Category Archives: Ερρίκο Μαλατέστα

Μια κριτική στην κριτική που ασκείται στη νίκη και στον ίδιο το Νίκο Ρωμανό

Ο καθένας αντιλαμβάνεται τα πράγματα με τον δικό του τρόπο και μέσα από το δικό του πρίσμα, ιδεολογικό πολιτικό το οποίο και καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα βιώματα τις εμπειρίες του αλλά και αυτό που φέρει μαζί του ως άνθρωπος από την στιγμή της σύλληψης του και της γέννησης του

Δεν υπάρχουν απόλυτες αλήθειες

Η αλήθεια είναι πάντα υποκειμενική

Ακόμα και η ίδια η λέξη αλήθεια δεν έχει την μεταφυσική υπερφυσική έννοια που της αποδίδουμε

-α- στερητικό πλέον -λήθη-   δηλαδή η αλήθεια είναι η έλλειψη της λήθης, δηλαδή το να μην ξεχνάς

και φυσικά και εδώ πλέον πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα τι ακριβώς να μην ξεχνάς κλπ

 

Για μένα τα πράγματα σε σχέση με την α-ληθεια και το τι δεν πρέπει να ξεχνάμε όπως επανειλημμένως έχω γράψει έχει πάντα να κάνει με τον αγώνα για την αξιοπρεπή διαβίωση όσο περισσότερων ανθρώπων γίνεται

Αξιοπρεπής διαβίωση όπως την αντιλαμβάνομαι συνίσταται στα εξής:  στέγη, φαί, ελευθερία επιλογής

Βασική προυπόθεση και εκ των ων ουκ άνευ, δηλαδη χωρίς αυτή δεν υπάρχει ελευθερία επιλογής είναι η εξασφάλιση στέγης και φαγητού γιατί πολύ απλά χωρίς αυτά δεν μπορείς να επιβιώσεις βιολογικά

και οι σκλάβοι είχαν φαί και στέγη αλλά ήταν σκλάβοι

Η συντριπτικά τεράστια πλειοψηφία των ανθρώπων του πλανήτη είναι μισθωτή σκλάβοι αφού θα πρέπει να παλεύουν κυριολεκτικά μέσα στην ανθρώπινη ζούγκλα για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τόσο την στέγη τους, είτε λόγω επιβαλλόμενου δανείου σε τοκογλύφο/τράπεζα είτε σε ενοίκιο καθώς επίσης και στην εξασφάλιση τροφής

Ποια ακριβώς ελευθερία επιλογής έχει ένας άνθρωπος όταν θα πρέπει να αφιερώνει σχεδόν ολόκληρη την ζωή του απλά για να εξασφαλίζει τα βασικά;

Ο πλούτος του ανθρώπου είναι ο ελεύθερος του χρόνος Κ.Μ.

Συμφωνώ

Που είναι ο ελεύθερος χρόνος των ανθρώπων; Υπάρχει;

Όλες επιλογές μας με κυριότερη αυτή του επαγγέλματος μας βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά και μόνο στο πόσα λεφτά θα μας αποφέρει ώστε να εξασφαλίσουμε τα βασικά στην αρχή και αν γίνεται να μας εξασφαλίσει και κάτιτις παραπάνω ούτως ώστε να έχουμε και λίγο ελεύθερο χρόνο ώστε να κάνουμε έστω ακροθιγώς αυτά που μας γεμίζουν αληθινά

Οι πλείστοι άνθρωποι μισούν αυτό που κάνουν για να εξασφαλίσουν έναν μισθό, μισούν το περιβάλλον τους και οι πλείστοι τον εργοδότη τους

Ποιος είναι ο εχθρός;

Εδώ μια απόπειρα εντοπισμού του

 

Για το Νίκο Ρωμανό έχω αναφερθεί επανειλημμένως τις τελευταίες μέρες

 

 

Τι συνιστά αγώνα; Τι συνιστά νίκη;

Ο καθένας και πάλι αντιλαμβάνεται τα πράγματα μέσα από το δικό του πρίσμα κλπ

Ο Νίκος Ρωμανός αυτοπροσδιορίζεται ως αναρχικός

Ποιο ήταν το αίτημα του;

Να πάρει ανάσες ελευθερίας μέσω της εκπαιδευτικής άδειας που το ίδιο το κράτος ισχυρίζεται ότι δικαιούται αλλά ενεργώντας ξεκάθαρα εκδικητικά θεωρώντας τον πολιτικό του εχθρό του στέρησε και για αυτό το λόγο ξεκίνησε έναν αγώνα με μόνο όπλο αυτό που είχε, την ζωή του

Ο Νίκος Ρωμανός ξεμπρόστιασε το ίδιο το κράτος και την υποκρισία αυτών που το ελέγχουν και συσπείρωσε πάρα πολύ κόσμο με αφορμή τον αγώνα του

Ο Νίκος Ρωμανός ξεκάθαρα μιλά για τον αναρχισμό όπως ο ίδιος τον αντιλαμβάνεται και πως αυτός θα επιτευχθεί και όπως άλλοι αναρχικοί απορρίπτωντας παντελώς αυτό το σύστημα που εξαναγκάζει τους ανθρώπους να είναι μισθωτοί σκλάβοι απλά για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην επέλεξε την ζωή που έκαναν οι κλέφτες και οι αρματωλοί κατά την οθωμανική κατοχή της Ελλάδας

Η ουσία είναι ότι αυτό το παιδί, αυτός ο άνθρωπος έκανε τις επιλογές του και μάλιστα πληρώνει τεράστιο φορτίο για αυτές

εδώ μια αναρχική σελίδα για το αποτέλεσμα και την κατάληξη του αγώνα της απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού:

https://anarchypress.wordpress.com/2014/12/10/%CE%B7-%CE%BE%CE%B5%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B1%CF%81%CE%B7-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B7%CE%BC/

«Νίκη λοιπόν για τον Ρωμανό! Μια νίκη που φοράει βραχιολάκι σήμερα και αύριο τσιπάκι… αρκεί να παίρνουμε «ανάσες ελευθερίας». Ποιός θα περίμενε ότι το περιβόητο βραχιολάκι που ακουγόταν εδώ και χρόνια με πολλές αντιδράσεις, θα περνούσε τελικά και θα νομιμοποιόταν, μετά από αίτημα φυλακισμένου, ο οποίος εντάσσει εαυτόν στην αναρχία;»

 

και πως αιτιολογείται αυτή η τοποθέτηση τους;

 

«Παρ’ όλα αυτά σε κείμενο του ο Νίκος Ρωμανός υποστηρίζει ότι από τον αγώνα του βγήκε κερδισμένη η αναρχία: «Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η νίκη ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής πίεσης που ασκήσαμε για αυτό και ο κόσμος του αγώνα και η Μαχητική Αναρχία είναι αδιαμφισβήτητα ηθικά, πολιτικά και πρακτικά οι μεγάλοι νικητές». Εάν η αναρχία έχει σχέση με καλύτερες συνθήκες εγκλεισμού και με καλύτερη θεσμική μόρφωση τότε η αναρχία έχει μετουσιωθεί σε κάτι ευτελές και θα πρέπει να εγκαταλειφθεί άρον άρον.

Πού να πήγε άραγε το πρόταγμα: «γκρεμίστε όλες τις φυλακές» και το σύνθημα-πρόταγμα «το σύστημα διδασκαλίας είναι η διδασκαλία του συστήματος»; Μήπως τα δύο παραπάνω ήταν αρκετά «ακραία» για αριστερές και δημοκρατικές αντιλήψεις και αντικαταστάθηκε με τα αιτήματα για καλύτερες συνθήκες εγκλεισμού και δικαίωμα όλων στην μόρφωση;»

 

Μάλιστα….

Ας δούμε λίγο την ουσία των όσων γράφτηκαν χωρίς να μπαίνουμε στην λογική του ποιος τα γράφει και τι έκανε ή κάνει στην ζωή του κλπ

Ποιο είναι γενικότερα το πρόσταγμα της αναρχίας;

Μπορεί κάποιος να μιλήσει εξ ονόματος μιας ιδεολογίας;

Υπάρχουν κάποιες βασικές αρχές αξίες με πρώτη και κύρια την κατάργηση κάθε μορφής κράτους και ιεραρχικής δομής

Ο αναρχισμός έχει να κάνει με την οργάνωση των ανθρώπων ελεύθερα και οι οποίοι οι ίδιοι χωρίς εξαναγκασμό να αποφασίζουν για τον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργεί μια ομάδα κοινότητα κολλεκτίβα εργοστάσιο παραγωγική μονάδα κλπ και ποια θέσ και ρόλο θα έχει ο καθένας και η καθεμια σε αυτόν

Ας δούμε πως λειτούργησαν άλλοι αναρχικοί σε άλλες πολύ σημαντικες ιστορικές περίοδου της ανθρωπότητας

 

1 Μάη 1886, Σικάγο
Οι ρίζες της Πρωτομαγιάς

http://www.vrahokipos.net/old/history/world/mayday.htm

 

Το 1887 τέσσερις αναρχικοί του Σικάγου εκτελέσθηκαν. Ένας Πέμπτος εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στη φυλακή. Τρεις ακόμη θα περνούσαν 6 χρόνια στη φυλακή μέχρι που πήραν χάρη από τον κυβερνήτη Altgeld που είπε ότι η δίκη που τους καταδίκασε χαρακτηρίστηκε από «υστερία, ένα τσούρμο ενόρκους και έναν προκατειλημμένο δικαστή». Το κράτος είχε, σύμφωνα με τα λόγια της δίωξης, θέσει την «Αναρχία … σε δίκη» και ήλπιζε ότι οι θάνατοί τους θα ήταν επίσης ο θάνατος της αναρχικής ιδέας.

Οι αναρχικοί ήταν οργανωτές συνδικάτων και η Πρωτομαγιά έγινε διεθνής ημέρα εργαζομένων για να θυμίζει τη θυσία τους. Καταδικάστηκαν με ψεύτικες κατηγορίες για τη ρίψη μιας βόμβας στην εισβολή της αστυνομίας σε μια διαδήλωση στο Σικάγο. Η διαδήλωση αυτή ήταν τμήμα απεργίας με αίτημα το 8ωρο, στην οποία συμμετείχαν 400.000 εργάτες του Σικάγου και ξεκίνησε την 1η Μάη του 1886.

==============

Η δίκη άρχισε στις 21 Ιουνίου 1886 στο ποινικό δικαστήριο της περιοχής Cooke. Οι υποψήφιοι για το σώμα των ενόρκων δεν επιλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της κλήρωσης ονομάτων από ένα κιβώτιο. Σε αυτήν την περίπτωση ένας ειδικός δικαστικός κλητήρας, που ορίστηκε από τον κρατικό πληρεξούσιο Grinnell, διορίστηκε από το δικαστήριο να επιλέξει τους υποψηφίους. Στην υπεράσπιση δεν επιτράπηκε να παρουσιάσει στοιχεία ότι ο ειδικός δικαστικός κλητήρας είχε δημόσια υποστηρίξει ότι «Διευθύνω αυτή την περίπτωση και ξέρω τι πρόκειται να κάνω. Αυτοί οι συνεργάτες πρόκειται να κρεμαστούν τόσο σίγουρα όσο ο θάνατος».

Εξαρτημένο σώμα ενόρκων

Η τελική σύνθεση του σώματος των ενόρκων ήταν αστεία: αποτελούνταν από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και έναν συγγενή ενός από τους νεκρούς αστυνομικούς. Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε από το κράτος ότι οποιοδήποτε από τα οκτώ άτομα που βρίσκονταν ενώπιον του δικαστηρίου είχε ρίξει τη βόμβα, ήταν συνδεμένο με τη ρίψη της, ή είχε ποτέ εγκρίνει τέτοιες ενέργειες. Στην πραγματικότητα, μόνο τρεις από τους οκτώ ήταν στο Haymarket Square εκείνο το βράδυ.

Κανένα στοιχείο δεν προσφέρθηκε ότι οποιοσδήποτε από τους ομιλητές είχαν υποκινήσει τη βία, μάλιστα στη κατάθεσή του στη ο δήμαρχος Harrison περιέγραψε τις ομιλίες σαν «μαλακές (tame)». Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε πως οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια ήταν προγραμματισμένη. Στην πραγματικότητα, ο Parsons είχε φέρει τα δύο μικρά παιδιά του στη συγκέντρωση.

Καταδικάζονται

Το ότι οι οκτώ δικάζονταν για τις αναρχικές πεποιθήσεις τους και τις συνδικαλιστικές δραστηριότητες τους ήταν σαφές απ’ την αρχή. Η δίκη έκλεισε όπως είχε ανοίξει, όπως βεβαιώνεται από τα λόγια της κατακλείδας ομιλίας του κρατικού πληρεξούσιου Grinnell στους ένορκους. «Ο νόμος δικάζεται. Η αναρχία δικάζεται. Αυτά τα άτομα έχουν επιλεχτεί, έχουν διαλεχτεί από το Ορκωτό Δικαστήριο, και κατηγορούνται επειδή ήταν ηγέτες. Δεν υπάρχουν άλλοι ένοχοι παρά οι χιλιάδες που τα ακολουθούν. Κύριοι του σώματος ενόρκων: καταδικάστε αυτά τα άτομα, κάντε τα παράδειγμα για αυτούς, κρεμάστε τους και σώζεται τους θεσμούς μας, τη κοινωνία μας.»

Στις 19 Αυγούστου εφτά από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε θάνατο, και ο Neebe σε 15 χρόνια φυλακή. Μετά από μια μαζική διεθνή εκστρατεία για την απελευθέρωσή τους, το κράτος «συμβιβάστηκε» και μετέτρεψε τις ποινές των Schwab και Fielden σε ισόβια φυλάκιση. Ο Lingg εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στο κελί του την ημέρα πριν από τις εκτελέσεις. Στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν.


Επίκαιρη ξυλογραφία της κηδείας των τεσσάρων κρεμασμένων ανδρών

Παίρνουν χάρη

600.000 εργάτες βγήκαν στο δρόμο για την κηδεία τους. Η εκστρατεία για την απελευθέρωση των Neebe, Schwab και Fielden συνεχίστηκε.

Στις 26 Ιουνίου 1893 ο κυβερνήτης Altgeld τους απελευθέρωσε. Ξεκαθάρισε ότι δεν έδωσε τη χάρη επειδή πίστευε ότι τα άτομα είχαν υποφέρει αρκετά, αλλά επειδή ήταν αθώα για το έγκλημα για το οποίο είχαν δικαστεί. Αυτοί και οι κρεμασμένοι ήταν τα θύματα της «υστερίας, ενός τσούρμου ενόρκων και ενός προκατειλημμένου δικαστή».

Οι αρχές θεωρούσαν κατά την διάρκεια της δίκης ότι μια τέτοια δίωξη θα έσπαζε τη ραχοκοκαλιά του κινήματος για το 8ωρο. Πράγματι, αργότερα ήρθαν στο φως στοιχεία ότι η βόμβα ίσως είχε ριχτεί από έναν πράκτορα της αστυνομίας που εργάζονταν για τον καπετάνιο Bonfield, σαν μέρος μιας συνωμοσίας στην οποία ήταν μπλεγμένοι ορισμένοι ατσάλινοι προϊστάμενοι για να δυσφημήσει το εργατικό κίνημα.

Όταν ο Spies απευθύνθηκε στο δικαστήριο μετά τη καταδίκη του σε θάνατο, ήταν βέβαιος ότι αυτή η συνωμοσία δεν θα πετύχαινε. «Εάν νομίζεται ότι με το να μας κρεμάσετε μπορείτε να πατάξετε το εργατικό κίνημα… το κίνημα από το οποίο τα καταπιεσμένα εκατομμύρια, τα εκατομμύρια που μοχθούν στη δυστυχία και τη στέρηση, περιμένουν τη σωτηρία – εάν αυτή είναι η άποψή σας, τότε κρεμάστε μας! Εδώ θα τσαλαπατήσετε έναν σπινθήρα, αλλά εκεί και εκεί, πίσω σας – και μπροστά σας, και παντού, οι φλόγες καίνε. Είναι μια κρυφή πυρκαγιά. Δεν μπορείτε να τη σβήσετε.»

===============

 

Τι θα έπρεπε να κάνουν οι αναρχικοί κατά τους συντάκτες του ελληνικού αναρχικού σάιτ;

Να απορρίψουν παντελώς το «δικαίωμα» τους σε δίκη και να μην βάλουν καν δικηγόρο; Να μην μιλήσουν και να δηλώσουν ότι δεν σας αναγνωρίζω κλπ;

Να μην δεκτούν την «χάρη» και να πεθάνουν;

Ο Νϊκος Ρωμανός επέλεξε ένα δύσκολο αγώνα προτάσσοντας την ίδια του την ζωή για να ξεμπροστιάσει το ίδιο το κράτος και αυτών το ελέγχουν στα μάτια του κόσμου

Συσπείρωσε ανθρώπους και τους αφύπνισε κάνοντας του να σκεφτούν πρώτα για όλα αυτά και να πράξουν είτε σε διαδηλώσεις πορείες παρεμβάσεις κλπ

Τα γενικόλογα αφοριστικά τσιτάτα όλα ή τίποτα μάλλον ταιριάζουν σε θρησκόληπτους ζηλωτές εκτός τόπου και χρόνου

 

Ο Μαλατέστα από τους κορυφαίους θεωρητικούς του αναρχισμού στο ερώτημα αν θα πρέπει οι αναρχικοί να συμμετέχουν σε συνδικάτα μη αναρχικά είχε εισηγηθεί πως ναι με τηνπρουποθέση ότι θα πρέπει να δηλώνεται ρητά και ξεκάθαρα ότι έστω και αν συμμετέχεις σε αυτό δεν παύεις από το να είσαι αναρχικός και να παλεύεις για το ιδανικό σου

 

Ο Ερρίκο Μαλατέστα για τη σχέση αναρχισμού-συνδικαλισμού

 

http://ngnm.vrahokipos.net/index.php/theory/520-2012-09-13-12-41-46

Υποστηρίζω λοιπόν ότι αυτές οι [εργατικές] οργανώσεις δεν μπορούν να είναι αναρχικές και ότι δεν είναι σωστό να θέλουμε να είναι αναρχικές. Γιατί αν ήταν, δε θα εκπλήρωναν πια τον προορισμό τους και δε θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τους σκοπούς που θα ονειρεύονταν οι αναρχικοί οι οποίοι θα συμμετείχαν σε αυτές.

Τα συνδικάτα δημιουργούνται με σκοπό να υπερασπίσουν τα σημερινά, τα τωρινά συμφέροντα των ανθρώπων του μόχθου, και να καλυτερέψουν τις συνθήκες της ζωής τους όσο γίνεται περισσότερο, μέχρι που να μπορέσουν να κάνουν την κοινωνική επανάσταση. Αυτή θα μετατρέψει τους σημερινούς σκλάβους σε ελεύθερους εργάτες που θα συνεργάζονται ελεύθερα για το κοινό καλό.

Ο συνδικαλισμός είναι από τη φύση του μεταρρυθμιστικός (ρεφορμιστικός). Εκείνο που μπορούμε όλο κι όλο να περιμένουμε απ΄ αυτόν είναι: οι μεταρρυθμίσεις που επιδιώκει και πετυχαίνει να είναι τέτοιες και να κατακτιούνται με τέτοιον τρόπο, ώστε να βοηθούν την εκπαίδευση και την επαναστατική προετοιμασία και να ανοίγουν το δρόμο για ολοένα μεγαλύτερες απαιτήσεις.

Κάθε συγχώνευση ή σύγχυση του αναρχικού κι επαναστατικού κινήματος με το συνδικαλιστικό κίνημα θα έχει σαν αποτέλεσμα είτε να κάνει το συνδικάτο ανίκανο να πετύχει τους ιδιαίτερους στόχους του, είτε να αποδυναμώσει, να πλαστογραφήσει και να σβήσει το πνεύμα του αναρχισμού.

Κατά τη γνώμη μου, οι αναρχικοί δε θα έπρεπε να θέλουν να είναι τα συνδικάτα αναρχικά. Θα έπρεπε να δουλεύουν σ΄ αυτά για να πετύχουν τους σκοπούς του αναρχισμού σαν άτομα, σαν ομάδες και σαν ομοσπονδίες ομάδων. Όπως ακριβώς υπάρχουν ή θα έπρεπε να υπάρχουν ομάδες μελέτης κι ομάδες συζήτησης για γραπτή και προφορική προπαγάνδα ανάμεσα στις μάζες, ομάδες συνεργασίας, ομάδες που δουλεύουν στα γραφεία, στα εργοστάσια, στα χωράφια, στους στρατώνες, στα σχολεία, κλπ, έτσι θα έπρεπε να δημιουργηθούν ειδικές ομάδες στις διάφορες οργανώσεις που ενδιαφέρονται για την ταξική πάλη.

Στα συνδικάτα, οι αναρχικοί θα έπρεπε ν΄ αγωνίζονται ώστε αυτά να μένουν ανοικτά σ΄ όλους τους εργάτες –όποιες αντιλήψεις κι αν έχουν και σ΄ όποιο κόμμα κι αν ανήκουν- με μοναδική προϋπόθεση να συμφωνούν να συνεργάζονται με τους άλλους εργάτες στον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση. Οι αναρχικοί θα έπρεπε να αντιτίθενται στο στενό συντεχνιακό πνεύμα και σ΄ όλες τις απόπειρες να μονοπωληθούν οι οργανώσεις κι η δουλειά. Θα έπρεπε να εμποδίζουν τα μέλη των συνδικάτων να γίνουν παίγνια στα χέρια των πολιτικών για εκλογικούς ή άλλους εξουσιαστικούς σκοπούς. Θα έπρεπε να υποστηρίζουν την άμεση δράση και να την εφαρμόζουν, την αποκέντρωση, την αυτονομία, την ελεύθερη πρωτοβουλία. Θα έπρεπε να προσπαθούν να κάνουν τα μέλη των συνδικάτων να συμμετέχουν άμεσα στη ζωή των οργανώσεων και να μην έχουν ανάγκη από αρχηγούς και μόνιμα στελέχη.

Θα έπρεπε, κοντολογίς, να παραμένουν αναρχικοί, να βρίσκονται πάντα σε επαφή με τους αναρχικούς και να θυμούνται ότι οι εργατικές οργανώσεις δεν είναι σκοπός αλλά μόνον ένα από τα διαφορετικά μέσα –άσχετα με το πόσο σπουδαίο μπορεί να είναι – που θα ετοιμάσουν τον ερχομό της αναρχίας.

*Αποσπάσματα από το άρθρο του Ε.Μαλατέστα «Συνδικαλισμός και Αναρχισμός», που δημοσιεύτηκε στο Pensiero e Volonta, τον Απρίλιο του 1925.

Τα εργατικά συνδικάτα (οι συμμαχίες που γίνονται με σκοπό την αντίσταση στα αφεντικά και κάποιες άλλες εκδηλώσεις του εργατικού κινήματος) είναι χωρίς αμφιβολίες ωφέλιμα: και μάλιστα αποτελούν ένα αναγκαίο στάδιο στην ανάπτυξη του προλεταριάτου. Προσπαθούν να κάνουν τους εργάτες να συνειδητοποιήσουν την αληθινή τους κατάσταση, το ότι δηλαδή είναι εκμεταλλευόμενοι και δούλοι. Αναπτύσσουν σ΄ αυτούς την επιθυμία ν΄ αλλάξουν την κατάσταση. Τους μαθαίνουν την αλληλεγγύη και τον αγώνα και, μέσα από τις πρακτικές εκδηλώσεις του αγώνα, τους δίνουν να καταλάβουν ότι τα αφεντικά είναι εχθροί και ότι η κυβέρνηση είναι υπερασπιστής των αφεντικών.

…εμείς οι αναρχικοί, που θέλουμε πάνω απ΄ όλα την πραγμάτωση του ιδανικού μας, όχι μόνο δεν πρέπει ν΄ αδιαφορούμε για το εργατικό κίνημα αλλά και πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά σ΄ αυτό και να προσπαθούμε, όσο κι αν προσαρμοζόμαστε αναγκαστικά στις συνθήκες των μικρών καθημερινών αγώνων, να έχει αυτό την πιο κριτική κατά το δυνατόν στάση, που θα ΄ναι σύμφωνη με τα οράματά μας και θα γίνει αποτελεσματικό μέσον για την ηθική εξύψωση των ανθρώπων και την επανάσταση.

…το εργατικό κίνημα από μόνο του, χωρίς το κονίαμα των επαναστατικών ιδεών που έρχονται σε αντίθεση με τα σημερινά κα άμεσα συμφέροντα των εργατών, χωρίς την κριτική και τις παραινέσεις των επαναστατών, όχι μόνο δεν οδηγεί στο μετασχηματισμό της κοινωνίας προς όφελος του συνόλου, αλλά και έχει την τάση να δυναμώνει τον εγωισμό των διαφόρων κατηγοριών των εργαζομένων και να δημιουργεί μια τάξη προνομιούχων εργατών που κατέχουν θέση ανώτερη από τις μάζες των απόκληρων.

Οι σημερινές εργατικές ενώσεις αντιστοιχούν στις σημερινές συνθήκες της οικονομικής ζωής, που είναι επακόλουθα της ιστορικής εξέλιξης της κοινωνίας και της επιβολής του καπιταλισμού. Η καινούργια κοινωνία όμως δεν μπορεί να φτιαχτεί παρά μόνο αν ξεφύγει απ΄ αυτά τα πλαίσια, αν δημιουργήσει καινούργιους οργανισμούς που θ΄ ανταποκρίνονται στις καινούργιες συνθήκες και στις καινούργιες επιδιώξεις της κοινωνίας.

Για μας, σημασία δεν έχει το αν οι εργαζόμενοι θέλουν λίγα ή πολλά: το σπουδαίο είναι όσοι θέλουν κάτι, να δοκιμάζουν να το πετύχουν μόνοι τους με τη δική τους δύναμη, με την άμεση δράση τους εναντίον των καπιταλιστών και της κυβέρνησης.

Μια ασήμαντη βελτίωση που αποσπάται με την αυτόνομη δράση αξίζει –εξαιτίας των ηθικών της επιπτώσεων και, μακροπρόθεσμα, ακόμα κι εξαιτίας των υλικών της αποτελεσμάτων – περισσότερο από μια μεγάλη μεταρρύθμιση που κάνουν σαν παραχώρηση η κυβέρνηση ή οι καπιταλιστές με σκοπό την εξαπάτηση, ή έστω από καθαρή καλοσύνη.

*Αποσπάσματα από το άρθρο του Ε.Μαλατέστα «Συνδικαλισμός και Αναρχισμός, που δημοσιεύθηκε στην Umanita Nova, τον Απρίλιο του 1922.

 

 

=====

 

Το να κατηγορείς λοιπόν έναν άνθρωπο που βρίσκεται φυλακισμένος γιατί παλεύει για ανάσες ελευθερίας δηλώνοντας μάλιστα ευθαρσώς ότι το χρησιμοποιεί ως όχημα για περαιτέρω συσπείρωση του κόσμου είναι τουλάχιστον άδικο

 

Ο Νίκος Ρωμανός πέτυχε μια μεγάλη νίκη

Η νίκη του ήταν ότι εξανάγκασε όλους μας να δούμε τον εαυτό μας, φανέρωσε για άλλη μια φορά την σκατοψυχιά που κρύβει αυτή η εκφασισμένη σκατόψυχη κοινωνία και το ρόλο του κράτους και αυτών που τον ελέγχουν

Η νίκη του Νίκου Ρωμανού δεν ήταν το βραχιολάκι όπως τόσο υποτιμιτικά του αποδίδουν οι συντάκτες της ελληνικής αναρχικής σελίδας αλλά το γεγονός ότι έδειξε ότι όταν είσαι αποφασισμένος για κάτι και χρησιμοποιείς στρατηγική και τακτική ακόμα και με όπλο την ίδια σου την ζωή μπορείς να εξαναγκάσεις το τέρας που λέγεται κράτος να υποχωρήσει

 

2 Σχόλια

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", 1η Μαίου Ιστορικό, Αυτοοργάνωση Αυτοδιαχείριση, Αναρχισμός, Αναλύσεις, Βραχόκηπος Αναρχική Ιστοσελίδα, Ερρίκο Μαλατέστα, Κριτική στην κριτική που γίνεται για τη νίκη και στο Νίκο Ρωμανό, Νίκος Ρωμανός

Η συνειδητοποίηση της άγνοιας μας εφόδιο για να μάθουμε…η έπαρση του κυπραίου που αγνοεί τα πάντα ποτέ δεν ψάχνει τζαι όμως έχει άποψη έντονη…για την μάππα ΑΝΑΡΧΙΑ μπου ο μπαμπουλας ρε φιλήσυχοι φιλειρηνικοι που σας τα παίρνουν οι τράπεζες κ τα τσουράκια τους

Μια από της μεγαλύτερες φράσεις που ειπώθηκαν είναι αυτή του Σωκράτη: εν οίδα ότι ουδέν οίδα

Ένα ξέρω ότι τίποτα δεν ξέρω

Εν ολλίγοις ότι συνέχεια πρέπει να είμαστε σε εγγρήγορση με ανοικτό μυαλό τζαι ψυσιή τζαι να είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε τζαι να μάθουμε νέα πράματα που ούτε καν μας περνούν από το μυαλό

Έγραψα παλιότερα,  η συνειδητοποίηση της άγνοιας μας το απαραίτητο εφόδιο για να μάθουμε…

Τι υπάρχει γύρω μας;

Άνθρωποι οι οποίοι είναι παλλουκωμένοι στα στερεότυπα τους

παλλουκωμένοι τζαι βιδωμένοι με μανία στα όσα τους έχωσαν κυριολεκτικά στο κεφάλι τους που τον τζαιρό που εγεννηθήκαν

άνθρωποι που τους έμαθαν στο σχολειό ότι δημοκρατία είναι να εκλέγεις έναν πρόεδρο ο οποίος μετά θα αποσφασίζει για σένα χωρίς εσένα

σκεφτείτε το!

παιδάκια 6 χρόνων μαθαίνουν ότι δημοκρατία είναι να εκλέγουν έναν πρόεδρο αντιπρόεδρο γραμματέα ταμία και βιβλιοθηκάριο

εννοείται ότι για τα παιδάκια αυτό είναι διαγωνισμός δημοφηλίας αλλά σιγά σιγά εντυπώνεται ότι αυτό το πράμα είναι η δημοκρατία

και τους εντυπώνεται βαθύτερα και με την προπαγάνδα που μαθαίνουν συνέχεια στο σχολείο στο σπίτι στην τηλεόραση

δημοκρατία είναι απλά κάθε 1 χρόνο ή κάθε 5 χρόνια να θκιαλέεις κάποιον ο οποίος για το υπόλοιπο χρονικό πλαίσιο θα αποφασίζει για σένα χωρίς εσένα

σκεφτείτε τώρα το εξής: αν οι δάσκαλοι μάθαιναν στα παιδάκια ότι δημοκρατία είναι να λαμβάνω μέρος στις αποφάσεις που με αφορούν και επηρεάζουν την ζωή μου

ότι δημοκρατία είναι η αυτοοργάνωση των ανθρώπων οι οποίοι μαζί θα συναποφασίζουν για αυτά που τους αφορούν και ότι μαζί και από κοινού θα βρίσκουν λύσεις

Η πραγματικότητα όμως λέει άλλα

κύπρος

κυπρέοι

ακόμα τζαι οι πολιτικοποιημένοι τζαι καλά κυπρέοι αγνοούν τεράστιες ποσότητες ιστορικών γεγονότων που κυριολεκτικά η σημασία είναι ιστορική και καθοριστική ως παράδειγμα για το τι είναι ο άνθρωπος

όλοι ανεξαιρέτως οι κυπρέοι που δεν ανήκουν στον λεγόμενο «χώρο» κλπ δεν έχουν ιδέα τι έγινε στην καταλωνία το 1936 και τι είναι ο ισπανικός εμφύλιος

το τραγικό είναι ότι στο άκουσμα της λέξης αναρχία

χωρίς να έχουν ιδέα τι περιεχόμενο είναι αυτό

ανθρωπάκια που αγνοούν βασικά ιστορικά γεγονότα της ανθρωπότητας

έχουν το θράσσος να το χλευάζουν

είναι εντυπωσιακό πως η αναίδεια που αγράμματους κυριολεκτικά ανθρώπους μεγαλώνει χωρίς ίχνος αυτογνωσίας για την άγνοια τους

το θράσσος είναι το χαρακτηριστικό τους

«ρεαλιστές» του κώλου μίζερα ανθρωπάκια που δεν έχουν ιδέα για τον κόσμο στον οποίο ζουν

που δεν βλέπουν πέρα από την μύτη τους

αυτή είναι συνήθως η πληροφόρηση που έχουν

mme propaganda

τέσπα

ήθελα να γράψω για την επέτειο γένησης του Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι ενός εκ των φωτεινών μορφών των αναρχικών της Καταλωνίας που μοιράστηκε την λεγόμενη ουτοπία του Αναρχισμού σε ελευθεριακές κολλεκτίβες με πάνω από εννιά εκατομμύρια εργάτες κι αγρότες έζησαν, συμμετείχαν, εργάστηκαν στην μεγάλη ελευθεριακή επανάσταση, είτε στα εργοστάσια που οργανώθηκαν ελευθεριακά, είτε στα χωράφια.

αλλά δεν θα το κάνω εδώ αλλά σε άλλο ποστ μετά

http://eagainst.com/articles/%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1-%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B9-1471896-20111936/

θα συνεχίσω με τα περί αναρχίας με άλλα κείμενα μου που έγραψα κατά καιρούς

Είναι ο αναρχισμός βία; Αναρχία: η πλέον παρεξηγημένη ιδεολογία… Ο Μαλατέστα, ο Μπέργκμαν περί αναρχισμού και βίας

https://osr55.wordpress.com/2013/02/06/%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%B7-%CF%80%CE%BB%CE%AD%CE%BF%CE%BD/

Με αφορμή τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες με τον βασανισμό των 4 συλληφθέντων αναρχικών από τις ομάδες καταστολής του κράτους και την αξιοπρεπή στάση που κράτησαν τα παιδιά που φτύνουν κατάμουτρα όλα αυτά τα σκουλίκια και μπροστά τους φωνάζουν να ζήσει η αναρχία είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα

Έγραφα στο πιο κάτω κείμενο

https://osr55.wordpress.com/2012/05/23/

Αναρχία…η πλέον παρεξηγημένη ιδεολογία …συνήθως συνοδεύεται με μαύρες εικόνες βίας επεισόδια με μουσική υπόκρουση χολιγουτιανή στα δελτία παραπληροφόρησης των ανθρώπων από τα μέσα μαζικής εξαπάτησης ..Δύο κείμενα: Οι αναρχικοί μέσα στην κρίση και Δυο τρεις κουβέντες για τις εκλογές

Αναρχία

συνήθως συνοδεύεται με μαύρες εικόνες βίας επεισόδια με μουσική υπόκρουση χολιγουτιανή στα δελτία παραπληροφόρησης των ανθρώπων από τα μέσα μαζικής εξαπάτησης

οι κάποιες εξαιρέσεις δημοσιογράφων απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα

η πλέον παρεξηγημένη ιδεολογία που ανάγκασε μάλιστα πολλούς να αυτοπροσδιορίζονται ως ελευθεριακοί κομμουνιστές για να μην έχουν το στίγμα του αρνητισμού που προσέδωσαν σε αυτή την υπέροχη απελευθερωτική ιδεολογία

χωρίς αρχή/εξουσία

ελεύθερη συναίνεση μεταξύ των ανθρώπων οι οποίοι θα μπορούν να αποφασίζουν για αυτά που τους αφορούν χωρίς αντιπροσώπους

δημοκρατία, άμεση χωρίς αντιπροσώπους και όχι αστικός κοινοβουλευτισμός έμμεση αντιπροσωπευτική τάχα δημοκρατία

Ποιος ξέρει καλύτερα τις ανάγκες σου παρά από σένα τον ίδιο;

τεσπα δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες σε αυτό το κείμενο

απλά ήθελα να γράψω μια εισαγωγή πριν αναδημοσιεύσω ένα αναρχικό κείμενο από ένα αναρχικό μπλοκ

Ο αναρχισμός έχει θεωρητική υποδομή η οποία λοιδορείται ιδίως από τους λεγόμενους υποστηρικτές του και καλά επιστημονικού σοσιαλισμού υπονοώντας ότι ο σοσιαλισμός είναι μια επιστήμη με νόμους και κανόνες όπως είναι η φυσική η χημεία κλπ

Αν το πάρουμε ακόμα και επιστημονικά όμως θα δούμε ότι ακόμη και αυτοί οι κανόνες της φυσικής είναι σχετικοί

η θεωρία της σχετικότητας δεν ισχύει για τον υποατομικό κόσμο των κβάντων και της κβαντομηχανικής

πόσω μάλλον όταν υπεισέρχεται ο ανθρώπινος παράγοντας ο τόσο ευμετάβλητος και περίπλοκος πολύπλοκος

το http://eagainst.com

 

http://eagainst.com/articles/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7/


Οι αναρχικοί μέσα στην κρίση

========

είναι ο αναρχισμός βία;

έγραφα στο κείμενο μου

https://osr55.wordpress.com/2011/06/11

Ο Μπέργκμαν, ο Μαλατέστα και ο Κροπότκιν για τους μικροαστούς νοικοκυρέους στο Σύνταγμα και αλλού

Ο Αλεξάντερ Μπέργκμαν θέλοντας να προσεγγίσει τον άνθρωπο που επί της ουσίας ως μισθωτός σκλάβος δεν έχει τον χρόνο να κάτσει να σκεφτεί και να προσδιορίσει τι στον διάλο  δεν πάει καλά με την ζωή του και συνέχεια είναι στην δουλειά με το αφεντικό να τον πρήζει για όλο και περισσότερη παραγωγή να παράγει προιόντα τα οποία ποτέ δεν θα μπορέσει να αγοράσει ο ίδιος και να μην έχει χρόνο να χαρεί καν την ζωή του την οικόγενεια του

Και έτσι κάθισε και έγραψε το Αλφαβητάρι του Αναρχισμού έχοντας κατά νου αυτό ακριβώς, ότι ο μικροαστός ο μισθωτός σκλάβος ο οποίος σιγουρα δεν έχει την θεωρητική υποδομή για να αντιληφθεί όρους και έννοιες βαρύγδουπες και άλλα ομορφα κοινωνικοπολιτικά θεωρήματα του μιλάει σε πρώτο πρόσωπο και θέτει ο ίδιος στον εαυτό του τα απλά ερωτήματα τα οποία θέτουν συνεχώς οι άνθρωποι που έχουν φάει το παραμύθι ότι το μόνο εφικτό σύστημα είναι ο καπιταλισμός και η κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτική  κομματοκρατία κλπ κλπ

Πρώτ απόλα θέτει το πιο σημαντικό ερώτημα που θετουν όλοι οι μικροαστοί φιλήσυχοι φιλειρηνικοί πατριωτάκηδες που έχουν καταπιεί αμάσητοι την προπαγάνδα ταύτισης του αναρχικού με την βία ειδικά σήμερα που όταν πεις αναρχικός αμέσως στο μυαλό έρχεται η εικόνα ενός κουκουλοφόρου με μολότωφ

Από τα περιεχόμενα του βιβλίου:

  1. Είναι ο αναρχισμός βία;
  2. Τι είναι ο αναρχισμός
  3. Είναι δυνατόν να υπάρξει αναρχία;
  4. Θα λειτουργήσει ο κομμουνιστικός αναρχισμός;
  5. Μη κομμουνιστές αναρχικοί (επεξέγηση και διαφοροποίηση από τον ατομικιστικό αναρχισμό που επί της ουσίας δεν είναι αναρχισμός)
  6. Για να γίνει επανάσταση;
  7. Αυτό που έχει σημασία είναι η ιδέα
  8. Προετοιμασία
  9. Οργάνωση των εργαζομένων για να κάνουν την κοινωνική επανάσταση
  10. Αρχές και πρακτική
  11. Κατανάλωση και ανταλλαγή
  12. Η υπεράσπιση της επανάστασης ( η βία είναι ένα πάρα πολύ μικρό της τμήμα, η επανάσταση είναι νοητική διαδικασία γκρεμίσματος των δομών και θεσμών που μας επιβλήθηκαν τόσα χρόνια)

και αρχίζει στην εισαγωγή του ως εξής:

1928

Θέλω να σου μιλήσω για τον αναρχισμό. Θέλω να σου πω τι είναι ο αναρχισμός γιατί νομίζω ότι θα σε ωφελήσει, γιατί είναι πολύ λίγα γνωστά για αυτόν και γιατί τα όσα είναι γνωστά είναι διαδόσεις και στο μεγαλύτερο μέρος τους ψέματα.

Θέλω να σου μιλήσω για αυτόν γιατί πιστεύω ότι ο αναρχισμός είναι το τελειότερο και το ανώτερο πράγμα  που έχει σκεφτεί ποτέ ο άνθρωπος, το μόνο πράγμα που μπορεί να δώσει σε εσένα ελευθερία και ευημερία και στον κόσμο ειρήνη και χαρά

Θέλω να σου μιλήσω για αυτόν απλά και κατανοητά ώστε να μην υπάρξει καμιά παρανόηση. Τα παχιά λόγια και οι πομπώδεις φράσεις φέρνουν μόνο σύγχυση. Καθαρή σκέψη σημαίνει απλά λόγια.

Πριν όμως σου πω τι είναι ο αναρχισμός θέλω να σου πω τι ΔΕΝ είναι ο αναρχισμός.

Αυτό είναι απαραίτητο γιατί έχουν διαδώσει πάρα πολλά ψέματα για τον αναρχισμό. Ακόμα και έξυπνοι άνθρωποι έχουν συχνά λανθασμένη γνώμη γι αυτόν.

Μερικοί μιλάνε για τον αναρχισμό χωρίς να ξέρουν τίποτα γι αυτόν. Άλλοι πάλι λένε επίτηδες ψέματα για τον αναρχισμό γιατί δεν θέλουν  να μάθεις εσύ την αλήθεια για αυτόν.

Ο αναρχισμός έχει πολλούς εχθρούς, δεν πρόκειται βέβαια να σου πουν εκείνοι την αλήθεια για αυτόν. Το γιατί ο αναρχισμός έχει εχθρούς και ποιοι είναι οι εχθροί του θα το καταλάβεις αργότερα όσο θα προχωρούμε.

Τώρα αρκει να σου πω ότι ούτε ο πολιτευτής σου ούτε ο εργοδότης σου ούτε ο καπιταλιστής ούτε ο χωροφύλακας δεν θα σου μιλήσουν ειλικρινά για τον αναρχισμό.

Γιατί περισσότεροι δεν ξέρουν τίποτε για αυτόν ενώ όλοι τους τον μισούν.

Τα ίδια ισχύει και για τις εφημερίδες και τα περιοδικά τους –τον καπιταλιστικό τύπο.

Και οι περισσότεροι σοσιαλιστές και μπολσεβίκοι παρουσιάζουν με λανθασμένο τρόπο τον αναρχισμό.

Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι το κάνουν από άγνοια. Αλλά κι εκείνοι που ξέρουν λένε συνήθως ψέματα για τον αναρχισμό και τον περιγράφουν σαν «αταξία και χάος» .

Μπορείς να δεις μόνος σου πόσο ανέντιμοι είναι:οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι του σοσιαλισμού –ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Έγκελς είχαν πει ότι τελικό στάδιο του σοσιοαλισμού θα ήταν ο αναρχισμός. Είπαν ότι στην αρχή πρέπει να έχουμε σοσιαλισμό αλλά ότι μετά τον σοσιαλισμό θα υπάρξει κομουνισμός και ότι θα δημιουργηθεί μια πιο ελεύθερη και πιο όμορφη κοινωνία από την κοινωνία του σοσιαλισμού. Κι όμως οι σοσιαλιστές μολονότι ορκίζονται στο όνομα του Μαρξ και του Έγκελς επιμένουν να ονομάζουν τον αναρχισμό «αταξία και χάος» αυτό δείχνει πόσο ανήξεροι ή πόσο ανέντιμοι είναι.

Και οι μπολσεβίκοι κάνουν το ίδιο, μολονότι οι μεγαλύτερος δάσκαλος τους, ο Λένιν είχε πει ότι τελικό στάδιο του μπολσεβικισμού θα ήταν ο αναρχισμό και ότι τότε η ζωή θα γινόταν πιο ωραία και πιο ελεύθεροι.

Πρέπει λοιπόν να σου πω πρώτα πρώτα τι ΔΕΝ είναι ο αναρχισμός   :

ΔΕΝ είναι βόμβες αταξία ή χάος

ΔΕΝ είναι κλοπές και φόνοι

ΔΕΝ είναι πόλεμος του καθενός εναντίον όλων

ΔΕΝ είναι επιστροφή στην βαρβαρότητα ούτε στην κατάσταση των πρωτόγονων αγρίων

 

Ο αναρχισμός είναι το διαμετρικά αντίθετο από όλα τα παραπάνω.

Αναρχισμό σημαίνει ότι θα πρέπει να είσαι ελεύθερος, ότι κανένας δεν θα πρέπει να υποδουλώνει να σε διαφαντεύει να σε κλέβει ή να σε εκβιάζει.

Σημαίνει ότι θα πρέπει να είσαι ελεύθερος να κάνεις αυτά που θέλεις και ότι δεν θα πρεπε να σε υποχρεώνουν να κάνεις αυτά που δεν θέλεις.

Σημαίνει ότι θα πρέπει να έχεις την δυνατότητα να διαλέξεις το είδος της ζωής που θέλεις να ζήσεις και να την ζήσεις χωρίς κανένας να σε εμποδίσει.

Σημαίνει ότι ο διπλανός σου θα πρέπει να έχει την ίδια ελευθερία με σένα, ότι ο καθένας θα πρέπει να έχει τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ελυθερίες με όλους τους άλλους.

Σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια και ότι θα πρέπει να ζουν σαν αδέλφια ειρηνικά και αρμονικά

Μ αυτά θέλω να πω ότι θα πρέπει να μην υπάρχουν πόλεμοι, να μην μεταχειρίζεται μια ομάδα βία εναντίον μιας άλλης ομάδας, να μην υπάρχουν μονοπώλια να μην υπάρχει φτώχεια να μην υπάρχει καταπίεση να μην υπάρχει καταπίεση εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Κοντολογίς αναρχισμός σημαίνει μια κατάσταση της κοινωνίας όπου όλοι οι άντρες κι όλες οι γυναίκες είναι ελεύθεροι και όπου όλοι απολαμβάνουν ισότιμα τα αγαθά μιας τακτοποιημένης και λογικής ζωής

«Μπορεί να γίνει αυτό;» με ρωτάς   «και πως»

«Δεν μπορεί να γίνει, πρέπει πρώτα να γίνουμε άγγελοι»

Παρατηρεί ο φίλος σου.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για αυτά. Ίσως καταφέρω να σου δείξω ότι μπορούμε να γίνουμε τίμιοι και ότι μπορουμε να ζήσουμε σαν τίμιοι άνθρωποι χωρίς να βγάλουμε φτερά.

Το βιβλίο είναι εδώ

http://www.scribd.com/osr55

Αλεξάντερ Μπέργκμαν -Το αλφαβητάρι του αναρχισμού

Και επίσης για όποιον βαριέται να διαβάσει εδώ

http://www.youtube.com/watch?v=i39R65aY3Yg&feature=mfu_in_order&list=UL

ένας άλλος μεγάλος θεωρητικός του αναρχισμού ο Ερρίκο Μαλατέσταέγραψε ένα από τα κλασσικότερα κείμενα «Στο καφενείο συζητώντας για τον αναρχισμό»

στο οποίο ο Μαλατέστα αποδίδει με πολύ απλή γλώσσα χωρίς θεωρητικές φλυαρίες και περιττές στομφώδεις αμπελοφιλοσοφίες σε τι συνίσταται ο αναρχισμός συζητώντας με όλων των ειδών ιδεολογιών και τάξεων ανθρώπων… με τον βιομήχανο καπιταλιστή, με τον δικαστή με τον πατριώτη με τον σοσιαλιστή με τον δημοκράτη κλπ

Εισαγωγή της αγγλικής έκδοσης

Ο Μαλατέστα ξεκίνησε να γράφει την σειρά των διαλόγων που συνθέτουν το βιβλίο «Στο καφενείο: Συζητήσεις για τον Αναρχισμό» τον Μάρτιο του 1987 ενώ κρυβόταν στην Ανκόνα και ήταν απασχολημένος με την έκδοση του περιοδικού L ‘ Agitazione.  Ο Λουίτζι Φάμπρι στον απολογισμό του αυτής της περιόδου που γράφτηκε για να προλογίσει την έκδοση του 1922 της πλήρους σειράς των διαλόγων (Bologna – Edizioni di Volonta) την οποία εξέδωσε ο Μαλατέστα (ανατύπωση, Torino Sargaf, 1961) μας δίνει μια παραπλανητική εικόνα του Μαλατέστα, καλοξυρισμένου λόγω της μεταμφίεσης περιφερόμενου με την πίπα στο στόμα να χαμογελάει πονηρά στους φίλους του οι οποίοι για την ασφάλεια του επιθυμούσαν να βρίσκεται αλλού.

Η ιδέα των διαλόγων του γεννήθηκε την περίοδο που σύχναζε σε ένα καφενείο το οποίο συνήθως δεν ήταν στέκι ανατρεπτικών στοιχείων όπως εκείνος. Πράγματι ένας από τους θαμώνες ο οποίος ήταν αστυνομικός συνήθιζε να ανοίγει συζήτηση με τον Μαλατέστα χωρίς  φυσικά να φαντάζεται όπως σημειώνει ο Φάμπρι ότι είχε στα χέρια του ένα αληθινό κελεπούρι. Ο αναρχισμός θα ήταν ασφαλώς ένα από τα θέματα συζήτησης εφ όσον οι αναρχικοί της πόλης βομβάρδιζαν διαρκώς τους συμπολίτες τους με προπαγανδιστικό υλικό κάτι που συχνά τους οδηγούσε στα δικαστήρια.

Η μορφή που θα έπαιρναν οι διάλογοι προήλθε λοιπόν από έναν πραγματικό τόπο συνάντησης (το καφενείο) και από την προσωπική εμπειρία του Μαλατέστα. Κατέληξε σε ένα συγγραφικό σχέδιο απολύτως ταιριαστό με την ιδιαίτερη ευφυΐα του που συνίσταται στην ικανότητα του να αποδίδει σύνθετες ιδέες σε απλή γλώσσα, κάνοντας τις άμεσα κατανοητές. Η διαλογική μορφή επέτρεψε επιπλέον στον Μαλατέστα να εξετάσει τις ιδέες των αντιπάλων του υποβάλλοντας συγχρόνως τις δικές του αναρχικές απόψεις σε μια κριτική εξέταση, με στόχο να μεταδώσει στους αναγνώστες του την πολιτική τους σημασία και την δυνατότητα πρακτικής τους εφαρμογής. Πράγματι ένα από τα δυνατά σημεία των διαλόγων είναι ότι απουσιάζουν οι φλυαρίες. Η εξέταση του αναρχισμού είναι εξονυχιστική και γνήσια, ενώ συχνά τονίζονται εκείνα τα σημεία τα οποία οι αντίπαλοι του θεωρούσαν αδυναμία ή τρωτά. Αυτό καθιστά ιδιαίτερα εντυπωσιακή την εμπνευσμένη υπεράσπιση του Μαλατέστα.

Γύρω στα τέλη του 1897 ο Μαλατέστα αναγνωρίστηκε και εντοπίστηκε από την αστυνομία της Ανκόνα. Συνελήφθη και εν συνεχεία αφέθηκε ελεύθερος. Αμέσως ξεκίνησε μια σειρά διαλέξεων εγκαταλείποντας τόσο την έκδοση του περιοδικού του όσο και την συγγραφή των ανολοκλήρωτων διαλόγων. Το 1898 τέθηκε σε κατ οίκον περιορισμό και τον Μάρτιο του 1899 διέφυγε στο εξωτερικό πρόσφυγας για μια ακόμη φορά. Οι ολοκληρωμένοι διάλογοι έφταναν τους 10, με αυτήν δε την μορφή δημοσιεύθηκαν τόσο σε εφημερίδες όσο και ως φυλλάδιο.

Οι πρωταγωνιστές των 10 πρώτων διάλογων είναι

 

Ο Τζόρτζιο, ένας αναρχικός το άλτερ ego του Μαλατέστα

Ο Πρόσπερο, ένας εύπορος αστός

Ο Τσεζάρε, ο καφετζής

Ο Αμπρότζιο ένας δικαστής

 

Έτσι ο Μαλατέστα είναι σε θέση να διατυπώσει μια πληθώρα πολιτικών θέσεων και απόψεων προερχομένων από ένα ευρύ κοινωνικό φάσμα. Ενώ ο Πρόσπερο υπερασπίζεται τον πλούτο και τα προνόμια ο Τσεζάρε υπερασπίζεται τους μικροιδιοκτήτες και την μεσαία τάξη.

Δείχνει να έχει επίγνωση των κοινωνικών προβλημάτων και εμφανίζεται δεκτικός στην επιχειρηματολογία του Τζόρτζιο ωστόσο εκφράζει επίσης την ανησυχία του υποστηρίζοντας ότι δεν πρέπει να επιτραπεί στην όποια λύση να διαταράξει στην υφιστάμενη κοινωνική τάξη πραγμάτων

Ο Αμπρότζιο είναι η φωνή του νόμου και του φιλελεύθερου κράτους καθώς και των κυρίαρχων ιδεών περί δικαιωμάτων και δικαιοσύνης.

Ως κύριος αντίπαλος του Τζόρτζιο ο Αμπρότζιο είναι επίσης εκείνος που εκφράζει τις απόψεις του μέσου άνθρωπου περί της ανθρώπινης φύσης και της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Οι απόψεις του εμπεριέχουν μια φιλελεύθερη έκφραση της θεωρίας των δικαιωμάτων μετριασμένη από εκείνο που θα αξίωνε ως αναγνώριση των ορίων που επιβάλλουν στην ελευθερία οι αναπόδραστες επιταγές της πραγματικότητας.

Το αποτέλεσμα είναι ένας μεγάλος καμβάς πάνω στον οποίο ο Μαλατέστα αντιδρώντας στις διάφορες απόψεις και απαντώντας στις πολυάριθμες κριτικές που γεννούν οι θέσεις του Τζόρτζιο μπορεί να ζωγραφίσει ένα έντεχνα σχεδιασμένο και λεπτομερές πορτρέτο της αναρχικής θεώρησης του κόσμου.

Με αυτή την σχετικά μικρή μπροσούρα ο Μαλατέστα μας εισάγει σε όλες τις  βασικές θεωρίες του αναρχοκομουνισμού και εξετάζει μια προς μια πολλές από τις μείζονες αντιρρήσεις απέναντι στις θέσεις του…….»  

υπάρχουν και άλλοι διάλογοι και άλλοι χαρακτήρες……

και καταλήγει η εισαγωγή:

«Αυτοί οι διάλογοι του Μαλατέστα δεν αποτελούν απλώς μια μείζονα συνεισφορά στην αναρχική πολιτική θεωρία αλλά και ένα σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο. Έχοντας γραφτεί κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 23 ετών (1899-1922) συνιστούν ένα σχόλιο για την ταραχώδη εκείνη εποχή και τα σημαντικά ιστορικά γεγονότα καλύπτοντας μια περίοδο η οποία διακρινόταν ιδιαίτερα από την αριστερή προπαγάνδα και οργάνωση σε ολόκληρη την Ευρώπη. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου που καλύπτουν αυτοί οι στοχασμοί γύρω από τον αναρχισμό ο κόσμος γνώρισε την Β Διεθνή την άνοδο του μπολσεβικισμού τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο την γέννηση του φασισμού και τις ρωσικές επαναστάσεις, τόσο εκείνης του 1905 όσο και εκείνη του 1917.

Χωρίς να κάνουν ευθεία νύξη σε κάποιο από αυτά τα γεγονότα οι διάλογοι προχωρούν σε μια ζωντανή εξέταση πολλών από τα ζητήματα που ανακινούν.

Στην πραγματικότητα ο Μαλατέστα καθιστά την αναρχική θεωρία ένα διαρκές σχόλιο της εποχής του.

Είναι ένα έργο ευφυές με ξεχωριστό ύφος ένα αληθινό καλλιτεχνικό δημιούργημα

Πωλ Νέρσυ –Μπρέυ

εδώ το βιβλίο

Ερρικο Μαλατέστα -Στο καφενείο, συζητήσεις για τον αναρχισμό

 

 

 

Και όπως έλεγε και ο Πιοτρ Κροπότκιν ο άγιος, ο πρίγκηπας της Επανάστασης

“Δικό μας καθήκον είναι πρώτα πρώτα να εντοπίσουμε με την ανάλυση της κοινωνίας τις χαρακτηριστικές της τάσεις σε κάποια δεδομένη στιγμή της εξέλιξης της και να τις προβάλουμε καθαρά.

Στη συνέχεια να θέσουμε σε πρακτική εφαρμογή τις τάσεις αυτές στις σχέσεις μας με όλους όσους σκέφτονται σαν και μας.

Και τέλος από σήμερα κιόλας

μα κυρίως στη διάρκεια της περιόδου της επανάστασης να γκρεμίσουμε τους θεσμούς καθώς και τις προκαταταλήψεις που εμποδίζουν την ανάπτυξη των τάσεων αυτών.

Αυτό μπορούμε όλο κι όλο να κάνουμε, τοσο ειρηνικά όσο και επαναστατικά

και ξέρουμε ότι βοηθώντας να γεννηθούν οι τάσεις αυτές,

εργαζόμαστε για την πρόοδο και ότι όλα όσα θα γίνουν εναντίον των τάσεων αυτών θα εμποδίσουν μόνο την πορεία της προόδου.

Κι όμως μιλάνε συχνά για στάδια που πρέπει να περάσουμε

και μας προτείνουν να εργαστούμε για να φτάσουμε σε αυτό που περιγράφουν σαν πρώτο στάδιο και να ξαναβγούμε έπειτα στο μεγάλο δρόμο αφού πρώτα φτάσουμε σ αυτό.

Το να σκεφτόμαστε όμως με τον τρόπο αυτό μου φαίνεται σα να παραγνωρίζουμε τον αληθινό χαρακτήρα της ανθρώπινης προόδου και να χρησιμοποιούμε μια πολύ κακά διαλεγμένη μεταφορά από τη στρατιωτική πρακτική.”

Πέτερ Κροπότκιν

Ομιλία του στις 6/3/1896 στο Παρίσι
με θέμα: Η Αναρχία. Η φιλοσοφία και το ιδανικό της

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να διαλαλούμε και να μοιραζόμαστε τις ιδέες μας και τις απόψεις μας…………

η επανάσταση ξεκινά από το μυαλό!!!!!!!!

Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός φτάνει να τον διεκδικήσουμε και να τον θέλουμε!

Αυτό το ετερόκλητο πλήθος στο σύνταγμα και αλλού είναι ο μικροαστός νοικοκυρέος τον οποίο ο Μπέργκμαν ο Μαλατέστα ο Κροπότκιν θέλει να προσεγγίσει και να διαλαλήσει τις ιδέες τους

Δεν μπορώ πραγματικά να αντιληφθώ πως αυτή η απαξιωτική συμπεριφορά προς όλους αυτούς τους εκατοντάδες χιλιάδες  ανθρώπους που υποτίθεται είναι ΜΕ αυτούς που θέλουμε όσοι αυτοπροσδιοριζόμαστε αναρχικοί να προχωρήσουμε προσφέρει οτιδήποτε σε όποιονδήτε αγώνα

Η ταξική συνείδηση είναι αποτέλεσμα κοινωνικοποίησης και ζύμωσης και δεν πρόκειται να προσέλθει από καμιά επιφοίτησηση και ούτε θα γίνει με download

Οι λογής λογής θεωρητικολόγοι επαναστασιολόγοι του καναπέ και του κιμπορτ ας καταπιούν τα ξερατά της αλαζονείας τους

http://www.scribd.com/osr55

Αλεξάντερ Μπέργκμαν -Το αλφαβητάρι του αναρχισμού

Ερρικο Μαλατέστα -Στο καφενείο, συζητήσεις για τον αναρχισμό

Καστοριάδης-Ανθρωπολογία-Πολιτική-Φιλοσοφία

Κροπότκιν -Το κράτος και ο ιστορικός του ρόλος

ΜΙΑ ΑΝΟΔΟΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΗΤΑΣ; συνέντευξη καστοριάδη

Noam Chomsky – Notes on Anarchism Gr

Κορνήλιος-Καστοριάδης-Η-αρχαία-ελληνική-δημοκρατία-και-η-σημασια-της-για-μας-σήμερα

Daniel Querin -ο αναρχισμός, από την θεωρία στην πράξη

Μπακούνιν -θεός και κράτος

Friedrich-Nietzsche-Η θεωρία του σκοπού της ζωής

Ερρίκο Μαλατέστα- Προς μια ελεύθερη κοινωνία

Alain Badiou Η ηθική

Program of AnarchoSyndicalism

Το-ζητημα-της-οργανωσης-Πρωτοβουλια-αναρχικων-πειραια

M-Foucault-J-Habermas-Για μια αισθητική της ύπαρξης

Αναρχισμος-και-Εργασια-Anarchism-and-Labor

Περιοδικό Νέα Κοινωνιολογία -Αφιέρωμα στον Κορνήλιο Καστοριάδη-Νϊτσε:Κείμενα για τους έλληνες

Colin-Heines- Tοπικοποίηση Ενα παγκόσμιοι μανιφέστο

http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/to_epanastatiko_pneuma_-_kropotkin.pdf.pdf

Η αναρχική ηθική

http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/i_anarxiki_ithiki_-_kropotkin.pdf.pdf

Σύγχρονη επιστημή και αναρχισμός

http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/sygxroni_epistimi_kai_anarxismos_-_kropotkin.pdf.pdf

Η μεγάλη επανάσταση

http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/i_megali_epanastasi_-_kropotkin.pdf.pdf

ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ
ΠΕΤΡΟΣ ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ
http://www.scribd.com/doc/3216283/-

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΡΟΛΟΣ
ΠΕΤΡΟΣ ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ
http://www.scribd.com/doc/4944585/Peter-Kropotkin-

βιβλία γενικώς

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=992090

Κ. Καστοριάδης – Η «ορθολογικότητα» του καπιταλισμού

http://www.scribd.com/doc/38057338/%CE%9A-%CE%9A%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%97-%CE%BF%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D

προυποθεσεις κομμουνισμου–AlainBadiouhttp://www.scribd.com/doc/35887240/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85-Alain-Badiou

Μια πάρα πολύ καλή ανάλυση για το τι είναι αυτό που ονομάζεται καπιταλιστική κρίση από τον φίλο http://ciaoant1.blogspot.com/

http://www.scribd.com/doc/19445684/ciaoant1-

Και μια πολύ σημαντική συνεισφορά από το blog του φίλου Σάλαγος της Αυτονομίας

http://salagos-tis-autonomias.blogspot.com/
42 Οργονη

http://www.tornessaki.com/index.php?view=article&catid=29%3Apsycho&id=60%3A2009-04-27-11-13-12&format=pdf&option=com_content&Itemid=57

43 Noam Chomsky – H Nea Pagkosmia Taxh

http://www.scribd.com/doc/8336043/Noam-Chomsky-H-Nea-Pagkosmia-Taxh

44 Προυντόν – Τι είναι ιδιοκτησία

http://www.scribd.com/doc/3218713/-

45 ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΟΙ- Νικόλας Άσιμος

http://www.scribd.com/doc/11846813/-

46 castoriadis-ΘΡΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

http://www.scribd.com/doc/4923560/castoriadis-

47 pierre clastres. Η κοινωνία ενάντια στο Κράτος

http://www.scribd.com/doc/6356063/pierre-clastres-

48 Σ.Ξηρός-Η ημέρα εκείνη

http://www.scribd.com/doc/8498406/-

49 Τζουλιάνο Τζουφρέντα. Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΗΣΤΕΙΑ

http://www.scribd.com/doc/8943908/-

50 Η επαναστατική ευχαρίστηση του να σκέφτεσαι για τον εαυτό σου

http://www.scribd.com/doc/6356068/-

51 Μισέλ Φουκώ Περί αλλοτινών χώρων (Des espaces autres) (1967), Ετεροτοπίες

http://www.thessalonikibiennale.gr/biennale1/pdf/MICHEL_FOUCAULT_HETEROTOPIAS_GR.pdf

32 Καστοριάδης Κορνήλιος – Αποκαλύπτοντας τον Πόλεμο του Κόλπου

http://www.scribd.com/doc/7459563/1991-

33 Ο Μπακούνιν ενάντια στον Εβραϊσμό *

http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/mpakoinin_enantia_ston_evraismo.pdf

34 Ακρατικός Σοσιαλισμός: Αναρχισμός

http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/bakunin.pdf

35 “και να παυση η εκμεταλλευσις του ανθρωπου απο τον ομοιον του”

http://www.thersitis.gr/ARXEIA/mprosoures/broch.pdf

36 η εξουσία διαφθείρει τους καλλίτερους

http://decontrol.info/index.php?/pdf/20090930308/ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ/Μπακούνιν-η-εξουσία-διαφθείρει-τους-καλλίτερους.pdf

37 ANSELM JAPPE: ΝΤΕΜΠΟΡ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ

http://www.disobey.net/hotel/Pdf/Ksi4.pdf

38 Ο Καρλ Μαρξ και ο κοινωνικός ρόλος της επιστήμης

http://www.civilitas.gr/books/podo/ieos/karl.pdf

39 Kritiki tou programmatos tis Gota Καρλ Μαρξ

http://users.auth.gr/~giathan/MARX_-_Kritiki_tou_programmatos_tis_Gota.pdf

40 Το αναρχικο κινημα στην Βουλγαρια

http://www.scribd.com/doc/18513006/bulgarian-
19 Κλεάνθης Γρίβας. Έμμεση «δημοκρατία» και Άμεση κλεπτοκρατία

http://www.scribd.com/doc/9095965/-

20 MICHEL_FOUCAULT. Ετεροτοπίες

http://www.scribd.com/doc/9695735/MICHELFOUCAULT-

21 ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ ΝΤΕ ΣΑΝΤ – Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΝΤΟΥΑΡ

http://www.scribd.com/doc/14146179/-

22 Ναρκωτικά’ και εξουσία. Πολιτική της απαγόρευσης και αποδιοπόμπηση-Κλεάνθης Γρίβας

http://www.scribd.com/doc/5577842/-

23 Επισφάλεια;

http://www.blackout.gr/pdf/tamatiatouplhthous04.pdf

24 Μια νύχτα με τον Sergio στη Ρώμη

http://www.blackout.gr/pdf/tamatiatouplhthous03.pdf

25 Ο εργατίστικος φεμινισμός στην Ιταλία του ’70

http://www.blackout.gr/pdf/tamatiatouplhthous02.pdf

26 Κατανονωντας το ενεργειακό ζήτημα

http://www.blackout.gr/pdf/tamatiatouplhthous01.pdf

27 Η μετανάστευση και οι αγώνες της

http://www.blackout.gr/pdf/metanastesweb.pdf

28 από τον ιταλικό Εργατισμό (Operaismo) στον «Αυτόνομο Μαρξισμό»

http://www.blackout.gr/pdf/operaism.pdf

29 Ο Καπιταλισμός του Τσόμσκι, ο μετακαπιταλισμός του Άλμπερτ και η Περιεκτική Δημοκρατία – T. Φωτόπουλ

http://www.scribd.com/doc/16250435/-T-

30 NOAM CHOMSKY – ΤΑ MEDIA ΣΑΝ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

http://www.scribd.com/doc/18667782/NOAM-CHOMSKY-MEDIA-
11 Κλεάνθης Γρίβας. ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ Η εκδίκηση της ιστορίας

http://www.scribd.com/doc/6007134/-

12 Καστοριάδης-Κον Μπεντίτ. Από την Οικολογία στην Αυτονομία

http://www.scribd.com/doc/6292591/-

13 Friedrich Nietzsche Η Γενεαλογία της Ηθικής

http://www.scribd.com/doc/6300315/Friedrich-Nietzsche-

14 Friedrich Nietzsche Ο Αντίχριστος. Μία απόπειρα κριτικής του Χριστιανισμού

http://www.scribd.com/doc/6300398/Friedrich-Nietzsche-

15 Λουίτζι Φάμπρι. ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

http://www.scribd.com/doc/6356077/-

16 Κορνήλιος Καστοριάδης – Μετασχηματισμός της κοινωνίας και δημιουργία του πολιτισμού

http://www.scribd.com/doc/6481345/-

17 Μαρξ-Το κεφάλαιο

http://www.scribd.com/doc/8337341/-

8 Guy Debord-Η κοινωνία του Θεάματος

http://www.scribd.com/doc/4975912/Guy-Debord-

9 Ο ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΜΑΗΣ ΤΟΥ 68. Αφιέρωμα

http://www.scribd.com/doc/5688728/-68-

113 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ – ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΠΑΛΤΟ

http://www.scribd.com/doc/8718113/-

114 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ – ΑΠΟΝΤΕΣ

http://www.scribd.com/doc/8717919/-

115 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ – ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

http://www.scribd.com/doc/8718121/-

116 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ – ΝΟΣΤΟΣ

http://www.scribd.com/doc/8718091/-

117 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ – ΜΕ ΛΕΝΕ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

http://www.scribd.com/doc/8718086/-

118 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ – Ο ΜΗΝΑΣ ΤΩΝ ΠΑΓΩΜΕΝΩΝ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ

http://www.scribd.com/doc/8718099/-

119 Κατερινα Γωγου-Ιδιωνυμο (1980)

http://www.scribd.com/doc/16776145/-1980

120 ΚΑΒΑΔΙΑΣ-ΠΟΥΣΙ

http://www.scribd.com/doc/4424972/ΚΑΒΑΔΙΑΣ-ΠΟΥΣΙ

121 ΚΑΒΑΔΙΑΣ-ΤΡΑΒΕΡΣΟ

http://www.scribd.com/doc/4425008/ΚΑΒΑΔΙΑΣ-ΤΡΑΒΕΡΣΟ

122 ΚΑΒΑΔΙΑΣ-ΜΑΡΑΜΠΟΥ

http://www.scribd.com/doc/4424875/ΚΑΒΑΔΙΑΣ-ΜΑΡΑΜΠΟΥ

119 Η Κοινωνική Σημασία του Σύγχρονου Σχολείου Emma Goldman

http://metafrasi.squat.gr/lib/exe/fetch.php?media=wiki:emmagoldmanmodernschool.pdf

120 θεωρητικά – κείμενα – οργανώσεις

http://www.vrahokipos.net/old/theory/theory.htm

101 η οκτωβριανη επανασταση και το μετα- μια αναρχικη προσεγγιση

http://www.scribd.com/doc/19460452/-

102 ακρατικος σοσιαλισμος-αναρχισμος

http://www.scribd.com/doc/19185967/-

103 ΝΙΤΣΕ – Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ

http://www.scribd.com/doc/8767883/-

104 ΑΥΓΗ – ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ (ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΘΙΚΕΣ ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ)

http://www.scribd.com/doc/17357544/-

105 Λουίτζι Φάμπρι. ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

http://www.scribd.com/doc/6356077/-

106 Η εξέγερση του Παρισινού Προλεταριάτου & η ανακύρηξη της Κομμούνας του 1871

http://j15.vrahokipos.gr/images/stories/pdf/commune_broshure.pdf

107 Steven Best – Επικεντρώνοντας στα Ζώα: Η Ηθολογία και ο Παρωχημένος Ανθρωπισμός της Αριστεράς

http://www.scribd.com/doc/19583435/Steven-Best-

108 Steven Best – Δεν υποστηρίζεις το ΜΑΖ για ποιο λόγο

http://www.scribd.com/doc/23203874/Steven-Best-Δεν-υποστηρίζεις-το-ΜΑΖ-για-ποιο-λόγο

109 Steven Best – Επανεξετάζοντας την Επανάσταση | Η Απελευθέρωση των Ζώων, η Απελευθέρωση των Ανθρώπων

http://www.scribd.com/doc/22052987/Steven-Best-Επανεξετάζοντας-την-Επανάσταση-Η-Απελευθέρωση-των-Ζώων-η-Απελευθέρωση-των-Ανθρώπων-και-το-Μέλλον-της-Αριστεράς

110 Steven Best – Από τον Άνθρωπο Κυνηγό στον Homo X: Επανεξετάζοντας την Ανθρώπινη Φύση

http://www.scribd.com/doc/20757351/Steven-Best-Από-τον-Άνθρωπο-Κυνηγό-στον-Homo-X-Επανεξετάζοντας-την-Ανθρώπινη-Φύση

111 Steven Best – Επικεντρώνοντας στα Ζώα: Η Ηθολογία και ο Παρωχημένος Ανθρωπισμός της Αριστεράς

http://www.scribd.com/doc/19583435/Steven-Best-

112 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ – ΕΡΩΤΑΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

http://www.scribd.com/doc/8717541/-

95 ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΥΝΙΚΟΙ – ΔΙΟΓΕΝΗΣ

http://www.scribd.com/doc/18503354/-

96 ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΥΝΙΚΟΙ – ΚΡΑΤΗΣ, IΠΠΑΡΧΙΑ

http://www.scribd.com/doc/18504461/-I

97 ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΥΝΙΚΟΙ – ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ

http://www.scribd.com/doc/18496940/-

98 A. Badiou. Althusser, Υποκειμενικότητα χωρίς Υποκείμενο

http://www.scribd.com/doc/15089968/A-Badiou-Althusser-

99 Λ. Τρότσκι, Λογοτεχνία και Επανάσταση

http://www.scribd.com/doc/15082525/-

100 O ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ

http://www.scribd.com/doc/18020543/O-

76 οι μύθοι του 1821

http://www.scribd.com/doc/19479325/-1821-

77 λόγοι για μια εχθρότητα – σχετικά με τα μμε

http://www.scribd.com/doc/19381154/-

78 τι κάνουμε σε περίπτωση σύλληψης

http://www.scribd.com/doc/19479322/-

79 πανκσ και βρετανικη εργατικη ταξη

http://www.scribd.com/doc/19479320/-

80 η φιλοσοφία του αθεϊσμού-emma goldman

http://www.scribd.com/doc/19460453/-emma-goldman

81 κράτος & επανάσταση

http://www.scribd.com/doc/19460556/-

82 λούμπεν προλεταριάτο

http://www.scribd.com/doc/19460555/-

83 ενάντια στην ελεημοσύνη – feral faun

http://www.scribd.com/doc/19460350/-feral-faun

84 η τέχνη ως εξουσιαστικός λόγος

http://www.scribd.com/doc/19460346/-

85 η εκκλησία υποστήριξε το θεσμό της δουλίας

http://www.scribd.com/doc/19460340/-

86 τα εργοστασια οπως οι φυλακες

http://www.scribd.com/doc/19395149/-

87 τεχνολογία και πάλη των τάξεων

http://www.scribd.com/doc/19395148/-

89 η αποτυχία του χριστιανισμού-έμμα γκόλντμαν

http://www.scribd.com/doc/19381168/-

90 κριτική της οργάνωσης

http://www.scribd.com/doc/19460348/-

91 μια απροκάλυπτη υπεράσπιση του χάους της άμεσης δράσης

http://www.scribd.com/doc/19395146/-

92 μικρό εγχειρίδιο για διαδηλωτές

http://www.scribd.com/doc/19395145/-

93 μύθος του αναρχοσυνδικαλισμού

http://www.scribd.com/doc/19381157/-

94 η ιδεολογία του μεταμοντέρνου αναρχισμού

http://www.scribd.com/doc/19381155/-

52 Ronald D. Laing – Ποιός είναι φρενοβλαβής (Σύντομη συνέντευξη.)

53 T.S. SZASZ – R.D. LAING Δύο δοκίμια για τη Ψυχιατρική Καταπίεση

http://www.scribd.com/doc/523012/TS-SZASZ-RD-LAING-

54 Ψυχοδικτατορία-Γιώργου Στάμκου

http://www.scribd.com/doc/4987691/-

56 Wilhelm Reich

http://www.scribd.com/doc/19020155/Wilhelm-Reich

57 Για τη σημαία και το έθνος

http://www.scribd.com/doc/6512030/-

58 Βιλχεμ Ραιχ – Άκου ανθρωπάκο

http://www.scribd.com/doc/3231177/-

59 Φραντς Κάφκα – Αφορισμοί

http://www.scribd.com/doc/20129608/Φραντς-Κάφκα-Αφορισμοί

60 Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΙΑΣ ΒΟΛΤΑΣ. Ανοιχτή επιστολή του Νικόλα Άσιμου

http://www.scribd.com/doc/19687937/-

61 Ο ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΜΑΗΣ ΤΟΥ 68. Αφιέρωμα

http://www.scribd.com/doc/5688728/-68

62 Chomsky – Foucault – ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

http://www.scribd.com/doc/3763976/Chomsky-Foucault-

63 η οκτωβριανη επανασταση και το μετα- μια αναρχικη προσεγγιση

http://www.scribd.com/doc/19460452/-

64 Murray Bookchin-Ο μαρξισμός σαν αστική κοινωνιολογία

http://www.scribd.com/doc/20674032/Murray-Bookchin-Ο-μαρξισμός-σαν-αστική-κοινωνιολογία

65 Jobe Kovata-Η βίβλος για αθεόφοβους

http://www.scribd.com/doc/20815180/Jobe-Kovata-Η-βίβλος-για-αθεόφοβους

69 Luigi Fabri-Κριτική στο βιβλίο του Λένιν ”Κράτος & Επανάσταση”

http://www.scribd.com/doc/20814015/Luigi-Fabri-Κριτική-στο-βιβλίο-του-Λένιν-Κράτος-Επανάσταση

70 Murray Bookchin-Η ισπανική επανάσταση του 1936

http://www.scribd.com/doc/20673528/Murray-Bookchin-Η-ισπανική-επανάσταση-του-1936

71 E. J. Hobsbawm-Έθνη και εθνικισμός από το 1780

http://www.scribd.com/doc/20673829/E-J-Hobsbawm-Έθνη-και-εθνικισμός-από-το-1780

72 Τζουλιάνο Τζουφρέντα. Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΗΣΤΕΙΑ

http://www.scribd.com/doc/8943908/-

73 Camille Marino – Η σιωπή είναι συνενοχή

http://www.scribd.com/doc/20577244/Camille-Marino-Η-σιωπή-είναι-συνενοχή

74 μανιφέστο του ελευθεριακού κομμουνισμού

http://www.scribd.com/doc/19460454/-

75 οι κομμουνιστικές καταβολές του αναρχισμού

http://www.scribd.com/doc/19460561/-

1 σχόλιο

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", "οικοδομική φούσκα", "οικονομική κρίση", "παιδεία" ξεφτίλας, Eagainst, προπαγάνδα παπαγαλάκια, Άνθρωπος κοινωνικά καθορισμένος, χαφιεδοτσουρμο, Έθνος, Αυτοοργάνωση Αυτοδιαχείριση, Αναρχισμός, Αναλύσεις, Ερρίκο Μαλατέστα, Ελευθεριακός Κόσμος, Η συνειδητοποίηση της άγνοιας μας εφόδιο για να μάθουμε, Κατασκευάζοντας συναίνεση, ΜΜΕξαπάτησης, Μαρφιν Λαική, Ο κυριάρχος μαλάκας ανά πενταετία, Ο μαζάνθρωπος μαλάκας, Πόσο μαλάκας είσαι τελικά φιλήσυχε φιλειρηνικέ, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, Τζορτζ Οργουελ Αναρχικός Δημοσιογράφος Συγγραφέας, Το Επαναστατικό Πνεύμα Κροπότκιν

Ούτε θεός ούτε αφέντης – Για μια ιστορία του αναρχικού κινήματος του ελλαδικού χώρου- Αναρχική σελίδα με θεωρητικά κείμενα βιβλία μεταφράσεις κλπ

http://ngnm.vrahokipos.net/index.php

 

ΟΥΤΕ ΘΕΟΣ – ΟΥΤΕ ΑΦΕΝΤΗΣ

Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία,
είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.

 

bottom

 

Σχολιάστε

Filed under Αναρχισμός, Αναρχοσυνδικαλισμός, Βραχόκηπος Αναρχική Ιστοσελίδα, Βιβλία, Βιντεοθήκη, Ερρίκο Μαλατέστα, βίντεο, ούτε θεός ούτε αφέντης

Ερρίκο Μαλατέστα: Αναρχία

από το αναρχικό σάτι

 

http://eagainst.com/articles/%CE%B5%CF%81%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF/

 

Ερρίκο Μαλατέστα: Αναρχία (μέρος πρώτο) 
06/09/2012 | » 

Print Friendly

Το δοκίμιο του Ερρίκο Μαλατέστα «Αναρχία» γράφτηκε το 1891. Αν και έχουν περάσει 121 χρόνια από τότε, παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο και δεν μπορεί να θεωρηθεί ξεπερασμένο (παρά μόνο ίσως σε εντελώς επουσιώδη σημεία – κι αυτό λόγω του διαφορετικού σταδίου «ανάπτυξης» στο οποίο βρίσκεται σήμερα ο καπιταλισμός – τα  οποία όμως δεν επηρεάζουν την ουσία της πολιτικής ανάλυσης που επιχειρείται). Ειδικά όσον αφορά την πραγματική νοηματοδότηση της Αναρχίας, του Κράτους, της κυβέρνησης και των εξουσιαστικών θεσμών εν γένει, ο Μαλατέστα καταφέρνει ν’  αποσαφηνίσει και να προσδιορίσει τις έννοιες αυτές εμπεριστατωμένα και με τρόπο εμφατικό. Πράγματα που σε κάποιους φαίνονται αυτονόητα αλλά στη εποχή της πλήρους σύγχυσης και πολιτικής απάθειας που διανύουμε, ίσως πρέπει να επανανακαλυφθούν. Στην ανάρτηση αυτή εμπεριέχεται το πρώτο κεφάλαιο (από τα τρία) του δοκιμίου, σε μετάφραση Νίκου Β. Αλεξίου, Εκδόσεις «Ελεύθερος Τύπος» 1977. Η μετατροπή από το πολυτονικό στο μονοτονικό σύστημα έγινε από εμένα, ενώ διορθώθηκαν και ελάχιστα τυπογραφικά λάθη.

Η αναρχία είναι μια λέξη που προέρχεται απ’ τα Ελληνικά και σημαίνει, αυστηρά μιλώντας, δίχως κυβέρνηση: την κατάσταση ενός λαού δίχως οποιαδήποτε συγκροτημένη εξουσία.

Πρωτού ν’ αρχίσει να θεωρείται σα δυνατή κι επιθυμητή, από μια ολόκληρη τάξη διανοητών, μια τέτοια οργάνωση, έτσι ώστε να θεωρηθεί σα σκοπός ενός κινήματος (που έχει γίνει τώρα ένας απ’ τους πιο σημαντικούς παράγοντες στο σύγχρονο κοινωνικό πόλεμο), η λέξη αναρχία χρησιμοποιείται γενικά με την έννοια της αταξίας και της σύγχυσης κι εξακολουθεί να υιοθετείται μ’ αυτή την έννοια απ’ τον αδαή κι από αντιπάλους που ενδιαφέρονται να διαστρεβλώσουν την αλήθεια.

Δε θα υπεισέλθουμε σε φιλοσοφικές συζητήσεις, γιατί το πρόβλημα δεν είναι φιλοσοφικό αλλά ιστορικό. Η κοινή ερμηνεία της λέξης δεν παρανοεί την πραγματική της ετυμολογική έννοια, αλλά αποτελεί παράγωγό της, που οφείλεται στην προκατάληψη ότι η κυβέρνηση πρέπει ν’ αποτελεί μια αναγκαιότητα της οργάνωσης της κοινωνικής ζωής κι ότι συνακόλουθα μια κοινωνία δίχως κυβέρνηση είναι μοιραίο να παραδοθεί στην αταξία και να ταλαντεύεται ανάμεσα στην αχαλίνωτη κυριαρχία μερικών και στην τυφλή εκδίκηση άλλων.

Η ύπαρξη αυτής της προκατάληψης κι η επίδρασή της πάνω στο νόημα που το κοινό έχει δώσει στη λέξη, εξηγείται εύκολα.

Ο άνθρωπος, όπως όλα τα ζωντανά όντα, προσαρμόζεται στις συνθήκες μέσα στις οποίες ζει και μεταβιβάζει κληρονομικά τις αποκτημένες του συνήθειες. Έτσι, έχοντας γεννηθεί και ζήσει μέσα στην υποδούλωση, όντας ο απόγονος μιας μακράς αλυσίδας σκλάβων, ο άνθρωπος, όταν άρχισε να σκέπτεται, πίστεψε ότι η υποδούλωση αποτελούσε μια βασική προϋπόθεση της ζωής κι η ελευθερία φαινόταν σ’ αυτόν αδύνατη. Ο εργάτης, παρόμοια, αναγκασμένος για αιώνες να εξαρτάται για  να εργαστεί, δηλαδή, για να φάει, απ’ την καλή θέληση του αφεντικού του και συνηθισμένος να βλέπει την ίδια του τη ζωή στη διάθεση εκείνων που κατέχουν τη γη και το κεφάλαιο, έχει καταλήξει να πιστεύει, πως το αφεντικό του είναι που του δίνει τροφή και ρωτάει με αφέλεια πώς θα ‘ταν δυνατό να ζήσει, αν δεν είχε από πάνω του κανένα αφεντικό;

Με τον ίδιο τρόπο, ένας άνθρωπος του οποίου τα άκρα είναι ενωμένα απ’ η γέννα, αλλά που μολοντούτο έχει ανακαλύψει πώς να βαδίζει κουτσά στραβά, μπορεί ν’ αποδώσει στα ίδια ακριβώς αυτά τα δεσμά που τον παραλύουν, την ικανότητά του να κινείται, ενώ, αντίθετα, αυτά εκμηδένιζαν και παρέλυαν την μυϊκή ενέργεια των άκρων του.

Αν ύστερα προσθέσουμε στο φυσικό αποτέλεσμα της συνήθειας, την εκπαίδευση που παίρνει απ’ το αφεντικό του, τον παπά, το δάσκαλο κλπ. που έχουν όλοι συμφέρον να διδάσκουν ότι ο εργοδότης κι η κυβέρνηση είναι απαραίτητοι, αν προσθέσουμε το δικαστή και τον αστυνομικό, για ν’ αναγκάσουν εκείνους που σκέπτονται διαφορετικά – και που προσπαθούν ίσως να διαδώσουν τις απόψεις τους – να το βουλώσουν, θα καταλάβουμε πώς εδραιώθηκε η προκατάληψη αναφορικά με την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα των αφεντικών και των κυβερνήσεων. Φανταστείτε ένα γιατρό να παρουσιάζει μια πλήρη θεωρία με χίλια-δυο έξυπνα επινοημένα παραδείγματα, για να πείσει τον άνθρωπο με τα ενωμένα άκρα πως, αν ελευθερωνόταν τα άκρα του, δε θα μπορούσε να περπατήσει, ή ακόμα και να ζήσει. Ο άνθρωπος θα υπεράσπιζε τα δεσμά του με σθένος και θα θεωρούσε σαν εχθρό του οποιονδήποτε θα προσπαθούσε να του τα κόψει.

Επομένως, αν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η κυβέρνηση είναι απαραίτητη κι ότι δίχως κυβέρνηση θα υπάρξει αταξία και σύγχυση, είναι φυσικό και λογικό να υποθέτουμε ότι η αναρχία, η οποία σημαίνει απουσία κυβέρνησης, πρέπει επίσης να σημαίνει την απουσία τάξης.

Ούτε αυτό το γεγονός είναι απαράμιλλο μέσα στην ιστορία των λέξεων. Σ’ εκείνες τις εποχές και χώρες, όπου οι άνθρωποι θεωρούσαν απαραίτητη την κυβέρνηση από έναν άνθρωπο (μοναρχία), η λέξη δημοκρατία, (δηλαδή, η κυβέρνηση που ασκείται από πολλούς) χρησιμοποιήθηκε ακριβώς όπως κι η Αναρχία, για να υποδηλώσει την αταξία και τη σύγχυση. Ίχνη αυτού του νοήματος της λέξης μπορούν να βρεθούν ακόμα και στις λαϊκές διαλέκτους όλων σχεδόν των χωρών.

Όταν αλλάξει αυτή η γνώμη και το κοινό πειστεί πως η κυβέρνηση δεν είναι απαραίτητη, αλλά εξαιρετικά βλαβερή, η λέξη αναρχία, επειδή ακριβώς σημαίνει δίχως κυβέρνηση, θα γίνει ισοδύναμη με τη φυσική τάξη, την αρμονία των αναγκών και των συμφερόντων όλων, την πλήρη ελευθερία με πλήρη αλληλεγγύη.

Επομένως, δεν έχουν δίκιο εκείνοι που λένε ότι οι Αναρχικοί έχουν διαλέξει άσχημα το όνομά τους, επειδή είναι λαθεμένα κατανοημένο απ’ τις μάζες κι οδηγεί σε μια λαθεμένη ερμηνεία. Το λάθος δεν προέρχεται από τη λέξη αλλά απ’ το όλο πράγμα. Η δυσκολία που συναντούν οι Αναρχικοί, διαδίδοντας τις ιδέες τους, δεν εξαρτάται από το όνομα που έχουν δώσει στον εαυτό τους, αλλά απ’ το γεγονός ότι οι ιδέες τους πλήττουν ολοκληρωτικά τις βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις τις οποίες έχουν οι άνθρωποι για τη λειτουργία της κυβέρνησης, ή του κράτους, όπως λέγεται.

Πρωτού να προχωρήσουμε παραπέρα, θα ‘ναι καλό να εξηγήσουμε αυτή την τελευταία λέξη (το Κράτος) που, κατά τη γνώμη μας, αποτελεί την αληθινή αιτία πολλής παρανόησης.

Οι αναρχικοί γενικά χρησιμοποιούν τη λέξη Κράτος για να υποδηλώσουν όλο εκείνο το σύνολο θεσμών, πολιτικών, νομοθετικών, δικαστικών, στρατιωτικών, οικονομικών κλπ. με τους οποίους η διαχείριση των δικών τους υποθέσεων, η καθοδήγηση της προσωπικής τους πορείας κι η φροντίδα περιφρούρησης της ίδιας τους της ασφάλειας, αφαιρούνται απ’ τους ανθρώπους και ανατίθενται σε ορισμένα άτομα κι αυτά, είτε με σφετερισμό είτε με εκλογή, προικίζονται με το δικαίωμα να κάνουν νόμους, που να ισχύουν για όλους και να αναγκάζουν το κοινό να τους σέβεται, κάνοντας, γι’ αυτό το σκοπό, χρήση της συλλογικής δύναμης της κοινότητας.

Σ’ αυτή την περίπτωση η λέξη Κράτος σημαίνει κυβέρνηση, ή αν προτιμάτε, αποτελεί την αφηρημένη έκφραση της οποίας η προσωποποίηση είναι η κυβέρνηση. Συνακόλουθα, τέτοιες εκφράσεις όπως Κατάργηση του Κράτους, ή Κοινωνία δίχως το Κράτος, συμφωνούν τέλεια με την αντίληψη με την οποία οι Αναρχικοί θέλουν να εκφράσουν την καταστροφή κάθε πολιτικού θεσμού, που βασίζεται στην εξουσία και τη συγκρότηση μιας ελεύθερης κι εξισωτικής κοινωνίας, που βασίζεται στην αρμονία των συμφερόντων και στην εθελοντική συνεισφορά όλων για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Όμως η λέξη Κράτος έχει πολλά άλλα νοήματα κι ανάμεσα σ’ αυτά είναι μερικά που προσφέρονται για παρερμηνεία, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούνται μεταξύ ανθρώπων των οποίων η θλιβερή κοινωνική κατάσταση δεν τους έχει προσφέρει την άνεση να συνηθίσουν τις λεπτές διακρίσεις της επιστημονικής γλώσσας, ή, χειρότερα, όταν υιοθετούνται δόλια από εχθρούς, που ενδιαφέρονται να προκαλέσουν σύγχυση στην έννοια ή δεν επιθυμούν να την καταλάβουν. Έτσι η λέξη Κράτος χρησιμοποιείται συχνά για να υποδηλώσει οποιαδήποτε δοσμένη κοινωνία, ή συνάθροιση ανθρώπινων όντων, ενωμένων σε μια δοσμένη εδαφική περιοχή και που αποτελεί εκείνο που ονομάζουμε κοινωνική ομάδα, ανεξάρτητα απ’ τον τρόπο με τον οποίο ομαδοποιούνται τα μέλη του παραπάνω σώματος ή απ’ τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσά τους. Η λέξη Κράτοςχρησιμοποιείται επίσης απλά σαν ένα συνώνυμο της κοινωνίας. Εξαιτίας αυτών των νοημάτων της λέξης, οι εχθροί μας πιστεύουν, ή μάλλον υποκρίνονται ότι πιστεύουν, ότι οι Αναρχικοί θέλουν να καταργήσουν κάθε κοινωνική σχέση και κάθε συλλογική δουλειά και να υποβιβάσουν τον άνθρωπο σε μια κατάσταση απομόνωσης, δηλαδή, σε μια κατάσταση χειρότερη απ’ τη βαρβαρότητα.

Με τη λέξη Κράτος, ξανά, εννοείται μόνο η ανώτατη διοίκηση μιας χώρας, η κεντρική εξουσία, σε αντίθεση με την περιφερειακή ή κοινοτική εξουσία κι επομένως ορισμένοι άλλοι νομίζουν ότι οι Αναρχικοί επιθυμούν απλά μια περιφερειακή αποκέντρωση, αφήνοντας άθικτη την αρχή της κυβέρνησης και συγχέουν έτσι την Αναρχία με την κοινοτική κυβέρνηση ή την κυβέρνηση των καντονιών.

Τέλος το Κράτος σημαίνει κατάσταση, τρόπο ζωής, την τάξη της κοινωνικής ζωής κλπ., κι επομένως λέμε, λογουχάρη, ότι είναι απαραίτητο ν’ αλλάξουμε την οικονομική κατάσταση των εργαζόμενων τάξεων ή ότι το Κράτος της Αναρχίας είναι το μόνο Κράτος που οικοδομείται πάνω στις αρχές της αλληλεγγύης κι άλλες παρόμοιες φράσεις. Έτσι, αν επίσης πούμε, με μια άλλη έννοια, ότι επιθυμούμε να καταργήσουμε το Κράτος, μπορεί να εμφανιστούμε αμέσως σαν παράλογοι κι αντιφατικοί.

Γι’ αυτούς τους λόγους, πιστεύουμε ότι θα  ’ταν καλύτερα να χρησιμοποιούμε την έκφρασηκατάργηση του Κράτους όσο πιο λίγο μπορούμε και να την αντικαταστήσουμε με μια άλλη, πιο ξεκάθαρη και πιο συγκεκριμένη – την κατάργηση της κυβέρνησης.

Η τελευταία θα είναι η έκφραση που θα χρησιμοποιηθεί στην πορεία αυτού του δοκίμιου.

Έχουμε πει ότι Αναρχία σημαίνει κοινωνία δίχως κυβέρνηση. Αλλά είναι η συντριβή της κυβέρνησης δυνατή, επιθυμητή ή σοφή; Ας δούμε.

Τι είναι κυβέρνηση; Υπάρχει μια αρρώστια του ανθρώπινου μυαλού που ονομάζεται μεταφυσική τάση, η οποία κάνει τον άνθρωπο, αφού αφαιρέσει την ποιότητα από ένα αντικείμενο με λογική διαδικασία, να υπόκειται σ’ ένα είδος παραίσθησης που τον κάνει να συγχέει την αφαίρεση με το πραγματικό πράγμα. Αυτή η μεταφυσική τάση, παρά τα πλήγματα που έχει δεχθεί απ’ τη θετική επιστήμη, είναι ακόμα γερά ριζωμένη στο μυαλό της πλειονότητας των σημερινών συνανθρώπων μας. Έχει τέτοια επιρροή, που πολλοί θεωρούν την κυβέρνηση σαν πραγματική οντότητα, με ορισμένες δοσμένες ιδιότητες λογικής, δικαιοσύνης, ανεξάρτητα απ’ τους ανθρώπους που συγκροτούν την κυβέρνηση.

Για κείνους που σκέπτονται μ’ αυτό τον τρόπο, η κυβέρνηση, ή το Κράτος, είναι η αφηρημένη κοινωνική εξουσία κι εκπροσωπεί, πάντοτε αφηρημένα, το γενικό συμφέρον. Αποτελεί την έκφραση των δικαιωμάτων όλων και θεωρείται ότι περιορίζεται απ’ τα δικαιώματα του καθένα. Αυτός ο τρόπος κατανόησης της κυβέρνησης υποστηρίζεται από εκείνους που έχουν συμφέρον, για τους οποίους η διατήρηση της αρχής της εξουσίας αποτελεί μια επιτακτική αναγκαιότητα και πρέπει πάντοτε να επιβιώνει, παρά τα λάθη και τις πλάνες των προσώπων που εξασκούν την εξουσία.

Για μας, η κυβέρνηση αποτελεί το σύνολο των κυβερνώντων κι οι κυβερνώντες – βασιλιάδες, πρόεδροι, υπουργοί, μέλη του κοινοβουλίου – είναι εκείνοι που έχουν τη δύναμη να κάνουν νόμους που ρυθμίζουν τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους και να επιβάλουν την υπακοή σ’ αυτούς τους νόμους. Είναι εκείνοι που καθορίζουν κι απαιτούν τους φόρους, επιβάλουν την στρατιωτική θητεία, δικάζουν και τιμωρούν τους παραβάτες του νόμου. Υποβάλουν τους ανθρώπους σε κανονισμούς και επιβλέπουν και επικυρώνουν τα ιδιωτικά συμβόλαια. Μονοπωλούν ορισμένους κλάδους της παραγωγής και των δημοσίων υπηρεσιών ή, αν θέλουν, όλη την παραγωγή και τις δημόσιες υπηρεσίες. Προωθούν ή εμποδίζουν την ανταλλαγή των αγαθών. Κάνουν πόλεμο ή ειρήνη με τις κυβερνήσεις των άλλων χωρών. Επιτρέπουν ή αναστέλλουν το ελεύθερο εμπόριο και πολλά άλλα πράγματα. Κοντολογίς, οι κυβερνήτες είναι εκείνοι που έχουν τη δύναμη, σ’ ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, να χρησιμοποιούν τη συλλογική δύναμη της κοινωνίας, δηλαδή, τη φυσική, πνευματική κι οικονομική δύναμη όλων, να υποχρεώνουν τον καθένα σύμφωνα με τη θέλησή τους. Κι αυτή η εξουσία αποτελεί, κατά τη γνώμη μας, την ίδια ακριβώς την αρχή της κυβέρνησης και της εξουσίας.

Αλλά για ποιο λόγο υπάρχει η κυβέρνηση;

Γιατί να περιορίζει την ελευθερία και την πρωτοβουλία του καθένα για χάρη των άλλων ατόμων; Γιατί τους δίνει τη δύναμη να είναι τ’ αφεντικά, με ή χωρίς τη συγκατάθεση του καθένα; Μήπως οι κυβερνώντες είναι τόσο εξαιρετικά προικισμένοι άνθρωποι που να μπορούν ν’ αντιπροσωπεύουν τις μάζες και να ενεργούν για χάρη των συμφερόντων όλων των ανθρώπων, καλύτερα απ’ ό,τι θα μπορούσαν οι τελευταίοι να ενεργήσουν για λογαριασμό τους; Μήπως είναι τόσο αλάνθαστοι κι αδιάφθοροι ώστε να μπορεί κανείς να τους εμπιστευτεί, τη μοίρα του καθένα κι όλων, στηριζόμενος  στη γνώση και την τιμιότητά τους;

Ακόμα κι αν υπήρχαν άνθρωποι με άπειρη τιμιότητα και γνώση, ακόμα κι αν υποθέσουμε ό,τι δεν έχει ποτέ συμβεί στην ιστορία κι ό,τι πιστεύουμε ότι δε θα μπορούσε ποτέ να συμβεί, δηλαδή, ότι η κυβέρνηση μπορεί να περιέρθει στους ικανότερους και τους καλύτερους, μήπως η κατοχή της κυβερνητικής εξουσίας θα προσέθετε τίποτα στην ευεργετική τους επίδραση; Δε θα την παρέλυε μάλλον ή θα την κατέστρεφε; Γιατί εκείνοι που κυβερνούν θεωρούν απαραίτητο να ασχολούνται με πράγματα που δεν καταλαβαίνουν και, πάνω απ’ όλα, να χάνουν το μεγαλύτερο μέρος της ενεργητικότητάς τους για να κρατηθούν στην εξουσία, προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τους φίλους τους, να κρατήσουν κάτω από έλεγχο τους δυσαρεστημένους και να υποτάξουν τους εξεγερμένους;

Ξανά, έστω κι αν οι κυβερνήτες είναι καλοί ή κακοί, σοφοί ή αδαείς, πώς κερδίζουν την εξουσία; Επιβάλλονται με το δίκαιο του πολέμου της κατάκτησης ή της επανάστασης; Κι αν συμβαίνει αυτό, τί εγγυήσεις έχει το κοινό ότι οι νόμοι τους έγιναν με γνώμονα το κοινό καλό; Σ’ αυτή την περίπτωση είναι απλώς θέμα σφετερισμού κι αν η υπήκοοι είναι δυσαρεστημένοι δεν τους απομένει τίποτα άλλο παρά ν’ αποτινάξουν το ζυγό με τα όπλα. Μήπως οι κυβερνήτες εκλέγονται από μια ορισμένη τάξη ή κόμμα; Τότε θα θριαμβεύσουν αναπόφευκτα οι ιδέες αυτής της τάξης, ή του κόμματος και θα θυσιαστούν οι επιθυμίες και τα συμφέροντα των άλλων. Μήπως εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία; Τώρα οι αριθμοί αποτελούν το μόνο κριτήριο κι οι τελευταίοι είναι φανερό ότι δεν αποτελούν απόδειξη λογικής, δικαιοσύνης ή ικανότητας. Στην καθολική ψηφοφορία, αυτοί που εκλέγονται είναι εκείνοι που γνωρίζουν καλύτερα πώς να κερδίσουν τις μάζες. Η μειοψηφία, που μπορεί να συμβαίνει να είναι η μισή δύναμη των εκλογέων μείον ένα, θυσιάζεται. Επιπλέον, η εμπειρία έχει δείξει ότι είναι αδύνατο να βρεθεί ένα εκλογικό σύστημα που να εξασφαλίζει την πραγματικά την εκλογή της πραγματικής πλειοψηφίας.

Πολλές και διάφορες είναι οι θεωρίες με τις οποίες ορισμένοι άνθρωποι έχουν επιδιώξει να δικαιολογήσουν την ύπαρξη της κυβέρνησης. Βασίζονται, όμως, όλες, παραδεδεγμένα ή όχι, στην υπόθεση ότι τα άτομα μιας κοινωνίας έχουν αντίθετα συμφέροντα κι ότι μια εξωτερική ανώτερη δύναμη είναι απαραίτητη για να υποχρεώσει μερικούς να σέβονται τα συμφέροντα των άλλων, καθορίζοντας κι επιβάλλοντας έναν κανόνα ρύθμισης, σύμφωνα με τον οποίο τα αντιμαχόμενα συμφέροντα πρέπει να εναρμονίζονται όσο το δυνατό περισσότερο και σύμφωνα με τον οποίο ο καθένας πρέπει ν’ απολαμβάνει τη μεγαλύτερη δυνατή απόλαυση με τη μικρότερη δυνατή θυσία. Αν, λένε οι θεωρητικοί της εξουσιαστικής σχολής, τα συμφέροντα, οι τάσεις κι οι επιθυμίες ενός ατόμου

βρίσκονται σε αντίθεση μ’ εκείνες ενός άλλου ατόμου ή ίσως όλης της κοινωνίας, ποιός θα ‘χει το δικαίωμα και τη δύναμη να υποχρεώσει το ένα να σεβαστεί τα συμφέροντα του άλλου ή των άλλων; Ποιός θα μπορεί να εμποδίσει το συγκεκριμένο πολίτη να προσβάλει το γενικό καλό; Η ελευθερία του καθένα, λένε, έχει σαν όριό της την ελευθερία των άλλων. Αλλά ποιός θα καθορίσει αυτά τα όρια και ποιός θα επιβάλει το σεβασμό τους; Ο φυσικός ανταγωνισμός των συμφερόντων και των παθών δημιουργεί την αναγκαιότητα της κυβέρνησης και δικαιολογεί την εξουσία. Η εξουσία επεμβαίνει σα διαιτητής στον κοινωνικό ανταγωνισμό και καθορίζει τα όρια των δικαιωμάτων και των καθηκόντων του καθένα.

Αυτή είναι η θεωρία• αλλά για να είναι βάσιμη η θεωρία, πρέπει να βασίζεται σε μια εξήγηση των γεγονότων. Ξέρουμε καλά πως στην κοινωνική οικονομία επινοούνται πολύ συχνά διάφορες θεωρίες για να δικαιολογήσουν τα γεγονότα, δηλαδή, για να υπερασπίσουν τα προνόμια και να προκαλέσουν την ομαλή αποδοχή τους από εκείνους οι οποίοι αποτελούν τα θύματά τους. Ας εξετάσουμε εδώ αυτά καθεαυτά τα γεγονότα.

Σ’ ολόκληρη την ιστορική πορεία, όπως και στη σημερινή εποχή, η κυβέρνηση εμφανίζεται είτε σαν ωμή, βίαιη, αυθαίρετη κυριαρχία των πολλών απ’ τους λίγους ή αποτελεί ένα όργανο που επινοήθηκε για να εξασφαλίζει την κυριαρχία και το προνόμιο σ’ εκείνους που, με τη βία, την απάτη ή την κληρονομιά, έχουν οικειοποιηθεί όλα τα μέσα της ζωής και κύρια και πρωταρχικά τη γη, διαμέσου των οποίων κρατάνε υπόδουλους τους ανθρώπους, κάνοντάς τους να δουλεύουν για κείνους.

Οι κυβερνήσεις καταπιέζουν τους ανθρώπους με δυο τρόπους, είτε άμεσα, με ωμή βία, δηλαδή, φυσική βία, ή έμμεσα, απογυμνώνοντάς τους απ’ τα μέσα συντήρησης κι υποβιβάζοντάς τους έτσι στην αδυναμία. Η πολιτική εξουσία γεννήθηκε με την πρώτη μέθοδο• το οικονομικό προνόμιο προήλθε από τη δεύτερη. Οι κυβερνήσεις μπορούν επίσης να καταπιέσουν τον άνθρωπο επενεργώντας πάνω στη συναισθηματική του φύση και μ’ αυτό τον τρόπο συνιστούν τη θρησκευτική εξουσία. Κανένας άλλος λόγος δεν κρύβεται πίσω απ’ τη διάδοση των θρησκευτικών προλήψεων, εκτός απ’ το ότι υπερασπίζουν κι εδραιώνουν τα πολιτικά κι οικονομικά προνόμια.

Στην πρωτόγονη κοινωνία, όταν ο κόσμος δεν ήταν τόσο πυκνοκατοικημένος όσο είναι τώρα κι οι κοινωνικές σχέσεις ήταν λιγότερο πολύπλοκες, αν οποιαδήποτε περίσταση εμπόδιζε τη δημιουργία συνηθειών κι εθίμων αλληλεγγύης, ή κατέστρεφε τα ήδη υπάρχοντα κι εγκαθίδρυε την κυριαρχία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο, οι δύο εξουσίες, η πολιτική κι η θρησκευτική, βρίσκονταν ενωμένες στα ίδια χέρια – συχνά στα χέρια ενός μόνο ατόμου. Εκείνοι που είχαν κατακτήσει και απομυζήσει τους άλλους, τους υποχρέωσαν να γίνουν υπηρέτες τους και να κάνουν τα πάντα γι’ αυτούς, σύμφωνα με τα καπρίτσια τους. Οι νικητές ήταν κάποτε ιδιοκτήτες, νομοθέτες, βασιλιάδες, δικαστές και δήμιοι.

Αλλά με την αύξηση του πληθυσμού, με την ανάπτυξη των αναγκών, με την πολυπλοκοποίηση των κοινωνικών σχέσεων, η παρατεινόμενη συνέχιση ενός τέτοιου δεσποτισμού έγινε αδύνατη. Για την ίδια τους την ασφάλεια, οι εξουσιαστές, συχνά παρά τη θέλησή τους, αναγκάστηκαν να στηριχτούν πάνω σε μια προνομιούχα τάξη, δηλαδή, σ’ ένα ορισμένο αριθμό ατόμων με κοινά συμφέροντα κι υποχρεώθηκαν επίσης να επιτρέψουν σε καθένα απ’ αυτά τα άτομα να φροντίσει τη συντήρησή του. Μολοντούτο επιφύλαξαν για τον εαυτό τους τον ανώτερο ή τελικό έλεγχο. Με άλλα λόγια, οι εξουσιαστές επιφύλαξαν στον εαυτό τους το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται όλους, όπως τους βολεύει και έτσι να ικανοποιούν τη βασιλική τους ματαιοδοξία. Έτσι ο ιδιωτικός πλούτος αναπτύχθηκε κάτω απ’ τη σκιά της άρχουσας εξουσίας, για την προστασία της και – συχνά ασυνείδητα – σα συνεργός της. Η ιδιοκτητική τάξη εμφανίστηκε και, συγκεντρώνοντας λίγο-λίγο στα χέρια της όλα τα μέσα παραγωγής, τις ίδιες ακριβώς πηγές της ζωής – τη γεωργία, τη βιομηχανία και την ανταλλαγή – κατέληξε να γίνει εξουσία κι η ίδια. Αυτή η εξουσία, με την ανωτερότητα των μέσων δράσης της και τη μεγάλη μάζα των συμφερόντων που αγκαλιάζει, καταλήγει πάντα να υποτάσσει, περισσότερο ή λιγότερο φανερά, την πολιτική εξουσία, δηλαδή, την κυβέρνηση, την οποία κάνει χωροφύλακά της.

Αυτό το φαινόμενο έχει επαναληφθεί συχνά μέσα στην ιστορία. Κάθε φορά που, η φυσική ωμή βία, έχει επικρατήσει στην κοινωνία με στρατιωτική επιχείρηση, οι κατακτητές έχουν δείξει την τάση να συγκεντρώνουν στα χέρια τους την κυβέρνηση και την ιδιοκτησία. Επειδή όμως η κυβέρνηση δεν μπορεί, σε κάθε περίπτωση, να παρακολουθεί την παραγωγή του πλούτου και να ελέγχει και να διευθύνει τα πάντα, το βρίσκει απαραίτητο να συμβιβαστεί με μια ισχυρή τάξη κι έτσι καθιερώνεται ξανά η ατομική ιδιοκτησία. Μαζί μ’ αυτή εμφανίζεται κι η διάκριση των δυο ειδών εξουσίας, της εξουσίας των προσώπων που ελέγχουν τη συλλογική δύναμη της κοινωνίας κι εκείνης των ιδιοκτητών, απ’ τους οποίους εξαρτώνται βασικά οι κυβερνώντες, επειδή οι ιδιοκτήτες ελέγχουν τις πηγές της συλλογικής δύναμης που αναφέραμε παραπάνω.

Αυτή η κατάσταση πραγμάτων δεν έχει ποτέ οξυνθεί τόσο πολύ όσο στη σημερινή εποχή. Η ανάπτυξη της παραγωγής, η τεράστια επέκταση του εμπορίου, η φοβερή δύναμη που έχει αποκτήσει το χρήμα κι όλες οι οικονομικές συνέπειες που πηγάζουν απ’ την ανακάλυψη της Αμερικής, η εφεύρεση των μηχανών κλπ. έχουν εξασφαλίσει τέτοια υπεροχή στην καπιταλιστική τάξη, που δεν ικανοποιείται πια με το να ποντάρει στην υποστήριξη της κυβέρνησης κι έχει καταλήξει να επιθυμεί το σχηματισμό της κυβέρνησης μέσα από τους κόλπους της• μια κυβέρνηση, που ν’ αποτελείται από μέλη της τάξης της, να βρίσκεται συνεχώς κάτω απ’ τον έλεγχό της και να είναι ειδικά οργανωμένη για να την υπερασπίζει ενάντια στην πιθανή εκδίκηση των απόκληρων. Απ’ αυτό το γεγονός αντλεί την καταγωγή του το σύγχρονο κοινοβουλευτικό σύστημα.

Η κυβέρνηση σήμερα αποτελείται από ιδιοκτήτες ή από ανθρώπους της τάξης τους, που βρίσκονται τόσο ολοκληρωτικά κάτω από’ την επιρροή τους, ώστε οι πιο πλούσιοι να μην το θεωρούν απαραίτητο να πάρουν ένα ενεργό μέρος οι ίδιοι. Ο Ρότσιλντ, λογουχάρη, δε χρειάζεται να γίνει βουλευτής ή υπουργός, του αρκεί να κρατάει εξαρτημένους απ’ αυτόν βουλευτές και υπουργούς.

Σε πολλές χώρες, το προλεταριάτο συμμετέχει εικονικά στην εκλογή της κυβέρνησης• αυτή είναι μια παραχώρηση που έχει κάνει η μπουρζουαζία (δηλαδή, η ιδιοκτητική τάξη), είτε για να εξασφαλίσει με το μέρος της την λαϊκή υποστήριξη, στη διαμάχη της με τη βασιλική ή την αριστοκρατική εξουσία, ή για ν’ αποπροσανατολίσει την προσοχή του λαού απ’ την ίδια του την χειραφέτηση, δίνοντάς του ένα φαινομενικό μερίδιο στην πολιτική εξουσία. Ανεξάρτητα όμως απ’ το αν το πρόβλεψε η μπουρζουαζία ή όχι, όταν παραχώρησε για πρώτη φορά στο λαό το δικαίωμα της ψήφου, το γεγονός είναι ότι το δικαίωμα αυτό έχει αποδειχθεί στην πραγματικότητα μια απάτη, που χρησιμεύει μόνο για την εδραίωση της εξουσίας της αστικής τάξης, ενώ δίνει στα πιο ενεργητικά στοιχεία του προλεταριάτου μόνο τη χιμαιρική ελπίδα της προσέγγισης στην εξουσία.

Το ίδιο συμβαίνει και με την καθολική ψηφοφορία – θα μπορούσαμε να πούμε, ιδιαίτερα στην καθολική ψηφοφορία – η κυβέρνηση έχει παραμείνει ο υπηρέτης κι ο χωροφύλακας της αστικής τάξης. Πώς θα μπορούσε να ’ναι διαφορετικά; Αν η κυβέρνηση μπορούσε να φτάσει στο σημείο να γίνει αντιπαθητική, αν η ελπίδα της δημοκρατίας δεν μπορούσε να είναι ποτέ τίποτα παραπάνω από μια αυταπάτη που εξαπατούσε το λαό, η ιδιοκτητική τάξη, νοιώθοντας ότι απειλούνται τα συμφέροντά της, θα επαναστατούσε αμέσως και θα χρησιμοποιούσε όλη τη δύναμη και την επιρροή, που προέρχεται απ’ την κατοχή του πλούτου, για να υποβιβάσει την κυβέρνηση στην απλή λειτουργία να ενεργεί σα χωροφύλακας.

Σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο, όποιο όνομα κι αν παίρνει η κυβέρνηση, όποια κι αν είναι η καταγωγή της, ή, η οργάνωσή της, η βασική της λειτουργία είναι πάντα να καταπιέζει και να εκμεταλλεύεται τις μάζες και να υπερασπίζει τους καταπιεστές και τους εκμεταλλευτές. Τα βασικά της χαρακτηριστικά κι αναπόσπαστα όργανα είναι ο χωροφύλακας κι ο φοροεισπράκτορας, ο στρατιώτης κι η φυλακή. Και σ’ αυτά προσθέτονται αναγκαστικά ο παπάς ή ο δάσκαλος, που προστατεύονται κι υποστηρίζονται απ’ την κυβέρνηση, για να καταστήσουν το πνεύμα των ανθρώπων δουλικό και να τους κάνουν πειθήνιους κάτω απ’ το ζυγό.

Βέβαια, πρόσθετα σ’ αυτή την πρωταρχική δουλειά, σ’ αυτό το βασικό τομέα της κυβερνητικής δράσης, έχουν προστεθεί με τον καιρό και άλλοι τομείς. Παραδεχόμαστε ακόμα ότι ποτέ ή σχεδόν ποτέ, δεν μπόρεσε να υπάρξει μια κυβέρνηση σε μια χώρα, που να ήταν εντελώς πολιτισμένη, δίχως να προσθέσει στις καταπιεστικές κι εκμεταλλευτικές της λειτουργίες κι άλλες χρήσιμες και αναπόσπαστες απ’ την κοινωνική ζωή. Αλλ’ αυτό το γεγονός δεν κάνει λιγότερο αληθινό το ότι η κυβέρνηση είναι, απ’ τη φύση της, ένα μέσο εκμετάλλευσης κι ότι η καταγωγή κι η θέση της την οδηγούν μοιραία στο να γίνει υπερασπιστής μιας άρχουσας τάξης, επιβεβαιώνοντας έτσι κι αυξάνοντας τα κακά της κυριαρχίας.

Η κυβέρνηση αναλαμβάνει το καθήκον να προστατεύσει, περισσότερο ή λιγότερο άγρυπνα, τη ζωή των πολιτών ενάντια σε άμεσες κι ωμές επιθέσεις, αναγνωρίζει και νομιμοποιεί έναν ορισμένο αριθμό δικαιωμάτων και πρωτόγονων συνηθειών κι εθίμων, δίχως τα οποία είναι αδύνατο να ζήσεις μέσα στην κοινωνία. Οργανώνει και διευθύνει ορισμένες δημόσιες υπηρεσίες, όπως το ταχυδρομείο, η συντήρηση κι η κατασκευή δρόμων, η φροντίδα της δημόσιας υγείας, φιλανθρωπικά ιδρύματα, εργατικές κατοικίες κλπ. και ποζάρει σαν προστάτης και ευεργέτης των φτωχών και των αδύνατων. Αλλά για ν’ αποδείξουμε την άποψή μας είναι αρκετό να παρατηρήσουμε πώς και γιατί εκπληρώνει αυτά τα καθήκοντα. Το γεγονός είναι πως ό,τι αναλαμβάνει η κυβέρνηση, εμπνέεται πάντα απ’ το πνεύμα της κυριαρχίας κι έχει την πρόθεση να υπερασπίσει, να επεκτείνει και να διαιωνίσει τα προνόμια της ιδιοκτησίας κι εκείνων των τάξεων, των οποίων η κυβέρνηση είναι ο αντιπρόσωπος κι ο υπερασπιστής.

Μια κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνήσει για ένα οποιοδήποτε χρονικό διάστημα, δίχως να κρύψει την αληθινή της φύση πίσω απ’ το πρόσχημα της γενικής ωφέλειας. Δεν μπορεί να σεβαστεί τη ζωή των προνομιούχων, δίχως να προσποιηθεί ότι επιθυμεί να σεβαστεί τη ζωή όλων. Δεν μπορεί να κάνει να γίνουν ανεκτά τα προνόμια μερικών, δίχως να εμφανιστεί σαν υπερασπιστής των δικαιωμάτων όλων. «Ο νόμος» (και, φυσικά, αυτοί που έχουν κάνει το νόμο, δηλαδή, η κυβέρνηση) «έχει εκμεταλλευτεί», λέει ο Κροπότκιν, «τα κοινωνικά αισθήματα του ανθρώπου, ενσωματώνοντας σ’ αυτά εκείνες τις επιταγές της ηθικής, που έχει αποδεχτεί ο άνθρωπος, μαζί με ρυθμίσεις που είναι ωφέλιμες για τη μειονότητα – τους εκμεταλλευτές – κι αντίθετες με τα συμφέροντα εκείνων που μπορεί να εξεγέρθηκαν, γι’ αυτό δεν αποτελεί δείγμα ηθικής θεμελίωσης».

Μια κυβέρνηση δεν μπορεί να επιθυμεί την καταστροφή της κοινότητας, γιατί τότε αυτή και η άρχουσα τάξη δεν θα μπορέσουν να διεκδικήσουν τον πλούτο τους, που προέρχεται απ’ την εκμετάλλευση• ούτε θα μπορούσε ν’ αφήσει την κοινότητα να διευθύνει μόνη της τις δικές της υποθέσεις, γιατί τότε οι άνθρωποι θ’ ανακάλυπταν σύντομα πως αυτή (η κυβέρνηση) δεν χρειαζόταν για κανένα άλλο σκοπό, παρά μόνο για να υπερασπίζει την ιδιοκτητική τάξη που τους απομυζάει και δε θα δίσταζαν ν’ απαλλαγούν τόσο απ’ την κυβέρνηση όσο κι απ’ την ιδιοκτητική τάξη.

Σήμερα, μπροστά στα επίμονα κι απειλητικά αιτήματα του προλεταριάτου, οι κυβερνήσεις δείχνουν μια τάση επέμβασης στις σχέσεις ανάμεσα σε εργοδότες κι εργαζόμενους. Έτσι προσπαθούν να εγκλωβίσουν το εργατικό κίνημα και να αναχαιτίσουν με απατηλές μεταρρυθμίσεις τις απόπειρες των φτωχών να πάρουν ό,τι τους ανήκει, δηλαδή, ένα ίσο μερίδιο των ωραίων πραγμάτων της ζωής, που απολαμβάνουν άλλοι.

Θα πρέπει επίσης να θυμηθούμε ότι απ’ τη μια μεριά οι αστοί, δηλαδή, η ιδιοκτητική τάξη, πολεμούν μεταξύ τους και καταστρέφουν συνεχώς ο ένας τον άλλο κι απ’ την άλλη, ότι η κυβέρνηση, παρόλο που αποτελείται από αστούς κι ενεργεί σαν υπερασπιστής κι υπηρέτης τους, εξακολουθεί να προσπαθεί, όπως κάθε υπηρέτης κι υπερασπιστής, να χειραφετηθεί και να κυριαρχήσει πάνω στους υπηκόους της. Έτσι αυτό το παλινδρομικό παιχνίδι, αυτή η ταλάντευση ανάμεσα στην παραχώρηση και την αποχώρηση, αυτή η αναζήτηση συμμάχων ανάμεσα στο λαό κι ενάντια στις τάξεις κι ανάμεσα στις τάξεις κι ενάντια στις μάζες, συνθέτει την επιστήμη των κυβερνώντων και τυφλώνει τους αφελείς και τους φλεγματικούς, που περιμένουν πάντα να τους έρθει η σωτηρία από πάνω.

Μ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση δε αλλάζει τη φύση της. Αν ενεργεί σα ρυθμιστής ή εγγυητής των δικαιωμάτων και των καθηκόντων του καθένα, διαστρέφει το αίσθημα δικαιοσύνης. Δικαιώνει το άδικο και τιμωρεί κάθε ενέργεια που προσβάλει ή απειλεί τα συμφέροντα των κυβερνώντων και των ιδιοκτητών. Κηρύσσει δίκαιη και νόμιμη, την πιο απάνθρωπη εκμετάλλευση των εξαθλιωμένων, πράγμα που σημαίνει ένα αργό και συνεχές υλικό και ηθικό έγκλημα, το οποίο διαπράττεται από κείνους που έχουν πάνω σε κείνους που δεν έχουν. Ξανά, αν διευθύνει τις δημόσιες υπηρεσίες, προασπίζει πάντα τα συμφέροντα των κυβερνώντων και των ιδιοκτητών, χωρίς να ασχολείται με τα συμφέροντα των εργαζόμενων μαζών, παρά μόνο στο μέτρο που είναι απαραίτητο για να κάνουν τις μάζες να επωμιστούν πρόθυμα τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Αν διαφωτίζει, εμποδίζει και ευνουχίζει την αλήθεια και έχει την τάση να προετοιμάζει τα μυαλά και τις καρδιές των νέων για να γίνουν, είτε σκληροί τύραννοι, ή πειθήνιοι δούλοι, σύμφωνα με την τάξη στην οποία ανήκουν. Στα χέρια της κυβέρνησης γίνονται όλα ένα μέσο εκμετάλλευσης, όλα χρησιμεύουν σαν ένα αστυνομικό μέτρο, που είναι χρήσιμο για να κρατάει τους ανθρώπους κάτω από έλεγχο. Κι έτσι πρέπει να ’ναι. Αν η ζωή των ανθρώπων συνίσταται σε μια διαμάχη μεταξύ τους, είναι φυσικό ότι πρέπει να υπάρχουν κατακτητές και κατακτημένοι κι η κυβέρνηση, που αποτελεί το μέσο εξασφάλισης στους νικητές των αποτελεσμάτων της νίκης τους και διαιώνισης αυτών των αποτελεσμάτων, είναι βέβαιο ότι δε θα πέσει ποτέ στα χέρια εκείνων που έχουν ηττηθεί, είτε πρόκειται για μάχη που διεξήχθηκε στο πεδίο της φυσικής ή πνευματικής δύναμης, ή στο πεδίο της οικονομίας. Κι εκείνοι που πολέμησαν για να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους καλύτερες συνθήκες απ’ ό,τι μπορούν να έχουν οι άλλοι, για να κερδίζουν προνόμια και να προσθέσουν κυριαρχία στην εξουσία κι έχουν κερδίσει τη νίκη, είναι βέβαιο πως δε θα τη χρησιμοποιήσουν για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των νικημένων και να βάλουν όρια στη δική τους εξουσία και σ’ εκείνη των φίλων και των οπαδών τους.

Η κυβέρνηση – ή το Κράτος, αν θέλετε – σα δικαστής, διαιτητής του κοινωνικού ανταγωνισμού, αμερόληπτος διαχειριστής των δημοσίων συμφερόντων, αποτελεί ένα ψέμα, μια αυταπάτη, μια Ουτοπία, που ποτέ δεν υλοποιήθηκε και δεν μπορεί ποτέ να υλοποιηθεί. Αν στην πραγματικότητα τα συμφέροντα των ανθρώπων πρέπει να είναι πάντα ανταγωνιστικά, αν, όντως η διαμάχη μεταξύ των ανθρώπων έχει κάνει τους νόμους απαραίτητους για την ανθρώπινη κοινωνία κι η ελευθερία του ατόμου πρέπει να περιορίζεται απ’ την ελευθερία άλλων ατόμων, τότε ο καθένας θα επιδίωκε πάντα να κάνει τα συμφέροντά του να θριαμβεύσουν πάνω στα συμφέροντα των άλλων. Ο καθένας θα προσπαθούσε να επεκτείνει την ελευθερία του σε βάρος της ελευθερίας των άλλων και θα δημιουργούνταν μια κυβέρνηση. Όχι απλώς, επειδή θα ήταν περισσότερο ή λιγότερο ωφέλιμο για το σύνολο των μελών της κοινωνίας να έχουν μια κυβέρνηση, αλλά επειδή οι κατακτητές θα επιθυμούσαν να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους τούς καρπούς της νίκης. Θα επιθυμούσαν ουσιαστικά να υποτάξουν τους νικημένους και ν’ απαλλαγούν απ’ τη σκοτούρα να βρίσκονται πάντα σε αμυντική θέση και θα διόριζαν ανθρώπους, ειδικά προσαρμοσμένους σ’ αυτή τη δουλειά, να ενεργούν σαν αστυνομία. Αν πραγματικά συνέβαινε αυτό, τότε η ανθρωπότητα θα ’ταν καταδικασμένη να εξαφανιστεί, ανάμεσα σε περιοδικούς αγώνες μεταξύ της τυραννίας των εξουσιαστών και της εξέγερσης των υπόδουλων.

Αλλά ευτυχώς το μέλλον της ανθρωπότητας είναι πιο ρόδινο, γιατί ο νόμος που την κυβερνάει είναι πιο ήπιος.

Το δεύτερο μέρος του δοκιμίου στα ελληνικά

Το πρώτο μέρος του δοκιμίου στα αγγλικά

Shortlink: http://wp.me/pyR3u-bdj

Ο άνθρωπος έχει δυο θεμελιακά χαρακτηριστικά, το ένστικτο της αυτοσυντήρησής του, δίχως το οποίο δε θα μπορούσε να υπάρξει κανένα ον και το ένστικτο της διατήρησης του είδους του, δίχως το οποίο δε θα είχε εξελιχθεί ή συνεχίσει να ζει κανένα είδος. Ο άνθρωπος ωθείται απ’ τη φύση του να υπερασπίσει από κάθε κίνδυνο την ίδια του την ύπαρξη κι ευημερία καθώς κι εκείνη των παιδιών του. Τα ζωντανά όντα βρίσκουν στη φύση δυο τρόπους για να εξασφαλίσουν την ύπαρξή τους και να την κάνουν πιο ευχάριστη. Ο ένας βρίσκεται στην πάλη του ατόμου με τα φυσικά στοιχεία και με άλλα άτομα του ίδιου ή διαφορετικού είδους• ο άλλος βρίσκεται στην αμοιβαία υποστήριξη, ή συνεργασία, που μπορεί ίσως επίσης να περιγραφεί σαν ένωση για αγώνα ενάντια σ’ όλους τους φυσικούς παράγοντες, που είναι καταστροφικοί για την ύπαρξη, ή για την ανάπτυξη και την ευημερία των μελών.

Δεν χρειάζεται να ερευνήσουμε ποιούς αντίστοιχους ρόλους, στην ανάπτυξη του οργανικού κόσμου, παίρνουν αυτές οι δυο αρχές του ανταγωνισμού και της συνεργασίας.

Είναι αρκετό να παρατηρήσουμε πως η συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων (είτε είναι επιβεβλημένη, είτε εθελοντική) έχει γίνει το μόνο μέσο προόδου, βελτίωσης ή εγγύησης της ασφάλειας και πως ο ανταγωνισμός – κατάλοιπο μιας προηγούμενης φάσης της ζωής – έχει γίνει ολότελα ακατάλληλος σα μέσο εξασφάλισης της ευημερίας των ατόμων και δημιουργεί, αντίθετα, πληγές σε όλους, τόσο στους κατακτητές όσο και στους κατακτημένους.

Η συσσωρευμένη και μεταβιβασμένη εμπειρία διαδοχικών γενιών, έχει διδάξει τον άνθρωπο ότι αν ενωθεί με άλλους ανθρώπους εξασφαλίζεται καλύτερα η συντήρηση κι αυξάνεται η ευημερία του. Έτσι μέσα απ’ τον αγώνα για την επιβίωση, που διεξάγεται ενάντια στη φύση που τους περιβάλει κι ενάντια σε άτομα του δικού τους είδους, έχει αναπτυχθεί στους ανθρώπους το κοινωνικό ένστικτο κι έχει μεταμορφώσει ολοκληρωτικά τις συνθήκες της ζωής τους. Διαμέσου της συνεργασίας, ο άνθρωπος μπόρεσε να βγει απ’ τη ζωικότητα, έχει αποκτήσει μεγάλη δύναμη κι έχει ξεπεράσει τόσο πολύ τα άλλα ζώα, ώστε οι μεταφυσικοί φιλόσοφοι να πιστέψουν πως ήταν απαραίτητο να εφεύρουν γι’ αυτόν μια άυλη κι αθάνατη ψυχή.

Πολλές συνακόλουθες αιτίες έχουν συνεισφέρει στο σχηματισμό αυτού του κοινωνικού ενστίκτου που, ξεκινώντας απ’ τη ζωική βάση του ενστίκτου για τη διατήρηση του είδους, έχει τώρα γίνει τόσο διαδομένο και τόσο έντονο, ώστε συνιστά το βασικό στοιχείο της ηθικής φύσης του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος, όμως, που έχει εξελιχθεί από κατώτερους ζωικούς τύπους, ήταν ένα σωματικά αδύναμο ον, δίχως όπλα για να παλέψει ενάντια στα σαρκοβόρα θηρία. Αλλά διέθετε έναν εγκέφαλο, που μπορούσε ν’ αναπτυχθεί πολύ κι ένα φωνητικό όργανο, ικανό να εκφράσει τις διάφορες εγκεφαλικές δονήσεις, διαμέσου διαφόρων ήχων και χέρια προσαρμοσμένα ώστε να δώσουν στην ύλη την επιθυμητή μορφή. Θα πρέπει να αισθάνθηκε πολύ σύντομα την ανάγκη και τα πλεονεκτήματα της ένωσης με τους συνανθρώπους του. Όντως, μπορεί ακόμα και να ειπωθεί ότι μπόρεσε να ξεφύγει απ’ τη ζωικότητα, μόνον όταν έγινε κοινωνικός κι απόκτησε τη χρήση της γλώσσας, η οποία αποτελεί άμεση συνέπεια και δυνητικό παράγοντα της κοινωνικοποίησης.

Ο σχετικά μικρός αριθμός των ανθρώπινων ειδών έκανε τον αγώνα για την επιβίωση ανάμεσα σε ανθρώπους, ακόμα και πέρα απ’ τα όρια της ένωσης, λιγότερο οξύ, λιγότερο συνεχή και λιγότερο απαραίτητο. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να έχει ευνοήσει πολύ την ανάπτυξη αισθημάτων συμπάθειας κι έχει προσφέρει τα χρονικά περιθώρια για την ανακάλυψη και αξιολόγηση της ωφελιμότητας της αμοιβαίας υποστήριξης. Κοντολογίς, η κοινωνική ζωή έγινε η απαραίτητη προϋπόθεση της ύπαρξης του ανθρώπου, σα συνέπεια της ικανότητάς του να τροποποιεί το εξωτερικό του περιβάλλον και να το προσαρμόζει σύμφωνα με τις ανάγκες του, με την εξάσκηση των αρχέγονων δυνάμεών του, σε συνεργασία μ’ ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο αριθμό συνεργατών. Οι επιθυμίες του έχουν γίνει ανάγκες. Κι ο καταμερισμός της εργασίας γεννήθηκε απ’ τη μεθοδική χρησιμοποίηση της φύσης απ’ τον άνθρωπο, για λογαριασμό του. Επομένως, όπως εξελίχτηκε τώρα, ο άνθρωπος δε θα μπορούσε να ζήσει χωριστά απ’ τους συνανθρώπους του, δίχως να ξαναπέσει σε μια ζωώδη κατάσταση. Διαμέσου των εκλεπτυσμού της αισθαντικότητας, με τον πολλαπλασιασμό των κοινωνικών σχέσεων και διαμέσου της συνήθειας, που επισφράγισε το είδος με κληρονομική μεταβίβαση χιλιάδων χρόνων, αυτή η ανάγκη για κοινωνική ζωή, αυτή η ανταλλαγή σκέψεων και στοργής ανάμεσα στους ανθρώπους, έγινε απαραίτητη για τον οργανισμό μας. Μεταμορφώθηκε σε συμπάθεια, φιλία κι αγάπη κι επιβιώνει ανεξάρτητα απ’ τα υλικά πλεονεκτήματα που εξασφαλίζει η ένωση. Τόσο πολύ ισχύει αυτό, ώστε ο άνθρωπος αντιμετωπίζει συχνά κάθε λογής βάσανα κι ακόμα και το θάνατο, για την ικανοποίηση αυτών των αισθημάτων.

Το γεγονός είναι ότι στον αγώνα για την επιβίωση ανάμεσα στους ανθρώπους, αποδόθηκε ένας ολότελα διαφορετικός χαρακτήρας, από εκείνον που έχει η διαμάχη μεταξύ των κατώτερων ζώων, εξαιτίας των τεράστιων πλεονεκτημάτων που προσφέρει στον άνθρωπο η ένωση, των δυνατοτήτων του να ενωθεί μ’ ένα ολοένα αυξανόμενο αριθμό ατόμων και να υπεισέρθει σε ολοένα πιο στενές και πολύπλοκες σχέσεις, ως ότου φθάσει στην ένωση με όλη την ανθρωπότητα και τέλος, πιο πολύ απ’ όλα ίσως, απ’ την ικανότητά του να παράγει, εργαζόμενος σε συνεργασία με άλλους, περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται για να ζήσει. Είναι φανερό ότι αυτές οι αιτίες, μαζί με τα αισθήματα στοργής που πηγάζουν απ’ αυτές, θα πρέπει να δίνουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στην πάλη για την επιβίωση ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα.

Παρόλο που οι ερευνητές σύγχρονων φυσιογνωστών μας φέρνουν καθημερινά νέες αποδείξεις, πως η συνεργασία έχει παίξει κι εξακολουθεί να παίζει, τον πιο σημαντικό ίσως ρόλο στην ανάπτυξη του οργανικού κόσμου, η διαφορά ανάμεσα στην ανθρώπινη πάλη για επιβίωση και σ’ εκείνη των κατώτερων ζωών είναι τρομακτική. Στην πραγματικότητα είναι ανάλογη με την απόσταση που χωρίζει τον άνθρωπο απ’ τα άλλα ζώα. Κι αυτό επαληθεύτηκε παρόλα αυτά απ’ αυτή τη θεωρία του Χάξλεϋ, που η αστική τάξη έχει εξαντλήσει ολότελα, μη υποπτευόμενη το βαθμό στον οποίο η αμοιβαία συνεργασία έχει βοηθήσει την ανάπτυξη των κατώτερων ζωών.

Τα κατώτερα ζώα πολεμούν είτε ατομικά, ή, πιο συχνά, σε μικρές μόνιμες ή προσωρινές ομάδες ενάντια σ’ ολόκληρη τη φύση, συμπεριλαμβανομένων σ’ αυτή κι άλλων ζώων του δικού τους είδους. Μερικά απ’ τα πιο κοινωνικά ζώα, όπως τα μυρμήγκια, οι μέλισσες κλπ. ενώνονται μαζί στην ίδια μυρμηγκοφωλιά ή κυψέλη, αλλά βρίσκονται σε πόλεμο ή παραμένουν αδιάφορα, απέναντι σε άλλες κοινότητες του δικού τους είδους. Η ανθρώπινη πάλη με τη φύση, αντίθετα, τείνει πάντα να διευρύνει την ένωση των ανθρώπων, να ενοποιεί τα συμφέροντά τους και ν’ αναπτύσσει τα αισθήματα στοργής κάθε ατόμου προς όλα τα άλλα, έτσι ώστε ενωμένα να μπορούν να κυριαρχήσουν πάνω στους κινδύνους της εξωτερικής φύσης, με την ανθρωπότητα και υπέρ αυτής.

Κάθε αγώνας που κατευθύνεται προς την απόκτηση πλεονεκτημάτων, ανεξάρτητα απ’ τους άλλους ανθρώπους και σε αντίθεση μ’ αυτούς, έρχεται σε αντίφαση με την κοινωνική φύση του σύγχρονου ανθρώπου και τείνει να την οδηγήσεις πίσω σε μια πιο ζωώδη κατάσταση.

Η ΑΛΛΕΛΕΓΓΥΗ, δηλαδή, η αρμονία των συμφερόντων και των αισθημάτων, η συμμετοχή του καθένα στο καλό όλων, κι όλων στο καλό του καθένα, είναι η μόνη κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος μπορεί να ’ναι πιστός απέναντι στη φύση του και να φθάνει στην ανώτερη ανάπτυξη και ευτυχία. Αυτός είναι ο σκοπός προς τον οποίο τείνει η ανθρώπινη ανάπτυξη. Είναι ο μόνος μεγάλος κανόνας, που είναι ικανός να συμβιβάσει όλους τους τωρινούς ανταγωνισμούς στην κοινωνία, που θα ήταν διαφορετικά ασυμβίβαστοι. Κάνει την ελευθερία του καθένα να βρει όχι τα όριά της, αλλά το συμπλήρωμά της, την απαραίτητη προϋπόθεση της συνεχούς ύπαρξής της – στην ελευθερία όλων.

«Κανένας άνθρωπος», λέει ο Μιχαήλ Μπακούνιν, «δεν μπορεί ν’ αναγνωρίσει τη δική του ανθρώπινη αξία ή να πραγματοποιήσει συνακόλουθα την πλήρη του ανάπτυξη, αν δεν αναγνωρίσει την αξία των συνανθρώπων του και, σε συνεργασία μ’ αυτούς, δεν πραγματοποιήσει τη δική του ανάπτυξη διαμέσου αυτών. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να χειραφετηθεί, αν δεν χειραφετεί ταυτόχρονα εκείνους που βρίσκονται γύρω του. Η ελευθερία μου είναι η ελευθερία όλων, γιατί δεν είμαι πραγματικά ελεύθερος – ελεύθερος όχι μόνο στη σκέψη αλλά και στην πράξη – αν η ελευθερία μου και το δικαίωμά μου δε βρίσκουν την επιβεβαίωση και την επικύρωσή τους στην ελευθερία και το δικαίωμα όλων των ανθρώπων, που είναι ίσοι με μένα. Μ’ ενδιαφέρει πολύ τί είναι οι άλλοι άνθρωποι, γιατί όσο ανεξάρτητος κι αν μπορεί να φαίνομαι, ή μπορεί να πιστεύω πως είμαι, χάρη στην κοινωνική μου θέση, είτε είμαι Πάπας, Τσάρος, Αυτοκράτορας ή Πρωθυπουργός, είμαι πάντα το προϊόν εκείνων που είναι οι κατώτεροι ανάμεσα στους ανθρώπους. Αν αυτοί είναι αδαείς, εξαθλιωμένοι ή υποδουλωμένοι, η ύπαρξή μου περιορίζεται απ’ την άγνοια, την εξαθλίωση ή την υποδούλωσή τους. Εγώ, παρόλο που είμαι έξυπνος και φωτισμένος άνθρωπος, αποβλακώνομαι απ’ την ηλιθιότητά τους• παρόλο που είμαι γενναίος, υποδουλώνομαι απ’ την υποδούλωσή τους• παρόλο που είμαι πλούσιος, τρέμω μπροστά στην φτώχεια τους• παρόλο που είμαι προνομιούχος, χλωμιάζω στη σκέψη της πιθανής δικαιοσύνης γι’ αυτούς. Εγώ, που επιθυμώ να είμαι ελεύθερος, δεν μπορώ να είμαι, γιατί υπάρχουν γύρω μου άνθρωποι που δεν επιθυμούν ακόμα την ελευθερία και το ότι δεν την επιθυμούν, γίνεται, παρά τη θέλησή μου, το όργανο της καταπίεσής μου».

Η αλληλεγγύη τότε αποτελεί την κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος πετυχαίνει τον ανώτερο βαθμό ασφάλειας κι ευημερίας. Επομένως, ο ίδιος ο εγωισμός, η αποκλειστική επιδίωξη των ατομικών συμφερόντων, ωθεί τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινωνία προς την κατεύθυνση της αλληλεγγύης. Ή μάλλον ο εγωισμός κι ο αλτρουισμός (η επιδίωξη των συμφερόντων των άλλων) ενώνονται σ’ αυτό το αίσθημα, καθώς το συμφέρον του ατόμου ταυτίζεται με τα συμφέροντα της κοινωνίας.

Ο άνθρωπος, όμως, δεν μπορούσε να περάσει αμέσως απ’ τη ζωώδη κατάσταση στην ανθρωπότητα• απ’ την ωμή διαμάχη μεταξύ ανθρώπων, στο συλλογικό αγώνα όλων των ανθρώπων, ενωμένων σε μια αδελφότητα αλληλοβοήθειας ενάντια στην εξωτερική φύση.

Οδηγούμενος απ’ τα πλεονεκτήματα που προσφέρουν η ένωση κι ο συνακόλουθος καταμερισμός της εργασίας, ο άνθρωπος εξελίχθηκε προς την κατεύθυνση της αλληλεγγύης, αλλά η εξέλιξή του αντιμετώπισε ένα εμπόδιο που τον οδήγησε κι εξακολουθεί να τον οδηγεί, μακριά απ’ το σκοπό του. Ανακάλυψε ότι μπορούσε να υλοποιήσει τα πλεονεκτήματα της ένωσης, τουλάχιστον ως ένα ορισμένο σημείο και για τις υλικές και πρωτόγονες ανάγκες που αποτελούσαν τότε όλες του τις ανάγκες, υποτάσσοντας σ’ αυτόν άλλους ανθρώπους, αντί να ενωθεί μαζί τους κάτω από ίσους όρους. Έτσι τα θηριώδη κι αντικοινωνικά ένστικτα, που κληρονομήθηκαν απ’ την κτηνώδη του καταγωγή, κατέβαλαν ξανά την πρωτοκαθεδρία. Ανάγκασε τον πιο αδύναμο να δουλεύει γι’ αυτόν, προτιμώντας να εξουσιάζει μάλλον τους συνανθρώπους του παρά α ενώνεται αδελφικά μαζί τους. Επίσης, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι πιθανό ότι ο άνθρωπος έμαθε για πρώτη φορά τα πλεονεκτήματα της ένωσης και τη βοήθεια που μπορεί να παρασχεθεί απ’ την αμοιβαία υποστήριξη, εκμεταλλευόμενος τους κατακτημένους.

Έτσι έχει προκύψει το ότι η επιβεβαίωση της ωφελιμότητας της συνεργασίας, που έπρεπε να οδηγήσει στο θρίαμβο της αλληλεγγύης σ’ όλα τα ανθρώπινα μελήματα, χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος της ατομικής ιδιοκτησίας και της κυβέρνησης• με άλλα λόγια, στην εκμετάλλευση της εργασίας των πολλών, για χάρη της προνομιούχας μειοψηφίας.

Πάντοτε υπήρχε ένωση και συνεργασία, δίχως τις οποίες θα ’ταν αδύνατη η ανθρώπινη ζωή• αλλά υπήρξε συνεργασία που επιβλήθηκε και ρυθμίστηκε από τους λίγους για το δικό τους ιδιαίτερο συμφέρον.

Απ’ αυτό το γεγονός προκύπτει μια μεγάλη αντίφαση, απ’ την οποία είναι γεμάτη η ιστορία της ανθρωπότητας. Απ’ τη μια μεριά, ανακαλύπτουμε την τάση για ένωση κι αδελφοποίηση, με σκοπό την κατάκτηση και την προσαρμογή του εξωτερικού κόσμου στις ανθρώπινες ανάγκες και για την ικανοποίηση των ανθρώπινων συναισθημάτων• απ’ την άλλη μεριά, ανακαλύπτουμε την τάση για διαίρεση σε τόσες πολλές ξεχωριστές κι εχθρικές φατρίες, όσο διαφορετικές είναι οι συνθήκες ζωής. Αυτές οι φατρίες καθορίζονται, λογουχάρη, απ’ τις γεωγραφικές κι εθνολογικές συνθήκες, από διαφορές της οικονομικής τους θέσης, από προνόμια που αποκτήθηκαν από μερικούς και επιδιώκονταν από άλλους, ή απ’ την αντοχή στη δυστυχία, με την πάντα ξαναεμφανιζόμενη επιθυμία για εξέγερση.

Η αρχή του ο καθένας για τον εαυτό του, δηλαδή, του πολέμου όλων ενάντια σε όλους, κατέληξε με την πορεία του χρόνου να κάνει πιο περίπλοκο, να παρασύρει και να παραλύσει, τον πόλεμο όλων ενάντια στη φύση, για το κοινό όφελος της ανθρώπινης φυλής, ο οποίος μπορούσε να ’ναι απόλυτα πετυχημένος μόνον αν η δράση διεξαγόταν με βάση την αρχή του όλοι για τον καθένα κι ο καθένας για όλους.

Μεγάλα υπήρξαν τα κακά που υπόφερε η ανθρωπότητα απ’ αυτή την ανάμιξη της κυριαρχίας και της εκμετάλλευσης με την ανθρώπινη ένωση. Αλλά παρά την βάναυση καταπίεση στην οποία υποτάχθηκαν οι μάζες, τη μιζέρια, τη φαυλότητα, το έγκλημα και τον εξευτελισμό που γεννάνε η καταπίεση και η υποδούλωση ανάμεσα στους δούλους και τ’ αφεντικά τους και παρά τα μίση, τους εξοντωτικούς πολέμους και τους ανταγωνισμούς των τεχνητά δημιουργημένων συμφερόντων, το κοινωνικό ένστικτο επιβίωσε κι ακόμα αναπτύχθηκε. Η συνεργασία, όντας πάντα η απαραίτητη προϋπόθεση για μια πετυχημένη μάχη ενάντια στην εξωτερική φύση, υπήρξε γι’ αυτό το λόγο η μόνιμη αιτία της συνένωσης των ανθρώπων και συνακόλουθα της ανάπτυξης των αισθημάτων συμπαθείας. Ακόμα κι η καταπίεση των μαζών έχει προκαλέσει την αδελφοποίηση των καταπιεζομένων. Πραγματικά, αποκλειστικά και μόνο σ’ αυτό το αίσθημα αλληλεγγύης, που είναι περισσότερο ή λιγότερο συνειδητό και περισσότερο ή λιγότερο διάχυτο ανάμεσα στους καταπιεζόμενους, οφείλεται το ότι οι τελευταίοι μπόρεσαν να υπομείνουν την καταπίεση και ν’ αντισταθούν στις αιτίες του θανάτου μέσα στους κόλπους τους.

Στη σημερινή εποχή, η τεράστια ανάπτυξη της παραγωγής, η αύξηση των ανθρώπινων αναγκών, που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν παρά μόνο με τις ενωμένες προσπάθειες ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων σε όλες τις χώρες, η επέκταση τω μέσων επικοινωνίας, των ταξιδιωτικών συνηθειών, της επιστήμης, της λογοτεχνίας, του εμπορίου, ακόμα και το ίδιου του πολέμου – όλα αυτά έχουν μετατρέψει την ανθρωπότητα κι εξακολουθούν να τη μετατρέπουν σ’ ένα σύνθετο σώμα, κάθε τμήμα του οποίου είναι στενά συνυφασμένο με τα άλλα και μπορεί να βρει την ικανοποίηση και την ελευθερία του μόνον με την ανάπτυξη κι υγεία όλων των άλλων τμημάτων που σχηματίζουν το σύνολο.

Ο κάτοικος της Νεάπολης ενδιαφέρεται εξίσου για την βελτίωση των συνθηκών υγιεινής των ανθρώπων που ζούνε στις όχθες του Γάγκη, απ’ όπου τού έρχεται η χολέρα, όσο και για τη βελτίωση του αποχετευτικού συστήματος της ίδιας του της πόλης. Η ευημερία, η ελευθερία ή η τύχη του βουνήσιου, που ζει χαμένος ανάμεσα στους κατακόρυφους γκρεμούς των Απεννίνων, δεν εξαρτάται μόνο απ’ την κατάσταση της ευημερίας ή ακόμα κι απ’ την εξαθλίωση μέσα στην οποία ζούνε οι κάτοικοι του χωριού του ή ακόμα απ’ τη γενικότερη κατάσταση του Ιταλικού λαού, αλλά επίσης κι απ’ την κατάσταση των εργατών στην Αμερική ή στη Αυστραλία, απ’ την ανακάλυψη ενός Σουηδού επιστήμονα, απ’ τις ηθικές κι υλικές συνθήκες των Κινέζων, απ’ τον πόλεμο ή την ειρήνη στην Αφρική, κοντολογίς, εξαρτάται απ’ όλες τις μεγάλες και μικρές περιστάσεις που επηρεάζουν την ανθρώπινη ζωή σ’ οποιοδήποτε σημείο του κόσμου.

Στη σημερινή κατάσταση της κοινωνίας, η μεγάλη αλληλεγγύη, που ενώνει όλους τους ανθρώπους, είναι σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητη, αφού ξεπροβάλει αυθόρμητα μέσα απ’ την διένεξη ιδιαίτερων συμφερόντων, ενώ οι άνθρωποι ασχολούνται λίγο ή καθόλου με τα γενικά συμφέροντα. Κι αυτό αποτελεί την πιο κατάφωρη απόδειξη πως η αλληλεγγύη είναι ο φυσικός νόμος της ανθρώπινης ζωής, που επιβάλλεται, παρά την ύπαρξη οποιουδήποτε εμποδίου, ακόμα κι εκείνων που δημιουργούνται τεχνητά απ’ την κοινωνία με τη σημερινή της σύνθεση.

Απ’ την άλλη μεριά, οι καταπιεζόμενες μάζες, που ποτέ δεν παραδόθηκαν ολοκληρωτικά στην καταπίεση και την εξαθλίωση και ου καθημερινά, όλο και πιο πολύ, φαίνονται να κατέχονται από πάθος για τη δικαιοσύνη, ελευθερία κι ευημερία, αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι μπορούν να χειραφετηθούν μόνον αν ενωθούν αλληλέγγυα με όλους τους καταπιεζόμενους κι εκμεταλλευόμενους όλου του κόσμου. Και καταλαβαίνουν επίσης ότι η αναπόσπαστη προϋπόθεση της χειραφέτησής τους είναι η κατοχή των παραγωγικών μέσων, της γης και των εργαλείων της εργασίας, που συνεπάγεται την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Η επιστήμη και η παρατήρηση των κοινωνικών φαινομένων δείχνουν ότι αυτή η κατάργηση θα ήταν, τελικά, φοβερά ωφέλιμη ακόμα και για τις προνομιούχες τάξεις, αρκεί μόνο να μπορούσαν να κάνουν τον εαυτό τους ν’ απαρνηθεί το πνεύμα της κυριαρχίας και να συμφωνούσαν να εργαστούν μαζί με όλους τους συνανθρώπους τους για τον κοινό σκοπό.

Τώρα, μπορούν οι καταπιεζόμενες μάζες ν’ αρνηθούν να εργαστούν μια μέρα για τους καταπιεστές τους; Μπορούν να πάρουν την κατοχή της γης και των εργαλείων της εργασίας και να τα χρησιμοποιήσουν προς όφελος όλων όσων εργάζονται; Μπορούν να μην υποταχθούν πια στην κυριαρχία είτε της ωμής βίας, ή του οικονομικού προνόμιου; Μπορούν ν’ αναπτυχθούν ανάμεσα στους ανθρώπους και να δώσουν ένα τέλος στη διαμάχη ανάμεσα στα έθνη, τα πνεύμα της ανθρώπινης συντροφικότητας και το αίσθημα της ανθρώπινης αλληλεγγύης, ενισχυμένα από κοινά συμφέροντα; Τι περιθώρια τότε θα έμεναν για την ύπαρξη μιας κυβέρνησης;

Όταν καταργείται η ατομική ιδιοκτησία, η κυβέρνηση, που αποτελεί τον υπερασπιστή της, πρέπει να εξαφανιστεί. Έτσι κι επιβιώσει, θα έτεινε συνεχώς ν’ ανοικοδομεί, κάτω απ’ τη μια μορφή ή την άλλη, μια προνομιούχα και καταπιεστική τάξη.

Αλλά η κατάργηση της κυβέρνησης δε σημαίνει το τέλος της ανθρώπινης ένωσης. Θα επέφερε το αντίθετο, γιατί η συνεργασία που σήμερα επιβάλεται και κατευθύνεται προς όφελος των λίγων, θα ’ταν ελεύθερη κι εθελοντική, κατευθυνόμενη προς όφελος των πολλών. Επομένως θα γινόταν πιο εντατική κι αποτελεσματική.

Το κοινωνικό ένστικτο και το αίσθημα αλληλεγγύης θ’ αναπτύσσονταν στον ανώτατο βαθμό και κάθε άτομο θα έκανε ό,τι μπορούσε για το καλό των άλλων, τόσο για την ικανοποίηση των δικών του καλά εννοουμένων συμφερόντων, όσο και για την ικανοποίησης των αισθημάτων συμπαθείας του.

Από την ελεύθερη ένωση όλων, θα γεννιόταν μια κοινωνική οργάνωση, διαμέσου της αυθόρμητης ομαδοποίησης των ανθρώπων, σύμφωνα με τις ανάγκες και τις συμπάθειές τους, από το κατώτερο στο ανώτερο, απ’ το απλό στο σύνθετο, ξεκινώντας απ’ το πιο άμεσα για να καταλήξει στα πιο απώτερα και γενικότερα συμφέροντα. Η οργάνωση θα είχε σα σκοπό της το μεγαλύτερο καλό και την πιο πλήρη ελευθερία όλων• θα κάλυπτε όλη την ανθρωπότητα σε μια κοινή αδελφότητα και θα τροποποιούνταν και θα βελτιώνονταν, καθώς θα τροποποιούνταν και θα άλλαζαν οι συνθήκες, σύμφωνα με τα διδάγματα της εμπειρίας.

Αυτή η κοινωνία των ελεύθερων ανθρώπων, αυτή η κοινωνία των φίλων θα ήταν η Αναρχία.

Shortlink: http://wp.me/pyR3u-bdD

Σχολιάστε

Filed under Αναρχισμός, Βιβλία, Ερρίκο Μαλατέστα