Ρενέ Ντεκάρτ (Καρτέσιος) Στοχασμοί περί της Πρώτης Φιλοσοφίας.

Πολλά από αυτά που γράφω εδώ τα γράφω εν είδη αρχείου αλλά και για να προβληματίσω και να προκαλέσω την σκέψη αν μπορώ σε όσους μπορώ
από το βιβλίο του Ρενέ Ντεκάρτ που είναι πιο γνωστός ως Καρτέσιος, Στοχασμοί περί της Πρώτης Φιλοσοφίας
Σημειώσεις μου
Το μόνο πράγμα που είναι σίγουρο, είναι ότι σκέφτομαι
Εφόσον σκέφτομαι σημαίνει ότι υπάρχω

 

1 a kart

 

1 b kart

 

1 kart

 
Το είναι «κερί» όχι λόγω των χρωμάτων του, της όψης του, της μυρωδιάς του αλλά λότω του ότι εγώ το αντιλαμβάνομαι ως κερί μέσω του πνεύματος/σκέψης μου.
Δεν αντιλαμβάνομαι δηλαδή το κερί μέσω της όρασης μου αλλά με την ικανότητα του κρίνειν η οποία είναι στο πνεύμα/σκέψη μου
==> Οι ασθητικές παραστάσεις δεν αποτελούν γνώση στον βαθμό που τις επεξεργάζεται και τις ερμηνεύει το πνεύμα ==> Η βαθύτερη αλήθεια των πραγμάτων δεν αποκαλύπτεται από τις αισθήσεις ή την φαντασία αλλά από το νου
«Η ψυχή αισθάνεται και όχι το σώμα»

 

2 kart

 

 

 

5 kart

 
==> Δεδομένα: Εγώ υπάρχω, υπάρχω και είμαι σκεπτόμενο ον
Οι ιδέες είναι οι απεικονίσεις του εξωτερικού κόσμου που εκλαμβάνω με τις αισθήσεις μου, ή αυτά που έμαθα από άλλους πχ αστρονόμους για το τι είναι ήλιος κλπ
όμως οι αισθήσεις μπορεί να είναι παραπλανητικές όπως και ό,τι μάθαμε από άλλους
Πως μπορούμε να βεβαιωθούμε ότι υπάρχει σίγουρα κάτι έξω από εμάς

 

6 kart

 

 

7 kart

 

8 kart

 

9 kart

 

10 kart

 

 

 

11 a kart

 

12 kart

 

13 kart,

14 kart

ενώ το αληθινό πρόσωπο είναι η αντικειμενική πραγματικότητα (😉
==> Το μόνο που γνωρίζουμε με βεβαιότητα με το νου μέχρι στιγμής περιέχει ιδέες και όχι πράγματα => το να υπάρχει κάτι αντικειμενικά σημαίνει να υπάρχει ως απείκασμα (απεικόνιση)
«Το να είναι κάτι αντικειμενικά δεν σημαίνει άλλο από το να είναι στο νου με τον τρόπο που τα αντικείμενα συνηθίζουν να ειναι εκεί»
Γράφει ο Καρτέσιος
«Διότι καίτοι η ιδέα της υπόστασης είναι μέσα μου από το ίδιο το γεγονός ότι είμαι υπόσταση, ωστόσο δεν θα ήταν για τον λόγο αυτό η ιδέα μιας άπειρης υπόστασης, αφού εγώ είμαι πεπερασμένος, παρά αν πήγαζε από κάποια υπόσταση αληθινά άπειρη»
Εδώ θέτω μια πολύ μεγάλη αντίρρηση σε αυτό το σκεπτικό του Καρτέσιου
Πόθεν συνάγεται το πεπεράσμενο;
Γιατί το θεωρεί ως δόγμα/αξίωμα και μετά καταλήγει σε αυθαίρετα κατά τη γνώμη μου συμπεράσματα και μιλά περί άπειρου
«διότι είναι στη φύση του άπειρου να μη γίνεται καταληπτο από μένα που είμαι πεπερασμένος»
Θεωρώ ότι εδώ ο Καρτέσιος υποπίπτει σε ένα λογικό σφάλμα με αυτό το άλμα που δεν το τεκμηριωμένει επαρκώς
και εδώ τελειώνουν οι τρεις πρώτοι στοχασμοί
Θα επανέλθω με ένα κείμενο πιο ευρύ

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under "θεσμοί"

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s