Category Archives: Δημήτρης Καζάκης

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ Για ποιο λόγο η Νορβηγία δεν είναι στην ΕΕ και φυσικά στο ευρώ; Η Νορβηγία είναι η χώρα όπου η καπιταλιστική κρίση κτύπησε λιγότερο… Γιατί;

Η Νορβηγία είναι μια μικρή προς μεσαία χώρα με 4,5 εκατομύρια κατοίκους

Πριν 40 χρόνια περίπου η Νορβηγία ανακάλυψε πετρέλαιο και φυσικό αέριο

σήμερα είναι η 6η πετρελαιοπαραγωγός χώρα και η 2η σε φυσικό αέριο!

 

Λύσεις υπάρχουν αλλά για τον κόσμο, τούτοι οι ξεφτιλισμένοι δεν θέλουν λύσεις για τον κόσμο αλλά για τους κολλητούς τους στις εταιρείες στα δικηγορικά λογιστικά και άλλα παρασιτικά γραφεία

 

280 δισεκατομμύρια ευρώ, που είναι περισσότερα από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν της χώρας για έναν χρόνο, και αντιστοιχεί σε 57.000 περίπου ευρώ για κάθε έναν από τους 4,8 εκατομμύρια κατοίκους της Νορβηγίας, έχει αποταμιεύσει για ενίσχυση των κοινωνικών παροχών η κυβέρνηση από το 1996 που βάζει στην άκρη κάθε δεκάρα κέρδους από την πώληση πετρελαίου.

Νορβηγία: Μια χώρα που βρήκε πετρέλαιο και δεν «τρελάθηκε»

 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=77877
Διαβάζουμε από την europedia
Η Νορβηγία έκανε δημοψήφισμα μαζί με την Αγγλία το 1973 και είπε όχι κατά 53,49% του λαού στην ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ
Το 1995 και πάλι ο Nορβηγικός λαός ψήφισε εκ νέου κατά της ένταξης στην Ένωση, με πλειοψηφία 52,8%.
Τα εναπομείναντα κράτη της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών (εκτός από την Ελβετία), δηλαδή η Νορβηγία, η Ισλανδία και το Λιχτενστάιν υπέγραψαν με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα τη Συνθήκη για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ), η οποία τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1994, δημιουργώντας μια μεγάλη ζώνη ελευθέρων συναλλαγών που εφαρμόζει πολλές κοινές πολιτικές της ΕΚ/ΕΕ [βλ. το τμήμα 25.1].
Είναι τυχαίο νομίζετε που η Νορβηγία δεν εντάχθηκε στην ΕΟΚ και φυσικά στην ευρωζώνη;
Όχι φυσικά
Πέτυχε η Νορβηγία με μια σειρά μέτρα που πήρε να εξασφαλίσει την ποιότητα ζωής των κατοίκων της και όχι των πολυεθνικών παρασίτων
εδώ διαβάζουμε τα πρακτικά μέτρα που έλαβε

Οι 10 εντολές της Νορβηγίας για τα πετρέλαια

Πολύ συχνά γίνονται αναφορές στο νορβηγικό μοντέλο ως υπόδειγμα για την πολιτική που πρέπει να ακολουθηθεί και στην Κύπρο σε σχέση με το φυσικό αέριο. Το νορβηγικό μοντέλο στηρίζεται πάνω σε «δέκα εντολές» τις ποίες συνέταξε αρμόδια επιτροπή και οι οποίες κατατέθηκαν στη Βουλή της χώρας στις 14 Ιουνίου 1971.

Οι Δέκα Εντολές της Νορβηγίας εδράζονται σε τρεις βασικές αρχές: 1. Όφελος για ολόκληρο το Έθνος 2. Τα αποθέματα πετρελαίου ανήκουν σε ολόκληρο το νορβηγικό λαό, 3. Δικαίωμα επαναφοράς των δικαιωμάτων στο κράτος.

Οι δέκα εντολές όπως την παρουσίασε ο Fredrik Lindblom συνέταιρός στην DLA Piper Νορβηγίας στο συνέδριο Cyprus Natural Gas Conference είναι:

1η εντολή

Διασφάλιση κρατικού ελέγχου και επίβλεψης σε ολόκληρη την υφαλοκρηπίδα της χώρας.
Στόχος είναι τα πετρελαϊκά αποθέματα να συμβάλουν στην αύξηση του βιοτικού επιπέδου της κοινωνίας. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω κεντρικοποιημένου ελέγχου και επίβλεψης η οποία θα προέλθει από τη νομοθεσία αδειοδότησης και από το φορολογικό καθεστώς. Απώτερος στόχος, η ευημερία της κοινωνίας.

2η εντολή

Οι όποιες ανακαλύψεις θα πρέπει να τύχουν τέτοιας εκμετάλλευσης ώστε να εξασφαλίζεται η ανεξαρτησία της χώρας σε θέματα ενέργειας και να μην εξαρτάται από άλλους για παροχή αργού πετρελαίου.

3η εντολή

Νέα επιχειρηματική δραστηριότητα πρέπει να αναπτυχθεί με βάση το πετρέλαιο.

Με βάση αυτήν την εντολή δημιουργήθηκε η Statoil και το επονομαζόμενο Oil Directorate. Δόθηκε έμφαση στη δημιουργία πολλών συναφών κλάδων. Δημιουργήθηκαν εταιρείες διαχείρισης λιμένων, εταιρείες ιδιοκτήτριες πλοίων, εταιρείες που διεξάγουν σεισμικές έρευνες, μηχανολογικές εταιρείες και έρευνας και ανάπτυξης.

Αποτέλεσμα είναι ο συγκεκριμένος τομέας σήμερα να είναι ο μεγαλύτερος της χώρας από πλευράς δημιουργίας αξίας. Εργοδοτεί άμεσα 43 πρόσωπα ενώ άλλες 200χιλ. θέσεις μπορούν να συνδεθούν με το τομέα του πετρελαίου.

4η εντολή

Η ανάπτυξη του τομέα του πετρελαίου πρέπει να γίνεται λαμβάνοντας υπόψιν άλλες εμπορικές δραστηριότητες και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Για το συγκεκριμένο σκοπό δημιουργήθηκε από την αρχή ένα σχέδιο πολιτικής με το οποίο προστατεύονται τα συμφέροντα άλλων βιομηχανιών και το εξωτερικό περιβάλλον σε όλα τα στάδια μία ανάπτυξης.

Αυτό το σχέδιο πολιτικής, το εφαρμόζουν τρία διαφορετικά υπουργεία, το καθένα ανάλογα με την ειδίκευση του. Το υπουργείο εργασίας ελέγχει τον τομέα υγείας, εργασιακού περιβάλλοντος και ασφάλειας. Το υπουργείο αλιείας και παράκτιων σχέσεων  ελέγχει θέματα μόλυνσης αλλά έχει και το συγχρονισμό ιδιωτικών, δημοτικών και κρατικών παραγόντων κάτω από ένα εθνικό σύστημα.
Το υπουργείο Περιβάλλοντος ελέγχει τους ρύπους που απελευθερώνονται και τις απορρίψεις αποβλήτων στη θάλασσα μέσω σχετικών αδειών που εκδίδει.

5η εντολή

Καύση εκμεταλλεύσιμου αερίου στην υφαλοκρηπίδα επιτρέπεται μόνο σε περιορισμένες περιόδους δοκιμών. Σήμερα, η καύση (flaring) επιτρέπεται μόνο για λόγους ασφάλειας ενώ ο κλάδος του πετρελαίου υπόκειται σε αυστηρούς ελέγχους σε σχέση με τις εκπομπές αερίων. Αν και πρόκειται για μία καθαρά βιομηχανική περιοχή, η νορβηγική υφαλοκρηπίδα έχει από τις καλύτερες μετρήσεις εκπομπής αερίων ανά μονάδα παραγωγής.

6η εντολή

Το πετρέλαιο από τη νορβηγική υφαλοκρηπίδα πρέπει, κατά κανόνα, να φτάνει σε νορβηγικό έδαφος με εξαίρεση ειδικές περιπτώσεις κοινωνικο-πολιτικών παραμέτρων που δικαιολογούν διαφορετική λύση.

Η αγορά αερίου διεθνώς είναι στραμμένη προς τη Νορβηγία η οποία καλύπτει σχεδόν το 20% της ευρωπαϊκής κατανάλωσης. Αγωγοί φτάνουν μέχρι τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Βέλγιο και τη Γαλλία, Παράλληλα, εργοστάσιο LNG παράγει αέριο το οποίο μεταφέρεται σε Βραζιλία, ΗΠΑ, Νότια Κορέα, Τουρκία και αλλού.

7η εντολή

Η πολιτεία εμπλέκεται σε όλα τα λογικά επίπεδα και συνεισφέρει στο συντονισμό ώστε τα νορβηγικά συμφέροντα να διασφαλίζονται στην πετρελαϊκή βιομηχανία. Παράλληλα, αναπτύσσει μία ολοκληρωμένη νορβηγική κοινότητα με εθνικούς και διεθνείς στόχους.

8η εντολή

Σὐσταση κρατικής εταιρείας πετρελαίου για να διασφαλίζει τα εμπορικά συμφέροντα του κράτους και να επιδιώκει τη συνεργασία μεταξύ τοπικών και διεθνών ενδιαφερόμενων μελή στην αγορά πετρελαίου.

Για το σκοπό αυτό, το 1985 δημιουργήθηκε το σύστημα State’s Direct Financial Interest. Mε το σύστημα αυτό, το κράτος κατέχει μερίδιο σε πολλά κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, Την 1η Ιανουαρίου 2011 το SDFI κατείχε συμφέρον σε 146 άδειες παραγωγής και σε 14 κοινοπραξίες αγωγών και άλλων δραστηριοτήτων στην ξηρά. Το SDFI χειρίζεται η κρατική Petoro AS.

Παράλληλα, δημιουργήθηκε η Gassco AS και πάλι κρατική εταιρεία η οποία είναι υπεύθυνη για τη μεταφορά του αερίου από τη νορβηγική υφαλοκρηπίδα με τρόπο όμως ανεξάρτητο και που δεν επηρεάζει τα συμφέροντα των ιδιωτών.  Δημιουργήθηκε επίσης η Statoil ASA, με συμμετοχή κατά 67% του κράτους και η οποία έχει δραστηριότητες σε 41 χώρες σήμερα.

9η εντολή

Υιοθέτηση σχεδίου για την περιοχή βόρεια του 62ου παράλληλου το οποίο θα ικανοποιεί τους μοναδικούς κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες εκείνης της συγκεκριμένης πολιτικής. Σχέδιο για να μην επηρεαστεί ο σημαντικός τομέας της αλιείας αλλά και για να διασφαλιστούν οι πολιτικές σχέσεις με τη Ρωσία όπου και γίνεται διαμοιρασμός των αποθεμάτων.

10η εντολή

Οι νορβηγικές ανακαλύψεις πετρελαίου να δημιουργήσουν νέα δεδομένα στην εξωτερική πολιτική της χώρας. Δημιουργήθηκε πολιτική σταθερότητα, εξασφαλίστηκαν τα διεθνή περιβαλλοντικά πρότυπα και τα διεθνή πρότυπα ασφάλειας, έγιναν διμερείς και πολυμερείς συμφωνίας πώλησης αερίου μέσω αγωγών και δημιουργήθηκαν νέες προκλήσεις και συνέργειες μέσω της διεθνούς επενδυτικής πολιτικής της Statoil.

(του Αντώνη Αντωνίου, SigmaLive.com, 12/6/2012)

=================
Θα εστιάσω στον πρώτο
Κρατικός έλεγχος και έσοδα άμεσα από τις εξαγωγές προς όφελος του κράτους που δεν μπαίνουν στον προυπολογισμό ώστε να τα λυμαίνονται οι πολιτικάντηδες που απλά κατέχουν την εξουσία για κάποια χρόνια
από το 1996 μέχρι το 2009 έχει αποταμιεύσει πέραν των 280 δισεκατομυρίων ευρώ
όπως διαβάζουμε από την ελευθεροτυπία προηγουμένως
280 δισεκατομμύρια ευρώ, που είναι περισσότερα από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν της χώρας για έναν χρόνο, και αντιστοιχεί σε 57.000 περίπου ευρώ για κάθε έναν από τους 4,8 εκατομμύρια κατοίκους της Νορβηγίας, έχει αποταμιεύσει για ενίσχυση των κοινωνικών παροχών η κυβέρνηση από το 1996 που βάζει στην άκρη κάθε δεκάρα κέρδους από την πώληση πετρελαίου.

 

Εμείς τι κάνουμε;

Άνευ όρων δεσμεύουμε τον πλούτο της Κύπρου σε ένα δάνειο που δημούργησαν οι τράπεζες

ήδη οι ξεφτιλισμένοι γιουρογκρουπις δήλωσαν ότι θέλουν να βάλουν χέρι στο φυσικό αέριο και στο πετρέλαιο

 

ας δούμε τι λέει ο Καζάκης

 

http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/06/blog-post_19.html

 

 

Για να γίνει κατανοητό αυτό θα χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα. Ποια οικονομία σήμερα στην Ευρώ­πη έχει τα λιγότερα οικονομικά προ­βλήματα από την παγκόσμια ύφεση; Η Νορβηγία. Η χώρα αυτή δεν έχει προς το παρόν παρουσιάσει τα συ­μπτώματα κρίσης και ύφεσης που κα­τατρέχουν όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης, μικρές και μεγάλες. Είναι τυχαίο ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει σε μια οικονομία που δεν συμμετέχειού­τε στην Ε.Ε. ούτε στην Ευρωζώνη; Όχι βέβαια. Το γεγονός ακριβώς ότι έχει διατηρήσει την ανεξαρτησίατης είναι εκείνο που την έχει προστατέψει από τις οξείες εκδηλώσεις της κρίσης.
Η Νορβηγία ως ανεξάρτητη χώρα και καλά προστατευμένη εθνική οι­κονομία έχει κατά κεφαλή ΑΕΠ που φτάνει τα 95 χιλιάδες δολάρια. Έχει το υψηλότερο κατά κεφαλή ΑΕΠ στην Ευρώπη (ανατολική και δυτική) μετά το Λουξεμβούργο. Πολύ ψηλότερο απ’ όλες τις μεγάλες οικονομίες της Ε.Ε., όπως είναι η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Βρετανία κ.ο.κ.
Η Ελλάδα μόλις και μετά βίας φτά­νει τα 35 χιλιάδες δολάρια κατά κε­φαλή ΑΕΠ. Η Νορβηγία, αν και με πληθυσμό λιγότερο από τον μισό της Ελλάδας, παράγει ΑΕΠ κατά 20% με­γαλύτερο από αυτό της χώρας μας. Θυμηθείτε το αυτό στις παρακάτω συγκρίσεις.
Συνεχίζει ακάθεκτη
Ο Πίνακας 2 παρουσιάζει τις επίση­μες προβλέψεις για τη Νορβηγία τα επόμενα χρόνια. Σε μια εποχή βαθιάς ύφεσης της παγκόσμιας οικονομίας που έχει αγκαλιάσει ακόμη και τις πιο μεγάλες οικονομίες, η Νορβηγία συ­νεχίζει ακάθεκτη.
Σε μια εποχή όπου βασιλεύει η πιο άγρια μονόπλευρη λιτότητα και ταυ­τόχρονα ο εκτροχιασμός της ανεργί­ας, στη Νορβηγία η ανεργία, αν και βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα, εξακολουθεί να μειώνεται. Ενώ ταυ­τόχρονα οι ετήσιες αποδοχές των ερ­γαζομένων σε σταθερές τιμές αυξά­νονται σημαντικά. Τι συμβαίνει; Πώς γίνεται και η Νορβηγία είναι μια τέ­τοια «παραφωνία» μέσα στη γενικευ­μένη παραζάλη των μέτρων κοινωνι­κής απελπισίας που θεωρούνται σή­μερα μονόδρομος;
Μην βιάζεστε να μιλήσετε για πε­τρέλαια. Η Νορβηγία έχει περίπου τον ίδιο φυσικό και ορυκτό πλούτο με την Ελλάδα. Με μια μόνη διαφορά. Αυτή τον αξιοποιεί προς όφελός της υπό καθεστώς κρατικήςιδιοκτησίας και δεν βιάζεται να τον ξεπουλήσει στον πρώτο τυχόντα επενδυτή της αγοράς. Η Ελλάδα επιπλέον έχει σημαντικά «συγκριτικά πλεονεκτήματα» που δεν έχει η Νορβηγία, όπως π.χ. τεράστιες δυνατότητες αγροτικής και μεταποιη­τικής ανάπτυξης. Με την προϋπόθε­ση βέβαια ότι δεν θα πνίγεται από τις ανοιχτές αγορές και την κοινή αγροτι­κή πολιτική της Ε.Ε.
Τεράστιο, αλλά… πλεονασματικό δημόσιο!
Για μια συνοπτική εικόνα της Νορβηγίας κοιτάξ­τε τον Πίνακα 3. Ο πληθυσμός αυτής της χώρας ανέρχεται κοντά στα 5 εκατομμύρια με δημογρα­φικά στοιχεία αρκετά όμοια με εκείνα του ελλη­νικού πληθυσμού. Αυτό όμως δεν την εμποδίζει από το να έχει ένα από το πιο ανεπτυγμένα συ­στήματα κοινωνικής ασφάλισης, το οποίο χρη­ματοδοτείται κυρίως από το Κρατικό Επενδυτικό Κεφάλαιο της Νορβηγίας, όπου καταλήγει το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων από το πετρέλαιο. Και τα παράξενα δεν σταματούν σ’ αυτό. Παρά το γεγονός ότι έχει σχεδόν τον μισό πληθυσμό από τον ελληνικό, διαθέτει σχεδόν τον ίδιο αριθμό δη­μοσίων υπαλλήλων με εκείνον της Ελλάδας, γύρω στους 780 χιλιάδες. Και ω του θαύματος δαπανά για τους μισθούς αυτών των δημοσίων υπαλλήλων πολύ παραπάνω απ’ ό,τι δαπανά το ελληνικό κρά­τος. Η Νορβηγίαδαπανά το 14% του ΑΕΠ της για μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, ενώ η Ελλάδα με τον ίδιο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων και με μι­κρότερο ΑΕΠ δαπανά μόλις το 11%.
Μονιμότητα!
Επιπλέον το καθεστώς εργασίας των δημοσί­ων υπαλλήλων της Νορβηγίας δεν περιλαμβάνει συμβασιούχους, ωρομίσθιους, συμβάσεις έργου κ.ο.κ., όπως στην Ελλάδα. Το ελληνικό δημόσιο απασχολεί το προσωπικό του με 17 διαφορετικά εργασιακά καθεστώτα. Η Νορβηγία διαθέτει ένα αποκλειστικά καθεστώς εργασίας στο δημόσιο, τη μονιμότητα.
Και τι συνέβη; Μήπως η Νορβηγία είναι στο χείλος της χρεοκοπίας; Κάθε άλλο. Ο προϋπο­λογισμός της είναι μονίμως πλεονασματικός, 10,6% του ΑΕΠ για το 2010. Ενώ το δημόσιο χρέ­ος της φτάνει μόλις το 43,1% του ΑΕΠ της χώρας.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Νορβηγία έχει προβεί και σε άλλα θανάσιμα αμαρτήματα. Συντηρεί έναν τεράστιο αριθμό δημόσιων και δη­μοτικών επιχειρήσεων, πάνω από 3 χιλιάδες, οι οποίες εκτός όλων των άλλων ανήκουν αποκλει­στικά στο δημόσιο και παράγουν πλεονάσματα.
Με αυτά τα πλεονάσματα χρηματοδοτείται πά­νω από το 50% των κρατικών εσόδων και έτσι το νορβηγικό κράτος δεν έχει την ανάγκη να γδέρνει φορολογικά τους πολίτες του και ιδίως τους εργαζομένους. Θα μπορούσε να αντισταθεί στην παγκόσμια ύφεση η Νορβηγία και να αναπτύσσε­ται χωρίς λιτότητες, περικοπές και ιδιωτικοποιή­σεις, αν δεν διέθετε αυτόν τον εξαιρετικά εκτε­ταμένο, ισχυρό και παραγωγικό δημόσιο τομέα; Θα μπορούσε η Νορβηγία να ήταν στην ίδια πλε­ονεκτική θέση, αν είχε κάνει το θανάσιμο λάθος να ενταχθεί στην Ε.Ε. και είχε παραδώσει το νόμισμα, την οικονομία και την κυριαρχία της στην Κομισιόν και την ΕΚΤ; Ούτε κατά διάνοια!
Τι φταίει λοιπόν και στην Ελλάδα δεν μπορού­με να έχουμε μια αντίστοιχη οικονομία; Το με­γάλο και σπάταλο κράτος; Οι κοπρίτες δημόσιοι υπάλληλοι; Ή όλος εκείνος ο συρφετός που μας κυβερνά δεκαετίες τώρα με τις πλάτες της πιο παρασιτικής και ληστρικής ολιγαρχίας που έχει γνωρίσει η ιστορία;
Ο ίδιος συρφετός και η ίδια η ολιγαρχία που πασχίζουν σήμερα να ολοκληρώσουν τη λεηλα­σία της χώρας με το γενικό ξεπούλημα της δη­μόσιας περιουσίας και του κράτους. Ο ίδιος συρ­φετός που αδίστακτα φορολογεί ακόμη και τους ανέργους για να πληρώσει τους τοκογλύφους και διώχνει μαζικά τη νέα γενιά από αυτή τη χώ­ρα υπό καθεστώς γενικευμένης απόγνωσης και απελπισίας.

 


Advertisements

1 σχόλιο

Filed under "θεσμοί", "οικονομική κρίση", IMF, προπαγάνδα παπαγαλάκια, παράσιτα πλούσιοι, τρόικα, ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΔΝΤ, Δημήτρης Καζάκης, Δημοψήφισμα, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Νορβηγία, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, Φυσικό αέριο, αναδημοσιεύσεις, κρίση, κρίση χρέους

Το σύνδρομο Νταχάου της ελληνικής κοινωνίας. Του Δ. Καζάκη – Το κατά τα άλλα σοβαρό ιστόλογιο PRAXIS που μιλά με συνθήματα…Τι έγραφε ο Δ. Καζάκης ήδη από το 2010 για έξοδο από το ευρώ ως το πρώτο βήμα και όλοι τον έλεγαν γραφικό

Ο Καζάκης ήταν ο πρώτος που δημόσια βγήκε και μίλησε για την ανάγκη εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ ως το πρώτο βήμα για απεγκλωβισμό από αυτή την συνεχιζόμενη εξαθλίωση και όλοι οι σοβαροφανείς οικονομολόγοι των έβγαζαν τρελό γραφικό κλπ κλπ

Από τους πρώτους που στήριξε με σθένος την άμεση παύση πληρωμών των χρεών

Η τεράστια διαφορά που έχει ο Καζάκης από τους διάφορους άλλους που εμπίπτουν στην έννοια του γραφικού είναι ότι ο Καζάκης τεκμηριώνει αυτά που λέει και το πιο σημαντικό μετά από 3 χρόνια συνεχώς επιβεβαιώνεται και ήταν ο πρώτος που προέβλεψε το περιβόητο κούρεμα του χρέους

εδώ τι έλεγε τον Μάιο του 2010

http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/05/blog-post_5312.html#more

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε εκατοντάδες ανάλογες εκτιμήσεις από κάθε είδους αναλυτή της διεθνούς αγοράς, των τραπεζών και των θεσμικών επενδυτών, που καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: η αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας είναι ζήτημα χρόνου! Γι’ αυτό και η αγορά φέρεται αδυσώπητα απέναντι στην Ελλάδα ώστε οι κερδοσκόποι ομολογιούχοι να ισχυροποιήσουν τη θέση τους σε αναμονή μιας αναδιαπραγμάτευσης, που πάντα προηγείται της αναδιάρθρωσης του χρέους.»

Τι είχε προτείνει ήδη από το 2010 για αντιμετώπιση της λαίλαπας που διέλυε τα πάντα και πλέον τα έχει παρασύρει όλα;

«Τι όπλο διαθέτει ένα κράτος για να εκβιάσει ή να πιέσει τους δανειστές του, ιδίως όταν πρόκειται για διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους; 
Μόνο ένα: την άρνηση της πληρωμής του χρέους
Τι σημαίνει όμως άρνηση της πληρωμής του χρέους;
Η κυβέρνηση επίσημα επιχειρεί να το ταυτίσει με την πτώχευση της χώρας, που έτσι ή αλλιώς προετοιμάζει. Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές. 
 
Με απλά λόγια γλυτώνουμε τα 8 με 11 δις ευρώ που έχουμε να πληρώσουμε στις 19 Μαΐου και για τα οποία η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι αναγκάστηκε να αποδεχτεί τα σκληρά μέτρα που ζήτησε η «τρόικα». Γλυτώνουμε τα πάνω από 80 δις ευρώ που είμαστε αναγκασμένοι να καταβάλουμε κάθε χρόνο στους δανειστές μας και για τα οποία είμαστε υποχρεωμένοι να δανειζόμαστε συνεχώς διογκώνοντας το δημόσιο χρέος.
 
Μα δεν θα έχουμε λεφτά να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Ψέματα. Το 97% όσων δανειστήκαμε την τελευταία δεκαετία πήγαν στην εξυπηρέτηση παλιότερων δανείων. Μόλις το 3% κάλυψε ελλείμματα του δημοσίου. Δεν δανειζόμαστε δηλαδή για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά για να πληρώνουμε παλιότερα δάνεια. Αυτή είναι η αλήθεια.

Ήταν ίσως ο μόνος που μιλούσε πεντακάθαρα για έξοδο από το ευρώ

Όμως μια επαναφορά στο εθνικό νόμισμα δεν σημαίνει διαρκείς υποτιμήσεις και γενικά οικονομική καταστροφή; 
Δεν είναι αλήθεια. Η Ελλάδα πριν μπει στο ευρώ υπέστη με τους χειρότερους δυνατούς όρους πάνω από 12 επίσημες υποτιμήσεις της δραχμής σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο. Καμιά απ’ αυτές δεν την οδήγησε στη χρεωκοπία. Η επαναφορά στο εθνικό νόμισμα δεν θα γίνει για να την διαθέσουμε βορά στους κερδοσκόπους της παγκόσμιας αγοράς συναλλάγματος, όπως έκαναν ανέκαθεν οι κυβερνήσεις αυτής της χώρας. Γίνεται για να λυτρωθούμε από τις διαρκείς πιέσεις της κερδοσκοπίας, για να ελέγξουμε την οικονομία μας, για να χρηματοδοτήσουμε την παραγωγική της ανάπτυξη, για να στηρίξουμε το λαϊκό εισόδημα, για να αναπροσανατολίσουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας.»
Του Καζάκη μπορεί κάποιος να του καταλογίσει πολλά μέσα από το δικό του πρίσμα οπτικής, αυτό που όμως δεν μπορεί να του καταλογίσει κανένας είναι ότι δεν τεκμηριώνει όσα λέει και μάλιστα επιβεβαιώνεται εκ των υστέρων για αυτά που έλεγε
Διάβασα πρόσφατα από ένα σοβαρό κατά τα άλλα κομουνιστικό ιστολόγιο το εξής άρθρο

http://wwwpraxisred.blogspot.com/2013/01/blog-post_4.html

Δανία: Τι σημαίνει σήμερα στην ευρώπη αριστερή κυβέρνηση εντός του καπιταλισμού (και με «εθνικό» νόμισμα)

Η Δανία, η οποία μάλιστα έχει επιλέξει να μην υιοθετήσει το ευρώ (που η αντικαπιταλιστική αριστερά προβάλει την έξοδο απο αυτό, όπως και πιο πρίν απο αυτό το δημόσιο χρέος, σαν τον «κρίκο» που θα μας οδηγήσει στο σοσιαλισμό) και έχει και αριστερή κυβέρνηση και πιο ανεπτυγμένο «παραγωγικό μοντέλο» (θυμάστε την «Δανία του Νότου», το όραμα του ΓΑΠ;) προχωράει και αυτή στα δικά της μνημόνια. Οι αυταπάτες τελείωσαν και μαζί τους και η αριστερά που θα επιλέξει να συνεχίσει να τις συντηρεί.
και μετά το ιστολόγιο αυτό που υποστηρίζει το ΚΚΕ και την συμμετοχή του σε αστικές εκλογές μας λέει ποια είναι η πρόταση του
Πάλη για την εξουσία των εργαζομένων. Κάτω όλες οι αστικές κυβερνήσεις, δεξιές και αριστερές, που εφαρμόζουν την σφαγή των εργατικών δικαιωμάτων.
 
Έξω η Ελλάδα απο την Ευρωπαική Ένωση. Διεθνιστική πάλη των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη ανεξάρτητη απο το κεφάλαιο και τους «αριστερούς» κυβερνητικούς συνεργάτες του.
 
Μαζικοί, ταξικοί αγώνες για να μην περάσουν τα αντεργατικά μέτρα.

 

Προφανώς υπάρχει μια ψιλοσχιζοφρένια στα μυαλά των κατά τα άλλα σοβαρών ιστολόγων

Αντιλαμβάνομαι ότι δεν αντιμετωπίζουν την εκλογική νίκη του ΚΚΕ ως αυτοσκοπό όταν μιλάνε για εξουσία εργαζομένων αλλά πέφτουν στην παγίδα που θέλουν να αποφεύγουν οι ίδιο όταν λένε ότι αυτοσκοπός δεν είναι η εκλογική νίκη του ΚΚΕ κλπ

Ποιος ισχυρίστηκε ότι αυτοσκοπός είναι το εθνικό νόμισμα έτσι γενικά και αορίστως πχ;

Ποιος ισχυρίστηκε ότι με την εισαγωγή του εθνικού νομίσματος αυτόματα θα επέλθει η τεράστια αλλαγή και αυτόματα θα λυθούν τα πάντα;

Διέρχονται επιχειρήματα που απλά μένουν στο επίπεδο της συνθηματολογίας

Προφανώς και το εθνικό νόμισμα από μόνο του δεν επιλύει τίποτα αφού αν το χρησιμοποιείς προς όφελος των μονοπωλίων και των τραπεζών πάλι θα έχεις τα ίδια αποτελέσματα όπως συμβαίνει στην Δανία

Το παράδειγμα όμως της Ισλανδίας πχ απαντά πολύ απλά στα όσα τόσο επιπόλαια αναφέρουν οι κατά τα άλλα σοβαροί ιστολόγοι του Praxis

Η Ισλανδία με το εθνικό της νόμισμα το οποίο υποτίμησε και χρησιμοποίησε με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε να μπορεί να διαπραγματευτεί δεν τα έδωσε όλα στους τραπεζίτες αλλά πήγε σε δημοψήφισμα και 93% έστειλαν στον θκιάολο τους τοκογλύφους

Και αυτή την στιγμή η καπιταλιστική οικονομία ναι, της Ισλανδία βρίσκεται σε ανάπτυξη χωρίς να σημαίνει φυσικά ότι τα πρόβληατα των ανθρώπων λύθηκαν ως δια μαγείας κλπ

Δεν είναι όμως το ίδιο με αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα η οποία βιώνει συνθήκες εξαθλίωσης τόσο τεράστιας που έχει το θράσσος ο κάθε Δούκας πλέον να μιλά ανοικτά για …ταξιαρχίες ανέργων που θα δουλεύουν εντελώς δωρεάν χωρίς ούτε καν να τους δίνουν ένα πιάτο φαί που ακόμα και σε συνθήκες σκλαβιάς υπάρχει

Δεν πρόκειται να επέλθουν λύσεις με μαγικό τρόπο και δεν πρόκειται τίποτα να γίνει μεμιάς

Η κάθε πολιτική επιλογή όπως είναι πχ η έξοδος από το ευρώ και το πως θα χρησιμοποιήσεις το εθνικό νόμισμα και μετά η έξοδος από την ΕΕ θα έχει κατακλυσμιαίες συνέπειες και όχι μόνο για την Ελλάδα

http://dimitriskazakis.blogspot.com/2013/01/blog-post_8.html

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Το σύνδρομο Νταχάου της ελληνικής κοινωνίας…

Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά είμαστε όλοι μια πολύ ωραία παρέα. Όλοι μέσα στην καλή χαρά. Η οικονομία πάει πια σταθεροποιήθηκε κι ας συνεχίζει να πέφτει κατακόρυφα. Τι σημασία έχει πια; Κάποτε θα πιάσει πάτο και ύστερα θα αρχίσουν τα γκελ. Τι σήμερα, τι αύριο. Πάντως η ανάπτυξη έρχεται. Τα μαγαζιά και η αγορά αναθάρρησαν, έστω κι αν συνεχίζουν να κλείνουν και να πέφτει ο τζίρος ακόμη και μέσα στις γιορτές. Ο προϋπολογισμός παρουσίασε πρωτογενές πλεόνασμα (ζήτω!) έστω κι αν το κράτος έφτασε να δανείζεται με μηνιαία έντοκα γραμμάτια που μόνο σε πολεμικές περιόδους το έκανε με την δραχμή. Οι θέσεις εργασίας όπου να ‘ναι να σκάνε μύτη, έστω κι αν οι επενδύσεις συνεχίζουν να είναι σε ελεύθερη πτώση και η ανεργία να καλπάζει σε πρωτοφανή επίπεδα.
ΣΕ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Το βασικό είναι να έχουμε να λέμε μπούρδες στον κοσμάκη δια τηλεοράσεως και μέσων μαζικής αποβλάκωσης, ώστε να μην σκέφτεται την κατάστασή του, αλλά και να νομίζει ότι κάνοντας λίγο ακόμη υπομονή κάτι θα γίνει. Το σύνδρομο του Νταχάου σε πλήρη εξέλιξη. Ένα κομμάτι μισθωτών και συνταξιούχων κυρίως έχει φτάσει σε τέτοια κατάντια ώστε να πιστεύει ότι προκειμένου να εξασφαλίσω εγώ ένα κομμάτι ψωμί, ας πουλήσουν, ας εξολοθρεύσουν, ας ανασκολοπίσουν ολόκληρη την χώρα. Τι με νοιάζει; Εμένα θα μου δίνουν το ξεροκόμματο; Από κει και πέρα ας γίνουν όλα στάχτη και μπούλμπερη. Η ιδεολογία του περιθωρίου σε ολόκληρο το μεγαλείο του εκφρασμένο πολιτικά από τις δυο πιο ακραίες πολιτικές εκδοχές του. Τον φασισμό της ΧΑ και τον σεχταριστικό αναχωρητισμό της λεγόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς με πρώτο το ΚΚΕ.
Τι μας νοιάζει ρε φίλε εμάς τι θα γίνει. Έτσι κι αλλιώς τίποτε δεν γίνεται. Δεν ξέρω εγώ περί γενικού συμφέροντος και τα τοιαύτα. Ούτε και με ενδιαφέρουν. Εμένα με ενδιαφέρει να μου βρεις δουλειά και φαί. Τα άλλα άστα για τους χορτασμένους. Έτσι μιλούσε ανέκαθεν το κοινωνικό περιθώριο, όσοι οδηγημένοι στην ανέχεια έχαναν την κοινωνική τους ταυτότητα και αντικαθιστούσαν την αξιοπρέπειά τους με τα ζωώδη ένστικτα της επιβίωσης. Σ’ αυτά ποντάρει ο φασισμός, αλλά και οι ταξικές αναλύσεις των ηγεσιών της λεγόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς, με πρώτη του ΚΚΕ, που μπερδεύουν την πολιτική αδιαφορία με την ταξική συνείδηση.
Από την άλλη ενισχύονται εκείνα τα στρώματα που ξέρουν να επιβιώνουν από την παρασιτική οικονομία των επιδοτήσεων και της εξάρτησης από τις ανοιχτές αγορές. Σύγχρονοι αργυραμοιβοί, τρωκτικά κονδυλίων και δανείων, επιστήμονες της λούφας και του λουφέ, παρατρεχάμενοι μηχανισμών, επιχειρήσεις «εισαγωγαί-εξαγωγαί» και επί παντός επιστητού, βιτρίνες ξεπλύματος χρήματος και μαφίας, ειδικοί της αρπαχτής και επιχειρηματίες της κομπίνας. Ποτέ ξανά η ελληνική οικονομία δεν είχε την μορφή που παίρνει σήμερα. Ολόκληρος ο υπόκοσμος της οικονομίας, επιχειρηματικός και άλλος, αναδεύεται και βγαίνει στην επιφάνεια. Ο κόσμος του μαυραγορητισμού όλων των ειδών επί ποδός πολέμου.
Σ’ αυτά τα κοινωνικά στρώματα επιδιώκει να στηριχθεί και το καθεστώς της νέας κατοχής.
2,5 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΕπ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΗΤΙΣΜΟΥ
Δείτε για παράδειγμα την ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών στις 10/12 σχετικά με πρόγραμμα εκταμίευσης 750,5 εκ. ευρώ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων προς τη χώρα μας, από Τρίτη 11/12 έως Παρασκευή 21/12/2012.
Το ποσό των εκταμιεύσεων από την ΕΤΕπ προς τη χώρα μας, εντός του 2012, θα ανέλθει συνολικά σε908,2 εκ. ευρώ, συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος που αρχίζει
Συγκεκριμένα το πρόγραμμα εκταμίευσης έχει ως εξής:
Τρίτη, 11/12/2012, θα εκταμιευτούν 200 εκ. ευρώ για τη χρηματοδότηση του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς 2007-2013. Βλέπε ημέτερα τρωκτικά κονδυλίων χωρίς αντίκρυσμα.
Την Τετάρτη, 12/12/2012, και την Παρασκευή, 14/12/2012, θα εκταμιευτούν 148 εκ. ευρώ για τη χορήγηση 5 δανείων στη ΔΕΗ. Πώς αλλιώς η ΔΕΗ θα επιδοτεί τους αεριτζήδες επενδυτές παροχής ρεύματος;
Τη Δευτέρα, 17/12/2012, θα εκταμιευτούν 250 εκ. ευρώ προς την ΑΤΤΙΚΟ  ΜΕΤΡΟ για το Μετρό Θεσσαλονίκης. Πάλι ημέτεροι ειδικευμένοι στην βρώση κονδυλίων δίχως αντίκρισμα.
Την Τρίτη, 18/12/12, θα εκταμιευτούν 50 εκ. ευρώ προς τον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων. Χρωστούμενα προς ημέτερους εργολάβους.
Την Τετάρτη,  19/12/2012, θα εκταμιευτούν  30 εκ. ευρώ προς τη ΔΕΣΦΑ. Πάλι προς βρώσιν των ημετέρων.
Την Πέμπτη, 20/12/2012, θα εκταμιευτούν  60 εκ. ευρώ προς την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος για δάνεια σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οι μόνες μικρομεσαίες που θα δουν δάνεια είναι της γνωστής κατηγορίας «πάρε τα λεφτά και τρέχα».
Την Παρασκευή, 21/12/2012, θα εκταμιευτούν 12,5 εκ. ευρώ  προς την Παγκρήτια Συνεταιριστική Τράπεζα για δάνεια σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Βλέπε βαθύ ΠΑΣΟΚ. Αναμένεται, επίσης, η εκταμίευση, εντός Δεκεμβρίου, 140 εκ. ευρώ προς την Alpha Βank για δάνεια σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Μια από τα ίδια.
Το ποσό των εκταμιεύσεων από την  ΕΤΕπ προς τη χώρα μας, εντός του 2012, θα ανέλθει συνολικά σε 908,2 εκ. ευρώ, συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος που αρχίζει αύριο. Υπενθυμίζεται ότι, ήδη εντός του έτους, δόθηκαν 17,7 εκ. ευρώ σε παραχωρησιούχο για τον αυτοκινητόδρομο Κόρινθος-Τσακώνα-Καλαμάτα. Ο οποίος το μόνο που έκανε είναι να πάρει τα λεφτά και να παραδώσει μόνο το κομμάτι εκείνο του δρόμου που είχε έτοιμο εδώ και πάνω από ένα χρόνο. Τα λεφτά έγιναν καπνός στο εξωτερικό και ο παραχωρησιούχος απέκτησε το δικαίωμα για ένα ακόμη σταθμό διοδίων.
Επιπλέον, για το 2013, αναμένεται:
Να εκταμιευτούν 250 εκ. ευρώ, προς την  ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ για το  Μετρό της Αθήνας, το διάστημα Φεβρουαρίου-Μαρτίου. Να υπογραφεί σύμβαση 300 εκ. ευρώ με την ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ, το πρώτο τρίμηνο του έτους. Κι όλα αυτά μήπως και επιτρέψει η συγκεκριμένη εταιρεία να ανοίξουν οι σταθμοί του Μετρό που είναι εδώ και πάνω από ένα χρόνο έτοιμοι έως το Ελληνικό. Ούτε ευρώ από όλα αυτά δεν πρόκειται να πάει σε εργοτάξιο. Πρόκειται για χρηματοδότηση επιχειρηματικής και κομματικής αρπαχτής με πρόφαση τους έτοιμους σταθμούς που δεν δίνονται στην κυκλοφορία.
Να εκταμιευτούν τουλάχιστον 200 εκ. ευρώ προς τη  ΔΕΗ, με την υπογραφή των συμβάσεων εντός Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου. Νέα επιδότηση της αρπαχτής με το ρεύμα προς όφελος επιχειρηματικών κυκλωμάτων της κομπίνας.
Να γίνει η υπογραφεί σύμβασης 100 εκ. ευρώ για τον ΟΣΚ. Κι από τον ΟΣΚ στα θυλάκια των κομματικών εργολάβων για έργα που δεν έγιναν, ούτε πρόκειται να γίνουν ποτέ.
Να αρχίσει η σταδιακή εκταμίευση προς τις τράπεζες ΕΘΝΙΚΗ, ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ, ΠΕΙΡΑΙΩΣ καιEUROBANK για δάνεια σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Ο δανεισμός αυτός είναι μια ακόμη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Όσο θα δουν δάνεια οι μικρομεσαίες – με εξαίρεση την γνωστή κατηγορία του «πάρε το χρήμα και τρέχα» – άλλο τόσο θα δει ανάπτυξη η Ελλάδα μέσα στο 2013.
Η εκταμίευση 650 εκ. ευρώ για τους αυτοκινητόδρομους, με την προϋπόθεση ότι θα ολοκληρωθούν όλες οι συμφωνίες του ελληνικού δημοσίου με τους παραχωρησιούχους.
Η εκταμίευση επιπλέον 42,2 εκ. ευρώ σε παραχωρησιούχο για τον αυτοκινητόδρομο Κόρινθος-Τσακώνα-Καλαμάτα.
Πρόκειται για χαμένα λεφτά τα οποία δίνονται ως προϊόν ωμού εκβιασμού από τους παραχωρησιούχους για έργα το κόστος των οποίων έχουν ήδη προεισπράξει – από το ελληνικό δημόσιο και από τα διόδια – αλλά δεν έχουν κατασκευάσει. Τα χρήματα αυτά όπως θα εισπραχθούν, έτσι θα βγουν εκτός Ελλάδας για να ενισχύσουν την κεφαλαιακή επάρκεια των εταιρειών για δουλειές που διεκδικούν σε άλλες χώρες.
Ούτε μια θέση εργασίας και μάλιστα σταθερής απασχόλησης δεν πρόκειται να προσθέσουν όλα αυτά τα εκατομμύρια. Οι κυβερνώντες τα δανείζονται για να πληρώσουν ανοιχτά συμβόλαια με τους δικούς τους κομματικούς φίλους, ημετέρους και επιχειρηματίες της αρπαχτής. Με το αζημίωτο βέβαια για τους ίδιους και τα κομματικά ταμεία τους. Να πώς λειτουργεί η δική τους «δημοκρατία».
ΠΟΙΟΥΣ ΤΡΕΜΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ;
Ανάμεσα στις δυο συμπληγάδες συνθλίβονται τα πιο παραγωγικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, τα οποία υποφέρουν και απαξιώνονται, αλλά κρατάνε ακόμη και αποτελούν την μοναδική ελπίδα. Πρόκειται για το πιο επιστημονικά και τεχνικά εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό μαζί με τους ελευθεροεπαγγελματίες που βρίσκονται έξω από τα κυκλώματα της αρπαχτής, αλλά και τους μικρομεσαίους που στηρίζονται στην παραγωγή και στην αγοραστική δύναμη των λαϊκών στρωμάτων. Αυτά τα στρώματα δεν έχουν αποδεχτεί την ήττα τους, ούτε θεωρούν ότι πρέπει να ξεπουληθούν για ένα κομμάτι ψωμί. Ούτε οι ίδιοι, ούτε η πατρίδα τους. Είναι τα μόνα κοινωνικά στρώματα τα οποία κυμαίνονται αυτή την στιγμή γύρω στο 60% και διαθέτουν κοινωνική συνείδηση η οποία ξεκινά από το ελάχιστο, την διεκδίκηση της πατρίδας τους. Κι αυτά μπορούν να κάνουν την μεγάλη τομή. Να φέρουν τα πάνω κάτω μόλις βρουν κοινό βηματισμό και κοινή κοινωνικοπολιτική έκφραση.
Αυτά τρέμει και το επίσημο καθεστώς. Γι’ αυτό και προσπαθεί να τα διεμβολίσει αξιοποιώντας κοινωνικές, επαγγελματικές και ιδεολογικές αντιθέσεις. Άλλο εργάτης, άλλο μικρομεσαίος, άλλο υπάλληλος, άλλο ελευθεροεπαγγελματίας, άλλο αριστερός, άλλο δεξιός. Προσπαθεί να υπονομεύσει τον μοναδικό τρόπο στη βάση του οποίου μπορούν να ενωθούν τόσο διαφορετικές κοινωνικές κατηγορίες και στρώματα του λαού, δηλαδή τον πατριωτισμό τους. Από την μια με τον φασισμό που σήμερα εκπορεύεται από την ευρωένωση και συνίσταται στην άρνηση κάθε έννοιας δημοκρατίας, μιας και σκόπιμα ταυτίζεται με την σημερινή κατάσταση της εξαγοράς και της διαφθοράς. Κι από την άλλη με τις ταξικές αναλύσεις της αριστεράς που αρνούνται κάθε έννοια πατριωτικού και εθνικού καθήκοντος απέναντι στις δυνάμεις των αγορών και του σύγχρονου ιμπεριαλισμού.
ΑΠΌ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ… ΠΛΗΜΜΕΛΗΜΑ
Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα σ’ όλον αυτόν τον ορυμαγδό καμιά λεγόμενη αντιμνημονιακή δύναμη δεν βρήκε το κουράγιο ή την ευαισθησία να καταγγείλει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας, το οποίο από 1/1/2013 τέθηκε σε ισχύ στην ευρωένωση. Λες και δεν συνέβη τίποτε το σημαντικό. Έχουν σημαντικότερα να ασχοληθούν. Όπως με την παραπομπή του Παπακωνσταντίνου για πλημμέλημα. Εδώ έχουμε την χαρακτηριστική περίπτωση ενός οικονομικού δολοφόνου που εκτέλεσε συμβόλαιο εναντίον της χώρας και του λαού της, που πιάστηκε στα πράσα να χειραγωγεί τα στοιχεία της Στατιστικής μαζί με τον κολλητό του τον Γεωργίου μόνο και μόνο για να τεθεί η χώρα υπό καθεστώς κατοχής, που υπέγραψε συμβάσεις που προσιδιάζουν σε εσχάτη προδοσία και τα ξεχνάμε όλα αυτά μόνο και μόνο για την παραποίηση της λίστας Λαγκάρντ.
Δηλαδή του χαρίζουμε την εσχάτη προδοσία και τον τραβολογάμε για ένα πλημμέλημα. Αυτό σημαίνει μίνι «κάθαρση» τύπου 1989 κατά το πρότυπο του Αλ Καπόνε. Όταν θέλησε το οργανωμένο έγκλημα στις ΗΠΑ της ποταπαγόρευσης να γίνει legit, δηλαδή να γίνει νομότυπο και έτσι να πλατύνει τους ορίζοντες των επιχειρήσεών του, έδωσε το πιο διαβόητο αφεντικό της ως εξιλαστήριο θύμα. Τον Αλ Καπόνε τον έπιασαν για φοροδιαφυγή και όχι για το πλήθος των εγκλημάτων του. Κι αυτό γιατί πολύ απλά έπρεπε να φύγει από την μέση ήσυχα κι ωραία, χωρίς να ξηλωθεί ολόκληρο το δίχτυο που είχε στηθεί και συνένωνε την μαφία, το οργανωμένο έγκλημα με το δικαστικό και πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ. Έτσι και με τον Παπακωνσταντίνου. Κλείνουμε την υπόθεση της εσχάτης για την οποία θα έπρεπε να λογοδοτήσει ακόμη και η αντιπολίτευση και τον κυνηγάμε για παραποίηση εγγράφου.
ΧΡΕΟΣ… ΠΟΙΟ ΧΡΕΟΣ;
Την ίδια ώρα καταφέρνουμε να αποπροσανατολίσουμε τον κόσμο από τα φλέγοντα ζητήματα που τον αφορούν άμεσα. Και υπάρχει πιο φλέγον ζήτημα από το δημόσιο χρέος; Ναι, υπάρχει. Το εξωτερικό της χρέος, που αισίως έχει ξεπεράσει τα 413 δις ευρώ το τρίτο τρίμηνο του 2012 και μάλλον θα τερματίσει πάνω από τα 440 δις ευρώ στο τέλος του έτους. 100 δις ευρώ περισσότερα από το 2009. Όμως μην ανησυχείτε το χρέος της χώρας βρίσκεται στα κατάλληλα χέρια, στα χέρια των τοκογλύφων οι οποίοι κάθε φορά που θα βλέπουν ότι η οικονομία σβήνει τελειωτικά, θα κάνουν κάποιο ελάχιστο σκόντο μόνο και μόνο για να βάζει σε διαδικασία πληρωμής ξανά ολόκληρη την χώρα. Τέτοια επιτυχία.
Με κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενους που έχουν εκ προοιμίου αποδεχτεί ότι όποιος χρωστά δεν μπορεί να διαθέτει εθνική κυριαρχία, είναι η καλύτερή τους. Ποτέ ξανά στην ιστορία του κρατικού ή δημόσιου χρέους από τον 19ο αιώνα και μετά δεν βρέθηκε κράτος που να έχει αποδεχτεί με τόσο προκλητικό και θεσμοθετημένο τρόπο ότι δεν διαθέτει εθνική κυριαρχία μπροστά στους δανειστές του. Ούτε καν η Ελλάδα που γεννήθηκε ως χρεοκοπημένο κράτος (1827 η πρώτη επίσημη χρεοκοπία της) με τα κράτη των δανειστών της ως προστάτιδες δυνάμεις. Κι αυτό δεν φαίνεται να ενοχλεί κανέναν από τους επίσημους ταγούς της πολιτικής σε συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Από την στιγμή που χρωστάς δεν μπορείς να έχεις εθνική κυριαρχία, σου λένε και σ’ αφήνουν εμβρόντητο. Ξεχνώντας φυσικά ότι μια τέτοια δήλωση στην ουσία αρνείται στον οφειλέτη κάθε δικαίωμα στην ζωή και στην περιουσία του από την στιγμή που χρωστά. Κι αν το αποδέχονται για μια ολόκληρη χώρα, φανταστείτε τι είναι έτοιμοι να αποδεχτούν για τα νοικοκυριά, τους ελευθεροεπαγγελματίες και τους μικρομεσαίους που βρίσκονται στα χέρια των τραπεζών.
Όλοι αυτοί που μας έφεραν σ’ αυτήν την κατάντια μας διαβεβαιώνουν ότι όλα πέρασαν. Θα κάνουν και την αυτοκάθαρσή τους ελέω μιας ανύπαρκτης δικαιοσύνης και όλα μέλι-γάλα. Γιατί λοιπόν διαμαρτύρεστε; Αφήστε που μ’ αυτόν τον τρόπο πολύ γρήγορα θα μας οδηγήσουν στις κάλπες και μέχρι να το καταλάβουμε η ύφεση θα ξαναχτυπά την πόρτα μας ακόμη πιο βαθιά και απόκοσμη, η καταστροφή θα συνεχίσει να συσσωρεύει εκατόμβες θυμάτων με όρους μαζικής ανεργίας και εξαθλίωσης, ενώ το χρέος θα καλπάζει.
Όμως μην ανησυχείτε. «Μα τι θέλετε δηλαδή; Να βγούμε από το ευρώ;» τους ακούω να μας λένε ήδη από σήμερα και καβάλα σε νέα πλουμιστά πολιτικά σχήματα είναι έτοιμοι να μας φορτωθούν, εξαγνισμένοι, άσπιλοι και δικαιωμένοι! Κι όλα αυτά γιατί ποντάρουν στα σίγουρα: όποιος αποδέχεται το χρέος και την παραμονή της χώρας στο ευρώ δεν έχει άλλη επιλογή, παρά μόνο την ισοπέδωση της κοινωνίας και το ξεπούλημα της χώρας. Ποντάρουν δηλαδή στην ανοησία, την αφέλεια, το δόλο και φυσικά στον κομματικό πατριωτισμό, που δίκαια πρέπει να του αποδώσουμε τον αφορισμό του Σάμιουελ Τζόνσον ότι «είναι το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων».
Κι ενώ ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, έχει φορέσει τα καλά του και ετοιμάζεται για εκλογές, το χρέος έχει εξαφανιστεί από την ατζέντα τους. Λες και δεν υπάρχει. Δεν υφίσταται. Όλοι προσποιούνται ότι το θέμα θεωρείται λήξαν. Κοινή συναινέσει. Βλέπετε, κανέναν δεν συμφέρει να μιλά ο λαός για τα δύσκολα. Κανέναν δεν συμφέρει να ρωτά ο λαός το προφανές: τι θα γίνει με το χρέος και μάλιστα εντός ευρώ; Πώς μπορείς να κοροϊδέψεις κάποιον όταν αυτός αντιλαμβάνεται ότι με το χρέος και με το ευρώ είναι αδύνατον να δει άσπρη μέρα; Πώς μπορείς να εξαπατήσεις κάποιον και να του τάξεις λαγούς με πετραχήλια όταν αυτός σε ρωτά επίμονα τι θα κάνεις με το χρέος και που θα βρεις τα χρήματα με το ευρώ; Κι έτσι, ελέω μνημονιακών και αντιμνημονιακών, έχει επιβληθεί η σιωπή των αμνών. Για το μόνο που επιτρέπεται να συζητά το αμνοερίφιο είναι για το «μνημόνιο», δηλαδή μόνο για την μέθοδο της σφαγής. Η σφαγή αυτή καθαυτή θεωρείται δεδομένη. Αρκεί το θύμα να μην το αντιληφθεί.
Όπως λέει κι ο ποιητής: Τις αγελάδες τα καμιόνια | Τις μπαρκάρουν τρεις-τρεις | Ήρεμος τραμπαλίζεται | Ο λαιμός τους και βαρύς |… Μα να τους εξηγήσει δεν μπορεί | Γλώσσα καμία | Πως είν’ μεσάνυχτα | Και πως τις πάνε στα σφαγεία.
Δημοσιεύτηκε Στο Χωνί, 6/1/2013
Αναρτήθηκε από στις 8:55 π.μ.

Σχολιάστε

Filed under προπαγάνδα παπαγαλάκια, παράσιτα πλούσιοι, τρόικα, τράπεζες δημιουργοί χρήματος από το πουθενά, Αναλύσεις, Δημήτρης Καζάκης, Δημοψήφισμα, Λίστα Λαγκάρτ, ΜΜΕξαπάτησης, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αναδημοσιεύσεις, κρίση, κρίση χρέους, κούρεμα psi, PRAXIS

Η λιτανεία του ευρώ και η σημασία του εθνικού νομίσματος.. Του Δ. Καζάκη….. Στοιχεία από τον Economist: oi ΗΠΑ έχουν δημόσιο χρέος 11,5 ΤΡΙΣ δηλ. 73,3% επί του ΑΕΠ, η Γερμανία έχει δ. χρέος 2,7 ΤΡΙΣ, 82,7% του ΑΕΠ!!! Γαλλία 2,4 ΤΡΙΣ χρέος 89,3% Ιταλία 2,5 ΤΡΙΣ 120,1% ΑΕΠ, η Κύπρος έχει 16 ΔΙΣ χρέος και λιγότερο ποσοστό από τους άλλους με 73% και μπαίνει σε μνημόνιο..ΑΝΑΛΥΣΗ ΕΚΔΟΣΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΣ κρίση χρέους

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Η λιτανεία του ευρώ και η σημασία του εθνικού νομίσματος

Από τον Δημήτρη Καζάκη

http://dimitriskazakis.blogspot.com/2012/12/blog-post_31.html

Ας αφήσουμε προς στιγμή τον κ. Σαμαρά να ψάχνει εναγωνίως την ανάπτυξη στα αποκαΐδια της ευρωκρατούμενης Ελλάδας, τον κ. Βενιζέλο να ψάχνει για το κόμμα του, τον κ. Κουβέλη να ψάχνει από πού να κρατηθεί, τον κ. Τσίπρα να το παίζει παράγοντας  διεθνούς βεληνεκούς ως άλλος Παπανδρέου, τον κ. Καμμένο να φυλάει καραούλι μπας και του μείνει κανένας βουλευτής και την κ. Παπαρήγα να ξεφτιλίζει με τον χειρότερο τρόπο το κόμμα της. Ας τους αφήσουμε όλους αυτούς κι ας ασχοληθούμε με τα σοβαρά. Με αυτά δηλαδή που αρνούνται να ασχοληθούν όλοι αυτοί.
Έχετε προσέξει τι συμβαίνει όταν μιλούν για το ευρώ; Όλοι τους κάνουν σαν να μιλούν για τα ιερά και όσια, ενώ η κ. Παπαρήγα αρκείται να το ξορκίζει ως τυπικός οπαδός παραθρησκευτικού δόγματος. Όλοι τους στηρίζονται, με την βοήθεια του επίσημου και ανεπίσημου συστήματος μαύρης προπαγάνδας, σ’ έναν φετιχισμό του νομίσματος. Αυτός ο φετιχισμός στηρίζεται στο γεγονός ότι ο κοινός άνθρωπος πιστεύει πώς το ευρώ, ή όποιο άλλο χαρτονόμισμα είναι το ίδιο πράγμα, αρκεί να το έχει στην τσέπη του. Κι επομένως το πιο «ακριβό» νόμισμα σε συναλλακτική αξία, θεωρείται και ως το πιο πολύτιμο νόμισμα. Έτσι το ευρώ ως ένα από τα παγκόσμια αποθεματικά νομίσματα, ως «σκληρό» νόμισμα των διεθνών συναλλαγών, νομίζει ο απλός κόσμος ότι είναι πιο πολύτιμο από κάποιο εθνικό νόμισμα που αφορά μια μικρή οικονομία. Σ’ αυτήν την εντύπωση βασίζεται η ισχύς του ευρώ στην κοινή γνώμη.
Βέβαια, αυτό δεν είναι παρά μόνο μια εντύπωση και τίποτε παραπάνω. Μια εντύπωση που όλο και περισσότερο έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την ζωντανή πραγματικότητα που γίνεται ολοένα και πιο ζοφερή για τα λαϊκά νοικοκυριά. Κι έτσι ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης μεταστρέφεται και οριοθετείται απέναντι στο ευρώ, καθώς το ένστικτο της επιβίωσης το οδηγεί αλάνθαστα να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να διακινδυνεύει η ίδια η ζωή της κοινωνίας στο βωμό του «ισχυρού» ευρώ. Πολύ σύντομα η ίδια η ζωή θα επιβάλλει στην μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού την εγκατάλειψη του ευρώ ως μονόδρομο για την ίδια την επιβίωσή του.
Αυτή η μεταστροφή της κοινής γνώμης και της συνείδησης του ελληνικού λαού απέναντι στο ευρώ οφείλεται σε τελευταία ανάλυση και η κατάσταση εσωτερικών τριγμών και διάλυσης που παρατηρείται όχι μόνο στα κόμματα της συγκυβέρνησης, αλλά και στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Σε λίγο καιρό όλες οι ηγεσίες των κομμάτων θα τρέμουν να ξεστομίσουν κάτι θετικό υπέρ του ευρώ και κάτω από την πίεση της ογκούμενης λαϊκής οργής τα κόμματα του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού» θα καταρρεύσουν μέσα σε φαγωμάρες, ανταγωνισμούς, διχόνοιες όλων των ειδών, αλλά και σ’ ένα πολιτικό ξεκατίνιασμα άνευ προηγουμένου, όπως συμβαίνει σήμερα με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Μόνο το ΚΚΕ θα παραμείνει έτσι όπως είναι σήμερα. Μια δύναμη που όλο και περισσότερο βυθίζεται στο περιθώριο παίρνοντας όλο και πιο καθολικά χαρακτηριστικά παραθρησκευτικού αναχωρητισμού.
Κοινή συνισταμένη όλων η πλήρης αδυναμία να εξηγήσουν αυτό που συμβαίνει με το ευρώ. Πώς γίνεται και το «ισχυρό» νόμισμα παράγει τέτοια καταστροφή, τέτοια γενικευμένη χρεοκοπία; Όλοι έχουν μια και μόνη εξήγηση. Την κακή εφαρμογή. Προφανώς, λένε, τα προβλήματα οφείλονται στα μίγματα πολιτικής και γενικά στην διαχείριση του νομίσματος. Δεν φταίει η συνταγή, αλλά ο τρόπος εκτέλεσης. Κι έτσι οι απανταχού πιστοί του ευρώ σχεδιάζουν μια ακόμη πιο θανατηφόρα δόση της ίδιας συνταγής, αγνοώντας τις εκατόμβες των θυμάτων και τις καταστροφές που θα προξενήσει στους λαούς και τις οικονομίες. Ενώ κάποιοι άλλοι στην «ροζουλί αριστερά», όπως ονόμασε το κόμμα του ο ίδιος ο κ. Τσίπρας στο φετινό φεστιβάλ της KOE, ονειρεύονται ότι αρκεί να αλλάξουν το μίγμα πολιτικής με το ευρώ για να αντιμετωπίσουν τα οξυμένα προβλήματα του λαού και της χώρας. Στο κάτω-κάτω της γραφής, όπως με αφέλεια λένε, το ίδιο δεν είναι; Τι ευρώ, τι δραχμή.
Το ίδιο λένε και από το ΚΚΕ, αλλά αυτοί τα ρίχνουν όλα στον καπιταλισμό με το αφοπλιστικό «για όλα φταίει ο καπιταλισμός»! Μεγαλοφυής διαπίστωση, η οποία οδηγεί και σε μια άλλη ακόμη πιο εντυπωσιακή. Από την στιγμή που είναι καπιταλισμός τι να το κάνεις, μια από τα ίδια! Κι έτσι ο καπιταλισμός με ισχυρό εργατικό κίνημα και κατακτήσεις της εργασίας εξομοιώνεται με τον καπιταλισμό της πείνας και της εξαθλίωσης, ενώ ο καπιταλισμός της δημοκρατίας για τον λαό εξομοιώνεται με τον καπιταλισμό του φασισμού και της αποικιοκρατίας. Όλα στο ίδιο τσουβάλι, όλα  ένας αχταρμάς για να κρύψουν την προϊούσα συνθηκολόγησή τους μπροστά στον αντίπαλο.
Η άρχουσα τάξη γνωρίζει πολύ καλά πώς σκυλί που γαυγίζει αντικαπιταλιστικά δεν δαγκώνει, δεν είναι επικίνδυνο. Ο κίνδυνος ξεκινά γι’ αυτήν από την στιγμή που η αντιπαράθεση αρχίσει να γίνεται πάνω σε συγκεκριμένα μέτωπα και προτάσεις διεξόδου από σήμερα. Πάνω στο έδαφος του δικού της συστήματος και ταυτόχρονα υπερβαίνοντας τα όρια αυτού του συστήματος. Με οδηγό όχι κάποια γενική ιδεολογία, ή κάποιες δήθεν σιδερένιες νομοτέλειες που βρίσκονται αποκλειστικά και μόνο σε εγχειρίδια ευνουχισμού της ελεύθερης σκέψης και της ζωντανής πραγματικότητας, αλλά τα άμεσα πρακτικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού όπως η ίδια τα αντιλαμβάνεται και τα υπερασπίζει.
Κι όμως, μπορεί να ξαφνιαστούν ορισμένοι, αλλά δεν είναι όλα τα νομίσματα ίδια. Όχι γιατί δεν έχουν την ίδια αξία, αλλά γιατί δεν αντιπροσωπεύουν τα ίδια πράγματα ακόμη κι όταν υπηρετούν την ίδια οικονομία. Το νόμισμα δεν έχει από μόνο του καμιά αξία. Είναι σύμβολο αξίας. Αποτυπώνει δηλαδή την αξία που του δίνει η οικονομία. Άλλοτε υπερτιμημένη κι άλλοτε υποτιμημένη με βάση τις συγκυρίες και τον χαρακτήρα της οικονομίας. Η ίδια η ετυμολογία του συνδέει το νόμισμα με το νομίζω και τον νόμο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Πρόκειται για την συμβατική απεικόνιση της αξίας των εμπορευμάτων και του κεφαλαίου στην αγορά.
Επομένως αυτός που κατέχει και εκδίδει το νόμισμα ουσιαστικά ελέγχει την κυκλοφορία των εμπορευμάτων και των κεφαλαίων. Στις απαρχές αυτοί που εξέδιδαν και κατείχαν το νόμισμα ήταν οι ιδιώτες τραπεζίτες. Χάρις σ’ αυτό το μονοπωλιακό τους προνόμιο θησαύριζαν σε βάρος όλων των άλλων συντελεστών που είχαν ανάγκη από χρήμα. Πολύ γρήγορα ανακάλυψαν πώς αντί να παράγουν νόμισμα σε μεγάλες ποσότητες και να κινδυνεύουν να πλημμυρίσει η αγορά και έτσι να χάσει την αξία του, καλύτερα θα ήταν να δανείζουν όσους ήθελαν περισσότερο χρήμα αντλώντας τόκους ως ανταμοιβή και κέρδος.
Εκατοντάδες χρόνια πριν, οι τραπεζίτες άρχισαν να ειδικεύονται, με τους πλουσιότερους
και με μεγαλύτερη επιρροή από αυτούς να συνδέονται όλο και περισσότερο με το εξωτερικό εμπόριο και τις πράξεις συναλλάγματος. Δεδομένου ότι αυτοί ήταν πιο πλούσιοι και πιο κοσμοπολίτες και επειδή ασχολούνταν όλο και περισσότερο με ζητήματα πολιτικής σημασίας, όπως είναι η σταθερότητα και η υποτίμηση των νομισμάτων, ο πόλεμος και η ειρήνη, οι γάμοι ανάμεσα σε δυναστείες, τα εμπορικά μονοπώλια σε όλο τον κόσμο, έγιναν χρηματοδότες και οικονομικοί σύμβουλοι των κυβερνήσεων. Επιπλέον, είχαν πάντα εμμονή με τη σταθερότητα των νομισματικών συναλλαγών και χρησιμοποίησαν την εξουσία και την επιρροή τους για να πετύχουν δύο πράγματα:
1) Να πάρουν στα χέρια τους όλα τα χρήματα και τα χρέη που εκφράζονται από ένα εξαιρετικά περιορισμένο εμπόρευμα – τελικά τον χρυσό.
2) Να πάρουν στα χέρια τους όλα τα νομισματικά θέματα μακριά από τον έλεγχο των κυβερνήσεων και της πολιτικής εξουσίας, με το αιτιολογικό ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται καλύτερα από ιδιωτικά συμφέροντα τραπεζών με όρους μιας τέτοιας σταθερής αξίας του χρυσού.
Όσο πιο περιορισμένη και σπάνια ήταν η διάθεση του χρυσού και όσο περισσότερο βρισκόταν στα χέρια αποκλειστικά των τραπεζιτών, τόσο μεγαλύτερα ήταν τα κέρδη τους. Όπως ο φεουδάρχης που κατέχει το μονοπώλιο στη γη αποσπά την γαιοπρόσοδο από τον αγρότη και την κοινωνία, βασισμένος στο γεγονός ότι δεν υπάρχει άλλη διαθέσιμη γη, έτσι και ο τραπεζίτης. Όσο κρατά στα χέρια του το μονοπώλιο του νομίσματος και του δανεισμού, τόσο μεγαλύτερα κέρδη μπορεί να αποκομίσει με την μορφή τόκων και άλλων ανταλλαγμάτων. Ιδίως όταν υπάρχει μεγάλη ανάγκη για χρήμα στην οικονομία. Όποιος θέλει να αυξήσει τον τζίρο του δεν έχει παρά να καταφύγει στον τραπεζίτη για να δανειστεί κι έτσι να εκτεθεί στην τοκογλυφία της τράπεζας.
Η τραπεζική πίστη ήταν γνωστή στους Ιταλούς και τους Ολλανδούς πολύ πριν γίνει ένα από τα μέσα της αγγλικής παγκόσμιας κυριαρχίας. Παρ ‘όλα αυτά, η ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας από τον Ουίλλιαμ Πάτερσον και τους φίλους του το 1694 ήταν ένα από τα πιο σημαντικά ορόσημα στην ιστορία της σύγχρονης οικονομίας. Για γενιές, οι τραπεζίτες είχαν επιδιώξει να αποφύγουν το ένα σοβαρό μειονέκτημα του χρυσού, το βάρος του, χρησιμοποιώντας κομμάτια από χαρτί που εκπροσωπούσαν συγκεκριμένα κομμάτια του χρυσού. Σήμερα, καλούμε τέτοια χαρτιά πιστοποιητικά χρυσού που δίνουν το δικαίωμα στον κομιστή να το ανταλλάξει με ένα κομμάτι χρυσού επί τη εμφανίσει, όπως συνηθίζουν να αναγράφουν πάνω τους. Όμως εν όψει της ευκολίας του χαρτιού, μόνο ένα μικρό ποσοστό των κατόχων τέτοιου πιστοποιητικού ζητούσε την εξαργύρωσή του με χρυσό. Από νωρίς έγινε σαφές ότι ο χρυσός που χρειάζεται να υπάρχει είναι μόνο ένα μικρό κλάσμα των πιστοποιητικών που διακινούνται. Αυτή η υπέρβαση του όγκου των χάρτινων αξιώσεων σχετικά με τα αποθέματα χρυσού είναι αυτά που ονομάστηκαν τελικά χαρτονομίσματα.
Στην πραγματικότητα, η δημιουργία του πιστοποιητικών χαρτιού σε ποσότητα πολύ μεγαλύτερη από τα διαθέσιμα αποθέματα σημαίνει ότι οι τραπεζίτες δημιουργούν χρήμα από το τίποτα. Το ίδιο πράγμα θα μπορούσε να γίνει και με άλλο τρόπο, όχι από τις εκδοτικές τράπεζες, δηλαδή από τις τράπεζες που εκδίδουν το νόμισμα, αλλά και από τις καταθετικές τράπεζες. Οι τραπεζίτες ανακάλυψαν ότι οι διαταγές πληρωμής και οι επιταγές που εκδίδονται έναντι των καταθέσεων από τους καταθέτες και να δίδονται σε τρίτα πρόσωπα συχνά δεν έχουν εισπραχθεί από τον τελευταίο, αλλά έχουν κατατεθεί στους δικούς τους λογαριασμούς. Έτσι δεν υπήρχαν πραγματικές κινήσεις κεφαλαίων, και οι πληρωμές γίνονταν απλά με λογιστικές εγγραφές στους λογαριασμούς.
Ως εκ τούτου, ήταν απαραίτητο για τον τραπεζίτη να κρατά διαθέσιμα σε πραγματικό χρήμα (χρυσό, εντάλματα και χαρτονομίσματα) όχι περισσότερο από το ποσοστό των καταθέσεων που ενδέχεται να αναληφθούν και να εξαργυρωθούν. Το υπόλοιπο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για δάνεια και αν αυτά τα δάνεια έγιναν δημιουργώντας μια κατάθεση για τον οφειλέτη, ο οποίος με τη σειρά του θα ήθελε να χρησιμοποιήσει επιταγές και όχι πραγματικό χρήμα, αυτές οι «νεοδημιουργηθείσες καταθέσεις» ή τα δάνεια θα μπορούσαν επίσης να καλύπτονται επαρκώς με τη διατήρηση αποθεμάτων σε μόνο ενός κλάσματος της αξίας τους. Αυτές οι καταθέσεις, επίσης, ήταν μια δημιουργία χρήματος από το τίποτα. Ο Ουίλλιαμ Πάτερσον, όταν απέκτησε τον καταστατικό χάρτη της Τράπεζας της Αγγλίας, είπε ότι «η Τράπεζα έχει το όφελος των τόκων για όλα τα χρήματα που δημιουργεί από το τίποτα.»
Για να δημιουργεί όμως η τράπεζα χρήμα από το τίποτα θα πρέπει να έχει το μονοπώλιο της έκδοσης νομίσματος και δανεισμού. Να ελέγχει τον διαθέσιμο χρυσό και να τις καταθέσεις. Με τον τρόπο αυτό οποιοσδήποτε χρειάζεται χρήμα ως καταναλωτής, είτε ως επιχειρηματίας θα πρέπει αναγκαστικά να πάει στην τράπεζα και να το δανειστεί. Κι όταν η τράπεζα ελέγχει το διαθέσιμο πραγματικό χρήμα μπορεί και δανείζει πολλές φορές περισσότερο από την αξία του πραγματικού χρήματος που διαθέτει σε νόμισμα και καταθέσεις. Με αυτόν τον τρόπο οι τράπεζες αρμέγουν την οικονομία για χρήμα που δάνεισαν ενώ το δημιούργησαν από το τίποτα.
Η κατάσταση αυτή εξέθεσε από την αρχή ολόκληρη την οικονομία στη νεοφεουδαρχική εκμετάλλευση των τραπεζιτών. Η τοκογλυφία με τα δάνεια, οι χρεοκοπίες και τα απανωτά κραχ ήταν το αποτέλεσμα. Για να σπάσει το μονοπώλιο των τραπεζιτών στην έκδοση του νομίσματος και τον έλεγχο της πίστης, άρχισε να αναπτύσσεται ένα ολόκληρο κίνημα που συνέδεε την δημοκρατία με την ανάγκη το κράτος να πάρει στα χέρια την έκδοση του νομίσματος και τον έλεγχο της πίστης. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές δηλώσεις αυτής της μεταστροφής ήταν εκείνη του Αβραάμ Λίνκολ το 1865:
«Το χρήμα είναι δημιούργημα του Νόμου, και έτσι η δημιουργία της πρωτότυπης έκδοσης του χρήματος θα πρέπει να διατηρηθεί ως το αποκλειστικό μονοπώλιο της εθνικής κυβέρνησης. Το χρήμα δεν έχουν καμία αξία για το κράτος άλλο από εκείνο που του έχουν ανατεθεί από την κυκλοφορία…
Δεν υπάρχει πιο επιτακτικό καθήκον για μια κυβέρνηση από το καθήκον που οφείλει στον λαό να του παράσχει ένα υγιές και ομοιόμορφο νόμισμα, καθώς και της ρύθμισης της κυκλοφορίας του μέσου της ανταλλαγής, έτσι ώστε η εργασία θα πρέπει να προστατεύεται από ένα φαύλο νόμισμα, και το εμπόριο θα διευκολύνεται από φθηνή και ασφαλή ανταλλαγή…
Οι νομισματικές ανάγκες του αυξανόμενου αριθμού με υψηλότερο βιοτικό επίπεδο μπορεί και πρέπει να επιτευχθεί από την κυβέρνηση. Οι ανάγκες αυτές μπορούν να καλυφθούν από την έκδοση ενός εθνικού νομίσματος και πιστωτικών μέσων διαμέσου της λειτουργίας ενός εθνικού τραπεζικού συστήματος. Η κυκλοφορία ενός μέσου συναλλαγής που εκδίδεται και υποστηρίζεται από την κυβέρνηση μπορεί να ρυθμιστεί και το θέμα του πλεονασμού μπορεί αποφευχθεί με την απόσυρση από την κυκλοφορία των ποσών που είναι αναγκαία διαμέσου της φορολογίας, της εκ νέου κατάθεσης και αλλιώς. Η κυβέρνηση έχει τη δύναμη να ρυθμίζει το νόμισμα και την πίστη του έθνους.
Η κυβέρνηση θα πρέπει να εγγυηθεί το νόμισμα, την πίστη και τις τραπεζικές καταθέσεις της χώρας. Κανένα άτομο δεν πρέπει να υποστεί απώλεια χρημάτων λόγω υποτίμησης, ή ανατίμησης του νομίσματος, ή πτώχευση Τράπεζας.
Η κυβέρνηση, που διαθέτει τη δύναμη να δημιουργεί και να εκδίδει νόμισμα και πίστη ως χρήμα και απολαμβάνει το δικαίωμα να αποσύρει όσο νόμισμα και πίστη είναι αναγκαίο από την κυκλοφορία με τη φορολογία ή αλλιώς, δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να δανειστεί κεφάλαια με τόκο ως μέσο χρηματοδότησης του κυβερνητικού έργου και της δημόσιας επιχείρησης. Η κυβέρνηση πρέπει να δημιουργεί, να εκδίδει και να κυκλοφορεί το σύνολο των νομισμάτων και πιστώσεων που απαιτούνται για να ικανοποιήσει τις δαπάνες της κυβέρνησης και την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών. Το προνόμιο της δημιουργίας και έκδοσης χρήματος είναι, όχι μόνο το ανώτατο αποκλειστικό προνόμιο της κυβέρνησης, αλλά αποτελεί τη μεγαλύτερη δημιουργική ευκαιρία της κυβέρνησης.
Με την υιοθέτηση αυτών των αρχών, θα ικανοποιηθεί η πολύχρονη ανάγκη για ένα ενιαίο μέσο. Οι φορολογούμενοι θα γλυτώσουν τεράστια ποσά από τόκους, εκπτώσεις  και συναλλαγές. Η χρηματοδότηση όλων των δημόσιων επιχειρήσεων, η διατήρηση μιας σταθερής κυβέρνησης και ομαλής προόδου, καθώς και η συμπεριφορά του Δημοσίου Ταμείου θα γίνει ζήτημα πρακτικής διοίκησης. Οι άνθρωποι μπορούν και θα πρέπει να διαθέτουν ένα νόμισμα τόσο ασφαλές, όσο η δική τους κυβέρνηση. Το χρήμα θα πάψει να είναι ο αφέντης και θα γίνει ο υπηρέτης της ανθρωπότητας. Η δημοκρατία θα γίνει ανώτερη από την δύναμη του χρήματος.»
Η δήλωση αυτή έγινε από τον Λίνκολ λίγο πριν την λήξη του εμφυλίου πολέμου των ΗΠΑ και συνδεόταν με την ανάγκη αναγέννησης της δημοκρατίας στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών στη βάση της λαϊκής κυριαρχίας. Λίγες εβδομάδες αργότερα, δολοφονήθηκε. Η δημοκρατία στην οποία επένδυε ο Λίνκολ έμεινε αγέννητη, όπως και η δημιουργία κρατικού εθνικού νομίσματος και πίστης. Ακόμη και σήμερα οι ΗΠΑ διαθέτουν εθνικό νόμισμα, αλλά το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης ανήκει στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα που ελέγχεται από ιδιώτες τραπεζίτες.
Το εθνικό κρατικό νόμισμα ήταν η απάντηση της δημοκρατίας, της λαϊκής κυριαρχίας στο μονοπώλιο των ιδιωτικών τραπεζών στην έκδοση χρήματος και της πίστης, ώστε να μην δημιουργείται χρήμα από το τίποτα. Το εθνικό κρατικό νόμισμα απηχεί την δυναμική της εθνικής οικονομίας και αντιστοιχεί στις συναλλαγές, την ταχύτητα της κυκλοφορίας του χρήματος, το εισόδημα και στις επενδύσεις της εθνικής οικονομίας. Αντιστοιχεί δηλαδή σε πραγματικές υλικές αξίες παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών μιας οικονομίας. Αντίθετα από το νόμισμα που παράγουν οι ιδιωτικές τράπεζες με μόνο κριτήριο το κέρδος εκμεταλλευόμενες τις ανάγκες κεφαλαίου και χρήματος της οικονομίας.
Το εθνικό κρατικό νόμισμα αποτελεί την απάντηση της δημοκρατίας στην μονοκρατορία των ιδιωτικών τραπεζών και στο νεοφεουδαρχικό μονοπώλιο που ασκούσαν στην διάθεση του χρήματος. Με πολλούς αγώνες κατορθώθηκε να εισαχθεί το εθνικό κρατικό νόμισμα στις περισσότερες χώρες μόλις μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ώστε να απαλλαγούν οι κοινωνίες από την δικτατορία των τραπεζιτών. Το 1945 εθνικοποιείται η πρώτη κεντρική τράπεζα στον κόσμο, η Τράπεζα της Αγγλίας και από τότε ξεκίνησε ένα μεγάλο κύμα ίδρυσης εθνικών κρατικών νομισμάτων. Ειδικά σε χώρες σαν την δική μας με μεγάλα αναπτυξιακά και παραγωγικά ελλείμματα.
Τα λέμε όλα αυτά γιατί η εισαγωγή του ευρώ μας γύρισε αιώνες πίσω. Όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά όλες τις χώρες της Ευρώπης που συμμετείχαν στο ευρωσύστημα. Με το ευρώ ο έλεγχος του νομίσματος και της έκδοσής του ξαναγύρισε στους ιδιώτες τραπεζίτες. Κι αυτή την φορά όχι σε μια χώρα, αλλά σε μια ολόκληρη σειρά χωρών όπου επιβλήθηκε καθεστώς ανοιχτών συνόρων και ελεύθερων συναλλαγών κεφαλαίου. Η ΕΚΤ είχε εξαρχής σαν μοναδική αποστολή να αφαιρέσει το εκδοτικό δικαίωμα από τα κράτη και την νομισματική κυριαρχία από τις κυβερνήσεις. Από την στιγμή που εισήχθηκε το ευρώ όποιος ήθελε χρήμα, ή κεφάλαια, θα έπρεπε να τα πάει να τα δανειστεί από τις ιδιωτικές τράπεζες, οι οποίες δάνειζαν με όρους διεθνών αγορών.
Επιπλέον το ευρώ είναι νόμισμα σταθερής νομισματικής κυκλοφορίας κι έτσι ενώ εκφράζει άριστα την διόγκωση των συναλλαγών με χρέος δεν μπορεί να εκφράσει τις οικονομίες. Καμιά από τις οικονομίες της ευρωζώνης, ακόμη και τις πιο ισχυρές. Το ευρώ κόβεται και ράβεται ανάλογα με την κυκλοφορία του κεφαλαίου και μάλιστα του δανειακού κεφαλαίου στις αγορές της ευρωζώνης και παγκόσμια. Γι’ αυτό και η σταθερότητά του προϋποθέτει μεγάλους όγκους δανεισμού, μεγάλες αγορές χρέους, υπερτροφικές τελικά τράπεζες, χρηματαγορές και επενδυτικά κεφάλαια. Με ένα τέτοιο νόμισμα σε κυκλοφορία καμιά οικονομία δεν μπορεί να γλυτώσει την υπερχρέωση. Ακόμη και η Γερμανική, παρά τα τεράστια εμπορικά της πλεονάσματα. Δεν είναι τυχαίο ότι στα χρόνια του ευρώ η Γερμανική οικονομία υπερδιπλασίασε το δημόσιο χρέος της, ενώ εκτινάχτηκε σε πρωτοφανή επίπεδα το ιδιωτικό χρέος της.
Όσο πιο ελλειμματικές ήταν οι οικονομίες της ευρωζώνης τόσο μεγαλύτερες ευκαιρίες για δανεισμό και κέρδη πρόσφεραν στις τράπεζες. Γι’ αυτό και η προτίμηση της επέκτασης της ευρωζώνης σε χώρες με τρομακτικές ανάγκες εισροής κεφαλαίων. Όσο μεγαλύτερη η εξάρτηση μιας χώρας από ξένα κεφάλαια, τόσο μεγαλύτερες ευκαιρίες τοκογλυφίας και κερδοσκοπίας για τις τράπεζες. Μέσα στο ευρώ οι τράπεζες βρήκαν την ευκαιρία να μετατρέψουν χώρες που πριν ήταν εξαγωγικές κατά κύριο λόγο οικονομίες σε κεφάλαια, σε εισαγωγικές κάτω από την πίεση των ανοιχτών συνόρων και της ανώτερης παραγωγικότητας κυρίως της Γερμανίας.
Έτσι η καθαρή εξαγωγή κεφαλαίων από την Γερμανία ως ποσοστό του ΑΕΠ της ήταν το 2000 μόλις στο 3,3%, ενώ το 2010 έφτασε το 35%, ενώ το 2011 το 33%. Η Τσεχία που το 2000 ήταν καθαρά εισαγωγική χώρα σε κεφάλαια της τάξης του 8,5% του ΑΕΠ, το 2011 ξεπέρασε το 49% του ΑΕΠ της. Η Κύπρος το 2007, μια χρονιά πριν την ένταξή της στο ευρώ, ήταν καθαρά εξαγωγική χώρα κεφαλαίων της τάξης του 12% του ΑΕΠ της, κατάντησε να είναι χώρα καθαρής εισαγωγής κεφαλαίων το 2011 της τάξης του 71% του ΑΕΠ. Η Γαλλία που το 2001 ήταν καθαρά εισαγωγέας κεφαλαίων της τάξης του 2% του ΑΕΠ της, το 2011 έφτασε να είναι καθαρά εισαγωγέας κεφαλαίων της τάξης του 15% του ΑΕΠ της. Η Ελλάδα ήταν παραδοσιακά καθαρά εισαγωγική κεφαλαίων οικονομία. Το 2001 η καθαρή εισαγωγή κεφαλαίων ανερχόταν στο 46,5% του ΑΕΠ, ενώ το 2010 έφτασε στο κορυφαίο ύψος του 98,4%, για να πέσει τον επόμενο χρόνο λόγω της κρίσης στο 86% του ΑΕΠ.
Όσο μεγάλωναν οι ανάγκες των οικονομιών για κεφάλαια, τόσο αύξαιναν τα χρέη των οικονομιών (ιδιωτικά και δημόσια) και οι δυνατότητες των τραπεζών για κερδοσκοπία. Έτσι λειτουργεί το ευρώ και γι’ αυτό είναι ένα νόμισμα που παράγει χρέη για όλους. Μόνο που οι οικονομίες καθαρής εξαγωγής κεφαλαίου δανείζονται για να εξάγουν και με τα πλεονάσματα που πετυχαίνουν λόγω της εξαγωγής επενδύσεων και προϊόντων στις άλλες χώρες της ευρωζώνης μπορούν και πληρώνουν τα χρέη τους. Ενώ οι οικονομίες καθαρής εισαγωγής κεφαλαίου φορτώνονται χρέη τόσο από το άνοιγμα των αγορών τους στα κεφάλαια που εισέρχονται, όσο για να καλύψουν τα ελλείμματα που δημιουργούνται. Γι’ αυτό και αυτές οι οικονομίες έπεσαν πρώτες στο φαύλο κύκλο της χρεοκοπίας. Με πρώτη την Ελλάδα μιας και το 98% των κεφαλαίων που εισέρεαν σε τέτοιο ποσοστό αφορούσαν την κερδοσκοπία με το δημόσιο χρέος της χώρας και την χρηματοπιστωτική αγορά.
Μπορεί λοιπόν κανείς να μας εξηγήσει πώς θα μπορέσει να ξεφύγει από αυτήν την κρίση υπερχρέωσης και χρεοκοπίας η Ελλάδα; Μπορεί να μας εξηγήσει κανείς πώς θα γλυτώσουν από αυτήν την κρίση οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, ακόμη και οι πιο ανεπτυγμένες; Τέλος, μπορεί κάποιος από τους αντιμνημονιακούς να μας εξηγήσει πώς θα κατορθώσει να αναδιανείμει εισοδήματα και να χρηματοδοτήσει την οικονομία εντός του ευρώ και υπό καθεστώς ελευθερίας κίνησης κεφαλαίου; Πώς θα μπορέσει να το κάνει; Από πού θα βρει τα χρήματα και τα κεφάλαια όταν εντός του ευρώ αποτελούν μονοπωλιακό προνόμιο του ευρωσυστήματος; Γιατί δεν απαντούν συγκεκριμένα και συνεχίζουν να παραμυθιάζουν τον κόσμο; Αφελείς, αδαείς, ή κοινοί απατεώνες της πολιτικής όπως τόσοι και τόσοι άλλοι; Πολύ φοβάμαι ότι ισχύουν όλα αυτά μαζί. Το θέμα είναι ότι αν πέσουμε στην παγίδα τους, είτε λόγω άγνοιας, είτε λόγω αυταπάτης, θα το πληρώσουμε όλοι μας πολύ ακριβά. Κι εμείς και η χώρα στο σύνολό της.
Δημοσιεύτηκε σε 2 μέρη στο Χωνί, 23 και 30 Δεκεμβρίου 2012.
Αναρτήθηκε από στις 6:22 μ.μ.

Ο Economist είναι ένα πολιτικοοικονομικό περιοδικό το οποίο εκφράζει εν γένει τις απόψεις των υπέρμαχων του οικονομικού συστήματος του καπιταλισμού που αυτή την περίοδο λόγω της αναπόφευκτης συστημικής του κρίσης περνάει την μεγαλύτερη του ύφεση μετά την μεγάλη κρίση του 29 που ξεπεράστηκε μόνο μετά τους εκατομύρια νεκρούς την καταστροφή της ευρώπης και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμοη σημερινή καπιταλιστική κρίση ονομάζεται και αλλοιώς ως κρίση χρέους των κρατών

αλήθεια δεν σας κάνει εντύπωση που τα κράτη έχουν χρέη;

άτε να πεις οκ, η κύπρος που είναι μια μικρή οικονομία και ένα κράτος προτεκτοράτο να αναγκάζεται να έχει χρέος γιατί δεν μπορεί να καλύψει μόνη της τα έξοδα της

πως όμως τεράστιες οικονομικές δυνάμεις όπως αυτές των ΗΠΑ της Γερμανίας, ναι της Γερμανίας, της Γαλλίας της Ιταλίας να έχουν χρέος;;

πως είναι δυνατόν τα κράτη που τάχα έχουν αυτοτελή κυριαρχία και είναι αυτά που εκδίδουν το χρήμα να χρειάζονται να δανείζονται;

ας δούμε κάποια ομορφούλικα στοιχεία από το ρολόι χρέους του εκονομιστ

http://www.economist.com/content/global_debt_clock

σημείωση: το ΑΕΠ είναι το Ακαθάριστο Εγχώριο Προιόν

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%AC%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF_%CE%95%CE%B3%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B9%CE%BF_%CE%A0%CF%81%CE%BF%CF%8A%CF%8C%CE%BD

Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ή ΑΕΠ) (αγγλ. Gross Domestic Product – GDP) είναι το σύνολο όλων των προϊόντων και αγαθών που παράγει μια οικονομία, εκφρασμένο σε χρηματικές μονάδες. Με άλλα λόγια είναι η συνολική αξία όλων των τελικών αγαθών (υλικών και άυλων) που παρήχθησαν εντός μιας χώρας σε διάστημα ενός έτους, ακόμα και αν μέρος αυτού παρήχθη από παραγωγικές μονάδες που ανήκουν σε κατοίκους του εξωτερικού.

ας δούμε  το χρέος των  ΗΠΑ για το 2012

Δημόσιο χρέος $11,407,756,557,377

Δημόσιο χρέος ανά άτομο      $36,326.35
Πληθυσμός 314,006,284
Δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ 73.3%
Συνολική Ετήσια αλλαγή χρέους  14.1%
Αν δυσκολεύεστε να διαβάσετε τον αριθμό του χρέους των ΗΠΑ είναι
11 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ
407 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ
756 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ
577 ΧΙΛΙΑΔΕΣ
και αυτό το χρέος έχει ετήσια αύξηση πέραν του 14% και του χρόνου προβλέπεται να φτάσει σχεδόν τα 13 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ!!!!!!!!!!!!
Οι ΗΠΑ η μεγαλύτερη οικονομική και στρατιωτική δύναμη του πλανήτη έχει δημόσιο χρέος 13 ΤΡΙΣ
καλά θα αναρωτηθεί η κυρία αντρούλλα τζαι ο κυρ πάμπος
γιατί δανείζεται το κράτος αφού μπορεί να εκδίδει όσο χρήμα θέλει;
έλα μου ντε
Έχει όμως το κράτος των ΗΠΑ την ευχέρεια να εκδίδει όσο χρήμα θέλει;
η απάντηση είναι ΟΧΙ
την έκδοση του χρήματος του δολαρίου δεν την έχει το κράτος των ΗΠΑ αλλά το λεγόμενο Φεντεραλ ριζερ που μπορεί να λέγεται και ομοσπονδιακή τράπεζα των ηπα αλλά αυτό είναι παραπλανητικό αφού είναι στην πραγματικότητα μια ιδιωτική τράπεζα που δεν ελέγχεται από το κράτος
και εκδίδει όσο χρήμα θέλει μόνο όταν θέλει
φυσικά το κράτος των ΗΠΑ μπορεί να ….αγοράσει χρήμα από το φέντεραλ ριζερβ
ναι σωστά καταλάβατε, να αγοράσει
και η φέντεραλ ριζερβ θα αναρωτηθείτε που το βρίσκει το χρήμα και το πουλά στο κράτος των ηπα;
δεν το βρίσκει
το δημιουργεί από το πουθενά
ουσιαστικά τυπώνει χρήμα
εδώ βλέπουμε τον Μπερνάνκυ το chairman του Φεντεραλ Ριζερβ να παραδέχεται ότι ουσιαστικά δημιουργούν χρήμα από το πουθενά από τον αέρα και βασικά τυπώνουν χρήμα!!!!!!!
από την εκπομπή του Τζον Στιουαρτ

http://www.thedailyshow.com/watch/tue-december-7-2010/the-big-bank-theory

the-big-bank-theory

μια ιδιωτική τράπεζα δημιουργεί χρήμα από το πουθενά και το πουλά στην κυβέρνηση των ΗΠΑ!!!!!!

πόσο εξωφρενικό ακούγεται αυτό

και όμως είναι αλήθεια

είναι απίστευτο και όμως αληθινό

το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ οφείλεται στο ότι μια ιδιωτική τράπεζα που δημιουργεί χρήμα τυπώνει χρήμα από το πουθενά και το πουλά στο κράτος με τόκο!!!!!

δηλαδή πόσο πιο μεγάλη μπορεί να είναι η απάτη

κάτι ανάλογο γίνεται και στα κράτη της ευρωζώνης

το ευρώ δεν είναι το εθνικό νόμισμα καμιάς χώρας

το ευρώ είναι κυριολεκτικώς το νόμισμα των τραπεζών

H Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα κόβει χρήμα αλλά δεν το δανείζει καν στα κράτη μέλη

το δανείζει με γελοία μικρά επιτόκια  σε ιδιωτικές τράπεζες οι οποίες με την σειρά τους το δανείζουν ΜΟΝΟ ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ  με πολύ  υψηλότερα επιτόκια στα κράτη!!!!!!!!!!!!!

πόσο πιο μεγάλη κοροιδία μπορεί να είναι αυτή;;

Η ευρωπαική κεντρική τράπεζα έχει τυπώσει και δώσεις στις τράπεζες ποσό το οποίο ξεπερνά το 1 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΟ

1 τρισ. € στις τράπεζες!

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63625086

Μιλάμε για την μεγαλύτερη κοροιδία στην ιστορία

H ίδια η Γερμανία η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στην ΕΕ και της ευρωζώνης με τις μεγαλύτερες εξαγωγές προιόντων ακόμη και προς τον βασιλιά των εξαγωγών την Κίνα

και όμως η μεγάλη Γερμανία έχει δημόσιο χρέος ύψους

2 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΩΝ

795 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΩΝ

193 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΩΝ

989 ΧΙΛΙΑΔΩΝ

ευρώ

και το δημόσιο της χρέος φτάνει στο  82,7% του ΑΕΠ!!!!!!

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ 82,7% ΤΟΥ ΑΕΠ

άρα γιατί η Γερμανία δεν μπαίνει σε μνημόνιο;

Η Γαλλία η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης με τις μεγαλύτερες εξαγωγές μετά τη Γερμανία

έχει δημόσιο χρέος που φτάνει τα

$2,329,180,327,869

2 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ

329 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ

180 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ

327 ΧΙΛΙΑΔΕΣ

ευρώ

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ 89.3% ΤΟΥ ΑΕΠ

άρα γιατί η Γαλλία δεν μπαίνει σε μνημόνιο;

Η Ιταλία η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ και της ευρωζώνης με σχεδόν ίδιες εξαγωγές με την Γαλλία που φτάνουν τα 800 ΔΙΣ

έχει δημόσιο χρέος

$2,480,556,830,601

2 ΤΡΙΣ

480 ΔΙΣ

556 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ

830 ΧΙΛΙΑΔΕΣ

ευρώ

και σε ποσοστό έχει δημόσιο χρέος………….. 120,6% του ΑΕΠ!!!!!!!!!!!!!!!

η μικρή Κυπρούλα έχει δημόσιο χρέος 16 ΔΙΣ

με ποσοστό επί του ΑΕΠ μόλις 73%

και όμως θα μπει σε μνημόνιο!!!!!!!!

Η κρίση χρέους ουδέποτε θα ξεπεραστεί αν δεν αλλάξει ο τρόπος έκδοσης του χρήματος

όσο τα κράτη υποχρεούνται να δανείζονται χρήματα που δημιουργούν από το μηδέν οι τράπεζες τόσο θα βαθαίνει η κρίση

είναι αναπόφευκτη

Σχολιάστε

Filed under "οικονομική κρίση", Economist, προπαγάνδα παπαγαλάκια, παράσιτα πλούσιοι, τρόικα, τράπεζες δημιουργοί χρήματος από το πουθενά, Αναλύσεις, Δημόσιο χρέος Γερμανίας Γαλλίας Ιταλίας, Δημήτρης Καζάκης, Ισοτιμία χρυσού/δολαρίου Μπρέτον Γουτς, Κατασκευάζοντας συναίνεση, ΜΜΕξαπάτησης, Μαρφιν Λαική, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αναδημοσιεύσεις, βίντεο, κρίση, κρίση χρέους, μνημόνιο

Ειδικές Οικονομικές Ζώνες.. μια παλιά ιστορία που διαιωνίζει την αποικιοκρατία…Περιοχές που δεν ισχύουν οι εργατικές και φορολογικές νομοθεσίες περί κατώτατου μισθού ωράριο εργασίας και τα κέρδη των βιομηχάνων δεν φορολογουνται.. Από τον Δ. Καζάκη

 

 

http://dimitriskazakis.blogspot.com/2012/09/blog-post_11.html

 

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Ειδικές Οικονομικές Ζώνες και η μετατροπή της χώρας σε αποικία

Ξέρετε τι είναι οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ); Ένα μεγάλο στοίχημα για την ανάπτυξη, μας λέει η κυβέρνηση και οι διάφοροι περίεργοι «τεχνοκράτες» που περιδιαβαίνουν τις περιφέρειες της χώρας και πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Μάλιστα μια περίεργη ιδιωτική εταιρεία «συμβούλων» περιδιαβαίνει την Θράκη λέγοντας ότι έχει εκπονήσει «μελέτη» που βρίσκει την ΕΟΖ συμφέρουσα λύση. Πρόκειται για το αποκαλούμενο «Χρηματοοικονομικό Φόρουμ της Θράκης», το οποίο μάλιστα έχει κλείσει για τις 24 του μηνός την αίθουσα της Τραπέζης της Ελλάδος για να παρουσιάσει την συμφέρουσα λύση των ΕΟΖ στην Αθήνα.
Το όλο σκηνικό μας θυμίζει τα παπαγαλάκια της εποχής της μεγάλης ληστείας του Χρηματιστηρίου 1998-2000, που εμφανίζονταν ως «ειδικοί χρηματοοικονομικοί σύμβουλοι» και έσπρωχναν μαζικά τον κόσμο στον χαμό. Το ίδιο γίνεται και τώρα. Και μόνο το γεγονός ότι οι εν λόγω «ειδικοί σύμβουλοι» εμφανίζονται παρέα με τον κ. Πάσχο Μανδραβέλη αρκεί για να βγάλει κανείς το ασφαλές συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια πολύ σκοτεινή υπόθεση με ακόμη πιο σκοτεινά κίνητρα.
Η υπόθεση των ΕΟΖ δεν είναι πρόσφατη. Δεν ήρθε τώρα στην επιφάνεια που την ανακάλυψαν τα λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και το ΚΚΕ. Κάλιο αργά, παρά ποτέ θα μου πείτε. Και θα είχατε δίκιο, αν όντως είχαν ανακαλύψει τις ΕΟΖ προκειμένου να τις αναδείξουν σε μέτωπα πάλης του λαού. Αντίθετα, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες κάνουν αντιπολίτευση όχι από θέση αρχής, αλλά από την σκοπιά των όρων διαχείρισης. Ενώ το ΚΚΕ βρήκε μια ακόμη ευκαιρία να καταγγείλει τον κακό καπιταλισμό και να απαγγείλει το ποίημα με τίτλο Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία.
Για να δούμε λοιπόν τι είναι οι ΕΟΖ; Οι ΕΟΖ είναι μια γεωγραφική περιοχή, συνήθως μια πόλη, ένα λιμάνι, ή μια ολόκληρη περιφέρεια, όπου οι οικονομικοί όροι λειτουργίας, το εργασιακό καθεστώς και ο τρόπος διοίκησης δεν έχει σχέση με τα ισχύοντα σε πανεθνικό επίπεδο του κράτους που έχει αποδεχτεί μια τέτοια ζώνη. Πρόκειται δηλαδή για κράτος εν κράτει από οικονομική, διοικητική και εργασιακή σκοπιά. Σκοπός τους είναι να υποδεχτούν ξένες επενδύσεις, ή να συγκεντρώσουν οικονομικές δραστηριότητες υπό ειδικό προνομιακό καθεστώς, το οποίο κατά τα άλλα είναι ανεπίτρεπτο με βάση την εθνική νομοθεσία.
Κι επομένως το πρώτο ερώτημα είναι το εξής: Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι μια ΕΟΖ είναι πόλος προσέλκυσης ξένων ή ντόπιων επενδύσεων, ποιο θα είναι το όφελος για την χώρα και το λαό της όταν αυτές θα γίνουν υπό καθεστώς φορολογικής, εργασιακής και διοικητικής ασυλίας; Σε τι συνεισφέρει μια επένδυση όταν δεν πληρώνει φόρους, ούτε καν ΦΠΑ, απασχολεί και αμοίβει εργαζόμενους με όρους χειρότερους από τα ελάχιστα που προβλέπει η εθνική νομοθεσία και μπορεί ελεύθερα να εξάγει τα κέρδη της στο εξωτερικό; Τα παπαγαλάκια των ΕΟΖ μιλάνε για νέες θέσεις εργασίας. Από πότε όμως κάθε θέση εργασίας είναι αποδεκτή; Αν είναι έτσι, τότε γιατί δεν επενδύουμε σε οίκους ανοχής για να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας για γυναίκες και παιδιά, ενώ οι άνδρες θα μπορούσαν κάλλιστα να βρουν θέσεις εργασίας ως νταβατζίδες. Γιατί όχι; Δηλαδή οι πολιτικοί μας που παίζουν αυτόν τον ρόλο για ολόκληρη την χώρα, είναι χαζοί; Θέσεις εργασίας δεν είναι κι αυτές. Ανάπτυξη δεν προσφέρουν; Γιατί να τις αρνηθούμε;
Μην βιάζεστε να απορρίψετε το όλο ζήτημα σαν ακραίο παράδειγμα. Τα παπαγαλάκια των ΕΟΖ, σαν το «Χρηματοοικονομικό Φόρουμ της Θράκης» όταν μιλάνε για νέες θέσεις εργασίας, με τέτοιους όρους θέσεις εννοούν. Αν θα υπάρξουν, γιατί αυτό που δεν λένε είναι ότι στις ΕΟΖ που δεν είναι απλές ζώνες ελεύθερου εμπορίου, οι εργαζόμενοι που απασχολούνται είναι κατά κύριο λόγο μετανάστες, του εξωτερικού, ή του εσωτερικού. Είναι πολιτική των επενδυτών στις ΕΟΖ να μην προσλαμβάνουν ντόπιους για να μην έχουν προβλήματα όταν τους απολύουν.
Η ιδέα των ΕΟΖ προήλθε από τα γεράκια του Σίτι, δηλαδή του τραπεζικού καρτέλ στο κέντρο του Λονδίνου, ήδη από την δεκαετία του 1970. Καθώς η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια εκείνη την εποχή και οι πολυεθνικές τα έβρισκαν σκούρα στις σχέσεις τους με τις απελευθερωμένες χώρες, έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να διατηρηθούν τα οικονομικά προνόμια των αποικιοκρατών, υπό καθεστώς τυπικής πολιτικής ανεξαρτησίας της παλιάς αποικίας. Η λύση ήταν οι ΕΟΖ. Μ’ αυτές οι παλιοί αποικιοκράτες επιχειρούσαν να επαναφέρουν σε νέα σύγχρονη μορφή το καθεστώς των παλιών διομολογήσεων.
Οι διομολογήσεις ήταν μια ανισότιμη, ανισομερής και ανισοβαρής συνθήκη με βάση την οποία οι έμποροι και γενικά οι υπήκοοι ενός «πολιτισμένου» κράτους της Δύσης είχαν ειδικό προνομιακό καθεστώς στα πλαίσια ενός «βάρβαρου», ή «απολίτιστου» κράτους, όπως π.χ. ήταν τα κράτη της Ανατολής και της Αφρικής. Στο καθεστώς διομολογήσεων περιλαμβάνονταν πολύ συχνά μονοπωλιακά εμπορικά δικαιώματα σε βάρος του κράτους υποδοχής και φυσικά ετεροδικία για τους ξένους υπηκόους. Το καθεστώς αυτό των διομολογήσεων άρχισε να καταρρέει στον μεσοπόλεμο, ενώ αμέσως μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο καταργήθηκε οριστικά. Η τελευταία χώρα που ιστορικά απαλλάχθηκε από το καθεστώς των διομολογήσεων ήταν η Κίνα το 1947. Κρατήστε το αυτό.
Οι ΕΟΖ λοιπόν είναι μια επαναφορά των διομολογήσεων υπέρ των ξένων επενδυτών. Όμως την δεκαετία του ’70 οι μνήμες της αποικιοκρατίας ήταν ακόμη πολύ νωπές για να δεχθούν οι απελευθερωμένες χώρες την επαναφορά της από την πίσω πόρτα με τις ΕΟΖ. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία των παλιών αποικιοκρατών ήταν όταν κατόρθωσαν να πουλήσουν την ιδέα στην νέα ηγεσία της Κίνας στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Κι έτσι η τελευταία χώρα που απαλλάχθηκε από τις διομολογήσεις, ήταν η πρώτη που τις επανέφερε με την μορφή των ΕΟΖ.
Το μικρό ψαροχώρι του Σεντζέν ήταν η πρώτη ΕΟΖ το 1980. Μέσα σε μια δεκαετία είχε μετατραπεί σε μια λαμπερή μεγαλούπολη των 9 εκατομμυρίων κατοίκων. Για τους πλασιέ των ΕΟΖ επρόκειτο για «θαύμα» και φυσικά εξαιρετικό επιχείρημα υπέρ των ζωνών, παρουσιάζοντας διαφάνειες με τους ουρανοξύστες και την φανταχτερή βιτρίνα της πόλης. Βέβαια, ξεχνούν πάντα το παρασκήνιο της πόλης. Την μαζική φτώχεια, ειδικά των εργατών που ζουν σε εργοστασιακές τρώγλες χωρίς δικαιώματα με αμοιβές δουλοπάροικου της εποχής της Ουράνιας Αυτοκρατορίας. Την εγκληματικότητα που ανθεί με το λαθρεμπόριο κάθε είδους. Την πολιτική και κοινωνική διαφθορά που συνιστά την Νο 1 βιομηχανία στην Κίνα.
Με εμπροσθοφυλακή τους Κινέζους να ανοίγουν τις πόρτες των χωρών που έτρεφαν μια μεγάλη δυσπιστία για τους παλιούς αποικιοκράτες, τα αρπακτικά του Σίτι κατόρθωσαν να πλασάρουν την ΕΟΖ σε μερικές χώρες της Αφρικής. Όμως, οι μνήμες των δεινών της αποικιοκρατίας που ήταν ακόμη νωπές, καθώς και οι πάλη των πληθυσμών των απελευθερωμένων χωρών για μια ολόπλευρη ανάπτυξη των πλούσιων χωρών τους, δεν επέτρεπε την διάδοση των ΕΟΖ. Σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Εργασίας το 1986 λειτουργούσαν μόλις 176 ζώνες σε 47 χώρες στον πλανήτη. Ενώ το 2006 είχαν φτάσει τις 3.500 σε 130 χώρες.
Τι επέτρεψε την εκτίναξη του αριθμού των ΕΟΖ; Η επικράτηση των ανοιχτών αγορών κεφαλαίου, η αποπνικτική εξάρτηση των λιγότερο ανεπτυγμένων οικονομιών από τις πολυεθνικές και η έξαρση του κρατικού δανεισμού, ο οποίος μετά την δεκαετία του 1990 γνωρίζει πρωτοφανή επίπεδα για την ιστορία της παγκόσμιας οικονομίας. Έτσι, όποια χώρα έκανε το τραγικό λάθος να εξαρτήσει την ανάπτυξή της από επενδύσεις, ή κεφάλαια του εξωτερικού, αμέσως δεχόταν την επίσκεψη ενός «ειδικού» κλιμακίου, το οποίο βεβαίως πρότεινε ως απαραίτητη προϋπόθεση την κλασσική συνταγή της βίαιης προσαρμογής, αλλά και το καθεστώς διομολογήσεων για τους επενδυτές με την μορφή της ΕΟΖ.
Η υπόθεση των ΕΟΖ στην Ελλάδα δεν είναι τωρινή. Ούτε ξεκίνησε με την υπαγωγή μας στο καθεστώς της τρόικας. Τότε αποκαλύφθηκε. Είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίτερα. Οι εγχώριες κυβερνήσεις του ευρώ είχαν προσφερθεί από πολύ νωρίς να γίνουν το πειραματόζωο για την μετατροπή ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ΕΟΖ. Μην ξεχνάμε ότι οι προσπάθειες του Ευρωπαϊκού λόμπι να μετατρέψουν τις οικονομίες των χωρών μελών σε ΕΟΖ ήταν άοκνες. Με τη δημοσίευση, τον Ιανουάριο του 2004 της πρότασή της για οδηγία σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δρομολόγησε την πιο ριζική και πιο ολοκληρωμένη επίθεση, στο κοινωνικό κράτος εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρόταση αυτή ήταν το πνευματικό τέκνο της ΓΔ Εσωτερικής Αγοράς με επικεφαλής τον Επίτροπο Φριτς Μπολκενστάιν, και ουσιαστικά καλύπτει όλες τις υπηρεσίες.
Η οδηγία επεδίωκε την σταδιακή εξάλειψη των εθνικών περιορισμών και την συστηματική υπονόμευση του εθνικού δικαίου, εισάγοντας την αρχής της «χώρας προέλευσης». Με την έγκριση της οδηγίας, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών στην ΕΕ θα πρέπει να συμμορφώνονται μόνο με τις απαιτήσεις της χώρας προέλευσής τους. Τα άλλα κράτη μέλη όπου οι επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται δεν θα επιτρέπεται να επιβάλλουν περιορισμούς ή ελέγχους. Η Επιτροπή θέλει να απαγορεύσει ακόμα και την υποχρεωτική καταχώρηση στα εθνικά φορολογικά μητρώα, όταν μια εταιρεία ανοίγει επιχείρηση σε άλλο κράτος μέλος. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η αρχή της «χώρας προέλευσης» καταργεί ουσιαστικά την αποτελεσματική εποπτεία της επιχειρηματικής δραστηριότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάθε επιχείρηση θα είναι σε θέση να αποφευχθεί τους εθνικούς περιορισμούς με τη μετεγκατάσταση της έδρα της σε μια χώρα ευκαιρίας, ή απλά με την ίδρυση μιας εταιρείας βιτρίνας, ή οφ σορ, σε άλλο κράτος μέλος. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι απαιτήσεις σχετικά με τα προσόντα, τα πρότυπα προστασίας του περιβάλλοντος και του καταναλωτή, τα πάντα μπορούν να παρακαμφθούν εύκολα και φθηνά.
Αυτή είναι η πεμπτουσία της ΕΟΖ, που η ΕΕ προώθησε πρώτα στις περιφερειακές της οικονομίες όπως είναι η Πολωνία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Ιρλανδία, κ.ά.. Απλά με τις ΕΟΖ οι επενδυτές και οι εταιρείες δεν χρειάζεται καν να κάνουν τον κόπο να αλλάξουν έδρα, ή να στήσουν μια εικονική έδρα σε βολική «χώρα προέλευσης».
Όμως για να επιβληθεί μια ΕΟΖ χρειάζεται να υπάρχει η δυνατότητα διοικητικής αυτοτέλειας της περιοχής που θα εκχωρηθεί. Κι αυτό έγινε στην Ελλάδα με την εισαγωγή του Καλλικράτη, του οποίου ο κεντρικός στόχος ήταν ευθύς εξαρχής να κατακερματίσει το ενιαίο και αδιαίρετο της εθνικής επικράτειας σε ημιαυτόνομες περιφέρειες και δήμους προκειμένου να διευκολύνει την ιδιωτικοποίησή τους και την εκχώρησή τους σε ιδιώτες επενδυτές για ανάπτυξη. Το έγραφα και το φώναζα από το 2010.
Ακολούθησε τον Ιούλιο του 2011 η ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου του μεσοπρόθεσμου με βάση τον οποίο δινόταν η δυνατότητα με απλή υπουργική απόφαση να παραχωρηθεί το σύμπαν στην ελληνική επικράτεια. Έως και η αιγιαλίτιδα ζώνη, όπου ο ιδιώτης επενδυτής θα μπορούσε να μπαζώσει και να επαναχαράξει την ακτογραμμή κατά πώς τον συμφέρει μόνο με την σύμφωνη γνώμη του υπουργού. Όλα στο βωμό των ιδιωτών επενδυτών, οι οποίοι θα μπορούσαν να εξαιρεθούν από κάθε περιορισμό της εθνικής νομοθεσίας σχετικά με το περιβάλλον, την αρχαιολογία, τα καταναλωτικά πρότυπα ασφαλείας, κοκ, με μόνη την ένταξή τους στις επενδύσεις fast track, όπως χαρακτηρίστηκαν. Τέλος, επανήλθε το δικαίωμα επιφανείας, ένα παλιό φεουδαρχικό προνόμιο, με βάση το οποίο ένας ιδιώτης επενδυτής αποκτά δικαιώματα κυριότητας σε ιδιοκτησία που δεν του ανήκει.
Έτσι φτάσαμε στις ΕΟΖ, δηλαδή στην εκχώρηση κρίσιμων υποδομών, δήμων και ολόκληρων περιφερειών υπέρ ξένων επενδυτών.
Όταν σκόπιμα και μεθοδευμένα το ένα μετά το άλλο πακέτο μέτρων βάθαιναν την ύφεση στην ελληνική οικονομία και οδηγούσαν στην απελπισία την κοινωνία, τότε βγήκαν πρώτοι οι Γερμανοί και μίλησαν για ΕΟΖ. Στις 6-7/10 του 2011 ο αντιπρόεδρος της Μέρκελ, Φίλιπ Ρέσλερ επικεφαλής πολυπληθούς επιχειρηματικής αντιπροσωπείας ήρθε για διήμερη επίσκεψη στην Ελλάδα και έθεσε ανοιχτά θέμα ΕΟΖ. Η τότε κυβέρνηση συμφώνησε για τέσσερις πιλοτικές ΕΟΖ στην Θράκη, την Ήπειρο, την Πελοπόννησο και στο Νότιο Αιγαίο. Συμφώνησε επίσης να εγκατασταθεί ειδικός γκαουλάιτερ που θα αναλάβει επί τόπου την διερεύνηση των δυνατοτήτων για ΕΟΖ. Αυτός ήταν ο κ. Φούχτεν που ήδη έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Θεσσαλονίκη και γυρίζει ανά την επικράτεια αναζητώντας ευκαιρίες για ΕΟΖ.
Λίγες ημέρες αφού ο κ. Σόιμπλε είχε ξεκαθαρίσει δημόσια ότι η Ελλάδα πρέπει να αποδεχτεί την «εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας» και με τις ΕΟΖ, ο κ. Όλι Ρεν εκ μέρους της Επιτροπής βρήκε «καλή ιδέα» τις ΕΟΖ. «Ο κ. Ρεν, απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Ν. Χουντή έστειλε ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό μήνυμα για την Ελληνική Οικονομία, χαρακτηρίζοντας ως«καλή ιδέα» την δημιουργία ΕΟΖ, η καθιέρωση των οποίων θα σημαίνει «κούρεμα» μισθών, ισχνή φορολόγηση και τη δημιουργία εξωφρενικών εσωτερικών ανισοτήτων σε επίπεδο ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων,» έγραφε το Βήμα (31/10/11).
Όπως οι παλιοί ναζί στην διάρκεια της πρώτης κατοχής δεν δυσκολεύτηκαν να βρουν συνεργάτες και δοσίλογους, έτσι έγινε και τώρα. Διαγκωνίζονται τα ντόπια μεγαλοσυμφέροντα για να διασφαλίσουν μερίδιο από την λεηλασία των ΕΟΖ. Ο γνωστός κ. Μίχαλος σε διαρκή συνεννόηση με τον εφοπλιστή κ. Βενιάμη και άλλα μαύρα κοράκια εγχώριας εσοδείας βιάζονται να κερδίσουν τα προνόμια μιας ΕΟΖ προκειμένου να διαπραγματευτούν μερίδιο με τον νέο κατακτητή.
Η τωρινή κυβέρνηση όπως είναι φυσικό έχει αναδείξει τις ΕΟΖ ως βασική της επιλογή. «Η θεσμοθέτηση των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, τις οποίες έχουμε αναφέρει και στις προγραμματικές δηλώσεις, αποτελεί ένα συμπληρωματικό μέτρο στις τρέχουσες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχει αναλάβει η ελληνική κυβέρνηση. Μιλάμε για Ζώνες με ειδικά φορολογικά και διοικητικού χαρακτήρα κίνητρα,» δήλωσε (28/8) ο φερόμενος υπουργός της εγχώριας κυβέρνησης κ. Χατζηδάκης με ιδιαίτερες επιδόσεις στο ξεπούλημα. Βέβαια είπε επίσης ότι «οι τυχόν αλλαγές σχετικά με τις ΕΟΖ, θα γίνουν με απόλυτο σεβασμό και πλήρη εφαρμογή των κανόνων του ισχύοντος εργατικού δικαίου.»
Αυτό βέβαια που δεν είπε είναι ότι οι ΕΟΖ δουλεύουν με μετανάστες, είτε από την ενδοχώρα, είτε από το εξωτερικό. Κι αυτό γιατί ο μέσος όρος απασχόλησης στην ΕΟΖ δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο. Το προσωπικό που απασχολείται προσλαμβάνεται από ειδικά γραφεία ευρέσεως εργασίας με ατομικές συμβάσεις προσωρινής απασχόλησης. Η επιχείρηση πληρώνει τα ειδικά γραφεία και αυτά τους εργαζόμενους. Στον Αραβικό κόσμο οι ατζέντηδες των μεταναστών παρακρατούν το 50% του μεροκάματου.
Με τον τρόπο αυτό οι επιχειρήσεις ανά πάσα στιγμή μπορούν να απολύσουν χωρίς κανένα κάλυμμα ή αποζημιώσεις. Κι επειδή η κυβέρνηση των δοσίλογων είναι αρκετά ανάλγητη ώστε να θεσμοθετήσει ότι αν προσληφθεί έλληνας εργαζόμενος θα πρέπει να τηρηθεί η εθνική εργατική νομοθεσία, έχει ξαμολήσει παράλληλα την επιχείρηση «Ξένιο Ζευς» προκειμένου να μαντρώσει τους μετανάστες που θα χρειαστούν αύριο οι επενδυτές των ΕΟΖ.
Το προβλέπει ήδη ο νόμος. Ο νόμος 3907 του 2011 στο άρθρο 37 παρ. 5 αναφέρεται:
«Σε περίπτωση αδυναμίας των αρμόδιων κατά περίπτωση αρχών να διασφαλίσουν με ίδιους πόρους ή μέσα ότι οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων η απομάκρυνση έχει αναβληθεί, απολαμβάνουν κατά το χρονικό διάστημα της αναβολής, στοιχειώδεις όρους αξιοπρεπούς προσωρινής στέγασης σε εγκαταστάσεις δημόσιου ή κοινωφελούς χαρακτήρα και γενικότερα ότι καλύπτουν τις άμεσες βιοτικές τους ανάγκες, μπορεί να επιτραπεί, μετά από σχετική άδεια, να απασχολούνται ως μισθωτοί σε τομείς απασχόλησης σε συγκεκριμένες περιοχές της Χώρας. Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται μετά από πρόταση των Υπουργών Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και Προστασίας του Πολίτη, καθορίζονται οι τομείς απασχόλησης και οι περιοχές της Χώρας όπου μπορούν να ασχολούνται ως μισθωτοί οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων έχει αναβληθεί η απομάκρυνση, το καθεστώς της ασφαλιστικής τους κάλυψης, οι όροι, οι προϋποθέσεις, οι διαδικασίες και τα αρμόδια για τη χορήγηση της άδειας εργασίας όργανα, καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα.»
Καταλαβαίνουμε τι έχουν νομοθετήσει; Ότι όποιον παράνομο μετανάστη έχουν συλλάβει και έχουν κλείσει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά έχουν αναβάλει – για οποιονδήποτε λόγο – την απέλασή του, μπορεί η κυβέρνηση να τον στείλει να δουλέψει ως μισθωτό οπουδήποτε στην χώρα. Και με όρους που θα αποφασίσει η ίδια. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Πάντως όχι σκύλος!
Οι ΕΟΖ είναι χώροι όπου εκχωρείται η εθνική κυριαρχία ενός λαού υπέρ των ιδιωτών επενδυτών. Είναι χώροι όπου κυριαρχεί η ανομία, το έγκλημα και η άγρια εκμετάλλευση της εργασίας, κυρίως των μεταναστών. Πουθενά σε καμιά χώρα όπου επιβλήθηκαν δεν βοήθησαν στην ανάπτυξη, ή την επιβίωση του πληθυσμού. Το αντίθετο. Οι ΕΟΖ είναι οι «μαύρες τρύπες» της παγκόσμιας οικονομίας όπου με όρους πλήρους αδιαφάνειας και σε συνθήκες ανομίας κινούνται μαύρες επενδύσεις, μαύρα κεφάλαια, εμπορεύματα και εργασία, που καμιά πολιτισμένη κοινωνία δεν θα αποδεχόταν. Τέτοια χώρα θέλουμε να καταντήσουμε;
Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 9/9/2012

Σχολιάστε

Filed under Δημήτρης Καζάκης, Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση