Category Archives: Συνεντεύξεις

VIDEO Συνέντευξη στο Capital TV Άρνηση πληρωμής Κοινωνικών Ασφαλίσεων – Πολιτική Ανυπακοή

 

 

http://www.sigmalive.com/simerini/news/local/586001

Δικηγόρος σε πολιτική ανυπακοή

| 20/12/2013 | ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Δεν καταβάλλει εισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Παροτρύνει τους συμπολίτες μας να κάνουν το ίδιο, «καθότι είναι απαράδεκτο άνθρωποι να μην πάρουν σύνταξη ή μειωμένη σύνταξη, απλά και μόνο γιατί κάποιοι κερδοσκοπούσαν»

Με τη συνειδητή άρνησή του να καταβάλει τις εισφορές των τελευταίων εννιά μηνών προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως μια πράξη πολιτικής ανυπακοής, απαντά ο δικηγόρος και πολιτικός ακτιβιστής, Μιχάλης Παρασκευάς, στη φημολογούμενη συμφωνία της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Τρόικα για διαγραφή των οφειλών του κράτους προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, που ανέρχονται στο ποσό των 7,2 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Μάλιστα στην περίπτωση που επιβεβαιωθεί ότι υπήρξε τέτοια συμφωνία, παροτρύνει τους συμπολίτες μας να κάνουν το ίδιο, «καθότι είναι απαράδεκτο άνθρωποι να μην πάρουν σύνταξη ή μειωμένη σύνταξη, απλά και μόνο γιατί κάποιοι κερδοσκοπούσαν», όπως αναφέρει σε επιστολή του προς την Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Ζέτα Αιμιλιανίδου.
«Δεν θέλω να ηρωοποιηθώ»…

Ο Μιχάλης Παρασκευάς, όπως πληροφόρησε τη «Σ», πήρε προχθές δικαστική κλήση για να παρουσιαστεί ενώπιον δικαστηρίου στις 13.3.2014, κατηγορούμενος ότι δεν πλήρωσε τις εισφορές του ως αυτοτελώς εργαζόμενος στο ΤΚΑ, από τον περασμένο Μάιο – αμέσως μετά που ψηφίστηκε το Μνημόνιο.

«Πήρα τις αποφάσεις μου και είμαι έτοιμος να επωμιστώ το κόστος των επιλογών μου», μας είπε, «παρόλο που ως δικηγόρος ρισκάρω πολλά, αφού μπορεί να αντιμετωπίσω ακόμα και πειθαρχικές συνέπειες, αν δεν εκπληρώσω υποχρεώσεις μου προς το κράτος και αποφάσεις δικαστηρίων. Αλλά, το κάνω για να υπάρξει αντίδραση από τον κόσμο και συμπαράσταση, όχι προς εμένα, αλλά για το γενικό καλό. Πρέπει να οργανωθεί μια μαζικότερη κοινωνική αντίδραση, γιατί δεν το κάνω για να προστατευτώ μόνον εγώ. Δεν μπορεί κανείς να αντιδρά ως μονάδα και να επωμίζεται, μόνος, όλο το κόστος, γιατί δεν θα έχει νόημα.

Ως δικηγόρος, κυριολεκτικά απελευθερώνω ανθρώπους από φυλακές και κρατητήρια της Αστυνομίας. Αν χάσω την άδειά μου, δεν θα μπορώ να ζήσω και δεν θα μπορώ να βοηθήσω άλλους ανθρώπους. Αλλά δεν με νοιάζει να πάω φυλακή, φτάνει να έχει ένα αποτέλεσμα η προσπάθειά μου. Αν η κοινωνία δεν αντιδράσει, δεν γίνεται αγώνας. Εμένα ο στόχος μου ως ακτιβιστή, είναι να εμπλακούν και άλλοι στον αγώνα. Δεν είναι στόχος μου να γίνω μάρτυρας, ούτε να ηρωοποιηθώ, αλλά να προσφέρω και να έχει η προσφορά μου αποτέλεσμα στην κοινωνία. Ξέρω ότι το σύστημα είναι παντοδύναμο και δεν μπορώ να σηκώσω μόνος μου το βάρος αυτής της προσπάθειας»…

Παρότρυνση προς συμπολίτες μας
Σε επιστολή του στις 7 Μαΐου 2013 προς την Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Ζέτα Αιμιλιανίδου, ο Μ. Παρασκευάς αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «Ως έγινε γνωστό από τον Τύπο, περί τα τέλη Νοεμβρίου 2012 η Τρόικα είχε θέσει όρο προς το κυπριακό κράτος για την υπογραφή του Μνημονίου Συναντίληψης, την ολοκληρωτική διαγραφή των οφειλών του κράτους προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ήτοι του ποσού των 7,2 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Μετά και την ψήφιση του Μνημονίου Συναντίληψης από την Κυπριακή Βουλή στις 30 Απριλίου 2013 και αφού διεξήλθα τις πρόνοιές του, δεν μπόρεσα να βρω οιανδήποτε σχετική πρόνοια σχετικά με τη, σύμφωνα με τον Τύπο, συμφωνία της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Τρόικα. Αν εν τέλει η συμφωνία αυτή με την Τρόικα ισχύει και έχει επέλθει ολική διαγραφή του χρέους του κράτους προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ήτοι του ποστού των 7,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, αντιλαμβάνεστε τις κολοσσιαίες συνέπειες που θα έχει αυτό το γεγονός στα δικαιώματα όλων των πολιτών και όλων των ασφαλισμένων στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αφού ουσιαστικά αυτό θα σημαίνει, εν ολίγοις, απλά την κατάρρευση του Ταμείου και καθιστά αμφίβολη, ακόμη και την καταβολή σύνταξης στους δικαιούχους που εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους και κατέβαλλαν ανελλιπώς το οφειλόμενο ποσόν.

Θα ήθελα να απευθύνω θερμότατη παράκληση όπως με ενημερώσετε αν έχουν διαγραφεί όλες ή μερικές από τις οφειλές του κράτους προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Σας ενημερώνω ότι δεν προτίθεμαι να καταβάλω ξανά οφειλές κοινωνικών ασφαλίσεων, μέχρι να τύχω ενημέρωσης στο πιο πάνω ερώτημά μου και επίσης να σας ενημερώσω ότι αν, παρ’ ελπίδα, έχουν διαγραφεί οι οφειλές του κράτους προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, προσωπικά δεν πρόκειται να καταβάλω ξανά οιοδήποτε ποσόν προς τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, διότι δεν προτίθεμαι να καταβάλω εισφορές απλά για να τις αρπάξουν αυτοί οι οποίοι αποκομίζουν κέρδη από τόκους, ήτοι οι τοκογλύφοι/τραπεζίτες για τους οποίους ήδη η οικονομία της Κύπρου έχει δεχτεί ανεπανόρθωτο πλήγμα. Θα ήθελα επίσης να σας ενημερώσω ότι αυτή η επιστολή μου θα τύχει δημοσιότητας και θα αποτελέσει παρότρυνση προς συμπολίτες μας να πράξουν το ίδιο, καθότι είναι απαράδεκτο άνθρωποι να μην πάρουν σύνταξη ή μειωμένη σύνταξη, απλά και μόνο γιατί κάποιοι κερδοσκοπούσαν».

Περιορισμός δημοσιονομικής επιδότησης
Σε απάντησή του στις 29 Αυγούστου 2013, ο Διευθυντής Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Θεοφάνης Τρύφωνος, πληροφορεί τον Μιχάλη Παρασκευά, μεταξύ άλλων, ότι «το Γενικό Σύστημα Κοινωνικών Ασφαλίσεων αποτελεί και θα συνεχίσει να αποτελεί στο μέλλον την κύρια πηγή συνταξιοδοτικού εισοδήματος στην Κύπρο, συνεισφέροντας έτσι στη διατήρηση του βιοτικού επιπέδου.

Ενόψει των πιο πάνω και σε αναμονή της ολοκλήρωσης της αναλογιστικής ανασκόπησης και της αξιολόγησής της από την ΕΕ, αντιλαμβάνεστε ότι η Συμφωνία Διευκόλυνσης Χρηματοδοτικής Στήριξης της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, δεν προνοεί διαγραφή οποιωνδήποτε οφειλών στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αλλά περιορισμό της δημοσιονομικής επιδότησης του Γενικού Συστήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Με την ευκαιρία αυτή επιθυμώ να σας υπενθυμίσω ότι, σύμφωνα με τη νομοθεσία Κοινωνικών Ασφαλίσεων, κάθε εργαζόμενος στην Κύπρο υποχρεούται να εισφέρει στο ΤΚΑ ανάλογα με την κατηγορία ασφάλισής του και ότι, ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε πρόνοιες του Μνημονίου Συναντίληψης, το κράτος καταβάλλει τη συνεισφορά του ως γενικός εισφορέας στο ΤΚΑ».

Ο Μιχάλης Παρασκευάς δήλωσε στη «Σ» ότι ο κ. Τρύφωνος «κατέφυγε σε υπεκφυγές» και ότι δεν τον ικανοποίησε η απάντησή του. «Όταν το κράτος δανείζεται από εσωτερικούς δανειστές, στη συγκεκριμένη περίπτωση από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, το δάνειο δεν γράφεται ως δημόσιο χρέος· πληροφορούμαι ότι δεν περιλήφθηκε στον προϋπολογισμό και διαγράφηκε. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος πήρε το τεράστιο ποσόν 7,2 δις ευρώ από εμάς που καταβάλλουμε κοινωνικές ασφαλίσεις, δεν ξέρουμε πώς δαπανήθηκε και δεν γνωρίζουμε αν θα μας επιστραφεί. Υποθέτω ότι δόθηκε στις τράπεζες…

»Θεωρώ ότι, αυτό, δίνει στους πολίτες το δικαίωμα της πολιτικής ανυπακοής. Υπάρχει ένα κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ των πολιτών και του κράτους και δεν μπορεί το κράτος να παραβιάζει τις υποχρεώσεις του έναντι συμφερόντων τρίτων, αντί να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του, ώστε να εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση στους πολίτες».

Η περίπτωση της Ρόζα Παρκς

Την περίπτωση της Ρόζα Παρκς, ως παράδειγμα πολιτικής ανυπακοής, μας ανέφερε ο Μ. Παρασκευάς. Ήταν μια έγχρωμη μοδίστρα, που έμελλε να μείνει στην ιστορία όταν, την 1η Δεκεμβρίου 1955, στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς. Άλλο παράδειγμα πολιτικής ανυπακοής, ήταν η άρνηση πολιτών των ΗΠΑ να υπηρετήσουν στον πόλεμο του Βιετνάμ στις δεκαετίες 1960-70.

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", "οικονομική κρίση", Banksters, Capital Συνέντευξη στον Θωμά Παίση 23/12/13, τρόικα, τράπεζες δημιουργοί χρήματος από το πουθενά, Άνθρωπος κοινωνικά καθορισμένος, Αυτοοργάνωση Αυτοδιαχείριση, ΔΝΤ, Εγώ έχω την ευθύνη να σώσω τον κόσμο, Πολιτική Ανυπακοή, Ροζα Παρκς, Συνέντευξη, Συνεντεύξεις, Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, βίντεο

ΕΘΝΟΣ: ΜΙΑ ΝΟΜΙΚΩΣ ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΗ ΕΝΝΟΙΑ Συνέντευξη της αναπληρώτριας καθηγήτριας Συνταγματικού Δικαίου τού Παντείου πανεπιστημίου, Πηνελόπης Φουντεδάκη ..

Διαβάστε πιο κάτω την συνέντευξη της καθηγήτριας για τον νομικό προσδιορισμό του έθνους

Σε σχέση με το τι είναι οι νομικές έννοιες και πως αυτές ερμηνεύονται κλπ είχα γράψει τα εξής

Περί δικαίου, νόμων, δικαστών, ΕΔΑΔ ΔΕΚ καρότου μαστίγιου…. ποιος εν τέλει ο εχθρός

https://osr55.wordpress.com/2010/03/07

ΑΠΘ, Νομική, Συνταγματικό δίκαιο……. Ένα από τα δύσκολα μαθήματα ………. Είχαμε την επιλογή να το παρακολουθήσουμε αν θέλαμε  με τον αιρετικό και ιδιόρρυθμο Τσούρκα ο οποίος το εξετάζει και προφορικά….

Ο Τσούρκας είχε μανία με τις ιστορίες του χότζα και όχι μόνο………. Στις αρχές των παρακολουθήσεων παρέβαλλε πολλές ιστορίες του χότζα με την σύγχρονη πραγματικότητα νομική και όχι μόνο……… αγαπημένη του έκφραση «εγώ δεν έχω την τράπουλα; Εγώ μοιράζω όπως θέλω τα χαρτιά» εννοώντας πεντακάθαρα ότι αυτοί που κάνουν τους νόμους αλλά περισσότερο αυτοί που τους ερμηνεύουν δηλαδή οι δικαστές μοιράζουν όπως αυτοί θέλουν τα χαρτιά και τους δίνουν την ερμηνεία που αυτοί θέλουν…

Πρώτη σειρά αριστερά στην γωνιά της αίθουσας της σχολής…….. ο Τσούρκας να ανεμίζει το σύνταγμα της ελλάδας του οποίου το εξώφυλλο ήταν μπλε και να λέει την αγαπημένη του φράση «εγώ δεν έχω την τράπουλα; Εγώ λέω ότι είναι κόκκινο»…………..    στο κόκκινο εγώ …….. να βράζω και να συμμετέχω συνέχεια σπάζοντας του τα νεύρα………..  ε καλά κύριε Τσούρκα, τι κόκκινο μας λέτε αφού είναι μπλε………. «άμα πει το σύνταγμα ότι αυτό είναι κόκκινο αυτό είναι κόκκινο»  ε αφού είναι μπλε…… ρε κύπριε καταλαβαίνεις τι σου λέω………… αφού είναι μπλε, ό,τι και να λέει το σύνταγμα και οι δικαστές αυτό το βιβλίο είναι μπλε…. ρε κύπριε ήρθες εδώ να μας φέρεις την επανάσταση νόμισες…. χαμογελάκι….. προσωπικά αυτό που έχω να πω είναι ότι απόλαυσα πάρα πολύ τα μαθήματα του και πραγματικά έμαθα πάρα πολλά, με τις συνεχείς αντιδικίες και οργισμένες μου ερωτήσεις και παρατηρήσεις………..

Τέλος εξαμήνου, καλοκαίρι………Ο σάικο Τσούρκας μας ανακοινώνει ότι οι προφορικές εξετάσεις θα λάβουν χώρα ….. .στο εξωτερικό κυλικείο της θεολογικής σχολής!!!!!

Ώρα 9 αν θυμάμαι καλά…………… περίπου 6 με 7 φοιτητές καθίσαμε κυκλικά στο τραπέζι…….. μας καλημερίζει και παραγγέλουμε καφέ!!!!!!!!!  Ωραίος!!!

γίνονται κάποιες ερωτήσεις σε όλους  και φτάνουμε στην κρίσιμη ερώτηση…………… λοιπόν κύπριε,  θέλω να μου αναπτύξεις σύμφωνα με το σύνταγμα την θέση ότι οι βουλευτές μπορούν να ανακληθούν, ……………..  σκεφτείτε το και επανέρχομαι…………….. αμάναμου…… μετροφυλλώ το σύνταγμα σκέφτομαι σκέφτομαι και επανέρχεται….. λοιπόν κύπριε,  λοιπόν κύριε Τσούρκα…..  σύμφωνα με το άρθρο 51 παράγραφος 2 του συντάγματος οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το έθνος ,  σύμφωνα με τις βασικές αρχές του αστικού δικαίου καταναλογίαν ο αντιπρόσωπος είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητός, οπότε σύμφωνα με τους ορισμούς του συντάγματος υπάρχει η ευχέρεια να ανακληθούν… κάπως έτσι ήταν η απάντηση…..

Ωραία λέει……….. λοιπόν, αν μου απαντήσετε τώρα ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή για ποιο λόγο σύμφωνα με το σύνταγμα οι βουλευτές ΔΕΝ μπορούν να ανακληθούν θα σας βάλω 10………

Αμάν!!!! Να αναπτύξω ακριβώς το αντίθετο πάλι σύμφωνα με το σύνταγμα………….. σκεφτείτε το και επανέρχομαι………………. Το σκέφτομαι το σκέφτομαι μες το άγχος………….. επανέρχεται………… λοιπόν μου λέει……….. λοιπόν του λέω…….. και πάλι σύμφωνα με το άρθρο 51 παράγραφος 2 οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το έθνος………… ωραία….  Σύμφωνα με το άρθρο1 παράγραφο 3 όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα

Άρα ο Λαός και το Έθνος είναι δύο έννοιες διαφορετικές, ερμηνεύοντας τον όρο Λαός θα λέγαμε ότι στον όρο λαός εμπίπτουν οι έλληνες πολίτες  που έχουν δικαίωμα ψήφου, δηλαδή αυτοί που ψηφίζουν τους βουλευτές, ενώ το Έθνος θα λέγαμε ότι έχει περιεχόμενο πολύ ευρύτερο από αυτό του Λαού….  Στο Έθνος ανήκουν όλοι οι έλληνες ανεξαρτήτως αν είναι έλληνες πολίτες, δηλαδή στο Έθνος ανήκουν οι έλληνες της Αυστραλίας της Αμερικής της Κύπρου της Αγγλίας κλπ αλλά επίσης στο Έθνος  εμπεριέχεται θα λέγαμε και αυτό που ονομάζεται ελληνισμός, δηλαδή από τις απαρχές του ελληνισμου μέχρι το τέλος του στο άγνωστο μέλλον………… οπότε, σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, τον αντιπρόσωπο ανακαλεί αυτός για τον οποίο ενεργεί οπότε τους βουλευτές μπορούν να τους ανακαλέσει το Έθνος……. Δηλαδή πρέπει να πάρεις την άδεια όλων όσων εμπίπτουν στο Εθνος ώστε να ανακληθεί……..

Χμμμμ  λέει……….. συνεχίζει τις ερωτήσεις και στα άλλα παιδιά, τελείωσε η εξέταση και φυσικά έσπασεν μας τα νεύρα και δεν μας ενημέρωσε αν το περάσαμε το μάθημα……….. εν τέλει όχι μόνο το πέρασα αλλά και από τις λίγες φορές που πήρα 9!!!! Τέλεια και σπάνια……………

Και φτάνουμε στο θέμα μας…………..  αυτή την ιστορία την λέω κάθε φορά που θέλω να δείξω τι ακριβώς είναι αυτό που ονομάζεται «δίκαιο» νομική νόμοι κλπ κλπ

Ο νόμος είναι απλά λέξεις στο χαρτί……. Το νόημα των λέξεων αυτών μόνο ένα όργανο έχει την εξουσία να αποφασίζει για την ερμηνεία τους……… το δικαστήριο ……….

Η ερμηνεία των νόμων είναι τόσο εύπλαστη που μπορεί να υπάρξουν πολλές ερμηνείες για το ίδιο πράγμα……….. γιαυτό άλλωστε σε πάρα πολλές αποφάσεις πολυμελών δικαστηρίων υπάρχει απόφαση της πλειοψηφίας και απόφαση της μειοψηφίας, δηλαδή διαφώνησαν μεταξύ τους οι δικαστές

επίσης πάρα πολλές είναι οι περιπτώσεις που το Άρειος Πάγος το Συμβούλιο της Επικρατείας και το Ανώτατο το δικό μας είχε διαφορετική νομολογία για κάποια θέματα αρχικά την οποία τροποποίησε στην συνέχεια δίνοντας διαφορετική ερμηνεία στον ίδιο ακριβώς νόμο……… μα πως; Θα πείτε……….. αφού ο νόμος είναι ο ίδιος δεν άλλαξε…..

Ε ναι, αλλά άλλαξε η ερμηνεία που του έδωσαν οι δικαστές…………….. δηλαδή για τον ίδιο ακριβώς νόμο ίσχυαν προηγουμένως άλλα δεδομένα και άλλα τώρα, έστω και αν δεν τροποποιήθηκε  

Μαζί με όλα αυτά βάρτε και το ποιοι φτιάχνουν τους νόμους, δηλαδή οι πουλημένοι βολευτές στην οικονομική εξουσία και αντιλαμβάνεστε πολλά πράγματα επίσης για το νόμο που είναι σαν τον ιστό της αράχνης όπως είπε ο Σόλων ο Αθηναίος τον 6ο αιώνα πΧ και έχει επανειλημμένως γραφτεί εδώ μέσα

Τα δικαστήρια αποτελούνται από ανθρώπους, οι οποίοι φυσικά και δεν είναι κάτι διαφορετικό από ότι είμαστε όλοι μας…………  οι άνθρωποι είναι προϊόντα κοινωνικού καθορισμού, δηλαδή καθορίζονται από το περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκαν μεγάλωσαν και ζουν

Έτσι και οι δικαστές καθορίζονται από το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο ζουν……

============

αναδημοσίευση από

http://anhsyxia.wordpress.com

http://wp.me/p1Io9A-1sA

ΕΘΝΟΣ:ΜΙΑ ΝΟΜΙΚΩΣ ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΗ ΕΝΝΟΙA

Συχνά επικίνδυνο εργαλείο
για την άσκηση πολιτικής

Μιλάει στην «Ελεύθερη Έρευνα»
η αναπληρώτρια καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου
τού Παντείου πανεπιστημίου, Πηνελόπη Φουντεδάκη 

Έγραψε στις 20.01.2013 ο/η: 

Επιστροφή

– Η λέξη «έθνος» υπάρχει στην ελληνική γλώσσα από τους αρχαίους χρόνους, ήδη από τον Όμηρο, αλλά αυτό δεν σημαίνει, ότι έχει κάποια σχέση με ό,τι αντιλαμβανόμαστε σήμερα ως έθνος, το οποίο συνδέεται με το νεωτερικό κράτος, με τον Διαφωτισμό και προσδιορίζεται στα μέσα τού 18ου-αρχές 19ου αιώνα, οπότε αρχίζουμε να μιλάμε για τα έθνη-κράτη.

– Η έννοια τού έθνους δεν αποτελεί νομική έννοια, δεν έχει ασφαλές και κοινώς αποδεκτό περιεχόμενο, αλλά προσδιορίζεται συνήθως με μια πολύ γενική διατύπωση.

– Για κάθε χώρα τής Ευρώπης τα εθνικά χαρακτηριστικά προσδιορίζονται με διαφορετικό τρόπο, συχνά «κατασκευάζονται», προκειμένου να σχηματισθεί μια συλλογική συνείδηση, που μπορεί να λειτουργήσει «συγκολλητικά» για το κράτος και την κοινωνία.

– Η επίκληση τού έθνους ή τής φυλής έχει αποτελέσει την αφορμή για αιματηρές συρράξεις στην ανθρώπινη ιστορία.

– Η ιθαγένεια είναι ένας νομικός δεσμός, ο οποίος συνδέει όλους τους πολίτες μιας χώρας ανεξαρτήτως εθνικής συνείδησης και καταγωγής.

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα θέματα, όπως εθνικής ταυτότητας, ελληνικής γλώσσας, μειονοτήτων, μετανάστευσης κ.λπ. μιλάει η κ. Πηνελόπη Φουντεδάκη, αναπληρώτρια καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου τού Παντείου πανεπιστημίου, σε συνέντευξη, που παραχώρησε στην «Ελεύθερη Έρευνα».

Η δρ. Πηνελόπη Φουντεδάκη έχει πτυχίο Πολιτικών Επιστημών από την Πάντειο και Νομικής από τη Νομική Σχολή Αθηνών και είναι διδάκτορας Συνταγματικού Δικαίου με θέμα «Ενδοκομματική Δημοκρατία και Σύνταγμα».

Έχει γράψει πολλά άρθρα και μονογραφίες, ενώ τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα αναφέρονται κυρίως στο δίκαιο της ανώτατης παιδείας, στα ζητήματα ασφάλειας και έκτακτης ανάγκης, στις σχέσεις κράτους και εκκλησίας, στο τουρκικό πολίτευμα, στο κοινοβουλευτικό δίκαιο, στο συγκριτικό συνταγματικό δίκαιο, στην προστασία των προσωπικών δεδομένων, κ.ά.

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ
ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ


«Ε.Ε.»: Πότε δημιουργήθηκε η έννοια του έθνους και κάτω από ποιές συνθήκες; 

– Η αλήθεια είναι, ότι εάν προσπαθήσουμε να κάνουμε μια διάκριση ανάμεσα στην έννοια τού έθνους ιστορικά και ερμηνευτικά όσον αφορά την αρχαιοελληνική καταγωγή τής λέξης, και σε αυτό, που εμείς σήμερα αντιλαμβανόμαστε ως έθνος, θα διαπιστώσουμε, ότι η απόσταση είναι τεράστια.

Η λέξη «έθνος» συναντάται σε πολλά αρχαία ελληνικά κείμενα. Ο Όμηρος αναφέρεται στο «έθνος εταίρων», εννοώντας τη συντροφιά. Αναφέρεται επίσης και στα «έθνεα νεκρών» εννοώντας τις σορούς των νεκρών. Ο Ηρόδοτος αναφέρεται στα έθνη με τις λέξεις: «των μηδισάντων εθνέων των ελληνικών», δηλαδή τα ελληνικά έθνη, που εμήδισαν, οι ελληνικές πόλεις, οι οποίες δήλωσαν υποταγή στους πέρσες. Ο Ξενοφώνμιλάει για το «θήλυ έθνος» εννοώντας το γυναικείο φύλο ή το «έθνος μαχαιροφόρων», που σημαίνει συμμορία από μαχαιροβγάλτες. Ο Πλάτων κάνει λόγο για «έθνος ιχθύων» αναφερόμενος στο γένος των ψαριών. Ο Αριστοτέλης, όταν μιλάει για «έθνη», εννοεί τις βαρβαρικές φυλές, τις μή ομιλούσες την τότε ελληνική γλώσσα.

Αργότερα, στο χριστιανισμό, η λέξη «έθνος» νοηματοδοτείται διαφορετικά, όταν αναφέρεται: «Παύλος, ο απόστολος των εθνών». «Έθνη» στην Καινή Διαθήκη, είναι οι χριστιανοί, που δεν έχουν εβραϊκή καταγωγή κι εθνικός είναι ο έχων ελληνική παιδεία, που είναι ειδωλολάτρης, ο μή χριστιανός.

Ό,τι σήμερα νοηματοδοτείται ως «έθνος» συνδέεται με το νεωτερικό κράτος, με το Διαφωτισμό και προσδιορίζεται, θα έλεγα, στα μέσα τού 18ου-αρχές 19ου αιώνα. Τότε, αρχίζουμε να μιλάμε για το έθνος με τη σημερινή του έννοια.

Υπάρχει λοιπόν, πολλαπλή νοηματοδότηση τής λέξης, κι αν πάμε στην ιστορική του εξέλιξη, δεν βγάζουμε άκρη. Αν επιχειρήσουμε ένα σύγχρονο ορισμό τού έθνους σήμερα, εάν με ρωτήσετε τί είναι έθνος, θα σάς θυμίσω κάτι πολύ ωραίο, που είχε γράψει ο Hugh Seton-Watson στο κλασικό έργο του «Nation & States», το 1977, ότι δεν υπάρχει κανένας επιστημονικός ορισμός τού έθνους, που να μπορεί να επινοηθεί.

Αλλά το φαινόμενο υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει, απλώς δεν μπορούμε να το περιορίσουμε και να δώσουμε έναν ορισμό, ο οποίος θα είναι γενικά αποδεκτός. Άρα, προσπαθούμε κοιτάζοντας διαφορετικές πλευρές τής λειτουργίας τού έθνους και τής επιρροής που έχει, να καταλάβουμε τί εννοούμε λέγοντας έθνος.

«Ε.Ε.»: Επομένως, ο καθένας ορίζει το έθνος κατά το δοκούν;

– Δεν θα το έλεγα αυτό. Ποτέ στην επιστήμη δεν συμβαίνει αυτό. Βεβαίως, ο καθένας μπορεί να το ορίσει κατά το δοκούν. Όπως και το Δίκαιο μπορείτε να το ορίσετε κατά το δοκούν. Αυτό όμως, δεν σημαίνει, ότι δεν υπάρχει ένας επιστημονικός ορισμός τού Δικαίου, ο οποίος δεν έχει συχνά σχέση με την έννοια τού δίκαιου και τού άδικου, σύμφωνα με τη νομική επιστήμη.

Θα πρέπει να σας ξεκαθαρίσω, πως η δική μου οπτική για το έθνος είναι αυτή τού νομικού, που προσεγγίζει επιστημονικά μια εξαιρετικά περίπλοκη έννοια, ως παρατηρητής, χωρίς συναισθηματικές προκαταλήψεις και με διάθεση να ερμηνεύσω τις νομικές συνέπειες, που μπορεί να έχει σήμερα.

Η έννοια έθνος, πάντως, απασχολεί πολύ περισσότερο τους πολιτικούς επιστήμονες, τους ιστορικούς, τους κοινωνιολόγους, τους ανθρωπολόγους, παρά τους νομικούς, αφού οι κατά καιρούς ορισμούς του είναι ορισμοί πολιτισμικοί.

Επομένως, αυτό που με ρωτάτε, αν υπάρχει ακριβής ορισμός τής έννοιας έθνος, υπό νομική έννοια, θα σάς έλεγα, πως όχι δεν υπάρχει. Κατά το Σύνταγμα η έννοια τού έθνους ταυτίζεται με την έννοια τού λαού. Άλλες φορές ταυτίζεται με την έννοια τού κράτους. Θα σάς έλεγα μάλιστα, πως το ορθότερο είναι να ταυτίζεται με την έννοια τής πολιτείας ως σύνθεσης κράτους και κοινωνίας σε συγκεκριμένο χρόνο.

«Ε.Ε.»: Στα ομοσπονδιακά κράτη συμβαίνει αυτό;

 

– Βεβαίως. Η έννοια έθνος υπάρχει παντού. Για το ζήτημα τού ομοσπονδιακού κράτους θα πάρω ένα πιο περίπλοκο παράδειγμα. Η Γερμανία είναι ένα κλασικό παράδειγμα ομοσπονδιακού κράτους. Έχει όμως σαφέστατα, μια εθνική συνείδηση ως έθνος-κράτος.

To Ηνωμένο Βασίλειο, η Μεγάλη Βρετανία, είναι ένα κράτος, που αποτελείται από τέσσερα έθνη, τους εγγλέζους, τους σκωτσέζους, τους ουαλούς και τουςιρλανδούς.



«Έθνος είναι μια ομάδα ανθρώπων, που τους ενώνει μια κοινή εσφαλμένη αντίληψη σχετικά με τη γενεολογία τους και μια κοινή απέχθεια για τους γείτονές τους».
Karl Deutsch, «Εθνικότητα και οι εναλλακτικές της», 1969
(Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Και έθνος=τρέλα).



Ο Gordon Brown είχε ορίσει την «britishness» βάσει των αξιών «tolerance and fair play», ενώ μία έρευνα, που διεξήχθη το 2005 από την εφημερίδα Daily Telegraph, κατέδειξε, πως κύρια στοιχεία τής «βρετανικότητας» είναι «sense of humour, eccentricity and fondness for queuing».

Ο βρετανικός αυτός αυτοσαρκασμός δεν αμφισβητεί το γεγονός, ότι το Ηνωμένο Βασίλειο εμφανίζεται ως ένα κράτος-έθνος, το οποίο οργανώνει αυτές τις ημέρες μάλιστα τους όρους, υπό τους οποίους θα γίνει δημοψήφισμα για την απόσχιση τής Σκωτίας, προκειμένου η Σκωτία να γίνει ανεξάρτητο κράτος.


Καλλιέργεια εθνικοθρησκευτικής συνείδησης
στην αμερικάνικο στρατό.
(Από την ταινία: Full metal jacket).
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η συνένωση δύο εθνών σε ένα κράτος δημιουργεί πρόβλημα για την ενότητα τού κράτους.Παράδειγμα η Τσεχοσλοβακία, που χωρίστηκε με αμοιβαία συμφωνία σε Τσεχίακαι Σλοβακία, ή το Βέλγιο, όπου οιφλαμανδοί και οι βαλόνοι έχουν πρόβλημα κρατικής ενότητας.Από την άλλη, οι Ηνωμένες Πολιτείες με τις πενήντα πολιτείες τους και τις πολυεθνικές τους καταγωγές, έχουν σαφή ενιαία εθνική συνείδηση.


«Ε.Ε.»: Συμφωνείτε με την άποψη τού Βenedict Anderson, που χαρακτηρίζει τα έθνη ως φαντασιακές κοινότητες;

– Να δούμε λίγο ιστορικά πώς αναπτύχθηκε η έννοια τού έθνους και πώς καταλήγει οAnderson, πολύ-πολύ αργότερα, στη «φαντασιακή κοινότητα». Λέμε, ότι το κράτος συνήθως, προϋποθέτει ένα έθνος. Είπα ήδη, πως, όταν μιλάμε για έθνη-κράτη, μιλάμε πάντοτε για νεωτερικότητα, μετά τον 17ο-18ο αιώνα. Τα έθνη εμφανίζονται δηλαδή, με προεξάρχουσες φιγούρες τη Γαλλία, τη Γερμανία την Αγγλία και την Ισπανία.
 

 «Φαντασιακές κοινότητες» (imagined communities) είναι μια έννοια, που επινόησε ο Benedict Anderson, ο οποίος πιστεύει, ότι κάθε έθνος είναι μια κοινότητα κοινωνικά κατασκευασμένη, φαντασιωμένη από τους ανθρώπους, που αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως μέρος της. 

Το ομώνυμο βιβλίο του, όπου εξηγείται η έννοια σε βάθος, εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1983 και επανεκδόθηκε με πρόσθετα κεφάλαια το 1991. 
(Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα» αναλυτική παρουσίαση τού βιβλίου κάνοντας κλικ εδώ).

Και μάλιστα, αν μιλάμε για τον εθνικισμό, θα σάς έλεγα, ότι οι πρωτογενείς εθνικισμοί (διότι έχουμε δυο μορφές εθνικισμού, τον πρωτογενή και τον δευτερογενή) αναπτύσσονται στην Αγγλία και τη Γαλλία. Αυτά τα δύο κράτη λοιπόν, αναπτύσσουν την έννοια τού έθνους πρώτα και μετά εξελίσσονται σε κράτη. Ποιό είναι το κοινό χαρακτηριστικό και των δύο; Μιλάμε για ενότητες, πολιτικές οντότητες ενοποιημένες, οι οποίες έχουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, που μπορούν να χρησιμοποιήσουν το έθνος, την κοινή καταγωγή, για να κατασκευάσουν κράτος.

Αυτό σημαίνει, ότι έχουμε τη μετάβαση από μια αυθαίρετη εξουσία τού μονάρχη, ο οποίος εκπροσωπεί τον εαυτό του κι έχει την προσωπική του κυριαρχία, προς την εθνική κυριαρχία, στην οποία όμως, το έθνος, είναι μια επαναστατική έννοια. Διότι, η εθνική κυριαρχία τί προσδιορίζει; Προσδιορίζει ακριβώς τη μετάβαση από το πρόσωπο τού μονάρχη σ’ ένα συλλογικό υποκείμενο, που είναι το έθνος και το έθνος είναι ο λαός στην πραγματικότητα, ο λαός με την ευρύτερη έννοια. Άρα έχουμε την εθνική κυριαρχία, να είναι η βάση τού κράτους.


Όταν το 1066 οι νορμανδοί γάλλοι εισβάλλουν στο νησί Μεγάλη Βρετανία υπό τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή για να ξεμείνουν τελικά εκεί οι περισσότεροι και να αφομοιωθούν μ’ όλους τους προγενέστερα ελθόντες λαούς, οι αγγλοσάξονες καταφεύγουν στα σκωτικά όρη και μπερδεύονται φυλετικά με τους σκώτους χωρίς καμμιά δυσκολία. Πράγμα, που σημαίνει, πως οι βουνήσιοι χαϊλάντερς, που διεκδικούν σήμερα τη σκωτσέζικη αυτονομία τους, είναι τουλάχιστον κατά το ήμισυ γνησιότατοι αγγλοσάξονες. Αλλά πιστεύουν, πως είναι οι γνησιότεροι σκωτσέζοι, που θα μπορούσαν να υπάρξουν στη Σκωτία. Κι αυτός είναι ο λόγος, που επιμένουν να διαφοροποιούνται ενυδυματολογικά οι χαϊλάντερς φορώντας αυτές τις παρδαλές φούστες. (Βλ. Λαοί τής Ευρώπης).



Αυτή η επαναστατική αντίληψη τής μετάβασης από την κυριαρχία τού μονάρχη στην εθνική κυριαρχία είναι η απαρχή τής έννοιας τού σύγχρονου κράτους. Θα δούμε τον τρόπο, με τον οποίο νοείται το έθνος μέσα από την ιστορική εξέλιξη για κάθε ευρωπαϊκό κράτος και επιμένω στο ευρωπαϊκό κράτος, γιατί αυτή είναι η μήτρα τού έθνους και τού κράτους, η ευρωπαϊκή δύση, ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός.

Στη Γερμανία π.χ. το κράτος απορροφά το έθνος. Η νομική προσωπικότητα τού κράτους στους γερμανούς είναι τόσο ισχυρή, που το έθνος απορροφάται απ’ αυτό. Σήμερα, κανείς δεν αναφέρει το γερμανικό έθνος, διότι ταυτίζεται με την εποχή τού ναζισμού.

Αντίθετα, στη γαλλική ιστορία το έθνος είναι απόλυτα προσδεδεμένο με την έννοια τού λαού. Δηλαδή, ηγαλλική επανάσταση συνδέεται με μια κατασκευή έθνους, που αντιπροσωπεύει τη γενική βούληση.

Η έννοια τού «nation» είναι ο γαλλικός λαός. Δεν υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ τού έθνους και τού λαού κι η εθνική συνείδηση είναι ο γαλλικός λαός, έτσι όπως νοείται, με κριτήριο τη γαλλική υπηκοότητα.

Είναι τόσο έντονο το στοιχείο τής πολιτικής υπόστασης τού ανθρώπου, τής ιθαγένειας και τού πολίτη, ώστε αυτό είναι το επικυρίαρχο, που ενδιαφέρει το έθνος και υφίσταται ως έθνος, το
Marianne: μια γυναικεία μορφή,  οποίο μάλιστα εμφανίζεται και με μια γυναικεία
εθνικό σύμβολο τής Γαλλίας.    μορφή, τη Marianne.

Βλέπουμε λοιπόν, πως η έννοια τού έθνους σε κάθε χώρα της Ευρώπης έχει διαφορετικό περιεχόμενο.

Αυτή λοιπόν η φαντασιακή κοινότητα μπορεί να ορισθεί ουδέτερα ως εξής: το έθνος είναι ένα σύνολο ατόμων, που συνδέονται με κοινό ιστορικό παρελθόν, καταγωγή, στοιχεία πολιτισμού, έχουν συνήθως κοινή γλώσσα και θρησκεία και έχουν συνείδηση τής κοινής τους ταυτότητας.

Αυτός ο ορισμός μπορεί να λέει κάτι, αλλά μπορεί να μην λέει και τίποτα. Υπάρχουν έθνη, τα οποία έχουν διαφορετικές γλώσσες, η Ινδία π.χ., όπου κοινή τους γλώσσα είναι τα αγγλικά. Εάν τους αφήσουμε μεταξύ τους χωρίς αγγλικά είναι αδύνατον να συνεννοηθούν. Έχουν διαφορετικές θρησκείες με κυρίαρχη την ινδουϊστική, αλλά και με εκατό εκατομμύρια μουσουλμάνους.

Εάν πάμε σε μια έννοια πολιτισμική, το έθνος δεν είναι κάτι, το οποίο πέφτει από τον ουρανό. Είναι ένα πραγματικό φαινόμενο και έχει πραγματική ουσία, δηλαδή, όπως υπάρχουν οι εθνικιστές, που με μία ακρότητα θεωρούν, ότι ο εθνικισμός δεν είναι ένα κατασκεύασμα, αλλά μια πραγματικότητα, έτσι υπάρχει και η άλλη η λογική, που λέει, ότι δεν υπάρχουν έθνη, δεν υφίσταται εθνική συνείδηση.

Η αλήθεια είναι στη μέση. Διότι, εάν σκεφθώ το έθνος με ένα πολιτισμικό περιεχόμενο, θα έλεγα, ότι υπάρχει μια πολιτισμική αντίληψη τού έθνους και αυτό είναι κάτι, που θα το προσδιόριζα μέσα από την αναγνώριση τού δικαίου να δεχθεί, ότι το άτομο μπορεί να έχει πολλαπλές ταυτότητες και ελευθερία συνείδησης, άρα και εθνική συνείδηση αν το θέλει.


Όσο βαθύτερες ρίζες στην Ιστορία έχει ή φαντασιώνεται, ότι έχει ένα έθνος, τόσο περισσότερο θεωρεί, ότι ενισχύει τη θέση τού λαού και τού κράτους του. Αυτό τουλάχιστον πιστεύουν ορισμένοι.
Συχνά διατυπώνονται θεωρίες για τη σχέση των ιταλών με τους τρώες, των σκοπιανών με τους μακεδόνες, των τούρκων με τους χετταίους. Η αναγωγή αυτή σε ένδοξους προγόνους βοήθησε στο παρελθόν να υπάρξουν τα σύγχρονα κράτη.
Έτσι, η νομική προσωπικότητα τού κράτους απορρόφησε την έννοια του έθνους. 


Πέρα όμως από την εθνική συνείδηση, όταν το Σύνταγμα, προσδιορίζει τα δικαιώματα τού ανθρώπου, τότε τί κάνει; Αποδεχόμενο και την ευρωπαϊκή σύμβαση των δικαιωμάτων τού ανθρώπου, την πλουραλιστική κοινωνία και την ελευθερία τού ατόμου να έχει πολλαπλές ταυτότητες και, όταν εννοώ το άτομο εννοώ και τον έλληνα πολίτη, σημαίνει, ότι οφείλει να αποδεχθεί το γεγονός, ότι ορισμένα άτομα ενδέχεται να θέλουν να προσδιορίσουν την εθνοτική τους αντίληψη, την εθνική τους καταγωγή έτσι, όπως αυτά θέλουν, έχουν δηλαδή το δικαίωμα να ενταχθούν σε μια συγκεκριμένη εθνοτική ομάδα όχι αυθαίρετα, αλλά με βάση κάποια αντικειμενικά κριτήρια. Όπως λοιπόν υπάρχει η εθνική ταυτότητα (national identity), υπάρχει και η εθνοτική ταυτότητα (ethnic identity) για κάθε τύπου μειονότητα.

Επομένως, ναι μεν η έννοια τού έθνους δεν αποτελεί στοιχείο για τη συγκρότηση τού κράτους, αλλά η έννοια τού έθνους αποτελεί ένα δικαίωμα σε επίπεδο ατομικής αντίληψης δικής του συνείδησης, τού ατόμου ή τού διοικουμένου ή τού πολίτη. Και από την άλλη προβλέπεται η ελευθερία αυτοπροσδιορισμού τού ατόμου να ανήκει σε μια μειονότητα.

Συνεπώς, το Σύνταγμα οργανώνει το κράτος και σε επίπεδο κράτους δέν μπορεί να υιοθετήσει την έννοια τού έθνους. Το μόνο που υπάρχει είναι η έννοια τής ιθαγένειας. Και η έννοια τής ιθαγένειας δέν νοείται σε σχέση με την εθνική καταγωγή ή με την εθνική συνείδηση. Η ιθαγένεια είναι ένας νομικός δεσμός, ο οποίος συνδέει όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως οιασδήποτε αντίληψης εθνικής καταγωγής και αποκτάται με τους τρόπους, που το κράτος προβλέπει. Άρα, δεν απασχολεί καθόλου στην ευρωπαϊκή ταυτότητα, στην ευρωπαϊκή λογική και στο ευρωπαϊκό κράτος, η εθνοτική καταγωγή και η εθνική συνείδηση όσον αφορά την ιθαγένεια.

Θα σάς δώσω ένα σύγχρονο παράδειγμα: Σήμερα, υπάρχει ένας ποδοσφαιριστής, ο οποίος είναι από την Γκάνα. Λέγεται Mario Balotelli και παίζει στην Manchester City.Γεννήθηκε στο Παλέρμο με γονείς από την Γκάνα, αλλά, όταν τον άφησαν οι γονείς του, υιοθετήθηκε από ιταλούς σε ηλικία δύο ετών, επειδή οι γκανέζοι γονείς του δεν μπορούσαν να τον μεγαλώσουν.


Όταν ο Balotelli έγινε διάσημος, οι φυσικοί γονείς του τον διεκδίκησαν, αλλά αυτός δεν τους αναγνώρισε ποτέ. Είναι μαύρος κι όταν εμφανίζεται στο γήπεδο, μια ομάδα κατ’ ευφημισμό «φιλάθλων» μιμείται εκφράσεις πιθήκων, για να δηλώσουν την αποδοκιμασία τους.

Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει επισκεφθεί ποτέ την Γκάνα, και θεωρεί τον εαυτό του απόλυτα ιταλό, που σήμερα ζει στην Αγγλία. Παίζει στην ιταλική εθνική ομάδα και θεωρείται ένας εξαιρετικός επαγγελματίας. Αυτός ο άνθρωπος έχει ιθαγένεια ιταλική και ευρωπαϊκή. Δεν έχει καμμία σχέση με την Γκάνα. Θα πούμε, ότι η ιθαγένειά του αμφισβητείται; Όχι βέβαια, αλλοίμονο… Ποιος έχει το δικαίωμα λοιπόν να αναζητήσει την εθνική του συνείδηση, όταν ο ίδιος είναι και αυτοπροσδιορίζεται ως ιταλός;

«Ε.Ε.»: Έχουμε όμως και την επίσημη κρατική παιδεία.
Ποιος είναι ο ρόλος της στη δημιουργία εθνικής συνείδησης;

– Αυτό θα έλεγα, ότι είναι προβληματικό. Διότι, όταν λέμε εθνική συνείδηση τί εννοούμε; Εδώ, θα μού επιτρέψετε να κάνω ένα διαχωρισμό ανάμεσα στο τί εννοούμε έθνος και τί εννοούμε εθνικό. Η έννοια «εθνικό» είναι διάσπαρτη στο συνταγματικό κείμενο. Και είναι μια έννοια απόλυτα εύλογη. Διότι, το εθνικό δεν είναι ένας επιθετικός προσδιορισμός, που αφορά μόνο το έθνος. Αφορά και το κράτος.

Όταν λέμε Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, δεν εννοούμε τα έθνη με την έννοια τού έθνους ως πολιτισμικής ενότητας, φαντασιακής κοινότητας κ.λ.π., τα οποία μπορεί να είναι μια ουτοπία και μια μυθολογία εθνική. Είναι ένας όρος, που συνδέεται με το κράτος. Όταν λέμε εθνική ασφάλεια, εννοούμε την ασφάλεια τού κράτους. Απλώς, το εθνικό είναι κάτι, που υπερβαίνει το κράτος και νοείται σε συνάρτηση με το λαό, με αυτό που πριν είπα «πολιτεία».

Άρα, αυτό που λέμε εθνικό, τελικά περιλαμβάνει μια συλλογική ενότητα, η οποία προσδιορίζεται εν τόπω και χρόνω εκτός φαντασιακής αντίληψης, εκτός φαντασιακής ενότητας, που μπορεί να είναι το παρελθόν ή ο,τιδήποτε σχετίζεται με το έθνος, όπως ο καθένας το αντιλαμβάνεται.

Όταν λέμε εθνικά συμφέροντα, εννοούμε αυτό, που προσδιορίζει η κρατική εξουσία και ο ελληνικός λαός σήμερα. Λέμε εθνική ασφάλεια, εθνική αλληλεγγύη, εθνικός πλούτος. Τί θα πει εθνικός πλούτος; Έτσι και την εθνική συνείδηση εγώ θα την συνέδεα με την εθνική αλληλεγγύη. Γιατί η εθνική αλληλεγγύη τί είναι;  Είναι ακριβώς η ανάγκη σ’ ένα επίπεδο συλλογικό να βρούμε κάτι, που να μας συνδέει όλους, πέρα από το επιμέρους.

Το Σύνταγμα, πολλές φορές, χρησιμοποιεί την έννοια τού «εθνικού» για να το αντιπαραθέσει με την έννοια τού «επιμέρους». Το Σύνταγμα της Ελλάδας τού 1952 έλεγε, ότι «οι βουλευτές δεν εκπροσωπούν μόνο τις εκλογικές τους περιφέρειες, αλλά και το έθνος». Σήμερα, το Σύνταγμα λέει, ότι «εκπροσωπούν το έθνος». Τί σημαίνει εκπροσωπούν το έθνος; Δεν εκπροσωπούν το έθνος με την έννοια μιας φαντασιακής αντίληψης, που ο καθένας εννοεί ελληνικό έθνος με τον τρόπο του. Εννοεί, ότι εκπροσωπούν όχι μόνο το κόμμα τους, αλλά και ευρύτερα, αυτό που εννοούμε εθνικό συμφέρον, τον ελληνικό λαό συνολικά.

Όταν λέμε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, δεν εννοούμε μια φαντασιακή κοινότητα τού ελληνικού έθνους, εννοούμε, ότι δεν εκπροσωπεί ο κος τάδε το κόμμα του ή τα κόμματα, που τον τοποθέτησαν, αλλά εννοεί μια ολότητα. Διότι παντού, όπου απαντάται ο όρος «εθνικό», δέν συνιστά βάση για μια εθνικιστική αντίληψη. Εννοεί κάτι, το οποίο αναζητείς ως ένα κοινό στόχο. Λέμε σήμερα: «Η αντιμετώπιση τής διαφθοράς είναι μια εθνική υπόθεση». Αυτό το λέει ο καθένας. Και μέσα σ’ αυτή τη φράση δεν μπορείς να διακρίνεις αν υπάρχει κομματικό υπόστρωμα ούτε κάποια ιδιαίτερη αντίληψη για το ελληνικό έθνος. Θα έλεγα, πως ό,τι αναφέρουμε ως εθνικό, είναι τελικά αυτό, που εντάσσεται στο χώρο πέραν τής κομματικής αντιπαλότητας και των προσωπικών βλέψεων, αφορά τη συλλογικότητα τής σημερινής ελληνικής πολιτείας.

Όσον αφορά στο ερώτημά σας για την επίσημη κρατική παιδεία. Δεν πιστεύω, πως όσα προηγουμένως ανέφερα συνιστούν και στοιχείο τής επίσης κρατικής παιδείας. Ζούμε ακόμη σε μια αρνητική στάση τού ελληνικού κράτους, σε μία κρυψίνοια για τα λεγόμενα «ευαίσθητα εθνικά θέματα» και συχνά καλλιεργούνται μύθοι και μίση, που δυσκολεύουν την επικοινωνία μας με τον κόσμο. Έχουμε χάσει πολύτιμο κεφάλαιο στη διεκδίκηση εθνικών θεμάτων στηριγμένοι σε μία εθνοτύφλωση.

Το άρθρο 16 τού Συντάγματος στη δεύτερη παράγραφο ορίζει, ότι αποστολή τού κράτους είναι και η ανάπτυξη τής εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης.

Αυτή η φράση πιστεύω ότι, έρχεται σε σύγκρουση με την ελεύθερη ανάπτυξη τής προσωπικότητας και την καλλιέργεια τής ανοχής και των συλλογικών αξιών. Σε μια εποχή, όπου η ειρηνική συμβίωση είναι η σημαντικότερη αξία, η φράση αυτή έχει αποτελέσει το άλλοθι για την καλλιέργεια εθνικιστικής μισαλλοδοξίας, θρησκευτικού φανατισμού και καταδικαστικών αποφάσεων από το Δικαστήριο του Στρασβούργου.

Εύκολα η εθνική συνείδηση μετατρέπεται σε εθνικισμό, όπου το δικό μου έθνος συνδέεται με φαντασιακές αντιλήψεις περί τού «μοναδικού» και τού «ανεπαναλήπτου» και πάμε σε μια αντίληψη, όπου το εθνικό δεν είναι πια αυτό, που ερμηνεύεται ως «συλλογικό», αλλά συνιστά τη βίαιη επιβολή των «εθνικών ιδεωδών» απέναντι σε οποιονδήποτε δεν αντιλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο αυτά τα ιδεώδη.

«Ε.Ε.»: Ένός αρβανιτόβλαχου για παράδειγμα, σύμφωνα με το Σύνταγμα, προβλέπεται να τού αλλάξουν τη συνείδηση στο σχολείο και να τού επιβάλουν να σταματήσει να πιστεύει, ότι είναι απόγονος αρβανιτόβλαχων, αλλά να πιστεύει, ότι είναι απόγονος τού Λεωνίδα. Και φυσικά, όπως ο Λεωνίδας σκοτώθηκε για την πατρίδα του, έτσι πρέπει κι εκείνος να σκοτωθεί, εφ’ όσον χρειαστεί. Θα τον πάνε βάσει μιας φαντασίωσης σαν πρόβατο σε σφαγή. Ένας τέτοιος άνθρωπος, αν αισθάνεται βιασμένη τη συνείδησή του και μάλιστα με συνταγματική κατοχύρωση, λάθος αισθάνεται;

– Όχι, αισθάνεται εύλογα ως προς το πρώτο σκέλος. Και τούτο διότι, όταν το Σύνταγμα ερμηνεύεται με την λογική, που προανέφερα, τής εθνικής συνείδησης και αρνείται την ύπαρξη επιμέρους εθνοτικών ταυτοτήτων, τότε το προσωπικό πρόβλημα μετατρέπεται σε πρόβλημα παραβίασης δικαιωμάτων του ανθρώπου, που υποχρεούται να προστατεύει το ελληνικό κράτος.

Ως προς τη στρατιωτική θητεία όμως, και το ενδεχόμενο να συμμετάσχει σε πόλεμο, αυτό δεν απορρέει από ένα φαντασιακό στοιχείο αναγωγής στον Λεωνίδα, αλλά από το θετικό δίκαιο.

 Σημαιοστολισμός: Ένας ακόμα εθνοποιητικός μηχανισμός επιβαλόμενος από την κρατική εξουσία. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Με το ζόρι έλληνες!).  

 

Υποχρεωτικός είναι ακόμη και σήμερα κατά τις εθνικές εορτές ο σημαιοστολισμός όχι μόνο των δημόσιων υπηρεσιών, αλλά ακόμα και των κατοικιών, σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο (ΦΕΚ 233 / 22-12-78, άρθρο 3).Στο άρθρο 8 τού ίδιου ΦΕΚ προβλέπεται προσωπική κράτηση ή πρόστιμο στους μή συμμορφούμενος.

 

 
Να φύγουμε από τη νομική οπτική και να έρθουμε στην παρέκκλισή του, που είναι το τί εμφανίζεται ως έθνος και εθνικό στην Ελλάδα, ενόψει και των «ελληνικών ιδιαιτεροτήτων». Τα προβλήματα και οι ιδεοληψίες, που δημιουργούνται, δεν πέφτουν από τον ουρανό. Είναι απόρροια ιστορικών στάσεων και ιστορικών προσεγγίσεων.

Σε αντίθεση με τα έθνη-κράτη τής κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, που δημιουργήθηκαν σταδιακά και είχαν μια ιστορική συνέχεια αιώνων χωρίς τεράστια ιστορικά χάσματα, η Ελλάδα, όπως και τα λοιπά κράτη των Βαλκανίων, που δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση τής οθωμανικής αυτοκρατορίας έχουν τεράστια προβλήματα ιστορικής ταυτότητας, εθνικής συνείδησης και έλλειψης ανοχής στους «άλλους».

Η αδιάλειπτη συνέχεια τού ελληνικού έθνους αποτελεί στοιχείο αντιπαράθεσης των ιστορικών, και ο τρόπος, με τον οποίο ιδρύθηκε το ελληνικό κράτος, έχει οδηγήσει σε εκρηκτικές συγκρούσεις και σε ιδεοληπτικές κατασκευές, που διαφέρουν τόσο από τα φαντασιακά εθνικά πρότυπα των κρατών τής κεντρικής και βόρειας Ευρώπης όσο κι από τα κράτη τής νοτιοανατολικής Ευρώπης, που προέκυψαν από την κατάρρευση τής οθωμανικής αυτοκρατορίας. (Σ.σ. Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Μακεδονική σαλάτα).

Το πρώτο στοιχείο ιστορικής αμηχανίας ως προς την ίδρυση τού ελληνικού κράτους συνδέεται με το γεγονός, ότι το 1827 η ελληνική επανάσταση οδηγείτο σε κατάρρευση εξαιτίας τής άνισης μάχης με την ισχυρή ακόμη οθωμανική αυτοκρατορία, αλλά και εξαιτίας των εμφυλίων πολέμων κατά τη διάρκεια τής επανάστασης. Την κρίσιμη εκείνη στιγμή υπήρξε η ανθρωπιστική επέμβαση των συμμαχικών βρετανικών, γαλλικών και ρωσικών ναυτικών δυνάμεων (η πρώτη ανθρωπιστική επέμβαση, που έχει καταγραφεί στην ιστορία), οι οποίες κατατρόπωσαν την οθωμανική και αιγυπτιακή αρμάδα στη ναυμαχία τού Ναυαρίνου. Η καταστροφή τού οθωμανικού στόλου έσωσε την έκβαση τής επανάστασης. Επιπλέον, οι έξωθεν υπέρ τής Ελλάδας παρεμβάσεις συμπληρώθηκαν με δύο εκστρατείες τής Ρωσίας κατά των τούρκων (1828-9) και μια εκστρατεία των γάλλων εναντίον των οθωμανών στην Πελοπόννησο και στην κεντρική Ελλάδα.

Όπως φαίνεται από τις συνταγματικές συνελεύσεις τής εποχής, οι σωτήριες παρεμβάσεις των συμμαχικών δυνάμεων αναφέρονται πολύ διακριτικά, ενώ υπερτονίζεται το αρχαιοελληνικό παρελθόν. Αργότερα, ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο «πατέρας» τής ελληνικής ιστοριογραφίας, θεμελίωσε την αντίληψη για την ιστορική συνέχεια τής Ελλάδας από την αρχαιότητα, εντάσσοντας τη βυζαντινή αυτοκρατορία στην εθνική ταυτότητα τής νεοελληνικής κοινωνίας. (Σ.σ.Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος: Ο εγκέφαλος τής απάτης τού ελληνοχριστιανισμού). Με τον τρόπο αυτό, σταδιακά, η αδιάλειπτη συνέχεια τού ελληνικού έθνους αποτυπώθηκε ανεξίτηλα στη λαϊκή συνείδηση.

Η επιλεκτική μνήμη τής ιστορίας δεν αφήνει εύκολα περιθώριο για ενοχλητικές παρατηρήσεις των ιστορικών, που θεωρούν, ότι το Βυζάντιο είναι περισσότερο ρωμαϊκό και λιγότερο ελληνικό στη δομή του, ενώ ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός «ανακαλύφθηκε» μέσα από τις ανασκαφές των γερμανών, των αμερικανών, των γάλλων και των άγγλων.

Επιπλέον, μήν ξεχνάμε και το ρόλο τής θρησκείας. Στην οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία είναι ένα πολυεθνικό κράτος, ο σουλτάνος είναι και ο χαλίφης, δηλαδή έχει και την κρατική και τη θρησκευτική εξουσία, πρέπει να επικοινωνεί με τους επιμέρους εκπροσώπους των εθνοτήτων. Συνομιλητής του είναι ο εκπρόσωπος κάθε μιλιέτ. Δηλαδή, μιας εθνότητας, που το χαρακτηριστικό της είναι η θρησκεία. Το ελληνικό μιλιέτ προσδιορίζεται από αυτούς, που είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. (Σ.σ. Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Zorba the Christian). Το μιλιέτ, το οποίο είναι καθολικό, δεν νοείται ως ελληνικό, δεν έχει σχέση με τον έλληνα. Είναι ο ρωμιός, για τον οποίο κριτήριο για να ανήκει σε αυτή την εθνότητα, είναι να ανήκει στο γένος το ελληνικό, δηλαδή να είναι ορθόδοξος.

Δεν μπορείτε να αποχωρίσετε το κομμάτι αυτό, διότι εκεί στηρίζεται πολλές φορές η έννοια τού ελληνικού εθνικισμού. Έχει μια πραγματική βάση. Έχει τη βάση, ότι αυτό, που εμφανίζεται ως ελληνικό έθνος, ταυτίζεται με τον χριστιανό ορθόδοξο.


Παρά τις προσπάθειες, που κατέβαλε το νέο κράτος στον ελλαδικό χώρο, για τη δημιουργία ελληνικής εθνικής συνείδησης σε ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων (βλάχων, αρβανιτών κ.λπ.), οι σημερινοί του κάτοικοι δεν έχουν ακόμα αποβάλει τις βαλκανο-ανατολίτικες παραδόσεις τους.

Για το όρος Βόρα, προτιμούν την παραδοσιακή τούρκικη ονομασία του, Καϊμακτσαλάν (=λευκή κορυφή), ενώ ακόμα και σήμερα πωλείται σαλέπι (τουρκ. salep, αραβ. saḥlab) από πλανόδιους σαλεπιτζήδες στο κέντρο τής Αθήνας.
Παρατηρείστε το σταυρό στην κορυφή τού δοχείου.
Η ορθοδοξία αποτέλεσε τον κοινό παρονομαστή των επήλυδων.
(Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Περί τής μή ελληνικής καταγωγής των μικρασιατών
και Zorba the Christian). 


«Ε.Ε.»: Μπορούμε να συμπεράνουμε λοιπόν, ότι το ιερατείο είναι,
που δημιούργησε το ελληνικό έθνος;

– Δεν το δημιούργησε. Είναι η βάση του. Δηλαδή, όταν υπήρξε ελληνικό κράτος, δεν μπορούσε να έχει ιδιοκτησία ο απλός αγρότης, διότι δεν επιτρεπόταν στην αυτοκρατορία να έχει ιδιοκτησία οποιοσδήποτε άλλος πλην αυτών, που ήταν επικεφαλής τού μιλιέτ. Η περιουσία ανήκε στο Πατριαρχείο, στο οποίο υπάγονταν τα μοναστήρια. Εξ αυτού τού λόγου η Ελλάδα δεν έχει ακόμη Κτηματολόγιο. Το βασικό πρόβλημα ήταν η μεταβίβαση της εκλλησιαστικής περιουσίας στο ελληνικό κράτος και σε ιδιώτες. Αντίθετα, στα Ιόνια νησιά, αλλά και στη Ρόδο και στη Λέρο, λόγω των ενετών υπάρχει Κτηματολόγιο.

Η συνέντευξη λόγω έκτασης έχει αναρτηθεί σε δυο μέρη.Τέλος Α΄μέρους.Για να μεταβείτε στο Β΄μέρος κάντε κλικ εδώ.

Πηγή:
By selana019

1 σχόλιο

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", Έθνος, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Νομικό περιεχόμενο του έθνους, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, Συνεντεύξεις, αναδημοσιεύσεις

Video Ντοκυμαντέρ – Ο ρόλος των μμε, Κατασκευάζοντας συναίνεση – Άνθρωπος ον κοινωνικά καθορισμένο

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Filed under Άνθρωπος κοινωνικά καθορισμένος, Βιντεοθήκη, Κατασκευάζοντας συναίνεση, ΜΜΕξαπάτησης, Μετά την λύση...., Νόαμ Τσόμσκυ, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, Συνεντεύξεις, αλήθεια, βίντεο, ντοκυμαντερ

“Νομίζετε ότι γίνεται επανάσταση εδώ?” (Γιατί οι “αντάρτες” σκότωσαν τον Σύριο-Παλαιστίνιο Μοχάμεντ Ράφεα)

αναδημοσίευση από Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2012/11/05/

 

“Νομίζετε ότι γίνεται επανάσταση εδώ?” (Γιατί οι “αντάρτες” σκότωσαν τον Σύριο-Παλαιστίνιο Μοχάμεντ Ράφεα)

ΑΠΌ FILISTINA

5/11/2012

by filistina

“Το όνομά μου είναι Μοχάμεντ Ράφεα, είμαι ένας Σύριος ηθοποιός, ζω στη Συρία και κατάγομαι από την Παλαιστίνη(…)Νομίζετε ότι γίνεται επανάσταση εδώ?  Ελάτε να δείτε τους πραγματικούς τρομοκράτες.  Έχουμε το δικαίωμα να υπερασπιζόμαστε τον τόπο μας.  Έχουμε τρομοκράτες μέσα στην χώρα μας(…)”

O Ράφεα Μοχάμεντ ήταν ένας Σύριος-Παλαιστίνιος που ζούσε στη Συρία. Απήχθηκε, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από τον “Ελεύθερο Συριακό Στρατό”. Είχε μιλήσει πολλές φορές και είχε πει την αλήθεια για το τί πραγματικά συμβαίνει στη Συρία, γι’ αυτό και αποφάσισαν να τον κάνουν να σωπάσει…

8 Σχόλια

Filed under προπαγάνδα παπαγαλάκια, Αλληλεγγύη, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, Συνεντεύξεις, Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα, αναδημοσιεύσεις, βίντεο

Βιντεοθήκη από την «Αφορμή» Ντοκυμαντέρ, συζητήσεις, ομιλίες, ταινίες

 

http://www.aformi.gr/category/movies/

Category: Βιντεοθήκη

Athens Tyrannosaurus

Athens Tyrannosaurus

Μια εκπληκτική (ω! ναι, αλήθεια…) δουλειά του φίλου Γιώργου που αξίζει να δείτε. Πανίσχυρες εικόνες που σου καρφώνονται στο μυαλό. Της Αθήνας των μνημονίων, της Αθήνας της εξαθλίωσης, της καταπίεσης. Αλλά και μιας διάθεσης αντίστασης, δημιουργίας. Οι φωτογραφίες του Γιώργου δεν αποπνέουν μιζέρια, αλλά διάθεση αντίδρασης, κριτική, προτροπή για δράση. Δείτε τη δουλειά αυτού του […]

Share
11 Σεπτεμβρίου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Οι πολιτικές επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης: Ο νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη δημοκρατία

Οι πολιτικές επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης: Ο νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη δημοκρατία

Μια ομιλία του Ντέιβιντ Χάρβεϊ στο παρκάκι της Τσαμαδού 10, στα Εξάρχεια.

Share
28 Ιουνίου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Μια μέρα μετά τις εκλογές της 17 Ιουνίου

Μια μέρα μετά τις εκλογές της 17 Ιουνίου

Συζήτηση αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος.

Share
21 Ιουνίου 2012 | 4 σχόλια | Προβολή
Η ατελέσφορη διαχείριση της Ελληνικής κρίσης

Η ατελέσφορη διαχείριση της Ελληνικής κρίσης

Μια ομιλία του Γιώργου Σταθάκη (καθηγητή πολιτικής οικονομίας, και βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ).

Share
30 Μαΐου 2012 | 9 σχόλια | Προβολή
Oι εκλογές της 6ης Μαΐου και η Αριστερά στο νέο τοπίο

Oι εκλογές της 6ης Μαΐου και η Αριστερά στο νέο τοπίο

Το RedNotebook και τα Ενθέματα οργάνωσαν ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Oι εκλογές της 6ης Μαΐου και η Αριστερά στο νέο τοπίο». Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 11 Μαΐου, στα «Ενθέματα» (Βαλτετσίου 50-52, 6ος όροφος). Μίλησαν ο Νίκος Γιαννόπουλος (μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα), ο Παύλος Κλαυδιανός (εφημερίδα Η Εποχή) και ο Δημήτρης Χριστόπουλος (Πάντειο Πανεπιστήμιο, μέλος της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση […]

Share
15 Μαΐου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
CATASTROIKA

CATASTROIKA

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες της επικείμενης εκποίησης του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης από την Καλιφόρνια, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Μόσχα και τη Ρώμη, επιχειρούν να προβλέψουν τι θα συμβεί από την εφαρμογή αυτού του μοντέλου σε μια χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης. Ο Σλαβόι Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν, ο Λούις […]

Share
6 Μαΐου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Ένα ντιμπέιτ για τη ριζοσπαστική Αριστερά

Ένα ντιμπέιτ για τη ριζοσπαστική Αριστερά

Ένα ντιμπέιτ για τη ριζοσπαστική Αριστερά

Share
1 Μαΐου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Αφιέρωμα στο Νουάρ Μυθιστόρημα

Αφιέρωμα στο Νουάρ Μυθιστόρημα

Δεν είναι πόλη για τουρίστες η Μασσαλία. Δεν έχει κάτι να δεις. Δεν μπορείς να φωτογραφίσεις την ομορφιά της. Απλά, τη μοιράζεσαι. Σ’ αυτά εδώ τα μέρη πρέπει να είσαι οπαδός. Να σε πιάνει το πάθος. Να είσαι υπέρ, να είσαι κατά. Να είσαι-βίαια. Τότε μόνο σου προσφέρονται να δεις όσα είναι να δεις. Αλλά […]

Share
9 Απριλίου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Πλούσιες χώρες, φτωχοί λαοί [VIDEO]

Πλούσιες χώρες, φτωχοί λαοί [VIDEO]

Ενώ ο δυτικός κόσμος συνεχίζει να προοδεύει, ο τρίτος κόσμος αντιμετωπίζει φτώχεια, επιδημίες, πολέμους, μόλυνση του περιβάλλοντος, παιδική θνησιμότητα. Πόσο φτωχές είναι όμως στην πραγματικότητα οι χώρες του τρίτου κόσμου και πόσο πλούσιες οι “ανεπτυγμένες”; Το βίντεο προβλήθηκε στην ΚΡΗΤΗ ΤΒ, στο πλαίσιο της εκπομπής “Δεύτερη Ματιά“. Δείτε επίσης: Οι «ανθισμένες» επενδύσεις της ΕΕ Πηγή: […]

Share
24 Φεβρουαρίου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
«Στις πύλες της φωτιάς» (Ελληνική Χαλυβουργία)

«Στις πύλες της φωτιάς» (Ελληνική Χαλυβουργία)

To ντοκιμαντέρ για την απεργία των Χαλυβουργών δημιουργήθηκε από την ομάδα «Διακόπτες» στο πλαίσιο της «Συνέλευσης Σωματείων Βάσης, εργατικών ομάδων και συνελεύσεων, άνεργων, εργαζόμενων» και προβλήθηκε στην εκδήλωση αλληλεγγύης που πραγματοποιήθηκε στην ΑΣΟΕΕ στις 21.

Share
15 Ιανουαρίου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Συνέντευξη με τον Γιάννη Οικονομίδη

Συνέντευξη με τον Γιάννη Οικονομίδη

Ο Γιάννης Οικονομίδης είναι από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου.

Share
9 Ιανουαρίου 2012 | 5 σχόλια | Προβολή
«Enjoy Capitalism»

«Enjoy Capitalism»

Πηγή: redflyplanet

Share
13 Δεκεμβρίου 2011 | 0 σχόλια | Προβολή
Ελληνικός μιλιταρισμός και η αντίσταση των φαντάρων

Ελληνικός μιλιταρισμός και η αντίσταση των φαντάρων

Συζητάμε με τον Νίκο Χαραλαμπόπουλο μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων.

Share
24 Οκτωβρίου 2011 | 0 σχόλια | Προβολή
Συζητάμε με τους φοιτητές: Σπάμε το τοίχος της σιωπής

Συζητάμε με τους φοιτητές: Σπάμε το τοίχος της σιωπής

Την περίοδο της αναίρεσης δικαιωμάτων και κατακτήσεων ενός αιώνα, στο στόχαστρο μπαίνει και το ελληνικό πανεπιστήμιο.

Share
10 Οκτωβρίου 2011 | 1 σχόλιο | Προβολή
Το νέο σχολείο … σχολείο της αγοράς

Το νέο σχολείο … σχολείο της αγοράς

Ο στόχος του «νέου σχολείου» είναι ξεκάθαρος: να προετοιμάσει μια δεξαμενή εργατικού δυναμικού για να ανταποκριθεί στις ανάγκες των επιχειρήσεων που ζητούν εργαζόμενους χαμηλής εξειδίκευσης.

Share
25 Μαΐου 2011 | 0 σχόλια | Προβολή
Η οικονομική κρίση και η απάντηση της Αριστεράς

Η οικονομική κρίση και η απάντηση της Αριστεράς

Συζήτηση του aformi με τους Πάνο Γκαργκάνα, Κώστα Λαπαβίτσα, Παναγιώτη Λαφαζάνη, Άγγελο Χάγιο, Στάθη Κουβελάκη.

Share
17 Μαΐου 2011 | 30 σχόλια | Προβολή
Εναλλακτικές λύσεις για το χρέος στην Ευρωζώνη

Εναλλακτικές λύσεις για το χρέος στην Ευρωζώνη

Τα βίντεο της δεύτερης μέρας του Συνεδρίου για το χρέος με θέμα Εναλλακτικές λύσεις για το χρέος στην Ευρωζώνη.

Share
14 Μαΐου 2011 | 5 σχόλια | Προβολή

Σχολιάστε

Filed under Αφορμή, Βιντεοθήκη, Συνεντεύξεις, ντοκυμαντερ

Συνέντευξη του καθηγητή ανθρωπολόγου και αναρχικού ακτιβιστή David Graeber Χρέος κρίση και παγκόσμια επανάσταση

http://eleftheriakos.gr/node/450

Υποβλήθηκε από eleftheriakoskosmos στις Δευ, 10/09/2012 – 11:40.
Εκτυπώσιμη μορφή

O David Graeber*είναι σήμερα ο πιο πολυδιαβασμένος αναρχικός ακτιβιστής και επιστήμονας στον κόσμο. Ανθρωπολόγος καθηγητής με συμμετοχή στην διαμόρφωση των πολιτικών θέσεων και την εξέλιξη των αντικαθεστωτικών κινημάτων από την εποχή του κινήματος της αντι-παγκοσμιοποίησης έως το Occupy Wall Street μοιράζετε μαζί μας τις ελπίδες και τον αγώνα για την παγκόσμια κοινωνική απελευθέρωση. Με αφορμή τις ομιλίες του στο φεστιβάλ Occupy Planet Earth που διοργανώθηκε στο Πολυτεχνείο από το Κενό Δίκτυο, το περιοδικό Βαβυλωνία και την συνέλευση του BFest ο Τάσος Σαγρής συναντήθηκε και συζήτησε με τον David Graeber.
 

1. Το χρέος είναι υποδούλωση

Τάσος Σαγρής: Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού το 2011 όλες οι κύριες πόλεις αυτού του πλανήτη αντιμετώπισαν μαζικές ταραχές και διαδηλώσεις. Σε όλη αυτή την διάρκεια το Κενό Δίκτυο διέδιδε παντού το γκράφιτι «Να μην Ζήσουμε σαν Δούλοι». Στο βιβλίο σας «Χρέος, τα πρώτα 5000 χρόνια»προσπαθήσατε να γράψετε Ιστορία για ανθρώπους χωρίς ιστορία και να παρατηρήσετε συνηθισμένα θέματα με ασυνήθιστους τρόπους. Μπορείτε να μας εξηγήσετε εν συντομία πως η Εργασία, το Χρήμα και το Χρέος είναι ιστορικοί τρόποι υποδούλωσης, εκμετάλλευσης και βίαιης κυριαρχίας όπως ήταν για χιλιάδες χρόνια τώρα;

David Graeber: Μία διαπίστωση πραγματικά με τρόμαξε, όταν έκανα έρευνα για το βιβλίο. Η διαπίστωση αυτή είναι, ότι καθ’ όλη την ανθρώπινη ιστορία, οι περισσότεροι άνθρωποι ζήσαν χρεωμένοι. Σκεφτείτε το αυτό για λίγο. Μπορεί η πλειοψηφία της ανθρώπινης φυλής να είναι σπάταλα αποτυχημένη και ανίκανη να διαχεριστεί τις υποθέσεις τις και για αυτό απλά να εξαρτάται από τους πλούσιους; Φυσικά όχι. Μάλλον, τα κράτη και οι ελίτ πάντα συνωμοτούσαν ώστε να εξασφαλίσουν ότι οι υποτελείς τους θα είναι πάντα χρεωμένοι. Το κυριότερο, επειδή το χρέος είναι ο εύκολος τρόπος να μετατρέψεις μια σχέση βίαιης ανισότητας, βίαιης απόσπασης και κλοπής, να φαίνεται όχι μόνο ηθική, αλλά και εμφανίζοντας αυτόν ο οποίος είναι ο θύτης ως το θύμα της υπόθεσης. Για αυτό το λόγο οι Μαφιόζοι πάντα παραποιούν την γλώσσα του εκβιασμού σε γλώσσα του χρέους.
 
Αλλά αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τους κατακτητικούς στρατούς και σταδιακά φαίνεται ότι όλες οι κυρίαρχες τάξεις αρχίζουν να καταλαβαίνουν αυτό το κόλπο. Έτσι το χρέος παράγει μια μορφή δουλείας που φαίνεται εθελούσια, μιας και άλλωστε «δεν ήταν απαραίτητο να πάρεις αυτό το δάνειο για να ξεκινήσεις την δουλειά σου, έτσι δεν είναι ;» Όμως στην πραγματικότητα, η τεράστια πλειοψηφία των δανείων στην ιστορία, δεν ήταν εμπορικά δάνεια που πάρθηκαν εθελούσια, αλλά δάνεια που πάρθηκαν για επιβίωση από μικρούς αγρότες ή τεχνίτες που είχαν χάσει τα δίκτυα αμοιβαίας αλληλοβοήθειας που μπορούσαν να τους επιτρέπουν να επιβιώνουν στους δύσκολους καιρούς ή δάνεια που πάρθηκαν από ανθρώπους για να πληρώσουν φόρους ή κάποια άλλη παρόμοια κυβερνητική κλοπή. Στον αποικιακό κόσμο μπορούμε να δούμε αυτό να συμβαίνει αρκετά ξεκάθαρα, επειδή οι αποικιακές κυβερνήσεις ήταν πολύ σαφείς στο να χρησιμοποιούν την πολιτική φόρων για να χρεώνουν τους πάντες, έτσι ώστε να τους αναγκάζουν να δουλέψουν όλο και περισσότερο.
 
Το ίδιο συμβαίνει και με τα ημερομίσθια κατά κάποιο τρόπο. Τεχνικά, τα δάνεια και τα ημερομίσθια είναι παρόμοιοι μηχανισμοί. Και οι δύο μηχανισμοί βασίζονται στην αυταπάτη της ισότητας, μιας και θα πρέπει να υποκριθούμε ότι δύο ανεξάρτητα και ισότιμα σύμφωνα με τον νόμο άτομα, υπογράφουν ένα συμβόλαιο έτσι ώστε να μην είναι πλέον ισότιμα. Στην μία περίπτωση, μπαίνεις σε αυτή την κατάσταση όντας χρεωμένος μέχρι το δάνειο να αποπληρωθεί και στην άλλη ζώντας σαν εργάτης. Προφανώς, σε κάθε περίπτωση, το χρήμα ρέει προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αλλά, όταν αρχίζεις να εξερευνείς εις βάθος τις ιστορικές προελεύσεις του καθενός από αυτούς τους μηχανισμούς καταλήγεις και στις δύο περιπτώσεις πάλι στη δουλεία. Το χρέος χρησιμοποιήθηκε σαν ο κύριος τρόπος για να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε δούλους, ή να τους αναγκάσουν να ξεπουλήσουν μέλη των οικογενειών τους σαν δούλους. Αλλά, κυρίως οι πρώτοι ημερομίσθιοι εργάτες ήταν στην πραγματικότητα δούλοι.
 
Αυτό πράγματι συνέβαινε από τις πόλεις στην Αρχαία Ελλάδα έως τις Μεσαιωνικές πόλεις και τα λιμάνια του Ινδικού Ωκεανού. Οι ελεύθεροι άνθρωποι σχεδόν πάντα αρνούνταν να δουλέψουν για ημερομίσθια (εκτός ίσως από την δημοκρατική Αθήνα όπου οι άνθρωποι δούλευαν για το κράτος, δηλαδή για τους δήμους που εμπεριείχαν και τους εαυτούς τους). Οι πρώτοι ημερομίσθιοι εργάτες ήταν πάντα δούλοι που ενοικιάζονταν από τα αφεντικά τους, ο ιδιοκτήτης έπαιρνε το μισό του ημερομισθίου και ο δούλος το υπόλοιπο για την συντήρηση του. Με μια μαγευτική ιδεολογική στροφή, οι καπιταλιστές κατάφεραν να μας παρουσιάσουν αυτό που πάντα θεωρούνταν δουλεία σαν την ίδια την ουσία της ανθρώπινης ελευθερίας.
 
2. Παγκόσμιο Κίνημα και Άμεση Δημοκρατία
 
Τάσος Σαγρής: Οι αναρχικοί και οι αντιεξουσιαστές πρόσφεραν πολλά μέχρι σήμερα στα κινήματα των καιρών μας. Ανάμεσα σε άλλα, τα πιο δημοφιλή είναι η ποικιλομορφία των Αμεσο- Δημοκρατικών τρόπων οργάνωσης, η μη-ιεραρχική διαδικασία λήψης αποφάσεων, η αυτοοργάνωση, η ομοφωνία, η μη-αντιπροσώπευση και η ασυμβίβαστη μη-διαπραγμάτευση με την εξουσία. Αν και φαίνετε ότι οι αναρχικοί πραγματικά αυτή την στιγμή στερούνται σαφών πολιτικών προτάσεων για την λύση των καθημερινών προβλημάτων της ζωής του αιώνα μας ή μια σαφή στρατηγική για την καταστροφή του καπιταλισμού του 21ου αιώνα… ποιος μπορεί να είναι ο τρόπος να φέρουμε το κίνημα των κινημάτων στο επόμενο στάδιο, προς την κατεύθυνση της πραγματικής κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής απελευθέρωσης;
 
David Graeber: Στις ΗΠΑ τουλάχιστον, προσπαθούμε να χτίσουμε μια γνήσια δημοκρατική κουλτούρα – δημιουργώντας συνήθειες και θέτοντας ζητήματα αντιεραρχικής, οριζόντιας λήψης αποφάσεων, δημιουργώντας κοινωνικές δεξιότητες και ικανότητες που πράγματι δεν υπήρξαν ποτέ πριν παρά μόνο ανάμεσα σε κάποιους πολύ απομονωμένους πληθυσμούς όπως οι Κουακέροι και οι Ιθαγενικοί λαοί της Αμερικανικής ηπείρου. Το σημαντικό δεν είναι κυρίως οι θεσμοί (μιας και αυτοί μπορούν πάντα να αλλάξουν όποτε το χρειαζόμαστε) αλλά οι κοινωνικές συνήθειες. Οι περισσότεροι από τους αμερικανούς πολίτες δεν έχουν την παραμικρή ιδέα ώστε να διαχειρίζονται τους εαυτούς τους δημοκρατικά. Ακόμη περισσότερο δεν ξέρουν πώς να σκέφτονται δημοκρατικά – όπως για παράδειγμα, δεν έχουν την αίσθηση της «δημόσιας γνώμης». «Γνώμη» είναι αυτό που έχεις όταν δεν έχεις εξουσία. Οι κυβερνώντες δεν έχουν γνώμες. Έχουν πολιτικές αποφάσεις.
 
Πολιτικές αποφάσεις είναι αυτό που έχεις όταν επιβάλλεσαι πάνω σε ανθρώπους που δεν έχουν λόγο για αυτές τις αποφάσεις αλλά μόνο γνώμες σχετικά με αυτές. Χρειάζεται να απαλλαγούμε και από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις και από τις αποφάσεις τους. Όταν τα πράγματα αρχίζουν να γκρεμίζονται και μπούμε στην τελικό στάδιο της κρίσης, οι άνθρωποι θα πρέπει να αποφασίσουν προς τα πού να στραφούν: προς τη δεξιά, που θα προσφέρει κάποια νέα μορφή βίαιου μετά-αποκαλυπτικού αυταρχισμού ή προς κάποιο είδος μαφίας ή προς μια οριζόντια λύση ισότητας.
 
Όσοι συνεχίσουν να πιστεύουν στην ανισότητα θα μπορούν να προσφέρουν κάποια μορφή έντονης αποδοτικότητας, όμως τέτοια συστήματα τελικά αποδεικνύονται τελείως ηλίθια και άκαμπτα επειδή δεν έχουν καμία φαντασία. Τα δικά μας προτεινόμενα συστήματα θα είναι σίγουρα πολύ πιο ευφυή, αλλά δεν θα είμαστε ποτέ τόσο ικανοί όσο αυτοί που πιστεύουν στην ανισότητα στο να τα επιβάλλουμε με την βία, μιας και κάτι τέτοιο είναι έξω από τις προθέσεις μας. Θα πρέπει να αναπτύξουμε κάποιες πραγματικά πολύ ιδιαίτερες ικανότητες για να επιτύχουμε την αποτελεσματική δημοκρατική οργάνωση, και πρέπει να μπορούμε να το κάνουμε όλο αυτό ευχάριστο, διασκεδαστικό και ικανοποιητικό καθώς επίσης και αποτελεσματικό για να μπορέσουμε να κερδίσουμε παρόλη την βία που θα συνεχίζουν να εξασκούν οι θιασώτες της ανισότητας.
 
3. Πολιτική Βία και Τακτικές Αγώνα
 
Tάσος Σαγρής: Οι Αναρχικοί κατηγορούν σε όλο τον κόσμο τους ειρηνιστές ότι προκαλούν θυματοποίηση και ηττοπάθεια στα κινήματα. Οι Φιλελεύθεροι στην Αμερική κατηγορούν τους Αναρχικούς ότι απομονώνουν κοινωνικά τα κινήματα με τις βίαιες πρακτικές τους και την άμεση δράση τους. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παντού στον πλανήτη απλώνουν μαζική αποβλάκωση. Στην βόρεια Αφρική η «Αραβική Άνοιξη» περιπλανιέται χαμένη μέσα στους καπνούς των ένοπλων συγκρούσεων στους δρόμους, τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ και τις παρεμβάσεις συμμοριών και κομμάτων πλούσιων ισλαμιστών φανατικών. Στις Δυτικές μητροπόλεις η κρίση γίνεται η καλύτερη δικαιολογία για να εκφραστούν τα χειρότερα ρατσιστικά και δολοφονικά ένστικτα, επανεμφανίζεται ο νεοναζισμός και η αγελαία νεανική βία στους δρόμους γίνεται ανεξέλεγκτη. Το μίσος και η οργή βασιλεύουν παντού, μπορείς να το νιώσεις. Μπορούμε να προσφέρουμε πολιτική κατεύθυνση σε αυτή την οργή; Τι είναι αυτό που ιστορικά εκφράζει την διαφοροποίηση ανάμεσα στην πολιτική βία και τον μητροπολιτικό χουλιγκανισμό;
 
David Graeber: Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές σχετικά με τον ρόλο της Βίας. Η Βία είναι το πιο δυνατό χαρτί που έχει στα χέρια του για να παίξει ο αντίπαλος και επίσης η Βία –ειδικά η οργανωμένη Βία –είναι μια μορφή ηλιθιότητας που όταν επικρατεί κάνει αδύνατη κάθε πιθανότητα να απαντήσεις σε αυτήν με κάποια μορφή ευφυΐας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κατά βάθος η Βία είναι μια μορφή ηλιθιότητας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να την χρησιμοποιούμε. Υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις που αυτή είναι η μοναδική πιθανή μας επιλογή απέναντι στην μαζική βία της ηλιθιότητας του παρόντος κυρίαρχου συστήματος. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν πρόκειται ποτέ να νικήσουμε με αυτό τον τρόπο. Γιατί επίσης η Βία τείνει να είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα που είναι πιο αποτελεσματική όταν εφαρμόζεται σε ιεραρχική δομή εντολών «από πάνω – προς τα κάτω».
 
Δεν πρόκειται ποτέ να νικήσουμε την Αμερικάνική Αεροπορία με μια οδομαχία. Και ούτως ή άλλως οι αντίπαλοι μας έχουν πυρηνικά όπλα! Έτσι, το τέλος του παιχνιδιού πρέπει με κάποιο τρόπο να έρθει από μια δικιά μας κίνηση στην οποία με κάποιο τρόπο ο εχθρός δεν θα μπορεί να απαντήσει στέλνοντας τους στρατιώτες μας να μας σκοτώσουν όλους γιατί μάλλον οι στρατιώτες του θα αρνηθούν να κάνουν κάτι τέτοιο ή απλά θα πάνε σπίτια τους ή θα περάσουν στην δικιά μας πλευρά. Φυσικά, δεν πρόκειται ποτέ να καταφέρουμε να κάνουμε ποτέ αυτή την κίνηση απέναντι στον εχθρό ούτε αν ακολουθούμε κατά γράμμα την «μη-βία» του Γκάντι. Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα με την απάντηση που έδωσε σε αυτό το θέμα η εξέγερση της Οαχάκα και το κίνημα των δασκάλων εκεί: και οι δύο πλευρές, και η τύπου Γκάντι «μη-βία» και η νικηφόρα ένοπλη εξέγερση (τουλάχιστον αν διαιωνιστεί), είναι σίγουρο ότι καταλήγουν σε κάθετες ιεραρχικές δομές και καταστρέφουν τελικά την δημοκρατία. Όμως, υπάρχει μια απέραντη περιοχή ανάμεσα σε αυτές τις δύο θέσεις που πρέπει να εξερευνηθεί.
 
Τώρα, σχετικά με τον χουλιγκανισμό, δυστυχώς το άλλο μεγάλο πρόβλημα με την Βία είναι πως είναι φρικτά σαγηνευτική. Αφού ξεπεράσεις κάποιες αρχικές αναστολές έχει σχεδόν τις ίδιες εθιστικές ποιότητες με κάποια είδη ναρκωτικών. Πιστεύω πως η ανθρωπολογία μπορεί να μας βοηθήσει να εμβαθύνουμε σε αυτό το θέμα αποδεικνύοντας ότι ομάδες που αποτελούνται αποκλειστικά από νεαρούς άντρες ηλικίας 15 έως 25 χρονών πολύ συχνά οδηγούν σε πολύ προβληματικές συμπεριφορές (χαρακτηριστικό παράδειγμα για αυτό είναι η φρικτή δράση των κρατικών στρατών). Το σημαντικότερο πράγμα λοιπόν που πρέπει κάποιος να παίρνει υπόψη του πριν αποφασίσει να συμμετάσχει σε συγκρουσιακές τακτικές είναι να βεβαιώνεται ότι η συγκεκριμένη ομάδα με την οποία συμπράττει περιλαμβάνει ανθρώπους από διαφορετικές ηλικιακές ομάδες και διαφορετικά φύλλα όπως επίσης ότι σίγουρα τα μέλη πρέπει να συνεργάζονται και για έναν ευρύ αριθμό από πολλές άλλες πρακτικές εκτός από την επιτέλεση βίαιων δράσεων.
 
4. Η Παγκόσμια Επανάσταση
 
Τάσος Σαγρής: Αν «το μέλλον είναι αβέβαιο και το τέλος είναι πάντα κοντά» (ειδικά αν αναλογιστούμε τις επιπτώσεις της Κλιματικής Αλλαγής στο πιθανό μέλλον της Γης), μπορούμε να θεωρήσουμε τα κινήματα του 2011-2012 σαν τις απαρχές μιας νέας παγκόσμιας επαναστατικής εποχής ή σαν τις τελευταίες εκλάμψεις ενός «ένδοξου» επαναστατικού παρελθόντος λίγο πριν την εγκαθίδρυση μιας μακράς περιόδου απόλυτης παγκόσμιας κυριαρχίας του Καπιταλισμού;
 
David Graeber: Διατηρώ τις αμφιβολίες μου για το κατά πόσο τα επερχόμενα χρόνια θα μοιάζουν με αυτό ακριβώς που πιστεύουμε ότι πρέπει να μοιάζει μια επανάσταση. Άλλωστε, σχεδόν σίγουρα και οι επαναστάσεις του παρελθόντος για αυτούς που τις έζησαν δεν μοιάζανε και πολύ με αυτό που νομίζουμε ότι θα έπρεπε να μοιάζουν. Συμφωνώ με την θέση του Immanuel Wallersteinότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα μιλούν για την «παγκόσμια επανάσταση του 2011» σχεδόν με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο αναφέρονται στο 1848 ή το 1968, επαναστάσεις οι οποίες επίσης δεν επέτυχαν την άμεση κατάληψη της εξουσίας και την εγκατάσταση επαναστατικών καθεστώτων. Και άλλωστε ποια μπορούν να είναι τα κριτήρια ενός αναρχικού πάνω σε αυτό το θέμα;
 
Επαναστάσεις σαν αυτές που αναφέραμε μεταμορφώνουν την πολιτική κοινή λογική, επεκτείνουν τους ορίζοντες των δυνατοτήτων και των πιθανοτήτων μας και προσωπικά πιστεύω ότι αυτό ήταν που συνέβη το 2011. Όμως και ακόμα περισσότερο, πιστεύω ότι οι ιστορικοί θα θυμούνται αυτές τις στιγμές ως τις απαρχές της διάλυσης της στρατικο-οικονομικής αυτοκρατορίας των Η.Π.Α. Γιατί σίγουρα θα διαλυθεί. Οι αγώνες της εποχής μας είναι για το ποια μορφή θα πάρει η επόμενη κατάσταση.
 

* Ο David Graeber είναι ανθρωπολόγος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Goldsmiths του Λονδίνου. Σημαντικότερα έργα του: Debt: the first 5,000 yearsPossibilities: essays on hierarchy, rebellion, and desire, Direct action: an ethnography.Στην Ελλάδα βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΣΤΑΣΕΙ ΕΚΠΙΠΤΟΝΤΕΣ

Πηγή: Void Network

Σχολιάστε

Filed under David Graeber, Αναρχισμός, Συνεντεύξεις, αλήθεια, κρίση

Θέμα 2 Η πολιτισμένη «δύση» του 1% που δεν ανέχεται καμιά αμφισβήτηση.. wikileaks Ο Τζουλιαν Ασσανζ ΔΕΝ κατηγορείται για κανένα αδίκημα και όμως παραμένει από τον Δεκέμβρη του 2010 σε συνθήκες κράτησης και περιορισμού

Από την ΜΗ κερδοσκοπική εγκυκλοπέδια που ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ με τον πιο έντονο τρόπο ότι οι άνθρωποι δεν είναι αναγκαίο να έχουν ως κίνητρο το κέρδος για να μοιράζονται τα πάντα

 

http://el.wikipedia.org/wiki/WikiLeaks

WikiLeaks

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Δεν πρέπει να συγχέεται με άλλους ιστοτόπους που είτε σχετίζονται είτε όχι με το Ίδρυμα Wikimedia και που αξιοποιούν το λογισμικό και την κουλτούρα των wiki.

Το λογότυπο του WikiLeaks .

Ο Τζούλιαν Ασάντζ είναι ο κυριότερος συντάκτης και εκπρόσωπος των Wikileaks.

WikiLeaks καλείται ένας διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός ΜΜΕ ο οποίος δημοσιεύει έγγραφα από ανώνυμες πηγές και διαρροές, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας. Τον ιστότοπο του οργανισμού, ο οποίος και ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2006, διαχειρίζεται η «The Sunshine Press».[1] Μέσα στον πρώτο χρόνο της λειτουργίας του, ο ιστότοπος ανακοίνωσε πως η βάση δεδομένων του συμπεριλάμβανε πλέον περισσότερα από 1,2 εκατομμύρια έγγραφα.[2]

Ο οργανισμός αυτοπεριγράφεται ως «πνευματικό παιδί» Κινέζων αντιφρονούντων, καθώς καιδημοσιογράφωνμαθηματικών και νεοσύστατων εταιρειών τεχνολογίας από τις Η.Π.Α., την Ταϊβάν, τηνΕυρώπη, την Αυστραλία και τη Νότια Αφρική.[1] Δημοσιεύματα εφημερίδων και το περιοδικό «The New Yorker» (7 Ιουνίου 2010) παρουσιάζουν ως ιδρυτή του οργανισμού τον Τζούλιαν Ασάντζ (Julian Assange), έναν Αυστραλό δημοσιογράφο και ακτιβιστή του Διαδικτύου.[3]

Το WikiLeaks έχει κερδίσει ένα σύνολο βραβείων, ανάμεσα στα οποία το Βραβείο Νέου Μέσου (New Media Award) του έγκριτου οικονομικού περιοδικού «The Economist» για το έτος 2008.[4] Toν Ιούνιο του 2009, το WikiLeaks και ο Τζούλιαν Ασάντζ βραβεύτηκαν από τη Διεθνή Αμνηστία με το UK Media Award (στην κατηγορία «Νέο Μέσο») για τη δημοσίευση το 2008 του κειμένου «Κένυα: Η Κραυγή του Αίματος – Εξώδικες δολοφονίες και εξαφανίσεις » («Kenya: The Cry of Blood – Extra Judicial Killings and Disappearances»), μια έρευνα της Εθνικής Επιτροπής της Κένυας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Kenya National Commission on Human Rights).[5] Το Μάιο του 2010, η «New York Daily News» κατέταξε το WikiLeaks πρώτο στη λίστα των «ιστοσελίδων που θα μπορούσαν να αλλάξουν εντελώς την ειδησεογραφία».[6]

Τον Απρίλιο του 2010, το WikiLeaks δημοσίευσε βίντεο από ένα περιστατικό του 2007 οπότε και Ιρακινοίάμαχοι πολίτες θανατώθηκαν από Αμερικανούς στρατιώτες, σε μια ιστοσελίδα που καλείται Collateral Murder. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, το WikiLeaks δημοσίευσε το «Ημερολόγιο του Πολέμου στο Αφγανιστάν» («Afghan War Diary»), μια συλλογή περισσότερων από 76.900 έγραφα σχετικά με τονΠόλεμο στο Αφγανιστάν τα οποία μέχρι τότε δεν ήταν διαθέσιμα στο ευρύ κοινό.[7] Τον Οκτώβριο η ομάδα δημοσίευσε ένα πακέτο περίπου 400.000 εγγράφων υπό τον τίτλο «Ημερολόγιο του Πολέμου στο Ιράκ» («Iraq War Logs») σε συντονισμό με μεγάλους κερδοσκοπικούς οργανισμούς ΜΜΕ. Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 28 Νοεμβρίου, το WikiLeaks ξεκίνησε να δίνει στην δημοσιότητα 251.287 διπλωματικά έγγραφα[8], με την Αμερικανική Κυβέρνηση να κάνει λόγο για «επίθεση κατά της διεθνούς κοινότητας».[9]

Παραπομπές [Επεξεργασία]

Commons logo
Τα Κοινά έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα

  1. ↑ 1,0 1,1 «Wikileaks:About». WikiLeaks. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο on 14 Μαρτίου 2008.
  2.  «Wikileaks has 1.2 million documents?»WikiLeaks. Ανακτήθηκε την 28 Φεβρουαρίου 2008.
  3.  McGreal, Chris. Wikileaks reveals video showing US air crew shooting down Iraqi civilians,The Guardian, 5 Απριλίου 2010.
  4.  Winners of Index on Censorship Freedom of Expression Award Announced, 22 Απριλίου 2008
  5.  Amnesty announces Media Awards 2009 winners Amnesty.org.uk, 2 Ιουνίου 2009
  6.  Reso, Paulina (20 Μαΐου 2010). «5 pioneering Web sites that could totally change the news»Daily News.
  7.  «AP Interview: WikiLeaks to publish new documents». 8 August 2010.
  8.  Τα απόρρητα έγγραφα του Wikileaks, Πρώτο Θέμα
  9.  «Επίθεση κατά της διεθνούς κοινότητας» οι αποκαλύψεις του Wikileaks λένε οι ΗΠΑ, Τα Νέα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι [Επεξεργασία]

 

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BD_%CE%91%CF%83%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B6

Τζούλιαν Ασάντζ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Τζούλιαν Ασάντζ. (Μάρτιος 2010)

Ο Τζούλιαν Πολ Ασάντζ (Julian Paul Assange) είναι Αυστραλός ακτιβιστής που δραστηριοποιείται στο Διαδίκτυο. Είναι γνωστότερος για την ανάμιξη του στην λειτουργία της ιστοσελίδας Wikileaks.

Πίνακας περιεχομένων

[Απόκρυψη]

Τα πρώτα χρόνια [Επεξεργασία]

Γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1971 στην Τάουνσβιλ του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία. Την δεκαετία του 1980 άνηκε σε μία ομάδα χάκερ με το όνομα «International Subversives». To 1991 η Ομοσπονδιακή Αστυνομία της Αυστραλίας, μάλιστα, έκανε έφοδο στο σπίτι του.[1] Ο Ασάντζ καταδικάστηκε για 24 σχετικά αδικήματα, ενώ αφέθηκε ελεύθερος πληρώνοντας εγγύηση 2.400 δολαρίων Αυστραλίας.[2]

Το 1994 αποφάσισε να δουλέψει ως προγραμματιστής ελεύθερου λογισμικού.[3] Το 1995, δημιούργησε το Strobe, την πρώτο ελεύθερο port scanner ανοιχτού κώδικα.[4][5] Συμμετείχε στην ανάπτυξη του PostgreSQL[6], ενώ βοήθησε τεχνικά τον Σούλετ Ντρέιφους στο βιβλίοUnderground: Tales of Hacking, Madness and Obsession on the Electronic Frontier.[7] Το 1997, ήταν ανάμεσα σε αυτούς που δημιούργησαν την Rubberhose deniable encryption για το Linux κατά της κρυπτανάλυσης Rubber-hose.[8][9] Το 1999 καταχώρησε τοdomain leaks.org.

Μεταξύ 2003 και 2006 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης Φυσική και Μαθηματικά, αλλά δεν κατάφερε να πάρει πτυχίο.[2]

 

WikiLeaks [Επεξεργασία]

Το 2006 ιδρύεται το WikiLeaks.[2][10] Ο Ασάντζ, μέλος του 9μελούς συμβουλίου του Wikileaks, σύντομα γίνεται ένας από τους κύριους εκπροσώπους του στον Τύπο. Ενώ οι εφημερίδες τον περιγράφουν ως «διευθυντή» ή «ιδρυτή» του Wikileaks, ο ίδιος δεν αποκαλεί έτσι τον εαυτό του[11], αλλά λειτουργεί ως αρχισυντάκτης του[12], ενώ έχει δηλώσει ότι έχει την τελική απόφαση στη διαδικασία της εξέτασης των εγγράφων που υποβάλλονται στο site.[13] Όπως και όλοι οι άλλοι που εργάζονται για το site, είναι εθελοντής, άνευ πληρωμής.

Βραβεύσεις [Επεξεργασία]

To 2009 του απονεμήθηκε το βραβείο Τύπου της Διεθνούς Αμνηστίας[14], ενώ έχει βραβευθεί και από το βρετανικό περιοδικό Εconomist με το βραβείο Index on Censorship το 2008.[15] Το 2010 σε ψηφοφορία του Βρετανικού περιοδικού New Statesman ψηφίστηκε στο νούμερο 23 ανάμεσα στα «50 πρόσωπα που επηρεάζουν περισσότερο τον Κόσμο το 2010».[16] Την ίδια χρονιά του απονεμήθηκε το βραβείο Σαμ Ανταμς, από την Sam Adams Associates for Integrity in Intelligence, μια ομάδα πρώην αξιωματικών της CIA σχετικά με την ακεραιότητα και την ηθική στον τομέα της πληροφοριοδότησης.[17] Επίσης ψηφίστηκε από το περιοδικό Utne Reader (τεύχος Νοεμβρίου/Δεκεμβρίου 2010) ως ένας από τους «25 Οραματιστές που Αλλάζουν τον Κόσμο σας»[18], ενώ η γαλλική εφημερίδα Le Monde τον ανακήρυξε «άνδρα της χρονιάς» για το 2010.[19]

Το 2010 υπήρξε ανάμεσα στους υποψήφιους για το πρόσωπο της χρονιάς του περιοδικού Time για το 2010. Στην διαδικτυακή ψηφοφορία του κοινού μάλιστα κατέλαβε την πρώτη θέση με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο, τον Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν.[20] Η επιλογή από το περιοδικού όμως ήταν ο ιδρυτής του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ, ο οποίος στη ψηφοφορία είχε έρθει 10ος. Το αποτέλεσμα ενόχλησε πολύ τους αναγνώστες του περιοδικού που με μαζικά μηνύματα στην ιστοσελίδα του εξέφρασαν την αντίθεσή τους, ενώ ο αρχισυντάκτης του περιοδικού Ρίτσαρντ Στένγκελ, αμυνόμενος για την απόφαση του περιοδικού, εξέφρασε την άποψη πως «σε λίγα χρόνια από σήμερα, ο ιδρυτής του WikiLeaks δεν θα είναι παρά μια υποσημείωση στην Ιστορία».[21]

To 2011 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Ειρήνης του Σίδνεϊ και το Δημοσιογραφικό βραβείο Μάρθα Γκέλχορν.

Νομικά προβλήματα [Επεξεργασία]

Τον Μάιο του 2010 του αφαιρέθηκε το Αυστραλιανό διαβατήριο. Όταν του επιστράφηκε του ανακοίνωσαν πως επρόκειτο να ακυρωθεί, καθώς ήταν φθαρμένο.[22][23] Σύμφωνα με την Wall Street Journal, το υπουργείο Άμυνας και Δικαιοσύνης των ΗΠΑ μελετά πιθανές νομικές διατάξεις για πιθανή δίωξη του λόγω κλοπής κρατικών περιουσιακών στοιχείων.[24]

Κατηγορία βιασμού στη Σουηδία [Επεξεργασία]

Τον Αύγουστο του 2010 ξεκίνησε έρευνα εναντίον του στη Σουηδία με την κατηγορία πως είχε βιάσει μια γυναίκα στο Ένκοπινγκ ενώ είχε παρενοχλήσει μια δεύτερη δύο μέρες αργότερα στην Στοκχόλμη.[25][26] Εντός 24 ωρών ο αρμόδιος Εισαγγελέας απέσυρε το ένταλμα σύλληψης[27] καθώς, σύμφωνα με την απόφαση, δεν υπήρχαν λόγοι υποψίας πως είχε διαπράξει βιασμό, ενώ και ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες για βιασμό.[28] Οι υποστηρικτές του θεωρούσαν πως υπήρξε θύμα λασπολογίας. Η υπόθεση άνοιξε ξανά στις αρχές Σεπτεμβρίου όταν εμφανίστηκαν νέες πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση βιασμού.[29]

Τον Οκτώβριο η Σουηδική κυβέρνηση ανακοίνωσε πως αρνήθηκε τη χορήγηση άδειας παραμονής και εργασίας στον Τζούλιαν Ασάντζ, ο οποίος είχε ζητήσει να παραμείνει στη Σουηδία για να ωφεληθεί από τους νόμους για τη προστασία του δημοσιογραφικού έργου. Οι λόγοι δεν έγιναν γνωστοί.[30] Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους εκδόθηκε νέα δικαστική εντολή για να προσαχθεί σε ανάκριση σχετικά με τις κατηγορίες βιασμού.[31] Εναντίον του εκδόθηκε διεθνές ένταλμα σύλληψης[32], ενώ απορρίφτηκε προσφυγή την οποία κατέθεσε ο Ασάντζ κατά του εντάλματος, με το Σουηδικό εφετείο να θεωρεί πως «υπάρχουν λόγοι για να ζητηθεί η σύλληψή του».[33] Μετά από αυτή την απόρριψη, ο Ασάντζ προσπάθησε να καταφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο της Σουηδίας[34], με το δικαστήριο όμως να μην του δίνει άδεια για την άσκηση νέας έφεσης.[35]

Έρευνες μετά την διαρροή διπλωματικών εγγράφων από το WikiLeaks στις 28 Νοεμβρίου 2010[Επεξεργασία]

Παράλληλα μς την υπόθεση βιασμού, μετά την δημοσίευση στις 28 Νοεμβρίου από το WikiLeaks περισσοτέρων των 251.000 διπλωματικών εγγράφων, 15.000 περίπου από τα οποία έφεραν την ένδειξη «απόρρητο» (secret), ο Γενικός Εισαγγελέας της Αυστραλιανής Ομοσπονδιακής Αστυνομίας Ρόμπερτ ΜακΚλέλαντ δήλωσε στον Τύπο πως θα ξεκινούσε έρευνες για τις δραστηριότητες του Ασάντζ στο διαδίκτυο[36][37]. Τόνισε επίσης πως θα προσφέρει στήριξη στις νομικές υπηρεσίες των ΗΠΑ[38], οι οποίες ξεκίνησαν μια ποινική έρευνα που σχετίζονται με τη διαρροή των πληροφοριών μια μέρα μετά από αυτή, στις 29 Νοεμβρίου[39].

Ο Υφυπουργός των Εξωτερικών του Ισημερινού, Κίντο Λούκας, δήλωσε πως η χώρα του προσφέρεται να φιλοξενήσει τον Ασάντζ δίχως όρους, ώστε να συνεχίσει ελεύθερα τις δραστηριότητες του[40]. Όμως, ο Υπουργός των Εξωτερικών της χώρας, Ρικάρντο Πατίνο, δήλωσε πως η προσφορά θα πρέπει να μελετηθεί από νομικής και διπλωματικής πλευράς πριν κατατεθεί επίσημα[41].

Στις 17 Δεκεμβρίου ο Ρόμπερτ ΜακΚλέλαντ εκ μέρους της Αυστραλιανής Ομοσπονδιακής Αστυνομίας δήλωσε πως το WikiLeaks δεν παραβίασε κανένα νόμο της Αυστραλίας με την δημοσίευση των 250.000 εγγράφων, ενώ η κύρια αρμοδιότητα για οποιαδήποτε έρευνα για το θέμα παραμένει στις Ηνωμένες Πολιτείες.[42][43]

Σύλληψη και αντιδράσεις [Επεξεργασία]

Ύστερα από την έκδοση του εντάλματος από την Interpol για την υπόθεση βιασμού, o Ασάντζ παραδόθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2010 στην Αστυνομία του Λονδίνου, ύστερα από προγραμματισμένο ραντεβού.[44][45] Στον Ασάντζ αρνήθηκαν να πληρώσει εγγύηση και κρατήθηκε προφυλακισμένος στην φυλακή Wandsworth μέχρι τις 14 Δεκεμβρίου. Παρά την σύλληψη του Ασάντζ το WikiLeaks συνέχισε τις αποκαλύψεις του.

Διαδήλωση έξω από το Δημαρχείο του Σίδνεϊ υπέρ του Ασάντζ.

Μετά την σύλληψη του Ασάντζ, η ομάδα χάκερ που φέρει την ονομασία «Anonymous» προχώρησαν σε μια σειρά ηλεκτρονικών επιθέσεων στα πλάισια της «Επιχείρησης Payback» (μίας οργανωμένης επιχείρησης επιθέσεων άρνησης εξυπηρέτησης σε διαδικτυακές τοποθεσίες που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2010), σε υποστήριξη του Ασάντζ.[46] Ανάμεσα σε σελίδες που δέχθηκαν επίθεση ήταν αυτή της Mastercard, της Visa, του PayPal [47], της εισαγγελίας της Σουηδίας, της ελβετικής τράπεζας PostFinance[46] και άλλες.

Σε ανοιχτή επιστολή προς την πρωθυπουργό της Αυστραλίας Τζούλια Γκίλαρντ, η οποία είχε τις υπογραφές γνωστών προσωπικοτήτων όπως ο Αμερικανός μελετητής Νόαμ Τσόμσκι, ο γερουσιαστής των Αυστραλών Πράσινων Μπομπ Μπράουν και πολλών Αυστραλών συγγραφέων, ζητούσαν από την Γκίλανρντ να προβεί σε μια «ισχυρή δήλωση» υποστήριξης του Ασάντζ. [48]Παράλληλα, ο πρώην Αυστραλός πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών της Αυστραλίας Κέβιν Ραντ δήλωσε πως υπεύθυνη για τις διαρροές των εγγράφων ήταν η Αμερικανική πλευρά, ερχόμενος σε αντίθεση με τη θέση της Γκίλαρντ που είχε κατηγορήσει προηγουμένως τον Ασάντζ.[49] Σε όλη τη χώρα διοργανώθηκαν διαδηλώσεις προς υποστήρηξη του Ασάντζ και της ιστοσελίδας Wikileaks.[50]

Στις 14 Δεκεμβρίου εγκρίθηκε απόφαση αποφυλάκισης υπό όρους, με την εγγύηση να ορίζεται σε £240.000. Δεν αφέθηκε όμως αμέσως ελεύθερος, καθώς εκκρεμούσε η προσφυγή κατά της απόφασης που είχε το δικαίωμα να καταθέσει η σουηδική εισαγγελία.[51][52] Στις 16 Δεκεμβρίου το Ανώτατο Δικαστήριο της Βρετανίας επικύρωσε την απόφαση να αφεθεί ελεύθερος με την καταβολή εγγύησης και περιοριστικούς όρους, απορρίπτοντας την έφεση.[53]

Η ακροαματική διαδικασία για την έκδοση του ορίστηκε για τις 7 με 8 Φεβρουαρίου 2011. Στις 7 Φεβρουαρίου η ομάδα υπεράσπισης του Ασάντζ υποστήριξε πως δεν μπορεί να έχει μια δίκαιη δίκη στη Σουηδία, καθώς οι εν λόγω υποθέσεις εκδικάζονται στα κρυφά χωρίς καμία διαφάνεια[54], ενώ εξέφρασαν φόβους για μια πιθανή μετέπειτα έκδοσή του στις ΗΠΑ.[55] Την ίδια στιγμή, αρχεία σχετικά με την υπόθεση διέρρευσαν στο διαδίκτυο[56], ενώ ο Ασάντζ σύμφωνα με την εφημερίδα The Independent[57] σκέφτεται να κινηθεί νομικά ενάντια στη Guardian για συκοφαντική δυσφήμηση σε βιβλίο που εξέδωσε η δεύτερη, ενώ παρόμοιο βιβλίο κυκλοφόρησε και η αμερικανική Νew Υork Τimes[58]. Στις 24 Φεβρουαρίου το δικαστήριο ανακοίνωσε την απόφασή του σύμφωνα με την οποία ο Ασάντζ θα εκδοθεί στην Σουηδία.

Παραπομπές [Επεξεργασία]

  1.  Guilliatt, Richard (30 May 2009). «Rudd Government blacklist hacker monitors police»The Australian.
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 Khatchadourian, Raffi (7 June 2010). «No Secrets: Julian Assange’s Mission for Total Transparency»The New Yorker.
  3.  Lagan, Bernard (10 April 2010). «International man of mystery»The Sydney Morning Herald. Ανακτήθηκε την 16 June 2010.
  4.  Strobe v1.01: Super Optimised TCP port surveyor
  5.  «strobe-1.06: A super optimised TCP port surveyor». The Porting And Archive Centre for HP-UX.
  6.  list of PostgreSQL contributors
  7.  Dreyfus, Suelette (1997). Underground: Tales of Hacking, Madness and Obsession on the Electronic FrontierISBN 1-86330-595-5.
  8.  Singel, Ryan (3 July 2008). «Immune to Critics, Secret-Spilling Wikileaks Plans to Save Journalism … and the World»Wired.
  9.  Dreyfus, Suelette. «The Idiot Savants’ Guide to Rubberhose».
  10.  «The secret life of Wikileaks founder Julian Assange»The Sydney Morning Herald. 22 May 2010.
  11.  Interview with Julian Assange, spokesperson of WikiLeaks: Leak-o-nomy: The Economy of WikiLeaks
  12.  «Julian Assange: Why the World Needs WikiLeaks». Huffington Post. 19 July 2010.
  13.  Kushner, David (6 April 2010). «Inside WikiLeaks’ Leak Factory»Mother Jones.
  14.  Nystedt, Dan (27 October 2009). «Wikileaks leader talks of courage and wrestling pigs»ComputerworldIDG News Service (International Data Group).
  15.  «Julian Assange at the centre for investigative journalism». tcij.org. 4 June 2009.
  16.  «Julian Assange – 50 People Who Matter 2010».
  17.  Murray, Craig (19 August 2010). «Julian Assange wins Sam Adams Award for Integrity». Ανακτήθηκε την 3 November 2010.
  18.  «Julian Assange: The Sunshine Kid». Ανακτήθηκε την 19 October 2010.
  19.  Αυτοβιογραφία από Ασάντζ μέσα στο 2011, Εθνος online, 23/12/2010
  20.  Megan Friedman, Julian Assange: Readers’ Choice for TIME’s Person of the Year 2010, Time
  21.  Ο νεαρός κ. Facebook το πρόσωπο του 2010 – Αντίθετοι οι αναγνώστες, που του έδωσαν τη 10η θέση, με την επιλογή του «Time», Καθημερινή, 26/12/2010
  22.  Arup, Tom (17 May 2010). «Australian Wikileak founder’s passport confiscated»The Age.
  23.  Davis, Mark (16 May 2010). «SBS Dateline: The Whistleblower»Special Broadcasting Service. Ανακτήθηκε την 16 June 2010.
  24.  «Update: Assange Arrest Warrant Dropped As Wikileaks Warns of ‘Dirty Tricks’».
  25.  Cody, Edward (9 September 2010). «WikiLeaks stalled by Swedish inquiry into allegations of rape by founder Assange»Washington Post.
  26.  «Swedish inquiry reopen investigations into allegations of sexual misconduct by founder Assange on third level of appeal»Anklagermyndigheten. 10 September 2010.
  27.  Υπό διωγμό βρίσκεται ο «εγκέφαλος» του Wikileaks, Ημερησία, 23 Αυγ. 2010
  28.  Davies, Caroline (22 August 2010). «WikiLeaks founder Julian Assange denies rape allegations»The Guardian.
  29.  «WikiLeaks founder Julian Assange questioned by police»The Guardian. 31 August 2010.
  30.  Η Σουηδία αρνείται να δώσει άδεια παραμονής και εργασίας στον ιδρυτή του αποκαλυπτικού site, Το Βήμα, 18 Οκτωβρίου 2010
  31.  Καταζητείται -ξανά- για υπόθεση βιασμού στη Σουηδία ο ιδρυτής του Wikileaks, in.gr, 18/11/2010
  32.  Interpol Seeks WikiLeaks Founder Assange as U.S. Cuts Access to Files, Fox News, 30/11/2010
  33.  Απορρίφτηκε η έφεση του Τζούλιαν Ασαντζ για τις κατηγορίες βιασμού, Το Βήμα online, 24/11/2010
  34.  WikiLeaks founder appeals detention order The Associated Press μέσω Washington Post, 30/11/2010
  35.  Στην Βρετανία ο Ασάντζ, νέο ένταλμα εναντίον του, Εθνος online
  36.  Australia opens WikiLeaks inquiry, Al Jazeera, 29/11/2010
  37.  Leaked Cables Offer Raw Look at U.S. Diplomacy, The New York Times, 28/11/2010
  38.  Australia vows to back any US legal action against WikiLeaks founder, inquirer.net, 29/11/2010
  39.  U.S. to launch criminal investigation into WikiLeaks dossier as Hillary Clinton condemns ‘attack’ on the international community Daily Mail, 29/11/2010]
  40.  Ecuador offers WikiLeak’s founder Assange residency, no questions asked, Ottawa Citizens, 29/11/2010
  41.  Ecuador alters refuge offer to WikiLeaks founder, The Wasington Post, 30/11/2010
  42.  THE Australian Federal Police say they have not yet found any breach of Australian law in the leaking of US diplomatic documents published by WikiLeaks., The Australian, 17/12/2010
  43.  Australian Federal Police say Wikileaks committed no crimeWikinews, 17/12/2010
  44.  Συνελήφθη ο Ασάνζ, Ελευθεροτυπία, 7/12/2010
  45.  Ο Ασάντζ παραδόθηκε στο Λονδίνο, Καθημερινή, 8/12/2010
  46. ↑ 46,0 46,1 Οι «Ανώνυμοι» ανέλαβαν την ευθύνη για την e-πίθεση κατά της Mastercard, το Βήμα online, 8/12/2010
  47.  Cyberattackers Focus on Assange Enemies, New York Times, 8/12/2010
  48.  Julia Gillard should support Julian Assange, say WikiLeaks supporters, Herald Sun, 9/11/2010
  49.  Wikileaks: Kevin Rudd blames US for release of diplomatic cables, Daily Telegraph, 9/11/2010
  50.  Pro-WikiLeaks protests in Australia, Al Jazeera, 10/12/2010
  51.  Wikileaks founder Assange bailed, but release delayed, ΒΒC, 14/12/2010
  52.  Βρετανία: Eγκρίθηκε το αίτημα του Ασάντζ για εγγύηση, Ναυτεμπορική, 14/12/2010
  53.  Ελεύθερος με εγγύηση αφέθηκε ο Άσαντζ, τον Ιανουάριο τα νεώτερα για την έκδοση, in.gr, 16/12/2010
  54.  Assange case focuses on question of fair trial, The Sydney Morning Herald, 7/2/2011
  55.  Βρετανία: Στο δικαστήριο ο Ασάντζ για την έκδοση του στη Σουηδία, Καθημερινή, 7/2/2011
  56.  [http://www.dailymail.co.uk/news/article-1353989/WikiLeaks-Police-sex-files-Julian-Assange-leaked-online.html Police sex files on WikiLeaks founder Julian Assange are leaked online ], The Daily Mail, 7/2/2011
  57.  WikiLeaks founder threatens to sue ‘The Guardian’ for libel The Independent, 7/2/2011
  58.  Τα άπλυτα του Ασάντζ βγαίνουν στη φόρα, η σημερινή, 02/02/2011

 

http://justice4assange.com/US-Extradition.html

 

Of the reasons for Julian Assange’s challenge to Sweden’s extradition order, relevant to this topic are:

1) Julian Assange has not been charged with any offense.

2) Sweden has a bilateral agreement with the United States which would allow it to surrender Julian Assange without going through the traditional tests and standards of regular, lengthy ’extradition’ procedures.

3) There are standard EU mechanisms (such as Mutual Legal Assistance) for Julian Assange to answer any questions the Swedish government may have. It is disproportionate, and an abuse, to use extradition proceedings in this manner.

4) Extradition law requires a «judicial authority» (e.g a judge or other independent body) to issue an extradition warrant, in order to keep the separation between the executive and the judiciary. It is an abuse to permit prosecutors, intelligence agents or other officials who are not independent to issue proceedings.

The concern is that the Swedish case is a holding case while the Virginian grand jury come forward with an indictment to take him to America. – Christine Assange

Μια καλή ανάλυση και το ιστορικό της υπόθεσης Άσσανζ από εδώ

http://leninreloaded.blogspot.com/2012/08/blog-post_7750.html

 

και πιο κάτω η ομιλία του Άσσανζ από

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2012/08/20/julian-assange-%CE%BF-%CE%B5%CF%87%CE%B8%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%BF%CF%85-lennemi-du-secret-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9/

 

ΔΕΥΤΈΡΑ, 20 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2012

Για την γεωπολιτική σημασία της υπόθεσης Ασάνζ

Η υπόθεση Ασάνζ, η οποία ξεκίνησε ως υπόθεση για την ελευθερία στην πρόσβαση της πληροφορίας στο διαδίκτυο, εξελίχθηκε, μετά τις παροτρύνσεις για δολοφονία του στις ΗΠΑ και τον Καναδά, και μετά την εμφάνιση κατηγοριώνσεξουαλικής επίθεσης σε βάρος του από δύο Σουηδέζες, την δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης, και την απόφαση για έκδοσή του στη Σουηδία, σε κάτι που πήρε διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες των «διπλωματικών.» Δυο εβδομάδες περίπου μετά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου για έκδοσή του στη Σουηδία (και σχεδόν δύο χρόνια αφού οι Σουηδοί επανεκκίνησαν τη διαδικασία εναντίον του ενώ το ένταλμα σύλληψης είχε παραγραφεί), ο Ασάνζ κατέθεσε αίτηση πολιτικού ασύλου στο Εκουαδόρ (Ισημερινό). Η απόφαση της χώρας, στις 16 αυτού του μήνα, να του δώσει πολιτικό άσυλο, πυροδότησε ακραίες αντιδράσεις από το Βρετανικό κράτος, το οποίο έκανε γνωστές δημόσια τις προθέσεις του να τον συλλάβει εντός του εδάφους του Ισημερινού που αντιστοιχεί στο κτήριο της πρεσβείας του στο Λονδίνο, προκαλώντας με τη σειρά του νέες αντιδράσεις τόσο ανάμεσα στους υποστηρικτές του Ασάνζ στην ίδια τη χώρα όσο και διεθνώς.
Οι δεύτερες αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα και σημασία. Στις 18 του Αυγούστου συγκλήθηκε έκτακτη σύσκεψη των κρατών-μελών της Μπολιβαριανής Συμμαχίας, που περιλαμβάνει τον ίδιο τον Ισημερινό, τη Βενεζουέλα, την Κούβα, τη Βολιβία και τη Νικαράγουα, η οποία κατέληξε σε μια ανακοίνωση που αποτελεί ευθεία πρόκληση στην εκδοχή της διεθνούς «έννομης τάξης» που έχει επί μακρόν επιβάλλει το αγγλο-αμερικανικό κατεστημένο, με μια σειρά μέσων και τρόπων που εκτείνονται από «θεσμικές» παρεμβάσεις δικαστηρίων ή διεθνών οργανισμών υπό τον έλεγχό τους ως τις δολοφονίες των ανά το παγκόσμιο εχθρών του από πράκτορες ή σώματα κομάντο ή με βομβαρδισμούς ακριβείας — αφήνοντας έξω τις παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις δεκάδων χωρών και τον άμεσο ή δια αντιπροσώπου πόλεμο.
Ανάμεσα σε άλλα, η διακήρυξη των χωρών της ALBA καλεί σε συνάντηση όλες τις χώρες της UNASUR, της Ένωσης Νοτιοαμερικανικών Εθνών, και αναγγέλει την πρόθεσή της να φέρει το θέμα της συμπεριφοράς του Ηνωμένου Βασιλείου, που φυσικά καταδιώκει ασμένως τον Ασάνζ για λογαριασμό των ΗΠΑ και όχι της Σουηδίας, στα Ηνωμένα Έθνη.
Το πρώτο από τα πολύ εντυπωσιακά στοιχεία που αναδύονται μέσα από αυτή την στροφή των γεγονότων είναι το γεγονός ότι τόσο η ίδια ομιλία του Ασάνζ από την Πρεσβεία, όσο και η διακύρηξη των χωρών της ALBA χτύπησαν με χειρουργική ακρίβεια τα κεντρικά ιδεολογήματα της αγγλο-αμερικανικής (ΗΠΑ, ΗΒ, Καναδάς, Αυστραλία και σύμμαχοι στην Ευρώπη) παντοκρατορίας: την αρχή της ελευθερίας έκφρασης ως βασικής ατομικής ελευθερίας, και της διαφάνειας των κρατικών λειτουργιών ως βασικής προϋπόθεσης της δημοκρατίας. Με άλλα λόγια, τόσο ο ίδιος ο Ασάνζ όσο και οι εκπρόσωποι των Λατινοαμερικανικών κρατών προβάλλουν μία κατάσταση στην οποία οι αυτοχαρακτηριζόμενοι προασπιστές της ατομικής ελευθερίας στην έκφραση και της διαφάνειας ως προϋπόθεσης μιας «κοινωνίας πολιτών» εμφανίζονται ως στυγνοί και ωμοί προασπιστές της βίαιης κρατικής λογοκρισίας και καταστολής. Αντίστροφα, είναι οι λαοί της περιφέρειας που προασπίζονται, για λογαριασμό του «παγκόσμιου πνεύματος», αρχές που η αγγλο-αμερικανική συμμαχία έχει στην ουσία προδώσει και απεμπολήσει. Έτσι, ο Ασάνζ, με περισσή ρητορική ενσυνειδητότητα, αναφέρθηκε χθες στην καθαγιασμένη στη δυτική φιλελεύθερη συνείδηση Αμερικανική Επανάσταση ως ιστορική βάση της δικής του αποστολής κόντρα στην κρατική αυθαιρεσία, κατασκευάζοντας τον εαυτό του με όρους Τζεφερσονιανής ή Μαντισονιανής παρρησίας και κάνοντας το καθεστώς Ομπάμα να φαντάζει σαν ένας αποκρουστικός, μικροπρεπής και εκδικητικός νάνος που ντροπιάζει τα μεγάλα ιδανικά της Αμερικανικής ιστορίας. Οι γεμάτες μικρόψυχη κακία αντιδράσεις του Βρετανικού τύπου στην ομιλία προδίδουν την ψυχική μεσολάβηση αυτού που οι Άγγλοι ονομάζουν (imperial) embarrassment, και που είναι δύσκολο να αποδοθεί στα ελληνικά: η αίσθηση ότι η γηραιά Αλβιώνα έχει εκτεθεί, ντροπιαστεί, γίνει ρεζίλι — κάτι που τους Βρετανούς πρέπει να τους πονά ακόμα περισσότερο με δεδομένο το γεγονός ότι ήρθε σχεδόν αμέσως μετά τη φιέστα της «εθνικής περηφάνειας» που λέγεται «Ολυμπιακοί.» Πρόκειται λοιπόν για μια συμβολική αμφισβήτηση της ηθικής νομιμότητας του αυτοκρατορικού μονοπωλίου του παγκόσμιου συστήματος μάλλον χωρίς προηγούμενο στην μετά το 1990 εποχή. Μια αμφισβήτηση που γίνεται ακόμα πιο επίπονη για την αυτοκρατορία λόγω του γεγονότος ότι ο Ασάνζ είναι ήδη είδωλο για εκατομμύρια πολίτες της, που ταυτίζονται απόλυτα με την ιδέα του μοναχικού σταυροφόρου για το δίκαιο και το σωστό και με τις μηντιακές της αναπαραστάσεις σε ταινίες όπως το V for Vendetta (που ενέπνευσε άλλωστε όχι μόνο τους Anonymous και το κίνημα Occupy αλλά και την εμφάνιση του ίδιου του Ασάνζ σ’ αυτό).
Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο αφορά το λεγόμενο timing της κλιμάκωσης της υπόθεσης: οι Λατινοαμερικανικές χώρες που έδειξαν πανέτοιμες να αντιμετωπίσουν τις προσπάθειες του Λονδίνου και των ΗΠΑ να «βουλώσουν» την τρύπα που άνοιξαν στο παγκόσμιο σύστημα κατασκοπευτικής και στρατιωτικής δράσης τους τα wikileaks, είναι προφανές ότι δεν διάλεξαν τυχαία την στιγμή να προχωρήσουν σε μια αδιανόητη πριν λίγα χρόνια αντιπαράθεση με το σύνολο του αγγλο-αμερικανικού αυτοκρατορικού οικοδομήματος. Τόσο οι ΗΠΑ όσο και οι περισσότεροι των συμμάχων της στην Ευρώπη και αλλού στροβιλίζονται σε μια δίχως τέλος οικονομική κρίση, στην οποία η απάντησή τους ως τώρα ήταν ένας συνδυασμός λυσσαλέας αντεργατικής πολιτικής, στήριξης των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου, και ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Στις 14 αυτού του μήνα, τα Νέα δημοσίευσαν ένα άρθρο για την κατάσταση των εμπορικών ισοζυγίων παγκόσμια που περιελάμβανε τον πιο κάτω χάρτη:
Οι ΗΠΑ, όπως θα παρατηρείτε, έχουν το χειρότερο εμπορικό ισοζύγιο στον κόσμο (πάνω από -100 δις δολάρια), και είναι η μόνη χώρα παγκόσμια που χρωματίζεται με το αντίστοιχο κόκκινο. Στην αμέσως χειρότερη μοίρα (από -10 δις ως -99.9 δις) βρίσκεται μια σειρά χωρών που περιλαμβάνει την Αυστραλία, τον Καναδά, τον Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και αρκετές ακόμη από τις χώρες της ΕΕ (μεταξύ των οποίων φυσικά και την Ελλάδα). Το θετικότερο ισοζύγιο παγκόσμια (πάνω από + 200 δις) το έχει η Κίνα, ενώ η Ρωσία έχει το δεύτερο θετικότερο (από 100 ως 199.9 δις πλεόνασμα).
Πρόκειται για μια εικόνα του κόσμου δραστικά ανακόλουθη και αναντίστοιχη με την στρατιωτικο-πολιτικο-πολιτισμική του εικόνα: οι χώρες που θεωρούν τον εαυτό τους «ισχυρές» ανήκουν στους ουραγούς του εμπορικού ισοζυγίου, οι χώρες που θεωρούνται «περιθωριακής σημασίας» πολιτισμικά και αδύναμες πολιτικά στους πιο εύρωστους. Όταν ανακύπτει τέτοια ανακολουθία μεταξύ της πολιτικο-ιδεολογικής κατανομής δυνάμεων και της οικονομικής, αρχίζουν να εμφανίζονται ρωγμές, που αποτελούν τα πρώτα σημάδια τεκτονικής μετατόπισης των ισορροπιών έτσι ώστε να αποκατασταθεί, ουσιαστικά, μια ισορροπία που έχει χαθεί: δεν μπορεί, για να το πούμε απλά, να διατηρηθεί επ άπειρο ένα στάτους κβο στο οποίο οι παγκόσμιοι «εμπορικά παρηκμασμένοι» θα είναι επίσης οι παγκόσμιοι «αφέντες.» Προσέξτε δε ότι με την εξαίρεση της Βραζιλίας, η μεγάλη πλειοψηφία των Λατινοαμερικανικών κρατών τα πάει από αρκετά ως πολύ καλύτερα από τις ΗΠΑ και τις συμμάχους τους σε ό,τι αφορά το εμπορικό ισοζύγιο.
Το τρίτο και τελευταίο στοιχείο που αξίζει να υπογραμμιστεί για την υπόθεση Ασάνζ είναι ότι αποτελεί τμήμα μιας ραγδαία διευρυνόμενης σειράς εστιών πόλωσης που καθιστούν σαφές το πέρασμα του παγκόσμιου συστήματος από την οικονομική κρίση των αναπτυγμένων, όπως λέγεται, κρατών στις παγκόσμιες γεωπολιτικές συγκρούσεις και ανακατατάξεις. Η υπόθεση Pussy Riot είναι φυσικά μέρος της ίδιας ευρύτερης εκδήλωσης ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αφορά την προσπάθεια του Αγγλο-Αμερικανικού άξονα να πλήξει την εικόνα της Ρωσίας (και αυτό άσχετα από το γεγονός ότι ο πανέξυπνος Ασάνζ συνέδεσε τον εαυτό του με τις Pussy Riot ενώ γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι η γεωπολιτική λειτουργία της δικής του υπόθεσης είναι η ακριβώς αντίθετη από αυτή που προωθεί η Washington, που προσπαθεί να διεισδύσει η ίδια στην κοινή γνώμη της νεολαίας και του ίδιου αυτού κινήματοςαντισταθμίζοντας το  πλήγμα που της κατάφερε η υπόθεση Ασάνζ). Τα όσα συνέβησαν στη Λιβύη, τα όσα συμβαίνουν στη Συρία και την Τουρκία ή θα συμβούν στο Ιράν, τα όσα (δεν) συμβαίνουν στο ξεχασμένο κομμάτι της «Αραβικής Άνοιξης» που δεν πήρε αμερικανική έγκριση για μηντιακή εκμετάλλευση και κινηματική «υιοθέτηση», τα όσα συμβαίνουν με το πρώην ταμπού της επαναθεμελίωσης των όρων δράσης του γερμανικού στρατού και με τις όλο και πιο ρητές και αγωνιώδεις προτάσεις γερμανικού ηγεμονισμού, οι εντάσεις μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας και η «λαϊκή» επίδειξη εθνικιστικού συναισθήματος και από τις δύο πλευρές, όλα αυτά αποτελούν κομμάτια του ίδιου παζλ στο οποίο εντάσσεται εδώ και καιρό, όλο και καθαρότερα, η υπόθεση Ασάνζ.
Το παζλ αυτό ονομάζεται «όξυνση ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ενόψει μετατόπισης ισορροπιών στο παγκόσμιο σύστημα» (ενδο-ιμπεριαλιστικών, ανάμεσα σε κεφάλαιο και εργασία, ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις και την «περιφέρεια»). Αποτελεί την φυσική συνέχεια και γεωπολιτική έκφραση της παγκόσμιας κρίσης, και θα αποτελέσει ένα όλο και σημαντικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πρέπει να εξετάζεται η σημασία οικονομικών, πολιτικών και ιδεολογικο-πολιτιστικών γεγονότων διεθνώς. Η εποχή κατά την οποία η συζήτηση μπορούσε απλώς να αφορά την «κρίση χρέους», το «ΔΝΤ», τις «τράπεζες», τα «πακέτα διάσωσης» ή τις «ελληνογερμανικές» σχέσεις, έχει ήδη περάσει ανεπιστρεπτί, και ένα τεράστιο κύμα παγκόσμιων ανακατάξεων μαζεύει από χίλιες πηγές ενέργεια, φουσκώνει, και ετοιμάζεται να σαρώσει τον κόσμο — και φυσικά και την ζωή στο δικό μας, επίμονα ομφαλοσκοπικό χωριό, κάπου στην Ανατολική Μεσόγειο.
ΑΠΌ ΒLACKΜEDITERRANEANPIRATE

wp.me/pPn6Y-ew0

Julian Assange (από το μπαλκόνι της πρεσβείας του Ισημερινού): «Οι WikiLeaks απειλούνται, και η ελευθερία της έκφρασης και η υγεία όλων των κοινωνιών μας επίσης…». «Θα επιστρέψει η κυβέρνηση των ΗΠΑ στις επαναστατικές αξίες πάνω στις οποίες ιδρύθηκε και θα τις επιβεβαιώσει, ή θα βυθιστεί στην άβυσσο, σύροντάς μας σε έναν επικίνδυνο και καταπιεστικό κόσμο στον οποίο οι δημοσιογράφοι σιωπούν για το φόβο να διώκονται και οι πολίτες αναγκάζονται να ψιθυρίσουν στο σκοτάδι;»

 

*

Oscar FORTIN

Δεδομένου ότι η κυβέρνηση του Ισημερινού αποδέχτηκε την αίτηση για πολιτικό άσυλο του Julian Assange, πολλοί κινητοποιούνται για να υποστηρίξουν αυτή την απόφαση που βασίζεται στο συνταγματικό δίκαιο του Ισημερινού και το διεθνές δίκαιο. Θα πρέπει να γνωρίσετε επίσης ότι η Μεγάλη Βρετανία έχει δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζει αυτή την απόφαση για πολιτικό άσυλο και απείλησε να εισβάλει στη πρεσβεία του Εκουαδόρ για να συλλάβει τον Julian Assange και να τον παραδώσει στις σουηδικές αρχές.
Ήδη, οι χώρες μέλη της Μπολιβαριανής Συμμαχίας για τους Λαούς της Αμερικής (ALBA), κατά τη διάρκεια πρόσφατης συνάντησης, έδωσαν την πλήρη στήριξή τους στην κυρίαρχη απόφαση της κυβέρνησης του Ισημερινού και απαίτησαν από τη Μεγάλη Βρετανία να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο.
Όσον αφορά τον Οργανισμό των Αμερικανικών Κρατών (OAS), συγκεντρώθηκε την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή για να συζητήσουν το θέμα και να βρούν τον καλύτερο τρόπο για να βοηθήσουν στην επίλυση των προβλημάτων που δημιουργούνται για την ασφαλή μεταφορά του κ. Assange στον Ισημερινό.  Μετά από δύο ημέρες συζητήσεων, τα μέλη του δεν μπορούσαν να επιτύχουν συναίνεση σχετικά με το πώς να συμβάλουν στην επίλυση των προβλημάτων. Με πλειοψηφία (23 υπέρ, 3 κατά και 7 αποχές) τα μέλη αποφάσισαν να παραπέμψουν το θέμα στους Υπουργούς Εξωτερικών της κάθε χώρας μέλους. Οι τελευταίοι θα συναντηθούν την ερχόμενη Παρασκευή (24 Αυγούστου) για να αποφασίσουν μια κοινή θέση. Οι χώρες που ψήφισαν κατά της συνάντησης των υπουργών είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς και το Τρινιντάντ και Τομπάγκο.
Χθες το πρωί, 19 Αυγούστου, ο Julian Assange απευθύνθηκε απευθείας στη διεθνή κοινότητα , από το μπαλκόνι της πρεσβείας. Μερικά αποσπάσματα:
«Οι WikiLeaks απειλούνται, και η ελευθερία της έκφρασης και η υγεία όλων των κοινωνιών μας επίσης…»
«Θα επιστρέψει η κυβέρνηση των ΗΠΑ στις επαναστατικές αξίες πάνω στις οποίες ιδρύθηκε και θα τις επιβεβαιώσει, ή θα βυθιστεί στην άβυσσο, σύροντάς μας σε έναν επικίνδυνο και καταπιεστικό κόσμο στον οποίο οι δημοσιογράφοι σιωπούν για το φόβο να διώκονται και οι πολίτες αναγκάζονται να ψιθυρίσουν στο σκοτάδι;»
«Ο Πρόεδρος Ομπάμα θα πρέπει να κάνει τη σωστή επιλογή και οι Ηνωμένες Πολιτείες να εγκαταλείψουν το κυνήγι των μαγισσών εναντίον τους Wikileaks … Ας βάλουν τέλος σε αυτόν τον αμερικανικό «πόλεμο» αυτού του τύπου κατά της ενημέρωσης εν γένει …»
Ο κ. Assange έκανε επίσης έκκληση για την απελευθέρωση του Bradley Manning, του στρατιώτη των ΗΠΑ που φυλακίστηκε με την υποψία ότι παρείχε στους WikiLeaks τα διπλωματικά τηλεγραφήματα των ΗΠΑ που δημοσιεύτηκαν από το δίκτυο το 2010, με μεγάλη αμηχανία της Ουάσιγκτον.
Τον περιέγραψε ως «παράδειγμα για όλους μας», υπενθυμίζοντας ότι πέρασε αυτή τη Τετάρτη «την 815η ημέρα του υπό κράτηση χωρίς δίκη, ενώ το νόμιμο ανώτατο όριο είναι 120 ημέρες».
Την ίδια ημέρα αυτής της Κυριακής, οι χώρες που περιλαμβάνονται στην UNASUR* παρείχαν ισχυρή υποστήριξη για το δικαίωμα του Ισημερινού να παραχωρηθεί πολιτικό άσυλο στον Julian Assange και καταδίκασαν, με την ίδια ευκαιρία και με σαφείς όρους, τις απειλές για εισβολή της Μεγάλης Βρετανίας στη πρεσβεία. Δίνουν όλοι την πλήρη υποστήριξή τους σε πρωτοβουλίες που θα επιλύσουν, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, την διαφορά μέσω διπλωματικής οδού.
*UNASUR>Union of South American Nations 
Όλα αυτά για να πούμε ότι η διεθνής κοινότητα έχει το δικαίωμα να αναμένει ότι η Μεγάλη Βρετανία και οι κύριοι οι σύμμαχοί της, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συμμορφωθούν με την απόφαση του Ισημερινού και θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για να μπορέσει ο κ. Ασάντζ να ταξιδέψει  προς τη νέα χώρα υποδοχής του.
Θυμάμαι ότι διάβασα ή άκουσα κάπου αυτό το λογοπαίγνιο (στα γαλλικά) με το όνομα του Assange: l’AS des Anges, ο Άσσος των Αγγέλων. […]
[…] Προειδοποίηση λοιπόν σε όσους και όσες εξακολουθούν να πιστεύουν ακόμα ότι βρήκαν καταφύγιο στα τείχη που προστατεύουν τα εγκληματικά μυστικά τους. Ο χρόνος φαίνεται να έχει έρθει όπου όλες και όλοι θα πρέπει να περπατήσουμε με ακάλυπτο το πρόσωπο μας.  Καταστροφικές στιγμές για τους υποκριτές, ψεύτες, χειραγωγούς και τους επαγγελματίες της παραπληροφόρησης.
Υπάρχουν, βέβαια οι WikiLeaks, οι Anonymous, αλλά πάνω απ ‘όλα, υπάρχει η αφύπνιση της ανθρώπινης συνείδησης.
Oscar Fortin
Εμείς το διαβάσαμε στο ιστολόγιο  infognomonpolitics.blogspot.gr
—————————————————————————————————————————————————-
20 août 2012

Julian Assange : l’ennemi du secret.

Oscar FORTIN

Depuis que le gouvernement de l’Équateur a accepté la demande d’asile politique de Julian Assange, beaucoup se mobilisent pour soutenir cette décision qui repose sur le droit constitutionnel de l’Équateur et sur le droit international. Il faut savoir que la Grande-Bretagne a déclaré ne pas reconnaître cette décision d’asile politique et elle a menacé d’investir l’Ambassade équatorienne pour se saisir de Julian Assange et le remettre aux autorités suédoises

Déjà, les pays membres de l’Alliance bolivarienne pour les peuples de notre Amérique (ALBA), lors d’une rencontre toute récente, ont apporté leur plein soutien à la décision souveraine du gouvernement de l’Équateur et ont exigé que la Grande-Bretagne se conforme aux dispositions du droit international.

Quant à l’Organisation des États américains (OEA), elle s’est réunie, jeudi et vendredi dernier pour discuter de cette question et trouver la meilleure voie pour aider à résoudre les difficultés que représente le transfert sécuritaire de M. Assange en Équateur. Après deux jours de discussions, les membres n’ont pu faire consensus sur la manière de contribuer à la solution des problèmes posés. Ce fut par un vote majoritaire (23-pour, 3-contre et 7 abstentions) que les membres ont décidé de renvoyer cette question aux ministres des Relations extérieures de chacun des pays membres. Ces derniers doivent se réunir vendredi prochain (le 24 août) pour décider d’une position commune. Les pays qui ont voté contre cette rencontre des ministres sont les États-Unis, le Canada et Trinidad et Tobago.

Ce matin, 19 août, Julian Assange s’est adressé directement à la communauté internationale, à partir d’un balcon de l’ambassade. Quelques extraits :

« WikiLeaks est menacé, et la liberté d’expression et la bonne santé de toutes nos sociétés également…

“Le gouvernement américain va-t-il retourner aux valeurs révolutionnaires sur lesquelles il a été fondé et les réaffirmer, ou va-t-il sombrer dans le précipice, nous entraînant dans un monde dangereux et oppressif dans lequel les journalistes se taisent de peur d’être poursuivis et les citoyens doivent murmurer dans l’obscurité ?

Le président Obama doit faire le bon choix et les États-Unis renoncer à leur chasse aux sorcières contre WikiLeaks… Qu’on mette fin à cette “guerre” américaine contre ce type de médias en général…

M. Assange a par ailleurs demandé la libération de Bradley Manning, le soldat américain emprisonné sous le soupçon d’avoir fourni à WikiLeaks les câbles diplomatiques américains publiés par le réseau en 2010, au grand embarras de Washington.

Il l’a décrit comme “un exemple pour nous tous“, rappelant qu’il avait passé mercredi “son 815e jour en détention sans procès, alors que le maximum légal est de 120 jours“.

Dans la même journée de ce dimanche, les pays regroupés dans UNASUR ont apporté un soutien ferme au droit de l’Équateur d’accorder l’asile politique à Julian Assange et ont condamné, par la même occasion, en des termes sans équivoque, les menaces de Grande-Bretagne d’envahir l’ambassade. Ils apportent tout leur appui aux initiatives qui permettront, dans le respect du droit international, de résoudre diplomatiquement ce différend.

Tout ceci pour dire que la communauté internationale est en droit de s’attendre à ce que la Grande-Bretagne et ses principaux alliés que sont les États-Unis, le Canada et l’Union européenne respectent cette décision de l’Équateur et fassent le nécessaire pour que M. Assange puisse rejoindre son nouveau pays d’accueil.

Je me souviens d’avoir lu ou entendu quelque part ce jeu de mots avec le nom d’Assange : l’AS des Anges. Et, quant à y être, pourquoi ne pas relever certains extraits de propos tenus il y a deux mille ans qui donnent à ce que nous vivons un éclairage bien particulier ?

Pour qui s’intéresse aux Évangiles, certains passages projettent un éclairage bien contemporain sur ce qui se passe actuellement dans le monde des communications et de l’information. En effet, n’en sommes-nous pas à l’étape où nous mettons au grand jour ce qui était caché et ne vivons-nous pas à grande échelle la diabolisation de ceux et celles qui sont engagés à en finir avec ces mises en scène hypocrites, trompeuses et criminelles ?

Dans une conversation avec ses disciples, le Nazaréen des Évangiles leur rappelle que “le disciple n’est pas au-dessus du maître, ni le serviteur au-dessus de son patron” (Mt. 10, 24) et, pour illustrer son propos, il leur raconte l’anecdote où lui-même a été traité par ses adversaires de chef des démons. (Mt. 12, 25) Dans ce contexte, il leur donne la consigne de ne pas les craindre, car “rien, en effet, n’est voilé qui ne sera révélé, rien de caché qui ne sera connu.” (Mt. 10, 26)

Avis donc à ceux et celles qui se croient encore à l’abri des murailles qui protègent leurs secrets criminels. Le temps semble arrivé où tous et toutes devront marcher à visage découvert. Des moments dévastateurs pour les hypocrites, les menteurs, les manipulateurs et les professionnels de la désinformation.

Il y a, évidemment WikiLeaks, les Anonymous, mais plus que tout, il y a l’éveil de la conscience humaine.

Oscar Fortin
Québec, le 19 août 2012
http://humanisme.blogspot.com

Source: http://www.legrandsoir.info/julian-assange-l-ennemi-du-secret.html

—————————————————————————————————————————————————-

*

(Video) Δήλωση Julian Assange από το μπαλκόνι της πρεσβείας του Ecuador

*

Διαβάστε επίσης / το ιστορικό του θέματος

Ο Ισημερινός έδωσε άσυλο στον Ασάνζ – Η Βρετανική κυβέρνηση απειλεί με έφοδο στη πρεσβεία του Ισημερινού

(ΑΠΟ ORMITHIELLA)

*

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", Αναρχισμός, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, Συνεντεύξεις, αλήθεια