Η εκτέλεση πατέρα στην Λάρνακα, η ψυχολογική στήριξη αστυνομικών και δικαστών, ποιος μας φυλάει από τους φύλακες;

 

 

Υπάρχουν είδη επαγγελμάτων και ομάδων ανθρώπων που ασκούν τεράστια επιρροή στις ζωές μας

Το δικαίωμα της νόμιμης βίας το έχει το κράτος αποκλειστικά

Η αστυνομία και οι αστυνομικοί έχουν καθοριστικό ρόλο στο να αποφασίσουν πότε θα πρέπει να ασκηθεί βία, τι είδους βία και κάποιες φορές θανάσιμη βία

Το αν αυτή η βία για παράδειγμα ήταν η ενδεδειγμένη θα αποφασιστεί από μια άλλη ομάδα ανθρώπων με καθοριστική εξουσία που αποφασίζουν για τα πάντα, ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, ποιος φυλακίζεται και ποιος είναι ελεύθερος, οι δικαστές

Το φιλοσοφικό ερώτημα για το ποιος θα μας φυλαξει από τους φύλακες και ποιος μας προστατεύει από τους προστάτες, έχει τεθεί απο αρχαιοτάτων χρόνων και μάλλον ακόμα δεν απαντηθεί επαρκώς

Αν εκχωρήσεις το δικαίωμα της βίας στο κράτος και σε μια ομάδα ανθρώπων πως μπορείς να είσαι σίγουρος ότι αυτή η ομάδα δεν θα το καταχραστεί προς όφελος της;

Βλέπουμε καθημερινά τα τελευταία χρόνια σε όλες τις μεγάλες και προηγμένες χώρες το φαινόμενο της συνεχιζόμενης καταστολής και της διάλυσης με την βία πολλών μεγάλων διαδηλώσεων

Στην Γαλλία τις τελευταίες μέρες υπάρχει σε εξέλιξη εξέγερση με αφορμή τις μεγάλες περιστολές εργατικών δικαιωμάτων

Η καταστολή εκεί είναι στα φόρτε της

Η αστυνομία δυστυχώς χρησιμοποιείται ως η προμετωπίδα αυτών που ελέγχουν το κράτος δηλαδή των τραπεζών των βιομηχάνων των εφοπλιστών και όλων αυτών

Είναι όλα μαύρο ή άσπρο;

Όχι βέβαια

Για την εύρυθμη λειτουργία μιας κοινωνίας θα πρέπει να καθορίζονται κανόνες οι οποίοι να πρέπει να τηρούνται από όσο περισσότερο γίνεται

Ποιος όμως αποφασίζει για αυτούς τους κανόνες;

Μα φυσικά μια ολιγαρχία ανθρώπων

Το έχω αναφέρω πάρα πολλές φορές, το παράδειγμα του ρατσιστικού νόμου στις ΗΠΑ, που διαχώριζε τους ανθρώπους σε μαύρους και άσπρους

Οι δικαστές αποδεχονταν αυτό το αίσχος

Πότε αυτό το αίσχος καταργήθηκε;

Πήρε μήπως την απόφαση κάποιος από τους από πάνω;

Όχι βεβαίως

Μόνο όταν οι άνθρωποι αποφάσισαν να δράσουν

Η Ρόζα Παρκς πρώτα που άσκησε πολιτική ανυπακοή και αρνήθηκε να παραχωρήσει την θέση της στο λεωφορείο σε ένα λευκό, η οποία ….συνελήφθη από αστυνομικούς

Άρχισε τότε μια τεράστια προσπάθεια η οποία αρχικά καταπνίγηκε στο αίμα με την πορεία του Μάρτιν Λούθερ Κιγκ στο Σέλμα

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αποφάσισαν να σπάσουν την νομιμότητα της βίας του κράτους και ήταν ξεκάθαρο ότι ο μεγάλος αριθμός τους θα συνέτριπτε κάθε αντίσταση

Αυτό εξανάγκασε αυτούς που κατέχουν την δύναμη να επιβάλουν την θέση τους από την εξουσία που κατέχουν να καταργήσουν τον ρατιστικό νόμο

Μέχρι τότε τόσο οι δικαστές όσο και οι αστυνομικοί που κατείχαν το δικαίωμα της νόμιμης βίας λειτουργούσαν στα πλαίσια της νομιμότητας

Μην ξεχνάμε ότι και η σκλαβιά ήταν νόμιμη, όπως και το Άουσβιτς και το Νταχάου

Ποιος μας φυλαει από τους φύλακες;

Διαβάζουμε την είδηση ότι ψες σε ένα χωριό της Λάρνακας ένας πατέρας έβαλε το μαχαίρι στον λαιμό του 16μηνου παιδιού του και απειλούσε να το σκοτώσει

Έγινε επέμβαση της αστυνομίας και αποφασίστηκε η λήψη του δραστικού μέτρου του ελεύθερου σκοπευτή που σκότωσε τον πατέρα

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακρβώς έγινε και λόγω και της ιδιότητας μου είμαι πάρα πολύ επιφυλακτικός και κρατώ πάρα πολλές πισινές για την εκδοχή που δίδεται από την επίσημα πλευρά του κράτους αλλά και από το τι μεταδίδουν τα μέσα

Είναι τόσες πολλές φορές που διαψεύσθηκαν πανηγυρικά, όπως για παράδειγμα με τον βασανισμό της οδού Αρμενίας τον Δεκέμβρη του 2005

Ποιος αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει;

Ποιος θα εκτελέσει την διαταγή θανάτου;

Αυτός ο αστυνομικός που εκτέλεσε τον πατέρα του παιδιού θα πει ότι έκανε την δουλειά του

Υπενθυμίζω το πείραμα του Μιλγκραμ όπου 7 στους 10 ανθρώπους, εσύ εγώ η μάνα σου ο πατέρας σου ο αδελφός σου ο φίλος σου κλπ είμαστε εν δυνάμει δολοφόνοι αφού 7 στους 10 σκότωσαν με ηλεκτροσοκ έναν άγνωστο άνθρωπο απλά και μόνο γιατί κάποιος με εξουσία τους είπε να το κάνουν!

Επίσης, είναι γνωστό το πείραμα της Φυλακής του Στάνφορτ με την κατάχρηση εξουσίας των αστυνομικών/υποκειμένων κατ΄ατων κρατουμένων/υποκειμένων του πειράματατος

Νέοι άνθρωποι μορφωμένοι φοιτητές έγιναν τέρατα βασανιστές επειδή τους δόθηκε εξουσία και ένας θεσμικός ρόλος να παίξουν

Οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν τέρατα όταν νοιώθουν ότι δεν έχουν την ευθύνη για αυτό που κάνουν

Όταν ρώτησαν τους ναζί στρατιώτες των κρεματορίων του Άουσβιτς του Νταχάου και των άλλων στρατόπεδων εξολόθρευσης πως μπορούσαν να εξαυλώνουν ανθρώπους να τους βλέπουν να πεθαίνουν σε θαλ΄΄αμους αερίων η απάντηση τους ηταν πάντα η ίδια «εκτελούσα εντολές» «μου είπαν να το κάνω»

Φτάνουμε στο σήμερα

Ποιος αποφάσισε ότι ο άνθρωπος εκείνος έπρεπε να εκτελεστεί;

Με ποια κριτήρια;

Δεν ξέρω και δεν μπορώ να κρίνω

Ποιος αποφασίζει για την ελευθερία κάποιου;

Ένας δικαστής

Καθε περίπτωση κρίνεται ξεχωριστά και δεν μπορείς να μιλήσεις γενικευμένα

Μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη κάποιου απλά και μόνο γιατί έχει συγκεκριμένη ιδιότητα;

Προφανώς και όχι

Το μόνο που μπορίς να κάνεις είναι να εξασφαλίσεις όσο γίνεται ότι οι άνθρωποι με εξουσία θα την ασκούν όσο καλύτερα μπορούν για το κοινωνικό σύνολο

Να θέτεις κριτήρια

Βρήκα ένα παλιό αρθρο με τίτλο απαράδεκτο κατά τη γνώμη μου, που δείχνει ότι δεν γίνεται αντιληπτή η σημασία της ψυχικής κατάστασης των ανθρώπων που ασκούν εξουσία

http://www.philenews.com/…/168…/psychologos-gia-astynomikous

Αναγνωρίζεται καταρχήν η σημασία της ψυχολογικής στήριξης των αστυνομικών αφού πρόκειται για ανθρώπους που έχουν μεγάλη πίεση και χρειάζεται διαχείριση αυτής

Το μονο προβληματικό κατά τη γνώμη μου είναι ότι αυτό δεν είναι θεσμικά κατοχυρωμένο αλλά επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια των αστυνομικών

Θεωρώ ότι υποχρεωτικά όλοι οι αστυνομικοί ανεξαρτήτως βαθμίδας θα πρέπει να λαμβάνουν ψυχολογική στήριξη

Το ίδιο θα πρέπει να γίνεται και με τους δικαστές

Δεν μπορεί να επαφίεται στην καλή θέληση ενός ανθρωπου που απλά είναι δικαστής η ψυχολογική του σταθερότητα

Προσωπικά αν δεν είχα διαβάσει και δει ντοκυμαντερ για την ανθρώπινη φύση και τι είναι αυτό που μας κάνει να ενεργούμε θα ήμουν πολύ πιο αυστηρός με τους ανθρώπουςνα το θέσω ήπια

Γενικά πιστεύω ότι ως κοινωνία πάσχουμε, είμαστε άρρωστοι, η κοινωνία αυτή είναι ανισσόρροπη ψυχολογικά και κανιβαλίζει ο ένας τον άλλο

Το θέμα μας όμως είναι οι άνθρωποι σε θέσεις εξουσίας

Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό

Can judges determine their own impartiality?
By Jennifer K. Robbennolt, JD, PhD, and Matthew Taksin, JD, University of Illinois College of Law
2010, Vol 41, No. 2
Print version: page 24

http://www.apa.org/monitor/2010/02/jn.aspx

Μια πολύ καλή μελέτη για το πως οι δικαστές δεν διαφέρουν από τους μη νομικούς όσον αφορά το πως επηρεάζεται η κρίση τους από διάφορα στερεότυπα και προκαταλήψεις

The Psychology of Trial Judging
Neil Vidmar, Duke University School of Law and Professor of Psychology, Duke
University

http://scholarship.law.duke.edu/cgi/viewcontent.cgi…

Θεωρώ κρίσιμο και τεράστιο το ζήτημα, η κοινωνία να προστατεύσει τον εαυτό της και οι ίδιοι οι άνθρωποι που είναι σε θέσεις ευαίσθητες και ελέγχουν τις ζωές μας να προστατευτούν πρώτα και κύρια οι ίδιοι

Θα πρέπει να τεθεί επιτακτικά ότι όλοι οι αστυνομικοί ανά τακτά διαστήματα θα πρέπει να αξιολογούνται όπως και οι δικαστές

Είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε ότι όλοι είματε άνθρωποι και τίποτα περισσότερο και όλοι έχουμε αδυναμίες

Ας ανοίξει αυτή η συζήτηση

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under "θεσμοί"

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s