Να λοιπόν που επανήλθαμε στην πρότερη κατάσταση! Ξαφνικά, το χρέος που ανέλαβαν τα κράτη για να διασώσουν τις τράπεζες χρησιμεύει ως πρόσχημα για μια θεαματική αντιστροφή της κατάστασης: οι αγορές και η χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία ξαναπαίρνουν το πάνω χέρι και επιτίθενται κατά μέτωπο, μέσα στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.), στα κράτη που κατηγορούνται πως είναι «υπερβολικά χρεωμένα» και πως «ζουν πάνω από τα μέσα που διαθέτουν». Υποβοηθούμενες από τους οίκους αξιολόγησης (που εντούτοις φάνηκαν εντελώς αφερέγγυοι κατά την έναρξη της κρίσης του 2008), οι αγορές επιστρέφουν με μεγαλύτερη ένταση από ποτέ στο νεοφιλελεύθερο δόγμα τους και τώρα απαιτούν, στο όνομα της «απαραίτητης δημοσιονομικής αυστηρότητας», τη διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας και τη δραστική ελάττωση των δημόσιων υπηρεσιών.
Προς το παρόν, ο στόχος των κερδοσκόπων είναι το ευρώ, το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Η «Wall Street Journal» αποκάλυψε πως οι πλέον σημαντικοί υπεύθυνοι των αμερικανικών hedge funds, των κερδοσκοπικών κεφαλαίων υψηλού κινδύνου, θα συγκεντρώνονταν στις 8 του περασμένου Φεβρουαρίου στη Νέα Υόρκη, σε ένα ξενοδοχείο του Μανχάταν, και θα αποφάσιζαν να συνασπιστούν προκειμένου να πετύχουν την πτώση του ευρωπαϊκού νομίσματος, ώσπου η ισοτιμία του να φτάσει στο 1 ευρώ προς 1 δολάριο. Το ευρώ αντιστοιχούσε τότε σε 1,37 δολάρια· σήμερα αντιστοιχεί σε 1,21 και συνεχίζει να πέφτει…
Πρέπει να λυπούνται οι Ευρωπαίοι για την τρέχουσα πτώση του ευρώ; Οχι, καθώς μια τέτοια πτώση είναι φυσιολογική σε περιόδους που η οικονομική συγκυρία είναι κακή. Προσφέρει συμπλήρωμα στην ανάπτυξη μέσω των εξαγωγών, ιδίως στην ευρωπαϊκή βιομηχανία και τον τουρισμό, και μπορεί να σώσει τις χώρες του Νότου (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία), ξαναδίνοντάς τους μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα.
Σε δομικό επίπεδο, το ευρώ παραμένει εύθραυστο και αρκετοί ηγέτες επωφελούνται από την κατάσταση για να προτείνουν στα κράτη της ευρωζώνης να εγκαταλείψουν κάθε «μικροαντίσταση περί εθνικής κυριαρχίας» και να δεχθούν να προχωρήσουν προς ένα ομοσπονδιακό σύστημα κατάρτισης προϋπολογισμού, του οποίου το πρώτο βήμα θα ήταν μια «κυβέρνηση επί των οικονομικών». Ηδη, μετά την κρίση του δημοσιονομικού χρέους της Ελλάδας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζήτησε να ελέγχει τους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών πριν από τα εθνικά Κοινοβούλια. Το Βερολίνο αποφαίνεται πως «η πειθαρχία του ενός μετατρέπεται σε πρόβλημα όλων» και πως η Επιτροπή θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να επιβλέπει τους εθνικούς λογαριασμούς των «χαλαρών κρατών».
Ανακαλύπτουμε ότι το ευρώ χτίστηκε πάνω στην ελπίδα πως ένα και μοναδικό νόμισμα θα προκαλούσε υποχρεωτικά, αργά ή γρήγορα, μια διαδικασία ενοποίησης των χωρών-μελών. Αυτός είναι ο λόγος που, με την ευκαιρία αυτής της κρίσης, κάποιοι θα ήθελαν να επιβάλουν την υιοθέτηση δύο οργάνων που δεν υπάρχουν: μια οικονομική κυβέρνηση της Ενωσης και μια κοινή δημοσιονομική πολιτική, κάτι που πυροδοτεί εύλογες αντιπαραθέσεις σε όλα τα κοινοβούλια της ευρωζώνης. «Η Επιτροπή δεν έχει καν συνείδηση του θράσους της», δήλωσε στη Γαλλία, παραδείγματος χάριν, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, ευρωβουλευτής και πρόεδρος του Κόμματος της Αριστεράς, δεδομένου ότι οι Βρυξέλλες δεν θέλουν να παραμείνουν μόνο στους προϋπολογισμούς και επιθυμούν να διευρύνουν την επιτήρηση στο δημόσιο χρέος.
Επιπλέον, οι Βρυξέλλες θα ήθελαν να τιμωρούν πιο αυστηρά τα κράτη που δεν σέβονται το Σύμφωνο Σταθερότητας. Αναφέρθηκαν δύο πιθανές πρόσθετες κυρώσεις: η πληρωμή των δόσεων της περιφερειακής βοήθειας να γίνεται με την προϋπόθεση του σεβασμού του Συμφώνου και η θέσπιση ενός συστήματος προστίμων εάν «είναι ανεπαρκείς οι δημοσιονομικές πολιτικές». Το Βερολίνο θα ήθελε να προσθέσει επιπλέον μία έντονα πολιτική κύρωση: την αναστολή του δικαιώματος ψήφου στο Συμβούλιο Υπουργών.
Η κρίση αυτή του ευρώ επιδεινώνεται από τη συσσώρευση των δημόσιων χρεών των κρατών-μελών. Χρεών που προκύπτουν αφενός εξαιτίας της μαζικής βοήθειας που πρόσφεραν τα κράτη το 2008 και το 2009 στις τράπεζες για να διασώσουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και αφετέρου εξαιτίας της ίδιας της λειτουργίας της ευρωζώνης, η οποία υποχρεώνει τα κράτη να χρηματοδοτούν το σύνολο των χρεών τους μέσα από προσφυγή στις χρηματοπιστωτικές αγορές.
Κάτω από την επιρροή της Γερμανίας και των οικονομικών της συμμάχων της παλαιάς «ζώνης του μάρκου» (Αυστρία, Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Δανία) και με την υποστήριξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), η λύση που επιβλήθηκε σε όλους ήταν η «αυστηρή δημοσιονομική πολιτική» ή ο «ανταγωνιστικός αποπληθωρισμός». Και αυτές οι λύσεις απαιτούνται από όλους -και ειδικότερα από τα κράτη που χαρακτηρίστηκαν περιφρονητικά με το αρκτικόλεξο PIGS (γουρούνια): Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία.
Ετσι, εδώ και μερικές εβδομάδες οι ανακοινώσεις των αποκαλούμενων σχεδίων «προσαρμογής» ή «αυστηρότητας» πολλαπλασιάστηκαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Ρουμανία κ.ά.), καθοδηγούμενες από κυβερνήσεις (ακόμη και σοσιαλδημοκρατικές) που αιφνιδίως απόκτησαν εμμονή με τη μείωση των δημόσιων ελλειμμάτων και που δεν διστάζουν πλέον να θυσιάσουν τις πολιτικές κοινωνικής στήριξης και τις δημόσιες υπηρεσίες. Καμία εναλλακτική λύση δεν είναι αποδεκτή, ο νεοφιλελευθερισμός -που έγινε ξανά επίσημο δόγμα- είναι από εδώ και πέρα υποχρεωτικός.
Επαναλαμβάνονται έτσι τα λάθη που διαπράχθηκαν κατά τη «Μεγάλη Υφεση». Αυτές οι πολιτικές δημοσιονομικής αυστηρότητας συνιστούν σοβαρό λάθος, για προφανείς λόγους: Θα συμπιέσουν την εσωτερική ζήτηση στην ευρωζώνη, θα ελαττώσουν τα δημοσιονομικά έσοδα και θα κάνουν πιο δύσκολη την επιστροφή σε ισοσκελισμένες δημόσιες δαπάνες, τον επισήμως αναζητούμενο στόχο. Δεν πρέπει να αποκλείσουμε σοβαρές και βίαιες κοινωνικές διαμαρτυρίες.
Τέτοιο ήταν εξάλλου το αποτέλεσμα ανάλογων πολιτικών αποφάσεων που ελήφθησαν στο παρελθόν, ιδίως στις ΗΠΑ, από τον πρόεδρο Χέρμπερτ Χούβερ, μετά την κρίση του 1929, και οι οποίες οδήγησαν στη «Μεγάλη Υφεση», και στη Γερμανία, όπου η πολιτική αποπληθωρισμού που εφάρμοσε ο καγκελάριος Χάινριχ Μπρούνινγκ στις αρχές τις δεκαετίας του 1930 βύθισε με παρόμοιο τρόπο τη χώρα σε μια αβυσσαλέα ύφεση: εκείνη που επέτρεψε στους ναζί να ανέλθουν στην εξουσία το 1933…
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 1:15 μ.μ.
Ετικέτες

Τέσπα

Ένα κείμενο που είχα γράψει με το ίδιο θέμα

https://osr55.wordpress.com/2010/03/03/

Μαρτίου 3, 2010…1:00 πμ

Σκεφτείτε το εξής: ποια είναι η πρωτεύουσα της Εσθονίας; Πέστε μου δυό πόλεις της Φινλανδίας…….

Σκεφτείτε το εξής:  ποια είναι η πρωτεύουσα της Εσθονίας;

Πέστε μου δύο πόλεις της Φινλανδίας……

Η Νορβηγία είναι μέσα στην ΕΕ;

Με ποιες χώρες συνορεύει η Γαλλία;

Που να πάμε και στην ιστορία ακόμη…………. Πέστε μου πότε ανεξαρτητοποιήθηκε η Σουηδία;

Πότε ψήφισαν οι γυναίκες για πρώτη φορά στην χώρα;

Το Βέλγιο πότε έγινε κράτος και ποια μορφή έχει σήμερα;

Η Σιέρα Λεόνε τι είναι;  Είναι χώρα…….. σε ποια ήπειρο βρίσκεται;

Ποιος είναι πόλεμος των διαμαντιών ………. Ποια η σημασία του;

Τι είναι το Τιμόρ;   Οι κόκκινοι χμέρ τι είναι;  Τάση στην μόδα;

Αγνοούμε τα πάντα και όμως θεωρούμε ότι ξέρουμε πολλά…………

Η μεγαλύτερη κουβέντα που είπε ποτέ άνθρωπος:

«Εν οίδα ότι ουδέν οίδα»

Η συνειδητοποίηση της άγνοιας μας είναι το πιο βασικό εφόδιο για να μπορέσουμε να μάθουμε………

Τι να μάθουμε όμως;

Αυτά που έχουν σημασία…………. Ποια έχουν σημασία όμως; Ποιος θα κρίνει και με ποια κριτήρια;

Να πω μια γνώμη………… αυτά που κάνουν την ζωή μας καλύτερη……..

Σε τι συνίσταται μια καλή ζωή που μπορεί να γίνει καλύτερη;

Πρώτα οι βασικές ανάγκες……… φαγητό, στέγη, ελευθερία, κοινωνικοποίηση, ανάπτυξη προσωπικότητας επιλογές…………….

Ποιος είναι σκοπός της ιστορίας ρώτησε κάποτε μια καθηγήτρια………….. απάντησε….. να μαθαίνουμε αυτά που κατακτήθηκαν και είναι πλέον κεκτημένα τα οποία δικαιούμαστε ώστε να μπορούμε να τα διαφυλάσσουμε και να προχωράμε κερδίζοντας κι άλλα……. Κάπως έτσι το είπε

Και συμφωνώ……… τα έχω γράψει επανειλημμένως…….  Αξιοπρεπής διαβίωση και ελευθερία επιλογών αυτό για μένα είναι τα ουσιώδεις στην ζωή ενός ανθρώπου

Μισθωτή σκλαβιά, καταπίεση, καταναγκασμός, βία σωματική ψυχολογική ………. Ληστείες κλοπές φόνοι…………. Για ποιον λόγο γίνονται όλα αυτά;

Και επανερχόμαστε στο πρώτο σκέλος του κειμένου…………..  σκεφτείτε επίσης το εξής; Μετά το σχολείο που βασικά είναι ένα σύστημα εκπαίδευσης προπαγάνδας και διαμόρφωσης προσωπικοτήτων όπως επιλέγει το κράτος δηλαδή οι σπόνσορες του κράτους δηλαδή η οικονομική εξουσία και τα μμεξαπάτησης

Πως ο άνθρωπος μπορεί να λάβει πληροφορίες και γνώσεις;

Κατά 90% οι πλείστοι άνθρωποι από την τηλεόραση……… σκεφτείτε τώρα το εξής:  αυτοί που κατέχουν την τηλεόραση μπορούν επί της ουσίας να επιλέξουν τι πληροφορίες θα μάθουν οι πλείστοι άνθρωποι

Δηλαδή αν δεν έλεγε η τηλεόραση ότι έγινε σεισμός στην Αιτί με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς δεν θα το μαθαίναμε ποτέ

Όπως και ότι σεισμός έγινε και στην Χιλή προχτές

Αν δεν το έλεγε η τηλεόραση οι πλείστοι άνθρωποι απλά δεν θα γνώριζαν αυτό το γεγονός

Ε καλά τώρα, τι κι αν δεν μαθαίναμε ότι έγινε σεισμός στην Αιτή; Πως αυτό επηρεάζει την ζωή μου εδώ;

Σκέψου το εξής: τι είναι αυτό που κάνει τον Βιετναμέζο να έρθει στην Κύπρο να δουλέψει;

Η φτώχεια που υπάρχει εκεί θα πείτε…….. και θα έχετε δίκαιο………. Άρα η φτώχεια που υπάρχει στο Βιετνάμ επηρεάζει με κάποιο τρόπο την ζωή σας στην Κύπρο αφού εδώ έρχονται Βιετναμέζοι πχ

Ποιο είναι το αγαπημένο πχ θέμα των καναλιών από τα οποία οι πλείστο άνθρωποι συλλέγουν πληροφορίες για το τι γίνεται στον κόσμο;

Η μετανάστευση………… μεγάλο πρόβλημα σου λέει η συσσώρευση χιλιάδων μεταναστών……. Για ποιο λόγο υπάρχουν μετανάστες;

Γιατί υποφέρουν στην πατρίδα τους και δεν ζουν καλά (ας το θέσω ήπια)

Άρα γιατί έρχονται πχ στην Ευρώπη; Γιατί εδώ υπάρχουν καλύτερες συνθήκες ζωής……….. γιατί αυτό θεωρείται πρόβλημα, δηλαδή το ότι έρχονται εδώ;

Γιατί είμαστε ρατσιστές……..  όχι; Δεν είμαστε;  Ε τότε γιατί κάποιος μπορεί να αντιδρά επειδή κάποιος άνθρωπος που δεν περνάει καλά στην πατρίδα που έχει πόλεμο ή έστω μαστίζει η φτώχεια έρχεται στην χώρα του πχ την Ελλάδα που υπάρχουν καλύτερες συνθήκες;

Γιατί σου λέει θα αλλοιωθεί ο πολιτισμός μας κλπ………. Οκ ας το δεχτούμε χάριν συζήτησης….  Τι πρέπει να γίνει για να μην έρχονται αυτοί οι άνθρωποι; Να δημιουργηθούν οι καλύτερες συνθήκες στον τόπο τους………….  Ε σιγά μην περιμένουμε να γίνει κάτι τέτοιο για να φύγουν θα μου πει κάποιος που λέει ότι δεν είναι ρατσιστής………….  Ε καλά  αν δεν αλλάξουν οι συνθήκες στην χώρα του αυτός ο άνθρωπος τα παιδιά του τα εγγόνια κλπ κλπ δεν θα έρχεται συνέχεια εδώ;

Δεν θα φεύγει συνέχεια από εκεί που δεν περνάει καλά για να πάει κάπου που θα ζει καλύτερα;  Όσο οι άνθρωποι δεν ζουν καλά σε κάποιο μέρος, τότε μετακινούνται σε άλλο μέρος που θα ζουν καλύτερα…………. Απλά πράγματα……………… οοοοτι και να κάνεις δεν μπορείς να τους αποτρέψεις…….

Ε και δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε δηλαδή; Ρωτάει πάλι ο μη ρατσιστής φίλος…….. α δεν ξέρω….. εγώ σου δίνω κάποια δεδομένα

Όσο υπάρχει φτώχεια και εξαθλίωση στον λεγόμενο τρίτο κόσμο οι άνθρωποι θα φεύγουν απ εκεί και θα έρχονται και θα πηγαίνουν όπου υπάρχουν καλύτερες συνθήκες ζωής

Αυτό είναι δεδομένο……………. Και τείχη να κτίσεις και βόμβες να ρίχνεις στα πλοία όοοτι και να κάνεις οι άνθρωποι θα συρρέουν συνεχώς για να μπορέσουν να πάρουν κάτι από την ζωή που στερούνται στον τόπο τους

Πάμε παρακάτω….. ποιος φταίει για την οικονομική ανέχεια των ανθρώπων; Ποιος φταίει που οι άνθρωποι πολύ δύσκολα τα φέρνουν βόλτα έστω και αν κάνουν 2 δουλειές

Η οικονομική κρίση απαντάνε τα κανάλια που φροντίζουν για την πληροφόρηση των πλείστων ανθρώπων……………. Τι είναι αυτό; Ε η οικονομική κρίση είναι κάτι που άρχισε από την αμερική και ήρθε και στην ευρώπη και κτύπησε την πόρτα μας……………  ε ναι αλλά τι είναι η κρίση;  Αφού σου είπα…………. Σε τι συνίσταται η κρίση ρε παιδί μου……….. ποια είναι τα αίτια της; Α τα αίτια της είναι η κερδοσκοπική φούσκα που κάποιοι άνθρωποι φούσκωναν στην αμερική και κάποια στιγμή έσπασε και κατέρρευσαν και κάποιες τράπεζες όπως οι λιμαν μπράδερς και έτσι έγινε η κρίση………….  Θες κι άλλα; Να σου πω…….. οικονομική κρίση έιναι η έλλειψη ρευστού που υπάρχει στην αγορά λόγω της κρίσης και έτσι οι τράπεζες δεν μπορούν να δανείσουν λεφτά αφού δεν υπάρχει ρευστότητα στην αγορά και έτσι η ανάπτυξη έχει αρνητικό πρόσημο και έτσι η οικονομία δεν πάει καλά

Άρα για να πάει καλά πρέπει να υπάρξει ρευστότητα στην αγορά, δηλαδή να έχουν ρευστό οι τράπεζες για να δανείσουν ώστε να κινηθει η αγορά και να επιταχυνθεί η ανάπτυξη ώστε να πάει καλά η οικονομία………….. κατάλαβες τώρα;  Άρα για το καλό της οικονομίας πρέπει να δοθεί ρευστο στις τράπεζες και έτσι ας δώσουμε στις ελληνικές τράπεζες 28 δισεκατομύρια ευρώ για να υπάρξει ρευστότητα και να μπορέσουμε να ανακάμψουμε από την οικονομικη κρίση όπως σου την περιέγραψα πιο πάνω…………… ΚΑΓΚΕΛΟ

Αυτές είναι οι πληροφορίες που λαμβάνουν οι πλείστοι άνθρωποι από την τηλεόραση…….

Υπήρξε κακοδιαχείριση τα τελευταία χρόνια δυστυχώς και έτσι αυτό σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση όπως εξηγήθηκε προηγουμένως έφερε επιδείνωση και επιβράδυνση της οικονομίας μας και έτσι όλοι μαζί πρέπει να κάνουμε θυσίες για να πάει μπροστά η χώρα και να βγούμε από την οικονομική κρίση, όλοι μαζί πρέπει να κάνουμε θυσίες και έτσι πρέπει να μειωθούν δυστυχώς οι μισθοί οι συντάξεις και για να αντέξουν τα ασφαλιστικά ταμεία που δυστυχώς τα κτύπησε η κρίση όπως επεξηγήθηκε πιο πάνω θα πρέπει να αυθηθούν τα όρια συνταξιοδότησης τουλάχιστον μέχρι τα 67  χρόνια και ίσως και τα 98 και βλεπουμε Όλοι μαζί πρέπει να κάνουμε θυσίες όμως για το καλό της χώρα

Αυτά λέει η τηλεόραση……………… και μετά έχει αθλητικά………… τσάμπιονς λιγκ σουπερ λιγκ και πάει λέγοντας…….. η τηλεόραση φροντίζει να μαθαίνεις τι είναι σημαντικό για εσένα

Μετά τα αθλητικά διαφημίσεις… σκέψου το γίνεται….. διακοποδάνειο με μόνο 584% επιτόκιο και ευκολίες πληρωμής για 45 χρόνια………. Θέλεις να αγοράσεις σερβίτσιο σερβιτσοδάνειο………και μετά; και μετά στον κώλο τραχανά…….. που κάνει και ρίμα

Τέσπα……….. που θέλω να καταλήξω;

Δεν υπάρχει εύκολη γνώση…………………  για την μιζέρια των ανθρώπων φταίνε πρώτα και πάνω απ΄όλα οι ίδιοι οι άνθρωποι που δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξουν την μοίρα τους

Η αλλοτρίωση επέρχεται σιγά σιγά μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης και η αποχαύνωση επιβάλλεται

Μασημένη γνώση δεν υπάρχει…………. Το ίντερνετ είναι εδώ ……… όλα τα εφόδια πλέον για γνώση και διαπίστωση της μιζέριας σου είναι εδώ στο γαμημένο σου το κιμπορτ

Ψάξε το γιατί δεν θα το κάνει κανείς για σένα………. Βρες αυτό που θέλεις να βρεις……… βρες την γαμημένη την αιτία της μιζέριας σου …………. Όχι δεν είναι ο μαυρής που βλέπεις στον δρόμο με το ποδήλατο κάθε πρωί το πρόβλημα της κοινωνίας μας………. Δεν είναι αυτός που σε κυνηγάει κάθε μήνα να σου πάρει τα λεφτά της δόσης της μιζέριας για το δυάρι, ούτε είναι αυτός που σου δίνει 800 ευρώ μισθό……………  τα είπαμε ξανά, μην λέμε τα ίδια τα γαμημένα…………………. Αυτά

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", Κυπριακό, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια

Ο Νίκος, κατά Χρηματιστηριο Χρυσάνθου-Αναστασιάδης, ο αδριάντας ο δειλός λεωνίδας και οι δολοφόνοι που κυκλοφορούν ανάμεσα στην σαπια κοινωνία μας

Πήγε λέει ο Νίκος Χρυσάνθου (κατά Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου) Αναστασιάδης και ο Γλαύκος Κληρίδης στα αποκαλυπτήρια ανδριάντα στρατιώτη που συμμετείχε στο πραξικόπημα…. Και έκπληκτοι αναφωνάσκουν και απορούν οι επανενωσίτες  για τον έναν εκ των ηγετών τους… μα γιατί;;;;

γίνεται και παραλληλισμός σε ένα άρθρο απορίας προς τον ηγέτη του αγώνα της επανένωσης λέγοντας ότι είναι σα να γίνεται αδριάντας του οδηγού του τανκ που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο και να παρευρισκόταν ο Κώστας Καραμανλής ή Μπακογιάννη

Και συνεχίζει λέγοντας ότι η στάστη του Νίκου Χρυσάνθου μοιάζει εκ πρώτης όψεως ανεξήγητη και μπλα μπλα …………. Απαξιώ να συνεχίσω να διαβάζω ….

Απαξιώ όχι υποτιμητικά όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό………… απαξιώ γιατί πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι δηλαδή ο ένας σύγχρονος παράλληλος κόσμος που αποτελούν και το κοκκινομπλεροζεπανενωσημπλογσποτ βρίσκονται αληθινά εκτός τόπου και χρόνου……. Ειδικά το τμήμα αυτού του μπλοκ που αυτοπροσδιορίζονται κι όλας ως αντικαπιταλιστές κομμουνιστές και δεν συμμαζεύεται ……..

Μετά την λύση δηλαδή τι νομίζετε ότι θα γίνει ακριβώς; Η Πέμπτη παρουσία του κυρίου μπιν με τις 3930 φάλαγγες και τους αγγέλους να ανοίγουν τον δρόμο

Με νέους πολιτικούς ηγέτες που πέρασαν από το καθαρτήριο και ως νέοι αμόλυντοι θα οδεύσουν το κοπάδι τους προς την σωτηρία του σφαγείου;

Εκτός τόπου και χρόνου πραγματικά…………. Αυτοί οι άθλιοι πολιτικάντηδες τύπου νίκου χρυσάνθου υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν μικροκομματικά συμφέροντα δηλαδή τα συμφέρονται του εαυτού τους…………..  νοιάζεται πραγματικά ο νίκος χρυσάνθου αναστασιάδης για τον απλό άνθρωπο;

Όποιος το πιστεύει αυτό είναι απλά …… αχαρακτήριστος….

Ποιο έιναι το άλλο μέρος αυτού του κοκκινορομπλεμπλοκ ;μα φυσικά το ακελ του χριστόφκια μας…….. πότε αυτοί οι δύο πόλοι που είναι τα ίδια σκατά συνεργάστηκαν; Μα φυσικά όταν αυτό εξυπηρετούσε το μικρομάγαζο τους;

Για την αλλαγή του εκλογικού νόμου ώστε να έχουν ολοένα και περισσότερους βολευτάες…………

Ξέρετε τι; Αυτός ο τόπος είναι σάπιος…….. σαπισμένος βρωμισμένος……… η γενιά των γονιών μας και των παππούδων μας έιναι η πλέον σκατόψυχη γενιά………. Αυτή που έκανε το πραξικόπημα που ο αδελφός σκότωσε τον αδελφό και όμως βγάζει ακόμα ηγέτες επανενωσημπλοκσποτ που τιμούν πραξικοπηματίες

Συγκλονιστικό το κείμενο για την δολοφονία της 18χρονης Αντρούλλας από τους πραξικοπηματίες στην επέτειο του πραξικοπήματος στον Πολίτη

Συγκλονιστικό όμως και το γεγονός ότι ο αδελφός της Αντρούλλας κάποιος Λεωνίδας ακόμη και σήμερα δεν έχει το θάρρος και την τόλμη να κατονομάσει τον δολοφόνο της αδελφής του!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Λεωνίδας δειλός!!!!!!!!!!! Σάπιος……………. Ακούγομαι ακραίος αλλά τι να πω ρε κουμπάρε!!! Δηλαδή αληθινά κύριε λεωνίδα μου………….. τι ακριβώς φοβάσαι αν πεις το όνομα του δολοφόνου της αδελφής σου;;;;  θα σε σκοτώσει κι εσένα;;;  Ξεφτίλα!!!!!

Στην κύπρο σήμερα κυκλοφορούν ανάμεσα μας δολοφόνοι…………….. δολοφόνοι χειρότεροι από αυτούς που βλέπουμε μόνο στις ταινείες……………. Χειρότεροι γιατί αυτοί κορτώνουν κι όλας για τα εγκλήματα τους όλοι βγάζουν τον σκασμό……… κανένας δεν τους κατονομάζει αλλά σαν δειλοί που είναι όλοι τους αυτοί οι άθλιοι λεωνίδες αφήνουν την κοινωνία των παιδιών τους να σαπίζει ακόμη περισσότερο

Έχω στο νου μου μια φωτογραφία με τον άλλο άθλιο πολιτικάντη ψευτάρα υποκρίταρο τον χριστόφκια τον καλύτερο διαχειριστή του καπιταλισμού να κτυπάει παλαμάκια στον λουκή παπαφιλίππου καναλάρχη ελεγκτή του τι σκέφτεστε και μεγαλοδικηγόρο, ενώ χορεύει ζειμπέκικο……… πρώτα φιλούθκια

Κυριολεκτικά στην Κύπρο σήμερα κυκλοφορούν ανάμεσα μας δολοφόνοι και όμως ο κάθε βρωμισμένος άχρηστος πολιτικάντης Νίκος Χρυσάνθου Αναστασιάδης και Γλαύκος Κληρίδης που τάχα θέλουν επανένωση και λοιπές μούφες τους εξέλεξαν ευρωβουλευτές και είναι και σημαίνοντα στελεχη στην κοινωνία της υποκρισίας μας

Στον τόπο αυτό υπάρχει μια πτωμαίνη που καλύπτει όλο το νησί……….. σαπίλα…….. ατιμωρησία………… γιαυτό και ξεπροβάλουν ηλίθια κουφάρια τύπου ελάμ και λοιπές εθνικιστικές μαλακιούλες που την είδαν λεονάιτας εν (σ)πάρτα ……….

Να τους χαίρεστε τους πολιτικούς σας της επανένωσης κοκκινορομπλεπαιδάκια…

  • Καλά ρε, με ρωτάνε φίλοι γνωστοί και άγνωστοι συνομιλητές, εν θέλεις επανένωση;

https://osr55.wordpress.com/2010/04/23/

  • Κυπριακό: καθεστωτικές αντιλήψεις του ίδιου νομίσματος από την ανάποδη – Περί δημοκρατίας https://osr55.wordpress.com/2010/02/02/
  • VIDEO Δύο παράλληλοι κόσμοι

https://osr55.wordpress.com/2009/08/23/

Σχολιάστε

Filed under Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυό....παράλληλοι κόσμοι στην κύπρο σήμερα, Κυπριακό, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες

Κύπρος…..χχχχ χρόνια μετά…….

και μετά;

τς τς παλιοδιχτομικέεεεεε

Σχολιάστε

Filed under Κυπριακό, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια

Sons of anarchy……. Η προπαγάνδα η προκατάληψη και ο κοινωνικός καθορισμός σε εφαρμογή… στο κουτί δίπλα σας

Υπάρχει μια αμερικάνικη σειρά που ονομάζεται …. Sons of anarchy….

Βλέπω το τρέιλερ για την σειρά και με τεράστιο ενδιαφέρον λέω  κοίτα  ρε κουμπάρε α…. Αμερικανική σειρά με αναρχικούς…. γάμησε τα … πολλά προχωρημένα

1ο επεισόδιο και στήνομαι μπροστά στο κουτί να την δω……….. βλέπω κάτι τύπους με μηχανές γένια πούρους και μπουφανάκια με την στάμπα «sons of anarchy» wtf λέω όπως λένε και στα αμερικάνικα χωρκά………… κάτσε να δούμε που θα πάει… μπορεί στο τέλος να με εκπλήξει ευχάριστα

Περιμένω και βλέπω τους …. Γιους της αναρχίας να είναι απλά μια κλίκα μαλακισμένων κακοποιών που κάνουν εμπόριο ηρωίνης την πέφτουν στην άλλη κλίκα που τους τρώει την δουλειά, καίνε τους μετανάστατες που ήταν είχαν σαν σκλάβους οι άλλοι μαφιόζοι που τους φάγαν τη δουλειά

Και ως σκληροί μάδερ φάκερ αμερικανς…. Αναρχιστ λένε …ττου χελ…. Και σκάει ένα σατανικό γελάκι….

Η απόλυτη προπαγάνδα!!!!  Οι μαφιόζοι αναρχικοί με τον Κλέυ αρχηγό………  αναρχικοί με αρχηγό….. Κακοί κομουνιστές ….. ποιος ξεχνάει τον απόλυτο κακό ξανθό ασπρουλιάρη κομουνιστή ρώσσο που σκότωσε τον καλοκάγαθο φίλο του ράμπο…εεε σόρυ του ρόκυ στο ριγκ λέγοντας με ρωσική προφορά

Με την βαριά μπάσα φωνή του… ιφ χι νταις χι νταις………… αλλά τελικά το καλό υπερνίκησε και όλοι μαζί οι………………. Ρώσσοι φώναζαν ιαχές υπερ του ..ράμπο….ου σόρυ του ρόκυ μας του καλού παιθκιού που αγωνιζόταν οι καημένος μες τα χιόνια χωρίς τα απαραίτητα ενώ ο παλιοκομουνιστής ο ρώσσος είχε όλη την τεχνολογική υποστήριξη

Θυμάμαι όταν έβλεπα τον τσακ νόρις να πηγαίνει στο βιετνάμ και να απελυθερώνει τους καλοκάγαθους αμερικάνους από τα νύχια των αδιστακτων κομουνιστών βιετκόγκ ή όταν έβλεπα τον ρόκυ…ου σόρυ τον ράμπο να κρατάει πέντε πενηντάρκα πολυβόλα στο ένα χέρι τζαι οκτώ όλμους 120 χιλ. στο άλλο shέρι να θερίζει τους παλιάνθρωπους αυτούς ότι οι αμερικάνοι νίκησαν στο βιετνάμ ……..

Ή μάλλον πάντα ξέραμε ότι οι καλοί αμερικάνοι έστω τζαι αν δεν μας έλεγαν στις ταινίες τι στον πούτσο έκαμναν στην άλλη άκρη της γης……. Ψιλά γράμματα θα μου πείτε…. Ενιγουει , έστω και αν δεν μας το έλεγαν αυτό, πάντα οι καλοκάγαθοι μπρατσωμένοι αμερικάνοι είτε με λαβές καράτε είτε με φουσκωμένα μπράτσα όταν θέριζαν εκατοντάδες ανθρώπους στο πέρασμα τους το έκαναν πάντα για να βοηθήσουν τους φτωχούς χωρικούς που τους καταπίεζαν τούτοι οι παλιάδρωποι οι κομουνιστές…..

Θυμάμαι παιδάκι όταν παίζαμε στα ηλεκτρονικά είχε ένα παιχνίδι με όπλο που το ξέσκιζα και τα πέντε στάδια

Ήσουν λέει ο αμερικαν χίρο…… τύπου ράμπο με μπράτσα κλπ και σε έστελλαν σε αποστολές

Πρώτη αποστολή στην ζούγκλα της ασίας όπου θερίζεις παλιάδρωπους κουμουνιστές

Δεύτερη αποστολή επόμενο επίπεδο κάπου μέσα στην αμερικανική ζούγκλα κάπου στην λατινική αμερική πάλι να θερίζεις παλιάδρωπους κουμουνιστές τζαι εμπόρους ναρκωτικών για να μεν το ξεχνάμε αυτό

Τρίτο στάδιο κάτι ανάλογο που δεν θυμάμαι κλπ κλπ πάντα ο καλοκάγαθος αμερικάνος χίρο ράμπο να βρίσκεται …………. Σε άλλη χώρα με τα όπλα του και να σκοτώνει ανθρώπους…………….

Και αυτό είναι ηλεκτρονικό παιχνίδι για παιδάκια!!!!!!!!!!!

Σαν παιδάκι πάντα ήξερα ότι οι αμερικάνοι ήταν οι καλοί ……και ακόμη και να ήταν κακοί πάλι με κάποιο τρόπο καλοί ήταν…. Απλά είχαν ψυχολογικά και ήθελαν βοήθεια αλλά κατά βάθος πάντα ήταν καλοί …………..

Ενώ τούτοι οι παλιάδρωποι οι κουμουνιστές ……. Ή ακόμα χειρότερα οι παλιολίβυοι οι τρομοκράτες οι άραβες με τα γένια οι ακάθαρτοι που θέλουν να βάζουν βόμβες στους καλοκάγαθους αμερικάνους σιτιζενς

Παλιάραβες τρομοκράτες που ζηλεύουν την ελευθερία μας………. Έτσι δεν έλεγε ο πανηλίθιος που … ΔΕΝ … έβγαλαν για πρόεδρο τους σε αυτή την καρικατούρα που τάχα λέγεται δημοκρατία της μαλακίας και της κλανιάς

Ο άχρηστος αυτός πανηλίθιος που τον ψήφισε το  του 33% των ψηφισάντων αμερικάνων

Α ναι…. Το 50% των εγγεγραμμένων αμερικανών ψηφοφόρων τήρησε αποχή

Δηλαδή αυτός ο άχρηστος υπάνθρωπος …  «εξελέγηκε»  από το 15% των αμερικανών εγγεγραμμένω ν ψηφοφόρων!!!!!!   ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!!! Το πιάσατε τούτον;;

Τέσπα……………..

Έχει ειπωθεί άπειρες φορές………. Η προπαγάνδα είναι συνεχής………….. έβλεπα σήμερα για περίπου 4 λεπτά τους άχρηστους καραγκιόζηδες πολιτικάντηδες τάχα εκπροσωπους του λαού τον ιωνά νικολάου να συζητήα τζαι να τσακώνεται με κάποιον γιαννάκη θωμά …. Ογκόλιθοι της πολιτικής

Άλλαξα κανάλι γιατί είshε να κάμω εμετό……. Πραγματικά είναι αηδία η κατάσταση

Να συζητάει ο ιωνάς νικολάου μιshiμου με τον γιαννάκη θωμά!!!!!! Άκου πλάσματα που συζητούν

Εκπρόσωποι του λαού μιshiΜου τζαι μάλιστα ο ένας είναι τζαι πρόεδρος της επιτροπής νομικών!!!!!!

Τζαι τόσο σχετικός είναι που σε συνέδριο που έγινε όπου συμμετείχε ο πρόεδρος του ΔΕΚ Βασίλης Σκουρής διάβαζε προφανώς από κάτι που βρήκε που βιβλία ελληνικών  πανεπιστημίων και ανέλυε τις βασικές αρχές του ποινικού δικαίου … μια εκ των οποίων δεν βρίσκει εφαρμογή στην Κύπρο

Και είπε αυτός ο ογκόλιθος της πολιτικής και της νομικής επιστήμης ιωανάς νικολάου πρόεδρος νομικών της βουλής σου καλοκάγαθε κυπραίε… ότι  μια εκ των βασικών αρχών του ποινικού δικαίου είναι η αρχή ότι κανένα έγκλημα χωρίς νόμο να το ορίζει και κανένα έγκλημα για νόμο που καταργήθηκε…………………………!!!! ΚΑΓΚΕΛΟ ΕΓΩ!!!!! Και όμως  αγαπητοί μου συμπολίτες στην Κύπρο μπορεί κάποιος να καταδικαστεί σύμφωνα με το άρθρο 10 του περί ερμηνείας νόμου για ποινικό αδίκημα που έχει καταργηθεί!!!!!!

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΜΑ ΤΟ ΠΡΑΜΑ ΑΓΝΟΕΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΑΧΑ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ!!!!!

Και άλλα πολλά………..

Τέσπα……… που καταλήγω……… τα μυαλά των ανθρώπων από μικρά παιδάκια μέσα από το κουτί και εδώ και πολλά χρονιά και μέσα στον υπολογιστή γίνεται πουρές ολοένα

Βομβαρδισμός προπαγάνδας από παντού….. δημοκρατία… εκλογές….. δεν υπάρχουν αδιέξοδα…. Δημοκρατία………… αμερικα δε λαντ οφ δε φρι……… ελλάς περικλής παρθενώνας όταν οι άλλοι ζούσαν στα δέντρα………. Έξω οι ξένοι μας κλέβουν τις δουλειές… στα λύματα στα χωράφκια στις οικοδομές που δεν κάνουμε εμείς οι φλώροι οι πατριώτες με τα λιλά μπερέ και τα ροζ χακί μποτάκια μας αλλά εν πειράζει έξω να παν εις τα ανάθεμα…………. Ακελ αριστερά παπακωνσταντινου ομόνοια εδον ομονοιακα μάστρε μιτλής ντιβέλοπερ λίρες πολλές αριστερά με μειώσεις μισθών και άλλα πολλά

Όλα κολλάνε με το κατάλληλο περιτύλιγμα

Sons of anarchy με ηγέτες μηχανόβιους εμπόρους ηρωίνης που θερίζουν ανθρώπους για λεφτά ……..  ακριβώς όπως λέμε ο χριστόφκιας είναι κομουνιστής και αγωνίζεται για την κομουνιστική μετεξέλιξη του κόσμου

Τζαι εγώ είμαι από τον άρη τζαι παίζω μάππα με τον παοκ στο καραισκάκη τζαι τρώει τες ο ολυμπιακός

Ότι ναναι…………………

Σκέψη………… λογική γιατί τίποτα άλλο δεν μας έμεινε…..

14 Σχόλια

Filed under Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, διάφορα, κρίση

Ένα ακόμη αναλυτικότατο κείμενο http://ciaoant1.blogspot.com/ από το μέλλον που μας περιμένει… δηλώσεις ΔΝΤ back to the future

ο φίλος   http://ciaoant1.blogspot.com/2010/07/update.html

είναι απλά λεβέντης και όποτε διαβάζω τις αναλύσεις του νοιώθω την ανάγκη να του πω συγχαρητήρια και να του εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου που μοιράζεται όλο αυτό τον πλούτο μαζί με όσους έχουν διάθεση να ακούσουν

ένας άνθρωπος που σου δινει ελπίδα ότι όλα μπορούν να αλλάξουν, ότι υπάρχουν άνθρωποι προσγειωμένοι που πατάνε γερά στα πόδια τους αναλύουν την πραγματικότητα χωρίς κοκκινομπλεροζ παρωπιδες και ζητάνε τα αυτονόητα και προτείνουν τα αυτονόητα….

μια πολύ αναλυτική χρονική καταγραφή των όσων έγιναν ιδίως από το 2006 και μετά, την τραγική αλλαγή που επήλθε στην πραγματικότητα

την γραφειοκρατική συνδικαλιστική αλητεία με τους κομματικούς καριερίστες που ουδέποτε η αλήθεια είναι ισχυριστικαν ότι θα φέρουν την εργατική επανάσταση

η απογοήτευση του κόσμου που δεν βλεπει διέξοδο από την καπιταλιστική λαιλαπα που με το νέο ασφαλιστικό θα τον βάζει να δουλεύει για 40 χρόνια!!!!!!!!!!!!!!! ώστε να πάρει σύνταξη πείνας έτσι κι αλλοιώς

δηλαδή ακόμη και να βρεις δουλειά στα 20 σου που δεν θα βρεις θα γίνεις 60 χρονών στην καλύτερη των περιπτώσεων

και αν βρεις δουλειά στα 30 θα γίνεις 70 χρονών γέρος για να βγεις στην σύνταξη!!!!!!!!!!!!!!!!! ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ

γιατί ο κόσμος δεν βγαίνει στους δρόμους

του γράφω σε σχόλιο μου

«πόσο δίκιο έχεις στην ανάλυση σου για τον κόσμο που δεν κατεβαίνει γιατί δεν έχει προσδοκίες δυστυχώς από την νεκρή κομματική εσωστρεφή «αριστερά» με τα νέα αριστερά παραμάγαζα να ξεπετάγονται με ανύπαρκτα αριστερά αίτηματα ως απλοί  διαχειρστές του συστήματος

Εξέγερση ΝΑΙ! Αλλά με ποια αιτήματα; Ποια (πρέπει να)είναι τα άμεσα αιτήματα για αλλαγή;

https://osr55.wordpress.com/2010/05/06/

πως μπορείς να κατηγορήσεις τον μισθωτό σκλάβο που χρωστάει τα πάντα και βλέπουν τα πάντα να γκρεμίζονται γύρω του και παλεύει μόνο για ένα ξεροκομματο ώστε να ξεπληρώσει τις δόσεις της μιζέρια του στους τοκογλύφους

η νέα αριστερά θα προκύψει από τις γειτονιές από τους συσπειρωμένους ανθρώπους τους εργάτες που θα διεκδικήσουν έξω από κομματικά παραμάγαζα»

και εν τέλει για πιο πράγμα αξίζει να αγωνιστεί κανείς; απλά για την προάσπιση κάποιων κεκτημένων της δεκαετίας του 70 και του 80;

ένα ξεροκόμματο στην άβυσσο της μιζέριας που βιώνει ο μέσος έλληνας

πως μπορει ένα ζευγάρι ανθρώπων να κάνουν οικογένεια με 1200 μηνιαίο εισόδημα!!!!!!!!!

πως????? δεν μπορεί

είναι μεγάλο το κείμενο αλλά πολύ αναλυτικό και αξίζει να διαβαστεί

ναναι καλά ο φίλος και μακάρι να συνεχίσει με την ιδια ορμή και με το βιβλίο που ετοιμάζει!!!

http://ciaoant1.blogspot.com/2010/07/update.html

Monday, July 12, 2010

καπιταλιστική κρίση – update (το επόμενο θα αργήσει λίγο)

Για το επόμενο διάστημα, θα γράφω αρκετά πιο αραιά, καθώς αποφάσισα να γράψω ένα βιβλίο , συγκεντρώνοντας όλα αυτά που έχουμε δει από το 2006 και μετά. Τα ποστ είναι αρκετά χαοτικά, και χρειάζεται νομίζω να συγκεντρωθούν σε κάτι πιο ενιαίο, αλλά και πιο κατανοητό από τον κόσμο. Δεν έχω ξαναγράψει βέβαια βιβλίο, και δε ξέρω πόσο εύκολο ή δύσκολο θα είναι, ούτε το πόσο καλό θα βγει. Αλλά αξίζει να προσπαθήσω, καθώς υπάρχει σοβαρό κενό επί του θέματος.

Τί είναι αυτό που χρειάζεται επειγόντως σήμερα;
Στην Αριστερά κυριαρχούσε, ανέκαθεν, μια ιδιότυπη έπαρση. Για κάποιον περίεργο και μεταφυσικό λόγο θεωρείται, ως δεδομένο από πολλούς, ότι ο λαός, οι εργαζόμενοι, η εργατική τάξη έχουν απόλυτη ανάγκη την Αριστερά και, μάλιστα, ανεξάρτητα από την πραγματική κατάσταση της ίδιας της Αριστεράς.
Επομένως, το κυρίαρχο ζήτημα είναι πρώτα να κάνει διάλογο η Αριστερά, να τα βρει με τον εαυτό της και κατόπιν να αναλάβει τα ηνία του λαού, ο οποίος υποτίθεται ότι δεν τον απασχολεί τίποτε άλλο εκτός από το πότε και το πώς θα τεθεί επικεφαλής η Αριστερά.
Μέχρι, όμως, να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει υπομονετικά να περιμένει πότε θα είναι έτοιμη η αριστερά για να ηγηθεί του αγώνα.

Το σκηνικό είναι γνώριμο από παλιά. Το έργο έχει παιχτεί πολλές φορές από την εποχή της «ενωμένης αριστεράς» του 1974, του πάλαι ποτέ ενιαίου συνασπισμού της δεκαετίας του ’80 και πάει λέγοντας μέχρι της μέρες μας.Κάθε φορά που η ζωή και η ταξική πάλη επιτάσσει να στραφούμε στον κόσμο, στους απλούς εργαζόμενους, να οργανώσουμε τη μαζική πάλη τους, να βοηθήσουμε στο ξεκαθάρισμα των άμεσων στόχων και των αιτημάτων εκείνων που θα επιτρέψουν να γεννηθεί ένα αληθινό πλειοψηφικό κίνημα μέσα στο λαό και την εργατική τάξη, ορισμένοι αναζητούν καταφύγιο στο διάλογο της Αριστεράς στη βάση του «όλοι αριστεροί είμαστε, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός».

Η περίοδος στην οποία βρισκόμαστε δεν είναι συνηθισμένη. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και αδυσώπητες. Δεν αφήνουν περιθώρια για γενικές αναζητήσεις στο χώρο της Αριστεράς. Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Ή θα κινητοποιηθεί η μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας, ή θα ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις κοινωνικής αποσύνθεσης και διάλυσης.
Πώς όμως θα γίνει να κινητοποιηθεί η πλειοψηφία του λαού; Με εκκλήσεις για να βγει στο δρόμο και να ανατρέψει την κυβέρνηση και τα μέτρα; Αρκεί αυτό, ή αποτελεί ένα βολικό άλλοθι για να χρεωθεί στου ίδιους τους εργαζόμενους η ήττα, σύμφωνα με το γνωστό «εμείς τα λέγαμε, καλούσαμε τον κόσμο να ξεσηκωθεί, αλλά αυτός είναι βλάκας και δεν καταλαβαίνει».

Spoiler:
Απαιτείται ενότητα δράσης του λαού

Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η ενότητα της Αριστεράς, ούτε ένα αριστερό μέτωπο, όπως κι αν το εννοεί κανείς, αλλά η ενότητα δράσης της πλειοψηφίας του λαού. Και η πλειοψηφία αυτή δεν βρίσκεται σήμερα στην Αριστερά, ούτε καν έχει εμπιστοσύνη στην Αριστερά.
Όχι γιατί η Αριστερά είναι διασπασμένη, αλλά γιατί δεν απαντά στα άμεσα προβλήματα του με τρόπο πειστικό και ρεαλιστικό από τη σκοπιά των συμφερόντων του. Γι’ αυτό και η ενότητα δρασης του λαού δεν περνά αναγκαστικά μέσα από την κοινή δράση της Αριστεράς, αλλά μέσα από ένα ενιαίο κοινωνικοπολιτικό μέτωπο των ίδιων των εργαζομένων.
Κι αυτό απαιτεί μια εντελώς διαφορετική ενότητα. Όχι μια ενότητα για την ενότητα. αλλά μια ενότητα ανοιχτή σε όλους, σε όλες τις δυνάμεις του λαού, που αποδέχονται την κοινή δράση ενάντια στον κοινό εχθρό στη βάση των πιο άμεσων και ζωτικών αιτημάτων για την επιβίωση των εργαζομένων και της χώρας.

Για να κατακτηθεί μια τέτοια ενότητα στην πράξη πρέπει πρώτα να χωρίσουμε για να ενωθούμε. Όχι για να ενωθούμε μεταξύ μας, αλλά για να ενωθούμε πρώτα και κύρια με τον απλό κόσμο. Και πρέπει πρώτα να χωρίσουμε με όλους εκείνους που μπορεί να φωνάζουν πιο δυνατά απ’ όλους ενάντια στην κυβέρνηση, τα μέτρα, το ΔΝΤ, το Μνημόνιο, αλλά δεν τολμούν να απαντήσουν ανοιχτά και ξεκάθαρα -από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού- τι πρέπει να κάνουμε με το χρέος και με το ευρώ.

Αυτό το ενιαίο μέτωπο της πλειοψηφίας των εργαζομένων δεν μπορεί να το εκφράσει κανένα σχέδιο της «παναριστεράς», όσο ριζοσπαστικό κι αν εμφανίζεται στα λόγια, όπως άλλωστε δεν το εξέφρασε ποτέ έως τώρα. Όσοι συναρπάζονται με τέτοια εγκεφαλικά σχέδια, αρνούνται ή αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η Αριστερά έχει μόνο ένα χρέος: Να φανεί χρήσιμη στον αγώνα που διεξάγει σήμερα η εργατική τάξη και γενικά ο λαός για την επιβίωση του.
Αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό, οφείλει να καταλήξει στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Υπάρχει Αριστερά, σήμερα, που μπορεί και πρέπει να πρωτοστατήσει σ’ ένα τέτοιο ενιαίο μέτωπο: Ναι υπάρχει. Δεν θα τη βρείτε στις ηγεσίες και τους μηχανισμούς των κομμάτων της, ούτε στους διαλόγους των «επωνύμων» επί παντός επιστητού, θα την βρείτε να αναπτύσσεται ραγδαία μέσα στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, εκεί όπου αρχίζουν να ξεπετάγονται για πρώτη φορά τα «έμβρυα» μιας αυθεντικής λαϊκής οργάνωσης, μέσα από επιτροπές και πρωτοβουλίες μέχρι χτες ανένταχτων, αλλά και ενταγμένων, που ψάχνουν να βρουν τρόπους κοινής δράσης με τους γείτονες και τους συναδέλφους τους για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα πιο κρίσιμα και επείγοντα προβλήματα της περιόδου.

Πρόκειται για μια κρίσιμη μάζα αγωνιστών που διατρέχει οριζόντια τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς και ξέρει να θέτει τα πιο άμεσα αιτήματα της κοινής δράσης πάνω από τις γενικότερες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα. Κι εκεί μόνο μπορεί να στηριχθεί μια αληθινή πολιτική πρωτοβουλία που δεν θα αναλώνεται με τα όποια κοινά σημεία της Αριστεράς, αλλά θα θέτει ως άμεση και επείγουσα ανάγκη το ενιαίο μέτωπο των ίδιων των εργαζομένων, της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

Τέλος εποχής
Η κυβέρνηση και οι καπιταλιστές, βλέποντας ότι οι αντιδράσεις των εργαζομένων μετά την απεργία στις 5 Μάη υποχωρούν, έχουν στην κυριολεξία αφηνιάσει. Δεν είναι τυχαίο ότι τα απανωτά μέτρα ξεπερνάνε κατά πολύ τις απαιτήσεις ακόμα και του μνημονίου. Οι 20000 απεργοί που βρέθηκαν στις 29/6 και οι ακόμα λιγότεροι στις 8 Ιούλη, στις διαδηλώσεις της ΓΣΕΕ, Πρωτoβάθμια και ΠΑΜΕ, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν οι ανάλογες αντιδράσεις στο μέγεθος της επίθεσης. Εδώ μιλάμε για μια κοινωνική αντεπανάσταση και αν δεν ήταν και η 5η Μάη θα λέγαμε ότι το κίνημα έχει ηττηθεί κατά κράτος. Ακόμα και τα φερέφωνα του Mega έχει μείνει κάγκελο από την ευκολία που η κυβέρνηση δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Η κατάσταση αυτή σίγουρα προβληματίζει χιλιάδες αγωνιστές της αριστεράς και του κινήματος που βλέπουν ότι επί της ουσίας δεν υπάρχει γραμμή άμυνας που να μην σπάει. Ωστόσο δεν φαίνεται να ανοίγει καμία ουσιαστική συζήτηση για τους λόγους που συμβαίνει αυτό και τι μπορούμε να κάνουμε από δω και πέρα. Γιατί πουθενά στην αριστερά δεν γίνεται ένας πρώτος απολογισμός των αγώνων; Γιατί όλα βρίσκονται στον αυτόματο, σαν να μην συμβαίνει τίποτα που θα άξιζε να σταθούμε και να σκεφτούμε; Αν πρέπει κάτι να αλλάξουμε;

Τι συμβαίνει όμως; Γιατί οι αντιδράσεις είναι τόσο υποτονικές;

Spoiler:
Μια παροιμία λεει ότι η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Από το Δεκέμβρη που άρχισε να ξεκαθαρίζει το τοπίο για το τι θα επακολουθούσε, στους εργασιακούς χώρους αντί για αγωνιστικός αναβρασμός επικρατούσε μια εκνευριστική μοιρολατρία. Η απόδοση των ευθυνών γι’ αυτό στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν είναι αρκετή για να εξηγήσει την αδράνεια που επικρατεί ακόμα και σε χώρους που θίγονται άμεσα και σκληρά από τα μέτρα (μειώσεις μισθών, συνταξιοδοτικό). Στους καθηγητές και στους δάσκαλους για παράδειγμα δεν πραγματοποιήθηκε ούτε μια συνέλευση με απαρτία σε οποιαδήποτε σύλλογο και αυτό δεν οφείλεται στον Παναγόπουλο. Η συμμετοχή στις απεργίες δεν ξεπέρναγε το 20%. Η αγωνιστική διάθεση ήταν ανάλογη και σε άλλους κλάδους με πρόσφατο κινηματικό παρελθόν εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.
Οι απεργιακές συγκεντρώσεις επίσης ήταν κατώτερες των περιστάσεων. Η 5η Μάη ήταν το κορυφαίο γεγονός και η πιο μαζική διαδήλωση απ’ όσες έχουν πραγματοποιηθεί τους τελευταίους μήνες. Πάνω απ’ όλα ήταν η πλέον μαχητική, και όλοι θα τη θυμούνται όχι μόνο για τη Μαρφίν, αλλά πάνω απ’ όλα για την απόπειρα χιλιάδων διαδηλωτών να εισβάλλουν στη Βουλή. Όμως δεν είχε ούτε 300 ούτε 200 χιλιάδες όμως ακούστηκε. Όσο κι αν φουσκώνουμε τα νούμερα η πραγματική αναμέτρηση γίνεται με αυτούς που όντως είναι στο δρόμο και όχι μ’ αυτούς που γράφουμε ότι είναι στις ανακοινώσεις μας. Καλώς ή κακώς μια πορεία που χρειάζεται 90 λεπτά για να διασχίσει ένα σταθερό σημείο της Σταδίου δεν μπορεί να ξεπερνάει με οποιαδήποτε πυκνότητα τις 70000. Αυτός ήταν και ο αριθμός των διαδηλωτών από το πεδίο του Άρεως και το Μουσείο της 5ης Μάη. Και άλλοι 30000 στην καλύτερη περίπτωση ήταν αυτοί που βάδισαν από την Ομόνοια με το ΠΑΜΕ. Από κει και πέρα στις 20 Μάη οι διαδηλωτές έπεσαν στο 1/3 και στις 29 Ιούνη Μουσείο, ΓΣΕΕ και ΠΑΜΕ είναι ζήτημα να έφτασαν τις 20000. Η καμπύλη του κινήματος ακόμα κι αν κανείς μετράει διαφορετικά τους διαδηλωτές δεν αλλάζει. Μετά τις 5 Μάη υπάρχει μια φανερή κάμψη και δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι για να την ανακόψει. Αυτό με τη σειρά του έχει φέρει μια απογοήτευση στον κόσμο που βρέθηκε στο δρόμο και σε όσους περίμεναν αυθόρμητα το “λαό να μην σκύψει το κεφάλι”.

Τέλος εποχής

Η αριστερά μοιάζει περισσότερο να παρακολουθεί πάρα να δίνει το ρυθμό. Αυτό φάνηκε από την αρχή όταν αρνιόταν ότι η χώρα βαδίζει ολοταχώς προς τη χρεοκοπία, ισχυριζόμενη ότι απλώς πρόκειται για ιδεολογική τρομοκρατία. Εκεί χάθηκε πολύτιμος χρόνος με μια αριστερά όχι να προτείνει τη δική της λύση στο ζήτημα του χρέους, αλλά να αρνείται ότι υπάρχει τέτοιο πρόβλημα. Όταν δημοσιοποιήθηκε το πρόγραμμα σταθερότητας η αριστερά και οι συνδικαλιστές όλων των βαθμίδων, ανήγγειλαν μια μακρά περίοδο αγώνων, ενώ ήταν ολοφάνερο ότι η κυβέρνηση ετοιμάζεται να τα σαρώσει όλα με συνοπτικές διαδικασίες. Ακόμα μια λάθος εκτίμηση. Στη συνέχεια όταν έγιναν οι πρώτες περικοπές μισθών στο δημόσιο το Μάρτη η αριστερά περίμενε το εργατικό κίνημα να υπερασπιστεί μαζικά τα κεκτημένα. Μάταια όμως. Ένα πολύ μικρό κομμάτι συμμετέχει στις κινητοποιήσεις, με μοναδική ίσως εξαίρεση την 5η Μάη. Εξάλλου πουθενά δεν έχουμε σημάδια πρωτογενούς απεργιακού αναβρασμού. Τι συμβαίνει λοιπόν και δεν δουλεύουν τα εργαλεία που έχουμε στα χέρια μας; Γιατί τα συνδικάτα αδυνατούν να κινητοποιήσουν την εργατική τάξη; Μήπως η ηγεσία ΓΣΕΕ είναι πιο ξεπουλημένη από ότι πριν 10 χρόνια επί Γιαννίτση; Η αριστερά και οι συνδικαλιστές της όλων των βαθμίδων δεν έχουν καμία ευθύνη; Γιατί η εργατική τάξη δεν τους ακολουθεί τώρα που η επίθεση είναι τόσο εξόφθαλμη; Τώρα που παίρνονται οι κατακτήσεις των τελευταίων 100 χρόνων πίσω;

Μπορεί κανείς να αναζητήσει τις αιτίες στην κοινωνιολογία και σε ένα τρόπο ζωής που οι νεοέλληνες και σίγουρα μέσα σ’ αυτούς ένα κομμάτι εργαζομένων έχει υιοθετήσει τα τελευταία 10-15 χρόνια. Ένα μεγάλο μέρος όχι μόνο μικροαστών άλλα και μισθωτών έγινε αποδέκτης τραπεζικών δανείων πάσης φύσεως. Άλλοι στεγαστικά, άλλοι καταναλωτικά, άλλοι απλώς φόρτωναν τις κάρτες για να τα βγάλουν πέρα με την καθημερινότητα ίσως και για να ανταποκριθούν σε ένα υπερτιμημένο, από τα δάνεια, μέσο life style. Όλος αυτός ο κόσμος έχει βρεθεί πλέον με μια σειρά περιουσιακά στοιχεία που αφενός τα αγόρασε πάνω από την αξία τους αφετέρου χρωστάει τα μαλλιά της κεφαλής στις τράπεζες. Οι άνθρωποι αυτοί αντιλαμβάνονται ότι με το νέο ασφαλιστικό θα πάρουν μια πενιχρή σύνταξη κι αυτή μετά τα 65. Επίσης βλέπουν τα μηνιάτικα εισοδήματα μειωμένα κατά 20% ίσως και με τον πληθωρισμό 30%. Όμως αυτό που τους καιει εδώ και τώρα, είναι η επόμενη δόση του δανείου, ο κίνδυνος να χάσουν το σπίτι τους ή το αυτοκίνητο και φυσικά να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις που έχουν φορτωθεί τα τελευταία δέκα χρόνια. Όλα αυτά πράγματι συμβαίνουν αλλά δεν αρκούν για να εξηγήσουν την ταξική συμπεριφορά ευρύτερων κομματιών της εργατικής τάξης. Ένα αντίστοιχο life style είχαμε και πριν 3-4 χρόνια.

Όμως σε σχέση με το 2006 και την πολυήμερη απεργία στην εκπαίδευση για τα 1400 ευρώ, υπάρχει μια τεράστια διαφορά. Ο κόσμος είναι περίπου είναι ο ίδιος. Μόνο που τότε υπήρχαν οι προσδοκίες για ουσιαστική βελτίωση του εισοδήματος. Βλέποντας γύρω μια χλιδή, τα κέρδη να μεγαλώνουν, τους ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ, είχε διαμορφωθεί η εντύπωση ότι υπάρχουν χρήματα και επομένως μπορούμε να διεκδικήσουμε ένας μέρος από αυτά. Οι κυβερνήσεις του Σημίτη και του Καραμανλή τα πρώτα χρόνια καλλιεργούσαν ένα ανάλογο κλίμα οικονομικού μαγαλοιδεατισμού. Η ΟΝΕ, το ευρώ, οι Ολυμπιακοί, συνέβαλλαν σ’ αυτή την αυταπάτη. Τα κέρδη των τραπεζών και γενικώς των μεγάλων επιχειρήσεων έσπαγαν όλα τα ρεκόρ, ενώ το χρηματιστήριο ξεπέρναγε το 2007 τις 5000μ.
Τώρα όλα έχουν αλλάξει. Μετά την κρίση του 2008 με την κατάρρευση της φούσκας των επισφαλών στεγαστικών δανείων και το ξέσπασμα της κρίσης των κρατικών χρεών, η παγκόσμια οικονομία και πολύ περισσότερο η Ευρώπη βουλιάζουν σε ένα μακρύ κύμα ύφεσης, της μεγαλύτερης από το 1929. Ο κόσμος φοβάται όχι τόσο για τα κεκτημένα, αλλά για μια επερχόμενη καταστροφή σαν αυτή που οδήγησε στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Ακριβώς πάνω σ’ αυτή την όχι και τόσο παράλογη προοπτική επενδύουν οι κυρίαρχοι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους και των καπιταλιστών προκειμένου η αποδόμηση του μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας να γίνει αποδεκτή ως το μοναδικό ανάχωμα προς το χάος. Όσο δεν φαίνεται μια διαφορετική εναλλακτική λύση, για έναν άλλο κόσμο από αυτόν που μας επιφυλάσσει η άρχουσα τάξη, θα είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να δούμε μαζικές κινητοποιήσεις στο δρόμο πέρα από σπασμωδικά οργισμένα ξεσπάσματα, κυρίως από το τμήμα εκείνο της κοινωνίας που ήδη βρίσκεται στο περιθώριο. Οι εργαζόμενοι που συνεχίζουν να διατηρούν μια σταθερή δουλειά έστω και με πετσοκομμένα δικαιώματα και με μια μικρή ακόμα και υποθηκευμένη περιουσία, μάλλον θα υπομείνουν αυτή την κατάσταση, όχι μόνο γιατί δεν βλέπουν μια άλλη προοπτική, αλλά και γιατί δεν θα ήθελαν να ξεπέσουν στην οικτρή κατάσταση ανθρώπων που πλέον δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Μπορεί ακόμα να τους δούμε να στρέφονται κατά των κινητοποιήσεων, θεωρώντας ότι σε αυτή την δύσκολη κατάσταση είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Μια τέτοια στάση ενδεχομένως τους στρέψει να συναινέσουν ακόμα και κατασταλτικά μέτρα, ή και πολιτικές που υποστηρίζουν το νόμο και την τάξη ως μοναδικό μέσο για να επιβιώσουμε. Πάνω σε αυτή την ψυχολογία επενδύει όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ αλλά και το ΛΑΟΣ ή η Μπακογιάννη, ίσως ακόμα και ο Κουβέλης, και ας μην εκπλαγούμε αν αυτή η τάση αποτυπωθεί σε μια πρόωρη εκλογική αναμέτρηση.
Πάνω σ’ αυτή τη βάση ανασυντίθεται το μπλοκ εξουσίας. Όχι στην προσδοκία της καλυτέρευσης των συνθηκών διαβίωσης, όχι στο βόλεμα σε μια εποχή παχιών αγελάδων, όχι για να μοιραστούν οι επιδοτήσεις και θέσεις στο δημόσιο, αλλά για να σωθεί η πατρίς, για να μην ξεπέσουμε ακόμα περισσότερο. Ας μην βιαστούμε να θεωρήσουμε ότι δεν θα υπάρξουν πρόθυμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους γι’ αυτό το σκοπό. Σε κάθε τέτοια καμπή βρίσκονται εκείνοι που αναλαμβάνοντας ρόλο πραιτοριανού ευελπιστούν να έχουν και τις αντίστοιχες απολαβές στη νέα κατανομή της εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από μερικούς μήνες κινητοποιήσεων και με την κυβέρνηση να επιφυλάσσει κάθε βδομάδα μια νέα έκπληξη, κάνει αισθητή την παρουσία της μια κοινή γνώμη που έχει αρχίσει να εκνευρίζεται με όλα αυτά που συμβαίνουν. Το είδαμε στο λιμάνι με τους ηλίθιους να ορμάνε βρίζοντας στους απεργούς και τις φρουρές του ΠΑΜΕ, το ακούσαμε και στις στάσεις από επίσης βλαμμένους που δεν μπορούσαν να συνδέσουν την επίσχεση εργασίας των οδηγών με το ότι δεν έχουν ακόμα πληρωθεί. Από το “ότι δεν γίνεται τίποτα με τις απεργίες” έχουμε φτάσει στο ότι οι απεργίες προκαλούν προβλήματα. Βεβαίως αυτό το κλίμα το καλλιεργούν τα φερέφωνα των καπιταλιστών (Σκάϊ και Mega) όμως καμία τέτοια προπαγάνδα δεν θα είχε τύχη αν δεν αντανακλούσε και μια υπαρκτή ψυχολογική κατάσταση. Και όσο πράγματι οι απεργίες δεν φέρνουν αποτελέσματα, τόσο θα βλέπουμε, να εκδηλώνεται ανοιχτά αυτός ο οχετός κοινωνικού αυτοματισμού.

Απ’ αυτή την άποψη είναι εντελώς λάθος οι συγκρίσεις που γίνονται με την εποχή Γιανίτση (άνοιξη 2001), ακόμα και με την αγωνιστική διετία (2006-7) στην εκπαίδευση. Βρισκόμαστε πλέον σε άλλη εποχή και αυτή η εποχή έχει σχέση με την οικονομική κρίση που κάθε σοβαρός οικονομολόγος τη συγκρίνει μόνο με το 1929, και επομένως καθένας δικαιούται να σκέφτεται τις ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες εκείνης της περιόδου. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια κρίση αναπαραγωγής του ίδιου του συστήματος και αυτό γίνεται κατανοητό μέσα από τη διακοπή της κανονικότητας των τελευταίων 6 δεκαετιών και όλου του συστήματος ισορροπίας που είχε χτιστεί αυτά τα χρόνια. Οι σταθερές εργασιακές σχέσεις, οι συλλογικές συμβάσεις, ένας προβλέψιμος εργάσιμος βίος, μια καλή σύνταξη μετά, οι άδειες και οι διακοπές το καλοκαίρι, μια μικρή περιουσιακή βάση, όλα αυτά ήταν τα δεδομένα των δυτικών κοινωνιών και αφορούσαν όχι μόνο τις μεσαίες τάξεις αλλά και ένα σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης. Σ’ αυτό το δεδομένο πλαίσιο αναπτύχθηκε το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα όπως το ξέρουμε στην Ευρώπη και δίπλα σ’ αυτό η αριστερά. Η ταξική πάλη στην Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια διεξαγόταν με την προσδοκία μιας καλύτερης ζωής, όχι στο απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον αλλά ακόμα και στα πλαισίου του καπιταλισμού. Ακόμα και μετά την κατάρρευση της ανατολικής Ευρώπης, η δύση συνέχιζε να ζει με την προσδοκία της διαρκούς βελτίωσης. Πρώτη φορά μειώνονται μέσα στα μούτρα μας οι μισθοί, πρώτη φορά ακούμε ότι θα έχουμε συντάξεις πείνας και πρώτη φορά ότι οι εργασιακές σχέσεις επιστρέφουν στην εποχή του 19ου αιώνα. Το περιβάλλον αλλάζει και στα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα. Σε συνθήκες παρατεταμένης ύφεσης εκατοντάδες χιλιάδες μικροέμποροι, επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι θα αναγκαστούν να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους. Και γι’ αυτούς ο κόσμος έρχεται τούμπα. Πολύ σύντομα θα βρεθούν στην κατάσταση του προλεταριάτου. Μέχρι τότε όμως θα κάνουν κι αυτοί τα πάντα για να την σκαπουλάρουν.
Πριν λοιπόν μας πιάσει ο πεσιμισμός που οι απεργίες δεν πάνε καλά, πριν επαναλάβουμε τα τετριμμένα περί συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που δεν κηρύσσει 3 γενικές απεργίες τη βδομάδα και μια διαρκείας μέχρι θανάτου, πριν κατηγορήσουμε το ΚΚΕ για σεχταρισμό, πριν αξιολογήσουμε την επαναστατικότητα του καθενός αναλόγως με το που προσυγκεντρώνεται, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε μια και καλή ότι βρισκόμαστε σε άλλη εποχή. Η εποχή του μεταπολέμου όσον αφορά ένα ορισμένο κοινωνικό status quo και η εποχή της ελληνικής μεταπολίτευσης όσον αφορά τις υπαρκτές πολιτικές ισορροπίες έχουν οριστικά λάβει τέλος. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν απλώς θα πάνε στον πάτο μαζί με την εποχή αυτή και τα “κεκτημένα” της.

Το σύστημα δεν λειτουργεί Βασικά λειτουργεί, απλά για να λειτουργεί απαιτεί να συντριβούν λαοί, ακόμα και μερικές χώρες στην ανάγκη

Αυτό ακριβώς είναι που δεν έχει ακόμα αντιληφθεί η αριστερά και πολύ περισσότερο τα συνδικαλιστικά της επιτελεία που αντιλαμβάνονται την ταξική πάλη μόνο ως υπεράσπιση των κεκτημένων. Εδώ όμως δεν έχουμε μια απλή επίθεση στα κεκτημένα. Εδώ έχουμε το τέλος μιας εποχής. Έχουμε ένα σύστημα που αδυνατεί να λειτουργήσει και όχι απλώς μια προσπάθεια οι καπιταλιστές να αυξήσουν τα κέρδη τους. Η επίθεση έχει χαρακτήρα επιβίωσης για το ίδιο το σύστημα και γι’ αυτό είναι ανελέητη και αδυσώπητη. Αυτή τη φορά το κεφάλαιο δεν θα επιδιώξει καμία μέση λύση. Πρόκειται για αγώνα ζωής και θανάτου. Στην ουσία βρισκόμαστε μπροστά σε μια αστική αντεπανάσταση στην καρδιά των δυτικών μητροπόλεων. Η σύγκρουση αυτή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με τα μέσα και τα εργαλεία της προηγούμενης εποχής.
Οι ταξικές μάχες της προηγούμενης εποχής είχαν στο φόντο τους ένα ευρύτερα αποδεκτό πλαίσιο. Ένα πλαίσιο που αντανακλούσε ένα ορισμένο ιστορικό συσχετισμό ανάμεσα στις τάξεις. Ο συσχετισμός αυτός δεν προέκυψε με μια σειρά αποσπασματικούς συνδικαλιστικούς αγώνες εδώ και εκεί, αλλά ως ευρύτερος συσχετισμός ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, συσχετισμός που διαμορφώθηκε στη ρώσικη επανάσταση, στο κύμα που ακολούθησε στις αρχές του 20, στις μάχες της δεκαετίας του 30 και φυσικά στην ισορροπία που προέκυψε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ισορροπία που για το εργατικό κίνημα της δυτικής Ευρώπης διαχειρίστηκε για δεκαετίες η σοσιαλδημοκρατία και τα ΚΚ και που εκφράστηκε σε αντίστοιχες δομές αυτού του κινήματος. Τι έχει αλλάξει; Πολύ απλά ο κόσμος πάνω στον οποίο δομήθηκε η ισορροπία αυτή δεν υπάρχει πια. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει εδώ και καιρό, τουλάχιστον από το 90 και ύστερα. Η παγκόσμια καπιταλιστική ύφεση έρχεται απλώς να τινάξει το τσόφλι της προηγούμενης ισορροπίας στον αέρα. Οι υπάρχουσες δομές του εργατικού κινήματος δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν σ’ αυτή τη μάχη γιατί είναι το φάντασμα του παρελθόντος. Το εργατικό κίνημα είχε μάθει να δίνει μάχες μέσα σε ένα καθορισμένο πλαίσιο κανόνων. Αν π.χ. δεν τα βρίσκαμε με τους εργοδότες πηγαίναμε στη διαιτησία. Θαυμάσια, μόνο που τώρα δεν θα υπάρχει διαιτησία. Στο δημόσιο ξέραμε ότι υπάρχει μονιμότητα. Ε, τώρα πλέον δεν υπάρχει καμία μονιμότητα. Ξέραμε επίσης ότι θα παίρνουμε έναν ανεκτό μισθό. Και μετά τα 60 μια αξιοπρεπή σύνταξη. Τώρα κι αυτά πρέπει να τα ξεχάσουμε. Οι καπιταλιστές και το κράτος τα θέτουν υπό αμφισβήτηση και το εργατικό κίνημα αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να τα υπερασπιστεί. Με άλλα λόγια. Η εποχή που το εργατικό κίνημα ξεκίναγε έναν αγώνα ξέροντας ότι αργά ή γρήγορα η αστική τάξη θα επιδιώξει μια μέση λύση έχει πλέον τελειώσει και μαζί της οι ρεφορμιστικές αυταπάτες και όλα τα είδη του αριστερού μεταρρυθμισμού.

Μα καλά η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν έχει ευθύνες;

Όχι με τον τρόπο που τις είχε πριν 20-30 χρόνια. Τώρα η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν έχει καμία ουσιαστική επιρροή στην εργατική τάξη. Είναι η σκιά του παρελθόντος. Κάποτε πράγματι ήταν πανίσχυρη. Τα συνδικάτα είχαν ενεργό κόσμο. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία τότε προσπαθούσε να συγκρατήσει τον κόσμο, φοβόταν να κηρύξει απεργίες γιατί μετά δεν θα μπορούσε να τις σταματήσει. Ο κόσμος που συμμετείχε στα συνδικάτα και που ψήφιζε ενεργητικά αυτές τις ηγεσίες είχε αυταπάτες αλλά ταυτόχρονα και απαιτήσεις από τους συνδικαλιστές ηγέτες. Οι απαιτήσεις αυτές σχετίζονταν και με τις ευρύτερες πολιτικές προσδοκίες της εργατικής βάσης, που τις είχε επενδύσει στο ΠΑΣΟΚ και την αριστερά εκείνης της εποχής. Σήμερα δεν υπάρχουν τέτοιες προσδοκίες. Ο κόσμος που ψήφιζε κάποτε το ΠΑΣΟΚ και έτρεχε στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ περιμένοντας τη “σοσιαλιστική αλλαγή”, τώρα δεν περιμένει τίποτα από εκεί. Μπορεί ο ίδιος κόσμος, όσο μπορεί να είναι ίδιος μετά από 2-3 δεκαετίες, να ψηφίζει ΠΑΣΟΚ όχι όμως για το σοσιαλισμό αλλά για να μην γίνει η κατάσταση χειρότερη ή για κανένα ρουσφετάκι. Το ίδιο συμβαίνει και με τον κόσμο της αριστεράς που πριν το 90 περίμενε τον “νέο κόσμο το σοσιαλιστικό” και τώρα παλεύει απλά για τα “κεκτημένα” των δεκαετιών του 60 και του 80. Φοβερή προσδοκία, ότι πρέπει για να θυσιαστείς!!! Κάποτε είχαμε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να είναι πάντα πίσω από τον κόσμο σε μόνιμο ρόλο πυροσβέστη, τώρα έχουμε τις ίδιες ηγεσίες χωρίς κόσμο και χωρίς να εμπνέουν κανένα. Η ΓΣΕΕ σήμερα εμποδίζει την ανάπτυξη του “ταξικού κινήματος” όσο το εμπόδιζαν οι διορισμένοι Μακρήδες το 50 και το 60. Δηλαδή καθόλου.
Εξάλλου οι γραφειοκράτες της ΠΑΣΚΕ δεν κορόιδεψαν κανέναν. Δεν υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν καμία επανάσταση, ούτε ότι θα φέρουν το σοσιαλισμό. Εδώ και χρόνια δεν κρύβουν ότι είναι γραφειοκράτες του κερατά που χρησιμοποιούν τον συνδικαλισμό στα πλαίσια της προσωπικής τους καριέρας. Δεν υπάρχει άνθρωπος σε αυτή την κοινωνία που να έχει διαφορετική γνώμη για τους προέδρους της ΓΣΕΕ των τελευταίων 15 τουλάχιστον χρόνων. Η ευκολία μάλιστα που οι συγκεκριμένοι καριερίστες διατήρησαν τα πόστα τους στα συνδικάτα προφανώς και έχει σχέση με την ευρύτερη κατάσταση του εργατικού κινήματος. Τα αγωνιστικά του στοιχεία, άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην υπεράσπιση της εργατικής τάξης βρέθηκαν στο περιθώριο απομονωμένοι. Ο κόσμος που κάποτε ήλπιζε ότι το επίπεδο διαβίωσής του θα βελτιωθεί παράλληλα με το γενικότερο κοινωνικό επίπεδο συνδέοντας την τύχη του με την τύχη της τάξης του, απογοητευμένος από την ματαίωση του ΠΑΣΟΚ και της αριστεράς στράφηκε σε πιο ατομικές προσπάθειες. Άλλοι που πίστεψαν στη δυναμική της κοινωνικής αλλαγής κλείστηκαν στον εαυτό τους. Αυτό άφησε τους γραφειοκράτες εντελώς ανεξέλεγκτους αποκαλύπτοντας όλη τη χυδαιότητα των επαγγελματιών συνδικαλιστών που κοίταγαν κι αυτοί πως θα τα κονομήσουν, από επιτροπές και άλλες συμμετοχές εδώ και κει.
Και τώρα λοιπόν τι ζητάμε; Από αυτούς που δεν εμπιστεύεται ούτε η μάνα τους να κηρύξουν γενικές απεργίες και μάλιστα διαρκείας; Αυτό από μόνο του δείχνει ότι η αριστερά αδυνατεί να αναλάβει τις ευθύνες της. Δεν θέλει; Δεν μπορεί; Ίσως και τα δύο μαζί.
Εξάλλου η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έβαλε την υπογραφή της σε 7-8 γενικές απεργίες. Κάλεσε σε συγκεντρώσεις. Τι άλλο να έκανε δηλαδή, να κατέβαινε ο Παναγόπουλος και να έστηνε οδοφράγματα; Ας τα έφτιαχνε η αριστερά αν ήταν αυτό. “Να κατεβάσει τουλάχιστον τον κόσμο”. Ας τον κατέβαζε η αριστερά, γιατί δεν τα κατάφερε που ήθελε κιόλας. Να κήρυττε “απεργίας διαρκείας”; Ας σοβαρευτούμε λιγάκι. Αν πράγματι υπήρχε απεργιακός αναβρασμός, δεν θα χρειαζόταν ούτε 48ωρη γενική απεργία για να το βάλει η κυβέρνηση στα πόδια. Αλλά ακόμα και να κηρυσσόταν γενική απεργία διαρκείας που ζήταγε η μισή “άκρα” αριστερά και όλος ο αναρχικός χώρος. Έχει κανείς την εντύπωση ότι θα απεργούσαν περισσότεροι απ’ όσοι στις 5 Μάη; Όποιος πραγματικά δουλεύει και βλέπει γύρω του, έχει ήδη την απάντηση. Ούτε μισός παραπάνω. Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν οι λίγες μέρες απεργίας. Στην Ευρώπη ακούγοντας ότι είμαστε ήδη στη 7η γενική απεργία νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι στα πρόθυρα της επανάστασης. Αν τους πεις για την ξεπουλημένη γραφειοκρατίας θα σε κοιτάξουν περίεργα γιατί δεν θα μπορούν να καταλάβουν πως γίνεται αυτή η γραφειοκρατία να έχει και το παγκόσμιο ρεκόρ εξαμήνου όλων των εποχών σε γενικές απεργίες. Το πρόβλημα των απεργιών και αυτό δεν σχετίζεται με τη ΓΣΕΕ, αλλά με όλους μας ήταν ότι δεν ανοίγουν καμία προοπτική. Γιατί ο κόσμος έχει καταλάβει ότι στο επίσημο πολιτικό σκηνικό υπάρχει απόλυτη συμφωνία. Επομένως κάθε αντίθεση με το πρόγραμμα σταθερότητα και με το μνημόνιο θέτει ταυτόχρονα ζήτημα εναλλακτικής λύσης διακυβέρνησης και φυσικά ενός άμεσου προγράμματος που θα υλοποιήσει. Στο βαθμό πάντως που η αριστερά και το εργατικό κίνημα δεν μιλάει περί αυτού αλλά περιορίζεται στην άρνηση των μέτρων, είναι επόμενο να μην φαίνεται ότι αποτελεί εναλλακτική στο “μονόδρομο” της κυβέρνησης και του μνημονίου. Η αριστερά επιμένει να αντιμετωπίζει μια συστημική κρίση με όρους οικονομικού αγώνα ή αλλιώς με συνδικαλιστικούς όρους. Γι’ αυτό και δεν ανταποκρίνεται ο κόσμος στα καλέσματα αυτού του είδους. Εδώ έχουμε γενικό μπλακ άουτ και η συνδικαλιστική αριστερά νομίζει ότι έχει καεί η λάμπα.

Από τη διαμαρτυρία στην εναλλακτική λύση

Αν στο φόντο της επίθεσης βρίσκεται μια συστημική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, τότε η αριστερά και το εργατικό κίνημα θα πρέπει να σκεφτεί αν το χτύπημα στα κεκτημένα δεν είναι ο στόχος αλλά οι παράπλευρες απώλειες της αγωνιώδους προσπάθειας του κεφαλαίου να βγει ζωντανό στο τέλος αυτής της διαδικασίας. Η προσπάθεια διάσωσης του κεφαλαίου δεν είναι μόνο μια συλλογική και συντονισμένη προσπάθεια, ενάντια στην εργατική τάξη, είναι ταυτόχρονα και ένας αδυσώπητος εμφύλιος ανάμεσα στους καπιταλιστές και αύριο ενδεχομένως ανάμεσα στα αστικά κράτη, πράγμα άλλωστε όχι και τόσο πρωτόγνωρο. Είμαστε λοιπόν μπροστά σε πολύ ευρύτερα προβλήματα που μπορεί να μας οδηγήσουν σε μια οικονομική καταστροφή, σε αυταρχικά καθεστώτα, σε πολέμους και ποιος ξέρει που αλλού. Αυτό το αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς όλος ο κόσμος εκτός από την αριστερά και τους συνδικαλιστές της που νομίζει ότι όλα περιστρέφονται γύρω από κάποια κεκτημένα.
Ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα δυσλειτουργίας του συστήματος, που απειλεί να βουλιάξει όχι μόνο την οικονομική αλλά και την κοινωνική ζωή στο χάος. Ε, είναι πολύ λίγο σε αυτό το περιβάλλον να μιλάει κανείς μόνο για “κεκτημένα” και να πιστεύει ότι αυτή η επίθεση μπορεί να αντιμετωπιστεί με συνδικαλιστικά εργαλεία. Είναι σαν να σου επιτίθεται κάποιος με τάνκς και κανόνια και εσύ να προσπαθείς να τον σταματήσεις με σκουπόξυλα και να νομίζεις ότι ο κόσμος θα κατέβει στο δρόμο να μπει μπροστά στις ερπύστριες των τάνκς. Αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες. Αυτός είναι και ο λόγος που ο κόσμος δεν κατεβαίνει με τόση ευκολία στο δρόμο. Και δεν έχει κανένα νόημα να φορτώνουμε τις ευθύνες στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Και σε τελευταία ανάλυση για να τελειώνουμε και με αυτό το παραμύθι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν έχει όρεξη να δώσει καμία μάχη. Εμείς τι κάνουμε, θα καθαρίσουμε την υπόθεση ή θα περιμένουμε να πειστεί ο Παναγόπουλος που στην τελική δεν έχει υποσχεθεί ότι θα κάνει και καμία επανάσταση.

Επανερχόμαστε. Ο κόσμος ζητάει ευρύτερες απαντήσεις, πολιτικές, τι θα γίνει με τα μεγάλα προβλήματα, τι θα γίνει με το χρέος, τα ελλείμματα, ποιοι θα πληρώσουν, πως, πότε, ποιοι θα πάρουν την ευθύνη και σε τελευταία ανάλυση αν υπάρχει εναλλακτική λύση, πολιτική, οικονομική, κοινωνική. Μπαίνουμε σε μια εποχή που θα ανοίγει ξανά το ζήτημα της άλλης κοινωνίας. Όχι ιδεολογικά, ούτε προπαγανδιστικά, ούτε σαν κριτική στο σύστημα, όπως στην εποχή των Φόρουμ για να μην πούμε και του 1968. Τώρα μπαίνει άμεσα σαν λύση ανάγκης, όχι σαν ιδεολογική εκκρεμότητα από την εποχή του Λένιν.
Κανείς δεν υποτιμάει τα κεκτημένα, αλλά οι πάντες πλέον καταλαβαίνουν ότι αυτά τα κεκτημένα συνδέονται με μια άλλη εποχή, των πατεράδων μας και των παππούδων μας. Τώρα αν θέλουμε τα κεκτημένα πίσω πρέπει να σκεφτούμε όχι σαν συνδικαλιστές που με οικονομικούς αγώνες τα απαιτούμε από τους καπιταλιστές και την κυβέρνηση στα πλαίσια του συστήματος, αλλά σαν μια δύναμη ανταγωνιστικής εξουσίας σαν η διάδοχη πολιτική και κοινωνική λύση στο σύστημα. Αν η αριστερά και το εργατικό κίνημα θέλει να ξαναμπεί στο παιχνίδι πρέπει να ανοίξει την πολιτική βεντάλια. Γι’ αυτό χρειάζεται εάν άλλο σκεπτικό, ένα διαφορετικό πολιτικό κέντρο βάρους. Συγκεκριμένες θέσεις πάλης για το δημόσιο χρέος, τα ελλείμματα, τις επιχειρήσεις που κλείνουν, τις τράπεζες, τις ΔΕΚΟ. Στο πλαίσιο αυτό μπαίνουν και τα κεκτημένα, όχι σαν μια λύση που τη ζητάμε από τους καπιταλιστές αλλά σαν μια λύση που είμαστε ικανοί να την θέσουμε σε λειτουργία, παίρνοντας εξολοκλήρου την ευθύνη της πραγματοποίησής της.
Εδώ δεν χρειάζονται περιττές συνδικαλιστικές απεργίες. Και ειδικά στο βαθμό που δεν εμπνέουν ευρύτερα τμήματα της εργατικής τάξης. Χρειάζεται πολιτικός αγώνας και άγριες απεργίες. Η οικονομική απεργία είναι ένα διεκδικητικό μέσο, όμως δεν είναι το φάρμακο για όλες τις δουλειές. Βεβαίως όταν ο καπιταλισμός λειτουργεί, όταν οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ τότε μια διακοπή της λειτουργίας τους μπορεί να κάνει θαύματα. Τώρα έχει μόνο πενιχρά αποτελέσματα. Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι οι πολιτικές εκδηλώσεις, ακόμα και οι απεργίες με καθαρά πολιτικά αιτήματα και διεκδικήσεις. Έχουν σημασία επιθετικές κινήσεις από τα πάνω και από τα κάτω.

Από τα πάνω το εργατικό κίνημα και η αριστερά να δείξουν ότι διεκδικούν κεντρικές πολιτικές λύσεις (στάση πληρωμών του χρέους, εθνικοποιήσεις τραπεζών και ΔΕΚΟ με εργατικό έλεγχο) που θα πείθουν την σκεπτόμενη κοινωνία, ότι είναι έτοιμοι να τις υλοποιήσουν και τις επιβάλουν. Με αυτήν την ατζέντα το κίνημα θέτει τον εαυτό του ανταγωνιστικά στο υπάρχων μπλοκ εξουσίας και πάνω σ’ αυτή τη βάση να διαμορφώσει ένα νέο συσχετισμό.

Και από τα κάτω, όπου γίνονται απολύσεις, καταλήψεις των χώρων δουλειάς και επαναλειτουργία με εργατικό έλεγχο. Αν έχει ένα νόημα το σύνθημα της εθνικοποίησης είναι αυτό. Δεν περιμένουμε την κυβέρνηση να το δεχτεί, το υλοποιούμε από τώρα. Ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση της ΕΘΕΛ ή του ΟΣΕ να γίνει πρόβλημα όλης της κοινωνίας. Όχι για το αν θα θίγουν τα κεκτημένα των οδηγών αλλά για το αν η συγκοινωνία είναι δημόσιο ή ιδιωτικό αγαθό. Αυτό δεν είναι πρόβλημα του σωματείου ή της ΓΣΕΕ είναι κατεξοχήν πολιτικό πρόβλημα και είμαστε όλοι άμεσα ενδιαφερόμενοι και όχι απλώς συμπαραστάτες των οδηγών. Στους αμέσως επόμενους μήνες η κυβέρνηση θα επιδιώξει το ξεκαθάρισμα των ΔΕΚΟ. Εδώ μπορεί το εργατικό κίνημα και η αριστερά να δοκιμάσουν όχι την τακτική της υπεράσπισης των κεκτημένων, αλλά την τακτική των υπεράσπισης των δημόσιων συγκοινωνιών, ή των δημόσιων ΔΕΚΟ. Έτσι πολιτικοποιείς το πρόβλημα, έτσι γίνεται ζήτημα της κοινωνίας, έτσι δημιουργείς έναν άλλο συσχετισμό.
Πάνω απ’ όλα όμως χρειαζόμαστε μια αριστερά που να χτυπήσει δυνατά το τραπέζι στο χέρι, μια αριστερά έτοιμη να διεκδικήσει την εξουσία και την ευθύνη διεξόδου από την κρίση, σε αντικαπιταλιστική σοσιαλιστική διέξοδο. Μια τέτοια αριστερά μπορεί να εμπνεύσει ξανά την εργατική τάξη, τη νεολαία, τους άνεργους ακόμα και τους μικροαστούς που πλήττονται από την ύφεση. Μια αριστερά που την κρίσιμη στιγμή δεν θα διαστάσει, περιμένοντας να στηθούν οι κάλπες, που δεν θα κάνει πλάτες για να σωθεί για ακόμα μια φορά το σύστημα.

Βασικά, αυτό που λείπει, είναι η αριστερά που θα προτείνει αυτό. Εκεί -τελικά- καταλήγουμε. Όταν η αριστερά πρότεινε και πάλεψε στ’ αλήθεια για μια άλλη κοινωνία, τότε ο κόσμος ακολούθησε, ακριβώς διότι δε θέλει αυτή στην οποία ζει σήμερα

Για το ευρώ, το χρυσό και την καπιταλιστική ανάπτυξη

Κύμα αμφισβήτησης του ευρώ: Ακόμα και οι αστικές ηγεσίες, όσες δεν είναι και εντελώς άβουλες ή στραβωμένες από τα ψέματα της ίδιας τους της ιδεολογίας, βλέπουν πως, ακόμα και από αστική σκοπιά, δεν τους συμφέρει το ευρώ, διότι κάθε κράτος έχει ανάγκη τη δική του νομισματική πολιτική, και όχι το να κλειδωθεί σε ένα πολύ σκληρό νόμισμα, που ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από τη Γερμανία, μια παγκόσμια εξαγωγική δύναμη, που έχει διαφορετικές ανάγκες και συμφέροντα από τους υπόλοιπους:

Η Γερμανία δεν έχει σκοπό να «ρίξει» και τόσο πολύ το ευρώ, διότι οι εξαγωγές της δε βασίζονται τόσο πολύ στη χαμηλή τιμή (που βέβαια εννοείται
ότι παίζει ρόλο), όσο στην υψηλότερη ποιότητα. Αντίθετα, οι υπόλοιποι, που δεν έχουν τέτοια ποιότητα, θέλουν πολύ χαμηλότερο ευρώ, διότι έτσι ρίχνουν την τιμή των εξαγωγών τους, και μπορούν να τις πουλήσουν πιο εύκολα.

Αυτά βλέπει πχ ο κεντρικός τραπεζίτης της Τσεχίας (ο αντίστοιχος Προβόπουλος), και δηλώνει ότι δεν είναι πλέον και πολύ σίγουρος για το αν θέλει να ενταχθεί η Τσεχία στην ευρωζώνη, ούτε καν ξέρει αν και πότε θα επιλυθεί το πρόβλημα με το ευρώ:

Czechs Wary of Joining Troubled Euro
The new Czech central bank governor said uncertainty surrounding the euro zone in the wake of the Greek debt crisis is so great that there is no point considering adopting the common currency for now and expressed serious reservations about possible new Europe-wide regulations.
«I don’t even have a clue how long it will take to solve the problems of the euro zone,» Mr. Singer said. And until that happens, he said, «there are simply too many hypotheticals for me to speculate» on whether joining would help the Czech economy.
«At the moment it is really difficult to be a euro zone enthusiast and rush to adopt the euro,» said Radomir Jac, chief economist at Prague-based PPF Generali Asset Management.
Public support for membership has also declined in some places after the Greek crisis. A May survey of small and medium-sized enterprises by the Czech Chamber of Commerce found that just 20% supported adoption of the euro. In Poland, an April poll by the Warsaw School of Economics found that support for the euro fell to 42% from 55% a year earlier.
http://online.wsj.com/article/SB1000…EFTTopWhatNews

Και δεν είναι μόνο οι Τσέχοι ή οι Πολωνοί. Το ίδιο συμβαίνει και στη Δανία, όπου, όπως μαθαίνουμε σε σχετικό άρθρο, «Οι πολίτες της Δανίας που αντιτίθενται στο ευρώ ποτέ δεν ήταν τόσο πολλοί στη χώρα όσο είναι σήμερα» και «Το 54,6% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι θα ψηφίσει σε σχετικό δημοψήφισμα «όχι», ενώ το 43,4% απλώς σκέφτεται το «ναι» και μόνο ένα 2% ανέφερε ότι δεν έχει αποφασίσει μεταξύ του ευρώ και του εθνικού νομίσματος».


Το ίδιο όμως αποτέλεσμα δίνουν και αντίστοιχες δημοσκοπήσεις στη Γερμανία, όπου μόλις το 30% τάσσεται υπέρ της διατήρησης του ευρώ, ενώ το 51% επιθυμεί επιστροφή στο μάρκο.

Και σα να μην έφτανε αυτό, στη Γερμανία, έχουν δικαστήρια σχετικά με τη συνταγματικότητα του «πακέτου σωτηρίας». Αν βγει ότι δεν είναι συνταγματικό?

Όπως παρατηρεί ο Ambrose Evans-Pritchard σε άρθρο του στη Telegraph, εκκρεμούν προσφυγές εναντίον των πρόσφατων «πακέτων σωτηρίας», στη βάση του ότι απαγορεύεται από το γερμανικό σύνταγμα το να δίνονται τέτοια είδους ενισχύσεις προς τις χρεωκοπημένες τράπεζες γερμανικών και άλλων ευρωπαϊκών κρατών, και αν τα δικαστήρια αποφασίσουν ότι όντως αυτό απαγορεύεται (απόφαση βέβαια που είναι έντονα πολιτική, παρά νομική), τότε θα έχουμε αλυσιδωτές αντιδράσεις μεγάλης κλίμακας.

Ένα άλλο θέμα που έκανε μια σχετική αίσθηση ήταν μια «πτώση του χρυσού» (=άνοδος των νομισμάτων έναντι του χρυσού). Πολλοί έσπευσαν να πουν ότι «αυτό ήταν», «η ανάκαμψη έρχεται και τα νομίσματα θα ξανανέβουν έναντι του χρυσού», μπλα, μπλα, μπλα. Στην πραγματικότητα, τέτοιες μεταβολές όμως δε λένε και πολλά, από μακροπρόθεσμης άποψης.

Η βασικότερη και πιο μακροπρόθεσμη τάση είναι η εξής, όπως εξηγούσαμε σε παλιότερο άρθρο:

Ο ιδιοκτήτης του χρήματος, ο κεφαλαιοκράτης, ΠΑΝΤΑ αναζητά να επενδύσει το κεφάλαιο του που βρίσκεται σε κατάσταση «χειμερίας νάρκης» (μη επενδυτικό κεφάλαιο), ώστε να βγάλει κάποιο κέρδος από αυτή του την επένδυση.

ΑΝ και ΟΤΑΝ πειστεί ότι έχει 50.1% πιθανότητα να βγάλει κέρδος με το να επενδύσει το κεφάλαιο του στη Χ ή την Ψ επένδυση, την κάνει.

Το πρόβλημα δημιουργείται όταν ο κεφαλαιοκράτης ΔΕΝ πείθεται ότι έχει 50.1% πιθανότητες να βγάλει κέρδος επενδύοντας το κεφάλαιο του.

Αν συμβεί αυτό, τότε προσπαθεί να διατηρήσει το κεφάλαιο του «για όταν έρθουν καλύτερες μέρες» (για όταν δηλαδή διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες που θα διασφαλίσουν ότι αν επενδύσει το κεφάλαιο του στη Χ επένδυση θα πλουτίσει).

Αυτό συμβαίνει σήμερα, ειδικά στη δύση: Σχεδόν ότι και να προσπαθήσεις να παράγεις στη δύση, μπορείς να το παράγεις αλλού με μικρότερο κόστος, και άρα και με μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους για τον κεφαλαιοκράτη – εξ ου και η μετανάστευση του κεφαλαίου προς όπου συμφέρει τους κεφαλαιοκράτες (Κίνα, Ινδία, κτλ) εις βάρος των εργατών.

Επίσης, μια τρομερή αλλαγή είναι πλέον ότι οι εργάτες έχουν πληχθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό που ουσιαστικά ΔΕΝ υπάρχουν πλέον καταναλωτές για τα παραγόμενα προιόντα: Οι κινέζοι είναι «έτσι και αλλιώς» εκτός κατανάλωσης, ενώ το τέλος του δανεισμού (που ως τώρα εξισορροπούσε τα διαρκώς χαμηλότερα μεροκάματα σε σχέση με την παραγωγικότητα – δες και εδώ: http://img141.imageshack.us/img141/6641/19056471.gif) σημαίνει πως οι δυτικοί εργάτες ΔΕΝ μπορούν ούτε αυτοί να καταναλώσουν όλα τα προιόντα που παράγουν.
Και επειδή τα προιόντα θα μένουν απούλητα, δεν υπάρχει κέρδος για τον κεφαλαιοκράτη->ΔΕΝ τον συμφέρει να επενδύσει.

«Gold is money.»
J. P. Morgan

«Although gold and silver are not by nature money, money is by nature gold and silver.»
Karl Marx

Εδώ και χιλιάδες χρόνια ο χρυσός χρησιμοποιείται για αποθήκευση πλούτου (αντίθετα, ένα νόμισμα εντελώς fiat, όπως το ευρώ, με ιστορία 1-2 δεκαετιών βαφτίζεται ως βράχος σταθερότητας!).

Ο χρυσός έχει ως κύριο χαρακτηριστικό του τη σταθερότητα (σε αντίθεση με τα νομίσματα, άσχετα αν οι υποστηρικτές τους φτάσουν στο εξωφρενικό σημείο να τα χαρακτηρίζουν «σταθερά» (εγώ πάντως πριν μερικά χρόνια πήρα κάτι χρυσές λίρες με 130 ευρώ τη μία, και για κάποιο λόγο τώρα αξίζουν περισσότερα ευρώ – γιατί άραγε?).

Επειδή ο χρυσός έχει ως κύριο χαρακτηριστικό του στη σταθερότητα, ΔΕΝ προτιμάται για επένδυση από τους κεφαλαιοκράτες, μιας και δεν μπορούν να πλουτίσουν.
Προτιμούν επενδύσεις πχ του στιλ «να φτιάξω ένα εργοστάσιο», «να αγοράσω μετοχές μιας εταιρείας που θα πάει καλά», κτλ. Επενδύσεις που αυγατίζουν το κεφάλαιο τους δηλαδή.

Όταν όμως ΔΕΝ υπάρχει ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ότι όντως θα υπάρξει καπιταλιστική ανάπτυξη, με εταιρείες να παράγουν, τράπεζες να δίνουν δάνεια ώστε να δημιουργηθούν εταιρείες που θα παράγουν, κτλ, κτλ, κτλ, τότε ο κεφαλαιοκράτης όπως είπαμε και πριν θα προτιμήσει τη σταθερότητα του χρυσού (γιατί αν επενδύσει φοβάται ότι θα έχει ΧΑΣΟΥΡΑ αντί για κέρδος). Ο χρυσός μετρά την εμπιστοσύνη στο αν θα υπάρξει καπιταλιστική ανάπτυξη.

Όταν υπάρχει καπιταλιστική ανάπτυξη, τότε ο χρυσός βυθίζεται.

Και σε άλλο άρθρο:

…Τέλος πάντων, ΑΝ και ΟΤΑΝ καταφέρουν να μας γυρίσουν σε φεουδαρχικού τύπου ανισσότητες (λίγοι φεουδάρχες – πολλοί κολίγοι), τότε θα επενδύσουν, διότι οι «απαραίτητες αναδιαρθρώσεις» θα τους δίνουν την ευχέρεια να βγάλουν μεγάλα κέρδη. Ως τότε, ο χρυσός θα «ανεβαίνει», καθώς είναι το ιδανικό μέσο αποθήκευσης του κεφαλαίου, όταν αυτό δεν επενδύεται

Εδώ και ένα απόσπασμα από σημερινό άρθρο του Π.Παπακωνσταντίνου στη σημερινή «Καθημερινή», όπου περιγράφει γλαφυρά αυτή την κατάσταση, έστω και αν δεν εξηγεί το γιατί οι κεφαλαιοκράτες αρνούνται να επενδύσουν τα κεφάλαια τους, ειδικά στη δύση:

Γεγονός είναι ότι στην Αμερική, η ανάκαμψη δεν σημαίνει τίποτα για 40 εκατομμύρια πενόμενους πολίτες, που συντηρούνται με δημοτικά δελτία διατροφής. Το 21% των παιδιών ηλικίας 6 – 14 ετών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι αναλυτές μιλούν για το αλλόκοτο φαινόμενο της «ανάκαμψης χωρίς θέσεις εργασίας» (jobless recovery): τον Ιούνιο, η Αμερική όχι μόνο δεν αύξησε την απασχόληση, αλλά έχασε άλλες 125.000 θέσεις εργασίας. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας ανέρχεται σε 9,5%, ενώ το πραγματικό (αν συνυπολογιστούν οι δραματικά υποαπασχολούμενοι) ξεπερνάει το 17%.

Η παράδοξη αυτή εικόνα αντανακλά την ακήρυκτη «επενδυτική απεργία» των κεφαλαιούχων. Αποτελεί έκφραση ακραίου ανορθολογισμού το γεγονός ότι, πλάι στον «στρατό» της πλεονάζουσας εργατικής δύναμης, βρίσκεται ένα βουνό πλεοναζόντων κεφαλαίων – σχεδόν το ένα τρίτο των συνολικών, κατά τον Νεοϋορκέζο πανεπιστημιακό Ντέιβιντ Χάρβεϊ. Κεφάλαια λιμνάζουν και εργατικοί πληθυσμοί φθείρονται από την ανεργία κι αυτά τα δύο πλεονάσματα δεν μπορούν να συναντηθούν – απλούστατα, διότι οι κάτοχοι κεφαλαίων προτιμούν να «παρκάρουν» τα πλεονάσματά τους στη χρηματιστική κερδοσκοπία από το να ρισκάρουν παραγωγικές επενδύσεις.

Ιδού μια άλλη όψη του σύγχρονου, οικονομικού φρενοκομείου: σύμφωνα με την τελευταία επισκόπηση του ΟΟΣΑ, τη στιγμή που ΗΠΑ, Ευρώπη και Ιαπωνία λυγίζουν κάτω από χρέη και ελλείμματα, ο ιδιωτικός τους τομέας εμφανίζει τεράστια πλεονάσματα, ύψους 3 τρισ. (τρισ.!) δολαρίων, κάτι που αντιστοιχεί στο 7% του ΑΕΠ. Η κατάσταση αυτή θυμίζει τον στρατηγό Μακλίλαν, άξιο οργανωτή του περίφημου «Στρατού του Πότομακ», αλλά απρόθυμο να εμπλακεί σε επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον των Νοτίων, στον αμερικανικό εμφύλιο. Λέγεται ότι ο Αβραάμ Λίνκολν του έγραψε κάποτε: «Αγαπητέ μου Μακλίλαν, αν δεν θέλεις να χρησιμοποιήσεις τον στρατό σου, θα μπορούσες να μου τον δανείσεις για λίγο»;

Οι σύγχρονες πολιτικές ηγεσίες δεν διανοούνται να μιλήσουν στις οικονομικές ελίτ με τη γλώσσα του προέδρου Λίνκολν. Το αποτέλεσμα είναι να συσσωρεύονται, στον ουρανό της διεθνούς οικονομίας, τα σημάδια ενός δεύτερου κύματος ύφεσης – καχεξία στην αγορά εργασίας, νέα πτώση στην αγορά ακινήτων κ. ά. Σωρεία αναλυτών πιθανολογεί ότι η δρακόντεια λιτότητα, στο πρότυπο του μνημονίου ΔΝΤ – Ε. Ε., απλώς θα επιταχύνει αυτήν την εξέλιξη, παρασύροντας την οικονομία στον φαύλο κύκλο του αποπληθωρισμού και της υπερχρέωσης.

Δείτε, για παράδειγμα, πώς τα πηγαίνουν οι τρεις επιμελέστεροι μαθητές του ΔΝΤ: η πάλαι ποτέ «Κέλτικη Τίγρη», η Ιρλανδία, έχει επίσημα καταγεγραμμένη ανεργία 13,5% και συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό)… 1.052% (έναντι 163% της Ελλάδας)! Η «Τίγρη της Βαλτικής», η Εσθονία, είδε την οικονομία της να συρρικνώνεται μέσα σε ένα χρόνο κατά 14% και την ανεργία να φτάνει το 16%. Oσο για τη Λεττονία, εδώ η πτώση του ΑΕΠ έφτασε το τρομακτικό 18% και η ανεργία το 23%, δικαιώνοντας τον χαρακτηρισμό της ως «επόμενης Αργεντινής». Oλα δείχνουν ότι οι χώρες που υφίστανται την κατά ΔΝΤ «χημειοθεραπεία» (η έκφραση προέρχεται από τους Financial Times), συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, θα επιβεβαιώσουν την πρόβλεψη του Βέλγου υπουργού Οικονομικών ότι, ακολουθώντας παρόμοιες μεθόδους, στο τέλος «θα πεθάνουμε όλοι… θεραπευμένοι»!

Τα νομίσματα θα πέφτουν έναντι του χρυσού, άλλο αν προσπαθούν με νύχια και με δόντια να το αποτρέψουν. Τις τελευταίες μέρες, η τιμή του χρυσού έπεσε κυρίως λόγω του ότι [δυτικές] τράπεζες πούλησαν μεγάλες ποσότητες χρυσού στην κεντρική τράπεζα (BIS) για να πάρουν χρήμα, μιας και δεν είχαν ρευστότητα:

350 μετρικούς τόνους χρυσού εκποίησαν οι κεντρικές τράπεζες
Μεγάλες ποσότητες χρυσού έχουν αρχίσει και πωλούν οι κεντρικές τράπεζες, προκειμένου να αντεπεξέλθουν στα σοβαρά προβλήματα ρευστότητας που έχει δημιουργήσει στο τραπεζικό σύστημα η κρίση.
Οι κεντρικές τράπεζες έχουν συνάψει συμφωνία swap (ανταλλαγής) με την επονομαζόμενη και «τράπεζα των τραπεζών», τη Διεθνή Τράπεζα Διακανονισμών που εδρεύει στη Βασιλεία της Ελβετίας. Σε ένα σημείο που πέρασε σχετικά απαρατήρητο, όπως επισημαίνουν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, στην πρόσφατη έκθεση που έδωσε πριν από μία εβδομάδα στη δημοσιότητα, η Διεθνής Τράπεζα Διακανονισμών αναφέρει ότι οι κεντρικές τράπεζες «ενεχυρίασαν» 349 μετρικούς τόνους χρυσού το οικονομικό έτος που έληξε στις 31 Μαρτίου, εξασφαλίζοντας το ποσό-ρεκόρ των 14 δισ. δολαρίων.
Η αύξηση της χρήσης συμφωνιών swap χρυσού εξέπληξε, καθώς οι κεντρικές τράπεζες είχαν πολύ σπάνια τις τελευταίες δεκαετίες κάνει χρήση της δυνατότητας αυτής και η ποσότητα χρυσού που διέθετε η Διεθνής Τράπεζα Διακανονισμών παρέμενε σταθερή για χρόνια.
Το ποσό των 14 δισ. δολαρίων που έχουν πάρει μέσω πωλήσεων χρυσού οι κεντρικές τράπεζες θεωρείται μικρό σε σχέση με τα τρισ. δολάρια που διακινούνται σε καθημερινή βάση στη διεθνή χρηματαγορά. Το γεγονός όμως ότι οι τράπεζες χρησιμοποιούν τα αποθέματα χρυσού για να ενισχύσουν τη ρευστότητά τους θεωρείται ακόμη μία ένδειξη της στενότητας που αντιμετωπίζει ο τραπεζικός τομέας.
Από «Ελευθεροτυπία«

2 παρατηρήσεις: καταρχήν βλέπουμε μια επιστροφή του χρυσού στη νομισματική σκηνή, και, κατά δεύτερον, βλέπουμε την πτώση της δύσης και την άνοδο Ρωσσίας – Κίνας:

Τα κράτη της δύσης, και το ΔΝΤ, πουλάνε χρυσό, ενώ αντίθετα η Ρωσσία, η Κίνα, η Ινδία, αλλά και Σαουδική Αραβία, κτλ αγοράζουν. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι, ειδικά η Κίνα αγοράζει από τα ορυχεία, και όχι μέσω της «ελεύθερης αγοράς», και αγοράζουν μάλιστα και «λίγο-λίγο» το χρυσό τους. Στα μουλωχτά δηλαδή.

Αυτό γίνεται διότι δε θέλουν να «τρομάξουν» τον κόσμο – αν βγουν και αγοράσουν μεγάλες ποσότητες χρυσού απότομα, θα το πάρουν χαμπάρι όλοι, θα πέσει πολύ το δολλάριο έναντι του χρυσού, και αυτό δεν το θέλουν, ειδικά η Κίνα, διότι αυτή τη στιγμή η Κίνα έχει πάρα πολλά δολλάρια στην κατοχή της (όλες αυτές οι εξαγωγές που κάνει προς τις ΗΠΑ είναι πληρωμένες σε δολλάρια).

Ανάμεσα βέβαια στις χώρες που πούλησαν χρυσό ήταν και η Ελλάδα:

Χρυσό 8 εκατ. ευρώ πούλησε η Ελλάδα
Μετά τα «ασημικά», η χώρα πουλάει τον χρυσό της. Η Τράπεζα της Ελλάδος για ακόμη μία φορά, σε περιορισμένη όμως κλίμακα, προχώρησε στη ρευστοποίηση μέρους των αποθεμάτων της σε χρυσό.

Στο δωδεκάμηνο Μαΐου 2009-2010, η ΤτΕ διέθεσε περίπου 12.000 ουγκιές από τον συνολικό χρυσό που διαθέτει, ο οποίος πέρυσι υπολογιζόταν στα 3,613 εκατ. ουγκιές. Από αυτά τα περίπου 370 κιλά χρυσού που πούλησε, η Κεντρική Τράπεζα της χώρας εισέπραξε περίπου 8 εκατ. ευρώ, τα οποία προστίθενται στα ρευστά διαθέσιμά της. Η κίνηση αυτή δεν ενισχύει απευθείας τα άδεια κρατικά ταμεία. Ομως, το ελληνικό Δημόσιο ως βασικός μέτοχος της ΤτΕ θα επωφεληθεί από την υψηλότερη απόδοση που θα επιτύχει η ΤτΕ.

Η ΤτΕ περιόρισε το απόθεμά της σε χρυσό κατά 0,33%, ενώ στο ίδιο διάστημα η αντίστοιχη Κεντρική Τράπεζα της Γαλλίας το μείωσε κατά 0,53%, της Σουηδίας κατά 4%, και της Γερμανίας κατά 0,17%. Ωστόσο η κίνηση αυτή επανέφερε μνήμες του 2003 τότε που η ΤτΕ είχε προχωρήσει στη διεθνή αγορά σε πώληση 20 τόνων χρυσού. Η συναλλαγή τότε είχε γίνει στη θερινή ραστώνη του Αυγούστου υπό καθεστώς άκρας μυστικότητας (είναι αμφίβολο αν το γεγονός το γνώριζε ακόμη και ο τότε εκπρόσωπος της κυβέρνησης), αποφέροντας στα ταμεία της ΤτΕ περίπου 200 εκατ. ευρώ. Ομως εκ των υστέρων, η όλη μεθόδευση ήρθε στο φως της δημοσιότητας όταν από τα στοιχεία που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έγινε αντιληπτό ότι τα αποθέματα της χώρας μας είχαν περιοριστεί.

Παρ’ όλο που από τότε έχει παρέλθει μία επταετία, πολλά πράγματα μοιάζουν να έχουν παραμείνει αναλλοίωτα. Για παράδειγμα, σήμερα ο Προϋπολογισμός αντιμετωπίζει μία υστέρηση εσόδων κατά περίπου 2 δισ. ευρώ. Μεγάλες αποκλίσεις εμφάνιζε και τότε ο Προϋπολογισμός. Καθώς η οικονομία εισερχόταν στον προεκλογικό κύκλο, οι δαπάνες αυξάνονταν ανεξέλεγκτα με ρυθμό 12,6%, υπερβαίνοντας τον προβλεπόμενο στόχο του 5,2% που είχε θέσει ο Προυπολογισμός. *

Και μιας και το έφερε η κουβέντα σχετικά με το χρυσό που πουλήθηκε μυστικά το 2003, δείτε και ένα άρθρο του «Βήματος» από εκείνη την περίοδο (31/08/2003), που δείχνει το πόσο πολύ είχαν πιστέψει τα ίδια τους τα ψέματα οι κυβερνώντες, σχετικά με το «καταπληκτικό» ευρώ:

H εποχή που η ποσότητα χρυσού που διέθετε μια χώρα αντικατόπτριζε την ισχύ της οικονομίας της φαίνεται ότι έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. «Την εποχή μετά τον πόλεμο» αναφέρει ο κ. Μαντζαβίνος «η αξιοπιστία μιας κεντρικής τράπεζας και μιας οικονομίας βασιζόταν στον χρυσό που διέθετε. Σήμερα δεν υπάρχει ανάγκη να διατηρεί μια χώρα υψηλά αποθέματα χρυσού». Δεν είναι μόνο η κατάργηση του συστήματος σταθερών ισοτιμιών του Bretton Woods το 1971, με βάση το οποίο κάθε εθνικό νόμισμα σε κυκλοφορία είχε το ισοδύναμό του σε χρυσό μέσω της ισοτιμίας του με το δολάριο και μπορούσε να ανταλλαγεί με αυτόν ανά πάσα σιγμή. Για την Ελλάδα η είσοδος στην ΟΝΕ και η υιοθέτηση του ευρώ περιορίζουν σημαντικά την ανάγκη διατήρησης συναλλαγματικών διαθεσίμων και υψηλών αποθεμάτων χρυσού. «Με το ευρώ, η σημασία του χρυσού έχει σχεδόν εξαλειφθεί» τονίζει ο κ. Μαντζαβίνος.

«Πριν από την πώληση χρυσού από την Τράπεζα της Ελλάδος είχαν προηγηθεί άλλες ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες» αναφέρει ο κ. Μαντζαβίνος. [σημ.: Αυτό όντως ισχύει – πχ ο Μπράουν στην Αγγλία, όταν ήταν ακόμα υπουργός οικονομικών του Μπλαιρ είχε και αυτός πουλήσει τον «άχρηστο» χρυσό, κτλ ]Οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες όχι μόνο δεν επιδιώκουν τη συσσώρευση επιπλέον διαθεσίμων σε χρυσό, αλλά έχουν συνάψει μια «συμφωνία κυρίων» για περιορισμένη και ελεγχόμενη πώληση ποσοτήτων χρυσού από τα διακρατούμενα διαθέσιμά τους. Με τη συμφωνία αυτή επιδιώκεται η αποφυγή μαζικών πωλήσεων χρυσού, οι οποίες θα προκαλούσαν αναστάτωση στην αγορά χρυσού και μεγάλες διακυμάνσεις στην τιμή του.

Ο τόκος όμως είναι ελάχιστος, μόλις 0,1%, αναφέρουν στην Τράπεζα της Ελλάδος, και οι καταθέσεις κρίνονται ασύμφορες. Πρέπει να σημειωθεί ότι η διατήρηση χρυσού επιβαρύνεται και από υψηλά «φύλακτρα», σε σημείο ώστε να είναι ασύμφορη. «Πολλές φορές κοστίζει η διακράτηση χρυσού» αναφέρει ο κ. Μαντζαβίνος.

Ο χρυσός έπαψε να είναι ελκυστικός για επένδυση εδώ και πολλά χρόνια. Οσοι κρατούσαν χρυσό τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 έβλεπαν ότι έχαναν σε σχέση με άλλες τοποθετήσεις, είτε αυτές ήταν ακίνητα είτε καταθέσεις, που είχαν αρχίσει να αποδίδουν ικανοποιητικούς τόκους. Οι συσσωρευμένοι τόκοι, π.χ., μιας δεκαετίας αντιστάθμιζαν τις απώλειες στην αγοραστική δύναμη της δραχμής ύστερα από μια υποτίμηση ή ταχεία διολίσθηση, που ήταν συχνό φαινόμενο στη σύγχρονη οικονομική ιστορία της χώρας. H ανασφάλεια που δημιουργούσε η δραχμή οδηγούσε στη διακράτηση χρυσού. Με μόνη εξαίρεση την άνοδο της τιμής του στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70, η εικόνα δεν άλλαξε τις δύο επόμενες δεκαετίες. Αντίθετα, τα έσοδα που απέφεραν οι καταθέσεις και τα ρέπος την εποχή εκείνη καθιστούσαν τις τοποθετήσεις σε χρυσό ασύμφορες. [Τώρα όμως?]

Σύμφωνα με τη διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος, η απόφαση της κεντρικής τράπεζας να πωλήσει 20 τόνους χρυσού από τα συνολικά αποθέματά της ύψους 147 τόνων εντάσσεται στο πλαίσιο της αποδοτικότερης διαχείρισης του χαρτοφυλακίου της. Επομένως η ρευστοποίηση οδηγεί απλώς σε διαφοροποίηση του χαρτοφυλακίου της Τράπεζας της Ελλάδος και αφορά τμήμα της ποσότητας χρυσού που είχε συγκεντρωθεί από τις αγορές νομισμάτων των τελευταίων ετών.

Για το πόσο «αποδοτικά» ήταν αυτά βέβαια, δείτε αυτόν τον πίνακα:

Πλουσιότεροι οι λομπίστες της Ουάσιγκτον
Τα έσοδά τους πέρυσι αυξήθηκαν κατά 5%, φθάνοντας τα 3,5 δισ. δολάρια

Την παραμονή της κρίσιμης ψηφοφορίας στο Κογκρέσο για τη μεταρρύθμιση της Γουόλ Στριτ, ο διακεκριμένος λομπίστας Τόνι Ποντέστα συναντήθηκε με έναν από τους βουλευτές για ένα τελικό «χτένισμα» της διατύπωσης και για μια συζήτηση των επιπτώσεων που θα μπορούσαν να έχουν τα μέτρα για τις πολλές εταιρείες που είναι πελάτες του. Oταν η συνάντηση τελείωσε, ο κ. Ποντέστα στράφηκε σε άλλο πελάτη, την ΒΡ, για να βοηθήσει την εταιρεία να επιπλεύσει στα ταραγμένα ύδατα του Κογκρέσου και, εν ολίγοις, να αποτρέψει την επιδείνωση μιας ήδη κακής κατάστασης.

Επί σειράν εβδομάδων, τα δύο μεγαλύτερα ζητήματα στο Κογκρέσο ήταν η εκκαθάριση της Γουόλ Στριτ και το καθάρισμα των ακτών του Κόλπου του Μεξικού. Κανείς δεν απορεί που ο κ. Ποντέστα –συλλέκτης κεφαλαίων για τους Δημοκρατικούς, φανατικός συλλέκτης έργων τέχνης και μέλος εξέχουσας οικογένειας της Ουάσιγκτον– είχε μεγάλο λόγο και στα δύο.

Σε μια περίοδο εξαιρετικά καλή για τους λομπίστες, ο όμιλος Podesta ανθεί. Από τους μεγαλύτερους παίκτες της Ουάσιγκτον, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής σήμερα, καθώς διαθέτει ικανότητες άσκησης επιρροής στο Κογκρέσο, το επίκεντρο επικών διενέξεων για την περίθαλψη, τα πακέτα διάσωσης και τη νομοθεσία περί τα χρηματοοικονομικά. Για τους λομπίστες, η νομοθετική ατζέντα του Μπαράκ Ομπάμα υπήρξε ένα θαυμάσιο πρόγραμμα πλήρους απασχόλησης, όπου 2.500 άτομα εργάστηκαν μόνο για τη χρηματοοικονομική μεταρρύθμιση.

Τα αποτελέσματα συχνά είναι κρυμμένα στα ψιλά γράμματα. Στα μέτρα για τη Γουόλ Στριτ, π. χ., ο κ. Ποντέστα άσκησε πίεση για 25 διαφορετικά ζητήματα για λογαριασμό μεγάλων παικτών, όπως η Bank of America, αλλά και μικρότερων.

Για την ΒΡ ενήργησε κυρίως ως σύνδεσμος ανάμεσα στους ερευνητές του Κογκρέσου και στην επίμαχη εταιρεία. Για παράδειγμα, η εταιρεία βοήθησε στην κατάρτιση χρονοδιαγράμματος που έδωσε στην ΒΡ περισσότερο χρόνο να καταθέσει εταιρικά έγγραφα ενώπιον του Κογκρέσου.

Ο κ. Ποντέστα αποτελεί μέρος της ελίτ των λομπιστών της βιομηχανίας. Παρά την ύφεση (ή μήπως εξαιτίας της?), οι λομπίστες έχουν περισσότερη ζήτηση από ποτέ. Oπως παραδέχεται ο ίδιος ο κ. Ποντέστα, «ο πρόεδρος υπερβάλλει σχετικά με τη δύναμή μας, αλλά αυξάνει τη ζήτηση για τις υπηρεσίες μας».

Τα έσοδα που κατέγραψαν πέρυσι οι περισσότεροι από 11.000 ομοσπονδιακοί λομπίστες ήταν αυξημένα κατά 5% έναντι του προηγούμενου έτους, ξεπερνώντας τα 3,5 δισ. δολάρια. Οι προμήθειες της Podesta Group έχουν υπερδιπλασιασθεί από το 2006, στα 25,7 εκατ. δολάρια πέρυσι. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, η Podesta Group τριπλασίασε το προσωπικό της.
Η δραστηριότητά του διοχετεύεται κυρίως στο Κογκρέσο, όπου οι συζητήσεις επικεντρώνονται σε τεράστια, ιστορικής σημασίας μέτρα.

Σύμφωνα με τον Ρόγκαν Κερς, καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και ειδικό επί του θέματος, οι καλύτεροι λομπίστες «έχουν την ικανότητα να εργάζονται πάνω σε διάφορα θέματα και τομείς της κυβέρνησης – αλλά και με όλα τα πολιτικά κόμματα». Ανθρωποι όπως ο Τόνι Ποντέστα, λέει, «δεν θα κουνήσουν ένα μαγικό ραβδί και θα εξαφανιστούν όλα τα προβλήματα της ΒΡ». Oμως, οι πελάτες του «θα πάρουν ένα δείγμα τού πώς θα επιτύχουν στην Ουάσιγκτον».

Λόγω του στάτους του, ο κ. Ποντέστα έχει γίνει στόχος. Οι υπέρμαχοι της χρηματοπιστωτικής μεταρρύθμισης επιμένουν ότι οι στενές σχέσεις του με τους βουλευτές και η άφθονη οικονομική βοήθεια που τους προσέφερε –έχει συνεισφέρει περισσότερα από 600.000 δολάρια συνολικά σε υποψηφίους και πολιτικές επιτροπές– διαφθείρουν την πολιτική διαδικασία. Θεωρούν ότι «οι λομπίστες είναι οι μπράβοι που ανοίγουν πόρτες και κερδίζουν πρόσβαση και επιρροή για λογαριασμό των πελατών τους».

Παρά την αντίληψη που επικρατεί για το επάγγελμά του, ο κ. Ποντέστα υποστηρίζει ότι βασικός του ρόλος είναι να παρέχει πληροφορίες στους βουλευτές και όχι να ασκεί επιρροή. «Τα μέλη της Βουλής θέλουν να καταλαβαίνουν τι κάνουν», επιμένει. «Βελτιώνει τη λήψη αποφάσεων όταν κατανοούν τις επιπτώσεις τού τι σχεδιάζουν». αχαχαχαχαχ, μας δουλεύουν και μέσα στα μούτρα μας

Πρώην βουλευτές

Οι υπερ-λομπίστες της Ουάσιγκτον (σχεδόν όλοι άνδρες, με λαμπρή εξαίρεση τη σύζυγο του κ. Ποντέστα, Χέδερ) συνήθως διαπρέπουν σε άλλους τομείς της πολιτικής πριν στραφούν σε αυτήν τη δραστηριότητα. Κάποια μέλη της συγκεκριμένης ελίτ, όπως ο Μπομπ Ντόουλ, πρώην επικεφαλής της πλειοψηφίας της Γερουσίας, ή οι πρώην βουλευτές Τομ Ντάουνι και Βιν Ουέμπερ, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Αλλοι εργάστηκαν στο παρασκήνιο του Κογκρέσου, όπως ο Στιβ Ελμεντορφ, στενός συνεργάτης του πρώην επικεφαλής της πλειοψηφίας της Βουλής, Ρίτσαρντ Γκέφαρντ. ΄Η διακρίθηκαν σε εκτελεστικά καθήκοντα, όπως ο Τζέικ Κουίν, σύμβουλος του προέδρου Κλίντον, και ο 66χρονος κ. Ποντέστα, που είχε εργαστεί ως δικηγόρος του περιοδικού Rolling Stone.

Και βέβαια, μη νομίζετε ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στη «μακρινή» Αμερική.
Τα λόμπι στις ΗΠΑ είναι «παλιά» ιστορία, και τα ευρωπαικά ΜΜΕ την αναδεικνύουν περισσότερο απ’ ότι αναδεικνύουν τα λόμπι στην ΕΕ, που είναι σχετικά «καινούργιο φρούτο», και δεν πολυμιλάει κανένας (τα ευρωπαικά ΜΜΕ σιωπούν, τα αμερικάνικα δεν ασχολούνται και τόσο με τα ευρωπαικά λόμπι).

Περισσότερα για τα -πολύ εντυπωσιακά- κατορθώματα των λόμπι στην ευρωβουλή εδώ και εδώ.

Κατά ριπάς οι αυξήσεις στον ΦΠΑ
ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΔΙΕΤΙΑ, ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΔΗ ΠΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕ 11% ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΥΨΗΛΟ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ

ΟΥΤΕ ΜΙΑ, ούτε δύο, ούτε τρεις αλλά τέσσερις αυξήσεις ΦΠΑ δεσμεύθηκε ότι θα προωθήσει φέτος το υπουργείο Οικονομικών για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του μνημονίου, καθιστώντας την Ελλάδα (παρά το χαμηλό εισόδημα της οικονομίας και των πολιτών) ένα από τα πλέον ανάλγητα, κοινωνικά, κράτη της ΕΕ.

Οι δύο αυξήσεις έχουν ήδη πραγματοποιηθεί οδηγώντας τον χαμηλό συντελεστή στο 11% και τον υψηλό στο 23%.

Επεται όμως και συνέχεια. Εως το τέλος του έτους η κυβέρνηση θα ανακοινώσει ποια βασικά αγαθά και υπηρεσίες θα «μετακομίσουν» από το 11% στο 23% από τον Ιανουάριο του 2011. Την τρόικα δεν την ενδιαφέρουν ποια θα είναι, αρκεί να αποτελούν το 30% των ειδών που σήμερα φορολογούνται με 11%. Αλλωστε τον Ιανουάριο του 2012 όλα τα προϊόντα και οι υπηρεσίες θα ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο, με την πλήρη κατάργηση του συντελεστή 11%, τουλάχιστον για όσα χρόνια θα επιτηρείται η ελληνική οικονομία.

-ΣΕΒ: «Ναι μωρέ, μερικά δις χρωστάμε στους εργαζόμενους για την ασφάλιση τους»
-Λοβέρδος: «Και εσείς? Τι σύμπτωση, το ίδιο και εμείς, το κράτος είναι ο #1 οφειλέτης των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά σιγά μην τους τα δώσουμε»

«Δώρο» στους εργοδότες 7,5 δισ. χρέη στο ΙΚΑ!

Νέα πρωτοφανή χαριστική ρύθμιση σε 300.000 επιχειρήσεις που χρωστούν σχεδόν 9 δισ. ευρώ (μόνο στο ΙΚΑ) πρόσφερε με τροποποίηση της τελευταίας στιγμής στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο ο υπουργός Εργασίας Αν. Λοβέρδος.

Συγκεκριμένα, με νέα ευνοϊκή ρύθμιση παρέχει έκπτωση έως 80% στις ανεξόφλητες ασφαλιστικές εισφορές 300.000 επιχειρήσεων στα ασφαλιστικά ταμεία ή έκπτωση 60% επί των πρόσθετων τελών σε περίπτωση τμηματικής εξόφλησης. Μάλιστα, στη ρύθμιση προβλέπεται πως αυτά ισχύουν και για οφειλέτες «οι οποίοι έχουν ήδη υποβάλει αίτηση ή έχουν υπαχθεί στη ρύθμιση τμηματικής εξόφλησης οφειλετών σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 19 του Ν. 3833/10 και τηρούν τους όρους αυτής».

*Να σημειωθεί ότι ο υπουργός Εργασίας, μπροστά στον κίνδυνο καταψήφισης των άρθρων του νομοσχεδίου για τα εργασιακά, απέσυρε μεν τα επίμαχα άρθρα 73 και 74, για τη διαιτησία, τα οποία ωστόσο θα επανέλθουν εντός τριμήνου με Προεδρικό Διάταγμα. Επίσης, για αυτή την εξέλιξη της τελευταίας στιγμής επικαλέστηκε «κοινή θέση και συμφωνία των «κοινωνικών εταίρων» για το θέμα της διαιτησίας», προκαλώντας την άμεση διάψευση και τη σφοδρή αντίδραση των συνδικάτων.

Καραμπόλα Διαιτησίας με Δώρα
ΣΚΛΗΡΥΝΑΝ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΟΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ

Η απόσυρση, τελικά, της διάταξης για τη Διαιτησία αφ’ ενός αναζωπύρωσε την αντιπαράθεση ΓΣΕΕ-Λοβέρδου για τις κρατικές παρεμβάσεις στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και αφ’ ετέρου οδήγησε τον ΣΕΒ σε σκλήρυνση της στάσης έναντι των συνδικάτων στο ζήτημα της διασφάλισης του 13ου και 14ου μισθού.

Να σημειωθεί ότι η απόσυρση της διάταξης με την οποία αφαιρούνταν το καταφύγιο της Διαιτησίας για τους εργαζομένους προκάλεσε και την έντονη αντίδραση του ΣΕΒ. Ο πρόεδρος των βιομηχάνων Δ. Δασκαλόπουλος φέρεται να εξέφρασε την… απογοήτευσή του για την εμπλοκή των κομμάτων και των πολιτικών στις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Υπονοώντας δηλαδή την εμπλοκή του Μαξίμου στην απόσυρση της λεόντειας ρύθμισης υπέρ των εργοδοτών. Εστω και αν η ανατροπή του σημερινού status επιχειρήθηκε και πάλι με νόμο, δηλαδή κρατική παρέμβαση. ε ναι, αλλά αυτή η παρέμβαση ήταν υπέρ τους, άρα ήταν «καλή»

Μετά την εξέλιξη αυτή ετέθησαν νέα εμπόδια στις συλλογικές διαπραγματεύσεις για τους μισθούς ασφαλείας στον ιδιωτικό τομέα, με τον ΣΕΒ να διαμηνύει ότι δεν δέχεται ενσωμάτωση του 13ου και του 14ου μισθού στις πάγιες μηνιαίες αποδοχές (διάχυση ουσιαστικά στους υπόλοιπους 12). Σύμφωνα με πληροφορίες, εντός της προσεχούς εβδομάδας αναμένεται νέα συνάντηση ΓΣΕΕ και εργοδοτών, αλλά δεν αναμένεται πρόοδος στο ζήτημα της διασφάλισης των Δώρων. Εκτός ίσως από κάποια διακήρυξη από τους εργοδότες περί σεβασμού των επιπλέον μισθών. Κάτι που δεν διασφαλίζει ότι αυτοί δεν θα μπουν στο μάτι των επιτηρητών και της κυβέρνησης σε ένα επόμενο κύμα μέτρων «προσαρμογής». Πόσο μάλλον όταν ακόμη και οι αμοιβές του ιδιωτικού τομέα ελέγχονται από την τρόικα των επιτηρητών για τη μειωμένη… ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Posted by ciaoant1 at 12:10 PM

3 Σχόλια

Filed under Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση

Κάλεσμα προς όποιον/όποιαν ενδιαφέρεται να συνεισφέρει σε επιχειρήματα κατά του καθεδρικού εκτρώματος- Νομική Ανάλυση και τεκμηριώση

Κάλεσμα προς όποιον/όποιαν ενδιαφέρεται να συνεισφέρει σε επιχειρήματα κατά του καθεδρικού εκτρώματος

υπήρξαν αρκετά blogs που ενδιαφέρθηκαν για την αποτροπή του καθεδρικού εκτρώματος

στην συνάντηση που έγινε στο Πολυδύναμο Κέντρο

http://politispittas.blogspot.com/2010/05/blog-post_18.html

όπου μίλησε ο καθηγητής Στρατής με επιχειρήματα αρχιτεκτονικής αλλά και εκπρόσωπος του τμήματος αρχαιοτήτων εκφράστηκαν εμπεριστατωμένες απόψεις με επιχειρήματα εναντίον αυτού του εγχειρήματος

εναντίον επίσης είναι και το ΕΤΕΚ ο σύνδεσμος αρχιτεκτόνων Κύπρου και άλλοι σχετικοί φορείς

αυτό το εγχείρημα της μεγαλύτερης επιχείρησης του τόπου δηλαδή της εκκληshάς λτδ με συνέταιρο τον δεύτερο τη τάξη μετά τον Σιακόλα ο οποίος θα πατήσει στην παρέκκλιση αυτή ως προηγούμενο  για να το επικαλεστεί όταν θέλει να κτίσει παρόμοι έκτρωμα τύπου μολ σε περιοχές προστατευόμενες όπως είναι η παλιά Λευκωσία

αυτό το εγχείρημα λοιπόν εμπεριέχει και συμπυκνώνει όλη την ουσία αυτού του συστήματος στο οποίο είμαστε εγκλωβισμένοι όλοι

η δημοκρατία του κέρδους με εξαγορά «συνειδησέων» των εκλελεγμένων κάθε 5 πέντε χρόνια που φτύνουν κατάμουτρα τους ψηφοφόρους τους

όποιος έχει στοιχεία τεκμηριωμένα αρχιτεκτονικά από απόψεως πολεοδομίας είτε ως αρχιτέκτονας είτε ως πολιτικός μηχανικός είτε ως ιστορικός κλπ με οιανδήποτε ιδιότητα

δηλαδή να παραπέμψει σε σχετικές μελέτες στοιχεια τεκμηριωμένα ας παραπέμψει σε αυτό το ποστ ώστε να γίνει μια πρακτική κίνηση που ετοιμάζεται

Πιο κάτω είναι η αγόρευση στην προσφυγή ενώπιον του Ανωτάτου

Ο νόμος είναι όπως τον ιστό της αράχνης………… νέο VIDEO – έγγραφα

https://osr55.wordpress.com/2008/09/05/

με γεγονότα ανάλογα και παρόμοια της αυθαιρεσίας του δήμου λευκωσιας που έβγαλε απόφαση χωρίς να έχει ενώπιον του τίποτα ούτε περιβαλλοντική έκθεση που προβλέπεται ρητά και βάση της «αρχής της προφύλαξης» μιας νομικής αρχής που καθιερώθηκε στο ευρωπαικό κοινοτικό δίκαιο από την  Συνθήκη Μάαστριχτ 7.2.1997 άρθρο 130 Π και τηρείται ευλαβικά από  το Δικαστήριο Ευρωπαικών Κοινοτήτων όπως αναλύεται πιο κάτω

υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία και όποιος ενδιαφέρεται με μεγάλη όρεξη 😉 καθότι 20 σελίδες σχεδόν μπορεί να την διαβάσει:

πάντως πάρα πολύ σημαντικό στοιχείο είναι το γεγονός ότι σύμφωνα με το άρθρο 12Δ του περί πολεοδομίας νόμου κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δηλαδή ώς ορίζεται στο νόμο οδών και οικοδομών αλλά και σύμφωνα με νομολογία του ανωτάτου δικαστηρίου είναι κάθε περίοικος της ευρύτερης περιοχής όχι αναγκαστικά ιδιοκτήτηας ή κάτοχος ακινήτου που γειτνιάζει

κάθε ενδιαφερομενο πρόσωπο κατά τη γνώμη μου ώς ερμηνεύω το νόμο δικαιούται να υποβάλει αίτηση για δημόσια ακρόαση ώστε να ακουστούν οι ενστάσεις του πριν προβεί σε έκδοση πολεοδομικής άδειας

το δημοτικό συμβούλιο δεν έχει προβεί σε πολεοδομική άδεια άρα δεν έχει προβεί σε έκδοση διοικητικής πράξης αν έχω αντιληφθεί σωστά αλλά σε μια εκ πρώτης απόφαση που δίδεται η άδεια στην εκκλησία να παρεκκλίνει από το τοπικό σχέδιο

πολεοδομική άδεια για να εκδοθεί πρέπει να είναι πλήρως τεκμηριωμένη με αρχιτεκτονικά σχέδια περιβαλλοντική μελέτη κλπ

οπότε μια πρώτη κίνηση είναι να γίνει αίτηση από τους περιοικους για δημόσια ακρόαση

αναλύεται και αυτό το δικαίωμα

Γ.1        Παραβίαση και μη λήψη υπόψη των ορισμών του άρθρου 11 του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας νόμου σε σχέση με την προσβαλλόμενη διοικητική πράξη η οποία ως εκ τούτου λήφθηκε κατά παράβαση ουσιώδους παράγοντα-2ος και 3ος λόγος ακυρώσεως

  • Σε σχέση και με τις προδικαστικές ενστάσεις των καθών  ευσεβάστως εισηγούμαι ότι η παρούσα προσφυγή είναι εμπρόθεσμη καθ΄ότι ως αναφέρεται ως άνω στα γεγονότα και στην αίτηση ακυρώσεως στα γεγονότα, οι αιτητές έλαβαν γνώση για τη παραχώρηση της Πολεοδομικής Άδειας ……………..ημερομηνίας 20/12/2007 στην εταιρεία ……………. Ltd και/ή στον πολιτικό μηχανικό …………………. την 19/5/2008 και η Αίτηση ασκήθηκε εμπρόθεσμα στις 25/7/2008.

Παραπέμπω στην απόφαση 291/2004 ημερ. 12/1/2006 Ανδρεανή Βασιλείου ν. 1. Κυπριακής Δημοκρατίας , μέσω  Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως 2. Δήμου Στροβόλου στην οποία αποφασίστηκαν τα εξής:

«Εγείρεται και δεύτερη προδικαστική ένσταση ότι η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη. Η γνώση της πράξης που εκκινεί την προθεσμία για προσβολή της με προσφυγή πρέπει να είναι πλήρης, δηλαδή να επιτρέπει στον ενδιαφερόμενο να διαγνώσει με βεβαιότητα την υλική και ηθική ζημιά την οποία υφίσταται. Εδώ, η αιτήτρια έλαβε πλήρη γνώση των αδειών που είχαν εκδοθεί στο ενδιαφερόμενο μέρος με την απαντητική επιστολή ημερ. 27.12.03 με την οποία ο Δήμος Στροβόλου, πληροφόρησε την αιτήτρια ότι το ενδιαφερόμενο μέρος εξασφάλισε πολεοδομική άδεια και άδεια οικοδομής γιατί «η αίτηση της ήταν απόλυτα σύμφωνη με την νομοθεσία και τους σχετικούς Κανονισμούς». Η προσφυγή καταχωρήθηκε στις 5.3.04 και ενόψει των πιο πάνω, είναι εμπρόθεσμη.»

Περαιτέρω ευσεβάστως εισηγούμαι ότι σαφέστατα οι αιτητές έχουν έννομο συμφέρον για την άσκηση της παρούσας προσφυγής καθότι η ακίνητη περιουσία των Αιτητών 1-6 εφάπτεται με την ακίνητη περιουσία του ενδιαφερόμενου μέρους και η ακίνητη περιουσία του αιτητή 7 γειτνιάζει  γεγονός που τους προσδίδει έννομο συμφέρον όπως έχει επισημανθεί επανειλημμένως σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Παραπέμπω στην απόφαση  291/2004 ημερ. 12/1/2006 Ανδρεανή Βασιλείου ν. 1. Κυπριακής Δημοκρατίας , μέσω  Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως 2. Δήμου Στροβόλου στην οποία αποφασίστηκαν τα εξής:

«Με την παρούσα προσφυγή η αιτήτρια επιδιώκει την ακύρωση των αδειών που χορηγήθηκαν στο ενδιαφερόμενο μέρος.

Ο καθ΄ ου η αίτηση Δήμος Στροβόλου πρόβαλε προδικαστική ένσταση ότι η αιτήτρια στερείται εννόμου συμφέροντος προσβολής των επίδικων αποφάσεων/αδειών, επειδή η αιτήτρια δεν προσκόμισε αποδεικτικά στοιχεία ότι η διαβίωσή της στην κατοικία θα υποστεί δυσμενή επηρεασμό. Η θέση του Δήμου Στροβόλου είναι ότι οι αόριστοι ισχυρισμοί της αιτήτριας ότι θα επηρεαστεί δυσμενώς το φως και ο αέρας που απολαμβάνει η κατοικία της δεν επαρκούν για τη θεμελίωση εννόμου συμφέροντος στην έννοια του άρθρου 146.2 του Συντάγματος, για την προώθηση της προσφυγής.

Καθώς έχει ειπωθεί, η ακίνητη περιουσία της αιτήτριας εφάπτεται του υπό εκμετάλλευση κτήματος του ενδιαφερόμενου μέρους και συνεπώς εύλογα η αιτήτρια θεωρείται ως «περίοικος». Η νομιμοποίηση του περίοικου να αμφισβητήσει την εγκυρότητα άδειας για ανάπτυξη γειτονικού του τεμαχίου, αναγνωρίζεται από τη νομολογία. (Βλ. Thanos Club Hotels Ltd. v. ΕΤΕΚ (2000) 3 ΑΑΔ 323, Βασιλείου κα ν. Δημοκρατίας (2002) 3 ΑΑΔ 485). Στην προκείμενη περίπτωση, η αιτήτρια εύλογα ισχυρίζεται ότι με τις προσβαλλόμενες αποφάσεις θίγονται έννομα συμφέροντά της ως περίοικος. Δεν απαιτείται απόδειξη ότι πράγματι θίγεται έννομο συμφέρον αλλά αρκεί η πιθανολόγηση η οποία και αποτελεί προϋπόθεση του παραδεκτού της προσφυγής. Η θεμελίωση της νομιμοποίησης ανήκει στην ουσιαστική θεμελίωση της προσφυγής ενώ η έλλειψή της, καθιστά την προσφυγή αβάσιμη, όχι όμως μη παραδεκτή. Βλ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1) (1996) 3 ΑΑΔ 73.»

Οι Αιτητές είναι εν πάση περιπτώσει πρόσωπα τα οποία συνήθως διαμένουν εντός της περιοχής στην οποία βρίσκεται η ιδιοκτησία σχετικά με την οποία εκδόθηκε η άδεια και ως εκ τούτου εν πάση περιπτώσει είναι «ενδιαφερόμενα πρόσωπα» όπως ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 4 του Ρύθμισης Οδών και Οικοδομών Νόμος Κεφ. 96

  • Η προσβαλλόμενη πράξη θίγει άμεσα τα έννομα συμφέροντα των αιτητών καθότι έχει και  θα έχει άμεσες επιπτώσεις στην υγεία και την ευημερία τους.  Ειδικότερα οι αιτητές 1, 2, 3, 4 , 5 και 6 οι οικίες των οποίων εφάπτονται επακριβώς επί του ακινήτου επηρεάζονται δυσμενώς η υγεία και η ευημερία τους και συγκεκριμένα οι όροι διαβίωσης τους σε σχέση με την παντελή αποκοπή του φωτός και του αέρα προς τις οικίες τους (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΓ).

Θα προκαλείται οχληρία σε όλους τους αιτητές που επηρεάζει δυσμενέστατα την υγεία και ευημερία τους και την εν γένει ποιότητα ζωή τους καθότι όταν κατοικηθούν τα 18 διαμερίσματα στις δύο πολυκατοικίες  θα προκαλείται έτι περισσότερος θόρυβος, τόσο από τους ένοικους οι οποίοι θα επιβαρύνουν  την ήδη πυκνοκατοικημένη γειτονιά, όσο και τα αυτοκίνητα τα οποία θα είναι πολύ περισσότερα από 20 που προβλέπεται για πάρκινγκ.

Τα αυτοκίνητα θα προκαλούν έτι περισσότερη μόλυνση από τις εξατμίσεις τους στην ήδη πυκνοκατοικημένη γειτονιά και ήδη βεβαρημένη με πάρα πολλά αυτοκίνητα τα οποία επίσης θα καταλαμβάνουν έτι περισσότερους χώρους στάθμευσης με αποτέλεμσα να πλήτττεται άμεσα η ευημερία των αιτητών και επ΄αυτού.

  • Η έκδοση της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης είναι παντελώς αναιτιολόγητη καθότι πουθενά δεν φαίνεται το σκεπτικό με το οποίο εκδόθηκε η απόφαση αυτή. Δεν υπάρχει πουθένα πολεοδομική έκθεση η οποία να αναφέρει οτιδήποτε σε σχέση με το κατά πόσο η χορήγηση της θα επηρέαζε το γύρω περιβάλλον παρά το γεγονός ότι ήδη από τις 24/10/2007  ημερομηνία λήψης επιστολής των αιτητών (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι)  από τους καθών και πιο συγκεκριμένα στις 25/10/2007 ως φαίνεται στην μονογραφή της ημερομηνίας 25/10/2007 (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Κ) δύο μήνες πριν την έκδοση της υπήρχε σαφέστατη και ρητή ένσταση εκ μέρους των αιτητών ότι θα επηρεαστούν τα δικαιώματα τους.

Απολύτως σχετική στο σημείο αυτό είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Θεκλού Παναγιώτη Μαυραντώνου ν. Δήμου Πάφου  Υπόθεση αρ. 420/2002 ημερ. 20/1/2004:

«…Προβάλλεται μεταξύ άλλων ως λόγος ακυρώσεως ότι η επίδικη απόφαση είναι αναιτιολόγητη κατά παράβαση των άρθρων 26, 27 και 28 του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου 158(1)/99. Σύμφωνα με την εισήγηση της δικηγόρου της αιτήτριας ούτε από το σώμα της επίδικης απόφασης αλλά ούτε και από το σχετικό διοικητικό φάκελο (Τεκμήριο 1) προκύπτει επαρκής αιτιολογία.

Ο προβαλλόμενος λόγος ακυρώσεως ευσταθεί.

Έχω διεξέλθει το σχετικό διοικητικό φάκελο (Τεκμήριο 1). Η πολεοδομική έκθεση (Ερ. 1-3) δεν αναφέρει ότιδήποτε σε σχέση με το κατά πόσο η τυχόν χορήγηση της άδειας στο ενδιαφερόμενο μέρος θα επηρέαζε το γύρω περιβάλλον, παρά το γεγονός ότι στο τοπογραφικό σχέδιο (Ερ. 6) φαίνεται εκ πρώτης όψεως να επηρεάζεται μέρος της κατοικίας της αιτήτριας. Τέτοια αναφορά δεν υπάρχει ούτε στα πρακτικά της πολεοδομικής απόφασης (Ερ. 9) ούτε στα πρακτικά της Επιτροπής Πολεοδομίας, Χωροταξίας και Τεχνικών Θεμάτων (Ερ. 10-11 και 14-16). Στο τέλος δεν του Ερ. 16 αναφορικά με την τελική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου σημειώνεται απλώς ότι «οι εισηγήσεις εγκρίθηκαν από το Δημ. Συμβούλιο στη συνεδρία του ημερ. 27.12.2001 χωρίς τροποποιήσεις». Δε θίγεται πουθενά το ερώτημα εάν και κατά πόσο, με τη χορήγηση της άδειας θα επηρεασθεί ή όχι το γύρω περιβάλλον, όπως η κατοικία της αιτητριας και σε ποιο βαθμό.

Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται λόγω ανεπαρκούς αιτιολογίας.»

Σχετική επί του σημείου αυτού και η απόφση του Συμβουλίου της Επικρατείας 3589/1990 στην οποία κρίθηκε ότι :

«….Επειδή στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχει η προβλεπόμενη από τις διατάξεις του Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού έκθεση του μελετητή μηχανικού στο φάκελο της προσβαλλόμενης οικοδομικής άδειας που απέστειλε στο Συμβούλιο της Επικρατείας η Διεύθυνση Πολεοδομίας της Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής, ούτε αποδεικνύεται από τον παρεμβαίνοντα ότι είχε υποβληθεί στην αρμόδια πολεοδομική υπηρεσία τέτοια έκθεση πριν εκδοθεί η προσβαλλόμενη άδεια, η δε Διοίκηση δεν αμφισβητεί την έλλειψη της έκθεσης αν και με την κρινόμενη αίτηση προβάλλεται σχετικός λόγος ακύρωσης. Με τα δεδομένα αυτά και ενόψει των όσων διαλαμβάνονται στην προηγούμενη σκέψη η προσβαλλόμενη οικοδομική άδεια παρίσταται πλημμελής από την παραπάνω άποψη και για τον λόγο αυτό, τον οποίο βασίμως προβάλλουν οι αιτούντες είναι ακυρωτέα, αποβαίνει δε αλυσιτελής η έρευνα των λοιπών προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης. Πρέπει λοιπόν να γίνει δεκτή κρινόμενη αίτηση και να απορριφθεί η παρέμβαση» σελ 75 βιβλίου Το Δίκαιο της Δόμησης του Δημ. Γ. Χριστοφιλόπουλου

Επίσης με την ανέγερση Υπουσταθμού της ΑΗΚ για τον οποίο δεν υπάρχει καμιά μελέτη για τις επιπτώσεις που θα έχουν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα στους αιτητές αλλά και εν γένει στους περίοικους θα παραβιάζει σαφώς την κοινοτική «αρχή της προφύλαξης» όπως αυτή στο άρθρο 174 της Συνθ της ΕΕ (αρ. 174 Συνθήκης του Άμστερνταμ της 2.10.1997.

Ορίζεται ότι η πολιτική της Κοινότητας στον τομέα του περιβάλλοντος: α) Συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων: αα) Της διατήρησης, προστασίας και βελτιώσεως του περιβάλλοντος ββ) Της προστασίας της υγείας του ανθρώπου γγ) της συνετής και ορθολογιστικής χρήσεως φυσικών πόρων δδ) της προωθήσεως σε διεθνές επίπεδο μέτρων για την αντιμετώπιση των περιφερειακών ή παγκόσμιων περιβαλλοντικών προβλημάτων

Β) Αποβλέπει σε υψηλό επίπεδο προστασίας και στηρίζεται στις αρχές της προφυλάξεως και της προληπτικής δράσεως, της επανορθώσεως των καταστροφών του περιβάλλοντος κατά προτεραιότητα στην πηγή καθώς και στην αρχή ο ρυπαίνων πληρώνει.

Στην απόφαση του Π.Πλ Λαρίσης 100/2007 σελ. 587 Νομική Βιβλιοθήκη ΙΙα Τόμος 2007 η κοινοτική αρχή της προφύλαξης.:

«αφορά την διαχείριση της επιστημονικής αβεβαιότητας ως προς την ύπαρξη και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των κινδύνων που μπορούν να προκληθούν, ιδίως από την κυκλοφορία αγαθών, ή την ανάπτυξη έργων ή δραστηριοτήτων. Η αρχή αυτή εφαρμόζεται όταν υπάρχει αληθής αβεβαιότης ως προς την διακινδύνευση και σε περιπτώσεις όπου υφίσταται επαρκής επιστημονική βάση για την αξιολόγηση της διακινδύνευσης και την ύπαρξη και το βαθμό του κινδύνου. Σύμφωνα δε με την αρχή της προφύλαξης υπό την αυστηρότερη εκδοχή της, μόνη η ύπαρξη ενδείξεων ως προς τους πιθανούς κινδύνους σοβαρής βλάβης, μη δυναμένους να αποκλεισθούν με βάση τα επιστημονικά πορίσματα επιβάλλει την λήψη περιοριστικών μέτρων στην κυκλοφορία αγαθών ή στην ανάπτυξη δραστηριοτήτων και υπό προυποθέσεις δημιουργεί τεκμήριο ύπαρξης κινδύνων.

Επίσης:

«Επομένως το δικαίωμα του ανθρώπου στη χρήση και την απόλαυση των ωφελειών του ζωτικού χώρου του αποτελεί την ιδιωτικού δικαίου έκφανση της κατοχύρωσης από το άρ. 24 παρ. 1 Συντάγματος του κοινωνικού δικαιώματος στο περιβάλλον που τριτενεργεί στις ιδιωτικές έννομες σχέσεις μέσω των διατάξεων των άρθρων 57 και 967 επ Αστικού Κώδικα, 25 παρ. 1 εδάφ. 3 Συντάγματος.  Η με οποιοδήποτε τρόπο προσβολή του στοιχείου του ζωτικού χώρου του ανθρώπου  (ακτινοβολία, ρύπανση της ατμόσφαιρας) συνιστά προσβολή θεμελιώδους συνταγματικού του δικαιώματος, της αξίας του προσώπου την οποία δεν μπορεί να νομιμοποιεί οποιαδήποτε κανονιστική διάταξη της κοινής νομοθεσίας αφού μια τέτοια διάταξη θα είναι αντισυνταγματική και παράνομη (Ολομέλεια Αρείου Πάγου  40/1998 ΕλΔ 1999, 46)

Επίσης:

Αρχή Προφυλάξεως: Συνθήκη Μάαστριχτ 7.2.1997 άρθρο 130 Π

Σε σχέση με την αρχή της προφυλάξεως εκδόθηκε η απολύτως σχετική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας 4503/1997 , στην οποία σημειώθηκε ότι το επίμαχο θέμα της επίδρασης των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων στο ανθρωπογενές περιβάλλον και στην υγεία των κατοίκων οικισμού δεν είναι μόνο θέμα που άπτεται του φυσικού περιβάλλοντος ούτε και αμιγώς τεχνικό ζήτημα αλλά κυρίως είναι θέμα που αφορά στην ανθρώπινη υγεία, το οποίο έχει τέτοια κρίσιμη σημασία «ώστε το Ευρωπαϊκόν Κοινοβούλιον εις το από 5.5.1994 ψηφισμά του, λαμβάνον υπ` όψιν, μεταξύ άλλων

«… την αρχήν της προφύλαξης που περιέχεται στο άρθρο 130 Π της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και την αρχή «Οσο το δυνατόν χαμηλότερα στα πλαίσια του ευλόγως επιτευκτού (As Low as Reasonαbly Achievoble), σύμφωνα με την οποία πρέπει στη συγκεκριμένη περίπτωση, να  επιδιώκεται βελτιστοποίηση της έκθεσης στις ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες..»

Επιπρόσθετα, στην απόφαση 438ΑΜ/2001 (ασφαλιστικά μέτρα) του Πρωτοδικείου Σύρου οι αιτούντες υποστήριξαν ότι εκτελούνταν εργασίες εγκατάστασης εναέριας γραμμής μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας υψηλής τάσεως και ότι με την εκτέλεση του έργου αυτού υπήρχε άμεσος κίνδυνος οικολογικής καταστροφής της Τήνου και προσβολής της προσωπικότητάς τους και ιδίως του δικαιώματός τους στην ανεμπόδιστη χρήση των περιβαλλοντικών αγαθών, ζητώντας, ανάμεσα σ’ άλλα, την υποχρέωση για προσωρινή διακοπή των εργασιών και την παράλειψή τους στο μέλλον σε ολόκληρο το έδαφος της Τήνου.

Στην απόφαση αυτή λέχθηκε ότι το δικαίωμα της προσωπικότητας αποτελεί πλέγμα αγαθών που συνθέτουν την υπόσταση του προσώπου και είναι μ` αυτό αναπόσπαστα συνδεδεμένα και τέτοια αγαθά είναι – μεταξύ των άλλων  – τα σωματικά αγαθά (υγεία, σωματική ακεραιότητα κ.λ.π.), τα ψυχικά αγαθά (ψυχική υγεία, συναισθηματικός κόσμος), η τιμή κάθε ανθρώπου και η ελευθερία, η οποία περιλαμβάνει τη δυνατότητα της ακώλυτης ανάπτυξης κάθε ανθρώπινης ενέργειας.

Επίσης, αναφέρθηκε ότι για τα πιο σημαντικά περιβαλλοντικά αγαθά, όπως ο ατμοσφαιρικός αέρας, η θάλασσα, τα νερά, οι πλατείες και λοιπά κοινόχρηστα πράγματα παρέχεται στο άτομο δικαίωμα χρήσεως και απολαύσεώς τους, το οποίο αποτελεί αυτοτελή εκδήλωση της προσωπικότητας και ότι πρόκειται για την ιδιωτικού δικαίου έκφανση του δικαιώματος στο περιβάλλον, το οποίο είναι έννομο αγαθό σύνθετο, συλλογικό, πρωτογενές, μοναδικό και αναντικατάστατο και έχει κατοχυρωθεί με το άρθρο 24 του Συντάγματος, όπως τούτο έμμεσα τριτενεργεί μέσω των άρθρων 57 και 966 επ. του Αστικού Κώδικα.

Συναφώς, σημειώθηκε ότι το δίκαιο προστασίας του περιβάλλοντος έχει υιοθετήσει νέες αρχές, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται η αρχή της πρόληψης και κατ` εξαίρεση της καταστολής και η αρχή της αποτελεσματικότητας, καθώς και η αρχή ότι σε περίπτωση αμφιβολίας ή εξαίρεσης συντρέχει τεκμήριο υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος.

Περαιτέρω, στην απόφαση αυτή πιθανολογήθηκε ότι η κατασκευή στην Τήνο του επίδικου έργου θα επιφέρει αλλοίωση και βάναυση προσβολή του περιβάλλοντος στον παραδοσιακό οικισμό Ταμπακάδο, γνωστού, σύμφωνα με την απόφαση,  για τη συστάδα των ονομαστών περιστεριώνων, καθώς και ρύπανση του ατμοσφαιρικού αέρα από τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία (Η/Μ) που δημιουργούνται στις περιοχές, απ` όπου διέρχονται οι γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και στα οποία θα εκτίθενται οι αιτούντες, κάτοικοι Τήνου, καθώς και οι επισκέπτες του νησιού. Περαιτέρω, κρίθηκε από το Δικαστήριο, ότι επαπειλούνταν πράγματι σοβαρός κίνδυνος προσβολής της προσωπικότητας των αιτούντων αφού αυτοί θα παρεμποδίζονταν να χρησιμοποιούν και απολαμβάνουν ακώλυτα και χωρίς κίνδυνο για την υγεία τους πράγματα κοινής χρήσεως, δηλαδή τον ατμοσφαιρικό αέρα και τα λοιπά κοινής χρήσεως πράγματα της υπόψη περιοχής (δρόμους, πλατείες, μονοπάτια κ.λ.π.) καθώς και τα ακίνητα ιδιοκτησίας τους αλλά και ότι ανεξάρτητα από το ότι σύμφωνα με αρχή του δικαίου του περιβάλλοντος σε περίπτωση αμφιβολίας συντρέχει τεκμήριο υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος, το δικαίωμα χρήσεως των περιβαλλοντικών αγαθών δεν συναρτάται μόνο με την προσβολή της ανθρώπινης υγείας αλλά είναι αυτοτελές και αποτελεί την ιδιωτικού δικαίου έκφανση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στο περιβάλλον.

Στην απόφαση του Ευρωπαικού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Lopez Ostra κατά Ισπανίας, 9.12.1994, Προσφυγή αρ. 16798/90  σειρά Α, αρ. 303-C
Το ΕΔΑΔ αχολήθηκε επισταμένως επί της υποχρεώσεως των κρατών αλλά και των ιδιωτών να σέβονται το δικαίωμα κατοικίας και οικογενειακής ζωής σύμφωνα με το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ και την ισορροπία που πρέπει να υπάρχει μεταξύ δημοσίου συμφέροντος και απόλαυσης δικαιώματος στην κατοικία

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η σοβαρή μόλυνση του περιβάλλοντος μπορεί να επηρεάσει την ευεξία των ατόμων και να τους εμποδίσει να απολαύσουν την κατοικία τους, σε βάρος της ιδιωτικής και οικογενειακής τους ζωής, χωρίς μάλιστα να θέτει απαραίτητα σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία τους.
 
το Δικαστήριο έκρινε ότι το ζήτημα έπρεπε να λυθεί με βάση τη στάθμιση των εκατέρωθεν αναγκών (αφενός της λειτουργίας βιολογικού καθαρισμού των λυμάτων και αφετέρου της προστασίας των ιδιωτικών κατοικιών και της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής) και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Ισπανικές αρχές δεν έλαβαν όλα τα δυνατά και αναγκαία μέτρα (αστικές και ποινικές διαδικασίες), προκειμένου να αποτρέψουν την επέμβαση, επομένως υπήρξε στη συγκεκριμένη περίπτωση παραβίαση του δικαιώματος σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής της προσφεύγουσας, που προστατεύεται από το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).

Επίσης, στην υπόθεση Guerra κατά Ιταλίας, ημ. 19.2.1998 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων Ανθρώπου διαπίστωσε ότι το ιταλικό κράτος παραβίασε το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής των προσφευγόντων, το οποίο περιλαμβάνει το δικαίωμά τους να ζουν σε ένα ασφαλές και υγιεινό περιβάλλον

Συναφώς στις αποφάσεις του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σάμου (ΠΠΡ ΣΑΜ) αρ. 58/2008 (ασφαλιστικά μέτρα) Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας (ΜΠΡ ΛΑΡ) αρ. 3867/2005 (ασφαλιστικά μέτρα), Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου (ΜονΠρΗΡΑΚ) αρ. 802/2003 (ασφαλιστικά μέτρα) και Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (ΜονΠρAθ) αρ. 2361/2000 (ασφαλιστικά μέτρα) υπογραμμίσθηκε ότι το αγαθό της υγείας του ανθρώπου είναι ανεκτίμητο και δεν επιδέχεται πειραματισμό ή αντιπαράθεση με αμφίβολα υλικά αγαθά της σύγχρονης τεχνολογίας, των οποίων η εξασφάλιση συνήθως προϋποθέτει τη διακινδύνευσή της (της υγείας).

Σε άμεση σχέση με τα ως άνω αναφέρθησαν με το έννομο συμφέρον σε συνάρτηση με το περιβάλλον ευρύτερα στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Σοφούλα Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας της Κύπρου  μέσω του Υπουργικού Συμβουλίου και/ή άλλων (ΑΡ. 1) Αναθεωρητική Έφεση 1425 ημερομηνίας 29/2/1996 αποφάσισε τα ακόλουθα:

«Έννομο συμφέρον.

Σύμφωνα με τον Π.Δ. Δαγτόγλου, Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο, Δεύτερη έκδοση αναθεωρημένη και συμπληρωμένη, 1994, παρα. 537 – 545:

«Έννομο είναι το συμφέρον που όχι μόνο δεν αντίκειται στο δίκαιο, αλλά και αναγνωρίζεται από αυτό ως άξιο έννομης προστασίας … Έτσι, ο ιδιώτης έχει έννομο συμφέρον στην τήρηση κανόνων δικαίου, π.χ. περί προστασίας του περιβάλλοντος ή πολεοδομίας οι οποίοι επιβάλλουν υποχρεώσεις στην διοίκηση, χωρίς να του παρέχουν (υποκειμενικά) δικαιώματα, αλλά των οποίων η τήρηση δημιουργεί ή διασφαλίζει μια ευμενή γι’ αυτόν κατάσταση… Το έννομο συμφέρον πρέπει να είναι άμεσο, δηλαδή να ανήκει απευθείας στον ασκούντα το ένδικο βοήθημα και όχι σε τρίτο πρόσωπο και εμμέσως μόνο στον αιτούντα … Το έννομο συμφέρον, τέλος, πρέπει να είναι παρόν (ενεστώς), δηλαδή υπαρκτό κατά τον χρόνο ασκήσεως του ένδικου βοηθήματος … ‘Παρόν’ όμως θεωρείται και το συμφέρον που απειλείται με βεβαιότητα στο άμεσον μέλλον.»

Στο Δαγτόγλου (πιο πάνω) επιχειρείται διάκριση μεταξύ εξουσίας ασκήσεως ένδικου βοηθήματος και ενεργητικής νομιμοποιήσεως. Η διάκριση τίθεται ως πιο κάτω στην παρα. 549:

«… … … … … … … … … … … … … …

Για τη θεμελίωση της εξουσίας ασκήσεως ένδικου βοηθήματος αρκεί ο εύλογος (δηλαδή όχι προφανώς ασύστατος) ισχυρισμός ότι η προσβαλλόμενη πράξη θίγει έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος· δεν απαιτείται δηλαδή απόδειξη,

79

αλλ’ αρκεί η πιθανολόγηση, η οποία και αποτελεί προϋπόθεση του παραδεκτού της προσφυγής. Για την θεμελίωση της νομιμοποιήσεως απαιτείται, αντιθέτως, να αποδειχθεί ότι το θιγόμενο έννομο συμφέρον ανήκει πράγματι στον ασκούντα το ένδικο βοήθημα (ενεργητική νομιμοποίηση) και ότι εθίγει πράγματι από την εναγομένη διοίκηση (παθητική νομιμοποίηση)· επομένως η νομιμοποίηση ανήκει στην ουσιαστική θεμελίωση της προσφυγής και η έλλειψή της καθιστά το ένδικο βοήθημα όχι απαράδεκτο, αλλά αβάσιμο…»

Διάκριση επιχειρείται και ως προς το βαθμό απόδειξης του έννομου συμφέροντος μεταξύ της περίπτωσης εκείνου στον οποίο αφορά η προσβαλλόμενη πράξη και εκείνου τον οποίο δεν αφορά η προσβαλλόμενη πράξη. Σύμφωνα με τις παρα. 551 – 555:

«Η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος τεκμαίρεται από τον ίδιο το νόμο αν η αίτηση ακυρώσεως ασκείται από αυτόν τον οποίον ‘αφορά’ η προσβαλλόμενη πράξη, αυτόν δηλαδή στον οποίο απευθύνεται ονομαστικώς ή υπό την ιδιότητα του ως ιδιοκτήτη συγκεκριμένου ακινήτου ή οχήματος… Αντιθέτως, εκείνος τον οποίο δεν ‘αφορά’ η προσβαλλόμενη πράξη πρέπει πάντοτε να πιθανολογήσει έννομο συμφέρον… Όταν ο αιτών δεν είναι ο αποδέκτης της πράξεως, αλλά τρίτος, πρέπει να ισχυρισθεί ευλόγως ότι εντούτοις θίγονται δικά του συμφέροντα. Στην περίπτωση αυτήν πρέπει να γίνει διάκριση ανάλογη με τον ευμενή ή δυσμενή για τον αποδέκτη της χαρακτήρα της πράξεως.

Ευμενείς για τον αποδέκτη τους πράξεις μπορεί να έχουν δυσμενή αποτελέσματα για τρίτους, τα συμφέροντα των οποίων βρίσκονται αντικειμενικά σε άμεση αντίθεση με τα συμφέροντα του αποδέκτη της ευμενούς πράξεως. Τις πράξεις αυτές έχουν έννομο συμφέρον να προσβάλλουν οι τρίτοι με την αιτιολογία της αντικειμενικής παρανομίας. Έτσι π.χ. γείτονες ενός ακινήτου για το οποίο εγκρίθηκε η εγκατάσταση εργοστασίου ή λειτουργία επιχειρήσεως, οι επιχειρηματικοί ή επαγγελματικοί ανταγωνιστές του αποδέκτη μιας άδειας λειτουργίας επιχειρήσεως ή ασκήσεως επαγγέλματος, οι συνυποψήφιοι κατά την κατάληψη μιας θέσεως ή την παραχώρηση ενός προνομίου, οι συμμετέχοντες σε μια δημοπρασία κ.ο.κ. έχουν έννομο συμφέρον να προσβάλουν την ευμενή για τον αποδέκτη της πράξη (οικοδομική άδεια, άδεια εγκαταστάσεως βιομηχανίας, λειτουργίας επιχειρήσεως, ασκήσεως επαγγέλματος, διορισμό σε δημόσια θέση, παραχώρηση προ-

80

νομίου, κατακύρωση δημοπρασίας κ.ο.κ.).

Δυσμενείς για τον αποδέκτη τους πράξεις θεμελιώνουν το έννομο συμφέρον του αποδέκτη για την προσβολή τους. Έννομο συμφέρον μπορεί όμως, να έχουν και τρίτοι, στους οποίους επεκτείνεται ή επιρρίπτεται το δυσμενές αποτέλεσμα της προσβαλλόμενης πράξεως.»

Στην Κύπρο το ζήτημα του εννόμου συμφέροντος διέπεται από το άρθρο 146.2 του Συντάγματος το οποίο, όπως έχει υποδειχθεί στην Νεοφύτου ν. Δημοκρατίας (1964) Α.Α.Δ. 280, 292, είναι ανάλογο με την αντίστοιχη ελληνική νομοθετική διάταξη η οποία αποτελείται από το άρθρο 48 του Νόμου 3713/1928 (βλ. και Χρυσοστομίδης ν. Ελληνικής Κοινοτικής Συνελεύσεως (1962) Α.Α.Δ. 297, 402 και Παπασάββας ν. Δημοκρατίας (1967) 3 Α.Α.Δ. 111, 122).

Στην Παπασάββας (πιο πάνω) υποδεικνύεται ότι εξέταση της εξέλιξης της ελληνικής νομολογίας, η οποία αναφέρεται στην εφαρμογή της πιό πάνω νομοθετικής διάταξης, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το άρθρο 146.2 του Συντάγματος αποτελεί πρόνοια η οποία αναπαραγάγει σε μεγάλο βαθμό τις σχετικές αρχές της ελληνικής νομολογίας. Επομένως η ελληνική νομολογία αποτελεί πολύ μεγάλο βοήθημα. Έχει νομολογηθεί ότι το συμφέρον το οποίο απαιτείται από το άρθρο 146.2 για τη νομιμοποίηση προσώπου να προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο πρέπει να έχει νομικό έρεισμα (Βλ. Κ. & Μ. (Tranport) Ltd και Άλλοι ν. Αναθεωρητικής Αρχής Αδειών, Α.Ε. 1233, 18.5.93).

Οι όροι «ίδιον ενεστώς συμφέρον» στο άρθρο 146.2 καθιστούν την άμεση προσβολή υφιστάμενου συμφέροντος του αιτητή που απορρέει από το Νόμο, προϋπόθεση για την άσκηση προσφυγής. (Νικόλας ν. Δημοκρατίας, Υπ. αρ. 701/93,2.2.95).

Στην Ελλάδα όπου υπάρχει ειδική συνταγματική ρύθμιση για την προστασία του περιβάλλοντος (βλ. άρθρο 24 του Συντάγματος) το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει να επιδείξει μια ολοκληρωμένη νομολογία σε ζητήματα συνταγματικής προστασίας του περιβάλλοντος την οποία ο Νομοθέτης δεν είναι πλέον δυνατόν να αγνοεί. Η νομολογία αυτή αφορά πλείστα ζητήματα από την χωροταξία και την πολεοδομία, μέχρι την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας. (Βλ. Ιωάννου Δ. Σαρμά, Η Συνταγματική και Διοικητική Νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, Β έκδοση, 1994, σελ. 157 – 58). Έχει νομολογη-

81

θεί δε ότι:

1. Το άρθρο 24 του Συντάγματος εισάγει «υποχρέωση του Νομοθέτου όπως απέχει εκ της θεσπίσεως πολεοδομικών κανόνων που ευρίσκονται εκτός του διαγεγραμμένου πλαισίου της ομαλής, λειτουργικής αναπτύξεως των οικισμών των πόλεων (ΣτΕ 1876/1980, Σαρμά (πιό πάνω), σελ. 673).

2. Μια τροποποίηση της ισχύουσας πολεοδομικής ρυθμίσεως, προκειμένου περί οικισμού με εγκεκριμένο σχέδιο πόλεως δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την επιδείνωση του υφιστάμενου φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος και να προκαλεί επιδείνωση των όρων διαβιώσεως των κατοίκων που είχαν διαμορφωθεί υπό το ήδη τροποποιημένο καθεστώς. (Στ.Ε 10/88 και Σαρμά (πιό πάνω) σελ. 799).

Πρέπει να τονισθεί ότι η παρούσα έφεση δεν εξετάζεται από την σκοπιά της προστασίας του περιβάλλοντος ως αυτοτελούς δικαιώματος εκπηγάζοντος, όπως στην Ελλάδα από το Σύνταγμα, επειδή δεν έχουμε παρόμοια συνταγματική διάταξη και επειδή η προσφυγή δε θεμελιώνεται πάνω σε λόγο που αναφέρεται στην προστασία του περιβάλλοντος. Εξετάζεται, όμως, το περιβάλλον υπό την σκοπιά του συμφέροντος του προσφεύγοντος για την προστασία των όρων διαβίωσης του στη συγκεκριμένη περιοχή και των περιουσιακών του δικαιωμάτων στο βαθμό που επηρεάζονται από την επίδικη πράξη. Η αναφορά στην ελληνική νομολογία έγινε για να καταδειχθεί η ευαισθησία της σε θέματα που έχουν σχέση με τους όρους διαβιώσεως.

Η ίδια ευαισθησία έχει επιδειχθεί και από την Κυπριακή Νομολογία, αλλά από άλλη οπτική γωνιά. Στην Κοινότητα Πυργών και Άλλων ν. Δημοκρατίας, Υποθ. 671/91, 7.11.91, αποφασίσθηκε ότι το δικαίωμα της ζωής επεκτείνεται και στους περιβαλλοντικούς όρους διαβίωσης. Δεν θα μας απασχολήσει η αρχή αυτή δεδομένου ότι η παρούσα υπόθεση δε βασίζεται πάνω σε δικαίωμα για περιβαλλοντική διαμόρφωση αλλά σε δικαίωμα για τη χρήση ιδιοκτησίας κάτω από παραδεκτούς όρους και σε συνάρτηση με την προστασία των περιουσιακών δικαιωμάτων»

Απολύτως σχετική είναι και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Σωματείο οι Φίλοι του Ακάμα κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω 1. Υπουργικού Συμβουλίου 2. Διευθυντή Πολεοδομίας και Οικήσεως 3. Επάρχου Πάφου υπό την ιδιότητα του ως κατά νόμο αρμόδιου για έκδοση άδειας οικοδομής στην περιοχή νέου χωριού Πάφου Αρ. Υπ. 359/96 ημερομηνίας 16/9/1998:

«Το έννομο συμφέρον φυσικού προσώπου πρέπει να είναι προσωπικό, άμεσο και ενεστώς. Όμως, όπως παρατηρεί και η Γλυκερία Σιούτη στη μελέτη η Συνταγματική Κατοχύρωση της Προστασίας του Περιβάλλοντος, σελ. 65 και επ., στην περίπτωση της προστασίας του περιβάλλοντος παρατηρείται μια δυνατότητα, αλλά και μια αναγκαιότητα διεύρυνσης της έννοιας των χαρακτηριστικών αυτών στοιχείων του εννόμου συμφέροντος. Η θέση αυτή οδηγεί στην αποσύνδεση ή έστω στη χαλάρωση της προϋπόθεσης προσβολής ενός προσωπικού και άμεσου συμφέροντος του αιτούντος στην περίπτωση άσκησης αίτησης ακυρώσεως και στη σύνδεση του παραδεκτού της με την έννοια του κινδύνου να προσβληθούν έστω και εμμέσως δικαιώματα ή συμφέροντα του ανθρώπου (Α. Τάχος, Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο, Τέταρτη Έκδοση, 1982, σελ. 300).

Το φυσικό περιβάλλον είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το δικαίωμα στη ζωή που διακηρύσσει το Άρθρο 7.1 του Συντάγματος που έχει ως πρότυπο το άρθρο 2(1) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Δημοκρατία ν. Κοινότητας Πυργών (1996) 3 Α.Α.Δ. 503). Το δικαίωμα αυτό δημιουργεί και το απαραίτητο έννομο συμφέρον για την προσβολή απόφασης που καταπονεί το περιβάλλον που συναρτάται εν προκειμένω με την ποιότητα ζωής. Στην ίδια απόφαση κρίθηκε ότι το δικαίωμα δεν είναι μόνο ατομικό, αλλά και συλλογικό. Το έννομο συμφέρον δεν απαιτείται να ανήκει μόνο στον προσφεύγοντα, Μπορεί να είναι επίσης κοινό σε ορισμένο κύκλο προσώπων που συνδέονται μεταξύ τους με στενούς γεωγραφικούς, οικονομικούς, πολιτιστικούς και άλλους δεσμούς.

Διατάξεις για προστασία του περιβάλλοντος βρίσκουμε όχι μόνο σε πολλά σύγχρονα Συντάγματα, αλλά ακόμα και σε διατάξεις του Ρωμαϊκού Δικαίου. Όπως παρατηρεί και ο Αλ. Σακελλαρόπουλος στη μελέτη του Σκέψεις για το πρόβλημα του περιβάλλοντος από τη νομική σκοπιά, Τόμος Τιμητικός του Συμβουλίου της

775

Επικρατείας, 1929-1979, Τόμος 2, σελ. 223, 304, η αρχικά περιορισμένη έννοια του γειτονικού χώρου έχει ξεπεραστεί και έδωσε τη θέση της στην οικολογική γειτνίαση.

Το δικαίωμα της ζωής αναμφίβολα εκτείνεται στο δικαίωμα της προσωπικότητας. Κάθε άτομο δεν αποτελεί μόνο μια βιολογική μονάδα, αλλά μια προσωπικότητα που ζει και δρα μέσα στο περιβάλλον του. Η εξέλιξη της τεχνολογίας και ο τρόπος με τον οποίο κάθε δυσμενής αλλαγή του περιβάλλοντος μπορεί να επηρεάσει τη ζωή μας, ακόμα κι’ αν η πηγή της μόλυνσης είναι στην άλλη άκρη της γης, μεγαλώνει την εμβέλεια του δικαιώματος αυτού.

Η έννοια του εννόμου συμφέροντος πρέπει να διευρύνεται όταν τα προσβαλλόμενα αγαθά είναι βασικά φυσικά περιβαλλοντικά αγαθά που ανήκουν στο κοινωνικό σύνολο και που από την προσβολή τους επηρεάζεται ο τρόπος ζωής, αλλά και η υγεία, τα κατ’ εξοχήν καθοριστικά κριτήρια “του οικολογικού υπαρξιακού ελάχιστου” γεγονός που προσδίδει σ’ αυτά μια αντικειμενική υπόσταση (Γλυκερία Σιούτη, ανωτέρω, σελ.68).

Όσον αφορά τα θέματα προστασίας του περιβάλλοντος πολλοί συγγραφείς τείνουν να εισηγηθούν τη δημιουργία λαϊκής αγωγής (actio popularis) (βλέπε μεταξύ άλλων Αλ. Σακελλαρόπουλος, ανωτέρω, ο οποίος θεωρεί τη λαϊκή αγωγή για την προστασία του περιβάλλοντος “έμπρακτη εφαρμογή της δημοκρατικής αρχής”, Κ. Γιαννακόπουλος, Η Νομική Προστασία του Περιβάλλοντος, 1981, σελ. 43, και Γ. Σιούτη, ανωτέρω).

Επισημαίνεται ότι η Νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας παρουσιάζει μια διαρκή τάση διεύρυνσης του εννόμου συμφέροντος, ιδίως στα θέματα προστασίας του περιβάλλοντος. Έτσι κρίθηκε ότι έχουν έννομο συμφέρον για προσβολή πράξεων που αφορούν και βλάπτουν το περιβάλλον τους, όχι μόνο οι κάτοικοι και οι δημότες μιας περιοχής (ΣτΕ 2233/79, 89/81), ή οι κάτοικοι γειτονικής περιοχής (ΣτΕ 4576/77), ή της περιοχής γενικώς (ΣτΕ 2233/79, 89/81), ή οι θιγόμενοι από δωρεά δημοτικού ή κοινοτικού κτήματος τρίτοι (ΣτΕ 89/81), αλλά και η οικολογική κίνηση της περιοχής (ΣτΕ 4665/96), ή η μη κερδοσκοπική εταιρεία για προστασία της άγριας φύσης (ΣτΕ 366/93).

Γ.2 Παράβαση του δικαιώματος ακρόασης που είχαν οι αιτητές σύμφωνα με το άρθρο 12Δ  του περί Πολεοδομίας κα Χωροταξίας νόμου και το άρθρο 26 του ίδιου νόμου, το άρθρο 10 της ΕΣΔΑ, το άρθρο 19 Συντάγματος στο άρθρο 43 του περί Γενικών Αρχών Διοικητικού Δικαίου και άρθρο 29 του Συντάγματος-Λόγοι ακυρώσεως 1, 4, 5 και 6

Η απόφαση των Καθών η αίτηση για παραχώρηση της Πολεοδομικής Άδειας ΛΕΥ/1754/07 ημερομηνίας 20/12/2007 στην εταιρεία Ourania Real Estates Developments Ltd και/ή στον Πολιτικό Μηχανικό Γιώργο Κουντούρη για ανέγερση δύο Πολυκατοικιών 18 διαμερισμάτων, μιας πισίνας, ενός υποσταθμού της Α.Η.Κ με υπόγεια ηλεκτροφόρα καλώδια, μιας μεγάλης εμβέλειας κεραίας, χώρου στάθμευσης τουλάχιστον 20 αυτοκινήτων σε χωράφι με μια μόνο είσοδο όπισθεν των οικιών των αιτητών 1, 2, 3, 4, 5 και 6 αντιβαίνει στο άρθρο 12Δ  του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου καθότι αυτή εκδόθηκε χωρίς προηγουμένως να δοθεί στους αιτητές το δικαίωμα να καταθέσουν τις ενστάσεις τους ως προς την ανέγερση των πολυκατοικιών, τις παραστάσεις και τις απόψεις τους ως ενδιαφερόμενοι για την εκπόνηση και/ή τροποποίηση του Τοπικού Σχεδίου και/ή Σχεδίου της Περιοχής διαμονής τους σε δημόσια ακρόαση ενώπιον του Υπουργού Εσωτερικών και/ή της Τοπικής Πολεοδομικής Αρχής Λευκωσίας και/ή άλλης αρμόδιας δημόσιας αρχής, αν και οι αιτητές υπέβαλαν έγκαιρα, νομότυπα σχετική αίτηση προς τους καθών η αίτηση ήδη από τις 24/10/2007 ήτοι 2 μήνες πριν την παραχώρηση της ως άνω Πολεοδομικής Άδειας ημερομηνίας 20/12/2007.

Όπως ορίζει το άρθρο 12Δ του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμος του 1972

«Τηρουμένων των διατάξεων των άρθρων 12Α και 12Γ, κατά την εκπόνηση ή τροποποίηση Τοπικού Σχεδίου, σύμφωνα με το άρθρο 15, ο Υπουργός λαμβάνει υπόψη τις παραστάσεις που είναι δυνατό να κατατεθούν από κάθε ενδιαφερόμενο σε δημόσια ακρόαση που πραγματοποιείται σύμφωνα με διαδικασία που καθορίζεται με Εντολή που εκδίδεται από τον Υπουργό: Νοείται ότι η δημόσια ακρόαση δεν μπορεί να διαρκέσει πέραν των σαράντα πέντε εργάσιμων ημερών, από την ημερομηνία έναρξής της:

Νοείται περεταίρω ότι ……»

Όπως ορίζει το άρθρο 14 (1) του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμος του 1972

«Κάθε Τοπικό Σχέδιο και Σχέδιο Περιοχής τελεί υπό διαρκή αναθεώρηση και αποτελεί το θέμα έκθεσης που δημοσιεύεται από τον Υπουργό, κατά διαστήματα που δεν υπερβαίνουν τα πέντε χρόνια από την ημερομηνία δημοσίευσης της γνωστοποίησης σύμφωνα με το εδάφιο (8) του άρθρου 18 ή τα επτά χρόνια από την ημερομηνία δημοσίευσης της γνωστοποίησης σύμφωνα με το εδάφιο (2) του άρθρου 18, οποιοδήποτε από τα δύο είναι μικρότερο……»

Όπως ορίζει το άρθρο 15 του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμος του 1972

«(1) Οιονδήποτε Τοπικό Σχέδιο και οιονδήποτε Σχέδιο Περιοχής τροποποιούνται ως ο Υπουργός ήθελε από καιρό εις καιρόν διατάξει, Τοπικό δε Σχέδιο θεωρείται ως τροποποιηθέν υφ΄οιουδήποτε Σχεδίου Περιοχής καθ΄ην έκταση το τελευταίον τούτο διαφέρει του Τοπικού Σχεδίου.

(2) Τοπικό Σχέδιο ή Σχέδιο Περιοχής που τροποποιείται σύμφωνα με το άρθρο αυτό θεωρείται ως νέο σχέδιο»

Στο άρθρο 24 του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας νόμου ορίζεται ότι:

(1) Ο Υπουργός δύναται δια Διατάγματος εν οιαδήποτε συγκεκριμένη περιπτώσει ή εν οιαδήποτε κατηγορία περιπτώσεων και ως προς οιανδήποτε περιοχήν γενικώς να απαιτήση όπως ειδοποίησις περί οιασδήποτε αιτήσεως δια πολεοδομικήν άδειαν επιδοθή εις οιοδνήποτε πρόσωπον ή πρόσωπα ή δημοσιευθή εν τοιούτω τύπω και τρόπω οίοι ήθελον ειδικώς ορισθή εν τω Διατάγματι.

(2) Αποφασίζουσα επί πάσης τοιάυτης αιτήσεως δια πολεοδομικήν άδειαν προς ανάπτυξιν, η Πολεοδομική Αρχή λαμβάνει υπ΄οψιν οιασδήποτε παραστάσεις εν σχέσει προς την εν λόγω αίτησιν ληφθείσας υπ αυτής εντός της εν τη ειδοποιήσει οριζομένης προθεσμίας, δημοσιεύει δε ειδοποίησιν περί της αποφάσεως της κατά τον αυτόν τρόπον ως εδημοσιεύθη ειδοποίησις περί της αιτήσεως.

Στο άρθρο 25 παρ. 8 του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας ορίζεται ότι:

(8) Επί τη λήψει γραπτής ερωτήσεως συνοδευομένης ή υποστηριζομένης υπό τοιούτων στοιχείων ή αποδείξεως και συμμορφούμενης προς υποχρέωσιν προς επίδοσιν τοιούτων ειδοποιήσεων ως αυτή ήθελεν απαιτήσει, η Πολεοδομική Αρχή δύναται να παράσχη εις το πρόσωπον το οποίον υπέβαλε την ερώτησιν έκφρασιν των προκαταρκτικών απόψεων της Αρχής επί των εν τη ερωτήσει οριζομένων προτάσεων δι ανάπτυξιν και ενδείξεις υφιστάμενων προτάσεων δι εκπόνησιν ή τροποποίησιν οιουδήποτε σχεδίου αναπτύξεως. Η τοιάυτη έκφρασις απόψεων δεν συνιστά πολεοδομικήν άδειαν ουδέ δεσμεύει κατά νόμον την Αρχή ή οιονδήποτε των λειτουργών της.

Ευσεβάστως εισηγούμαι προς το Σεβαστό Δικαστήριο ότι ως εκ των ως άνω νομοθετικών προνοιών συνάγεται, οι Αιτητές ως «ενδιαφερόμενα πρόσωπα» σύμφωνα και με τους ορισμούς του νόμου περί Οδών και Οικοδομών Κεφάλαιο 96 άρθρο 4 παράγραφο 4 ε καθότι είναι πρόσωπα που διαμένουν εντός της περιοχής της ιδιοκτησίας στην οποία δόθηκε πολεοδομική άδεια, είχαν και έχουν συνεχώς το δικαίωμα να καταθέτουν τις παραστάσεις τους σε δημόσια ακρόαση ενώπιον του Υπουργού όσον αφορά την κατάρτιση του Τοπικού Σχεδίου και Σχεδίου Περιοχής της περιοχής που διαμένουν εφόσον ο νόμος σαφέστατα ορίζει ότι αυτά είναι υπό διαρκή και συνεχή αναθεώρηση και τροποποιούνται ως ο Υπουργός ήθελε από καιρό εις καιρό διατάξει, ως εκ τούτου υπήρχε σαφής υποχρέωση της Διοίκησης από την στιγμή που έλαβε γνώση για την επιστολή των αιτητών ημερομηνίας 24/10/2007 (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι) και ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΓ) ειδοποίησης των αιτητών σχετικά με την πρόθεση απόδοσης της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης και υποχρέωσης τους να δώσουν το δικαίωμα ακροάσεως στους αιτητές ώστε να υποβάλουν τις ενστάσεις και εισηγήσεις τους.

Δ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο Σόλων ο Αθηναίος μέγας νομομαθής και νομοθέτης της αρχαιότητας τον 6ο αιώνα προ Χριστού είχε πει το εξής:

«Ο Νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης, παγιδεύει στον ιστό της μόνο τα μικρά έντομα ενώ τα μεγάλα τον ξεσκίζουν και τον διαπερνούν».

Προφανέστατη η ερμηνεία του παραλληλισμού που έκανε ο αρχαίος νομομαθής χιλιάδες χρόνια πριν, καθότι τα μεγάλα έντομα και λοιπά ζωύφια ή ζώα, απλά ξεσκίζουν τον ιστό της αράχνης δηλαδή το Νόμο ο οποίος «παγιδεύει» μόνο τους μικρούς και αδύνατους.

Χιλιάδες  χρόνια μετά την εύστοχη παρατήρηση του Σόλωνα τα πράγματα μάλλον δεν έχουν αλλάξει.

  1. Στις 7/11/2005 στην Υπόθεση Αρ. 324/2004 το Ανώτατο Δικαστήριο μέσω του Δικαστή Γ. Κωνσταντινίδη απεφάνθη ότι η υιοθέτηση από το Υπουργικό Συμβούλιο της εισήγησης του Συμβουλίου Μελέτης Παρεκκλίσεων (ΣΥΜΕΠΑ) με την οποία ενέκρινε την αίτηση της Ιεράς Μονής Κύκκου για χορήγηση πολεοδομικής άδειας κατά παρέκκλιση από τις πρόνοιες του τοπικού σχεδίου Λευκωσία προς επέκταση του Kykko Bowling είναι άκυρη.

Η Ιερά Μονή Κύκκου μάλιστα χωρίς να λάβει υπόψη το Νόμο προτού καν υποβάλει την ως άνω ακυρωθείσα από το Δικαστήριο εν πάσει περιπτώσει αίτηση της κατά σαφέστατη παράβαση του Νόμου είχε ήδη πραγματοποιήσει την «ανάπτυξη»!

Η Ιερά Μονή Κύκκου μέχρι σήμερα συνεχίζει όχι απλά να παραβιάζει το Νόμο αλλά και να διαπράττει συνεχιζόμενα το ποινικό αδίκημα της παρακοής διατάγματος καθότι έτσι απλά δεν εφαρμόζει την Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 7/11/2005 υπ.324/2004 αφού το Kykko Bowling με την παράνομη «ανάπτυξη» του βρίσκεται εκεί για να μας υπενθυμίζει ότι προφανώς ο εκάστοτε προϊστάμενος της Ιεράς Μονής Κύκκου εντάσσεται στα μεγάλα έντομα ζωύφια ή και ζώα τα οποία απλά ξεσκίζουν τον ιστό  της αράχνης και ο Νόμος δεν ισχύει για αυτόν.

Επισυνάπτεται η ως άνω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και φωτογραφίες του έτους 2010 που φαίνεται το παράνομο κτίσμα το οποίο δεν κατεδαφίστηκε

  1. Με την απόφαση του αρ. 46.844 ημερομηνίας 17/11/1997 το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε την αίτηση της εταιρείας ITTL Trade Tourist and Leisur Park Ltd με αρ. ΛΕΥ/1960/95 για πολεοδομική άδεια ανέγερσης στα τεμάχια της με αρ.177, 178, 218, 2445, 2306, 168 και 169 Φ/σχ. ΧΧΧ.&W1, 7W2, 6E2 στο Στρόβολο,

«…..διεθνούς πάρκου εμπορίου (εμπορικό, τουριστικό, πολιτιστικό /συνεδριακό, ψυχαγωγικό…..» κατά παρέκκλιση του Τοπικού Σχεδίου Λευκωσίας το οποίο θα περιλάμβανε σύμφωνα με την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου και επιστολή του Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως στο Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών ημερ. 24/10/2005:

  • Ξενοδοχείο μέχρι 300 κλίνες
  • Υπεραγορά με εμβαδό 6500
  • Κατάστημα Woolworth εμβαδού 4000 τ.μ. στο οποίο δεν θα διεξαγόταν λιανικό εμπόριο τροφίμων.
  • Αποθήκες για τις ανάγκες μόνο του λιανικού εμπορίου
  • Εκθεσιακούς χώρους
  • Κινηματογράφο
  • Συνεδριακό/ Πολιτιστικό Κέντρο

Σύμφωνα με την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, «….. Η όλη ανάπτυξη θα παραμείνει ενιαία και λειτουργεί κάτω από ενιαία ιδιοκτησία, διοίκηση και διαχείριση……»

Στις 4/3/2005 σύμφωνα με τα στοιχεία που περιέχονται στην επιστολή του Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως στο Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών ημερ. 24/10/2005 η εταιρεία ζήτησε από το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως την τροποποίηση εκ βάθρων της ανάπτυξης που είχε εγκριθεί από το μόνο όργανο που μπορούσε να προβεί στην κατά παρέκκλιση άδεια ήτοι το Υπουργικό Συμβούλιο:

  • Κατάργηση του ξενοδοχείου
  • Ανέγερση του εμπορικού κέντρου με ορισμένες τροποποιήσεις στο υπό δημιουργία οικόπεδο με αρ.1 (τεμάχια αρ.  177, 178, 218, 2445, 2306, 168 και 169) το οποίο θα είναι μεγαλύτερο από τα οικόπεδα με αρ. D και Ε, στα οποία είχε εγκριθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο κατά παρέκκλιση του Τοπικού Σχεδίου Λευκωσίας, η χωροθέτηση του ξενοδοχείου και του εμπορικού κέντρου.
  • Μείωση του συνολικού μήκους και πλάτους του κτιρίου του εμπορικού κέντρου από 203 και 104 μέτρα, σε 193 και 91 μέτρα αντίστοιχα
  • Αναδιαρύθμιση / Τροποποίηση της διάταξης, έκτασης και κατανομής των επί μέρους χρήσεων, χωρίς να διαφοροποιείται η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου.

Με την αίτηση για τροποποίηση της ανάπτυξης που υποβλήθηκε το 2005 η εταιρεία ζητούσε την κατάργηση του ξενοδοχείου που ήταν το πλέον ουσιώδες μέρος της ανάπτυξης αυτής η οποία όπως αποφάσισε ρητά το Υπουργικό Συμβούλιο πρέπει να αντιμετωπίζεται ενιαία ως σύνολο δηλαδή με όλη την προτεινόμενη κατά το χρόνο της έγκρισης της υποδομή και τις χρήσεις που αντιστοιχούσαν σε αυτήν.

Κατά συνέπεια το μόνο όργανο το οποίο μπορούσε να ανακαλέσει την αρχική του απόφαση και να  εγκρίνει την εκ βάθρων τροποποίηση της «ανάπτυξης» αυτής ήταν μόνο το Υπουργικό Συμβούλιο.

Κατά συνέπεια ο Υπουργός Εσωτερικών δεν νομιμοποίητο να συμφωνήσει στην έγκριση της αίτησης, ούτε το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως στην έκδοση της πολεοδομικής άδειας και ως εκ τούτου η τροποποιητική πολεοδομική άδεια είναι παράνομη λόγω του ότι εκδόθηκε από αναρμόδιο όργανο και κατά παράβαση του Κανονισμού 30 των περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας (Παρεκκλίσεις) Κανονισμών.

Παρ όλη την σαφέστατη παρανομία η οποία αποτυπώνεται ανάγλυφα,  παραστατικά και με μεγάλη λεπτομέρεια στην επισυναφθείσα Έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως αναφορικά με το παράπονο με αρ. Α/Π 3112/2005 κατά του Υπουργείου Εσωτερικών και του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως ημερομηνίας 21/2/2007 όλος ο κόσμος είδε στους τηλεοπτικούς δέκτες του το ίδιο το κράτος όχι απλά να εγκρίνει την παρανομία και τον εμπαιγμό της νομιμότητας αλλά να την επιβραβεύει χαρούμενα με 4 Υπουργούς της Κυπριακής Δημοκρατίας στην παρουσία του παρανομούντος ιδιώτη να εγκαινιάζουν κτυπώντας καμπανάκια, το παράνομο του κτίσμα.

Προφανώς  ο ιδιώτης αυτός εμπίπτει στην κατηγορία που είχε υπόψη του ο Σόλων.

  1. Περί το έτος 2000 η Πολεοδομική Αρχή χορήγησε τις πολεοδομικές άδειες με αρ. ΛΕΥ/714/2000 και ΛΕΥ/715/2000 με τις οποίες επέτρεψε την αλλαγή χρήσης μέρους του κτιρίου IMC κατά παρέκκλιση του Τοπικού Σχεδίου Λευκωσίας και σύμφωνα με την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου αρ. 52.432 έθεσε μεταξύ άλλων τους ακόλουθους όρους:

«…(502) Η χρήση της ανάπτυξης και των επί μέρους χώρων της να είναι σύμφωνα με τα σχέδια που εγκρίθηκαν (τμήμα του υπογείου, τμήμα του ισογείου και ολόκληρος ο δεύτερος όροφος σε Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου και η υπόλοιπη οικοδομή σε Κέντρο Διαμετακομιστικού Χονδρικού Εμπορίου).

(508) Θα τηρηθεί πιστά η διαφύλαξη της νομιμότητας της οικοδομής σε ότι αφορά τη χρήση σύμφωνα και με την Ειδική Συμφωνία με αρ. 2 που έγινε με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 43(1) του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου και η οποία αποτελεί επίσης αναπόσπαστο τμήμα της άδειας αυτής.

(515) Το μέρος της οικοδομής πέραν του χώρου που καταλαμβάνεται από το Χρηματιστήριο θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά σαν Κέντρο Διαμετακομιστικού Χοντρικού Εμπορίου. Σε περίπτωση που θα τεθεί αυθαίρετα σε άλλη μη επιτρεπόμενη χρήση τότε η χορηγηθείσα πολεοδομική άδεια καθίσταται αμέσως ανενεργώς…».

Σύμφωνα με το Επιστημονικό Τεχνολογικό Επιμελητήριο Κύπρου οι πιο πάνω όροι παραβιάζονται από τις αρχές του 2001 καθότι στο κτίριο λειτουργούν καταστήματα λιανικού εμπορίου τα οποία μάλιστα διαφημίζονται ευρέως από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Το Τμήμα Πολεοδομίας επέδωσε στον ιδιοκτήτη ειδοποίηση επιβολής εναντίον της οποίας υποβληθηκε μεν Ιεραρχική Προσφυγή η οποία όμως απορρίφθηκε.  Το Τμήμα ενημερώθηκε από τον Ιανουάριο 2004 ωστόσο έκτοτε σε καμιά άλλη ενέργεια δεν προέβη για αποκατάσταση της νομιμότητας.

Ο Πρόεδρος του ΕΤΕΚ με επιστολή του ημερ. 14/9/2005 ενημέρωσε τον Υπουργό Εσωτερικών για την εν λόγω παράλειψη του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως επισημαίνοντας επίσης ότι οι πολεοδομικές άδειες που χορηγήθηκαν κατά το 2000 έληξαν.

Στον Πρόεδρο του ΕΤΕΚ απάντησε με επιστολή του ημερ. 2/12/2005 ο Διευθυντής του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως και του ανέφερε ότι «….. θα πραγματοποιηθεί προσεχώς επιτόπια επίσκεψη για εκ νέου διαπίστωση της υφιστάμενης κατάστασης. Σε περίπτωση που η παρανομία συνεχίζεται, το θέμα θα παραπεμφθεί στον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για λήψη νομικών μέτρων εναντίον των παρανομούντων……».

Το ΕΤΕΚ σε επιστολή του στον Υπουργό Εσωτερικών ημερ. 11/1/2006 χαρακτήρισε την απάντηση αυτή ως «….εμπαιγμό, προσβολή και ύβρη προς το Νόμο, τους θεσμούς, την πολιτεία και την κοινωνία…….» επειδή όπως επεσήμανε η διεξαγωγή λιανικού εμπορίου στο κτίριο ουδέποτε τερματίστηκε και διαφημίζεται επίσης στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η παρανομία αυτή συνέχισε να υφίσταται τουλάχιστον μέχρι την 26/6/2006 ημερομηνία κατά την οποία εκδόθηκε η λεπτομερέστατη επισυναπτόμενη Έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως αναφορικά με το παράπονο με αρ. Α/Π 3151/2005 κατά του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως.

Προφανώς  και ο ιδιώτης αυτός εμπίπτει στην κατηγορία που είχε υπόψη του ο Σόλων.

  1. Αρχές Νοεμβρίου 2009 παντελώς παράνομα χωρίς καν υποβολή Πολεοδομικής Άδειας στις αρμόδιες αρχές το κτίριο IMC πρώην ΧΑΚ μετατράπηκε σε άλλο ένα παράνομο εμπορικό κέντρο στην περιοχή του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας με το όνομα Madison το οποίο διαφημίζεται ευρέως παράνομα σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης καθώς και σε γιγαντοαφίσες σε οδικές πινακίδες.

Το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως όπως συναφώς πληροφορούμαστε από τον Τύπο δύο φορές επέδωσε ειδοποίηση επιβολής λόγω της παράνομης λειτουργιάς του παράνομου εμπορικού κέντρου η λειτουργία του οποίου φυσικά συνεχίζεται απρόσκοπτα όπως μπορεί να διαπιστώσει οποιοσδήποτε το επισκεφθεί  αποφέροντας κέρδη από παράνομες πράξεις στους ιδιοκτήτες ιδιώτες του.

  1. Το Ανώτατο Δικαστήριο  στην απόφαση του ημερομηνίας 12/1/2006 για την υπόθεση  291/2004   Ανδρεανή Βασιλείου ν. 1. Κυπριακής Δημοκρατίας , μέσω  Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως 2. Δήμου Στροβόλου ακύρωσε την Πολεοδομική Άδεια και Άδεια Οικοδομής που εκδόθηκαν για την ανέγερση διώροφης οικοδομής που θα περιελάμβανε 2 καταστήματα στο ισόγειο γραφεία και ένα διαμέρισμα στον πρώτο όροφο οι οποίες είχαν δοθεί στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο την 31.3.2003 και 19.12.2003 αντίστοιχα.

Όπως φαίνεται καθαρά στις φωτογραφίες που επισυνάπτονται το κτίσμα για το οποίο ακυρώθηκαν από το ίδιο το Ανώτατο Δικαστήριο οι σχετικές άδειες έχει ολοκληρωθεί και λειτουργεί πλήρως.

Τα ως άνω δεν αναφέρονται ώστε το Δικαστήριο να αποφανθεί επί αυτών, άλλωστε ειδικά στις 2 περιπτώσεις  υπάρχει πεντακάθαρη απόφαση Δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αλλά για να φανεί πεντακάθαρα ο τρόπος με τον οποίο (δεν) εφαρμόζεται ο Νόμος στο Κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας ως άλλος ιστός της αράχνης.

Ο κάθε πολίτης έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης απέναντι στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους  και την εφαρμογή ή όχι των Νόμων που θεωρητικά τίθενται για να εμποδίζουν την αυθαιρεσία ανθρώπων που εκμεταλλευόμενοι την οικονομική ή άλλη τους δύναμη και επιρροή καθίστανται κράτος εν κράτη εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και του κοινού καλού.

Πόσο μάλλον οι πολίτες που κατέχουν αξιώματα εξ ονόματος του κοινού καλού και των πολιτών και έχουν υποχρέωση βάσει του υπέρτατου Νόμου που είναι το Σύνταγμα όχι απλά να μην παραβιάζουν το νόμο αλλά αντίθετα να τον προστατεύουν και  όπου υπάρχει παραβίαση να ενεργούν θετικά με πράξεις ώστε να τερματιστεί αυτή η παραβίαση.

Στις πιο πάνω περιπτώσεις που τέθηκαν είναι σαφές ότι το Κράτος με όλες τους τις εξουσίες απέτυχε οικτρά να εκτελέσει την θεωρητική αποστολή του.

Η Δικαστική εξουσία ιδίως μέσω των 13 Δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει τεράστια ευθύνη απέναντι στους πολίτες και θεωρητικά είναι εκεί για να αποτελεί τον θεματοφύλακα της νομιμότητας και το ανάχωμα στις αυθαιρεσίες ιδιωτών και κρατικών αξιωματούχων που ηθελημένα ή από παράλειψη παραβαίνουν τους νόμους.

Υπάρχει η τάση να λέγεται ότι οι εξουσίες είναι απρόσωπες και ότι υπάρχουν Θεσμοί υπεράνω προσώπων.

Εδώ και πολλά χρόνια ίσως και εκατοντάδες από τότε που τα κράτη έχουν αυτή την μορφή που έχει σήμερα και η Κυπριακή Δημοκρατία έχει καθιερωθεί δικαίως η πολιτική ευθύνη των ανθρώπων που κατέχουν κρατικά αξιώματα τα οποία ασκούν ελλιπώς ή δολίως τα παραβαίνουν είτε για ίδιον όφελος είτε για αλλότριους σκοπούς πέραν του κοινού καλού.

Οι δύο εξουσίες η Εκτελεστική και η Νομοθετική μάλιστα κάθε 5 χρόνια τίθενται εκ νέου υπό τη νομιμοποίηση των πολιτών οι οποίοι αναγνωρίζοντας την πολιτική τους ευθύνη ή ανευθυνότητα έχουν την ευχέρεια να τους καταψηφίσουν και να τους δώσουν ένα σαφές μήνυμα αποδοκιμασίας.

Μήνυμα το οποίο ονομάζεται πολιτικό κόστος και ως εκ τούτου απώλεια της εξουσίας.

Οι θεσμοί αυτοί φυσικά και δεν είναι απρόσωποι αλλά ασκούνται από πολύ συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία και κρίνονται για την ανεπάρκεια ή την δολιότητα τους.

Με το ίδιο σκεπτικό έχει πλειστάκις λεχθεί ότι ο θεσμός της «Δικαιοσύνης», η «Δικαιοσύνη» είναι απρόσωπη, υπό την έννοια ότι οι Δικαστές, ιδίως αυτοί που αποτελούν τον τρίτο πυλώνα του Κράτους και θεωρητικά θεματοφύλακα της νομιμότητας, ήτοι οι 13 Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως ενιαίο σώμα αποφασίζουν από κοινού.

Αν αυτό φυσικά ήταν αλήθεια τότε όλες οι αποφάσεις τους θα ήταν ομόφωνες κάτι που ως γνωστόν δεν συμβαίνει αφού η «Δικαιοσύνη» αποτελείται από ανθρώπους με την δική τους ιδιοσυγκρασία και αντίληψη για το τι εστί «δικαιοσύνη».

Ουδείς πολίτης  που κατέχει αξιώματα εξ ονόματος του κοινού καλού δεν μπορεί να αποποιηθέι  τις ευθύνες τους μέσα από λεγόμενους απρόσωπους «θεσμούς».

Το Ανώτατο Δικαστήριο μέσω του Δικαστή Γ. Κωνσταντινίδη στην υπόθεση 324/2004 εξέδωσε την απόφαση του με την οποία διαπίστωσε ότι η εκτελεστική εξουσία μέσω των διοικητικών οργάνων της παρέβηκε το νόμο και ως εκ τούτου ακύρωσε προς όφελος των πολιτών (δηλαδή της πόλης και του κοινού καλού) την παράνομη διοικητική πράξη η οποία εκδόθηκε προς όφελος ενός ιδιώτη (idiot το κράτησαν οι αγγλοσάξωνες υπό την έννοια ότι ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του).

Ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κωνσταντινίδης Γ. εκπλήρωσε εν τέλει το καθήκον του ως μέλος της Δικαστικής Εξουσίας και ως θεματοφύλακας της Νομιμότητας;

Από τις 7/11/2005 υπάρχει απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που διατάσσει το Κράτος μέσω των θεσμών του να την εφαρμόσει, ήτοι ο ιδιώτης, η Ιερά Μονή Κύκκου να κατεδαφίσει το παράνομο κτίσμα.

Το Κράτος μέσω των εξουσιών του απλά δεν εφαρμόζει την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου το οποίο τυπικά έπραξε το καθήκον αλλά επί της ουσίας είτε υπάρχει αυτή η απόφαση είτε όχι ο Νόμος απλά δεν εφαρμόζεται.

Ποιος εν τέλει ευθύνεται που δεν εφαρμόζεται ο Νόμος σε αυτή την περίπτωση;

Τι πρέπει να πράξει η Δικαστική Εξουσία όταν βλέπει τις αποφάσεις της έτσι απλά να μην εκτελούνται;

Ρητορικά ίσως τα ερωτήματα αλλά απολύτως πρακτικά για αυτούς που κατέχουν αξιώματα εξ ονόματος του κοινού καλού.

Με βάση όλα όσα αναφέραμε πιο πάνω ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι η προσβαλλόμενη πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση είναι άκυρη και/ή στερείται οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος βάσει του Άρθρου 146.4β του Συντάγματος.

(Υπ)…….….…………………………………….

………………………………………….

Δικηγόρος Αιτητών

Καταχωρήθηκε την……/……./

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ

3 Σχόλια

Filed under "δικαιοσύνη", Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, διάφορα, κρίση