Daily Archives: 25 Σεπτεμβρίου, 2017

Ποιοι είμαστε «εμείς»;

Έχουμε όλοι κοινά συμφέροντα;

Πρώτα ας δούμε ποιοι είμαστε «εμείς»

Εσύ που είσαι γύρω στα 35-40 έχεις μια καλή σταθερή δουλειά με καλό μισθό με καναδκυο κοπελλούθκια, έχεις το σπίτι σου πληρώνεις την δόση σου τους λοαρκασμούς σου και εννα πιάεις τζαι την προαγωγή κατά πως φαίνεται

Εσύ που είσαι γύρω στα 35-40 τζαι έμεινες άνεργος πριν δκυο χρόνια, έπιαες το ανεργιαό σου για 6 μήνες τζαι μετά ψάχνεις δουλειά τζαι ήβρες παρτ ταιμ σε σουπερμαρκετ 500 ευρώ για να δουλεύκεις χαμάλης όπως τον σσιύλλο τζαι μεινίσκεις με τους γονείς σου τζαι τελικά έχασες την δουλειά σου τζαι είσαι άνεργος πάλε χωρίς προοπτική

για πες

ποιοι είμαστε;

Εσύ που είσαι 50-55 τζαι έμεινες άνεργος πριν δκυό χρόνια τζαι δεν σε πιάνει κανένας ούτε για χαμάλη, σπουδάζουν οι δκυό σου οι κόρες ελλάδα τζαι κύπρο έπιαες το ανεργιακό σου τους πρώτους 6 μήνες αλλά ευτυχώς δουλεύκει η γυναίκα σου τζα ψιλοπερνάτε

Εσύ που είσαι 50-55 υψηλόμισθος δημόσιος υπάλληλος ψηλή κλίμακα εξόφλησες πιλε το δάνειο σου τζαι σπουδάζουν οι δκυο σου κόρες στην αγγλία τζαι υπολογίζεις να τις κανονίσεις στην ίδια δουλειά

για πες

ποιοι είμαστε;

βασικά ό,τι τζαι να πούμε

εν κουβέντες

η πραγματικότητα έδειξε ότι ουσιαστικά κανένας εν ενδιαφέρεται καν να σκεφτεί τζαι στην πραγματικότητα ούλλοι εν για την πάρτη τους

τετριμμένες λεξούες, αλλοτρίωση αποχαύνωση τζαι λοιπές μαλακιούλες

Ποιοι είμαστε;

Ακόμα και να αντιληφθείς τα αυτονόητα, στην πραγματικότητα δεν έχει σημασία αφού απλά δεν έχεις διάθεση και ίσως και την ευχέρεια να δεις πέραν από την προσωπική σου επιβίωση

Αυτή ως φαίνεται είναι μια πραγματικότητα

Δεν υπάρχει μήνυμα και ούτε νόημα

Στην πραγματικότητα

Φωτογραφία του χρήστη Άρθρα Κείμενα Εκπομπές Μιχάλη Παρασκευά.

Σχολιάστε

Filed under "θεσμοί"

Τι είναι η δικαιοσύνη και τι το δίκαιο;Κυπριακές αποφάσεις Ανωτάτου Δικαστηρίου- Ευρωπαικό Δικαστήριο Δικαιωμάτων Ανθρώπου

Φωτογραφία του χρήστη Άρθρα Κείμενα Εκπομπές Μιχάλη Παρασκευά.

 

Στην Πολιτεία του Πλάτωνα ο Σωκράτης συζητά περί Δικαιοσύνης και Δικαίου με τον οικοδεσπότη, Κέφαλο ένα πλούσιο έμπορο ο οποίος εχει την αίσθηση ότι έζησε μια δίκαιη ζωή, και ήρεμα, με αγαθή ελπίδα, αντικρύζει τώρα τον θάνατο.

Οταν αποχωρεί ο Κέφαλος, ο διάλογος αρχίζει έντονος.

Στην πρώτη σκηνή βρίσκουμε τον Σωκράτη να συζητά με τον Πολέμαρχο, τον γιο του Κέφαλου.

Δίκαιο, λέει ο Πολέμαρχος, είναι να δίνει κανείς πίσω τα οφει­λόμενα. Με το πνεύμα αυτό αναμένεται να ενεργεί ένας καλός έμπορος στις δοσοληψίες του, δίκαιο είναι να κάνει κανείς καλό στους φίλους και κακό στους εχθρούς.

Στο δεύτερο βιβλίο της Πολιτείας, βλέπουμε τον Σωκράτη στον διάλογο με τον Γλαύκωνα,

η δικαιοσύνη, ισχυρίζεται ο Γλαύκων, είναι προϊόν αδυναμίας, διότι εάν είχαν εξασφαλισμένη την ατιμωρησία, και οι δίκαιοι και οι άδικοι, θα έκαναν όλοι τα χειρότερα εγκλήματα για να κορέσουν τη φιληδονία τους.

Η δικαιοσύνη συνεπώς δεν ανταποκρίνεται σε κάποια καθαρή ψυχική διάθεση, αλλά σε βιασμό της θελήσεως, είναι συμβιβασμός που επιτρέπει τη δύσκολη συνύπαρξη του συλλογικού με το ατομικό και τίποτε άλλο

Ο Σωκράτης λέει, ότι η δικαιοσύνη έχει να κάνει.όχι με το φαινομενικό, αλλά με την αλήθεια, πώς είναι δυνατόν ο δίκαιος, που είναι καλός, να προ­ξενεί κακό βλάπτοντας τους εχθρούς;

Το δίκαιο είναι μια ηθική αξία ασυμβίβαστη με το άδικο και το κακό.

Η άσκηση του δικαίου δεν μπορεί να οδηγεί στην ανταδικία, ότι όχι μόνο δεν πρέπει να αδικούμε, αλλά και να μην ανταποδίδουμε την αδικία (μή ανταδικεϊν).

«οὐ δεῖ ἀδικεῖν, οὐδέ ἀνταδικεῖν ἀδικούμενος» (Κρίτων)

Η αρχή λοιπόν της συμβατικής ηθικής, να ωφελείς τους φί­λους και να βλάπτεις τους εχθρούς, ναυαγεί μέσα στην ίδια την επιφανειακή της προσέγγιση, που δεν αντέχει ούτε στο κριτήριο της γνώσης ούτε στο κριτήριο του αληθινά καλού. Η ηθική στο επίπεδο της δοσοληψίας ερμηνευόμενη έτσι οδηγεί τον άνθρωπο στην ύβρη της πλεονεξίας.

Ο Αριστοτέλης ασχολείται με το τι είναι Δικαιοσύνη κυρίως στα Ηθικά Νικομάχεια

Η δικαιοσύνη ορίζεται ως αγαθό που δεν στοχεύει στην ευδαιμονία όποιου την ασκεί, αλλά στον άλλον άνθρωπο.

O Αριστοτέλης διακρίνει τη δικαιοσύνη σε τρία είδη:

το διανεμητικό
το διορθωτικό δίκαιο
το δίκαιο της αμοιβαιότητας.

Στη διανεμητική δικαιοσύνη η διανομή γίνεται με γεωμετρική αναλογία, με βάση δηλαδή την αξία του προσώπου.

Αντίθετα στη διορθωτική δεν λαμβάνεται υπόψη η αξία του ατόμου, αλλά η αρχή σύμφωνα με την οποία όλα τα άτομα είναι ίσα μεταξύ τους, ενώ η δικαιοσύνη της αμοιβαιότητας είναι ανεξάρτητη από τις δύο προηγούμενες, γιατί, ενώ εκείνες απονέμονται από τα όργανα της δικαστικής εξουσίας, η διανεμητική οφείλεται στην ελεύθερη βούληση των μελών της πολιτικής κοινωνία και είναι ιδιαίτερα σημαντική, αφού αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση της ενότητάς της, όταν αποδίδεται με ανάλογο μέτρο.

Τι ειναι τελικά η Δικαιοσύνη;

Ταυτίζεται η Δικαιοσύνη με το Δίκαιον;

Η Δικαιοσύνη είναι κάτι ιδεατόν, υψηλό, θεικό,

Το Δίκαιο το ίδιο

Ταυτίζονται τα δύο;

Ένα είναι το πιο σημαντικό, η Δικαιοσύνη και το Δίκαιο δεν θα πρέπει να αποκόπτονται από το Ηθικό και αυτό που ωφελεί τον άνθρωπο και την πόλη, την κοινωνία ως σύνολο

Ας περάσουμε στα πιο πεζά…..

Το Δίκαιο έχει παραμείνει να ορίζεται ως αυτό που γράφουν οι νόμοι και ερμηνεύουν τα δικαστήρια

Το ποιος είναι ο νομοθέτης και το ποιος ο δικαστής έχει τεράστια σημασία

Στην αρχαία Αθήνα του Περικλή και του Κλεισθένη, νομοθέτες ήταν όλοι οι πολίτες καθώς επίσης και οι δικαστές ήταν κληρωτοί (δηλαδή με κλήρο) πολίτες

Σήμερα στις δυτικές κοινωνίες, στα προαντιπροσωπευτικά συστήματα που έχουμε, τους νόμους νόμοθετούν οι βουλευτές που ψηφίζονται κάθε Χ χρόνια και ερμηνεύουν τους νόμους οι δικαστές οι οποίοι καθορίζονται και διορίζονται από τους ίδιους τους δικαστές σύμφωνα με την αρχή της διάκρισης των εξουσιών

Η νομική ΔΕΝ είναι επιστήμη με την κλασσική σημασία του όρου αφού δεν μπορείς να αποδείξεις κάτι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας πειραματικά

Η νομική είναι απλά ερμηνεία κάποιων γραπτών κειμένων τα οποία ονομάζουμε νόμους

Φυσικά και υπάρχει μεθοδολογία για τον τρόπο που θα πρέπει να γίνονται οι ερμηνείες των νόμων αλλά στην τελική είναι απλά θέμα ερμηνείας των συγκεκριμε΄νων ανθρώπων που ονομάζονται δικαστές

Κλασσική περίπτωση που αποδεικνύει ότι η νομική δεν είναι επιστήμη σε κυπριακές υποθέσεις είναι η απόφαση της ολομέλειας του ανωτάτου στην υπόθεση Νικολάου
5 δικαστές είπαν ότι ο είναι αντισυνταγματικός ο νόμος περί ίδρυσης οικογενειακών δικαστηρίων

http://www.cylaw.org/cgi-bin/open.pl?file=apofaseis/aad/meros_1/1992/rep/1992_1_1338.htm&qstring=%ED%E9%EA%EF%EB%E1%EF%2A%20and%20%EF%EB%EF%EC%E5%EB%E5%E9%2A

«Οι Δικαστές Στυλιανίδης, Κούρρης, Παπαδόπουλος, Πογιατζής και Χρυσοστομής κρίνουν ότι ο περί της Πρώτης Τροποποιήσεως του Συντάγματος Νόμος του 1989 (Νόμος αρ. 95 του 1989), και ο περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμος του 1990, (Νόμος αρ. 23 του 1990), είναι συνταγματικοί για τους λόγους που εκτίθενται στην απόφαση του Δικαστή Στυλιανίδη.
Ο Πρόεδρος Α.Ν. Λοΐζου, και οι Δικαστές Πικής, Νικήτας, Αρτέμης και Κωνσταντινίδης κρίνουν ότι οι πιο πάνω υπό κρίση Νόμοι είναι αντισυνταγματικοί για τους λόγους που εκτίθενται στις αποφάσεις των Δικαστών Πική και Νικήτα.
Ενόψει της ισοψηφίας αυτής, η απάντηση στο Νομικό Ερώτημα που παραπέμφθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο από το Οικογενειακό Δικαστήριο είναι ότι οι υπό εξέταση πιο πάνω Νόμοι είναι συνταγματικοί διότι δεν ανατράπηκε το τεκμήριο της συνταγματικότητας.»
===============================

Άλλη κλασσική κυπριακή υπόθεση που καταδεικνύει με τον πιο έντονο τρόπο ότι η νομική είναι απλά θέμα ερμηνείας ενός νόμου είναι η υπόθεση Αποστόλου στην οποιά ο δικαστής Ανωτάτου, Κωνσταντινίδης ανέτρεψε μια παράνομη/νόμιμη επί της ουσίας πρακτική που τηρείτο από όλους ανεξαιρέτως για 21 ολόκληρα χρόνια!!!

Δηλαδή τα οικογενειακά δικαστήρια εξέδιδαν φυλακιστήρια για παράλειψη πληρωμής διατροφής μόνο με την ένορκη δήλωση του ενός μέρους χωρίς καν να ακουστεί το άλλο μέρος

Πχ έκανε ένορκη δήλωση η σύζυγος ότι ο πρώην σύζυγος δεν κατέβαλε την διατροφή για τον περασμένο μήνα και το δικαστήριο απλά και μόνο έχοντας ενώπιον του την μαρτυρία του ενός εξέδιδε φυλακιστήριο και η αστυνομία συλλάμβανε το άλλο μέρος το οποίο ενδεχομένως να είχε καταβάλει την διατροφή και να μην διέπραξε τίποτα παράνομο αλλά δεν είχε την ευχέρεια απλά να το δηλώσει και να το αποδείξει ενώπιον δικαστηρίου

Αυτή η πρακτική η οποίο θεωρείτο νόμιμη για 21 ολόκληρα χρόνια ανατράπηκε από τον δικαστή Κωνσταντινίδη το 2011
http://www.cylaw.org/cgi-bin/open.pl?file=apofaseis/aad/meros_1/2011/rep/2011_1_1994.htm&qstring=certiorari%20and%202011%20and%20%EA%F9%ED%F3%F4%E1%ED%F4%E9%ED%E9%E4%2A%20and%20%E5%ED%EF%F1%EA%2A%20and%20%E4%E7%EB%F9%F3%2A

Πολύ χαρακτηριστική επί αυτού του σημείου επίσης είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου η οποία ανατράπηκε από το Ευρωπαικό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι η υπόθεση Βρούντου

Μάλιστα στο κείμενο της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου γίνεται ρητή αναφορά πως τα 3 ανώτατα δικαστήρια της Ελλάδας έχουν διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά το ίδιο θέμα, δηλαδή του κατά πόσο θα πρέπει το δικαστήριο να παρεμβαίνει θετικά και να αποκαθιστά την αρχή της ισότητας όταν την παραιβάσει:
http://www.cylaw.org/cgi-bin/open.pl?file=apofaseis/aad/meros_3/2006/rep/2006_3_0078.htm&qstring=%E2%F1%EF%F5%ED%F4%EF%2A%20and%20%E5%F6%E5%F3%2A
«Είναι αλήθεια ότι ο Άρειος Πάγος στην Ελλάδα δέχεται ότι προς αποκατάσταση της ισότητας πρέπει να υπάρξει μια τέτοια επεκτατική εφαρμογή, ακόμη κι’ αν έχουμε ειδική ρύθμιση για ορισμένη κατηγορία προσώπων (βλέπε ΑΠ 35/1990, Ολ., ΝοΒ 1991, 231, ΑΠ 13/1991, Ελλ.Δνη 1991, 1484, ΑΠ 12/1992, Ολ., Ελλ.Δνη 1992, 762, ΑΠ 14/1995, Ολ., ΝοΒ 1996, 408 κ.ά.).
Παρόμοια γραμμή τηρεί και το Ελεγκτικό Συνέδριο το οποίο δέχεται ότι αν οι διακρίσεις είναι αντίθετες προς την αρχή της ισότητας και η διάταξη του νόμου που τις θεσπίζει προβλέπει παροχή προς ορισμένη κατηγορία πολιτών, ενώ εξαιρεί, αμέσως ή εμμέσως, άλλους που βρίσκονται υπό τις αυτές συνθήκες, το δικαστήριο οφείλει να επιδικάσει την παροχή αυτή και σ’ εκείνους που αδικαιολόγητα και αυθαίρετα εξαιρούνται (βλέπε ΕΣ 887/1992, Ολ., σε Ι. Σαρμά, Η συνταγματική νομολογία του Ελεγκτικού Συνεδρίου, 1997, 289).
Αντίθετα, το Συμβούλιο της Επικρατείας αρνείται την επεκτατική εφαρμογή ευνοϊκών ρυθμίσεων, γιατί κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ανεπίτρεπτη συνταγματικά επέμβαση του δικαστή στο έργο της νομοθετικής εξουσίας, ακόμη κι’ όταν δεν πρόκειται κατά κυριολεξία για ειδικές ρυθμίσεις, αλλά επί παραδείγματι για αδικαιολόγητη ευνοϊκή μεταχείριση του ενός φύλου έναντι του άλλου (ΣτΕ 3552/1992, Ελλ.Δνη 1994, 215).
Την πάγια αυτή νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν ακολούθησε η απόφαση στην υπόθεση ΣτΕ 3587/1997 του Α΄ Τμήματος το οποίο δέκτηκε ότι αν το δικαστήριο διαπιστώσει παράβαση της αρχής της ισότητας, λόγω ειδικής ρύθμισης στην οποία προέβη ο νομοθέτης ή η διοίκηση, που αφορά σε ορισμένη κατηγορία προσώπων και από την ειδική αυτή ρύθμιση αποκλείστηκαν ρητά ή σιωπηρά πρόσωπα που ανήκουν μεν σε άλλη κατηγορία, αλλά τελούν υπό τις αυτές ή παρόμοιες συνθήκες, απαιτείται όπως το δικαστήριο προβεί σε επέκταση της εφαρμογής της ειδικής ρύθμισης και στην κατηγορία των προσώπων τα οποία έχουν αποκλειστεί. Η μεταστροφή αυτή της νομολογίας δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα από άλλα τμήματα του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι παραβίαση της αρχής της ισότητας νοείται μόνο εν όψει νόμιμων και όχι παράνομων ενεργειών της διοίκησης. Επομένως, τυχόν παράνομη ευνοϊκή μεταχείριση από τη διοίκηση, δεν δημιουργεί δικαίωμα σε άτομο που τελεί υπό τις ίδιες συνθήκες να τύχει της ίδιας μη νόμιμης μεταχείρισης (βλέπε μεταξύ άλλων ΣτΕ 1526/1990).
Μας απασχόλησε το θέμα πολύ σοβαρά εν όψει και της θέσης ότι στην περίπτωση της ευνοϊκής υπέρ του ενός μόνο φύλου ρύθμισης, η επεκτατική εφαρμογή της διάταξης βρίσκει έρεισμα και στο ευρωπαϊκό κοινοτικό δίκαιο και ιδιαίτερα στο άρθρο 141 της ΣυνθΕΚ (βλέπε επίσης ΑΠ 658/1992, Ελλ.Δνη 1995, 71).
Όπως και αν έχουν όμως τα πράγματα, δεν μπορούμε να αποκλίνουμε από την επικρατούσα νομολογία. Η Dias United Publishing Co. Ltd ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω, καθορίζει τα πλαίσια της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει, σύμφωνα με το Άρθρο 146.4 του Συντάγματος, την εξουσία να επικυρώσει εν όλω ή εν μέρει την προσβαλλόμενη απόφαση ή να κηρύξει την πράξη ή την παράλειψη, άκυρη. Δεν έχει δικαιοδοσία να νομοθετεί διευρύνοντας νομοθετικές ρυθμίσεις που δεν έτυχαν της έγκρισης της Βουλής. Κάτι τέτοιο, θα συγκρουόταν και με την αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Σημειώνουμε ότι η Βουλή δεν μπορεί από μόνη της να προχωρήσει στη ψήφιση νομοθεσίας, όταν ο σκοπούμενος νόμος θα προϋποθέτει δαπάνη. Αν η Βουλή, το συνταγματικά καθοριζόμενο νομοθετικό όργανο, δεν έχει ένα τέτοιο δικαίωμα, πολύ περισσότερο δεν το έχει το Ανώτατο Δικαστήριο.
Συμφωνώντας με τις αρχές όπως τέθηκαν, καταλήγουμε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο δεν έχει την αρμοδιότητα να προβεί σε επεκτατική εφαρμογή νομοθετικής ρύθμισης.»
==========================
Δηλαδή το ανώτατο δικαστήριο ερμηνευσε το ζήτημα ως εξής:
Ο νόμος ορίζει ότι τα παιδιά που ο πατέρας τους είναι πρόσφυγας αποκτούν την προσφυγική ιδιότητα
Αυτό δεν ισχύει για τα παιδιά που η μητέρα τους είναι πρόσφυγας και έτσι δεν αποκτούν την προσφυγική ιδιότητα, άρα δεν έχουν πρόσβαση στα βοηθήματα επιδόματα δικαιώμα ψήφου σε κατεχόμενους δήμους κλπ

Η Βρουντου που η μητέρα της ήταν πρόσφυγας έκανε προσφυγή στο ανώτατο επικαλούμενη παραβίαση της αρχής της ισότητας και το Ανώτατο κατ έφεση το 2006 είπε ότι δεν μπορεί να εξετάσει το ζήτημα αφού η Βρούντου δεν έχει έννομο συμφέρον γιατί ακόμα και αν κηρυχθεί ο νόμος αντισυνταγματικός, η Βρούντου δεν θα κερδίσει οτιδήποτε αφού απλά θα καταργηθεί ο νόμος και δεν θα θεωρούνται πρόσφυγες ούτε τα παιδιά που ο πατέρας τους ει΄ναι πρόσφυγας και έτσι λόγω της αρχής της διάκρισης των εξουσιών δεν μπορεί να επεκτείνει την εξουσία του και να επεκτείνει την εξουσία του αποκαθιστώντας μια καταφανή παραβίαση της αρχής της ισότητας

Το ΕΔΔΑ ανέτρεψε αυτή την ερμηνεία τον Οκτώβρη του 2015, 11 χρόνια μετά την πρώτη απόφαση το 2004
http://hudoc.echr.coe.int/eng?i=001-158090
Από την επίσημη μετάφραση:
http://www.law.gov.cy/…/A…/F8B0FDDABEC238DEC22574240039546B…
«91. Στην παρούσα υπόθεση, ο λόγος για τον οποίον το Ανώτατο Δικαστήριο δεν ήταν σε θέση να εξετάσει κατά πόσον η αιτούσα είχε δικαίωμα στη θεραπεία που αιτήθηκε (την ακύρωση της απόφασης να μην της χορηγηθεί προσφυγική ταυτότητα) ήταν ότι έκρινε ότι δεν είχε την αρμοδιότητα να επεκτείνει το σχέδιο χορήγησης δελτίων προσφυγικής ταυτότητας χωρίς την παραβίαση της συνταγματικής αρχής της διάκρισης των εξουσιών (βλέπε τις δύο τελευταίες παραγράφους της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου, που παρατίθεται στην παράγραφο 15 ανωτέρω). Με άλλα λόγια, το Ανώτατο Δικαστήριο, εφαρμόζοντας αυτή την αρχή, έκρινε τον εαυτό του αναρμόδιο να προβεί στην εξέταση του βάσιμου της αιτούσας για διακριτική μεταχείριση και, επομένως, δεν μπόρεσε να παράσχει κατάλληλη θεραπεία. Το Δικαστήριο κατανοεί πολύ καλά την ανησυχία του Ανωτάτου Δικαστηρίου να διασφαλίσει τον δέοντα σεβασμό για τον διαχωρισμό των εξουσιών δυνάμει του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και δεν είναι ο ρόλος του παρόντος Δικαστηρίου να αμφισβητήσει το πώς ερμηνεύει και εφαρμόζει την εν λόγω αρχή το Ανώτατο Δικαστήριο. Ωστόσο, η προσέγγιση του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σχέση με τα παράπονα της αιτούσας δυνάμει της Σύμβασης, είχε ως συνέπεια η προσφυγή ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου να μην είναι αποτελεσματική θεραπεία για την αιτούσα. Δοθέντος ότι η Κυβέρνηση δεν ισχυρίστηκε ότι υπήρχε οποιαδήποτε άλλη αποτελεσματική θεραπεία στην Κύπρο κατά τον κρίσιμο χρόνο ώστε να μπορέσει η αιτούσα να αμφισβητήσει το μεροληπτικό χαρακτήρα του σχεδίου χορήγησης προσφυγικής ταυτότητας, προκύπτει ότι σημειώθηκε παραβίαση του άρθρου 13 της Σύμβασης»
===========================================

Δεν υπάρχουν θέσφατα, ούτε ιερά κείμενα και ερμηνείες τους

Υπάρχουν άνθρωποι που ερμηνεύουν

Και πολλές φορές η ερμηνεία τους εμπεριέχει τις προσωπικές τους απόψεις πρκαταλήψεις ακόμα και σκοπιμότητες

Δεν υπάρχουν θεοί επί γης και όλοι κρίνονται

Στο κάτω κάτω, η Ρόζα Παρκς αν δεχόταν έτσι απλά τον ρατσιστικό νόμο το 1955 ακόμα οι δικαστές των ΗΠΑ θα θεωρούσαν ότι οι νόμοι που διακρίνουν τους ανθρώπους σε μαύρους και άσπρους είναι νομιμος και συνταγματικός

και να μην ξεχνάμε ποτέ,

το Ηθικόν Δέον να ταυτίζεται με το Νόμιμον

δυστυχώς σήμερα η πραγματικότητα μας δείχνει ότι το νομιμον δεν ταυτίζεται πάντα με το ηθικό

και έτσι η Ηθική πολλές φορές εξαναγκάζεται να βγει εκτός νόμου

Φωτογραφία του χρήστη Άρθρα Κείμενα Εκπομπές Μιχάλη Παρασκευά.

Σχολιάστε

Filed under "θεσμοί"