Monthly Archives: Μαρτίου 2010

Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τους βασανιστές αστυνομικούς

ανάλυση της αθωωτικής απόφασης του κακουργοδικείου

 https://osr55.wordpress.com/2009/03/24/

μόλις μπορέσω θα προβώ σε ανάλυση της απόφασης

Απο την νομική ιστοσελίδα

http://www.cylaw.com/56.htm

ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

ΠΟΙΝΙΚΕΣ ΕΦΕΣΕΙΣ ΑΡ. 56/2009-65/2009

 

29 Mαρτίου, 2010

 

[ΑΡΤΕΜΗΣ, Π., ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ,  ΚΡΑΜΒΗΣ,  ΧΑΤΖΗΧΑΜΠΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΦΩΤΙΟΥ, ΝΙΚΟΛΑΤΟΣ, ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ, ΝΑΘΑΝΑΗΛ, ΠΑΜΠΑΛΛΗΣ, ΚΛΗΡΙΔΗΣ, ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ  Δ/στές]

 

ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,

Εφεσείοντας,

ν.

ΑΝΔΡΕΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΑΡ.ΕΦ. 56/2009

ΤΕΥΚΡΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ – ΑΡ. ΕΦ. 57/2009

ΧΡΙΣΤΙΑΝΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ – ΑΡ.ΕΦ. 58/2009

ΑΝΔΡΕΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ – ΑΡ.ΕΦ. 59/2009

ΙΟΡΔΑΝΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΙΟΡΔΑΝΗ – ΑΡ. ΕΦ. 60/2009

ΚΩΣΤΑ ΤΟΥΜΠΑ – ΑΡ. ΕΦ. 61/2009

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΥΛΙΛΗ – ΑΡ.ΕΦ. 62/2009

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ – ΑΡ.ΕΦ. 63/2009

ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΑΓΗ – ΑΡ.ΕΦ. 64/2009

ΧΑΡΗ ΧΑΡΙΤΟΥ – ΑΡ.ΕΦ. 65/2009

Εφεσιβλήτων.

– – – – – – – –

 

Για τον εφεσείοντα: Λ. Λουκαϊδης, Σ. Μάτσας και Ν. Κέκκος

Για τον εφεσίβλητο στην Ποινική Έφεση 56/2009, Κατηγορούμενο 1: Μ. Γεωργίου

Για τους εφεσίβλητους στις Ποινικές Εφέσεις 57/2009 και 59/2009, κατηγορούμενους 8 και 10: Σ. Χαραλάμπους

Για τους εφεσίβλητους στις Ποινικές Εφέσεις 58/2009, 63/2009, 64/2009 και 65/2009, κατηγορούμενους 9, 4, 3 και 2: Γ. Γεωργίου

Για τον εφεσίβλητο στην Ποινική Έφεση 60/2009, κατηγορούμενο 7: Η. Πεκρής

Για τον εφεσίβλητο στην Ποινική Έφεση 61/2009, κατηγορούμενο 6: Μ. Κυπριανού

Για τον εφεσίβλητο στην Ποινική Έφεση 62/2009, κατηγορούμενο 5: Γ. Παπαϊωάννου.

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

ΑΡΤΕΜΗΣ, Π.:  Η απόφαση δεν είναι ομόφωνη. Την απόφαση της πλειοψηφίας θα δώσει ο Κωνσταντινίδης, Δ. Με την απόφαση αυτή συμφωνούν οι Δικαστές Νικολαΐδης, Κραμβής, Χατζηχαμπής, Παπαδοπούλου, Φωτίου, Νικολάτος, Ερωτοκρίτου, Ναθαναήλ, Παμπαλλής, Κληρίδης και Πασχαλίδης.

Ο Ναθαναήλ, Δ, θα δώσει και δική του απόφαση, με διαφορετικό σκεπτικό σε συγκεκριμένο θέμα.

Εγώ θα δώσω απόφαση μειοψηφίας.

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.:   Κατά τις πρώτες πρωινές ώρες της 20.12.05, οι παραπονούμενοι Μάρκος Παπαγεωργίου, στο εξής ο Μάρκος, και Ιωάννης Νικολάου, στο εξής ο Γιάννος, που οδηγούσε ο καθένας το αυτοκίνητό του, ανεκόπησαν από αστυνομικούς.  Στη βάση της αξιόπιστης, όπως εκτίμησε, μαρτυρίας τους αλλά και άλλης μαρτυρίας που είχε προσαχθεί, το Κακουργιοδικείο κατέληξε σε διαπιστώσεις ως ακολούθως:

«Αποδεχόμενοι την πιο πάνω μαρτυρία διαπιστώνουμε ότι κατά το εν λόγω επεισόδιο ο Μάρκος και ο Γιάννος κακοποιήθηκαν βάναυσα με διάφορους τρόπους. Συγκεκριμένα, τα πρόσωπα που ενέχοντο στην κακοποίηση τους, τους χτύπησαν και τους κλώτσησαν επανειλημμένα. Σε διάφορες περιπτώσεις τους χτύπησαν το κεφάλι και το σώμα στη σκληρή επιφάνεια είτε του οδοστρώματος είτε του πεζοδρομίου, προφανώς όχι με ένταση, δεδομένης της ήπιας φύσης των τραυμάτων τους, εκτός του κατάγματος που υπέστη στο ζυγωματικό ο Μάρκος. Επίσης, τους άρπαξαν από τα μαλλιά και τους έσυραν για κάποια απόσταση ενώ για κάποια ώρα ήσαν ξαπλωμένοι στο δρόμο ή στο πεζοδρόμιο. Για το τελευταίο δεν αναφέρθηκε από τους παραπονούμενους υπό ποιες περιστάσεις και για ποιο λόγο συνέβαινε κάτι τέτοιο. Εν πάση περιπτώσει, όλα αυτά συνέβαιναν ενώ οι παραπονούμενοι έφεραν χειροπέδες. Σαν αποτέλεσμα οι παραπονούμενοι υπέστησαν τα τραύματα που διαπιστώθηκαν ιατρικώς στην κεφαλή, στο σώμα και στα άκρα. Σε κάποιες περιπτώσεις, όταν υφίσταντο την πιο πάνω κακοποίηση, λόγω του πόνου είχαν χάσει και οι δύο τις αισθήσεις τους.

…………………

Στο τέλος της ημέρας πρόκειται για μια σοβαρή περίπτωση βάναυσης κακοποίησης από μέλη της αστυνομίας δύο ανυποψίαστων πολιτών. Το έναυσμα για την έναρξη του επεισοδίου φαίνεται ότι έδωσε η φαινομενική άρνηση του ενός, συγκεκριμένα του Μάρκου, να υποβληθεί σε αστυνομικό έλεγχο και εν συνεχεία η επέμβαση του Γιάννου να ζητήσει εξηγήσεις για την επιχειρούμενη στο στάδιο εκείνο σύλληψη του πρώτου. Αναφερθήκαμε σε φαινομενική άρνηση για το λόγο ότι οι δύο πολίτες είχαν κάθε δικαίωμα να γνωρίζουν θετικά αν τα πρόσωπα που τους προσέγγισαν με πολιτική περιβολή ήσαν όντως αστυνομικοί. Αυτό το δικαίωμα δε φάνηκε να το αντιλαμβάνετο τη στιγμή εκείνη το πρόσωπο που πρόταξε «κάτι σαν αστυνομική ταυτότητα» με αποτέλεσμα να περιέλθει σε κατάσταση εκνευρισμού και να ακολουθήσει η σύλληψη και των δύο με τη συμμετοχή και άλλων αστυνομικών που ήσαν κατ’εκείνη τη στιγμή στη σκηνή».

Κατά την Κατηγορούσα Αρχή, οι αστυνομικοί που ευθέως ή κατά άλλο τρόπο ενέχονταν, ήταν οι κατηγορούμενοι, όπως θα αποκαλούμε τους εφεσίβλητους για σκοπούς πιο εύκολης αναφοράς, και διατυπώθηκε εναντίον τους κατηγορητήριο που περιλάμβανε 96 κατηγορίες.  Όπως εξηγήσαμε και στο πλαίσιο της ενδιάμεσης απόφασης που εκδώσαμε στις 8.10.09, στις 62 από αυτές το Κακουργιοδικείο έκρινε πως δεν αποδείχτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση.  Κατά τις υπόλοιπες κατηγορίες, διαπράχθηκαν σε βάρος των παραπονουμένων, από τους κατηγορούμενους, ευθέως ή και με άλλο τρόπο, αδικήματα, στη ρίζα των οποίων βρίσκονται εκείνα της 5ης και της 7ης κατηγορίας.  Κατά την 5η κατηγορία οι κατηγορούμενοι 1, 2, 3, 5, 6 και 9 (η πρώτη ομάδα) υπέβαλαν τον Μάρκο και κατά την 7η κατηγορία οι ίδιοι υπέβαλαν τον Γιάννο, σε σκληρή, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση.  Επίσης εκείνα της 11ης και 12ης κατηγορίας.  Κατά την 11η κατηγορία οι κατηγορούμενοι της πρώτης ομάδας επιτέθηκαν και προκάλεσαν πραγματική σωματική βλάβη στο Μάρκο και κατά την 12η οι ίδιοι επιτέθηκαν και προκάλεσαν πραγματική σωματική βλάβη στον Γιάννο.  Σημειώνουμε και τις υπόλοιπες κατηγορίες.  Οι κατηγορούμενοι της πρώτης ομάδας, ο καθένας χωριστά, φέρονται να παρέλειψαν να αποτρέψουν και να παραμέλησαν υπηρεσιακό καθήκον προς αποτροπή των αδικημάτων των κατηγοριών 5, 7, 11 και 12.  Ό,τι συνάγεται από την ανάλυση του κατηγορητηρίου είναι πως ήταν ο καθένας αυτουργός αλλά ταυτόχρονα ευθυνόμενος κατά το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 αλλά και κατά τις ιδιαίτερες νομοθετικές διατάξεις που αναφέρονται στις υπόλοιπες κατηγορίες που τον αφορούν.  Οι σχετικές κατηγορίες είναι οι 16, 17, 22, 23, 28, 29, 34, 35, 40, 41, 46, 47, 52, 53, 58, 59, 64, 65, 70, 71, 76, 77, 82 και 83.

Οι κατηγορούμενοι 4, 7 και 8 (η δεύτερη ομάδα), κατά τις κατηγορίες 6 και 8, ανέχθηκαν την υποβολή του Μάρκου και του Γιάννου αντιστοίχως, στη σκληρή, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση των κατηγοριών 5 και 7 από τους κατηγορούμενους της πρώτης ομάδας.  Οι υπόλοιπες 4 κατηγορίες, οι 88η , 89η, 94η και 95η , αφορούν στους κατηγορούμενους της δεύτερης ομάδας στους οποίους  προστέθηκε και ο κατηγορούμενος 10.  Φέρονται να παρέλειψαν να αποτρέψουν και να παρέλειψαν υπηρεσιακό καθήκον προς αποτροπή των αδικημάτων των κατηγοριών 5 και 7.

Ήταν η διαπίστωση του Κακουργιοδικείου πως οι επτά από τους δέκα κατηγορούμενους ήταν παρόντες στη σκηνή του επεισοδίου και σημειώνουμε πως αυτό δεν έχει αμφισβητηθεί.  Αυτοί ήταν οι κατηγορούμενοι 1, 2, 3, 4, 8, 9 και 10.  Ορισμένοι από αυτούς ήταν παρόντες από την αρχή μέχρι τη λήξη του επεισοδίου, με τη μεταφορά των παραπονουμένων από οδό στην περιοχή Ακρόπολης Λευκωσίας σε αστυνομικό σταθμό.  Οι κατηγορούμενοι 5, 6 και 7 αρνούνται πως ήταν παρόντες και, ασφαλώς, οποιασδήποτε φύσης εμπλοκή τους.

Προσάχθηκε στο Κακουργιοδικείο όγκος μαρτυρίας με στόχο την απόδειξη της παρουσίας, της δράσης και της καθόλου συμπεριφοράς των κατηγορουμένων.  Το καίριο ήταν αν, πράγματι, οι παραδεχτώς παρόντες κατηγορούμενοι προέβησαν σε οτιδήποτε από το κατηγορητήριο.  Και εάν παρόντες ήταν και οι άλλοι, με δράση και συμπεριφορά ως το κατηγορητήριο.  Αυτόπτες μάρτυρες, εννοείται πέραν των παραπονουμένων, δεν υπήρχαν.  Η εμπλοκή των κατηγορουμένων επιχειρήθηκε να αποδειχθεί με τη μαρτυρία των παραπονουμένων αυτοτελώς αλλά και τη μαρτυρία αξιωματικών της αστυνομίας οι οποίοι αναγνώρισαν τους κατηγορούμενους.   Αυτή η αναγνώριση έγινε δια μέσου βιντεοταινίας το ζήτημα της οποίας, όπως εξήγησε το Κακουργιοδικείο, αναδύθηκε ως καίριας σημασίας.

Μετά το διορισμό από το Γενικό Εισαγγελέα, στις 21.12.05, Ποινικού Ανακριτή, δικηγόρος τηλεφώνησε στο Γενικό Εισαγγελέα και τον πληροφόρησε πως ένα πρόσωπο είχε «βιντεοσκοπήσει» το επεισόδιο.  Λίγες μέρες αργότερα, στις 27.12.05, εκείνο το πρόσωπο παρέδωσε στο Γενικό Εισαγγελέα αντίγραφο του πρωτοτύπου «βιντεοκασέττας».  Αυτό το αντίγραφο αλλά και το πρωτότυπο, τελικά, και δεν αμφισβητείται πως το πρώτο ήταν κλώνος του άλλου, κατατέθηκε ως «πραγματική μαρτυρία» (real evidence) ως μαρτυρία δηλαδή που μιλούσε από μόνη της.  Αυτή όμως η κατάθεση, όπως εξηγήθηκε στη σχετική ενδιάμεση απόφαση του Κακουργιοδικείου, δεν συνιστούσε και οριστική αποδοχή της ως μαρτυρίας.  Η αποδοχή της ως μαρτυρίας τελούσε υπό την αίρεση της εν τέλει διαπίστωσης πως ήταν, χωρίς αμφιβολία, γνήσια.  Το θέμα προέκυπτε από το γεγονός πως ο εμφανισθείς ως παραγωγός της ταινίας δεν ήθελε, με κανένα τρόπο, να αποκαλυφθεί η ταυτότητά του.  Ο Γενικός Εισαγγελέας, ο οποίος κατέθεσε ως μάρτυρας κατηγορίας, αναφέρθηκε συναφώς στους έντονους φόβους που του διατύπωσε και στην απόλυτη θέση του πως ήθελε να παραμείνει ανώνυμος.  Αποτέλεσμα της οποίας ήταν και η δέσμευση του Γενικού Εισαγγελέα να μην αποκαλύψει το όνομά του.  Οπότε, πλέον, χωρίς μαρτυρία του παραγωγού, η δήλωσή του προς το Γενικό Εισαγγελέα πως η βιντεοταινία ήταν γνήσια, απέληγε να είναι εξ ακοής.

Δεν θα επεκταθούμε σε όσα από την ενδιάμεση απόφαση του Κακουργιοδικείου, όπως η συζήτηση για τη δυνατότητα παρουσίασης, τότε, του πρωτοτύπου  και περί προσωπικών δεδομένων, δεν απασχολούν πλέον.  Το Κακουργιοδικείο δέχτηκε πως, σε εκείνο το πρώιμο στάδιο, συνυπολογιζόμενης και της δυνατότητας κατά άλλο τρόπο απόδειξης της γνησιότητας, η ταινία ήταν εκ πρώτης όψεως γνήσια.  Υπέμνησε, συναφώς, στο τέλος, ότι η γνησιότητα της ταινίας, «για σκοπούς αποδεχτότητας της», πρέπει να αποδειχτεί με θετική μαρτυρία και επέτρεψε, υπό αυτό τον όρο, την παρουσίαση της ως μαρτυρίας.  Σημειώνοντας, όμως, πως η εισήγηση ότι «μπορεί να έγιναν επεμβάσεις στην βιντεοκασέττα με το σκεπτικό και μόνο ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό να συμβεί», δεν διαφωτίζει προς τα πού ακριβώς πρέπει να στρέψει την προσοχή του το Δικαστήριο.  Πρόσθεσε τα ακόλουθα:  «Η διατύπωση τέτοιων ανησυχιών δεν τις καθιστά συγχρόνως και αντικείμενο εξέτασης από το Δικαστήριο.  Η εισήγηση θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και θετική, βασιζόμενη σε κάποια υποψία, έστω, ότι κάτι τέτοιο μπορεί να έχει συμβεί».

 

Η Κατηγορούσα Αρχή, επιπρόσθετα προς την εξ ακοής δήλωση, προς απόδειξη της γνησιότητας της ταινίας, κάλεσε τους εμπειρογνώμονες B. Hoogeboom και C. Grigoras.  Αυτοί εξέτασαν την ταινία και την κάμερα που επίσης παραδόθηκε από τον εμφανισθέντα ως παραγωγό της και ήταν η εισήγηση της Κατηγορούσας Αρχής πως από το σύνολο, όπως αυτό προέκυπτε από τις εκθέσεις που ετοίμασαν και από όσα κατέθεσαν ως μάρτυρες, προέκυπτε ότι αναμφισβήτητα η ταινία ήταν γνήσια. Αυτοτελώς αλλά ενόψει και της υπόλοιπης μαρτυρίας που είχε προσαχθεί, όπως θα τη συζητήσουμε στη συνέχεια.

Το Κακουργιοδικείο είχε άλλη άποψη και ασχολήθηκε κατ’ αρχάς με την εξ ακοής δήλωση.  Η αδυναμία αντεξέτασης του παραγωγού σε σχέση με τη δήλωση του ότι η ταινία ήταν γνήσια, καθιστούσε μη δίκαιη την αποδοχή της ως μαρτυρίας.  Αναφέρθηκε συναφώς το Κακουργιοδικείο στις αρχές για το δίκαιο της δίκης όταν η καταδίκη στηρίζεται αποκλειστικά ή κατά τρόπο αποφασιστικό σε εξ ακοής μαρτυρία, παραπέμποντας σε νομολογία αγγλική αλλά και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ).  Αυτό, βέβαια, σημαίνει πως δεν αποκλείεται εκ προοιμίου μια μαρτυρία ως εξ ακοής, όρος που εγγενώς επάγεται έλλειψη δυνατότητας αντεξέτασης.  Είναι δε στοιχειώδες πως πάντοτε αναγνωριζόταν, με νόμο ή από το κοινοδίκαιο, δυνατότητα προσαγωγής εξ ακοής μαρτυρίας.  Ιδιαιτέρως τώρα, στην Κύπρο, ενόψει της θέσπισης του περί Αποδείξεως (Τροποιητικού) Νόμου του 2004 (Ν. 32(Ι)/2004).  Εν τούτοις, στη συνέχεια, το Κακουργιοδικείο παραπέμπει στη Λιασίδης κ.α. ν. Αστυνομίας κ.α. (2002) 2 ΑΑΔ 434 ως υπόθεση στην οποία αντανακλόταν η νομολογία στην οποία είχε αναφερθεί προηγουμένως.  Όμως, στην υπόθεση Λιασίδης, κρίθηκε πως δεν επεβίωσε το άρθρο 4(2) του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, επειδή βρισκόταν σε σύγκρουση προς το Άρθρο 30.3 του Συντάγματος.  Κατά τρόπο απόλυτο όπως προκύπτει και από το απόσπασμα που παρέθεσε το Κακουργιοδικείο, ανεξάρτητα από άλλες παραμέτρους, επειδή, ακριβώς, το δικαίωμα αντεξέτασης εμπεριέχεται στην έννοια της δίκαιης δίκης.  Εν πάση περιπτώσει, η υπόθεση Λιασίδης αναθεωρήθηκε από την Πλήρη Ολομέλεια στην A. Panayides Contr. Ltd v. Χαραλάμπους (2004) 1 ΑΑΔ 416.  Με εκτεταμένη αναφορά και ανάλυση σειράς αποφάσεων και του ΕΔΑΔ, οι πλείστες από τις οποίες αναφέρονται και στην απόφαση του Κακουργιοδικείου, υιοθετήθηκε λύση αντίθετη προς την Λιασίδης.  Το σημειώνουμε αυτό για σκοπούς τάξης, επειδή, εν τέλει, το Κακουργιοδικείο δεν απέκλεισε την εξ ακοής μαρτυρία in abstracto για να χρησιμοποιήσουμε όρο από την απόφαση του δικαστή Γαβριηλίδη στην Panayides αλλά in concreto ενόψει της σημασίας της ταινίας.  Όπως εξήγησε, αυτή η μαρτυρία «είναι πολύ σημαντική, ειδικά αναλογιζόμενοι ότι η Κατηγορούσα Αρχή βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο περιεχόμενο της προαναφερθείσας ταινίας για να αποδείξει τις κατηγορίες». Αλλά και κάτω από τέτοιο δεδομένο, αυτή η προσέγγιση παραγνωρίζει πως, με την εξ ακοής δήλωση, δεν επιχειρείτο ακριβώς η απόδειξη των κατηγοριών.  Επιχειρείτο να αποδειχτεί ότι η ταινία ήταν γνήσια και, σε σχέση με αυτό το θέμα, οπωσδήποτε δεν ήταν η μόνη.  Το κατά πόσο δε ήταν καν αποφασιστική, θα ήταν θέμα για συζήτηση, αναλόγως.  Ό,τι τώρα καταγράφουμε είναι το γεγονός της κατά απομόνωση εξέτασης και απόρριψης της εξ ακοής μαρτυρίας, χωρίς συνυπολογισμό και της υπόλοιπης μαρτυρίας σε σχέση με τη γνησιότητα της ταινίας.

Η μαρτυρία των δυο εμπειρογνωμόνων ήταν το επόμενο θέμα.  Δεν θα μας απασχολήσουν οι τεχνικές και άλλες λεπτομέρειες.  Ο κ. Hoogeboom, για λόγους που εξήγησε, κατέθεσε πως το αποτέλεσμα της έρευνάς του, που περιλάμβανε οπτική και ψηφιακή εξέταση, δίνει πολύ μεγαλύτερη υποστήριξη στην υπόθεση πως δεν «μονταρίστηκε» (edited) η βιντεοταινία παρά στην υπόθεση πως «μονταρίστηκε» και μεγαλύτερη υποστήριξη στην υπόθεση ότι η ταινία καταγράφηκε με την κάμερα που ο παραγωγός παρέδωσε, παρά στην υπόθεση ότι καταγράφηκε με άλλη.  Απόλυτη βεβαιότητα στον τομέα του, όπως εξήγησε, δεν μπορούσε να υπάρξει.  Πρόσθεσε, όμως, πως σκόπιμες παρεμβολές σε δοκιμαστικές ταινίες που παράχθηκαν από τη συγκεκριμένη, εντοπίστηκαν.  Ενώ, από την άλλη, ενδείξεις για «μοντάρισμα» της επίδικης βιντεοταινίας δεν υπήρχαν.

Ο δεύτερος εμπειρογνώμονας, ο κ. Grigoras, ήταν απόλυτος.  Δεν περιορίστηκε σε οπτική-ψηφιακή εξέταση.  Αυτά τα έκαμε σε συνδυασμό με την εξέταση του ακουστικού μέρους της ταινίας, ειδικότητα που δεν είχε ο πρώτος.  Το συμπέρασμά του ήταν πως η ταινία ήταν γνήσια και πως δεν δέχτηκε οποιαδήποτε παρεμβολή.

Το Κακουργιοδικείο χαρακτήρισε τους δυο εμπειρογνώμονες ως εγνωσμένου κύρους.  Όμως, όπως ορθά εξήγησε, η γνώμη τους δεν δέσμευε το Δικαστήριο που θα πρέπει ασκώντας τη δικαιοδοσία του, να καταλήξει εκείνο επί του εκάστοτε εγειρομένου θέματος.  Η κατάληξή του ήταν πως οι εισηγήσεις ότι δεν αποδείχτηκε η γνησιότητα της ταινίας ήταν βάσιμες.  Όχι διότι ετίθετο οποιοδήποτε θέμα ως προς τη φιλαλήθεια και γενικότερα την αξιοπιστία των εμπειρογνωμόνων.  Η τελική κατάληξη ήταν το αποτέλεσμα από την εξαγωγή συμπερασμάτων στη βάση της ίδιας της μαρτυρίας των εμπειρογνωμόνων, όπως βεβαίως την αντιλήφθηκε το Κακουργιοδικείο.  Το σημειώνουμε αυτό γιατί είναι η θέση του εφεσείοντα πως, ως προς ουσιώδεις πτυχές, το Κακουργιοδικείο εξέλαβε πως υπήρχε μαρτυρία ορισμένου περιεχομένου ενώ δεν υπήρχε τέτοια, και, ως προς άλλες, ότι δεν υπήρχε μαρτυρία ορισμένου περιεχομένου ενώ υπήρχε τέτοια.  Προτιθέμεθα να παρακολουθήσουμε το σκεπτικό της απόφασης του Κακουργιοδικείου.

Το Κακουργιοδικείο άρχισε με την εισαγωγική δήλωση πως δεν χρειαζόταν να εξεταστεί σε βάθος και σε λεπτομέρεια η σχετική μαρτυρία «όταν ο κατ’ εξοχήν ειδικός, δηλαδή ο κ. Hoogeboom, ουσιαστικά διατύπωσε επιφυλάξεις για την αποτελεσματικότητα της βασικής επιστημονικής  μεθόδου που χρησιμοποίησε». Αφού, πέραν του ότι δεν εξέφρασε βεβαιότητα αλλά αναφέρθηκε στο τι ήταν πολύ πιο ή πιο πιθανόν, αναγνώρισε πως δεν μπορούσε να αποκλειστεί η ύπαρξη μεθόδων παρεμβολής χωρίς να ανευρεθούν ψηφιακά ίχνη.  Περαιτέρω δε, ότι πληροφορήθηκε μέσω του διαδικτύου πως υπάρχουν άτομα με εξειδικευμένες γνώσεις που μπορούν να παρέμβουν σε ταινία χωρίς τα ίχνη της παρεμβολής να είναι εμφανή.  Υπήρχαν, συνεπώς, αμφιβολίες που επιτείνονταν από το γεγονός ότι ο τομέας, όπως εξήγησε ο εμπειρογνώμονας, βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη.  Τόσο σε σχέση με τη γνησιότητα της ταινίας όσο και σε σχέση με το συναφές, κατά πόσο η ταινία παράχθηκε από τη συγκεκριμένη κάμερα.

Ο κ. Grigoras, όπως σημειώσαμε, ήταν απόλυτος στη διαπίστωσή του πως η ταινία ήταν γνήσια και τις εξηγήσεις του γι’ αυτό, συνοπτικά, τις παραθέτει το Κακουργιοδικείο.  Διαπίστωσε όμως το Κακουργιοδικείο σοβαρό πρόβλημα, κατ’ αρχάς,  όχι αναφερόμενο σε τεχνικής φύσης ζητήματα.  Η γνώμη του κ. Grigoras, όπως εκτίμησε το Κακουργιοδικείο, «έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη γνωμάτευση που αναφέραμε προηγουμένως του κ. Hoogeboom».  Όπως εξήγησε το Κακουργιοδικείο, ο κατ’ εξοχήν ειδικός ήταν ο κ. Hoogeboom, η εξέταση από τον κ. Grigoras ήταν συμπληρωματική «προς επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων του κ. Hoogeboom όσον αφορά την αυθεντικότητα της ταινίας, από μια άλλη άποψη, αυτή που κυρίως αφορά το ακουστικό μέρος της εφαρμόζοντας την καινούργια μέθοδο που ανέπτυξε ο ίδιος με τη χρήση του Ε.Ν.F.».  Λογικά, κατά την απόφαση του Κακουργιοδικείου, θα έπρεπε και η γνώμη του κ. Grigoras να βρίσκεται στα ίδια πλαίσια με την ανάλογη του κ. HoogeboomΌπως πρόσθεσε, «ειδικά όσον αφορά τη διαβάθμιση της βεβαιότητας των αποτελεσμάτων της σχετικής έρευνας αφού ο τελευταίος παρουσιάστηκε ως ο κατ’ εξοχήν ειδικός στο συγκεκριμένο τομέα».  Υπήρχε, λοιπόν, «σχετική αντινομία» και «εξουδετερώνεται η αξία των συμπερασμάτων του κ.  Grigoras, ότι με βάση τις εν λόγω μεθόδους η ταινία, τεκμήριο 43, είναι αυθεντική».

Προχώρησε όμως το Κακουργιοδικείο και σε τεχνικής φύσης ζητήματα.  Η ανάλυση της συχνότητας ανά λεπτό που δόθηκε στον κ. Grigoras προς εφαρμογή της μεθόδου του, «είναι πάνω στα όρια που μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας δικανικός επιστήμονας εφαρμόζοντας τη μέθοδο αυτή».  Αυτό, κατά το Κακουργιοδικείο, δεν ήταν αρκετό σε ποινική υπόθεση.  Δεν ήταν ασφαλές το «οριακό».  Περαιτέρω, δεν δόθηκε από τους εμπειρογνώμονες μαρτυρία «αναφορικά με τη φύση των λογισμικών των άλλων επιστημόνων τα οποία χρησιμοποίησαν….».  Ενώ, τέλος, ο κ. Grigoras «δεν εξήγησε καν τη δική του μαθηματική μεθοδολογία για τη διαπίστωση του Ε.Ν.F. σε μια ταινία, περιοριζόμενος να παραπέμψει σχετικά στις μελέτες που είχε δημοσιεύσει σε σχέση με το θέμα αυτό».  Κατέληξε, το Κακουργιοδικείο, πως η μαρτυρία των δυο εμπειρογνωμόνων δεν αποδείκνυε πέραν από κάθε λογική αμφιβολία πως η ταινία ήταν γνήσια.

Οι πιο κάτω βασικές επισημάνσεις του εφεσείοντα, με παραπομπή στην κάθε περίπτωση στα πρακτικά της δίκης, είναι ορθές:

  • Δεν ήταν ο κ. Hoogeboom ο κατ’ εξοχήν ειδικός στην περίπτωση. Ειδικός μεγάλου κύρους ήταν και ο κ. Grigoras για όλα όσα γνωμάτευσε.  Η μέθοδος που χρησιμοποίησε, αυτοτελώς για τα δικά του συμπεράσματα και όχι «συμπληρωματικώς», περιλαμβάνει όχι μόνο το οπτικό-ψηφιακό μέρος στο οποίο περιορίστηκε ο κ. Hoogeboom αλλά, σε συνδυασμό, και το ακουστικό.  Επομένως, η διαπίστωση πως η γνώμη του κ. Grigoras βρίσκεται «σε πλήρη αντίθεση» προς εκείνη του κ. Hoogeboom ή πως υπήρχε αντινομία που εξουδετερώνει τα συμπεράσματα του κ. Grigoras, στερείται ερεíσματος.  Εδώ έχουμε διαπίστωση, ως γεγονότος, της ύπαρξης αντικρουόμενων γνωμών, κατά παραγνώριση της μαρτυρίας, σύμφωνα με την οποία  η γνώμη του κ. Grigoras στηρίχθηκε σε επιστημονική εξέταση που δεν έκαμε γιατί δεν ήταν η ειδικότητα του κ. Hoogeboom.  Ορθή ανάγνωση της μαρτυρίας δείχνει πως, σαφώς, ο κ. Grigoras προέβη στη δική του απόλυτη διαπίστωση στηριγμένος σε δεδομένα άλλα από εκείνα που χρησιμοποίησε ο κ. Hoogeboom.

 

  •  Είναι μέρος της μαρτυρίας του κ. Hoogeboom και τα πιο κάτω, στα οποία δεν αναφέρθηκε το Κακουργιοδικείο.  Δεν είδε ποτέ περίπτωση παρεμβολής σε τέτοια ταινία, μάλιστα παραγόμενη από mini DVD όπως εν προκειμένω που θα την καθιστούσε ακόμα πιο δύσκολη, χωρίς να εντοπίζονται ίχνη.  Είναι σ’ αυτό το πλαίσιο που αναφέρθηκε σε τι είχε ακούσει από άτομα που διάβασαν το διαδίκτυο.  Όμως ο ίδιος δεν γνώριζε κανένα, δεν είχε τέτοια δική του εμπειρία και, πάντως, για τέτοιας μορφής παρέμβαση θα χρειαζόταν άνθρωπος όχι φυσιολογικός, κανονικός, αλλά με πάρα πολλές γνώσεις.  Η τελική του λέξη ήταν πως, στη βάση της προηγούμενης του ανάλυσης, «είναι πολύ απίθανο κατά τη δική μου άποψη ότι αυτή η ταινία δεν είναι αυθεντική εγγραφή».

 

  • Δεν είναι ορθή η γενική παρατήρηση του Κακουργιοδικείου πως δεν δόθηκε μαρτυρία αναφορικά με τη φύση των λογισμικών των άλλων επιστημόνων και πως ο κ. Grigoras δεν εξήγησε καν τη δική του μαθηματική μεθοδολογία, οτιδήποτε και αν αυτά θα ήταν δυνατόν να σημαίνουν στο πλαίσιο της εξέτασης του θέματος.  Δόθηκε τέτοια μαρτυρία.

 

  • Η μαρτυρία σε σχέση με την ανά λεπτό ανάλυση της συχνότητας ήταν, στην ουσία, ό,τι επέτρεπε την επιστημονική χρησιμοποίησή της.

 

  • Το Κακουργιοδικείο προσέγγισε το ζήτημα κατά τρόπο αποσπασματικό, εξετάζοντας την κάθε πτυχή ξεχωριστά και ως ασύνδετη προς τις άλλες.  Ζητούμενο ήταν η γνησιότητα της ταινίας, ως όρος για την αποδοχή της. Η μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων θεμελίωνε τη γνησιότητά της χωρίς αμφιβολία αλλά υπήρχαν και άλλα δεδομένα, αδιαμφισβήτητα, που καθιστούσαν τη συζήτηση περί ενδεχόμενου παρεμβολής ως εντελώς θεωρητική και αποκομμένη από τα δεδομένα της περίπτωσης.  Σημειώνουμε τα ακόλουθα βασικά:

–         Για μοντάρισμα τέτοιας φύσης ταινίας, για λόγους που εξηγήθηκαν επί μακρόν, εκτός του ότι ήταν απαραίτητες ιδιαίτερες γνώσεις, απαιτείτο εξ αντικειμένου μεγάλος αριθμός φωτογραφιών των ατόμων που εμφανίζονταν στην ταινία και δυο χρόνια συνεχόμενης εργασίας, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, από το ίδιο άτομο.  Στην παρούσα περίπτωση ήταν αναντίλεκτο πως η ταινία παραδόθηκε στο Γενικό Εισαγγελέα μόλις μερικές μέρες μετά το επεισόδιο.

–         Το Κακουργιοδικείο σημείωσε πως «για να απωλέσει την αυθεντικότητά της η ταινία δεν ήταν αναγκαίο να μονταριστεί ολόκληρη αλλά μερικές μόνο σκηνές», παραγνωρίζοντας πως δεν υπήρχε από κανένα τέτοιας μορφής εισήγηση ή θέση.  Αυτό το επισήμανε και το Κακουργιοδικείο και στην ενδιάμεση του απόφαση και έχουμε παραθέσει το σχετικό απόσπασμα.  Υπενθυμίζουμε πως το Κακουργιοδικείο σημείωσε ότι η διατύπωση γενικών ανησυχιών δεν τις καθιστά αντικείμενο εξέτασης.

–          Οι επτά από τους κατηγορούμενους παραδέχονταν ότι ήταν παρόντες και κανένας δεν υποστήριξε πως η ταινία τον έδειχνε να προβαίνει σε οποιαδήποτε ενέργεια στην οποία δεν προέβη ως αποτέλεσμα παρεμβολής ή άλλως.

–         Ούτε ήταν η θέση οποιουδήποτε ότι προέβη σε κάποια ενέργεια την οποία δεν έδειχνε η ταινία ως αποτέλεσμα παρεμβολής.  Ορισμένοι, μάλιστα, από τους κατηγορούμενους επικαλούνταν την ταινία.  Δέχονταν πως εκεί φαίνονταν οι ίδιοι και πως η δράση τους ήταν ακριβώς όπως την έδειχνε η ταινία.

–          Παράλληλα ήταν κοινός τόπος πως η ταινία έδειχνε, μαζί με τους υπόλοιπους τους παραπονούμενους σε διάφορες φάσεις, στον πράγματι χώρο του επεισοδίου και ουδέποτε τέθηκε ζήτημα από οποιονδήποτε για κάποιας μορφής επί μέρους «μοντάρισμα».

–          Αλλά ούτε και οι τρεις από τους κατηγορούμενους που αρνούνται ότι βρίσκονταν στη σκηνή υποστήριξαν πως η ταινία τους έδειχνε, επομένως, ως αποτέλεσμα «μονταρίσματος».  Ουσιαστικά, και εκείνοι επικαλούνταν την ταινία αφού αμφισβητούσαν πως αυτή τους έδειχνε.

Δεν ήταν δυνατό, καταλήγει η εισήγηση του εφεσείοντα, κάτω από τέτοιες περιστάσεις, να τίθεται καν ζήτημα γνησιότητας της ταινίας.  Αυτή ήταν αναμφίβολα γνήσια, όπως ήταν και η δήλωση του παραγωγού της ταινίας στο Γενικό Εισαγγελέα.

Το συμπέρασμα του Κακουργιοδικείου πως δεν προέκυπτε από τη μαρτυρία ότι η ταινία ήταν αναμφίβολα γνήσια, ήταν καίριας σημασίας.  Όπως εξήγησε, «η Κατηγορούσα Αρχή έχει βασιστεί σχεδόν αποκλειστικά στο περιεχόμενο της ταινίας, τεκμήριο 43, για να αποδείξει τις κατηγορίες …. ».  Οπότε, δεν ήταν πλέον δυνατό «για το Δικαστήριο να δει τις διάφορες σκηνές κακοποίησης που καταγράφονται σ’ αυτή και φέρεται να αφορούν το επίδικο επεισόδιο ή να αναγνωρίσει ενδεχόμενα το ίδιο κάποιους αν όχι και όλους τους κατηγορούμενους ως ενεχόμενους…..».  Περαιτέρω, καθίσταντο «άνευ αντικειμένου και όλες οι περιγραφές σκηνών βίαιης ή μη συμπεριφοράς και οι αναγνωρίσεις  κατηγορουμένων στις οποίες προέβησαν μέσω της ταινίας ή παραγώγων της, οι δυο παραπονούμενοι και οι μάρτυρες, αξιωματικοί της αστυνομίας…».

 

Το Κακουργιοδικείο, όμως, όπως εξήγησε, από σεβασμό προς το χρόνο που αναλώθηκε και στην προσπάθεια που καταβλήθηκε αλλά και για να είναι καταγραμμένη μια όσο το δυνατό πιο ολοκληρωμένη εικόνα της πορείας της δίκης, εξέτασε το ζήτημα των αναγνωρίσεων των κατηγορουμένων, εννοείται ως εάν η ταινία να ήταν γνήσια.  Σ’ αυτό το πλαίσιο εξέτασε πρώτα τις μαρτυρίες των αξιωματικών της αστυνομίας που μέσω της ταινίας αναγνώρισαν τους κατηγορούμενους και στη συνέχεια τη σχετική μαρτυρία των παραπονουμένων.  Σημειώνουμε, όμως, χωρίς να καταγράψει τυχόν δικά του ευρήματα και συμπεράσματα από την παρατήρηση της ταινίας.  Το σημειώνουμε αυτό γιατί το Κακουργιοδικείο αφού εξήγησε πως η ταινία ήταν μαρτυρία  in rem, αναφέρθηκε και στο πλαίσιο της τελικής του απόφασης στην R. v. Dodson (1984) 79 Cr. App. R. 220 για να δείξει πως τέτοιο οπτικοακουστικό μέσο «το Δικαστήριο μπορεί και το ίδιο να το δει ή να το παρακολουθήσει, αναλόγως της περίπτωσης, προκειμένου να εξαγάγει τα δικά του ευρήματα και συμπεράσματα» όσον αφορά το κατά πόσο διαπράχθηκε κάποιο αδίκημα και ποιος το διέπραξε. 

Προς αναγνώριση των προσώπων μέσω της ταινίας χρησιμοποιήθηκε αριθμός αξιωματικών της αστυνομίας.  Εξηγεί, συναφώς, το Κακουργιοδικείο :  «Όπως ήταν ήδη γνωστό πέραν των παραπονουμένων Μάρκου και Γιάννου όλοι οι άλλοι που ήσαν παρόντες στη σκηνή του επεισοδίου ή είχαν συμμετοχή σ’ αυτό ήσαν αστυνομικοί».  Επομένως, χρησιμοποιήθηκαν αξιωματικοί «που προΐσταντο των ομάδων στις οποίες υπηρετούσαν οι φερόμενοι ως ύποπτοι», προφανώς στη βάση ιδιαίτερων δεδομένων.  Αυτοί οι αξιωματικοί, αρχικώς, ιδιαίτερα αφού είδαν όχι το πρωτότυπο που ήταν πιο καθαρό αλλά αντίγραφο της ταινίας, δήλωσαν αδυναμία αναγνώρισης.  Αυτό, εκτός των άλλων, αποδόθηκε σε απροθυμία τους να προβούν σε αναγνωρίσεις ορμώμενοι από μια κακώς νοούμενη συναδελφική αλληλεγγύη.  Αφήνοντας κατά μέρος διάφορες λεπτομέρειες θα σταθούμε στην εμπλοκή του Αρχηγού της Αστυνομίας.  Σε συνάντησή του με τους αξιωματικούς, τους κάλεσε να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να πάρουν τις ευθύνες τους.  Όπως αποδίδει τη μαρτυρία του το Κακουργιοδικείο, «έπρεπε να βάλουν το χέρι στην καρδιά τους και να πουν την αλήθεια, ανεξάρτητα αν μέσα από την αλήθεια θα εξασφαλίζετο μαρτυρία εναντίον συναδέλφων τους …».  Διευθετήθηκε τελικά νέα ομαδική παρακολούθηση της ταινίας, που θα ήταν πλέον η πρωτότυπη, η οποία εξασφαλίστηκε στο μεταξύ.

Τα αποτελέσματα ήταν τα ακόλουθα, όπως τα καταγράφει το Κακουργιοδικείο:  Αξιωματικοί οι οποίοι υπηρέτησαν σε κάποιο προηγούμενο χρόνο στην Μ.Μ.Α.Δ. ή υπηρετούσαν σ’ αυτή κατά το χρόνο του επεισοδίου «ισχυρίστηκαν ότι αναγνώρισαν με βεβαιότητα ειδικά από την παρακολούθηση της φερόμενης ως πρωτότυπης ταινίας, τεκμήριο 43, τους κατηγορούμενους 1, 2, 3 και 4».  Αφού δε το σημειώνει αυτό, το Κακουργιοδικείο προσθέτει:  «Εν πάση περιπτώσει, είναι παραδεχτή η παρουσία των κατηγορουμένων αυτών στη σκηνή του επεισοδίου, όπως και των κατηγορουμένων 8, 9 και 10».  Ό,τι απέμενε στην περίπτωσή τους ήταν η δράση του καθενός.  Οπότε, όπως συνεχίζει, «περισσότερη προσοχή δόθηκε στο αν αναγνωρίζονταν στην ταινία οι κατηγορούμενοι 5, 6 και 7».  Ποια μορφή πήρε η μεγαλύτερη προσοχή δεν διαφαίνεται.  Στο τέλος, όπως θα δούμε, χωρίς άλλες αναφορές σε διαφοροποιητικές λεπτομέρειες, η κατάληξη ήταν η ίδια για όλους.  Και καταγράφει στη συνέχεια τους αξιωματικούς που τους αναγνώρισαν.  Τον κατηγορούμενο 5, δυο αξιωματικοί, τους κατηγορούμενους 6 και 7, ένας αξιωματικός.

 Ό,τι ακολουθεί είναι τα συμπεράσματα του Κακουργιοδικείου σε σχέση με το κατά πόσο η αναγνώριση που έγινε από τους αξιωματικούς, μέσω της ταινίας αλλά και φωτογραφιών που παράχθηκαν από αυτή, ήταν «νομικά αποδεκτή και αξιόπιστη», ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να στηριχτεί σ’ αυτή για να εξαγάγει συμπεράσματα αναφορικά με την αναγνώρισή τους.  Υπό το δεδομένο πως «αρκετοί» από τους αξιωματικούς «γνώριζαν ποιους αστυνομικούς έπρεπε να αναζητήσουν λόγω των συζητήσεων οι οποίες γίνονταν σχετικά στους χώρους εργασίας τους».  Αλλά και του γεγονότος της δημοσιοποίησης, στο μεταξύ, της Έκθεσης της Επιτρόπου Διοικήσεως, στην οποία αναφέρονταν τα ονόματα των κατηγορουμένων 1, 2, 3, 4, 5,  6 και 9 ως ενεχομένων.  Αυτά, όμως, χωρίς αναφορά στους αξιωματικούς που το Κακουργιοδικείο είχε συναφώς υπόψη και ειδικά στο κατά πόσο αυτοί περιλαμβάνονταν σε όσους προέβησαν στις αναγνωρίσεις.  Ούτε αν, κατά τη μαρτυρία, περιήλθε σε γνώση τους η Έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως.

Το Κακουργιοδικείο, ευθύς εξ αρχής, κατά την παράθεση του προβληματισμού του, αναφέρθηκε στη διαφορά μεταξύ της αναγνώρισης γνωστού προσώπου (recognition) και της αναγνώρισης αγνώστου προσώπου (identification).  Εδώ, κατά την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, είχαμε αναγνώριση γνωστών προσώπων και, κατά την υπόθεση R. v. Caldwell (1994) 99 Cr. App. R. 73 αλλά και τη μεταγενέστερη Αttorney General´s Reference (No. 2 of 2002) Times 17.10.02, (βλ. 2002 EWCA Crim. 2373) σε τέτοια περίπτωση, συνήθως, δεν τίθεται θέμα μη επίδειξης φωτογραφιών ή αναγνωριστικής παράταξης.  Τίθεται όμως θέμα άλλων εχεγγύων ως επιθυμητών για να φαίνεται πως αυτής της μορφής η αναγνώριση είναι πράγματι αυθόρμητη και ανεξάρτητη (spontaneous and independent) ιδίως σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η ποιότητα της ταινίας είναι κακή.  Ακριβώς δε, ήταν η εκτίμηση του Κακουργιοδικείου πως ενώ η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε «δεν ενείχε οτιδήποτε το επιλήψιμο ως θέμα αρχής», εστερείτο κάποιων τέτοιων εχεγγύων αλλά είχε και άλλα εγγενή προβλήματα «τα οποία έχουν επιμολύνει έτι περαιτέρω την όλη διαδικασία αναγνώρισης με τη μέθοδο αυτή».  Προσδιόρισε, συναφώς, τα ακόλουθα:  Τις με έντονο τρόπο υποδείξεις του Αρχηγού Αστυνομίας.  Αυτές αναδείκνυαν κίνδυνο να επέδειξαν οι αξιωματικοί, άθελά τους, υπερβολικό ζήλο σε βαθμό που θα μπορούσε να τους οδηγήσει σε λανθασμένες αναγνωρίσεις.  Το γεγονός πως οι αξιωματικοί γνώριζαν ποιους έπρεπε να αναζητήσουν κατά τη διάρκεια της προβολής της ταινίας.  Αυτά, χωρίς αναφορά σε μαρτυρία αναφορικά με πράγματι γνώση όσων προέβησαν σε αναγνωρίσεις αλλά σε μια διοικητική έρευνα που δεν ολοκληρώθηκε και που είχε αποκαλύψει τα ονόματα των περισσοτέρων, ποιων δεν αναφέρεται.  Επίσης, σε δημοσιοποίηση των ονομάτων των υπόπτων αστυνομικών, γενικά.  Αυτά έδειχναν πως στις αναγνωρίσεις δεν υπήρχε «το απαραίτητο στοιχείο του αυθορμητισμού που απαιτείται σε τέτοια περίπτωση, όπως προβλέπει η προαναφερθείσα νομολογία».  Περαιτέρω, δεν υπήρχε η απαιτούμενη ησυχία και ευταξία που επέβαλλε η περίπτωση και, συνεπώς, «δεν ήταν λογικό να διαφυλαχθεί η ανεξαρτησία και η αντικειμενικότητα των αναγνωρίσεων ….».  Όχι γιατί υπήρχε τέτοιας μορφής μαρτυρία που θα εξουδετέρωνε τη μαρτυρία ενός από τους αξιωματικούς πως επικρατούσε ησυχία στην αίθουσα.  Όπως εξήγησε το Κακουργιοδικείο, «είναι πρακτικά αδύνατο μέσα σε μια σύναξη τόσων ανθρώπων, συναδέλφων και με κοινό σκοπό, να μπορούσε να επικρατήσει ησυχία και ευταξία…». Κατέληξε το Δικαστήριο με ένα τελευταίο «εξ ίσου σημαντικό σημείο».  Για να ήταν δυνατό να ήταν αξιόπιστη τέτοιας φύσης αναγνώριση θα έπρεπε οι αξιωματικοί, ευθύς εξ αρχής, με τις γραπτές καταθέσεις που έκαμαν μετά τις προβολές, να αναφέρονταν στο «γιατί και πώς» αναγνώρισαν τον κάθε ένα.  Χωρίς, όμως, πρέπει να σημειώσουμε, κάποια εξήγηση αναφορικά με το γιατί τέτοιας μορφής παρατήρηση ταιριάζει, ως γενικώς ισχύουσα, στην περίπτωση προσώπων γνωστών στους αναγνωρίζοντες. 

Τα πιο πάνω, σύμφωνα με το Κακουργιοδικείο, έδρασαν υπονομευτικά όσον αφορά την ορθότητα, τη διαφάνεια και την αντικειμενικότητα της διαδικασίας.  Οι αναγνωρίσεις ήταν επισφαλείς και, συνεπώς, μη αξιόπιστες και αφού δεν τηρήθηκαν «τα απαραίτητα εχέγγυα ορθής και δίκαιης διαδικασίας», η σχετική μαρτυρία «απορρίπτεται στην ολότητά της και δεν λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο για την αναγνώριση οποιουδήποτε των κατηγορουμένων, ανεξάρτητα αν κάποιοι από αυτούς έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παραδεχθεί την παρουσία τους στη σκηνή».

 

Αφού δε το Κακουργιοδικείο κατέληξε με τον πιο πάνω τρόπο, πρόσθεσε:  «Ενόψει δε αυτής της κατάληξης θεωρούμε αχρείαστη την αξιολόγηση της επιμέρους μαρτυρίας του κάθε αξιωματικού σε σχέση με συγκεκριμένες αναγνωρίσεις στις οποίες αυτός είχε προβεί».

 

Προκύπτουν τα ακόλουθα:

Το Κακουργιοδικείο δεν απέκλεισε τη μαρτυρία των αξιωματικών ως προερχόμενη από αναξιόπιστους, δηλαδή από μάρτυρες που είπαν ψέματα.  Την απέκλεισε γιατί, κατά τη γνώμη του, απουσίαζαν τα συγκεκριμένα εχέγγυα όπως τα προσδιόρισε.  Εχέγγυα τα οποία, όπως σημείωσε, ήταν απαραίτητα με βάση τη νομολογία στην οποία αναφέρθηκε.  Αυτό, ανεξάρτητα από τις επιμέρους μαρτυρίες των αξιωματικών σε σχέση με τις συγκεκριμένες αναγνωρίσεις που ο κάθε ένας έκαμε.  Δηλαδή, αποφάνθηκε για το ανασφαλές της διαδικασίας, χωρίς να εξετάσει αν, παρά τις όποιες γενικές παρατηρήσεις του επί αυτής, υπήρχαν αντισταθμίσματα.  Όπως η επί μέρους μαρτυρία αναφορικά με την ουσία του ζητουμένου.  Αν, δηλαδή, ήταν ή δεν ήταν πράγματι οι κατηγορούμενοι εκείνοι που έδειχνε η ταινία.  Ακόμα, χωρίς αναφορά στην ποιότητα της ταινίας, ειδικά αν ήταν κακής ποιότητας, στοιχείο που ιδιαιτέρως τονίστηκε στην CaldwellAναφερόμαστε σε αποκλεισμό της μαρτυρίας, ως θέματος αρχής, γιατί αυτή ήταν η ουσία του πράγματος, όπως και το Κακουργιοδικείο την προσδιόρισε όταν αναφερόταν σε «νομικά αποδεχτή» μαρτυρία.  Αλλά και όπως προκύπτει από την CaldwellΕκεί τους κατηγορούμενους για ληστεία αποθήκης, τους αναγνώρισαν διάφοροι αστυνομικοί μέσω ταινίας που παρήγαγε η κάμερα ασφαλείας και το ερώτημα ήταν αν ήταν ορθό να επιτραπεί η προσαγωγή αυτής της μαρτυρίας∙ σε σχέση με την οποία διεξάχθηκε δίκη εντός δίκης με αντικείμενο το αποδεχτό (admissibility) αυτής της μαρτυρίας.  Επισημαίνουμε τα ακόλουθα:  Το απόσπασμα από την απόφαση Caldwell που παρέθεσε το Κακουργιοδικείο, περιλάμβανε γενικές παρατηρήσεις αφού είχε ήδη αποφασιστεί η τύχη της έφεσης.  Δεν θέλουμε με αυτή την επισήμανση να δηλώσουμε διαφωνία ή επιφύλαξη ως προς την ορθότητα των παρατηρήσεων αλλά να υποδείξουμε πως δεν είχαν την έννοια της καταγραφής απαρέγκλιτων και συγκεκριμένων προϋποθέσεων που θα ίσχυαν σε κάθε περίπτωση, ως όροι αποδοχής, ανεξάρτητα και από το σύνολο των άλλων δεδομένων της κάθε περίπτωσης.  Και, βεβαίως, το πιο αξιοσημείωτο είναι πως εκεί κρίθηκε ορθή η αποδοχή της εισαγωγής της μαρτυρίας αυτών των αναγνωρίσεων παρά, όπως αφήνεται να εννοηθεί, τη μη τήρηση των προηγουμένως αναφερθέντων.  Ειδικά, παρά το γεγονός ότι και εκεί οι ανανγωρίσεις έγιναν μετά από ομαδική παρακολούθηση της ταινίας από αριθμό αστυνομικών.

Οι περαιτέρω επισημάνσεις του εφεσείοντα πως, εν τέλει, η μαρτυρία αποκλείστηκε χωρίς να συνυπολογιστούν τα πιο κάτω από τη μαρτυρία που είχε προσαχθεί, είναι ορθές:

  • Κάποιοι από τους κατηγορούμενους όχι μόνο παραδέχονταν πως ήταν παρόντες αλλά και πως είναι τα πρόσωπα που κατονόμασαν οι αξιωματικοί, με παραδεχτή δράση ή στάση όπως τη δείχνει η ταινία.
  • Άλλοι από τους κατηγορούμενους, όχι μόνο παραδέχονταν ότι ήταν παρόντες αλλά, σύμφωνα με τη μαρτυρία, προέβησαν σε ενέργειες που περιείχαν παραδοχή πως είχαν αναμειχθεί στη σύλληψη των παραπονουμένων. Ορισμένοι από τους κατηγορούμενους, οι 1, 2, 3, 4 και 9, αμέσως μετά το επεισόδιο υπέβαλαν γραπτό παράπονο, ψευδώς, όπως εκτίμησε το Κακουργιοδικείο, ότι ήταν τα θύματα εξύβρισης και επίθεσης από τους κατηγορούμενους ενώ εκτελούσαν το καθήκον τους.   Για να καταχωρίσουν, στη συνέχεια, και αγωγές εναντίον των παραπονουμένων ακριβώς με αυτό το περιεχόμενο, στις οποίες αναφέρονται και λεπτομέρειες σχετικών βλαβών που έλεγαν ότι υπέστησαν.
  • Οι πλείστοι από τους κατηγορούμενους αναφέρονταν στη Διαταγή 100 ως αστυνομικοί στους οποίους ανατέθηκαν, εκείνο το βράδυ, καθήκοντα στην περιοχή σε σχέση με την καταστολή σοβαρών εγκλημάτων με θύματα γυναίκες.
  • Οι πλείστοι από τους κατηγορούμενους και με τις ανώμοτες δηλώσεις τους παραδέχτηκαν τη συμμετοχή τους, αναγνωρίζοντας για τον εαυτό τους τον ένα ή τον άλλο ρόλο.  Εδώ, βεβαίως, δεν αξιολογούμε την ουσία της δήλωσής τους αλλά την ύπαρξή της ως στοιχείου σχετικού προς το ζήτημα της αναγνώρισης.  Σημειώνουμε συναφώς τη δήλωση, και ενώπιόν μας εκ μέρους του 1ου  κατηγορουμένου πως δεν αμφισβητούσε και δεν είχε αμφισβητήσει ότι ο συγκεκριμένος αστυνομικός που αναγνωρίστηκε ως ο ίδιος, με τη συγκεκριμένη δράση, ήταν πράγματι εκείνος. Επίσης σημειώνουμε την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου 8.  Όπως είπε «το video με παρουσιάζει στη σκηνή 6 περίπου λεπτά» και τα επικαλείται αυτά.  Όπως και τη μαρτυρία των παραπονουμένων αναφορικά με το τι έκαμνε εκεί τον υπόλοιπο χρόνο όπως θα έχουμε αργότερα την ευκαιρία να εξειδικεύσουμε.  Το ίδιο και η κατηγορούμενη 9. Με τη δική της ανώμοτη δήλωση, αναφερόμενη στη συμπεριφορά της, επικαλείται την επίμαχη ταινία ως αποκαλυπτική της δράσης της.  Όπως, ουσιαστικά, και ο κατηγορούμενος 10.  Περαιτέρω, όπως επίσης μας υποδείχθηκε από τον εφεσείοντα, προκύπτει και από τον κατηγορούμενο 2 ευθεία παραδοχή πως τον έδειχνε η ταινία, μάλιστα, με συγκεκριμένη δράση.  Παραπονούμενος αναφέρθηκε σ’ αυτή τη δράση του και, κατά τη συνέχεια της αντεξέτασής του, ο δικηγόρος του 2ου  κατηγορουμένου υπέβαλε στο μάρτυρα ότι εκτός από εκείνη τη φάση δεν είχε άλλη εμπλοκή.

 

Ό,τι απέμεινε, μετά τον αποκλεισμό της μαρτυρίας των αξιωματικών ήταν η μαρτυρία των ίδιων των παραπονουμένων.  Συζητήθηκε το ανασφαλές της αναγνώρισης στο εδώλιο (dock identification) ιδίως όταν, όπως εδώ, οι παραπονούμενοι που δεν κλήθηκαν προηγουμένως να συμμετάσχουν σε αναγνωριστική παράταξη, είχαν την ευκαιρία να δουν την ταινία πριν τη δίκη οπότε και δεν θα ήταν ακόμα και δυνατό να αποδοθεί η αναγνώριση των κατηγορουμένων στο εδώλιο στη μνήμη τους από το επεισόδιο, πολύ λιγότερο ενόψει των συνθηκών κάτω από τις οποίες εκείνο διαδραματίστηκε.  Παραμένει όμως το γεγονός πως και οι παραπονούμενοι, μέσα από την ταινία, προφανώς σε συνδυασμό και προς όσα, κατά τη μαρτυρία τους βίωσαν, προέβηκαν σε αναγνωρίσεις.  Και σημειώνουμε εδώ την παρατήρηση του Κακουργιοδικείου, και με αυτή την ευκαιρία, πως «το Δικαστήριο θα μπορούσε να παρακολουθήσει το ίδιο την εν λόγω ταινία».  Οπότε, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν θεώρησε πως υπήρχε ξεχωριστή αξία σ’ αυτή τη μαρτυρία.  Αυτό, όμως, χωρίς και καταγραφή κάποιας εξ αντικειμένου παρατήρησης σε σχέση με τους κατηγορούμενους σε συσχετισμό προς την ταινία.

Η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή, όπως εξήγησε το Κακουργιοδικείο, διερχόταν μέσα από την ταινία και των δι’ αυτής αναγνωρίσεων των κατηγορουμένων.  Εν τούτοις, για σκοπούς πληρότητας, παρά το ότι δεν είχε με τέτοιο τρόπο προωθηθεί η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή, το Κακουργιοδικείο εξέτασε και την υπόλοιπη μαρτυρία.  Για να διαπιστώσει, όμως, πως δεν ήταν δι’ αυτής δυνατό να καλυφθεί το θεμελιώδες κενό που προέκυψε από τη μη αποδοχή της ταινίας ως μαρτυρίας, αλλά, εν πάση περιπτώσει, και τον αποκλεισμό της μαρτυρίας σε σχέση με τις αναγνωρίσεις.

Αυτό το κενό καθόρισε και την αποδεικτική αξία της μαρτυρίας των παραπονουμένων.  Το Κακουργιοδικείο παρέθεσε με λεπτομέρεια αυτή τη μαρτυρία και έχουμε καταγράψει από την αρχή τις διαπιστώσεις του αναφορικά με τη σκληρή, απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση στην οποία τους υπέβαλαν αστυνομικοί.  Το Κακουργιοδικείο θεώρησε πως υποχρεωτικά το επεισόδιο, που διάρκησε περί τα 45 λεπτά, τα 43 από τα οποία φέρονταν να αποτυπώνονταν στην ταινία, θα έπρεπε να διχοτομηθεί.  Η μαρτυρία των παραπονουμένων, στην έκταση που προέκυπτε πως αυτή αφορούσε στα 43 λεπτά της ταινίας, δεν μπορούσε να εξεταστεί και δεν εξετάστηκε.  Ό,τι απέμεινε ήταν τα πρώτα μερικά λεπτά του επεισοδίου που δεν καλύπτονταν από την ταινία.  Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Κακουργιοδικείου:

«Βασικά, η εν λόγω μαρτυρία περιορίζεται στο χρονικό διάστημα των πρώτων μερικών λεπτών κατά τα οποία διενεργήθηκε η σύλληψη τους και πριν αρχίσει η ισχυριζόμενη βιντεογράφιση του επεισοδίου. Ο περιορισμός αυτός επιβάλλεται εκ των πραγμάτων αφού έχουμε ήδη αποφασίσει ότι η ταινία, τεκμήριο 43, και ό,τι άλλο παρήχθη από αυτή δεν αποτελεί στο τέλος της ημέρας αποδεχτή μαρτυρία.».

Το κατά πόσο πράγματι ήταν αναπόφευκτος αυτός ο περιορισμός και η συνακόλουθη διχοτόμηση της ενιαίας μαρτυρίας των παραπονουμένων δεν συζητήθηκε και, πάντως, είναι πλέον γεγονός πως εκείνη η μαρτυρία, μετά τα πρώτα μερικά λεπτά, δεν εξετάστηκε.  Είναι προφανές πως αυτής της μορφής η αξιολόγηση κρίθηκε ως επιβεβλημένη εξ αιτίας των προηγούμενων κρίσεων αναφορικά με τη δεχτότητα  της μαρτυρίας που αναφέρθηκε.  Συνεπώς, σε κάθε περίπτωση, τελεί υπό την αίρεση της μη ανατροπής αυτών των κρίσεων.  Μόνο τότε θα προέκυπτε ζήτημα αυτοτελούς εξέτασης των πρώτων μερικών λεπτών, δυο ή τριών όπως αναφέρθηκε σε άλλο σημείο, του επεισοδίου προς έλεγχο της κατά νόμο ορθότητας της κρίσης πως, στο πλαίσιο της μαρτυρίας που αφορούσε σε εκείνα τα λεπτά, δεν αποδείχθηκε διάπραξη αδικήματος αλλά, εν πάση περιπτώσει, και ο ρόλος των κατηγορουμένων.  Διαφορετικά, δεν θα παρεχόταν έδαφος για απομόνωση των πρώτων δυο ή τριών λεπτών προς κρίση επί αυτών χωρίς αναφορά στις άλλες επιδράσεις από όσα ακολούθησαν και όπως αυτά, κατά την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, ως σύνολο, έδειχναν και τη διάπραξη των αδικημάτων και το ρόλο του καθενός.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η αθώωση όλων των κατηγορουμένων.  Η ανακοπή των παραπονουμένων από αστυνομικούς, η σύλληψή τους από αστυνομικούς που ήταν γνωστοί και η αδιαμφισβήτητη κακοποίησή τους από αστυνομικούς, όταν πλείστοι από τους κατηγορούμενους ήταν παραδεχτώς παρόντες, δεν ήταν αρκετά.  Έλειπε η απαραίτητη μαρτυρία ως προς το ποιος έκαμε τι και βεβαίως, πολύ περισσότερο, μαρτυρία ότι οι κατηγορούμενοι 5, 6 και 7 ήταν καν παρόντες.  Αφού έλειπε δε αυτή η μαρτυρία που θα καθόριζε τους αυτουργούς δεν θα μπορούσε να τίθεται και ζήτημα ευθύνης των κατηγορουμένων κατά το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 είτε ευθύνης των κατηγορουμένων 4,  7, 8 και 10 για ανοχή, παράλειψη αποτροπής ή παραμέληση υπηρεσιακού καθήκοντος προς αποτροπή.

Το Κακουργιοδικείο, διαπίστωσε και «πρόσθετο λόγο για την απόρριψη της υπόθεσης αυτής».  Ήταν τέτοιας έκτασης η δυσμενής για τους κατηγορούμενους δημοσιότητα με διάφορους τρόπους, τους οποίους με λεπτομέρεια κατέγραψε, που η δίκη καθίστατο μη δίκαιη.  Με την ακόλουθη καταληκτική παράγραφο: 

«Αν συγκεκριμένοι κατηγορούμενοι υπέχουν ή όχι ποινική ευθύνη για τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούνται αρμόδιο να αποφασίσει είναι μόνο το δικαστήριο. Η απόδοση σ’ αυτούς ποινικής ευθύνης με τον τρόπο που έχει στην προκειμένη περίπτωση συμβεί, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, με την εμπέδωση ανάλογου αισθήματος έναντι των κατηγορουμένων από το κοινό είναι απαράδεχτη σε μια ευνομούμενη κοινωνία. Αποτελεί δε αυτό σοβαρή παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης προκαταλαμβάνει το αποτέλεσμα της δίκης. Αναμφίβολα μια κατάσταση πραγμάτων όπως αυτή που έχουμε περιγράψει προηγουμένως λειτουργεί ανασταλτικά στην ορθή απονομή της δικαιοσύνης και ειδικότερα στη διεξαγωγή δίκαιης δίκης όσον αφορά τους κατηγορούμενους. Ενώ συγχρόνως αποτελεί σφετερισμό της δικαστικής εξουσίας και περιφρόνηση του Δικαστηρίου. Με δεδομένη πλέον την κατάληξη μας και επί των προηγούμενων πτυχών, η παρούσα αποτελεί πρόσθετο λόγο για την απόρριψη της υπόθεσης αυτής».

Ο Γενικός Εισαγγελέας άσκησε δέκα εφέσεις, μια για τον κάθε κατηγορούμενο.  Όμως, οι λόγοι έφεσης είναι, για όλους, ακριβώς οι ίδιοι.  Περιλαμβάνουν εκτεταμένη αιτιολογία η οποία περαιτέρω επεξηγήθηκε σε διάγραμμα αγόρευσης αλλά και προφορικά ενώπιόν μας.  Αυτή η αιτιολογία των σχετικών λόγων έφεσης παραπέμπει κυρίως σε όσα έχουμε ήδη συζητήσει και δεν θα την επαναλάβουμε.  Υποβλήθηκαν, όμως, και άλλοι λόγοι έφεσης και, βεβαίως, προτιθέμεθα να τους εξετάσουμε ένα προς ένα.  Διευκρινίζεται όμως πως, όπως δηλώθηκε ενώπιόν μας εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα αλλά και όπως προκύπτει από τις ειδοποιήσεις έφεσης, οι λόγοι έφεσης αφορούν μόνο στις κατηγορίες που απέμειναν, όχι δηλαδή και σε εκείνες για τις οποίες είχε κριθεί ότι δεν αποδείχθηκαν εκ πρώτης όψεως.

Προέχει το ζήτημα της δικαιοδοσίας μας.  Το δικαίωμα έφεσης κατά αθωωτικής απόφασης είναι περιορισμένο.  Το άρθρο 137(1)(α) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε, καθορίζει τις δυνατότητες.  Το παραθέτουμε:

«Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας δύναται –

(α) να ασκήσει έφεση ή να εγκρίνει την άσκηση έφεσης από αθωωτική απόφαση Κακουργιοδικείου ή Επαρχιακού Δικαστηρίου για οποιοδήποτε από τους ακόλουθους λόγους:

(ι) ότι δεν υπήρξε απόδειξη βάσει της οποίας το Δικαστήριο μπορούσε εύλογα να διαπιστώσει πραγματικό γεγονός ή γεγονότα αναγκαία για τη θεμελίωση της απόφασης αυτής∙

(ιι)            ότι απόδειξη έγινε πλημμελώς δεκτή ή αποκλείστηκε∙

(ιιι) ότι ο νόμος εφαρμόστηκε πλημμελώς επί των πραγματικών γεγονότων∙

(ιν)  ότι υπήρξε αντικανονικότητα διαδικασίας∙».

Σε ένα από τα διαγράμματα των εφεσιβλήτων απλώς περιλαμβάνεται η γενική εκτίμηση πως ενώ οι λόγοι έφεσης, όπως είναι διατυπωμένοι, εντάσσονται στο άρθρο 137(1)(α), η αιτιολογία τους παραπέμπει ουσιαστικά σε λανθασμένη αξιολόγηση της μαρτυρίας.  Θέση την οποία αντέκρουσε ο εφεσείων, και αυτός χωρίς αναφορά στη νομολογία μας, με γενική δήλωση.

Είναι θεμελιωμένο πως η φύση του θέματος, που αφορά στη δυνατότητα ανατροπής αθωωτικής απόφασης προς επανάκριση, επιβάλλει στενή ερμηνεία και αυστηρή τήρηση των προϋποθέσεων.  Κατά την εξέταση του θέματος, για να αντλήσουμε τα βασικά από τη νομολογία μας, θα πρέπει να διαγιγνώσκεται και να αποκλείεται η συγκαλυμμένη επιδίωξη της αμφισβήτησης και του παραμερισμού της αξιολόγησης της μαρτυρίας που, βεβαίως,  βρίσκεται εκτός της εμβέλειας του άρθρου.  Το οποίο, στην ουσία, εισάγει τη δυνατότητα έφεσης επί θεμάτων που ουσιαστικά ενέχουν νομικό σημείο, ώστε η διαπίστωση γεγονότος στη βάση της αξιολόγησης της μαρτυρίας ή θέματος σχετικού προς αυτή να αποκλείεται.  (Βλ. Αttorney General v. Schizas (1983) 2 CLR 328, Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου (1990) 2 ΑΑΔ 133, Γενικός Εισαγγελέας ν. Δημοσθένους (1990) 2 ΑΑΔ 152, Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη (1995) 2 ΑΑΔ 207, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σωφρονίου (2000) 2 ΑΑΔ 151, Δήμος Αγίας Νάπας ν. Χαμάλη (2000) 2 ΑΑΔ 241,  Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου κ.α. (2002) 2 ΑΑΔ 67, Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου (2006) 2 ΑΑΔ 217).

 

Προσεγγίζουμε εδώ τον όρο «νομικό σημείο»,  όπως ακριβώς τον βρίσκουμε στη νομολογία μας κατά την αναφορά στο άρθρο 137(1)(α), έχοντας υπόψη και τα εν γένει νομολογηθέντα ως προς το τι μπορεί να περιλαμβάνει αυτός ο όρος.  Δεν υπάρχει εξαντλητικός ορισμός αλλά είναι στοιχειώδες πως δεν περιλαμβάνει τις διαπιστώσεις του Δικαστηρίου  επί των γεγονότων, εκτός αν, όπως εξηγήθηκε, αυτές προκύπτουν από λανθασμένη καθοδήγηση ως προς το νόμο.  Έπεται πως η απόφανση προϋποθέτει δοσμένη κατάσταση πραγμάτων αλλά δεν προϋποθέτει πάντοτε και κάποια ιδιαίτερη νομοθετική διάταξη με ζητούμενο το κατά πόσο αυτά τα γεγονότα καλύπτονται ή όχι από αυτή.  Είναι ευρύτερη η έννοια του όρου και περιλαμβάνει, όπως ρητά αναγνωρίστηκε σε σειρά υποθέσεων, την εξαγωγή συμπερασμάτων που είναι αντίθετα ή δεν συνάδουν με τη μαρτυρία που προσάχθηκε ή ακόμα και άποψη πάνω στα πρωτογενή γεγονότα που δεν μπορεί εύλογα να υποστηριχθεί αλλά και, ειδικότερα, εκτίμηση περί της αποτυχίας απόσεισης του βάρους απόδειξης στη βάση των διαπιστωνόμενων γεγονότων (Βλ. In Re HjCostas (1984) 1 CLR 513, Stylianides v. Paschalides (1985) 1 CLR 49, Kυριακίδης (1992) 1 AAΔ 26, Λοΐζου ν. Stylson Engin. Co. Ltd (1998) 1 AAΔ 2077, Tρύφωνος ν. Τakis Vashiotis Ltd (1999) 1 ΑΑΔ 1953, Οικονόμου Αρχ. & Μηχ. κ.α. ν. Δημητρίου (2000) 1 ΑΑΔ 853).  Μαζί με αυτά, κατά την πιο πάνω νομολογία, δικαστική ενέργεια χωρίς μαρτυρία αλλά και λανθασμένη αποδοχή ή απόρριψη αποδεικτικού υλικού.    Περιπτώσεις που συσχετίζονται και με το άρθρο 137(1)(α) (ι) και (ιι).  Κατά την (ι) είναι δυνατή η άσκηση έφεσης για το ότι δεν υπήρξε απόδειξη, εννοείται μαρτυρία (evidence), βάσει της οποίας το Δικαστήριο μπορούσε εύλογα να διαπιστώσει πραγματικά γεγονότα ή γεγονότα αναγκαία για τη θεμελίωση της απόφασης αυτής.  Και κατά την (ιι) για το ότι απόδειξη (evidence) πλημμελώς έγινε δεκτή ή αποκλείστηκε.  Όπως εξηγήσαμε, όχι ως το αποτέλεσμα της αξιολόγησης της ως αναξιόπιστης αφού προηγουμένως έγινε δεκτή ως μαρτυρία.  Αλλά ως το αποτέλεσμα κρίσης πως ήταν ή δεν ήταν αποδεκτή ως μαρτυρία κατά το δίκαιο της απόδειξης.  Όρος που πρέπει να θεωρηθεί ότι εκτείνεται σε κάθε αρχή δικαίου που καθορίζει την αποδοχή της προσαγωγής ορισμένης μαρτυρίας ή τον αποκλεισμό της.  Ενώ, σε σχέση με την (ιιι),  στην (ιν)  δεν αναφερόμαστε  γιατί δεν έχουμε εδώ κάτω από οποιαδήποτε εκδοχή αντικανονικότητα διαδικασίας, για το ότι ο νόμος εφαρμόστηκε πλημμελώς επί των πραγματικών γεγονότων.  Είναι συναφώς χρήσιμο να ανατρέξουμε στη νομολογία αναφορικά με το πώς, αυτή η δυνατότητα, εφαρμόστηκε.  Στην The Attorney General of the Republic v. Takis Herodotou (1969) 2 CLR 10, η αθωωτική απόφαση παραμερίστηκε επειδή, αντίθετα προς την αποτίμηση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, η μαρτυρία, στην πραγματικότητα, αποδείκνυε τη διάπραξη του αδικήματος.  Όπως ακριβώς και στις Δήμος Λευκωσίας ν. Ηοpeland Enterprises Ltd κ.α. (1996) 2 AAΔ 21 και Γεν. Εισαγγελέας ν. Χρυσοστόμου (Αρ. 1) (2002) 2 ΑΑΔ 473.   Στην The Attorney General of the Republic v. Kyriacos Chrysanthou Petrou (1972) 2 CLR 81, το πρωτόδικο Δικαστήριο, έκρινε πως δεν αποδείκτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση για σεξουαλικό αδίκημα κατά ανήλικης, αφού δεν ήταν διατεθειμένο να στηρικτεί στη μη ενισχυόμενη μαρτυρία της παραπονούμενης.  Διαπιστώθηκε πως υπήρχε μαρτυρία, από τρίτο, που θα μπορούσε, ανάλογα με την αξιολόγησή της, να συνιστούσε ενισχυτική μαρτυρία.  Δεν αναφέρθηκε σ’ αυτή τη μαρτυρία το πρωτόδικο Δικαστήριο και κρίθηκε πως η περίπτωση καλυπτόταν από το άρθρο 137(1)(α)(ιιι) για πλημμελή εφαρμογή του νόμου επί των πραγματικών γεγονότων.  Ως νόμος, εν προκειμένω, όπως εξηγήθηκε, ήταν ο κανόνας πρακτικής σε σχέση με την προσέγγιση της μαρτυρίας των παραπονούμενων σε σεξουαλικής φύσης υπόθεση.  Και θεωρήθηκε πως εφαρμόστηκε πλημμελώς εξ αιτίας της παράλειψης του πρωτόδικου Δικαστηρίου να ασχοληθεί με ουσιώδες γεγονός το οποίο θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη αναφορικά με το κατά πόσο υπήρχε ενισχυτική μαρτυρία.  Τελικά, στην Αttorney General v. Panayiotides (1983) 2 CLR 253, η αθώωση παραμερίστηκε, μεταξύ άλλων, ως το αποτέλεσμα απόδοσης μη δέουσας βαρύτητας σε ορισμένη μαρτυρία. 

Οι λόγοι έφεσης 1 και 2 παραπέμπουν σε πλημμελή αποκλεισμό της ταινίας, δια μέσου του αποκλεισμού της εξ ακοής δήλωσης και της μαρτυρίας των εμπειρογνωμόνων.  Στο πλαίσιο του πρώτου λόγου έφεσης, σημειώνουμε, προτείνεται και το αντινομικό θα λέγαμε πως, τελικά, την ευθύνη για τη μη κλήση του παραγωγού της ταινίας φέρει η υπεράσπιση επειδή δεν ζήτησε να εκδοθεί διαταγή προς το Γενικό Εισαγγελέα για αποκάλυψη του ονόματος του.  Ενώ ήταν η ίδια η Κατηγορούσα Αρχή που επιδίωξε την παρουσίαση της ταινίας υπό το δεδομένο της απουσίας του παραγωγού από του εδώλιο του μάρτυρα.  Οι λόγοι έφεσης 3 και 5 παραπέμπουν σε πλημμελή αποκλεισμό της μαρτυρίας των παραπονουμένων και των αξιωματικών ως προς τις αναγνωρίσεις των κατηγορουμένων, στην έκταση που αυτές διέρχονταν μέσα από την παρακολούθηση της ταινίας.  Έχουμε δει πως, πράγματι, περί αποκλεισμού μαρτυρίας επρόκειτο και στις δυο περιπτώσεις και υπενθυμίζουμε, για την περίπτωση των αναγνωρίσεων από τους αξιωματικούς της αστυνομίας πως, ακριβώς γι’ αυτό, το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους δεν εξετάστηκε.  Κατά διαφοροποίηση προς άλλες περιπτώσεις, από τη νομολογία μας, στις οποίες, υπό το δεδομένο ότι η μαρτυρία, μάλιστα, σε σχέση και με εμπειρογνώμονες ήταν αποδεκτή, αυτή απορρίφθηκε είτε κατά σύγκριση προς μαρτυρία άλλων μαρτύρων ή ως εκ της αξιολόγησης του περιεχομένου της.  Οπότε, ευθέως το θέμα της ορθότητας ή μη αυτού του αποκλεισμού καλύπτεται από το άρθρο 137(1)(α)(ιι).  Ανεξάρτητα όμως από αυτό, όσα σημειώσαμε σε σχέση με τις πλημμέλειες που εντοπίζονται,  ούτως ή άλλως, θα ενέτασσαν τα εγειρόμενα θέματα, κατά περίπτωση, και στις υπόλοιπες υποπαραγράφους (ι) και (ιιι).  Η μαρτυρία ήταν δεδομένη και για τα δυο ζητήματα και ερωτήματα αξιοπιστίας δεν υπήρχαν.  Οι μάρτυρες ήταν ειλικρινείς και, πλέον, περί συμπερασμάτων ή εκτιμήσεων ήταν ο λόγος.  ΄Εχουμε εξηγήσει πως το κατά πόσο ορισμένο συμπέρασμα λογικά δικαιολογείται από τα πρωτογενή γεγονότα είναι ζήτημα νομικό και έχουμε παραθέσει και τη σχετική νομολογία.  Προσθέτουμε εδώ πως είναι στοιχειώδες, ως θέμα αρχής, «νόμου» με την έννοια του άρθρου 137, ότι η εξαγωγή των συμπερασμάτων πρέπει να είναι το αποτέλεσμα της αποτίμησης του συνόλου των πρωτογενών γεγονότων που είναι εξ αντικειμένου βαρύνοντα.  Εν προκειμένω, έχουμε παραθέσει ήδη τον αποσπασματικό τρόπο με τον οποίο προσεγγίστηκε και το ζήτημα της εξ ακοής μαρτυρίας και το ζήτημα των εμπειρογνωμόνων και το ζήτημα των αναγνωρίσεων.  Ώστε, διάφορες μαρτυρίες να κριθούν αυτοτελώς, χωρίς συσχετισμό της μιας προς την άλλη, όπως επιβαλλόταν.  Επίσης έχουμε αναφερθεί στο ότι λανθασμένα εκλήφθηκε πως η μαρτυρία των δυο εμπειρογνωμόνων ήταν αντιφατική, με την έννοια ότι η μια αναιρούσε την άλλη, αλλά και σε άλλα που εκλήφθηκαν ως υπαρκτά ενώ δεν ήταν.  Παραπέμποντας, συνεπώς, στις επισημάνσεις μας που με λεπτομέρεια προηγήθηκαν, καταλήγουμε πως το Κακουργιοδικείο  πλημμελώς απέκλεισε την ταινία  και τη μαρτυρία για τις αναγνωρίσεις αφού συναφώς εξέλαβε γεγονότα ως υπαρκτά ενώ αυτά δεν ήταν και αφού πλημμελώς εφάρμοσε το νόμο στα γεγονότα.

Η διχοτόμηση του επεισοδίου, όπως κρίθηκε, ως εξ ανάγκης αποτέλεσμα από τον αποκλεισμό της πιο πάνω μαρτυρίας, δεν μπορεί, όπως έχουμε εξηγήσει, να προσφέρει βάση για διαπιστώσεις επί των γεγονότων.  Βρισκόμαστε πλέον μπροστά σε πλήρη απουσία διαπιστώσεων επί των γεγονότων για το χρονικό διάστημα που κάλυπτε η ταινία ενώ και η εξέταση της μαρτυρίας ανεξάρτητα από την ταινία έγινε κατά απομόνωση προς όσα κατά λογική συνέπεια θα ήταν δυνατό να συσχετίζονται και προς όσα κάλυπτε η ταινία.  Κατά τον εφεσείοντα, αυτό το κενό δεν μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην καταδίκη των κατηγορουμένων από το Ανώτατο Δικαστήριο στις κατηγορίες.  Στο πλαίσιο δε αυτής της εισήγησης, που βρίσκει την έκφρασή της στους λόγους έφεσης 4 και 7, την οποία ανέπτυξε υπό την προϋπόθεση βεβαίως της επιτυχίας των άλλων λόγων έφεσης, αναφέρθηκε σε νομολογία και νομοθετικές διατάξεις σε σχέση με την ιδιαίτερη ποινική ευθύνη αστυνομικών, προς αποτροπή.  Με αποτέλεσμα και η απλή παρουσία τους να στοιχειοθετεί τέτοια ποινική ευθύνη.  Οι εφεσίβλητοι δεν συμφώνησαν με αυτή τη θέση.  Κατά τη δική τους άποψη, σε περίπτωση επιτυχίας των λόγων έφεσης μόνο για επανεκδίκαση θα ήταν δυνατό να γίνεται λόγος, νοουμένου ότι αυτή θα ήταν, κατά τις αρχές, δικαιολογημένη.

Συμφωνούμε με την άποψη των εφεσιβλήτων.  Το κενό διαπιστώσεων επί των γεγονότων θα καθιστούσε εντελώς επισφαλές το εγχείρημα για απόδοση ποινικής ευθύνης, στη βάση των γενικών διαπιστώσεων του Κακουργιοδικείου αναφορικά με την κακοποίηση των παραπονουμένων.  Επιπλέον, η εισήγηση για απόδοση ποινικής ευθύνης στους κατηγορούμενους στη βάση της παρουσίας τους, παραγνωρίζει το ίδιο το κατηγορητήριο, σε σχέση με το οποίο διεξάχθηκε η δίκη.  Δεν ήταν υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής πως οι κατηγορούμενοι, όλοι μάλιστα, ήταν ένοχοι εξ αιτίας της απλής παρουσίας τους, γενικώς.  Εκείνοι της πρώτης ομάδας, φέρονται, όπως εξηγήσαμε, ως οι αυτουργοί και όλες οι άλλες κατηγορίες, κατά των κατηγορουμένων της δεύτερης ομάδας, έχουν στη βάση τους ακριβώς τη δράση των αυτουργών, την οποία φέρονται να ανέχθηκαν ή να μην απέτρεψαν.

Το Κακουργιοδικείο έκρινε πως υπήρχε και πρόσθετος λόγος απόρριψης της υπόθεσης, αυτός των δυσμενών δημοσιευμάτων που απέληξαν σε μη δίκαιη δίκη και είναι σ’ αυτή την πτυχή που αφορά ο έκτος λόγος έφεσης.  Προφανώς παραδεκτός αφού έχει στη ρίζα του την κατ’ ισχυρισμό  πλημμελή εφαρμογή του νόμου στα γεγονότα, κατά το άρθρο 137(1)(α)(ιιι).

Το Κακουργιοδικείο έκρινε πως εξ αιτίας των δυσμενών δημοσιευμάτων η δίκη δεν ήταν δίκαιη, την ίδια στιγμή που στη βάση των σκέψεων του επί της μαρτυρίας, οι κατηγορούμενοι δικαιούνταν να αθωωθούν επί της ουσίας.  Δεν χρειάζεται, όμως, να σταθούμε σ’ αυτό, αλλά σημειώνουμε την ανεξαρτησία της σκέψης την οποία, ως όφειλε, επέδειξε το Κακουργιοδικείο, αφού έκρινε στη βάση των δικών του αποτιμήσεων, αντίθετα προς ό,τι φαινόταν να είναι το δημοφιλές.  Ήδη, με την ενδιάμεση απόφαση που εκδώσαμε, που αφορούσε και στην εισήγηση πως η εκδίκαση της έφεσης δεν θα ήταν δίκαιη, επιβεβαιώσαμε τη νομολογία μας πως στο νομικό μας σύστημα δεν νοείται κατάργηση ή μη διεξαγωγή της δίκης λόγω δυσμενών δημοσιευμάτων, αυτοτελώς.  Δεν θα επαναλάβουμε, βεβαίως, τα ίδια αλλά σημειώνουμε το ουσιώδες πως τα δυσμενή δημοσιεύματα είναι δυνατό να έχουν επίδραση στη δίκαιη δίκη ανάλογα με τη συγκεκριμένη επίδρασή τους στο πλαίσιο της δίκης που καθηκόντως διεξάγεται.  Εν προκειμένω όμως, όπως προκύπτει και από το απόσπασμα από την απόφαση του Κακουργιοδικείου που προηγουμένως παραθέσαμε, δεν ήταν με αναφορά σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη ουσιώδη επίδραση που κρίθηκε πως η δίκη δεν ήταν δίκαιη.  Κρίθηκε πως η δίκη δεν ήταν δίκαιη γενικώς ως εάν να ήταν παραδεκτό, ως θέμα αρχής, πως, ανεξάρτητα από τέτοια επίδραση, η έκταση και το περιεχόμενο δυσμενών δημοσιευμάτων καθιστούν αυτοτελώς τη δίκη μη δίκαιη.  Καταλήγουμε, επομένως, πως ήταν νομικά λανθασμένη αυτή η προσέγγιση του Κακουργιοδικείου.

Η διαπίστωση λόγων που επιβάλλουν τον παραμερισμό της αθωωτικής απόφασης, χωρίς όμως και να παρέχεται εκ των δεδομένων δυνατότητα καταδίκης από το Ανώτατο Δικαστήριο, δεν επάγεται αυτομάτως διαταγή για επανεκδίκαση.  Το ζήτημα της επανεκδίκασης επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου και, κατά την άσκησή της, γνώμονας είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως αυτό προσδιορίζεται από την εξισορρόπηση της ανάγκης για ορθή εφαρμογή του Νόμου και των επιπτώσεων πάνω στον κατηγορούμενο.  Αυτό, ως το σταθερό κριτήριο, είναι πάγιο στη νομολογία, στην οποία επίσης καταγράφεται σειρά παραγόντων, όχι βεβαίως κατά τρόπο εξαντλητικό οι οποίοι, μέσα στο πιο πάνω πλαίσιο, είναι σχετικοί.  (βλ. μεταξύ άλλων, Phivos Petrou Pierides v. The Republic (1971) 2 CLR 263, Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδουλου (1990) 2 ΑΑΔ 133, Αssadourian v. Δημοκρατίας (1995) 2 ΑΑΔ 279).

Οι εφεσίβλητοι, προς στήριξη της εισήγησης τους για μη έκδοση διαταγής για επανεκδίκαση και για οριστικό τερματισμό της ποινικής διαδικασίας, επικαλέστηκαν παράγοντες πράγματι σχετικούς.  Αυτοί ήταν ο χρόνος που έχει διαρρεύσει και που θα απαιτηθεί περαιτέρω για τις ανάγκες της νέας δίκης.  Η δαπάνη που υπέστησαν και θα υποστούν στη συνέχεια, το γεγονός ότι τέθηκαν σε διαθεσιμότητα με μειωμένες απολαβές, η εκκρεμότητα και της πειθαρχικής τους δίωξης.  Επικαλέστηκαν και το γεγονός ότι, εν πάση περιπτώσει, εκκρεμεί αγωγή που καταχώρισαν εναντίον κατηγορουμένων οι παραπονούμενοι αλλά διερωτώμαστε αν η προοπτική δίκης σε πολιτικό δικαστήριο αδυνατίζει αντί να ενισχύει την άποψη των εφεσιβλήτων.  Επίσης έγινε αναφορά στο ότι δεν θα πρέπει να παρέχεται, με την επανεκδίκαση, δεύτερη ευκαιρία στην Κατηγορούσα Αρχή να αποδείξει την υπόθεσή της, παράγοντας που ασφαλώς είναι σχετικός αλλά αυτό κατά παραγνώριση του γεγονότος ότι τα διαπιστωθέντα αφορούν στην ήδη προσαχθείσα μαρτυρία και στις εκτιμήσεις και τα συμπεράσματα σε σχέση με αυτή.  Εν πάση περιπτώσει, το καίριο αφορά στην ιδιαίτερη σοβαρότητα των αδικημάτων.  Κατά την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής αριθμός αστυνομικών υπέβαλαν ανυπεράσπιστους πολίτες σε σκληρή, απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση.  Ότι οι παραπονούμενοι υπέστησαν πράγματι αυτή τη μεταχείριση από αστυνομικούς, είναι κοινός τόπος και πιστεύουμε πως, κατά την οφειλόμενη εξισορρόπηση, η πλάστιγγα σαφώς κλίνει υπέρ της διαταγής για επανεκδίκαση.  Αυτό είναι που απαιτεί, κάτω από τα εξαιρετικά περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, το συμφέρον της δικαιοσύνης.

Όχι, όμως, για όλους τους κατηγορούμενους.  Διακρίνουμε διαφοροποιητικά στοιχεία αφορώντα στην κατά την Κατηγορούσα Αρχή συμμετοχή ορισμένων από τους κατηγορούμενους.  Δεν εννοούμε πως στην περίπτωσή τους δεν θα ήταν νοητή η καταδίκη ανάλογα με τις διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα μετά από δέουσα αποτίμηση του αποδεικτικού υλικού.  Όμως και η δύναμη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής είναι σχετική όπως, βεβαίως, και ο ρόλος του καθενός ως στοιχείο και αυτό προσδιοριστικό της σοβαρότητας της υπόθεσης, ως προς τον ίδιο.

Οι κατηγορούμενοι 4, 7, 8 και 10 δεν αντιμετωπίζουν κατηγορίες πως ενήργησαν ως αυτουργοί.  Η ποινική τους ευθύνη κατά τις κατηγορίες αφορά στην άρνηση ή μη αποτροπή της παράνομης δράσης των αυτουργών.  Κατά τη μαρτυρία ο κατηγορούμενος 4 ήταν εξ αρχής παρών κατά τη σύλληψη των παραπονουμένων και την ακινητοποίησή τους στο πεζοδρόμιο μέχρι και τη λήξη του επεισοδίου.  Μάλιστα, περιλαμβάνεται μεταξύ των κατηγορουμένων που καταχώρησαν αγωγή εναντίον των παραπονουμένων, όπως έχουμε σημειώσει.  Ο κατηγορούμενος 7, κατά τη μαρτυρία, μετέβη εκεί σε μεταγενέστερο στάδιο αλλά υπάρχει συγκεκριμένη μαρτυρία για κακοποίηση παραπονουμένου στην παρουσία του.  Αυτά δεν υπάρχουν στην περίπτωση των κατηγορουμένων 8 και 10.  Αντίθετα, κατά τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής, ο κατηγορούμενος 8 συμπεριφέρθηκε ανθρώπινα στους παραπονούμενους και έκαμε ό,τι μπορούσε για να βοηθήσει τον ένα από αυτούς, στον οποίο άναψε και τσιγάρο.  Ο κατηγορούμενος 10 πήγε στη σκηνή μετά τη σύλληψη και ακινητοποίηση των παραπονουμένων, μετά από μήνυμα, μαζί με συνάδελφό του.  Ο ένας από τους παραπονούμενους καθόταν στο πεζοδρόμιο, τους είπαν ότι συνέλαβαν κάποιο μεθυσμένο και πως δεν χρειάζονταν βοήθεια.  Μετά από αυτό, έφυγαν.  Η παρουσία τους στη σκηνή διήρκησε μόλις δυο λεπτά και λόγος για διαφορετική αντιμετώπιση του κατηγορούμενου 10 από το συνάδελφό του που το συνόδευε, δεν μας υποδείχθηκε.  Θεωρούμε πως στο πλαίσιο της μαρτυρίας που έχει προσαχθεί από την ίδια την Κατηγορούσα Αρχή δεν θα ήταν δίκαιο να διαταχθεί επανεκδίκαση σε σχέση με τους κατηγορούμενους 8 και 10, ώστε η διαδικασία ως προς αυτούς, να τερματιστεί.

Ενόψει των πιο πάνω οι εφέσεις επιτυγχάνουν και διατάσσεται επανεκδίκαση, το συντομότερο δυνατό, από κακουργιοδικείο με διαφορετική σύνθεση σε σχέση με τους κατηγορούμενους 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 και 9, για τις κατηγορίες που αποτέλεσαν το αντικείμενο των εφέσεων.

ΝΑΘΑΝΑΗΛ, Δ.:  Άγομαι στην ίδια κατάληξη όπως και η πλειοψηφία σε σχέση με τον τερματισμό της περαιτέρω διαδικασίας για τους κατηγορούμενους 8 και 10, καθώς και για την επανεκδίκαση της υπόθεσης από διαφορετικής σύνθεσης Κακουργιοδικείο για τους υπόλοιπους κατηγορούμενους. 

Το σκεπτικό της πλειοψηφίας αναφορικά με όλα τα ζητήματα όπως αυτά αναλύονται στην απόφαση του Κωνσταντινίδη, Δ., με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.  Με όλο το σεβασμό, όμως, επιθυμώ να καταθέσω την προσωπική μου άποψη ως προς το πρώτο εξετασθέν θέμα, όπως επέλεξε να το χειριστεί το Κακουργιοδικείο, αυτό της αποδοχής της βιντεοταινίας εκ πρώτης όψεως ως πραγματικής μαρτυρίας («real evidence») και της μεταγενέστερης απόρριψης της, από το Κακουργιοδικείο, ενόψει και των ευρύτερων θεμάτων που απασχόλησαν κατά την έφεση, αλλά και πρωτοδίκως.

Κατά τη δική μου αντίληψη, η ανάγνωση του σκεπτικού του Κακουργιοδικείου στην τελική του απόφαση ημερ. 19.3.09 σελ. 5-17, παρά τη διασύνδεση του θέματος με ευρύτερες  αρχές της δίκαιης δίκης, αποκαλύπτει ότι ο αποκλεισμός της βιντεοταινίας ως αυθεντικής (και σχολιάζω εδώ, αποκλειστικά και μόνο την προσπάθεια απόδειξης της αυθεντικότητας διά της εξ ακoής μαρτυρίας του παραγωγού), είχε ως βασικό  υπόβαθρο τη θέση ότι η μη παρουσίαση του παραγωγού της κατά την ακροαματική διαδικασία αποστερούσε από την υπεράσπιση τα αναγκαία εκείνα εχέγγυα που θα διασφάλιζαν ορθή κρίση υπέρ ή εναντίον της αυθεντικότητας.  Θεωρήθηκε ως ανίσχυρη προς απόδειξη της αυθεντικότητας, η εξ ακοής δήλωση του παραγωγού ως προς το ζητούμενο, μέσω της μαρτυρίας του Γενικού Εισαγγελέα που κατείχε τη βιντεοταινία, αλλά και του μάρτυρα Νικολαΐδη, ποινικού ανακριτή στην υπόθεση, προς τον οποίο στην παρουσία του Γενικού Εισαγγελέα, ο άγνωστος παραγωγός παρέδωσε αργότερα το πρωτότυπο της βιντεοταινίας.

Αυτή ακριβώς τη μεταφορά της εξ ακοής μαρτυρίας ώστε εξ αυτής να εξάγεται ως πραγματικό συμπέρασμα η αυθεντικότητα της, δεν δέχθηκε το Κακουργιοδικείο διότι, ως επί λέξει εξήγησε: «Μεταφέρει η μαρτυρία αυτή τους ισχυρισμούς κάποιου τρίτου προσώπου το οποίο δεν κλήθηκε ως μάρτυρας στη δίκη και  ούτε αποκαλύφθηκε η ταυτότητα του, αποστερώντας έτσι από την υπεράσπιση κάθε ευκαιρία να τον αντεξετάσει ως προς την αυθεντικότητα της αλλά και γενικά ως προς τις συνθήκες παραγωγής της.».

Κατά την προσωπική μου εκτίμηση, αυτή η θέση  είναι ορθή ιδωμένη αυτοτελώς, ανεξάρτητα δηλαδή από το αν το Κακουργιοδικείο στη συνέχεια λανθασμένα απέκλεισε την υπόλοιπη διαθέσιμη μαρτυρία που είχε επίσης ως αντικειμενικό σκοπό την απόδειξη της αυθεντικότητας της βιντεοταινίας μέσω, δηλαδή, των εμπειρογνωμόνων.  Στο ακολουθούμενο σύστημα αντιπαράθεσης που λαμβάνεται στην Κύπρο, προερχόμενο και εδραζόμενο επί του αντίστοιχα θεμελιωμένου Αγγλοσαξονικού συστήματος κοινοδικαίου, αποτελεί ύψιστη και θεμελιώδη αρχή ότι έκαστος κατηγορούμενος δικαιούται να αντικρύσει και να αντικρούσει τον κατήγορο του, καθώς και όλους τους μάρτυρες του.  Με συνακόλουθο βέβαια το δικαίωμα αντεξέτασης ως τον κλασσικό τρόπο ανίχνευσης της αλήθειας.   Στις συνθήκες της συγκεκριμένης υπόθεσης, η προσπάθεια απόδειξης της αυθεντικότητας διά ενός εκ των τρόπων που επιχείρησε η κατηγορούσα αρχή, δηλαδή, με την εξ ακοής μαρτυρία μεταφοράς της θέσης του παραγωγού, δεν ήταν νομικά αποδεκτή για τους πιο κάτω λόγους:

Κατά  αρχάς δεν  ήταν περίπτωση που ήταν εξ αντικειμένου αδύνατη η παρουσίαση του παραγωγού ως μάρτυρα.  Ο εκφρασθείς και μεταφερθείς διά στόματος του Γενικού Εισαγγελέα, φόβος του άγνωστου παραγωγού δεν αποτελούσε κατά νόμο αποδεκτό λόγο μη παρουσίασης του ως μάρτυρα.  Δεν υπάρχει τέτοια νομοθετική πρόνοια στον περί Αποδείξεως Νόμο, Κεφ. 9, ούτε μετά την ομολογουμένως ευρεία τροποποίηση του αποκλεισμού του εξ ακοής κανόνα με τον τροποποιητικό Νόμο αρ. 32(Ι)/04.  Πρόνοια για προστασία μάρτυρα λόγω φόβου, που εξυπακούει βέβαια τη λήψη κατάθεσης του στη δίκη, υπάρχει στον περί Προστασίας Μαρτύρων Νόμο αρ. 95(Ι)/2001, εφόσον γίνεται προς τούτο σχετική αίτηση και το Δικαστήριο ικανοποιείται με βάση τα κριτήρια του άρθρου 3(3), ότι ο μάρτυρας χρήζει προστασίας καθορίζοντας τον τρόπο λήψης της κατάθεσης, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα και τα δικαιώματα του κατηγορούμενου. Στην Αγγλία, με το Criminal Justice Act 2003, άρθρο 116(2)(e), είναι επίσης επιτρεπτή, κατ΄ εξαίρεση, η προσαγωγή δηλώσεως που γίνεται έξω από τα πλαίσια της προφορικής μαρτυρίας επί Δικαστηρίω, για απόδειξη του περιεχομένου της αν, μεταξύ άλλων, ικανοποιείται το κριτήριο ότι το πρόσωπο τελεί υπό φόβο και το Δικαστήριο παρέχει άδεια να κατατεθεί η δήλωση του ως μαρτυρία.  Υπάρχουν ασφαλιστικές δικλίδες ως προς την επιβεβαίωση του φόβου, για τον οποίο δίνεται στο εδάφιο (3) ευρεία ερμηνεία, και για τους σκοπούς του παρόντος σκεπτικού αρκεί να γίνει αναφορά στον Archbold: Criminal Pleading, Evidence & Practice  2007, σελ. 1352-1357 και ιδιαίτερα στις σελ,. 1355-56 παρ. 11-22 και τις εκεί αυθεντίες.  Το εύλογο του φόβου αυτού, πρέπει να πιστοποιηθεί από το ίδιο το Δικαστήριο με ικανή προς τούτο μαρτυρία, περιλαμβανομένης ακόμη και της δυνατότητας να προσαχθεί κάποια προφορική μαρτυρία από τον μάρτυρα υπό συνθήκες που καθορίζει το Δικαστήριο ή μέσω κάποιας μορφής ηχογραφημένης συνέντευξης (R. v. H.W. and M. (2001) Crim. L.R. 815).

Ενόψει της επιλογής να μη χρησιμοποιηθούν οι πρόνοιες του περί Προστασίας των Μαρτύρων Νόμου, ως ανωτέρω, η μόνη δυνατότητα που προσφερόταν ήταν η παρουσίαση της βιντεοταινίας μέσω τρίτου προσώπου με όλους τους κινδύνους να μην γίνει αποδεκτή η αυθεντικότητα διά της εξ ακοής μεταφοράς της θέσης του αγνώστου παραγωγού ως προς την αυθεντικότητα της.  Και ο Γενικός Εισαγγελέας, καθιστώντας τον εαυτό του μάρτυρα και επιλέγοντας αυτό τον τρόπο χειρισμού της υπόθεσης, έγινε ο ίδιος κριτής του κατά πόσο ο άγνωστος παραγωγός ήταν αδύνατο να παρουσιαστεί ως μάρτυρας, δίνοντας προς αυτόν, λανθασμένα κατά την εκτίμηση μου,  υπόσχεση ότι δεν θα τον καλούσε, κατ΄ αντίθεση προς την ευρύτερη υποχρέωση της κατηγορούσας αρχής να θέσει προς την υπεράσπιση όλο το αποδεικτικό υλικό και βεβαίως τη μαρτυρία που έχει στη διάθεση της, απότοκο των αρχών  της δίκαιης δίκης και της ισότητας των όπλων, (δέστε Ιωάννου και Ηρακλέους ν. Δημοκρατίας (2001) 2 Α.Α.Δ. 657, Νικολαΐδης ν. Αστυνομίας (2003) 2 Α.Α.Δ.  271, Brown v. R. (1997) 1 Cr. App. R. 112, D.J. Harris, M. O´Boyle and C. Warbrick: Law of the European Convention on Human Rights σελ. 213).

Κατά δεύτερο λόγο, επί υπαρκτού και κατά τα άλλα ικανού, αλλά και εξαναγκάσιμου προσώπου να καταθέσει ως μάρτυρας, δεν είναι νοητή η μη προσαγωγή του ως μάρτυρα ή η προσφορά του προς αντεξέταση, κατ΄ επιλογή της κατηγορούσας αρχής, αποστερώντας έτσι την υπεράσπιση από το δικαίωμα άσκησης της αντεξέτασης, εκτός όπου η ίδια κρίνει ότι ο μάρτυρας δεν θα είναι μάρτυρας αληθείας (Τυμπιώτης ν. Δημοκρατίας (2004) 2 Α.Α.Δ. 612, σελ. 624-627, R. v. Oliva (1965) 3 All E.R. 1028).  Το τι συζητείται σ΄ αυτήν την περίπτωση δεν είναι το περιεχόμενο της πιθανής αντεξέτασης, αλλά αυτό καθ΄ αυτό το δικαίωμα και η παροχή δυνατότητας προς αντεξέταση.  Τα οποία σαφώς και αποστέρησε η κατηγορούσα αρχή από τους κατηγορούμενους εφόσον ο παραγωγός παρέμεινε άγνωστος από την αρχή μέχρι το τέλος της ακροαματικής διαδικασίας.  Το γεγονός ότι υπήρχε διαθέσιμη από την κατηγορούσα αρχή και άλλη μαρτυρία που οδηγούσε σε ένδειξη ή απόδειξη περί της αυθεντικότητας της βιντεοταινίας, δεν σήμαινε ότι η μη προσαγωγή του παραγωγού, υπό τις συνθήκες που επικράτησαν, (με γνωστή δηλαδή την ταυτότητα του στην κατηγορούσα αρχή), ήταν, άνευ ετέρου και δικαιολογημένη.

 Οποιαδήποτε προσπάθεια από την εφεσείουσα κατηγορούσα αρχή να μετατεθεί το βάρος της αποκάλυψης της ταυτότητας του παραγωγού στην υπεράσπιση ή ακόμη και στο ίδιο το Δικαστήριο ήταν, κατά την κρίση μου, ανεπίτρεπτη ως ερχόμενη ευθέως σε αντίθεση με τις καλά καθιερωμένες αρχές του βάρους απόδειξης σε ποινική υπόθεση και του δικαιώματος της υπεράσπισης να «εκμεταλλευτεί» τα ουσιαστικά ή διαδικαστικά λάθη της κατηγορούσας αρχής, απόρροια βεβαίως της θεμελειώδους αρχής του τεκμηρίου της αθωότητας ενός κατηγορούμενου.

Κατά τρίτο λόγο, η δυνατότητα προσαγωγής με το Νόμο αρ. 32(Ι)/04, εξ ακοής μαρτυρίας κατά ένα πλέον ελαστικό τρόπο, δεν αλλοιώνει το θεμελιώδες δικαίωμα αντεξέτασης ή τη δυνατότητα αντεξέτασης, όπου βεβαίως το ζήτημα είναι σημαντικό και όπου η παράλειψη αντεξέτασης δυνατόν να ισοδυναμεί με στέρηση ανίχνευσης της αλήθειας. Δυνατότητα που έχει ρητά διατηρηθεί με τις διατάξεις του άρθρου 26(1) του Νόμου. Το κατά πόσον μια ενδεχόμενη καταδίκη θα στηρίζεται αποκλειστικά ή κατά τρόπο αποφασιστικό στην εξ ακοής μαρτυρία, είναι ζήτημα το οποίο δεν μπορεί εκ προοιμίου να εξετάζεται κατ΄ απόλυτο τρόπο, εφόσον, σε μια σύνθετη υπόθεση, όπως η παρούσα, που η απόδειξη γεγονότος δύναται να επιτευχθεί με την προσαγωγή ποικιλότροπης μαρτυρίας, το ζήτημα πρέπει να αντιμετωπισθεί στο τέλος της ημέρας συνολικά και όχι βέβαια αποσπασματικά. 

Το αυτονόητο στις υπό κρίση υποθέσεις, θα ήταν η παρουσία του παραγωγού της βιντεοταινίας οπότε και η αυθεντικότητα της θα τίθετο άμεσα στο μικροσκόπιο της αντεξέτασης ως προς τους λόγους που είχε ληφθεί η ταινία, τον τρόπο χρήσης της μηχανής που χρησιμοποιήθηκε, τη διάρκεια της, τις κινήσεις του παραγωγού κατά τη βιντεοληψία, καθιστώντας ενδεχομένως, αλλά όχι απαραιτήτως, μη αναγκαία την προσαγωγή επιστημονικής μαρτυρίας προς απόδειξη της αυθεντικότητας. 

Κατά κανόνα, η πραγματική μαρτυρία («real evidence»), δεν δημιουργεί πρόβλημα στην αποδοχή της ως απτής μαρτυρίας που ομιλεί αφεαυτής υπό την έννοια της υπόθεσης The Statue of Liberty (1968) 2 All E.R. 195.  Είναι, δηλαδή, τέτοιας φύσης που από μόνη της δίνει πληροφορίες ευκόλως παρατηρούμενες από το Δικαστήριο.  Και διακρίνεται ως μη εξ ακοής (Murphy on Evidence 8η έκδ. σελ. 237-238), όπου για παράδειγμα ένας υπολογιστής χρησιμοποιείται ως «μηχανή» επεξεργασίας αριθμών χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση, οπότε και είναι αποδεκτή η παραγωγή από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή του σχετικού εντύπου («computer printout»), ως απτή μαρτυρία. (Wood (1982) 76 Cr. App. R. 23 και Minors  (1989) 1 W.L.R. 441).  Μάλιστα, οι κανόνες της καλύτερης δυνατής μαρτυρίας («best evidence rule»), κάμπτονται και η δεκτότητα μιας πραγματικής μαρτυρίας κρίνεται στη βάση όχι φορμαλιστικών κριτηρίων, επιτρέποντας έτσι την αποδοχή αντιγράφου (Kajala v. Noble (1982) 75 Cr. App.R.  149), ή, την προσαγωγή ακόμη και προφορικής μαρτυρίας όπου η ταινία είχε κατά λάθος διαγραφεί (Taylor v. Chief Constable of Cheshire (1986) 1 W.L.R. 1479).

Εδώ, όμως, η αποδοχή της βιντεοταινίας ως πραγματικής μαρτυρίας είχε έντονο το στοιχείο της ανθρώπινης και όχι απλώς της απρόσωπης μηχανικής ανάμειξης και έτσι ήταν επιβεβλημένη η προσαγωγή του παραγωγού.

Η απόφαση της πλειοψηφίας της Πλήρους Ολομέλειας στην A. Panayides Constructions Ltd v. Χαραλάμπους (2004) 1 Α.Α.Δ. 416, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν έθεσε τα πράγματα διαφορετικά.  Κρίνοντας ότι το άρθρο 4(2) του Κεφ. 9, πριν τροποποιηθεί εξ ολοκλήρου, είχε επιβιώσει του Άρθρου 188 του Συντάγματος, το συγκεκριμένο επίδικο εκεί τεκμήριο (λογαριασμός νοσοκομείου του εξωτερικού ενόψει πρακτικής δυσκολίας παρουσίασης μάρτυρα εκ του νοσοκομείου), πληρούσε τις προϋποθέσεις κατάθεσης του, μη καταστρατηγώντας το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη λόγω μη παροχής του δικαιώματος αντεξέτασης.  Ιδιαίτερα, τη στιγμή που άλλα έγγραφα από το ίδιο νοσοκομείο είχαν κατατεθεί χωρίς ένσταση.  Η έμφαση στην απόφαση της πλειοψηφίας, επί του συγκεκριμένου ζητήματος με αναφορά και στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ήταν πως ζήτημα παραβίασης του δικαιώματος για δίκαιη δίκη κάτω από το Άρθρο 6(3)(δ) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αντίστοιχο με το Άρθρο 12.5(δ) του Συντάγματος, αποφασίζεται συγκεκριμένα («in concreto») και όχι αφηρημένα («in abstracto»), λόγος δε για στέρηση  δικαιώματος αντεξέτασης σε υπόθεση είναι δυνατό να γίνει «…. εάν, βάσει των περιστατικών της, μπορεί να λεχθεί ότι, ως εκ της μη αντεξέτασης των εν λόγω προσώπων, στη γραπτή κατάθεση των οποίων στηρίχθηκε το Δικαστήριο, ο αντίδικος ή ο κατηγορούμενος δεν έτυχε, τελικά, δίκαιης δίκης.» (απόφαση Γαβριηλίδη, Δ.). Στην A. Panayides Constructions Ltd, κρίθηκε ότι θα  ήταν άδικος ο αποκλεισμός του εγγράφου οδηγώντας σε απόληξη στέρησης δικαιωμάτων, λόγω της αυστηρής εφαρμογής του εξ ακοής κανόνα, σε συνάρτηση του με το δικαίωμα αντεξέτασης.

 Στην παρούσα υπόθεση, η μη παροχή της δυνατότητας αντεξέτασης του παραγωγού, περιορισμένη, καθώς προσωπικά το αντιλαμβάνομαι το ζήτημα, και μόνο στην απόδειξη της αυθεντικότητας, απέληγε σε αποστέρηση δικαιωμάτων της υπεράσπισης.

Τα πιο πάνω αναφέρονται, και πρέπει να αναγιγνώσκονται υπό το φως του δεδομένου ότι σ΄ ένα ευρύτερο πλαίσιο, υπήρχε και άλλη μαρτυρία, επαρκής από τη φύση της, που κατεδείκνυε την αυθεντικότητα της βιντεοταινίας, ανεξάρτητα από τον ίδιο τον παραγωγό της.  Θεωρούμενη η μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής στο σύνολο της, δεν θα μπορούσε να τεθεί ζήτημα μη δίκαιης δίκης υπό την ευρύτερη και αφηρημένη της έννοια.  Ως προς το συγκεκριμένο όμως ζήτημα που αντιμετωπίστηκε την πιστοποίηση, δηλαδή, της αυθεντικότητας της βιντεοταινίας, αυτή δεν ήταν δυνατόν να γίνει με την αποδοχή της προς τούτο θέσης του παραγωγού, μεταφερθείσα διά του Γενικού Εισαγγελέα.

ΑΡΤΕΜΗΣ, Π.:  Είχα την ευκαιρία να μελετήσω την απόφαση της πλειοψηφίας, του Κωνσταντινίδη, Δ.,  στην οποία εκτίθενται πλήρως τα γεγονότα των υπό εκδίκαση εφέσεων, με τα οποία και συμφωνώ και ως εκ τούτου δεν παρίσταται ανάγκη να τα επαναλάβω.

Πέραν των γεγονότων αυτών, πλείστες παρατηρήσεις και επί μέρους κρίσεις του Δικαστηρίου, με βρίσκουν σύμφωνο, πλην, εντούτοις, του ουσιώδους θέματος του κατά πόσο το άρθρο 137 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, καλύπτει τους λόγους έφεσης που εγείρονται στις παρούσες εφέσεις, επί του οποίου και διαφωνώ.

Κατά την κρίση μου, πλείστοι από τους λόγους έφεσης δεν καλύπτονται από τις πρόνοιες του άρθρου αυτού, όπως έχουν επεξηγηθεί με νομολογία που ακολούθησε. 

Το σχετικό άρθρο προνοεί τα ακόλουθα:

«137(α) Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας δύναται –

(α) να ασκήσει έφεση ή να εγκρίνει την άσκηση έφεσης από αθωωτική απόφαση Κακουργιοδικείου ή Επαρχιακού Δικαστηρίου για οποιοδήποτε από τους ακόλουθους λόγους:

(ι)  ότι δεν υπήρξε απόδειξη βάσει της οποίας το Δικαστήριο μπορούσε εύλογα να διαπιστώσει πραγματικό γεγονός ή γεγονότα αναγκαία για τη θεμελίωση της απόφασης αυτής˙

(ιι)  ότι απόδειξη έγινε πλημμελώς δεκτή ή αποκλείστηκε˙

(ιιι)  ότι ο νόμος εφαρμόστηκε πλημμελώς επί των πραγματικών γεγονότων˙

(iv)  ότι υπήρξε αντικανονικότητα διαδικασίας˙

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .»

(Ο όρος «απόδειξη» αποδίδει τον όρο “evidenceτου αρχικού κειμένου, δηλ. σημαίνει «μαρτυρία»).

Επισημαίνω ότι, βάσει των προνοιών του άρθρου 137 και της σχετικής νομολογίας, δικαιολογείται ο αυστηρός περιορισμός του δικαιώματος έφεσης στα πλαίσια του άρθρου 137, τοσούτω μάλλον και εν όψει των διατάξεων του άρθρου 12.2 του Συντάγματος, που προνοούν ότι καταδικασθείς ή αθωωθείς δεν δικάζεται εκ δευτέρου.

Για σκοπό καλύτερης κατανόησης της θέσης που θα εκφράσω, παραθέτω και τους λόγους έφεσης των πιο πάνω υποθέσεων, που είναι κοινοί σε όλες:

«Πρώτος Λόγος Έφεσης

Το Κακουργιοδικείο πλημμελώς απέκλεισε την απόδειξη, που νομίμως παρουσιάστηκε και έγινε κατ΄αρχάς αποδεκτή από το Κακουργιοδικείο βάσει του δικαίου περί αποδείξεως, με τη μορφή μιας βιντεοταινίας η οποία απεικόνιζε τα αδικήματα των κατηγορουμένων.

Δεύτερος Λόγος Έφεσης

Το Δικαστήριο λανθασμένα απέκλεισε την απόδειξη που συνίστατο στην μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων που στήριξαν την αυθεντικότητα του τεκμηρίου 43.

Τρίτος Λόγος Έφεσης

Το Κακουργιοδικείο εσφαλμένα απέκλεισε την απόδειξη που συνίστατο στη μαρτυρία των παραπονουμένων όσον αφορά την αναγνώριση των κατηγορουμένων.

Τέταρτος Λόγος Έφεσης

Το Δικαστήριο πλημμελώς απέκλεισε αποδείξεις σχετικές  με την ενοχή των Κατηγορουμένων.

Πέμπτος Λόγος Έφεσης

Το Δικαστήριο εσφαλμένα απέκλεισε την απόδειξη που συνίστατο στη μαρτυρία των αξιωματικών της Αστυνομίας όσον αφορά την αναγνώριση των κατηγορουμένων.

Έκτος Λόγος Έφεσης

Το Δικαστήριο πλημμελώς χρησιμοποίησε τη δημοσιότητα που δόθηκε στην υπόθεση ως ένα από τους λόγους που δικαιολογούσαν την αθώωση των κατηγορουμένων με αποτέλεσμα να εφαρμόσει πλημμελώς τη σχετική νομολογία και να καταστήσει τη διαδικασία εξέτασης της υπόθεσης αντικανονική.

Έβδομος Λόγος Έφεσης

Το Δικαστήριο εφάρμοσε πλημμελώς τα άρθρα 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα πάνω στα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης.

Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Σωφρονίου (2000) 2 Α.Α.Δ. 152, «πρόδηλο είναι από το κείμενο του άρθρου 137(1)(α), κρινόμενο στην ολότητά του, ότι το δικαίωμα υποβολής έφεσης από το Γενικό Εισαγγελέα περιορίζεται σε νομικά ζητήματα».  Θα έπρεπε στο πιο πάνω να προστεθεί και το «όπως αυτά καθορίζονται στο άρθρο αυτό και όπως έχουν ερμηνευθεί από τη νομολογία».  Τούτο είναι αναγκαίο, αφού το άρθρο δεν αναφέρεται γενικά σε «νομικά θέματα», αλλά μόνο σε εκείνα που προκύπτουν από τις πρόνοιές του.  Επίσης, τονίστηκε στην πιο πάνω απόφαση, καθώς και σε άλλες, ότι δεν επιτρέπεται η άσκηση έφεσης εναντίον της αξιολόγησης της μαρτυρίας ή οποιουδήποτε θέματος συναφούς προς αυτή, όπως επίσης και αποκλείεται η προσβολή των ευρημάτων του Δικαστηρίου επί των γεγονότων.  Σημειώνω εδώ πως η νομολογία αναφέρεται γενικά στην αξιολόγηση μαρτυρίας και όχι μόνο σε θέματα αξιοπιστίας.

Είναι προφανές από τα πιο πάνω, ότι, τουλάχιστον οι λόγοι έφεσης μέχρι και τον πέμπτον, αναφέρονται σε πλημμελή ή εσφαλμένο αποκλεισμό απόδειξης (μαρτυρίας), ώστε να παραπέμπουν ευθέως στην υποπαράγραφο (ιι), όπου αναφέρεται ότι « απόδειξη έγινε πλημμελώς αποδεκτή ή αποκλείστηκε»

Ο πλημμελής  αποκλεισμός μαρτυρίας και τι συνιστά τέτοιο αποκλεισμό, υπήρξε αντικείμενο της νομολογίας μας.

Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Μανώλη (1995) 2 Α.Α.Δ. 208, στη σελ. 213, το Δικαστήριο, μη δεχόμενο εισήγηση του δικηγόρου του εφεσείοντα ότι η απόρριψη μαρτυρίας μερικώς ή ολικώς ήταν αποκλεισμός της, ανέφερε τα ακόλουθα, στη σελ. 214:

«Η εισήγηση αυτή του δικηγόρου του εφεσείοντα δεν μας βρίσκει σύμφωνους, γιατί η μερική ή ολική απόρριψη μαρτυρίας των δύο μαρτύρων κατηγορίας, . . ., ήταν το αποτέλεσμα της αξιολόγησης της μαρτυρίας και κατ΄επέκταση της απόρριψης της και όχι του πλημμελούς αποκλεισμού της.  Ο πλημμελής αποκλεισμός μαρτυρίας είναι η μη αποδοχή αποδεκτής μαρτυρίας και όχι η αποδοχή αποδεκτής μαρτυρίας και η μετέπειτα απόρριψή της σαν αναξιόπιστης».

 

(Η υπογράμμιση είναι δική μου).

Έτσι, ο όρος «αποκλεισμός» έχει την έννοια της εκ προοιμίου απαγόρευσης προσκόμισης της μαρτυρίας.

Τα πιο πάνω υιοθετήθηκαν και στη Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Σοφρωνίου (πιο πάνω) στη σελ. 159.

Προκύπτει σαφώς από τα πιο πάνω, πως σε καμία περίπτωση το Κακουργιοδικείο απέκλεισε πλημμελώς ή άλλως μαρτυρία.  Αντίθετα, η βιντεοταινία δεν αποκλείστηκε, αφού κατατέθηκε ως τεκμήριο ενώπιον του Δικαστηρίου.  Ούτε η μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων σχετικά με την αυθεντικότητα αποκλείστηκε εκ προοιμίου˙ τελικά δεν έγινε αποδεκτή μετά από αξιολόγηση. Αλλά και η μαρτυρία των παραπονουμένων έγινε δεκτή και προσκομίστηκε όπως και αυτή των αξιωματικών, που αναφερόταν στην αναγνώριση των κατηγορουμένων.  Όλες οι μαρτυρίες αυτές έγιναν αποδεκτές, αλλά, στο τέλος, αφού αναλύθηκαν από το Κακουργιοδικείο και αξιολογήθηκαν, απορρίφθηκαν.   Ασχέτως αν ορθά ή όχι απορρίφθηκαν. Έτσι, δεν μπορεί να στηριχθεί η άποψη πως υπήρξε πλημμελής αποκλεισμός αποδεκτής μαρτυρίας, αφού τέτοιος αποκλεισμός θα πρέπει να συνίσταται σε απαγόρευση προσκόμισης της μαρτυρίας και όχι τελικής απόρριψής της μετά από αξιολόγηση.

Παρόλο ότι οι πέντε πρώτοι λόγοι έφεσης παραπέμπουν στην υποπαράγραφο του άρθρου 137(1)(α)(ii), εντούτοις θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο οι λόγοι αυτοί μπορεί να καλύπτονται και από άλλες υποπαραγράφους του άρθρου. 

Όσον αφορά την υποπαράγραφο (i), που αναφέρεται στη μη ύπαρξη μαρτυρίας, βάσει της οποίας το Δικαστήριο θα μπορούσε εύλογα να διαπιστώσει πραγματικό γεγονός αναγκαίο για τη θεμελίωση της απόφασης,  παραπέμπω στη σχετική νομολογία.

Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Δημοσθένους (1990) 2 Α.Α.Δ. 153, λέχθηκαν τα ακόλουθα επί τους προκειμένου στις σελ. 157 – 158:

«Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι το δικαίωμα περιορίζεται σε περιπτώσεις απουσίας μαρτυρίας για τη διαπίστωση γεγονότος ή γεγονότων.  Το κριτήριο είναι αντικειμενικό και περιορίζεται στην εξακρίβωση αν υπήρχε μαρτυρία η οποία θα μπορούσε να θεμελιώσει εύρημα, όχι μαρτυρίας η οποία να δικαιολογεί τα ευρήματα του Δικαστηρίου.   . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Η δεύτερη και σημαντικότερη διαπίστωση είναι ότι το εδάφιο αυτό της νομοθεσίας περιορίζει το δικαίωμα της έφεσης σε περιπτώσεις όπου αμφισβητείται η ύπαρξη γεγονότος αναγκαίου για τη θεμελίωση της απόφασης.  Η ύπαρξη αμφιβολιών ως προς τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος εκθεμελιώνει την κατηγορία.  Πρόκειται για αρνητική διαπίστωση που δε σχετίζεται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο γεγονός αλλά με την αποτυχία της Κατηγορίας να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την κατηγορία εναντίον του κατηγορουμένου.  Η διάταξη της νομοθεσίας η οποία εξετάζεται μπορεί να επικληθεί μόνο στις περιπτώσεις όπου προβλέπεται η ύπαρξη θετικού γεγονότος για την υποστήριξη της απόφασης

(Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου).

Στην παρούσα περίπτωση είναι προφανές ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί η παράγραφος αυτή, αφού δεν πρόκειται περί ύπαρξης θετικού γεγονότος για την υποστήριξη της απόφασης αθώωσης, αλλά πρόκειται για αρνητική διαπίστωση που σχετίζεται με την κρίση του Δικαστηρίου πως η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της με την αναγκαία βεβαιότητα.  Στο σημείο αυτό θα ήταν διαφωτιστικό να παραθέσω ένα παράδειγμα για το πώς κατανοώ την έννοια των προνοιών της υποπαραγράφου αυτής.  Αν, π.χ., πρόσωπο που αντιμετώπιζε κατηγορία πρόκλησης τραυματισμού αθωωνόταν μετά από απόφανση του Δικαστηρίου ότι ενέργησε σε αυτοάμυνα,  θα τύγχανε εφαρμογής η υποπαράγραφος (i) αν δεν υπήρχε οποιαδήποτε μαρτυρία που να δικαιολογούσε και πάνω στην οποία να είχε βασισθεί το εύρημα αυτό.  Κάτι τέτοιο, όπως παρατήρησα πιο πάνω, δεν συμβαίνει στην παρούσα υπόθεση.

Ούτε οι λόγοι 1 – 5 μπορεί να καλυφθούν από τις πρόνοιες της υποπαραγράφου (iii), που αφορούν την πλημμελή εφαρμογή νόμου επί των πραγματικών γεγονότων.  Με βάση την υποπαράγραφο αυτή, παρέχεται δικαίωμα έφεσης όταν σχετικές πρόνοιες του νόμου τυγχάνουν εσφαλμένης εφαρμογής στα γεγονότα.  «Τα γεγονότα είναι εκείνα τα οποία συνθέτουν τα ευρήματα του Δικαστηρίου.  Ο όρος ´γεγονότα΄ (facts) αντιδιαστέλλεται, στο πλαίσιο του Άρθρου 137(1)(α), προς τον όρο ΄μαρτυρία΄ (evidence), υποδηλώνει δε παραδεκτά γεγονότα ή γεγονότα τα οποία διαπιστώνει το Δικαστήριο ως υπαρκτά».  (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Σωφρονίου (πιο πάνω)).  Αν διδόταν ευρεία ερμηνεία γενικά στο άρθρο και ειδικά στον όρο «γεγονότα», ώστε στην ουσία, να περιλαμβάνει και μαρτυρία, τότε κάθε λανθασμένη αξιολόγηση μαρτυρίας θα ενέπιπτε στην αρχή της πλημμελούς εφαρμογής του νόμου, οδηγώντας σε απεριόριστο δικαίωμα έφεσης για οποιοδήποτε θέμα.

Κρίνοντας το ζήτημα,  καταλήγω πως ούτε η υποπαράγραφος αυτή μπορεί να εφαρμοστεί στους πέντε πρώτους λόγους  και ιδιαίτερα στον πρώτο,  σε συνάρτηση με το συμπέρασμα του Δικαστηρίου πως η μαρτυρία των δύο εμπειρογνωμόνων ήταν αντινομική. Αυτό δεν συνιστούσε γεγονός επί του οποίου εφαρμόστηκε πλημμελώς ο νόμος, αλλά ήταν αξιολόγηση της μαρτυρίας των εμπειρογνωμόνων. Στην ουσία το Δικαστήριο το τι είπε ήταν ότι, η κρίση του ενός εμπειρογνώμονα, ότι ήταν σχεδόν βέβαιο ότι η βιντεοκασέτα ήταν αυθεντική, ήταν μία κρίση αντιφατική με εκείνη του άλλου εμπειρογνώμονα, που ανάφερε ότι η βιντεοκασέτα ήταν πιο πιθανόν να είναι αυθεντική παρά να μην είναι.  Ήταν δηλαδή στην ουσία σύγκριση της ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας και αξιολόγηση, έστω και  λανθασμένη,  που δεν καλύπτεται από την υποπαράγραφο (iii) του άρθρου 137(1)(α).

 Όλοι  οι πρώτοι πέντε λόγοι έφεσης, κατά την κρίση μου, συνιστούν συγκαλυμμένη προσβολή της αξιολόγησης της μαρτυρίας και των ευρημάτων του Κακουργιοδικείου.

Ο 6ος λόγος έφεσης, καθώς και ο 7ος, που αφορούν τη δημοσιότητα που δόθηκε στην υπόθεση, καθώς και την εφαρμογή των άρθρων 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα στα γεγονότα της υπόθεσης αντιστοίχως, είναι δυνατόν και μάλλον καλύπτονται από τις πρόνοιες του άρθρου 137(1)(α), αλλά το θέμα δεν έχει πια ουσιαστική σημασία, εν όψει της κατάληξής μου που αφορά τους άλλους πέντε λόγους έφεσης που προηγούνται.

Τελειώνοντας, παραπέμπω στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Δημοσθένους (πιο πάνω), όπου ο Πικής, Δ., (όπως ήταν τότε) παρατήρησε τα πιο κάτω σημαντικά σχετικά με το δικαίωμα του Γενικού Εισαγγελέα για έφεση από αθωωτική απόφαση του Κακουργιοδικείου:

«Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου (1990) 2 Α.Α.Δ.) 133, γίνεται αναφορά στις πρόνοιες του άρθρου 137(1)(α) και υποδεικνύεται ότι το δικαίωμα του Γενικού Εισαγγελέα πηγάζει αποκλειστικά από τις διατάξεις του Κεφ. 155˙ περαιτέρω, ότι αποτελεί παρέκκλιση από τις σχετικές αρχές του αγγλικού κοινού δικαίου (που αποτελούν το θεμέλιο του δικαιικού μας συστήματος) και καθιστούν το πρωτόδικο δικαστήριο το μοναδικό κριτή της αθωότητας ή της ενοχής του κατηγορουμένου.  Δικαιολογείται συνεπώς, όπως έχει υποδειχθεί στην πιο πάνω απόφαση, ο αυστηρός περιορισμός του δικαιώματος του Γενικού Εισαγγελέα για έφεση στα πλαίσια που θέτει το άρθρο 137.  Το γεγονός ότι στην Κύπρο ο δικαστής είναι ταυτόχρονα ο κριτής του δικαίου, δε μειώνει το ρόλο του ως κριτή των γεγονότων, ούτε αλλοιώνει το παραδοσιακό πλαίσιο της δίκης βάσει των αρχών του κοινού δικαίου.

Αποτελεί θεμελιακή αρχή του κοινού δικαίου ότι ο κατηγορούμενος δεν πρέπει να δικάζεται για το ίδιο αδίκημα περισσότερες της μιας φορές ή, ακόμα ακριβέστερα, δεν πρέπει να τίθεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο καταδίκης για περισσότερες της μιας φορές.  Η αρχή αυτή αποτελεί ένα από τα εχέγγυα της ελευθερίας και ενσωματώνεται στο Σύνταγμα.  Το άρθρο 12.2 ορίζει:

΄Ο απαλλαγείς ή καταδικασθείς δεν δικάζεται εκ δευτέρου για το αυτό αδίκημα.  Ουδείς τιμωρείται εκ δευτέρου δια την αυτήν πράξιν ή παράλειψιν, εκτός εάν συνεπεία ταύτης προεκλήθη θάνατος.`

Η ερμηνεία του άρθρου αυτού του Συντάγματος δεν τέθηκε προς συζήτηση και ούτε εξετάστηκε αν οι πρόνοιες του άρθρου 25(3) του Περί Δικαστηρίων Νόμου, και εκείνες του άρθρου 145(1)(δ) του Κεφ. 155 για επανεκδίκαση συμβιβάζονται με τις πρόνοιες του άρθρου 12.2 του Συντάγματος.  Ο μόνος λόγος για τον οποίο κάμνουμε αναφορά στις διατάξεις του άρθρου 12.2 είναι για να επισημάνουμε το περιεχόμενό τους και να υποδείξουμε ότι παρέχουν πρόσθετο λόγο για τον αυστηρό περιορισμό του δικαιώματος του Γενικού Εισαγγελέα για έφεση κατ΄αθωωτικής αποφάσεως του Επαρχιακού Δικαστηρίου στα πλαίσια που θέτουν οι πρόνοιες του άρθρου 137(1)(α) του Κεφ.155.»

Καταλήγοντας, θα ήθελα να υποδείξω ακόμη μία πρόνοια του άρθρου 137, που υποστηρίζει και πάλι τον αυστηρό περιορισμό του δικαιώματος για έφεση κατ΄αθωωτικής απόφασης.  Αυτή είναι η πρόνοια του άρθρου 137(4), όπου αναφέρεται ότι, σε περίπτωση έφεσης από το Γενικό Εισαγγελέα (ασχέτως του αν αυτή επιτυγχάνει ή όχι), η Δημοκρατία καταβάλλει τα έξοδα του εφεσίβλητου, όπως αυτά καθοριστούν από τον Αρχιπρωτοκολλητή.

Όσον αφορά τους εφεσίβλητους, κατηγορούμενους 8 και 10, υπάρχει και επιπρόσθετος, κατά την κρίση μου, λόγος, για τον οποίο οι εφέσεις εναντίον τους θα έπρεπε να απορριφθούν.  Ο κατηγορούμενος 10 ήταν παρών μόνο για 2 έως 3 λεπτά στη σκηνή και από τη μαρτυρία δεν προκύπτει οποιαδήποτε συμμετοχή του  στα αδικήματα που διαπράχθηκαν.  Για τον κατηγορούμενο 8, παρόλο ότι αυτός βρισκόταν στη σκηνή για περισσότερο χρόνο, εντούτοις δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία που να τον συνδέει με διάπραξη αδικήματος ή ανοχή διάπραξης.  Αντίθετα, η μαρτυρία του ενός εκ των παραπονουμένων δείχνει πως αυτός, όχι μόνο δεν έλαβε μέρος στην κακοποίηση των παραπονουμένων, αλλά, αντίθετα, με την παρέμβασή του απέτρεψε τα χειρότερα.  Ως εκ τούτου, κρίνω ότι κακώς καταχωρήθηκε  η έφεση και εναντίον τους, αφού με αυτή την απόφαση της Εισαγγελίας υποβλήθηκαν και οι δύο σε αχρείαστη ταλαιπωρία και έξοδα, στην απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας που να δικαιολογεί τη διαδικασία αυτή.

Εν όψει όλων των πιο πάνω, θα κατέληγα σε απόρριψη όλων των εφέσεων εναντίον των εφεσίβλητων/κατηγορουμένων.


8 Σχόλια

Filed under "δικαιοσύνη", Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, διάφορα

update 25/3/10 Ο γνωστός-άγνωστος τρομοκράτης που σπέρνει την φτώχεια και την μιζέρια-Goldman Sachs bank Ποια είναι

Η τράπεζα που «δάνεισε» αέρα κουπανιστό βεβαίως βεβαίως τάχα κρυφά τον πορδυπουργό Σημίτη για να βάλει την ελλάδα στην ΟΝΕ  

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που αλίευσα από το http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1147440

Διαφωτιστικό άρθρο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου που δημοσιεύτηκε στις 1/3/2010 και εξηγεί την τωρινή οικονομική κατάσταση, δείτε το στο

http://konstantakopoulos.blogspot.com/2010/03/goldman-sachs.html

Ενδιαφέρον θα ήταν να μάθουμε εάν η Γκόλντμαν Ζακς διατηρούσε ή και συνεχίζει να διατηρεί κάποιον “τοποτηρητή” και στα καθ’ ημάς και σε ποιο ακριβώς πόστο. Σε κυβερνητικό ή μήπως σε κρατικό που πάντως επηρεάζει καθοριστικά κρίσιμες κυβερνητικές αποφάσεις σχετικά με την οικονομία και τη διαχείριση των δημοσιονομικών μας προβλημάτων;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πως θα σας φαινόταν αν ο προπονητής του Ολυμπιακού έπαιζε 100 εκατομμύρια στο Προ-Πο, ποντάροντας στην ήττα και τον υποβιβασμό της ομάδας του και συνιστώντας στους φίλους του να κάνουν το ίδιο; Τι θα έκαναν οι οπαδοί των Ερυθρολεύκων σε έναν τέτοιο προπονητή;

Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι κάνει η τράπεζα Γκόλντμαν Ζακς, κύριος σύμβουλος επί σειρά ετών των ελληνικών κυβερνήσεων σε θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, προνομιακός συνομιλητής των Πρωθυπουργών και από τους κύριους διαχειριστές του δημόσιου χρέους μας. Με το ένα χέρι, η τράπεζα κερδίζει δισεκατομμύρια από τις “συμβουλές” της και τη διαχείριση του χρέους. Με το άλλο, παίζει στην αγορά CDS ποντάροντας στη χρεωκοπία της Ελλάδας, σε στενή συνεργασία με το κερδοσκοπικό χετζ φαντ Πόλσον, που κέρδισε του κόσμου τα λεφτά στην κρίση του 2008. H Γκόλντμαν φροντίζει ταυτόχρονα να υπονομεύει την ελληνική αξιοπιστία, τινάζοντας στον αέρα τα ελληνικά επιτόκια και οδηγώντας τη χώρα στον γκρεμό! Αν δεν χρεωκοπήσει η Ελλάδα κερδίζει από τα αυξημένα επιτόκια, αν χρεωκοπήσει κερδίζει από τη χρεωκοπία. Κερδίζει στήνοντας τη φούσκα, κερδίζει και ξεφουσκώνοντας τη φούσκα, πιστή στην αρχή “άρπαξε το τσεκ πριν σκάσει το καρπούζι”. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα καρπούζι. Η τράπεζα το παρουσιάζει ως υπαρκτό, κερδίζει από την πώλησή του και το αφήνει να σκάσει πριν το πάρει στα χέρια του ο αγοραστής.

Δεν είναι πρώτη φορά που το κάνει, είναι η πάγια μέθοδός της, χάρη στην οποία κυριάρχησε στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική αγορά, εξοντώνοντας τους ανταγωνιστές. Η Γκόλντμαν γιγαντώνεται απομυζώντας τους πελάτες-θύματα, γι’ αυτό την ονόμασε βαμπίρ η Λιμπερασιόν. Τα ίχνη της εντοπίζονται πίσω από όλες τις φούσκες και οικονομικές καταστροφές (κερδοσκοπία πετρελαίου, μετοχών υψηλής τεχνολογίας κ.ο.κ.).

Η τράπεζα πρωταγωνίστησε στα σάπια στεγαστικά δάνεια, οδηγώντας στην καταστροφή του 2008. Τότε, οι τραπεζίτες ανάγκασαν τις κυβερνήσεις να ξοδέψουν 11.400 δισεκατομμύρια δολλάρια (αν έχετε τρόπο να φαντασθείτε ένα τέτοιο ποσό) για να καλύψουν τις νομότυπες ή μη απάτες των τραπεζών. Αφού σώθηκαν οι από τη χρεωκοπία, βγάζοντας μάλιστα και κάτι τις, οι τραπεζίτες επανήλθαν στα ίδια βάζοντας στο στόχαστρο ευάλωτα κράτη. Και δοκιμάζοντας το ευρώ, προτού κατοχυρωθεί ως παγκόσμιο αποθεματικό, υπονομεύοντας την αμερικανική κυριαρχία.

Η ΦΙΡΜΑ: ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ-ΒΑΜΠΙΡ

Οι Αμερικανοί λατρεύουν τα παρατσούκλια. Τη CIA τη λένε «The Company» (H Εταιρεία). Τη Μαφία «The Family» (Η Οικογένεια). Την Goldman Sachs «The Firm» (Η Φίρμα). Γκόλντμαν και Σαξ ήταν δύο Γερμανοεβραίοι μετανάστες. ‘Ιδρυσαν την τράπεζα το 1869, αλλά δεν θα μπορούσαν ίσως να φανταστούν ότι θα γινόταν σήμερα η μεγαλύτερη στον κόσμο, αλλά και μια πραγματική, αν και αφανής, όσο μπορεί, υπερκυβέρνηση του κόσμου.

Η Γκόλντμαν δεν έχει απλώς καλές σχέσεις με την αμερικανική κυβέρνηση, είναι, σε μεγάλο βαθμό, η κυβέρνηση. Το μυστικό της επιτυχίας της; ‘Εσπαγε πρώτη όλες τις κρατικές ρυθμίσεις και ηθικές δεοντολογίες, ποντάροντας και κερδίζοντας από την χρεωκοπία των πελατών της! Μπορούσε να το κάνει, γιατί είχε ανθρώπους της στην κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, σε ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες και την ίδια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Επηρεάζει καθοριστικά τις αποφάσεις που διαμορφώνουν την τραπεζική αγορά και τις ρυθμίσεις της.

Η αχαλίνωτη κερδοσκοπία της συνέβαλε στο Κραχ του 1929. ”In God we Trust” γράφει κάθε δολλάριο, ΅In Goldman Sachs we Trust”, παρέφρασε ο Τζων Κένεθ Γκαλμπρέιθ, που της αφιέρωσε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του για την κρίση. Στις δεκαετίες του “κρατισμού” που ακολούθησαν, η Γκόλντμαν έγινε πιο προσεκτική, έφτιαξε το όνομά της και είχε μάλιστα μότο την “μακροπρόθεσμη απληστία”. Διεύρυνε προσεκτικά την επιρροή της, διεισδύοντας σταδιακά και “φυτεύοντας” τους ανθρώπους της στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας ΗΠΑ και Ευρώπης, στις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες. ‘Ωσπου, οι σταδιακές “απελευθερώσεις” της αγοράς χρήματος πέρασαν το κρίσιμο σημείο, στα τελευταία χρόνια Κλίντον, με Υπουργό Οικονομικών τον Ρούμπιν, επιτρέποντας στην τράπεζα να παίξει άγρια το “μεγάλο παιχνίδι” της, την οικοδόμηση μιας παγκόσμιας “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”

Η Γκόλντμαν εκμεταλλεύθηκε τις “απελευθερώσεις” και την κατάργηση των περισσότερων φραγμών και ρυθμίσεων (που συχνά προκάλεσε η ίδια), συμπρωταγωνιστώντας στο στήσιμο της μιας φούσκας μετά την άλλη. Μπόρεσε να το κάνει, γιατί επηρέαζε με τους ανθρώπους της καθοριστικά την αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.

Η μεγάλη ευκαιρία της ήταν η κρίση του 2008. Πρωταγωνίστησε στον μπουμ των στεγαστικών δανείων προς αναξιόπιστους δανειολήπτες, μετά ανακάτεψε τα “τοξικά δάνεια” με υγιέστερα προϊόντα και τα πούλησε ως υγιή. Μετά κερδοσκόπησε εις βάρος των αγοραστών των προϊόντων της στην δευτερογενή αγορά CDS, των ασφαλιστικών συμβολαίων έναντι αναξιόπιστων χρεών, επιταχύνοντας την κρίση. Από τη μια κέρδισε μεταπουλώντας στεγαστικά δάνεια, από την άλλη ποντάροντας και συμβάλλοντας στην καταστροφή των προϊόντων της. Κύριο εργαλείο της ήταν η αγορά CDS (Credit Default Swaps), δευτερογενών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ασφαλίστρων έναντι χρεωκοπίας, μια από τις πιο αδιαφανείς και πιο απορυθμισμένες. Τρεις τράπεζες ελέγχουν το 75% της αγοράς, Γκόλντμαν, J.P. Morgan και Ντώυτσε Μπανκ.

¨Όταν ξέσπασε η κρίση, η Γκόλντμαν χρησιμοποιίησε τον άνθρωπό της στην κυβέρνηση, τον Υπουργό Οικονομιών Πόλσον για να αποτρέψει κάθε συνδρομή στις τράπεζες, οδηγώντας στη χρεωκοπία τον κύριο ανταγωνιστή της, τη Λήμαν Μπράδερς. Όταν η Λήμαν χρεωκόπησε, ο Πόλσον άλλαξε αμέσως ρότα και έσπευσε να διασώσει τις υπό χρεωκοπία τράπεζες. Η Γκόλντμαν όχι μόνο απηλλάγη του κύριου ανταγωνιστή, αλλά και κέρδισε 13 δις δολλάρια από το σχέδιο σωτηρίας. (Μια εκπληκτική έρευνα για την Γκόλντμαν Ζακς δημοσιεύεται στο περιοδικό “Τετράδια”, τεύχος 57-58, των εκδόσεων “Στοχαστής”). Σε αυτή την “τράπεζα που τρομάζει”, κατά την έκφραση της Λιμπερασιόν, ανέθεσαν διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, μετά το 1998, σημαντικό μέρος της διαχείρισης του ελληνικού χρέους και της εμπιστεύτηκαν το μέλλον του ελληνικού λαού.

“Η Γκόλντμαν Ζακς είναι παντού”

H φράση ανήκει στον Ματ Ταιμπι, ερευνητή δημοσιογράφο, που υπογράφει μια μεγάλη έρευνα για την Γκόλντμαν στο περιοδικό Rolling Stone. H μέθοδος της Φίρμας είναι ο … εισοδισμός, τόσο επιτυχής που η τράπεζα απέκτησε και δεύτερο παρατσούκλι, αφού την ονομάζουν και “κυβέρνηση Ζακς”. Επιλέγει στελέχη της, τα κάνει εκατομμυριούχους και μετά τους …,βρίσκει δουλειά στις κεντρικότερες θέσεις του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Ιδού μερικά από τα αστέρια του διεθνούς δικτύου της:

Mario Draghi

Υπεύθυνος ιδιωτικοποιήσεων στην Ιταλία (1991-2001), αντιπρόεδρος Ευρώπης της Goldman Sachs (2001-2006), Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας, υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας

Otmar Issing

Επικεφαλής οικονομολόγος και αρχιτέκτονας της νομισματικής στρατηγικής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (1998-06), διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs, Πρόεδρος του Center for Financial Studies στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Με πρόσφατο άρθρο του στους Financial Times συγχαίρει τους Ευρωπαίους ηγέτες για τη σθεναρή αντίστασή τους στην καταστροφική, όπως την χαρακτηρίζει, ιδέα μιας ευρωπαϊκής βοήθειας στην Ελλάδα. Η εφημερίδα αναφέρει όλες τις ιδιότητες του αρθρογράφου, πλην αυτής του συμβούλου της Goldman Sachs.

Lloyd Blankfein

Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής της Goldman Sachs. Ο χειρότερος Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής του 2009 κατά το Forbes, πρόσωπο της χρονιάς κατά τους Financial Times. Ετήσια αμοιβή 53 εκατομμύρια δολλάρια.

Henry Paulson

Μετά από 30 χρόνια στη Φίρμα, έγινε Υπουργός Οικονομικών του Μπους.

Lawrence Summers

Σύμβουλος του Κλίντον, του Μπους και του Ομπάμα. Αρχιτέκτονας της φιλελευθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα. Προστατευόμενος του Ρούμπιν, βετεράνου της Φίρμας

Dan Jester

Στην κυβέρνηση Ομπάμα. Αναμείχθηκε στη διάσωση της ΑΙG, όπου ένα μεγάλο μέρος από το κεφάλαιο που δαπανήθηκε κατέληξε στην Goldman Sachs

Η επιχείρηση “Χρεωκοπία της Ελλάδας”

To 1998 η ελληνική κυβέρνηση έθεσε ως κύρια επιδίωξη την ένταξη στην ΟΝΕ. Τα νούμερα δεν έβγαιναν. Η Αθήνα θα μπορούσε ίσως να περιορίσει τη φοροδιαφυγή των μεσαίων-ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων που δεν συνηθίζουν να πληρώνουν φόρους, αφήνοντας την στήριξη του κράτους στους μισθωτούς και συνταξιούχους (που ταυτόχρονα κατηγορούν ως ανεπρόκοπους). Θα μπορούσε να περιορίσει την παραοικονομία ή το κόστος της διαφθοράς. Θα μπορούσε να σκεφτεί άλλες αναπτυξιακές στρατηγικές. Προτίμησε τον εύκολο, αν και πανάκριβο, δρόμο, το μασκάρεμα του χρέους. Για να το κάνει απευθύνθηκε, σύμφωνα με τους New York Times και τη Wall Street Journal, στη διαβόητη Goldman Sachs. Για τη συνεργασία αυτή την εγκαλεί τώρα και ζητά να πληροφορηθεί τι έγινε η Κομισιόν. Γράφει σε μια έρευνά του το γαλλικό Μαριάν:

“Για την πιο μεγάλη τράπεζα του κόσμου, η πατρίδα της δημοκρατίας μετετράπη σε αγελάδα προς άρμεγμα…¨Όταν ο Γκάρυ Κον προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, το 2001, οι έλληνες αξιωματούχοι τον περιμένουν όπως τον Μεσσία…O Κώστας Σημίτης αποφασίζει να βάλει τον λύκο μέσα στο μαντρί”. H Γκόλντμαν Σαχς, γράφει το περιοδικό, “διαφθείρει” την ελληνική κυβέρνηση “πείθοντάς” την
ότι μπορεί με τα προϊόντα της να χρηματοδοτεί τις δαπάνες της. Η Γκόλντμαν βγάζει 300 εκατομμύρια δολλάρια, για να κρύψει η ελληνική κυβέρνηση, όλο κι όλο, ένα δάνειο ενός δις. 30% εις βάρος του ελληνικού δημοσίου πάει το νταβατζηλίκι. Ο οίκος αξιολόγησης Μούντις καλύπτει την επιχείρηση αξιολογώντας με άριστα την Ελλάδα. Η ατιμωρησία οδηγεί σε μονιμοποίηση των πρακτικών. Το τελευταίο από αυτά τα προϊόντα είναι ο “Titlospe”, δάνειο 5,3 δις το 2009.

Με τη μέθοδο αυτή, η Αθήνα χρησιμοποίησε διάφορα δομημένα προϊόντα για να κρύψει το πραγματικό ύψος του χρέους επιτρέποντας στην Ελλάδα να εκπληρώσει τεχνικά, όχι όμως και ουσιαστικά, τα κριτήρια του Μάαστριχτ, πρακτική που άρχισε το 1998 και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009. Η Γκόλντμαν, η Εθνική Τράπεζα και η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησαν ένα “νεφέλωμα” διεθνών εταιρειών που ειδικεύτηκαν στην αγοραπωλησία ελληνικών τίτλων μετασχηματισμένων σε ιδιόμορφα, δομημένα προϊόντα.

¨Όλα ήταν νόμιμα, υποστηρίζεται σήμερα. Και τα δάνεια στους άστεγους που ανατίναξαν το τραπεζικό σύστημα νόμιμα ήταν, δεν ήταν όμως προς το δημόσιο συμφέρον. H φούσκα που δημιουργήθηκε είναι αυτή ακριβώς που σκάει σήμερα στα μούτρα μας, έχοντας οδηγήσει το ελληνικό κράτος στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Η Κομισιόν πάντως δεν έχει πεισθεί για τη νομιμότητα ορισμένων από τις διαδικασίες αυτές. ¨Ενα από τα συνηθέστερα κόλπα της Γκόλντμαν είναι η έκδοση χρεωγράφων σε άλλο νόμισμα από μια χώρα και η εν συνεχεία χρήση swaps για κάλυψη από αλλαγές ισοτιμιών. Το κόλπο, που υποπτεύεται η Κομισιόν ότι έγινε και εξετάζει τη νομιμότητά του, αρχίζει από κει και πέρα, με την αυθαίρετη αλλαγή από την κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα της ισοτιμίας, χωρίς να το ανακοινώσει σε κανένα, σύμφωνα με το γαλλικό ρεπορτάζ. Με τον τρόπο αυτό, βελτιώνει την αξία του χρέους. Η δεύτερη μέθοδος είναι η πρόβλεψη μελλοντικών εξόδων. Σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, η Γκόλντμαν πρότεινε στην κυβέρνηση της ΝΔ να προεξοφλήσει έσοδα των αεροδρομίων, “μειώνοντας” λογιστικά το χρέος κατά 0,5% του ΑΕΠ. Για την ωραία αυτή συμβουλή, ένα ακόμα λογιστικό τρικ, το ελληνικό κράτος πλήρωσε ένα ποσό 200-300 εκατομμυρίων ευρώ.

Τα ήξεραν

Το γεγονός ότι και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προσέτρεξαν στη “δημιουργική λογιστική”, σε νομότυπες απάτες, δεν απαλλάσσει τους ¨Ελληνες ιθύνοντες των ευθυνών τους, δείχνει όμως τον βαθμό διάβρωσης και εξάρτησης και άλλων Ευρωπαίων. Είναι πολύ δύσκολο επίσης να πιστέψουμε ότι Βρυξέλλες, Παρίσι και Φρανκφούρτη δεν ήξεραν και δεν άφησαν να γίνουν όλα αυτά, προφανώς αποβλέποντας σε μεγάλα πολιτικά-οικονομικά οφέλη. Η Φρανκφούρτη παίρνει κάθε χρόνο λεπτομερείς εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδας. Γνωρίζει ακριβώς πόσο είναι το χρέος. Το ξέρανε και το Νοέμβριο, όταν η κυβέρνηση τους ανακοίνωσε ότι είναι διπλάσιο, όπως το ήξεραν και οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης και οι τράπεζες, κάνανε όμως τους έκπληκτους. Η ευθύνη είναι μοιρασμένη, αλλά οι ¨Ελληνες θα πληρώσουν τη νύφη.

Η υπόθεση δείχνει επίσης πόσο η Ευρώπη είναι υπονομευμένη εκ των έσω, αφού αναθέτει σε αμερικανικές τράπεζες τη διαχείριση των πιο σημαντικών πτυχών και ευάλωτων σημείων των οικονομικών της (όπως κάνει άλλωστε και στους τομείς προσωπικών δεδομένων, περιλαμβανομένων των τραπεζικών λογαριασμών και κάθε άλλης πληροφορίας που μεταφέρει στις αμερικανικές υπηρεσίες, δήθεν για την τρομοκρατία). Πρόσφατα, ο ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής αποκάλυψε με ερώτησή του την αναγνώριση, σε κανονισμό της Κομισιόν, του ρόλου των τριων κυρίως αμερικανικών οίκων αξιολόγησης, την ίδια στιγμή που το αμερικανικό Κονγκρέσο τους καλεί να δώσουν εξηγήσεις!

Η Ελλάδα έκρυψε με τον τρόπο αυτό τα προβλήματα κάτω από το χαλί, ώσπου, στις αρχές του 2009, άρχισαν να έρχονται οι πληροφορίες από τη Γερμανία για κίνδυνο χρεωκοπίας της Ελλάδας (σχετικά δημοσιεύματα του Σπήγκελ και άρθρο του Κώστα Σημίτη στην Ημερησία). Τον Σεπτέμβριο 2009, με πρωτοβουλία της Γκόλντμαν και μεσολαβητή την εταιρεία Markit, συγκροτείται κονσόρτσιουμ 12 τραπεζών που δημιουργεί ειδικό ίντεξ στην αγορά CDS για την κάλυψη αυξημένου ρίσκου του χρέους Ελλάδας, Ισπανίας και Πορτογαλίας, εν αναμονή του κερδοσκοπικού παιχνιδιού (iTraxxSovX Western Europe). Πρόκειται κατ¨ουσίαν για στοίχημα στη χρεωκοπία των τριων κρατών, που στήνει ο σύμβουλός μας.

H Goldman γνωρίζει άριστα όλες τις πτυχές του ελληνικού χρέους. Γνωρίζει επίσης τι πρόκειται να γίνει, αφού η ίδια το ετοιμάζει. Τι κάνει; Περιμένει να περάσει ένας μήνας από τις εκλογές, να συνειδητοποιήσει η νέα κυβέρνηση το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και στέλνει, σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, αντιπροσωπεία τραπεζιτών στην Αθήνα, υπό το Νο 2 της τράπεζας Γκάρι Κον. Γίνονται δύο συναντήσεις (έχουν γίνει και αρκετές άλλες στο εξωτερικό). Mία στο Υπουργείο Οικονομικών και μία στο ξενοδοχείο “Πεντελικόν” της Κηφισιάς. Προτείνουν ένα ακόμα χαριτωμένο προϊόν τους, σχεδιασμένο να στείλει στο μέλλον το κόστος του ΕΣΥ. Λίγο πριν σπρώξουν την Ελλάδα στην Καιάδα, ετοιμάζονται να της αρπάξουν κάτι ακόμα.

Η τελική επίθεση

Τον Δεκέμβριο, η επίθεση αρχίζει μέσω των οίκων αξιολόγησης που υποβαθμίζουν την ελληνική πιστοληπτική ικανότητα, παρόλο που γνώριζαν μια χαρά εδώ και καιρό την πραγματική κατάσταση. Η ελληνική αξιοπιστία πλήττεται από παντού. H Goldman εξακολουθεί πάντως να βγάζει ένα “σκασμό λεφτά”, όπως με την έκδοση του δανείου της 25.1.2010. Ενώ συνεχίζει να κερδίζει από τη διαχείριση του χρέους, δεν περιμένει ούτε μια μέρα από την πώληση του δανείου και ξαναχτυπάει την Ελλάδα μέσω των Financial Times, προνομιακού εκφραστή και του Σίτι και της Κομισιόν (τέτοια είναι τα ευρωπαϊκά χάλια). Παίζοντας έτσι διπλό παιχνίδι και εις βάρος της Ελλάδας, και εις βάρος των άλλων πελατών της, αγοραστών του τελευταίου δανείου, που βλέπουν τα ελληνικά επιτόκια και spread να εκτινάσσονται αμέσως μετά.

Η λονδρέζικη εφημερίδα γράφει ότι η Αθήνα θέλει να δανειστεί από την Κίνα μέσω της Γκόλντμαν. Το δημοσίευμα προκαλεί αμέσως αύξηση του πρίμιουμ για το χρέος. Κανείς δεν πιστεύει ότι η εφημερίδα μπορούσε να δημοσιεύσει τέτοια είδηση, χωρίς να την επιβεβαιώσουν από την Γκόλντμαν. Κατ’ άλλους την είδηση την έδωσε η ίδια η Γκόλντμαν όταν πληροφορήθηκε (άραγε από ποιόν;) ότι ο Γ. Παπανδρέου σκέφτεται να προχωρήσει σε διακρατική συμφωνία με την Κίνα προκειμένου οι Ασιάτες της Cosco που έχουν πάρει το λιμάνι του Πειραιά να αναλάβουν ένα σημαντικό κομμάτι του δανεισμού της χώρας. Η τράπεζα δεν περιορίζεται φυσικά στα κέρδη από το ελληνικό χρέος. Κερδοσκοπεί αμέσως κατά του ευρώ, πιστή στην αρχή “αγοράζουμε στη φήμη και πουλάμε στο γεγονός”. Μεταξύ 26.1 και 2.2 οι αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες και τα χετζ φαντ, μεταξύ των οποίων και η Γκόλντμαν, ρευστοποιούν συμβόλαια αξίας 5,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, περισσότερα από τον Σεπτέμβρη του 2008, στο απόγειο της οικονομικής κρίσης.

Από την αγορά CDS, παίζοντας δηλαδή τη χρεωκοπία της Ελλάδας, η Γκόλνtμαν υπολογίζεται ότι κέρδισε ένα έως τρια δισεκατομμύρια δολλάρια. Οι χρηματιστές της Γουώλ Στρητ σφυρίζουν αδιάφορα, δηλώνοντας στους δημοσιογράφους: “η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους ¨Ελληνες πολίτες, δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα” (δήλωση του Αμίτ Σαρκάρ, επικεφαλής αμερικανικού επενδυτικού ταμείου, Μαριαν, 20.2.2010)

Το διακύβευμα: υποδούλωση Ελλάδας, υποδούλωση Ευρώπης

Η Ελλάδα γίνεται προνομιακή δίοδος για τον έλεγχο της Ευρώπης και την εξασθένηση του ευρώ, προτού το ευρωπαϊκό νόμισμα καταστεί κύριο αποθεματικό. Επιδιώκεται επίσης να γίνει το νέο υπόδειγμα μιας Ευρώπης χωρίς κοινωνικό κράτος. Μέρκελ και Σαρκοζί άρχισαν να καταλαβαίνουν μόλις αυτό τον μήνα τι συμβαίνει και τις συνέπειες για την Ευρώπη και παραμένουν βασικά αμήχανοι, παρόλο που έχουν εύκολες λύσεις, που περιγράφουν αρκετά έντυπα, όπως έκδοση ευρωομολόγων ή αγορά από την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα του ελληνικού χρέους, που θα τσάκιζε τα πόδια των κερδοσκόπων και θα τους ανάγκαζε να ξανασκεφτούν πολλές φορές πριν ξαναεπιτεθούν.

Βερολίνο όμως και Παρίσι παραμενουν δέσμιοι της ιδεολογίας και της αρχιτεκτονικής του ευρώ που τους εμποδίζει να αντιδράσουν με άλλο τρόπο, εκτός από το να απαιτούν περίπου την αυτοκτονία της ελληνικής κοινωνίας. Η Ευρώπη είναι εκ των ένδον υπονομευμένη, όπως αποδεικνύει η δραστηριότητα κατά της Ελλάδας της Ντώυτσε Μπανκ, της PNB Paribas, της Σοσιετέ Ζενεράλ και των ελβετικών τραπεζών στην αγορά CDS, αλλά και η στάση των αρμοδίων της Κομισιόν, των “ευρωπαίων ηλιθίων”, όπως τους αποκαλούν οι Γάλλοι. Η “παγκοσμιοποίηση” είναι φτιαγμένη από και για τους Αγγλοσάξωνες. ¨Οσο για το ελληνικό ζήτημα μοιάζει για ορισμένα τουλάχιστο γαλλικά έντυπα μια μάχη μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού, όπως υποδεικνύει η Λιμπερασιόν δημοσιεύοντας, δίπλα-δίπλα, τη φωτογραφία της Βουλής των Ελλήνων και του ουρανοξύστη Goldman Sachs, της μεγαλύτερης τράπεζας του κόσμου που χρησιμοποιεί όλη της τη δύναμη εναντίον μιας μικρής ευρωπαϊκής χώρας.

———————————————————————————————————————————————————————————

Μυστικο έγγραφο της AIG (που για να μην καταρρεύσει εξαγοράστηκε από την κυβέρνηση τωνΗΠΑ κατά 80%!!) δείχνει ότι η Goldman Sachs εξέδωσε τα πιο τοξικά ομόλογα

http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601087&sid=ax3yON_uNe7I

Secret AIG Document Shows Goldman Sachs Minted Most Toxic CDOs

By Richard Teitelbaum

Feb. 23 (Bloomberg) — When a congressional panel convened a hearing on the government rescue of American International Group Inc. in January, the public scolding of Treasury Secretary Timothy F. Geithner got the most attention.

Lawmakers said the former head of the New York Federal Reserve Bank had presided over a backdoor bailout of Wall Street firms and a coverup. Geithner countered that he had acted properly to avert the collapse of the financial system.

A potentially more important development slipped by with less notice, Bloomberg Markets reports in its April issue. Representative Darrell Issa, the ranking Republican on the House Committee on Oversight and Government Reform, placed into the hearing record a five-page document itemizing the mortgage securities on which banks such as Goldman Sachs Group Inc. and Societe Generale SA had bought $62.1 billion in credit-default swaps from AIG.

These were the deals that pushed the insurer to the brink of insolvency — and were eventually paid in full at taxpayer expense. The New York Fed, which secretly engineered the bailout, prevented the full publication of the document for more than a year, even when AIG wanted it released.

That lack of disclosure shows how the government has obstructed a proper accounting of what went wrong in the financial crisis, author and former investment banker William Cohan says. “This secrecy is one more example of how the whole bailout has been done in such a slithering manner,” says Cohan, who wrote “House of Cards” (Doubleday, 2009), about the unraveling of Bear Stearns Cos. “There’s been no accountability.”

CDOs Identified

The document Issa made public cuts to the heart of the controversy over the September 2008 AIG rescue by identifying specific securities, known as collateralized-debt obligations, that had been insured with the company. The banks holding the credit-default swaps, a type of derivative, collected collateral as the insurer was downgraded and the CDOs tumbled in value.

The public can now see for the first time how poorly the securities performed, with losses exceeding 75 percent of their notional value in some cases. Compounding this, the document and Bloomberg data demonstrate that the banks that bought the swaps from AIG are mostly the same firms that underwrote the CDOs in the first place.

The banks should have to explain how they managed to buy protection from AIG primarily on securities that fell so sharply in value, says Daniel Calacci, a former swaps trader and marketer who’s now a structured-finance consultant in Warren, New Jersey. In some cases, banks also owned mortgage lenders, and they should be challenged to explain whether they gained any insider knowledge about the quality of the loans bundled into the CDOs, he says.

‘Too Uncanny’

“It’s almost too uncanny,” Calacci says. “If these banks had insight into the underlying loans because they had relationships with banks, originators or servicers, that’s at the least unethical.”

The identification of securities in the document, known as Schedule A, and data compiled by Bloomberg show that Goldman Sachs underwrote $17.2 billion of the $62.1 billion in CDOs that AIG insured — more than any other investment bank. Merrill Lynch & Co., now part of Bank of America Corp., created $13.2 billion of the CDOs, and Deutsche Bank AG underwrote $9.5 billion.

These tallies suggest a possible reason why the New York Fed kept so much under wraps, Professor James Cox of Duke University School of Law says: “They may have been trying to shield Goldman — for Goldman’s sake or out of macro concerns that another investment bank would be at risk.”

Poor Performers

Goldman Sachs spokesman Michael DuVally declined to comment.

Schedule A also makes possible a more complete examination of why AIG collapsed. Joseph Cassano, the former president of the AIG Financial Products unit that sold the swaps, said on a December 2007 conference call that his firm pulled back from selling swaps on U.S. subprime residential CDOs in late 2005. The list shows that the $21.2 billion in CDOs minted after 2005, mostly based on prime and commercial mortgages, performed as badly as or worse than the earlier subprime vintages.

A lawyer for Cassano declined to comment.

As details of the coverup emerge, so does anger at the perceived conflicts. Philip Angelides, chairman of the Financial Crisis Inquiry Commission, at a hearing held by his panel on Jan. 13, questioned how banks could underwrite poisonous securities and then bet against them. “It sounds to me a little bit like selling a car with faulty brakes and then buying an insurance policy on the buyer of those cars,” he said.

‘Part of the Coverup’

Janet Tavakoli, founder of Tavakoli Structured Finance Inc., a Chicago-based consulting firm, says the New York Fed’s secrecy has helped hide who’s responsible for the worst of the disaster. “The suppression of the details in the list of counterparties was part of the coverup,” she says.

E-mails between Fed and AIG officials that Issa released in January show that the efforts to keep Schedule A under wraps came from the New York Fed. Revelation of the messages contributed to the heated atmosphere at the House hearing.

“What date did you know there was a coverup?” Republican Congressman Brian Bilbray of California demanded of Geithner. Lawmakers used the word coverup more than a dozen times as they peppered Geithner with questions.

Geithner said that he wasn’t involved in matters of disclosure and that his former colleagues did the best they could. In a Jan. 19 statement, the New York Fed said, “AIG at all times remained responsible for complying with its disclosure requirements under the securities laws.”

The government has committed more than $182 billion to AIG and owns almost 80 percent of the company.

Document Withheld

In late November 2008, the insurer was planning to include Schedule A in a regulatory filing — until a lawyer for the Fed said it wasn’t necessary, according to the e-mails. The document was an attachment to the agreement between AIG and Maiden Lane III, the fund that the Fed established in November 2008 to hold the CDOs after the swap contracts were settled.

AIG paid its counter­parties — the banks — the full value of the contracts, after accounting for any collateral that had been posted, and took the devalued CDOs in exchange. As requested by the New York Fed, AIG kept the bank names out of the Dec. 24 filing and edited out a sentence that said they got full payment.

The New York Fed’s January 2010 statement said the sentence was deleted because AIG technically paid slightly less than 100 cents on the dollar.

Paid in Full

Before the New York Fed ordered AIG to pay the banks in full, the company was trying to negotiate to pay off the credit- default swaps at a discount or “haircut.”

By March 2009, responding to a request from Christopher Dodd, chairman of the Senate Committee on Banking, Housing and Urban Affairs, AIG released the names of the counterparty banks. In a filing later that month, AIG included Schedule A, showing bank names while withholding all identification of the underlying CDOs and the amounts of collateral each bank had collected. The document had more than 800 redactions.

In May 2009, AIG again filed Schedule A, this time with about 400 redactions. It revealed that Paris-based Societe Generale got the biggest payout from AIG, or $16.5 billion, followed by Goldman Sachs, which got $14 billion, and then Deutsche Bank and Merrill Lynch. It still kept secret the CDOs’ identification and information that would show performance.

‘Right to Know’

“This is something that belongs in the public domain because it was done with public money,” Issa says. “The public has the right to know what was done with their money and who benefited from it.” Now, thanks to Issa, the list is out, and specific information about AIG’s unraveling can be learned from it.

At the Jan. 27 hearing, the New York Fed was still arguing that the contents of Schedule A shouldn’t be fully disclosed. Thomas Baxter, the New York Fed’s general counsel, testified that divulging the names of the CDOs could erode their value: “We will be hurt because traders in the market will know what we’re holding.”

Tavakoli calls that wrong. With many CDOs, providing more information to the market will give the manager a greater chance of fetching a realistic price, she says.

Jack Gutt, a spokesman for the New York Fed, declined to comment, as did AIG’s Mark Herr.

Bad to Worse

Tavakoli also says that the poor performance of the underlying securities (which are actually specific slices or tranches of CDOs) shows they were toxic in the first place and were probably replenished with bundles of mortgages that were particularly troubled. Managers who oversee CDOs after they are created have discretion in choosing the mortgage bonds used to replenish them.

“The original CDO deals were bad enough,” Tavakoli says. “For some that allow reinvesting or substitution, any reasonable professional would ask why these assets were being traded into the portfolio. The Schedule A shows that we should be investigating these deals.”

Among the CDOs on Schedule A with notional values of more than $1 billion, the worst performer was a tranche identified as Davis Square Funding Ltd.’s DVSQ 2006-6A CP. It was held by Societe Generale, underwritten by Goldman Sachs and managed by TCW Group Inc., a Los Angeles-based unit of SocGen, according to Bloomberg data. It lost 77.7 percent of its value — though it isn’t in default and continues to pay.

SocGen spokesman James Galvin and TCW spokeswoman Erin Freeman declined to comment.

Documentation Needed

Ed Grebeck, CEO of Tempus Advisors, a global debt market strategy firm in Stamford, Connecticut, agrees that more digging is necessary. “You need all the documentation and more than that, all the e-mails,” he says. “That would allow us to understand what went wrong and how to fix it going forward.”

Neil Barofsky, the special inspector general for the Troubled Asset Relief Program, who delivered a report on the AIG bailout in November, says he’s not finished. He has begun a probe of why his office wasn’t provided all of the 250,000 pages of documents, including e-mails and phone logs, that Issa’s committee received from the New York Fed.

Schedule A provides some answers — and raises questions that need to be tackled to avoid the next expensive bailout.

To contact the reporter on this story: Richard Teitelbaum in New York at rteitelbaum1@bloomberg.net

Last Updated: February 23, 2010 00:01 EST

11 Σχόλια

Filed under Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, διάφορα, κρίση

Φυτικού κινήματος συνέχεια….. δημοσιοκάφροι προπαγανδιστές… Οργάνωση αντίδραση τώρα επικοινωνήστε

Φυτικού κινήματος συνέχεια

Κρίση λαλεί σου ο άλλος……. Οι ΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΟΙ όλοι οι ΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΟΙ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ που απλά αναπαράγουν τις μαλακίες και ψευτιές των μάστρων τους συνεχίζουν το προπαγανδιστικό τους έργο

Πολίτης 17 Μαρτίου 2010  πρωτοσέλιδο

Ψαλίδι παντού  για σκοπούς δημοσιονομικής εξυγίανσης του κράτους

Αλλάζει η ΑΤΑ και κόβονται χορηγίες

 Αλλά και από την άλλη και την ίδια και δεν ξέρω και γω που, στον Φιλελεύθερο της 17 Μαρτίου 2010 στο πρωτοσέλιδο και πάλι

Η Κύπρος στην κορυφή της ακρίβειας- 

Παρασύρουν τις τιμές, μηνιαία αύξηση των τιμών στην Κύπρο που σημειώθηκε τον Φεβρουάριο πήγαζε από την έντονη άνοδο τιμών στον κλάδο της στέγασης, της ύδρευσης, του ηλεκτρισμού και του υγραερίου που συνολικά ακρίβυναν κατά 7.1% σε σύγκριση με ένα χρόνο προηγουμένως

 

και στην σελίδα 10  του Φιλελεύθερου 17 Μαρτίου 2010

 Πρωτιά στην ευρω-ακρίβεια

Πτώση τιμών στην ΕΕ άνοδος στην Κύπρο τον Φεβρουάριο

 

Και στην διπλανή στήλη   Αυξάνονται οι δυσκολίες εξόφλησης των δανείων

Στον Πολίτη της ίδιας μέρας 17 Μαρτίου 2010 στην σελίδα 9 διαβάζουμε

Πέθανε από την πολλή δουλειά

Ο σύζυγος της άτυχης γυναίκας αρνείται ότι η 34χρονη έπασχε από καρδιακή ανεπάρκεια – Δούλευε περισσότερες από οκτώ ώρες την ημέρα και συχνά «μετέφερε»  δουλειά και στο σπίτι όπου παράλληλα μεγάλωνε τα δίδυμα παιδιά της

Στην ίδια εφημερίδα Πολίτης σε ολόκληρη την σελίδα 15 Κόβουν από παντού λόγω της κρίσης

Νέοι φόροι αυξήσεις τελών και άλλα μέτρα                          

Αύξηση φόρων κατανάλωσης στα πετρελαιοειδή συν 6 σεντ το λίτρο για βενζίνη και συν 8 σεντο το πετρέλαιο κίνησης) λόγω υποχρέωσης από κοινοτικό κεκτημένο

Φόροι στα τρόφιμα και φάρμακα (υποχρέωση από 01.2011)

Διαφοροποίηση της τιμολογιακής πολιτικής για το νερό

Αναθεώρηση τελών για παρεχόμενες υπηρεσίες όπως πχ του κτηματολογίου

 

Στην ίδια  εφημεριδα Πολίτης στην σελίδα 16 διαβάζουμε

 

Οι ζημιές δεν αποθάρρυναν την (τράπεζα τοκογλύφο που σας γαμά όλους μας αλλά εσείς πληρώνετε αυξήσεις στα αγγούρκα κλπ)  UBS

Μπόνους 94,3 εκατομυρίων δολαρίων

 

 

Αύξηση στο νερό αλλά όπως διαβάζουμε στην σελίδα 38 της ίδιας εφημερίδας

Από χρόνου αυξήσεις νερό σε ό,τι αφορά την Λευκωσία (εννοεί ότι στις άλλες πόλεις οι αυξήσεις θα μπουν από φέτος)

Λύπη για τη μη διαγραφή οφειλών της από το Υπουργικό Συμβούλιο!!!!!!!!!!!!!

Και διαβάζουμε στο αρθρίδιο:

…Εξέφρασε πάντως λύπη για το γεγονός ότι «παρά την εισήγηση της υπουργικής επιτροπής η οποία συστάθηκε με σκοπό το διακανονισμό των οφειλών των συμβουλίων Υδατοπρομήθειας των πόλεων Λευκωσιάς Λεμεσού και Λάρνακας και διαγραφή των οφειλών του ΣΥ Λευκωσίας μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2008 το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε την επαναυποβολή του θέματος σε ένα χρόνο» . Οι οφειλές των τριών συμβουλίων ανέρχονται στα 21.681.420 ευρώ. (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) 21 εκατομύρια 681 χιλιάδες ευρώ!!!!!!!!! 

Ο κύριος Παπαναστασίου τόνισε ακόμα πως αναμένει να τύχουν της ίδιας μεταχείρισης με το Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λεμεσού του οποίου έχουν ήδη διαγραφεί χρέη 52 εκατομυρίων.

ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΑΡΧΙΜΑΛΑΚΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ ΤΟ ΝΕΡΑΚΙ ΓΙΑ ΧΡΥΣΑΦΙ;;;;;;;;;;

Εσένα γιατι δεν σου διαγράφει κανείς τις οφειλές σου;;;;  Γιατί συνέχεια πληρώνεις και σε γράφουν΄ολοι στα @@ τους;;;;

Μα επειδή δεν αντιδράς αρχιμαλάκα γιαυτό!!!

Και φτάνουμε στο κερασάκι επί της τούρτας με σκατά που τρώμε καθημερινάααα

Φιλελέυθερος 17 Μαρτίου 2010 σελίδα 20  Στους δρόμους για το 63ο έτος Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε Κύπρο και Αθήνα

Για ποιο λόγο διαμαρτύρονται τα οργισμένα μας νιάτα… για ποιο λόγο βγαίνουν στον δρόμο και διαμαρτύρονται από την Λευκωσία μέχρι την Αθήνα με αποχές και διαδηλώσεις;;;

Για την φτώχεια;;; για την επέλαση του καπιταλισμού;;;;;; για την κοροιδία των τραπεζών πολυεθνικών που μας γαμάνε και μας βάζουν να δουλεύουμε ολοένα και πιο πολύ για ολοένα και λιγότερα;;;;;; ή έστω ρε παιδί μου για το πετσόκομμα των μισθών;;;;

Όχι βέβαια…. Αυτά είναι τρε μπανάλ… αυτά τα θεματάκια δεν μας απασχολούν όπως κάμνουν οι κκιλίτζιροι οι καλαμαράες…… εμείς φωνάζουμε για το 63ο έτος!!!!

Ωωωω λέει ποθαυμαστά ένας άσχετος με το θέμα…. Μπράβο παιδιά… δηλαδή διαμαρτύρεστε για να μην αυξηθούν τα όρια συνταξιοδότησης ώστε επιτέλους οι άνθρωποι κάποια στιγμή να σταματήσον να είναι μισθωτοί σκλάβοι του αδίστακτου καπιταλιστικού συστήματος και να μην δουλεύουν μέχρι τα γεράματα αλλά να ξεκουραστούν λίγο ως άνθρωποι και να απολαύσουν την ζωή τους επιτέλους;;;;

Μα ήντα που λαλείς ρε κουμπάρε τωρά;;;; ανταπαντούνε οι φοιτητές φυτά μας…. Εγιώ εν καταλάβω ντάμπου τούτα που μου λαλείς,  εγιώ εν θέλω να δουλεύκουσιν οι καθηγητές ως τα 63 για να απολυθούσιν τζαι να πιάμεν εμείς την θέσην τους

ΝΤΟΙΓΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚ  κατακέφαλα ο άσχετος φίλος!!!!!

Ναι φίλοι και φίλοι αυτοί είμαστε………..κανένα όραμα κανένας αγώνας για ουσιώδη

ΑΧΡΗΣΤΟ ΦΥΤΙΚΟ ΑΚΙΝΗΜΑ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΤΡΕΦΕΙ

ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΚΥΠΡΑΙΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΓΑΜΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ

 

Οργάνωση και δράση να τους ξεμπροστιάσουμε

 

Ευκαιρία:  την Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010 ώρα 7 το απόγευμα στο CIIM στην Λευκωσία (δεν ξέρω που είναι αλλά θα μάθω) θα γινει συζήτηση με τον προπαγανδιστικό τίτλο «Συζήτηση για έξοδο από την κρίση»  και θα συμμετέχουν ο εκπρόσωπος αυτών που σας γαμάνε δηλαδή των μεγαλοεταιρειών του ΚΕΒΕ ο Μάνθος Μαυρομάτης και διάφοροι ψευδοεπιστήμονες που ΄χουν μπροστά από το όνομα τους το δρ δόκτορες τάχα οικονομολόγοι για να μας πείσουν ότι πρέπει να μειωθούν οι μισθοί οι συντάξεις να δουλεύουμε μέχρι τα 84 μας ώστε αν βγουμε από την κρίση που δημιούργησαν αυτοί που τα τρώνε όλα….  Εχει και ένα τηλέφωνο για επικοινωνία 22 462 227

Όσοι θέλουν να κάνουν κάτι πρακτικό και να φέρουν σε δύσκολη θέση αυτούς τους προπαγανδιστές με ερωτήσεις επί της ουσίας αυτού που ονομάζεται κρίση, για την αλήθεια των τραπεζών τοκογλύφων κλπ κλπ όπως αναλύθηκαν και στο προηγούμενο μου κείμενο και αλλού ας μου στείλει e mail στο osr55@hotmail.com να μιλήσουμε να συνενοηθούμε να κάνουμε κάποια οργάνωση για τις ερωτήσεις που θα τους ξεμπροστιάσουν

Να κινηματογραφηθεί όλο αυτό ώστε να έρθουν σε ακόμη πιο δύσκολη θέση όταν δεν θα απαντάνε επί της ουσίας

Ας οργανωθούμε επιτέλους να τους ξεμπροστιάσουμε  Να σταματήσει η κοροιδία

Ας σταματήσουμε επιτέλους τα λογάκια και να περάσουμε στις πράξεις

Κανείς δεν έχει άλλοθι να το παίζει ενεργός πολίτης του πληκτρολογίου και του καναπέ

Οργάνωση αντίδραση τώρα πριν να είναι πολύ αργά

14 Σχόλια

Filed under "δικαιοσύνη", Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, διάφορα, κρίση

οικονομία, κρίση, μέτρα, όλοι μας(;;;;) θυσίες και λοιπές παρλαπίπες…Η προπαγάνδα είναι τοοσο απίστευτα γελοία προφανέστατη πρέπει να είσαι είτε ηλίθιος είτε εντελώς ηλίθιος για να μην βλέπεις αυτό που είναι μπροστά σου

Πραγματικά είναι πάρα πολύ κουραστικό να επισημαίνεται συνέχεια το αυτονόητο, τουλάχιστον για μένα……..

Η προπαγάνδα είναι τόοοοοοοοοοοοοοοσο μα τόσο απίστευτα γελοία προφανέστατη και μέσα στα μάτια μας που πραγματικά η κατάσταση είναι για γέλια και για κλάματα

Πραγματικά πρέπει να είσαι είτε ηλίθιος είτε εντελώς ηλίθιος για να μην βλέπεις το προφανές και να πείθεσαι από τις γαμημένες παρλαπίπες των πολιτικάντηδων και των εντεταλμένων  δημοσιοκάφρων που είναι τα τσιράκια των τραπεζών των πολυεθνικών και όλων αυτών των ευαγών ιδρυμάτων

Μην  πάτε μακριά και σε βαθιά ανάλυση οικονικών βιβλίων ξένων εφημερίδων ψάξιμο και ξεσκόνισμα

Ανοίξετε τα μάτια σας και μέσα σε μια εφημερίδα υπάρχει πεντακάθαρη η αλήθεια και η προπαγάνδα

Χτες 13 Μαρτίου 2010 διαβάσαμε στον Πολίτη

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=934649&-V=archivearticles

«Και ανησυχία για αύξηση πληθωρισμού από το Επιμελητήριο

Μέτρα… χθες ζητά το ΚΕΒΕ

Το Επιμελητήριο τόνισε μετά από συνάντηση με τον διοικητή της ΚΤ την ανάγκη επικέντρωσης των μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης στον τομέα συγκράτησης των δημοσίων εξόδων

 

Νέο σήμα κινδύνου για την κατάσταση της κυπριακής οικονομίας σήμανε χθες η ηγεσία του Κυπριακού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου (ΚΕΒΕ) μετά από συνάντησή της με το διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, Αθανάσιο Ορφανίδη.
«Η γενική ανησυχία όλων μας και του ΚΕΒΕ και του Διοικητή της ΚΤ είναι ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο. ….»

Ωωωω μα τι ενδιαφέρον ρε παιδί μου…… μεγάλη ανησυχία

 

Διαβάζουμε επίσης στον φιλελεύθερο 14 μαρτίου 2010 στην σελίδα 13 στον τίτλο σε αρθρίδιο κάποιου που υπογράφει δημοσιογράφος οικονομόλογος  το εξής όμορφο

«Στον αναπνευστήρα η κυπριακή οικονομία»

 ston anapneysthra h oikonomia

Οικονομική κρίση ώστε………… που κτύπησε «ΌΛΟΥΣ ΜΑΣ» ε….. όλοι μας πρέπει να κάνουμε θυσίες ώστε………

Οπότε τι πρέπει να γίνει για να ξεπεραστεί η κρίση που κτύπησε ΌΛΟΥΣ ΜΑΣ?

Στον Φιλελεύθερο της 14ης Μαρτίου 2010 στο οικονομικό ένθετο διαβάζουμε στον τίτλο τον ομορφούλικο τίτλο

«Χειρουργικό μαχαίρι στα μέτρα»

 «Στην τελική ευθεία βρίσκεται η κυβέρνηση αναφορικά με την λήψη μέτρων για έξοδο της χώρας από την κρίση και εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών με τις συναντήσεις του προέδρου της δημοκρατίας και των κομμάτων της συγκυβέρνησης να κορυφώνονται»

 xeiroyrgiko maxairi

Ουφφφ ευτυχώς γιατί ανήσυχησα ότι δεν θα παρθούν μέτρα…….

Οπότε ρε παιδιά όλοι ΜΑΣ πρέπει να κάνουμε θυσίες έτσι; Οπότε το γεγονός όπως μαθαίνουμε στον Πολίτη της 13ης Μαρτίου ότι είναι

«Απρόσιτα για πολλούς καταναλωτές κάποια οπωροκηπευτικά»

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=934601&-V=archivearticles

Αυξήσεις πέραν του 100%

Τα αγγουράκια θερμοκηπίου πωλούνται φέτος κατά 102% ακριβότερα σε σύγκριση με τον περσινό Μάρτιο. Σημαντικές αυξήσεις καταγράφονται και σε άλλα οπωροκηπευτικά

 

Διπλάσια και τριπλάσια χρήματα, σε σύγκριση με πέρσι, καταβάλλουν οι καταναλωτές για να προμηθευτούν κάποια οπωροκηπευτικά. Οι αυξήσεις σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνούν το 100%, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση των αγγουριών….»

καθώς επίσης και ότι έχουν ήδη αυξηθεί μέχρι και 100% πολλά βασικά αγαθά, είναι κάτι που πρέπει να το δεκτούμε ρε παιδί μου για το καλόν του τόπου ρε παιδίν μου!!!!!

Τώρα αν αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την περεταίρω συρρίκνωση της ήδη πενιχρής αγοραστικής αξίας των μισθών που παίρνει ο μέσος άνθρωπος ελέω των δανείων «αέρα» προς τις τράπεζες που του τρώνε πέραν του μισού, ε τι να κάνουμε, αφού έχουμε κρίση που ΜΑΣ κτύπησε ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!!!!!

Αφού το λένε και η δημοσιοκάφροι άλλωστε, είναι ο μόνος τρόπος

Στον Φιλελεύθερο της 14ης Μαρτίου 2010 στην σελίδα 3 του οικονομικού ένθετου διαβάζουμε:

«Στο κόκκινο η ακρίβεια.  Ράλι κόστους ζωής εν μέσω οικονομικής κρίσης»

 sto kokkino h akriveia

Πωπω μεγάλο κακό πάθαμε ρε παιδί μου ………… μα που πάμε….

Τς τς χειρουργικό μαχαίρι, στον αναπνευστήρα και λοιπές μαλακιούλες τρομοκράτησης των ηλιθίων………..

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

Γιατί μόνο ηλίθιος μπορεί κάποιος να είναι όταν δεν μπορεί να αντιληφθεί το τεράστιο μέγεθος της κοροίδιας

Στην ίδια εφημερίδα της ίδιας μέρας φιλελεύθερος 14 μαρτίου 2010 σε ολόκληρη την σελίδα 9 του οικονομικού ένθετου γίνεται αφιέρωμα στους μάστρους των δημοσιοκάφρων δηλαδή τους τοκογλύφου/τράπεζες

Αφού αφιερώνει ολόκληρη την σελίδα σε διαφήμιση γλύψιμο ενός τέτοιου τοκογλύφου μας ενημερώνει ότι η eurobank μέσα σε 2 ½ χρόνια με παααααααααααααρα πολύ σκληρή δουλειά πώλησης αέρας στους ανθρώπους έφτασε να είναι πέμπτη δύναμη και να διαχειρίζεται 8 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ευρώ!!!! Σκεφτείτε η πρώτη δύναμη

diafhmish tokoglyfou

Στην σελίδα 12 της ίδιας εφημερίδα την ίδια μέρα 14 μαρτίου 2010 μαθαίνουμε ότι ο εν λόγω τοκογλύφος είχε ΚΕΡΔΗ 362 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ευρώ για το 2009 στην Ελλάδα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

asfalistikh die8nhs tokoglyfoys kerdh

Ευτυχώς που ο κωστάκης ο πορδυπουργός αρχικαραγκιόζης τους έδωσε τα 28 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ευρώ βοήθεια για να τα βγάλουν πέρα οι καημένοι…………..

ΤΟ ΑΚΟΥΣ ΜΑΛΑΚΑ ΑΧΡΗΣΤΕ ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΤΕ;;;;;;  ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΙΣΗ ΛΕΜΕ!!!!!!!!!!

ΜΕΤΡΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΜΕ!!!!  ΜΑ ΜΟΝΟ 362 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΚΕΡΔΗ!!!! Τς τς άτεμη κενωνία………………..

Στην σελίδα 15 της ίδια εφημερίδας της 14ης μαρτίου 2010 στο οικονομικό ένθετο μαθαίνουμε ότι άλλος ένας τοκογλύφος η μαρφίν λαική είχε ΜΟΝΟ 174 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ  κέρδη στην Κύπρο!!!!!!!!!!!!!!! 

tokoglyfos marfin kerdh

Τους καημένους, νομίζω το κράτος πρέπει να δώσει κι άλλη βοήθεια στους καημένους αυτούς ανθρώπους αφού όπως φαίνεται τα 3 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ευρώ που τους έδωσε δεν ήταν αρκετά…..

Ήδη οι κυπριακές τράπεζες έχουν εισπράξει από το κράτος που τις αγαπά τόσο πολύ 3 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ευρωπουλάκια με στόχο τάχα να τα διοχετεύσουν στην αγορά γης αλλά χωρίς να έχουν ποτέ μειώσει τα επιτόκια του αέρα που ΜΑΣ πουλάνε πανάκριβα όλους εμάς τους ΑΧΡΗΣΤΟΥΣ ΜΑΛΑΚΕΣ που τρώμε τα κόνναρα που μας ταίζουν  οι πολιτικάντηδες και δημοσιοκάφροι υπαλληλίσκοι τους

Και ενώ οι βρωμισμένοι οι τραπεζίτες έχουν εισπράξει τα 3 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ από το κράτος που τόσο τους αγαπά, τα επιτόκια για τον αέρα που πουλάνε παρέμειναν σε ύψη δυσθεώρητα

Και έχουν το θράσσος οι τραπεζίτες οι βρωμισμένοι να μέσω του γενικού διευθυντή του συνδέσμου τοκογλύφων/τραπεζών (τα στοιχεία μου στην διάθεση του όποιουδήποτε τα επιθυμεί) να λένε ότι δεν είναι και τόσο ψηλά ρε παιδί μου

Στον πολίτη και πάλι

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=934278&-V=articles&-p

και από την άλλη οι άλλοι βρωμισμένοι οι ντιβέλοπερ που κατακλέβουν τον κόσμο με σουπερ κέρδη  έχουν το θράσσος να ζητάνε και τα ρέστα και βοήθεια!!!!!!!  οι καημένοι για την μείωση την ζήτησης από τον καημένο τον κοσμάκη στον οποίο πουλάνε τις τρύπες γουμάες του για χρυσάφι, την στιγμή που αυτοί οι ΑΘΛΙΟΙ κερδοσκόποι δεν έχουν ρίξει καθόλου τις τιμές τους και ακόμη πουλάνε δυάρια διαμερίσματα στην Λευκωσία 180 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ!!!!! 

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=934299&-V=articles&-p

Οι μεγαλύτεροι υπαίτιοι για την φτώχεια και την δημιουργία της τεράστιας φούσκας στις ΗΠΑ δηλαδή οι τράπεζες και οι ντιβέλοπερ έχουν το απύθμενο θράσσος να μιλάνε ακόμη

Μεγάλη κρίση λέμεεεεεεε……….. γιαυτό και το κράτος δίνει σε αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη, δηλαδή στους ξενοδόχους που τους έδωσε 104 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ευρώ μέσα σε δύο χρόνια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Στον Πολίτη της 14ης Μαρτίου  2010 επίσης μαθαίνουμε:

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=934272&-V=articles&-p

«Πώς οι επενδυτικές της Wall βύθισαν την Ελλάδα»

Και ένα όμορφο απόσπασμα για τους αγαπημένους μας τοκογλύφους:

Από το 2001 και μέχρι τον Νοέμβριο του 2009, οι επενδυτικές τράπεζες δημιούργησαν χρηματοπιστωτικά εργαλεία για να συγκαλύπτουν το χρέος των ευρωπαϊκών χωρών. Αυτές οι τράπεζες όχι μόνον βοήθησαν την Ελλάδα να συγκαλύψει το αυξανόμενο χρέος της, όχι μόνον την ενθάρρυναν να δανειστεί περαιτέρω, αλλά στοιχημάτισαν στη συνέχεια μεγάλα ποσά με τα συμβόλαια ασφάλισης κινδύνου (CDS) στην προοπτική να πτωχεύσει η χώρα μας. Ενδέχεται, άλλωστε, να τοποθετήθηκαν καθώς επιδεινώνονταν οι οικονομικές συνθήκες, στοιχηματίζοντας υπέρ της πτώχευσης της Ελλάδας και οδηγώντας σε διεύρυνση των spread των CDS. Αυτά, με τη σειρά τους, οδήγησαν σε υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας, με αποτέλεσμα την περαιτέρω εκτίναξη των spreads των ομολόγων της χώρας.Εν ολίγοις, οι επενδυτικές τράπεζες της Wall Street συνεισέφεραν στη συσσώρευση του ελληνικού χρέους και στη συνέχεια συμμετείχαν στην πρόκληση υστερίας για το ενδεχόμενο πτώχευσης, που οδήγησε στην άνοδο των τιμών των CDS και στη ραγδαία υποβάθμιση της Ελλάδας από τις εταιρείες πιστοληπτικής αξιολόγησης. Οι υποβαθμίσεις έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση των επιτοκίων που πρέπει να πληρώνει για τα ομόλογά της η Ελλάδα, με αποτέλεσμα να διογκώνεται περαιτέρω το χρέος, καθώς δεν μπορεί να μειώσει επαρκώς τις δαπάνες και να αυξήσει τους φόρους τόσο όσο χρειάζεται για να περιορίσει το έλλειμμά της. Το αποτέλεσμα ήταν να φθάσει η χώρα στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης….»

Στον Φιλελεύθερο της 14ης Μαρτίου 2010 σελίδα 12 του οικονομικού ένθετου

«Έρχονται μέτρα με συνταγή Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου

asfalistikh die8nhs tokoglyfoys kerdh

Μέτρα σοκ για το ασφαλιστικό υπόσχεται η (ελληνική) κυβέρνηση στην Κομισιόν»

 

Ε άμα είναι για το καλό της χώρας που λέει και ο γιωργάκης………… ας το πάρει το ποτάμι…….. ας δουλεύουμε και μέχρι τα 75 μας για το καλό της χώρας ρε παιδί μου ΟΛΟΙ ΜΑΣ πρέπει να κάνουμε θυσίες για την Ελλάδα ρε γαμώ τοοοοο

Αλλά για ποια Ελλάδα και θυσίες μιλάνε οι δημοσιοκάφροι;;;;;;

Για την  Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας:     197,24% ΑΥΞΗΣΗ ΚΕΡΔΩΝ          15% ΜΕΙΩΣΗ ΦΟΡΩΝ

 Για την Alpha Bank:          45,48% ΑΥΞΗΣΗ ΚΕΡΔΩΝ    δηλαδή 986 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ καθαρά            29,7% ΜΕΙΩΣΗ ΦΟΡΩΝ

Τράπεζα Πειραιώς:  (κρατηθείτε)   460,6%    ΑΥΞΗΣΗ ΚΕΡΔΩΝ      284,97% ΜΕΙΩΣΗ ΦΟΡΩΝ 

Eurobank:       114,5%  ΑΥΞΗΣΗ ΚΕΡΔΩΝ δηλαδή 362 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ευρώ καθαρά     40,57% ΜΕΙΩΣΗ ΦΟΡΩΝ

ή για την ΑΒ Βασιλόπουλος που ανακοίνωσε κέρδη ύψους 32,6 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ευρώ όπως διαβάζουμε στον Φιλελεύθερο στην σελίδα 12 του οικονικού ένθετου της 14ης Μαρτίου;

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΙΛΑΝΕ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΟΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ;;;;;;

Στην ίδια εφημερίδα στον Φιλελεύθερο της 14ης Μαρτίου 2010 στην σελίδα 27 μαθαίνουμε για ποιους κτυπά η καμπάνα:

«Τα ρετιρέ των μισθών έφτασαν στα ……………ισόγεια»   Δασκάλα με 8 χρόνια προυπηρεσίας καθαρές αποδοχές 1200 ευρώ!!!

Γιατρός στο ΙΚΑ με 10 χρόνια υπηρεσίας καθαρές αποδοχές 1200 ευρώ!!!!!

Αστυνομικός με 15 χρόνια υπηρεσίας καθαρές αποδοχές 1700 ευρώ!!!!

Συνταξιούχος στο ΙΚΑ 30 χρόνια υπηρεσίας καθαρές αποδοχές 620 ευρώ!!!!!!!!!!!!!!

Και ο γιωργάκης στις 3 μαρτίου αποφάσισε μείωση σε μισθούς και σε συντάξεις που φτάνουν μέχρι και το 20% !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  αν είναι δυνατόν!!!!!!!!!

«Ξέρετε τι είναι να οργανώνεις τη ζωή σου με κάποια δεδομένα χρήματα και ξαφνικά να σου αφαιρούν το 7%-12%;»

«Αγόρασα σπίτι πριν 3 χρόνια με στεγαστικό δάνειο. Πίστευα ότι με τις ετήσιες αυξήσεις της συλλογικής σύμβασης εργασίας η δόση του δανείου μου θα μίκραινε με τον καιρό. Τι να κάνω τώρα που μειώθηκε ο μισθός μου; Συμπληρώνει η φιλόλογος Αντωνία Κ.;»

«…μας λέει ο Πάνος Κ. Ο ίδιος είναι ιδιωτικός υπάλληλος απόφοιτος ΤΕΙ πληροφορικής. Δουλεύει 9 ½ ώρες την ημέρα και παίρνει μόλις 800 ευρώ.

Η γενιά των 700-800 ευρώ είναι η πρώτη που θα δουλέψει μια ζωή για να ζήσει χειρότερα από τους γονείς της………………

Θα μας βρουν μπροστά τους»

retire mis8wn sto isogeio

 

17 Σχόλια

Filed under Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση

Ο ρόλος των μμε-Κατασκευάζοντας συναίνεση…..video … για να μην ξεχνιόμαστε

http://www.youtube.com/user/osr555

Τα μμεξαπάτησης είναι πλέον πεντακάθαρο σε ανθρώπους που ψάχνουν λίγο πιο πέρα από την μύτη τους ότι παίζουν τον ρόλο του παπαγάλου των σπόνσορων τους (λέγε με διαφημίσεις δις) της οικονομικής εξουσίας των εταιρειών που ελέγχουν τους πάντες και τα πάντα

τα τσιράκια τους πολιτηκάντηδες όταν δεν παίζουν διπλό ρόλο οι ιδιοκτήτες των εταιριών όπως είναι πχ ο πρώην αντιπρόεδρος των ηπα ντικ τσέινι ιδιοκτήτης ανάμεσα σε άλλα της Blackwater ειταιρείας με πέραν 50 χιλιάδες μισθοσφόρων εργοδοτουμένων που στέλλονται στο Ιρακ στο Αφγανιστάν και όπου αλλού κάνουν μπίζνες τα κράτη πατρώνοι των εταιρειών τους , ή ο πρώνη υπουργός άμυνας-πολέμου των ηπα ράμσφελντ ή ο γούλφοβιτς ιδιοκτήτες πολυεθνικών εταιρειών ο ράμσφελτ φαρμάκων όπως είναι το ταμιφλού (βλέπε προπαγάνδα για γρίπη των χοίρων των πουλερικών κλπ κλπ) είναι ιδιοκτήτες εταιρειών όπλων τροφοδοσίας του στρατού και άλλες κοινωφελείς υπηρεσίες

και φυσικά ο μπους ο σίνιορ και ο τζούνιορ πετρελαιάδες και πρώτοι φίλοι με την οικογένεια μπιν λάτεν της Σαουδικής Αραβίας που απλά σφάζουν όποιον θέλουν  

όταν που λέτε δεν παίζουν διπλό ρόλο οι ιδιοκτήτες εταιρειών,  έχουν τις μαριονέτες πολιτικάντηδες τους οποίους παίζουν όπως θέλουν και εκτελούν τις εντολές τους

ο γιωργάκης πλέον στέκεται σούζα στον γκράντε βγενόπουλο της Μαρφίν που κάνει διαγγέλματα μέσα από την εκπομπή του υπαλληλίσκου του χατζηνικολάου εκφράζοντας πολιτικές απόψεις και δίνοντας μηνύματα σε όσους αντιστέκονται στην λαίλαπα που ήδη ήρθε

μπροστά στον σιακόλα του παράνομου mall και ikea το οποίο με χαμόγελο στα χείλη κτυπώντας καμπανάκια εγκαινίασαν 4 υπουργοί πολιτικάντηδες καραγκιόζδες

στον σιακόλα ιδιοκτήτη και απόλυτου άρχοντα του διεθνές αερολιμένα της Κύπρου στέκονται σούζα οι ατρόμητοι κλανιές δημοσιοκάφροι όπως είναι ο βίκτωρ παπαδόπουλος που ενώ είχε την ντεμέκ εξουσία στην γραμμή δηλαδή τον υπουργό συγκοινωνίων νικολαίδη ο οποίος έλεγε απλά ότι εμείς εν τζαι, αφού την απόλυτη ευθύνη χειρισμού και διαχείρισης την έχει ο ιδιώτης,

τσουπ τον διακόπτει ο ατρόμητος βίκτωρ ώστε να βγει στον αέρα η αληθινή εξουσία δηλαδή ο μίστερ σιακόλας

ο ατρόμητος βίκτωρ μάλιστα ζήτησε συγγνώμη από τον μάστρο του για τα όσα ακούστηκαν στο ρεπορτάζ όπου εξαγριωμένοι πολίτες για την απαράδεκτη κατάσταση στο αεροδρόμιο του ιδιώτη σιακόλα που δεν τους έδινε κανείς σημασία γράφοντας τους στα @@ τους φώναζαν «έννεν του σιακόλα τουντο αεροδρόμιο, έννεν του σιακόλα;»   

και μόλις η αληθινη εξουσία του μίστερ σιακόλα είπε αυτό που ήθελε να πει τότε επιστρέψαμε στην ντεμέκ εξουσία των πολιτικάντηδων δηλαδή τον υπουργό τον οποίο οι δημοσιοκάφροι τον έβαλαν στο hold και stand by μέχρι να ολοκληρώσει ο μάστρος

Τα χαλασμένα λαμπίονια του αεροδρομίου, ο ατρόμητος βίκτωρ, η ντεμέκ εξουσία που κλάνει και η αληθινή εξουσία που (μας) γαμά τζαι ρέσσει https://osr55.wordpress.com/2009/12/24/

Αυτή την στιγμή στην ελλάδα επιχειρείται το μεγαλύτερο καπιταλιστικό πείραμα δοκιμασίας των αντοχών των ανθρώπων-μισθωτών σκλάβ ων,

 δηλαδή μέχρι ποιου σημείου είναι αποτελεσμαιτκή η προπαγάνδα για την οικονομική κρίση που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους και μέχρι ποιο σημείο αντέχουν οι μισθωτοί σκλάβοι να δεκτούν την συνεχή υποβίβαση της διαβίωσης τους με περαιτέρεω μειώσεις των ήδη πενιχρών μισθών αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης ώστε να είναι μισθωτοί σκλάβοι μέχρι τα γεράματα

Η πλέον ενορχηστρωμένη προπαγάνδα παγκοσμίως https://osr55.wordpress.com/2010/02/10/

Η πλέον ενορχηστρωμένη προπαγάνδα παγκοσμίως μέρος β΄video το χρέος μια ιστορία υποτέλειας και τρόμου  https://osr55.wordpress.com/2010/02/27

Κατασκευάζοντας συναίνεση των μισθωτών σκλάβων….μμεξαπάτησης χέρι χέρι με την εξουσία https://osr55.wordpress.com/2010/02/24/

η προπαγάνδα είναι εδώ συνέχεια!!!

μόνη αντίσταση η εναλλακτική ενημέρωση

4 Σχόλια

Filed under "δικαιοσύνη", "παιδεία" ξεφτίλας, Κυπριακό, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια

Σε σχέση με την προθεσμία της επιτροπής αποζημιώσεων που κάνει αναφορά το ΕΔΑΔ

σε μια συζήτηση που γίνεται στο blog του φίλου κυριάκου http://eshie3i3i.blogspot.com/2010/03/blog-post_10.html τέθηκε το πιο πάνω ερώτημα σε σχέση με την προθεσμία…. λόγω του ότι δικαίως αυτό το ερώτημα θα υπάρχει σε πολλούς θα ήθελα να πω τη γνώμη μου και εδώ

Η Ευρωπαική Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο άρθρο 35 ορίζει στην παράγραφο 1 ότι το δικαστήριο επιλαμβάνεται προσφυγών όταν έχουν εξαντληθεί τα εσωτερικά ένδικα μέσα και εντός προθεσμίας 6 μηνών από την ημερομηνία της τελεσίδικης εσωτερικής απόφασης

οπότε το ίδιο το ΕΔΑΔ έχει στην ΕΣΔΑ χρονοδιάγραμμα όπως το λες τους 6 μήνες από την τελεσιδικεία των εσωτερικών ενδικων μέσων

όσον αφορά γενικότερα τις προθεσμίες άσκησης δικαιωμάτων το ΕΔΑΔ στην πολύ σημαντική προφυγή κατά της κύπρου
CASE OF PHINIKARIDOU v. CYPRUS 23890/02
που εξέδωσε τον δεκέμβρη του 2007

λέει στην παράγραφο:
52. Accordingly, the existence of a limitation period per se is not incompatible with the Convention. What the Court needs to ascertain in a given case is whether the nature of the time-limit in question and/or the manner in which it is applied is compatible with the Convention.»

και συνεχίζει:

63. In the Court’s view, a distinction should be made between cases in which an applicant has no opportunity to obtain knowledge of the facts and, cases where an applicant knows with certainty or has grounds for assuming who his or her father is but for reasons unconnected with the law takes no steps to institute proceedings within the statutory time-limit»

στην υπόθεση φοινικαρίδου τι είχαμε; ένα νόμο που όριζε ότι εντός 3 ετών από την ενηλικίωση ένας ενήλικας πλέον μπορεί να ζητήσει να γίνει τεστ πατρότητας

η κα φοινικαρίδου όμως έμαθε ποιος ήταν ο πατέρας της (τον οποίο δεν γνώρισε και θεωρούσε νεκρό) σε μεταγενέστερο χρόνο μετά από τα 3 χρόνια που τέθηκε σε ισχύ ο νόμος το 1991, το 1997 όταν η ετοιμοθάνατη μητέρα της, της αποκάλυψε την αληθεια
το ανώτατο είπε ότι πέρασαν τα 3 χρόνια αλλά το ΕΔΑΔ είπε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις άγνοιας επί των ουσιώδων γεγονότων πρέπει να υπάρχει ευελιξία σε θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα

Οπότε ειδικά σε σχέση με αυτό που ρωτάς το χαρτί του ΕΔΑΔ είχε ήδη καεί από τον περασμένο Δεκέμβριο στην αποφαση του που απέριψε συλλήβδην 49 προσφυγές που αφορούσε αγνοούμενους γιατί θεώρησε ότι αυτές καταχωρήθηκαν εκτός του ευλόγου χρόνου

πριν από αυτή την απόφαση το ΕΔΑΔ αρχικά στην υπόθεση Λοιζίδου το 1996 και στην 4η διακρατική του 2001 είχε πει ότι υπάρχει συνεχής παραβίαση οπότε δεν τίθεται θέμα προθεσμίας

στην προ λιγων ημερών απόφαση του το ΕΔΑΔ στην παράγραφο 35 κάνει αναφορά στον νόμο της TRNC που ορίζει για την επιτροπή αποζημιώσεων

35. Law 67/2005 came into effect on 22 December 2005. This Law provided that all natural and legal persons claiming rights to immovable or movable property might bring a claim before the Immovable Property Commission (“IPC”) until 21 December 2009 subject to a fee of 100 Turkish liras (TRY) for each application (section 4). On 22 October 2009, this deadline was extended by the Parliament of the “TRNC” until 21 December 2011.»

και συνεχίζει σχετικά με τους ορισμούς του νόμου αυτού

το ΕΔΑΔ αν δεν μου διέφυγε κάτι δεν έκανε κάποια άλλη αναφορά σε αυτήν την προθεσμία που έθεσε ο νόμος για την λειτουργία της επιτροπής

οπότε έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ αυτό αφήνεται στην διακρτική ευχέρεια του ΕΔΑΔ να αποφασιστεί
κατά πόσο αυτή η προθεσμία που έθεσε είναι ανελαστική και θίγει θεμελιώδη δικαιώματα ή όχι

γνώμη μου είναι σύμφωνα και με τα όσα αποφασισε στην αποφάσεις που σου παρέθεσα ότι το ΕΔΑΔ αν τεθεί αυτό το θέμα θα πει ότι η προθεσμία που τέθηκε δεν ειναι ανελαστική και θα την αποδεκτεί ως συμβατή με την Σύμβαση αφού θα πει ότι υπάρχει αρκετός χρόνος για όποιον ενδιαφέρεται να λάβει γνώση για την επιτροπή τον τρόπο λειτουργίας της και νομικές συμβουλές για να καταφύγει σε αυτή

οπότε θεωρώ ότι η προθεσμία αυτή μέχρι τον δεκέμβριο του 2011 θα πρέπει να θεωρείται νόμιμη και τελεσίδικη σύμφωνα με το ΕΔΑΔ

kyriakos said…

Επομένως θα ήταν »σωστό» κάποιος να καταφύγει στην επιτροπή για να ζητήσει αποζημίωση για απώλεια χρήσης εαν το επιθυμεί. Διότι αυτό μετά σίγουρα πάει περίπατο.

Το ζήτημα είναι: κάποιος πρόσφυγας που θέλει απλά τη γή του πίσω ή έστω μονάχα αποζημίωση για ένα μέρος της περιουσίας του που έχει γίνει έργο κοινής ωφελείας πάνω, μπορεί να κάνει χρήση της επιτροπής ή του ΕΔΑΔ μετά τη λήξη της προθεσμίας;

Αν όχι,
η άρνηση μετά εξέτασης μιας τέτοιας υπόθεσης δεν συνιστά στην ουσία παραχώρηση του δικαιώματος ιδιοκτησίας και επομένως αμφισβήτηση των τίτλων ιδιοκτησίας των προσφύγων;

Με απλά λόγια εξακολουθούμε να είμαστε πρόσφυγες μετά τον Δεκέμβριο του 2011?

March 11, 2010 6:37 PM

osr said…

Κυριάκο είπες στο αρχικό σου κείμενο:

» Εχω να παρατηρήσω πως τόσο στη μία όσο και στην άλλη περίπτωση πρόκειται περί αναφαίρετου δικαιώματος ελευθέρων ανθρώπων να πράξουν, να διεκδικήσουν και να διαχειριστούν όπως επιθυμούν τις δικές τους περιουσίες.»

επίσης πολύ σωστά στο ερώτημα σου

«Επομένως θα ήταν »σωστό» κάποιος να καταφύγει στην επιτροπή για να ζητήσει αποζημίωση για απώλεια χρήσης εαν το επιθυμεί. Διότι αυτό μετά σίγουρα πάει περίπατο.»

το «σωστό» το βάζεις σε εισαγωγικά

κανείς δεν είναι προφήτης και δεν μπορεί να ξέρει τι είναι το απολυτα σωστό ή όχι

όπως είχα γράψει στον στροβολιώτη στο blog μου :

«άρα αυτά τα περί “εμείς το ξεράμε” που εξαπολύουν διάφοροι χαιρέκακοι που δείχνουν και το επίπεδο μας ως λαού που όλοι θέλουν να δικαιωθούν και στα @@ τους οι συνέπειες

είναι φούμαρα

ακριβώς τα ίδια θα έλεγαν οι ίδιοι άνθρωποι αν το ΔΕΚ έβγαζε ακριβώς αντίθετη απόφαση στην υπόθεση αποστολίδη όραμς»

ουδείς μπορούσε να προβλέψει είτε με πολιτικους είτε με νομικούς όρους την απόφαση του ΔΕΚ

αν το ΔΕΚ έβγαζε αντίθετη απόφαση σχετικά με τους Οράμς πάλι «μέσα» θα ήτανε όπως και το ΕΔΑΔ πάλι «μέσα» ειναι αφού αυτοί καθορίζουν τα πλαίσια στα οποία κινούνται τα «σωστά» και τα «λάθη»

εισηγήσεις μόνο μπορούν να γίνουν και τίποτα άλλο και έχοντας πάντα κατά νου ότι όπως θέλει το ΕΔΑΔ μπορεί να μαγειρέψει μια απόφαση του (αυτό ισχύει για ολα ανεξαιρέτως τα δικαστήρια και την λεγόμενη «δικαιοσύνη» του συστήματος)

αυτή την στιγμή κυριάκο δεν είμαι σε θέση να εισηγηθώ κάτι γιατί πρέπει να δω όλες τις παράμετρους μιας τέτοιας υπόθεση οπότε θα επανέλθω όσο πιο τεκμηριωμένα μπορώ

March 11, 2010 9:43 PM

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", Κυπριακό, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, διάφορα

Περί δικαίου, νόμων, δικαστών, ΕΔΑΔ ΔΕΚ καρότου μαστίγιου…. ποιος εν τέλει ο εχθρός

ΑΠΘ, Νομική, Συνταγματικό δίκαιο……. Ένα από τα δύσκολα μαθήματα ………. Είχαμε την επιλογή να το παρακολουθήσουμε αν θέλαμε  με τον αιρετικό και ιδιόρρυθμο Τσούρκα ο οποίος το εξετάζει και προφορικά….

Ο Τσούρκας είχε μανία με τις ιστορίες του χότζα και όχι μόνο………. Στις αρχές των παρακολουθήσεων παρέβαλλε πολλές ιστορίες του χότζα με την σύγχρονη πραγματικότητα νομική και όχι μόνο……… αγαπημένη του έκφραση «εγώ δεν έχω την τράπουλα; Εγώ μοιράζω όπως θέλω τα χαρτιά» εννοώντας πεντακάθαρα ότι αυτοί που κάνουν τους νόμους αλλά περισσότερο αυτοί που τους ερμηνεύουν δηλαδή οι δικαστές μοιράζουν όπως αυτοί θέλουν τα χαρτιά και τους δίνουν την ερμηνεία που αυτοί θέλουν…

Πρώτη σειρά αριστερά στην γωνιά της αίθουσας της σχολής…….. ο Τσούρκας να ανεμίζει το σύνταγμα της ελλάδας του οποίου το εξώφυλλο ήταν μπλε και να λέει την αγαπημένη του φράση «εγώ δεν έχω την τράπουλα; Εγώ λέω ότι είναι κόκκινο»…………..    στο κόκκινο εγώ …….. να βράζω και να συμμετέχω συνέχεια σπάζοντας του τα νεύρα………..  ε καλά κύριε Τσούρκα, τι κόκκινο μας λέτε αφού είναι μπλε………. «άμα πει το σύνταγμα ότι αυτό είναι κόκκινο αυτό είναι κόκκινο»  ε αφού είναι μπλε…… ρε κύπριε καταλαβαίνεις τι σου λέω………… αφού είναι μπλε, ό,τι και να λέει το σύνταγμα και οι δικαστές αυτό το βιβλίο είναι μπλε…. ρε κύπριε ήρθες εδώ να μας φέρεις την επανάσταση νόμισες…. χαμογελάκι….. προσωπικά αυτό που έχω να πω είναι ότι απόλαυσα πάρα πολύ τα μαθήματα του και πραγματικά έμαθα πάρα πολλά, με τις συνεχείς αντιδικίες και οργισμένες μου ερωτήσεις και παρατηρήσεις………..

Τέλος εξαμήνου, καλοκαίρι………Ο σάικο Τσούρκας μας ανακοινώνει ότι οι προφορικές εξετάσεις θα λάβουν χώρα ….. .στο εξωτερικό κυλικείο της θεολογικής σχολής!!!!!

Ώρα 9 αν θυμάμαι καλά…………… περίπου 6 με 7 φοιτητές καθίσαμε κυκλικά στο τραπέζι…….. μας καλημερίζει και παραγγέλουμε καφέ!!!!!!!!!  Ωραίος!!!

γίνονται κάποιες ερωτήσεις σε όλους  και φτάνουμε στην κρίσιμη ερώτηση…………… λοιπόν κύπριε,  θέλω να μου αναπτύξεις σύμφωνα με το σύνταγμα την θέση ότι οι βουλευτές μπορούν να ανακληθούν, ……………..  σκεφτείτε το και επανέρχομαι…………….. αμάναμου…… μετροφυλλώ το σύνταγμα σκέφτομαι σκέφτομαι και επανέρχεται….. λοιπόν κύπριε,  λοιπόν κύριε Τσούρκα…..  σύμφωνα με το άρθρο 51 παράγραφος 2 του συντάγματος οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το έθνος ,  σύμφωνα με τις βασικές αρχές του αστικού δικαίου καταναλογίαν ο αντιπρόσωπος είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητός, οπότε σύμφωνα με τους ορισμούς του συντάγματος υπάρχει η ευχέρεια να ανακληθούν… κάπως έτσι ήταν η απάντηση…..

Ωραία λέει……….. λοιπόν, αν μου απαντήσετε τώρα ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή για ποιο λόγο σύμφωνα με το σύνταγμα οι βουλευτές ΔΕΝ μπορούν να ανακληθούν θα σας βάλω 10………

Αμάν!!!! Να αναπτύξω ακριβώς το αντίθετο πάλι σύμφωνα με το σύνταγμα………….. σκεφτείτε το και επανέρχομαι………………. Το σκέφτομαι το σκέφτομαι μες το άγχος………….. επανέρχεται………… λοιπόν μου λέει……….. λοιπόν του λέω…….. και πάλι σύμφωνα με το άρθρο 51 παράγραφος 2 οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το έθνος………… ωραία….  Σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφο 3 όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα

Άρα ο Λαός και το Έθνος είναι δύο έννοιες διαφορετικές, ερμηνεύοντας τον όρο Λαός θα λέγαμε ότι στον όρο λαός εμπίπτουν οι έλληνες πολίτες  που έχουν δικαίωμα ψήφου, δηλαδή αυτοί που ψηφίζουν τους βουλευτές, ενώ το Έθνος θα λέγαμε ότι έχει περιεχόμενο πολύ ευρύτερο από αυτό του Λαού….  Στο Έθνος ανήκουν όλοι οι έλληνες ανεξαρτήτως αν είναι έλληνες πολίτες, δηλαδή στο Έθνος ανήκουν οι έλληνες της Αυστραλίας της Αμερικής της Κύπρου της Αγγλίας κλπ αλλά επίσης στο Έθνος  εμπεριέχεται θα λέγαμε και αυτό που ονομάζεται ελληνισμός, δηλαδή από τις απαρχές του ελληνισμου μέχρι το τέλος του στο άγνωστο μέλλον………… οπότε, σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, τον αντιπρόσωπο ανακαλεί αυτός για τον οποίο ενεργεί οπότε τους βουλευτές μπορούν να τους ανακαλέσει το Έθνος……. Δηλαδή πρέπει να πάρεις την άδεια όλων όσων εμπίπτουν στο Εθνος ώστε να ανακληθεί……..

Χμμμμ  λέει……….. συνεχίζει τις ερωτήσεις και στα άλλα παιδιά, τελείωσε η εξέταση και φυσικά έσπασεν μας τα νεύρα και δεν μας ενημέρωσε αν το περάσαμε το μάθημα……….. εν τέλει όχι μόνο το πέρασα αλλά και από τις λίγες φορές που πήρα 9!!!! Τέλεια και σπάνια……………

Και φτάνουμε στο θέμα μας…………..  αυτή την ιστορία την λέω κάθε φορά που θέλω να δείξω τι ακριβώς είναι αυτό που ονομάζεται «δίκαιο» νομική νόμοι κλπ κλπ

Ο νόμος είναι απλά λέξεις στο χαρτί……. Το νόημα των λέξεων αυτών μόνο ένα όργανο έχει την εξουσία να αποφασίζει για την ερμηνεία τους……… το δικαστήριο ……….

Η ερμηνεία των νόμων είναι τόσο εύπλαστη που μπορεί να υπάρξουν πολλές ερμηνείες για το ίδιο πράγμα……….. γιαυτό άλλωστε σε πάρα πολλές αποφάσεις πολυμελών δικαστηρίων υπάρχει απόφαση της πλειοψηφίας και απόφαση της μειοψηφίας, δηλαδή διαφώνησαν μεταξύ τους οι δικαστές

επίσης πάρα πολλές είναι οι περιπτώσεις που το Άρειος Πάγος το Συμβούλιο της Επικρατείας και το Ανώτατο το δικό μας είχε διαφορετική νομολογία για κάποια θέματα αρχικά την οποία τροποποίησε στην συνέχεια δίνοντας διαφορετική ερμηνεία στον ίδιο ακριβώς νόμο……… μα πως; Θα πείτε……….. αφού ο νόμος είναι ο ίδιος δεν άλλαξε…..

Ε ναι, αλλά άλλαξε η ερμηνεία που του έδωσαν οι δικαστές…………….. δηλαδή για τον ίδιο ακριβώς νόμο ίσχυαν προηγουμένως άλλα δεδομένα και άλλα τώρα, έστω και αν δεν τροποποιήθηκε  

Μαζί με όλα αυτά βάρτε και το ποιοι φτιάχνουν τους νόμους, δηλαδή οι πουλημένοι βολευτές στην οικονομική εξουσία και αντιλαμβάνεστε πολλά πράγματα επίσης για το νόμο που είναι σαν τον ιστό της αράχνης όπως είπε ο Σόλων ο Αθηναίος τον 6ο αιώνα πΧ και έχει επανειλημμένως γραφτεί εδώ μέσα

Τα δικαστήρια αποτελούνται από ανθρώπους, οι οποίοι φυσικά και δεν είναι κάτι διαφορετικό από ότι είμαστε όλοι μας…………  οι άνθρωποι είναι προϊόντα κοινωνικού καθορισμού, δηλαδή καθορίζονται από το περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκαν μεγάλωσαν και ζουν

Έτσι και οι δικαστές καθορίζονται από το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο ζουν…..

Στον χώρο της Ευρώπης υπάρχουν δύο διεθνή δικαστήρια στα οποία μπορούν να προσφύγουν εκτός από κράτη και φυσικά πρόσωπα δηλαδή πολίτες

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων

Το ΕΔΑΔ είναι το δικαστήριο του Συμβουλίου της Ευρώπης στο οποίο ανήκει η Ρωσία η Τουρκία και άλλα κράτη που δεν είναι μέλη της ΕΕ

Το ΔΕΚ είναι το δικαστήριο της ΕΕ και στο οποίο υπάγονται μόνο πολίτες και κράτη της ΕΕ

Πριν λίγο καιρό το ΔΕΚ εξέδωσε την απόφαση Αποστολίδη εναντίον Όραμς στο προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το αγγλικό δικαστήριο στο οποίο κατέφυγε ο Μελέτης Αποστολίδης με αίτημα να εγγράψει την απόφαση και να εκτελέσει την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας  σύμφωνα με το οποίο διαπιστωνόταν η παράνομη επέμβαση των Όραμς στην ιδιοκτησία του κύριου Αποστολίδη και του επιδικαζόταν ένα ποσό αποζημίωσης και επίσης διατασόταν η κατεδάφιση της έπαυλης που έκτισαν παράνομα

Οι Όραμς έχοντας την στήριξη του τουρκικού κράτους επιστράτευσαν ως δικηγόρο του στην αγγλία την σύζυγο του πρωθυπουργού τόνι μπλερ………… 

Η τουρκική θέση ήταν ότι σύμφωνα με την συνθήκη προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ στο πρωτόκολλο 10 οριζόταν ότι το κοινοτικό κεκτημένο δεν εφαρμόζεται στα εδάφη που δεν ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο η κυπριακή δημοκρατία το οποίο αναστέλλεται

www.ktto.net/english/protocolno10.doc

http://translate.google.com/translate?hl=el&langpair=en|el&u=http://www.ktto.net/english/protocolno10.doc

αν και πρωτοδίκως το αγγλικό δικαστήριο δέκτηκε την τουρκική θέση εν τέλει το δικάζον την έφεση αγγλικό δικαστήριο υπέβαλε το προδικαστικό ερώτημα στο ΔΕΚ το οποίο εξέδωσε την γνωστή απόφαση ότι δηλαδή η αναστολή του κεκτημένου  ισχύει κατ εξαίρεση μόνο σε περιπτώσεις που δεν μπορεί να ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο το κράτος την κύπρου, όταν όμως αυτό είναι δυνατόν όπως στην περίπτωση Αποστολίδη τότε εξυπακούεται ότι θα ισχύει ο κανόνας δηλαδή ότι θα εφαρμόζεται το κοινοτικό κεκτημένο…..

φυσικά αν το ΔΕΚ αποφάσιζε διαφορετικά κάτι που ήταν πολύ πιθανό σύμφωνα με το λεκτικο και την γραμματική ερμηνεία και όχι την τελολογική δηλαδή τον σκοπό του νόμου

 δηλαδή ότι πράγματι το κεκτημένο αναστέλλεται στις περιοχές που δεν ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο η κυπριακή δημοκρατία πάλι θα ήταν απόφαση του ΔΕΚ και πάλι μέσα θα ήταν

σκοπιμότητες!!!!!!

και έτσι είχαμε πάρτυ εδώ και κλάμα εκεί…………

χτες είχαμε αντεστραμμένο κλίμα

κλάμα εδώ και πάρτυ εκεί………….

Καρότο και μαστίγιο………..

Όσον αφορά την απόφαση του ΕΔΑΔ την χτεσινή θα κάνω κάποιες παρατηρήσεις για αυτά που προσωπικά θεωρώ ουσιώδη

 

115.  The applicants argued that this would allow Turkey to benefit from her illegality. The Court would answer that, from a Convention perspective, property is a material commodity which can be valued and compensated for in monetary terms. If compensation is paid in accordance with the Court’s case-law, there is in general no unfair balance between the parties.

Similarly, it considers that an exchange of property may be regarded as an acceptable form of redress. It is correct, as the applicants and intervening Government asserted, that the Convention should be interpreted as far as possible in harmony with other principles of international law of which it forms part (Al-Adsani v. the United Kingdom, [GC], no. 35763/97, § 60, ECHR 2001-XI); however, the Court must also have regard to its special character as a human rights treaty (amongst many authorities, Banković and Others v. Belgium and 16 Other Contracting States (dec.), [GC], no. 52207/99, § 57, ECHR 2001-XII). The Convention system deals, overwhelmingly, with individual applications. The present applications are cases about interferences with individual property rights, and the availability of redress therefor – they cannot be used as a vehicle for the vindication of sovereign rights or findings of breaches of international law between Contracting States.»

 Εν ολλίγοις το δικαστήριο μας λέει ότι σύμφωνα με την ερμηνεία που δίνει στην Σύμβαση (να θυμάστε τι γράψαμε για τον τρόπο που γίνονται οι ερμηνείες πριν)  η περιουσία είναι κάτι  για το οποίο μπορεί να δοθεί αποζημίωση με ΧΡΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ.

το δικαστήριο αυτό δεν εφαρμόζει και δεν αποφασίζει δηλαδή μας λένε οι δικαστές επί της ουσίας της παραβίασης του δικαίωματος, δηλαδή να παύσει η παρανομία αλλά επιδικάζει μόνο λεφτά, its all about the money 😉  μας λέει και το ΕΔΑΔ

έτσι!!!!

Και συνεχίζει το ΕΔΑΔ σύμφωνα με την ερμηνεία που δίνει, εφόσον δίδεται αποζημίωση τότε έχει εκπληρωθεί ο σκοπός της σύμβασης…….

Και έτσι στο συμπέρασμα του για την  επιτροπή αποζημιώσεων της τουρκίας λέει:

v. Conclusion

127.  The Court finds that Law 67/2005 provides an accessible and effective framework of redress in respect of complaints about interference with the property owned by Greek Cypriots. The applicant property owners in the present cases have not made use of this mechanism and their complaints under Article 1 of Protocol No. 1 to the Convention must therefore be rejected for non-exhaustion of domestic remedies. It is satisfied that Law 67/2005 makes realistic provision for redress in the current situation of occupation that is beyond this Court’s competence to resolve.»

 

Εφόσον δηλαδή η επιτροπή αυτή δίνει ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ τότε εκπληρώνονται οι ορισμοί της Σύμβασης και άρα η επιτροπή αυτή μπορεί να αποτελέσει αποτελεσματικό ένδικο μέσο.

Αυτή είναι εν ολίγοις η απόφαση του ΕΔΑΔ η χτεσινή…..

Όταν ακόμη ήμουν νέος φοιτητής και αγνοούσα ακόμη περισσότερο πράγματα από ότι τώρα νόμιζα ότι αυτά που μαθαίναμε στο πανεπιστήμιο περί δικαιοσύνης και μαλακίες ισχύουν στην πραγματικότητα και γιαυτό είχα πιστέψει και στην δικαιοσύνη του ΕΔΑΔ του ΔΕΚ κλπ https://osr55.wordpress.com/%CF%84%CE%B1-%CF%86%CE%BF%CE%B9%CF%84%CE%B7%C

Από τότε και ζώντας από πολύ κοντά το σύστημα και την βρωμιά του και διαβάζοντας μαθαίνοντας ψάχνοντας  άλλαξαν πααααααααααααρα πολλά μέσα στο μυαλό μου χωρίς να αλλάξει φυσικά η ουσία μου…… 

Ο νόμος είναι ένα ανθρώπινο δημιούργημα αυτών που έχουν την δύναμη να εξουσιάζουν και ισχύει μόνο για τους αδύναμους και φυσικά δεν πιάνει ποτέ τους δυνατούς

Δεν λέω ότι όλα είναι σάπια και μαύρα και άραχνα……….. για την όποια ποιότητα ζωής έχουν οι άνθρωποι του δυτικού κόσμου δεν την οφείλουν στους νόμους και στους δικαστές αλλά στους αγώνες που πρέπει να δίνουν καθημερινά και συνέχεια

Μέχρι πριν 60 χρόνια στις ΗΠΑ υπήρχε νόμος που χώριζε τους ανθρώπους σε μαύρους και άσπρους,  ο νόμος άλλαξε όχι γιατί υπάρχει δημοκρατία και μαλακίες αλλά γιατί υπήρξε ένα τεράστιο κίνημα που πίεσε με αίμα και αγώνες για αυτό

Ο ρατσισμός δεν αλλάζει με νόμους, τίποτα δεν κερδίζεται με νόμους, οι νόμοι υπάρχουν αλλά δεν εφαρμόζονται φυσικά όποτε δεν βολεύει την άρχουσα τάξη τους σιακόληδες κλπ

Στα καφε λα μοτ έγινε απεργία τον περασμένο Οκτώβρη γιατί δεν εφαρμόζονταν σωρεία νόμων

https://osr55.wordpress.com/2009/10/27/

με κορυφαίο αυτόν του κατώτατου μισθού που είναι 790 ευρώ…………. Αφού υπάρχουν σήμερα ανθρώπου που δουλεύουν 6 μέρες την εβδομάδα και παίρνουν 630 ευρώ!!!!!

Και όλα αυτά εν γνώσει της Σωτηρούλας Χαρλάμπους υπουργού εργασίας του ακελ το οποίο απλά δεν παρεμβαίνει

Εν τέλει,  αυτό που έχω να πω σε σχέση και με το ΕΔΑΔ και με το ΔΕΚ είναι κάτι πολύ απλό

Καρότο και μαστίγιο……….. από την μια το ΔΕΚ με την απόφαση Αποστολίδη έδωσε καρότο στην μια πλευρά και μαστίγιο στην άλλη και το ΕΔΑΔ καρότο στην μια πλευρά και μαστίγιο στην άλλη

Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν τα πράγματα σήμερα στο συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα

Ο καπιταλισμός επιβιώνει γιατί έχει βαλβίδες αποσυμπίεσης, δίνει την ψευδαίσθηση στους μισθωτούς σκάβους ότι μπορεί να διεκδικήσουν το δίκαιο τους με νόμους σε δικαστήρια κλπ κλπ

Τα δικαστήρια είναι φυσικά και αυτά πολύ βασικός πυλώνας του συστήματος και δεν είναι εκεί για να προστατεύουν τους μισθωτούς σκλάβους

Δεν πρόκεται να βρεθεί δικαστήριο να κηρύξει αντισυνταγματικό πχ το νόμο που διέπει τις τράπεζες και ότι αν έχουν αποθεματικό 1 προς 10 δηλαδή αν έχουν 1 ευρώ θα μπορούν να «δανείζουν» 10

Πως μπορούν να «δανείζουν» κάτι που δεν έχουν;   Βασική αρχή αστικού δικαίου είναι ότι για να υπαρχει έγκυρη σύμβαση πρέπει για κάθε παροχή να υπάρχει αντιπαροχή

Εφόσον  οι τράπεζες δεν δίνουν τίποτα εκτός από αέρα κουπανιστό με τα χαρτιά που δίνουν γιατί παίρνουν κάθε μήνα πραγματικά λεφτά που δεν έδωσαν ποτέ;

Μα ακριβώς γιατί οι νόμοι τα δικαστήρια και το σύστημα αυτό υπάρχει όχι για τους απλούς ανθρώπους …….

Τίποτα δεν χαρίζεται………….. όλα κερδίζονται μόνο όταν τα διεκδικούμε και τα θέλουμε αληθινά……….. φτάνει όμως να αντιληφθούν οι άνθρωποι ποιος είναι ο αληθινός τους εχθρός

20 Σχόλια

Filed under "δικαιοσύνη", Κυπριακό, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, διάφορα