Monthly Archives: Απρίλιος 2014

2 Video Ομιλία στο ΤεΠαΚ Αίτημα αυτοδιαχείρισης ΤαμΚοινΑσφ και Συνέντευξη Capital TV 11.4.14 Ενημέρωση για δίκη στις 10 Απριλίου – Ανάλυση τεκμηρίωση άρθρο 9 Συντάγματος Άμεση δημοκρατική διαχείριση των λεφτών του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων –

 

Video Συνέντευξη Capital TV 11.4.14 Ενημέρωση για δίκη στις 10 Απριλίου – Ανάλυση τεκμηρίωση άρθρο 9 Συντάγματος Άμεση δημοκρατική διαχείριση των λεφτών του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων –

https://www.youtube.com/watch?v=pNN8Flr3oYg

 

Ομιλία στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο 11.4.2014

https://www.youtube.com/watch?v=wHUJ4Vd07Iw

 

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", Capital Συνέντευξη στον Θωμά Παίση 23/12/13, Αυτοοργάνωση Αυτοδιαχείριση, Κάλεσμα οργάνωσης Πολιτικής Ανυπακοής 30.3.14, Πρωτοβουλία Κοινωνικού Ελέγχου Ταμείου Κοιν Ασφαλίσεων, Πολιτική Ανυπακοή

Αύριο 10.4.14 ώρα 8.30 Όλοι στο Δικαστήριο Λευκωσίας – Να δυναμώσει η φωνή μας για Αυτοδιαχείριση Εργαζομένων και Κοινωνικό Έλεγχο του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων – ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΕΦΙΚΤΑ ΑΜΕΣΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΑ

Αύριο συνεχίζεται η δίωξη πολιτικής ανυπακοής, άρνησης πληρωμής κοινωνικών ασφαλίσεων στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας

Όλοι εκεί στις 8.30 για να δυναμώσει η φωνή μας!

 

 

 

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", "οικονομική κρίση", Πολιτική Ανυπακοή

Video πρόβλεψη ότι τα hedge funds θα φάνε πάμφθηνα την γη των κυπρέων Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΗΔΗ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΤΑΙ σύμφωνα με το άρθρο 23 της Πολ Δικονομίας

http://www.cylaw.org/nomoi/enop/ind/0_6/section-sc33bf4a76-1c48-44e5-a1bf-7673244473df.html

Ποια γη υπόκειται σε εκτέλεση

23. Η ακίνητη ιδιοκτησία του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους, η οποία δύναται να πωληθεί με εκτέλεση θα περιλαμβάνει μονο την εγγεγραμμένη ακίνητη ιδιοκτησία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του στα βιβλία του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου:

Νοείται ότι όταν η ιδιοκτησία συνίσταται ολικά ή μερικά από κατοικία ή κατοικίες πρέπει να αφήνεται ή παρέχεται στον οφειλέτη χρέους τέτοια στέγαση η οποία κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου είναι απόλυτα αναγκαία γι αυτόν και την οικογένεια του:

Νοείται επίσης ότι, όταν ο οφειλέτης χρέους είναι γεωργός πρέπει να εξαιρείται από την πώληση τέτοια γη η οποία κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου είναι απόλυτα αναγκαία για τη συντήρηση αυτού και της οικογένειας του. Η τελευταία αυτή επιφύλαξη δεν εφαρμόζεται σε σχέση με οφειλές που δημιουργήθηκαν πριν από την 2α Μαϊου, 1919 ή σε σχέση με οφειλές που πρέπει να καταβληθούν από παρόν ή πρώην μέλος, οποιασδήποτε συνεργατικής εταιρείας, που είναι δεόντως εγγεγραμμένη ως τέτοια, δυνάμει των διατάξεων του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, 1914, ή οποιασδήποτε τροποποίησης αυτού.

 

 

1 σχόλιο

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", "οικοδομική φούσκα"

«Η Φάρμα των Ζώων» του Όργουελ σε animation βίντεο

Σχολιάστε

Filed under Κυπριακό

Video από την Tribal Vibes ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ – ΟΛΟΙ στα Δικαστήρια Λευκωσίας 10/4

http://www.35-33.com/el/

 

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", Πολιτική Ανυπακοή

Video – Ενημέρωση για την συνάντηση με τον Διευθυντή Κοινωνικών Ασφασλίσεων – Συζήτηση Αιτήματα – Χοιροκοιτία 30.3.2014 – Πολιτική Ανυπακοή

Χοιροκοιτία 30.3.14 Ενημέρωση για συνάντηση με Δ/ντη Κ.Ασφ Αιτήματα

 

2

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", Αυτοοργάνωση Αυτοδιαχείριση, Πολιτική Ανυπακοή, Video Χοιροκοιτία 30.3.14 Πολιτική Ανυπακοή

Άλλη μια επιβεβαίωση… Θυμάστε τον…αγώνα των βολεμένων υπαλληλάκων της Cyta AHK που σήκωσαν τάχα τα λάβαρα της επανάστασης; Όι α; ούτε οι ίδιοι θυμούνται…reload Γιατί θα αποτύχουν οι κινητοποιήσεις Cyta AHK κλπ

Όταν ήταν σε εξέλιξη οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων της ΑΗΚ Cyta κλπ κατά των ιδιωτικοποιήσεων είχα γράψει το πιο κάτω κείμενο μετά από προσωπική μου συνομιλία όταν κατάλαβα ακριβώς γιατί δεν έχουν και δεν έχουμε καμιά κουλτούρα ουσιαστικού αγώνα και αντίδρασης

Δύο μήνες μετά οι υπαλληλάκοι παραδομένοι απλά εφκάλαν φάουσαν και μπίζινες ας γιουζουαλ

 

 

https://osr55.wordpress.com/2014/02/26/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B8%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84%CF%8D%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/

Γιατί οι κινητοποιήσεις της ΑΗΚ και της Cyta θα αποτύχουν

Σήμερα πέρασα από τα κεντρικά της ΑΗΚ στην πάροδο της Γρίβα Διγενή στην Λευκωσία και ήθελα να μιλήσω με τους εργαζόμενους απεργούς να δω τι ακριβώς ζητούν και πως αντιλαμβάνονται την απεργία και τον αγώνα τους

Υπήρχαν κάποιοι δεκάδες εργαζόμενοι έξω από το κτίριο ενώ ένας μοίραζε φυλλάδια στους διερχόμενους οδηγούς με τα οποία διακήρυτταν την αντίθεση τους στις ιδιωτικοποιήσεις

Βρήκα ένα πηγαδάκι και τους ρώτησα αν μπορούν να μου εξηγήσουν τα αιτήματα τους, οπότε ο ένας τους απευθύνθηκε σε κάποιον κύριο που ήταν δίπλα λέγοντας του να μου εξηγήσει αφού ξέρει τα καλύττερα τζαι ήταν από τους οργανωμένους

Τον ρώτησα ποια είναι τα αιτήματα τους τζαι άρχισε να μου λέει ότι δεν θέλουν τις ιδιωτικοποιήσεις

άμεσα εξήγησα του ότι είμαι 100000% εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων και γνωρίζω πάρα πολύ καλά τι έγινε στην Βουλγαρία πρόσφατα στην Αγγλία στην Γερμανία στην Γαλλία με την εκτόξευση των τιμών στα ύψη αλλά το πιο σοβαρό την παντελή έλλειψη συντήρησης οπότε τίθεται θέμα ασφάλειας κλπ

οπότε τον ρώτησα, ας πούμε ότι έρκεται δαμέ ο αναστασιάδης τζαι λαλεί σας , οκ παιθκιά εν θα γίνουν ιδιωτικοποιήσεις τζαι τα πράματα εννα συνεχίσουν όπως ήταν μέχρι τώρα, εσείς τι εννα κάμετε;

εννα πείτε, οκ επιστρέφουμε κανονικά πίσω;

έμεινεν κανέναν δκυό δευτερόλεπτα τζαι εκοίταζεν με…οπότε αφού εσκέφτηκεν είπεν μου ότι ναι αφού ενθα γίνουν οι ιδιωτικοποιήσεις τούτον εν το σημαντικό

άρα δηλαδή λέω του, απλώ θωρείτε την παρτούλα σας τζαι ούλλα οκ;

δηλαδή τούτον είναι το αίτημα σας;  έμεινε σκεφτικός τζαι εκοίταζεν με

λέω του, καλά εν έχετε αιτήματα για τον τρόπο πχ που γίνεται η διαχείριση της ΑΗΚ ο τρόπος διοίκησης της;

ε βέβαια έχουμεν, να μπαίνουν οι καλύττεροι τζαι αυτοί που ξέρουν το αντικείμενο λέει μου

καλά του λέω, αφού η διοίκηση της ΑΗΚ διορίζεται που τον υπουργό πως εννα το εξασφαλίσετε τούντο πράμα

ζητάτε να αλλάξει ο τρόπος διορισμού τους;

έμεινε τζαι έβλεπε με

εμείς ζητούμεν να μπαίνουν οι καλύττεροι λέει μου πάλε!

μισό λεπτό φίλε λέω του, αφού διορίζονται που τον υπουργό, εφόσον γίνεται τούντο πράμα δηλαδή υπάρχει περίπτωση 1 στο 39302020 να μεν μπάινουν κομματικοεταιρικοτραπεζικά συμφέροντα μέσα;;; δηλαδή είμαστε σοβαροί;

καλά του λέω εν έχετε αίτημα εσείς οι εργαζόμενοι που ξέρετε τις ανάγκες της Αρχής να έχετε άμεσα λόγο στον ποιοι θα αποτελούν το διοικητικό συμβούλιο;

εν έχετε θέσει θέμα ελέγχου που τους εργαζομένους της διοίκησης της αρχής, αυτοδιαχείρισης κλπ

έμεινεν τζαι έβλεπεν με……..

βασικά το μοναδικό τους αίτημα είναι απλά να μην ιδιωτικοποιηθεί η ΑΗΚ

ως τζαμέ

πάμε πάρακατω

του λέω όλα αυτά τα πολύ σημαντικά που μου είπατε ότι οι μισθοί των εργαζομένων έιναι μόνο το 7% των λογαριασμών και το τεράστιο ποσοστό είναι οι φόροι το μαζου και ο φπα

τούτα ούλλα τι εκάμετε για να ενημερώσετε τον κόσμο;

εννα κάμετε κάλεσμα στον κόσμο να έρτει;

τι ζητάτε από τον κόσμο;

τέσπα

οι κινητοποιήσεις αυτές θα αποτύχουν όπως και όλες οι κινητοποιήσεις γιατί ουσιαστικά όχι απλά δεν έχουν ουσιαστικά αιτήματα αλλά και επιπλέον δεν έχουν τον κόσμο μαζί τους και το χειρότερο είναι ότι δεν προσπαθούν καν να πάρουν τον κόσμο μαζί τους

οι άνθρωποι που λαμβάνουν τις αποφάσεις για αυτές τις κινητοποιήσεις προφανώς και δεν έχουν οιονδήποτε όραμα ούτε για την αρχή τους ούτε και για την ίδια την κοινωνία

είναι καταδικασμένες να αποτύχουν γιατί ακριβώς αν δεν έχεις την κοινωνία μαζί σου δεν έχεις μέλλον

δαμέ στην ΕΡΤ που έγινε η μέγιστη κινητοποίηση και μάλιστα είχαν και ένα ολόκληρο κανάλι για την διακήρυξη των θέσεων τους δεν μπόρεσαν να κρατήσουν

και το σημαντικότερο

οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμιά διάθεση για ουσιαστική διεκδίκηση και ουσιαστικό αγώνα κινητοποιήσης

όλα γίνονται εκ του ασφαλούς

δεν υπάρχει καμιά κουλτούρα αγώνα

Σχολιάστε

Filed under "θεσμοί", "οικονομική κρίση", ΑΗΚ Cyta ιδιωιτικοποιήσεις

H Ροζα Παρκς και η Πολιτική Ανυπακοή ήταν η αρχή..4/4/68 Δολοφονείται η φωνή του ονείρου….. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έκανε πράξη την διεκδίκηση και κέρδισαν όλοι μαζί…Boycott..ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ!!! ΟΛΑ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ

Η Ρόζα Παρκς είναι η γυναίκα σύμβολο που χάριν της Πολιτικής Ανυπακοής της στον ρατσιστικό νόμο που διαχώριζε τους ανθρώπους σε μαύρους και άσπρους μετά και την αλληλεγγύη εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που ξεσηκώθηκαν εξανάγκασε και τους δικαστές των ΗΠΑ που μέχρι τότε δεν έβλεπαν κάτι κακό σε αυτόν, να τον κηρύξουν αντισυνταγματικό ….

Πίσω όμως από την Ρόζα Παρκς τον Μάρτιν Λούθερ Κιγκ και κάθε προσωπικότητα που ήταν στα φώτα ο πραγματικός πρωταγωνιστής ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που μαζί εξανάγκασαν αυτούς που κατέχουν την εξουσία να πράξουν το ηθικό που δεν ήταν άλλο φυσικά από την κατάργηση του ρατσιστικού νόμου…

Όταν η ηθική ταυτίζεται με το νόμιμο τότε η ηθική βγαίνει εκτός νόμου…..

Άλλαξε ο νόμος τα πράγματα επί της ουσίας; Ίσως ναι και ίσως όχι… ήταν ένα βήμα το οποίο πλέον κερδίθηκε και δεν μπορούν να το πάρουν πίσω

Σαν σήμερα ο Μάρτιν Λούθερ Κιγκ το 1968 δολοφονείται πληρώνοντας με την ζωή του τους αγώνες του

 

από ένα παλιότερο μου κείμενο

 

https://osr55.wordpress.com/2011/04/04/4468-δολοφονείται-η-φωνή-του-ονείρου-μάρ/

 

Μόλις παρακολούθησα μια πολύ συγκλονιστική ταινία που ακριβώς αποδεικνύει περίτρανα ότι όλα τα πράγματα από μόνα τους δεν είναι ούτε κακά ούτε καλά

Είναι απλά εργαλεία και οι άνθρωποι τους προσδίδουν το καλό ή το κακό αντίστοιχα

Το μαχαίρι από μόνο του μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσεις και αντίστοιχα να καταστρέψεις, να σκοτώσεις….

Boycott …………… γνώριζα σε γενικές γραμμές την ιστορία από την οποία ξεκίνησαν όλα στις ΗΠΑ με το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και τον Μάρτιν Λούθερ Κιγκ

Στο Μοντγκόμερι μια πόλη στο νότο των ΗΠΑ υπήρχαν ρατσιστικοί νόμοι που διαχώριζαν τους ανθρώπους σε νέγρους και λευκούς……… ένας τέτοιος νόμος απαγόρευε στους νέγρους να κάθονται στα μπροστινά καθίσματα των λεωφορείων και έπρεπε να παραχωρούν την θέση τους στους λευκούς….. μια γυναίκα όταν της υποδείχθηκε να πράξει έτσι και να παραχωρήσει την θέση της αρνήθηκε σθεναρά και δεν υπέκυψε

Όλη η μαύρη κοινότητα του Μοντγκόμερι την στήριξαν και έτσι άρχισε το κίνημα της μη βίας μέσω του μπουκοταζ των λεωφορείων με ηγέτη τον αιδεσιμότατο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και άλλους ιερείς της κοινότητας

Αμέσως ένας πόλεμος ξέσπασε εναντίον αυτού του κινήματος που ολοένα και μεγάλωνσε……. Όρος απαράβατος ήταν αυτό που έλεγε η βίβλος και ο Χριστός όπως πίστευε ακράδαντα ο Μάρτιν Λούθερ Κιγκ ……….. η βία δεν έχει θέση στο κίνημα μας

Αγαπάτε τα λευκά αδέλφια ………… απαντήστε στο μίσος τους με αγάπη … δείξετε το λάθος των τρόπων τους……………. Οι μασκοφόροι κάφροι της κουκλουξκλαν κτύπησαν το σπίτι του με χειροβομβίδα χωρίς ευτυχώς να τραυματιστεί το παιδί του και η γυναίκα του…….. πλήθος νέγρων μαζεύτηκαν έξω από το σπίτι του για συμπαράσταση με λοστούς όπλα ρόπαλα έτοιμοι για εκδίκηση

Μια σπίθα αρκούσε για να ξεσπάσει η πυρκαγιά του μίσος και η αιματοχυσία με τους πάνοπλους λευκούς αστυνομικούς να ξεκινήσει

Κλονίστηκε η πίστη του Κιγκ αλλά έμεινε σταθερός και κήρυξε άλλη μια φορά την πίστη του στη μη βία

Η βία από τους λευκούς επιχειρηματίες που έχαναν χιλιάδες δολάρια από το μπουκοτάζ που έβλεπαν τις ζημιές να αυξάνονται μεγάλωναν ολοένα και οι προβοκάτσιες συνεχίζονταν

Μασκοφόροι κάφροι έκαψαν το σπίτι ηγετικού μέλους τους κινήματος και χωρίς να μπορούσε να κάνει τίποτα κόχλαζε από μίσος την στιγμή που οι λευκοί πυροσβέστες απλά κάθονταν επιδεικτικά και χαιρέκακα έβλεπαν τις φλόγες να κατακαίει τα πάντα…..

Μίσος!!!!!!!! Το μίσος φούντωνε και μεγάλωνε ………………κοχλασμός ηφαίστιο για τους κάφρουςςςςς……………. Λέει στον ΜΛ Κιγκ ότι δεν πρόκειται να αντέξουμε… η βία θα ξεσπάσει….. δεν θα αντέξουμε πρέπει να απαντήσουμε στην βία με βία…………. Ο Μάρτιν Λούθερ Κιγκ παραθέτει ένα απόσπασμα από την βίβλο και λέει ότι η βία φέρνει μόνο βία και δεν πρόκειται να πέσουμε στο επίπεδο αυτό………….

Οι λευκοί επιχειρηματίες καταφέρνουν να εκδόσουν εντάλματα σύλληψης για όλα τα ηγετικά στελέχη του κινήματος ανάμεσα τους και λευκούς συμπαραστάτες με αυθαίρετες εωλες κατηγορίες………..

Σε όλη την χώρα υπάρχουν κινητοποιήσεις………… το θέμα δεν περιορίζεται φυσικά στο μπουκοτάζ των λεωφορείων………….. επιστολές συμπαράστασης καταφθάνουν από παντού και μια κλωστή κρατάει την οργή των μαύρων χωρίς όμως αυτή να σπάει από τον ηγέτη τους τον Κιγκ που εμμένει ακάθεκτος στις θέσεις της μη βίας

Κρίσιμες στιγμές και για το πώς πρέπει να απαντήσουν στην καφρίλα έκδοσης ενταλμάτων……….. να κρυφτούμε λέει ένας…………. Όχι απαντάει αυτός που ήταν έτοιμος να ξεσπάσει σε βία όταν του κάψαν το σπίτι…………. Μόνο οι εγκληματίες κρύβονται και εδώ δεν έχω τίποτα να κρύψω

Όλοι μαζί πορεύονται προς τον αστυνομικό σταθμό και «παραδίδονται» καταρρίπτωντας και φτύνοντας τους κάφρους μαλακισμένους εντολοδόχους των αφεντικάδων λευκών επιχειρηματιών ……………….. έχουν απογυμνωθεί τελείως

Λαική κατακραυγή σε όλη την χώρα που στηρίζει το κίνημα

Και η οποία ωθεί την τελική μάχη η οποία κερδίζεται στο ανώτατο δικαστήριο το οποίο ακυρώνει τους ρατσιστικούς  νόμους……………………………

Η πρώτη μάχη κερδίθηκε!!!!!!!! Και τελειώνει η ταινία με μια σουρεαλιστική σκηνή με τον ηθοποιό που υποδυόταν τον Μάρτιν Λούθερ Κιγκ να έρχεται στο σήμερα και να περπατάει στον δρόμο ανάμεσα σε λευκούς και μαύρους και την αστυνομία να ρίχνει ματιές στους νέγρους νέους…..

Δυστυχώς ο φασισμός κτυπά πάντα ύπουλα…. Ο Κιγκ ηγήθηκε του παναμερικανικού κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα και το πλήρωσε με την ζωή του αφού στις 4/4/1968 μια σφαίρα τον κτύπησε θανάσιμα πληρώνοντας με την ίδια του την ζωή τα πιστεύω του!!!!

Τιμή μόνο αξίζει σε αυτό τον άνθρωπο ο οποίος εφάρμοσε απολυτα αυτό που πίστευε……… μη βία……….. μακάρι να μπορεί να επέλθει αλλαγή χωρίς βία ειδικά όταν η βία είναι στην πρώτη γραμμή από την αντίπερα όχθη

δεν ξέρω πραγματικά αν μπορεί να απαντηθεί η βία με μη βία……… ο Κιγκ πίστευε σε αυτό γιατί θεωρούσε ότι αυτό έλεγε ο θεός του……… ο θεός του φυσικά στο τέλος αποδείκτικε ότι ήταν ακριβώς η πίστη του ανθρώπου στον αγώνα του και καμιά υπεράλμπρη ουράνια δύναμη δεν ενεμφανίστη μέσα σε λευκό φως …………..

όταν η οργή κοχλάζει…… όταν η αδικία κτυπάει και η οργή μεγαλώνει………. όταν η αδικία σε τσακίζει και χασκογελάει και σκοτώνει και καταστρέφει διαρκώς δεν ξέρω αν αρκεί η επίκληση της μη βίας

και αυτό σχετικό είναι………. όταν σε κτυπάνε πρέπει να απαντήσεις………. όποιος δοκιμάσει να σε κτυπήσει πρέπει να του καταγαμήσεις τα πάτερα τζαι να τον τσακκισεις……….. ο παράδεισος είναι τώρα και δεν χρειαζόμαστε μάρτυρες για μια άλλη ζωή

Τιμή στον Μάρτιν Λουθερ Κιγκ που έπαιρνε δύμαμη από  όλους αυτούς τους ανθρώπους που τον στήριζαν και που χωρίς αυτούς δεν θα ήταν και δεν θα καταφερνε τίποτα

Τιμή μόνο αξίζουν σε αυτούς τους ανθρώπους που μας δείχνουν έμπρακτα ότι ΤΙΠΟΤΑ   ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΈΝΑ

ΟΛΑ  ΜΑ ΟΛΑ  ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=186000&ct=82&dt=06/01/2008

4.4.1968 – 40 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ

ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

ΣΤΑΘΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ | Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2008
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=186000&ct=82&dt=06/01/2008#ixzz0rofskCqt

Η ΣΦΑΙΡΑ ΕΠΛΗΞΕ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

Η σφαίρα που έπληξε θανάσιμα τον μαύρο ηγέτη Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το απόγευμα της 4ης Απριλίου 1968 στο μπαλκόνι του μοτέλ της Μέμφις του Τενεσί έφερε εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που προσδοκούσαν οι ανώνυμοι οι οποίοι όπλισαν το χέρι του δολοφόνου του, ενός κοινού κακοποιού του Τζέιμς Ερλ Ρέι. Ηθελαν να πνίξουν το κίνημα των μαύρων της Αμερικής το οποίο είχε πάρει διαστάσεις τη δεκαετία του ’60, βγάζοντας από τη μέση τον άνθρωπο που είχε δώσει νέα δύναμη στον αγώνα τους και είχε επεκτείνει την πολιτική επιρροή του στον λευκό πληθυσμό, με συνθήματα εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ και υπέρ κοινωνικών μέτρων. Η δολοφονία του όχι μόνο δεν ανέκοψε τη δραστηριότητα των μαύρων για ίσα δικαιώματα με τους λευκούς συμπολίτες τους αλλά αντιθέτως προκάλεσε έκρηξη πρωτόφαντης αγωνιστικότητας του έγχρωμου πληθυσμού της Αμερικής, διεύρυνε το αγωνιστικό μέτωπό του και τελικά, σε λιγότερο διάστημα από δέκα χρόνια, ακύρωσε νόμους και ρατσιστικούς θεσμούς που είχαν κατεβάσει τον έγχρωμο πληθυσμό της Αμερικής στο επίπεδο του «πολίτη δίχως δικαιώματα».

Ηταν χαρισματική μορφή ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και θαυμάσιος ρήτορας. Γιος κληρικού, γεννημένος στην Ατλάντα της Γεωργίας τον Ιανουάριο του 1929, ακολούθησε τον εκκλησιαστικό δρόμο – τον μόνο που σχετικά ανενόχλητα μπορούσε να ακολουθήσει ένας μαύρος νέος στην καρδιά των ρατσιστικών Πολιτειών, αν και αργότερα πήγε στο πανεπιστήμιο και πήρε διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Το 1953, μόλις 24 ετών, ανέλαβε πάστωρ στην εκκλησία των Βαπτιστών του Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, μιας πόλης που έμελλε να σημαδέψει τη ζωή του. Την 1η Δεκεμβρίου του 1955 μια μαύρη γυναίκα, η Ρόζα Παρκς, συνελήφθη εντός λεωφορείου επειδή αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της σε λευκό άνδρα, όπως απαιτούσε ο διαβόητος Νόμος Τζιμ Κρόου που προέβλεπε ποινή ως και 10 ετών φυλάκιση για «παράβαση ανθρωπίνων και θεϊκών αρχών». Η αντίδραση του μαύρου πληθυσμού υπήρξε έντονη. Η κατάσταση έλαβε νέες διαστάσεις όταν τρεις μήνες αργότερα συνελήφθη για τον ίδιο λόγο η 15χρονη μαθήτρια Κλοντέτ Κάλβιν. Οι μαύροι αποφάσισαν – και σε αυτό πρωτοστάτησε ο Κινγκ – να κηρύξουν μποϊκοτάζ στις συγκοινωνίες. Ηταν το πρώτο μαζικό κίνημα οργανωμένης διαμαρτυρίας στην Αλαμπάμα το οποίο έμεινε στην πολιτική ιστορία των ΗΠΑ ως «μποϊκοτάζ λεωφορείων της Αλαμπάμα». Διήρκεσε 381 ημέρες και έληξε με θρίαμβο. Το Ανώτατο Δικαστήριο, στο οποίο είχαν προσφύγει οργανώσεις πολιτικών δικαιωμάτων της Νέας Υόρκης και της Μινεσότα, με μια ιστορικής σημασίας απόφαση έκρινε αντισυνταγματικά τα μέτρα απαγόρευσης των μαύρων στα μέσα συγκοινωνίας. Ηταν η αρχή.

Η επιτυχία της εκδήλωσης και οι δηλώσεις συμπαράστασης που άρχισαν να καταφθάνουν στο Μοντγκόμερι παρακίνησαν τον Κινγκ να ιδρύσει το 1957 συντονιστική επιτροπή αγώνων (των μαύρων), ονόματι «Διάσκεψη της Νότιας Χριστιανικής Ηγεσίας» (ACLC) η οποία έμελλε να γίνει το κύτταρο ανάπτυξης του «απελευθερωτικού κινήματος» των μαύρων και ο οδηγός των εκτός και εντός Κογκρέσου αγώνων τους. Στόχος του Κινγκ ήταν να δημιουργήσει μια «ηθική Αρχή» με βάση τις εκκλησίες και να οδηγήσει τους (μαύρους) πιστούς σε έναν «ήρεμο χωρίς βιαιότητες αγώνα για μεταρρυθμίσεις στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα». Η φιλοσοφία του, σε αντίθεση με άλλες ομάδες εγχρώμων που αγωνίζονταν για τα ίδια δικαιώματα (Μαύροι Πάνθηρες, Αδελφότητα Αγωνιστών, Χ-Φαρακάντ κ.ά.) είχε ως πρότυπο την τακτική της μη βίας του Μαχάτμα Γκάντι, της Ινδίας, γι’ αυτό και επισκέφθηκε την οικογένειά του το 1959 – ένα ταξίδι που τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό. Αυτή η τακτική της «ανοχής της βίας με μη βία» προκάλεσε σοβαρό ρήγμα στο παναμερικανικό κίνημα των μαύρων.

Η δραστηριότητα του Κινγκ κέντρισε την προσοχή του αρχηγού του FBIΕντγκαρ Χούβερ. Με γραπτή εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης Ρόμπερτ Κένεντι έδωσε διαταγή «να παρακολουθείται επί τακτικής βάσεως» ο Κινγκ καθ’ ότι στην οργάνωσή του «υπάρχει σε εξέλιξη διείσδυση κομμουνιστικών στοιχείων» και «να αποτραπεί η ανάδειξή του σε πολιτική μορφή». Πολλά χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκε ότι είχε αναληφθεί ολόκληρη επιχείρηση συκοφάντησης και τρομοκράτησης του μαύρου ηγέτη και ότι «σε τουλάχιστον τέσσερις περιπτώσεις» πυρπόλησης εκκλησιών στις οποίες θα έκανε κήρυγμα οι δράστες ήταν «πρόσωπα (…) της άμεσης επιρροής» της ομοσπονδιακής αστυνομίας. Αυτά δεν τον επτόησαν, κάθε άλλο μάλιστα. Καθώς το πολιτικό κήρυγμά του – συνήθως στις εκκλησίες – συγκέντρωνε όλο και μεγαλύτερο ακροατήριο, ο Κινγκ τέθηκε επικεφαλής σε πορείες για να δοθεί το εκλογικό δικαίωμα στους μαύρους να έχουν την ίδια αμοιβή εργασίας με τους λευκούς και να διασφαλιστεί το «δικαίωμα (των μαύρων) να έχουν δικαιώματα». Τα περισσότερα από αυτά τα δικαιώματα έγιναν νόμοι, με αποκορύφωμα την έγκριση της Πράξης για τα Πολιτικά Δικαιώματα το 1964 και της Πράξης Εκλογικού Δικαιώματος το 1965.

Αλλά η μεγαλύτερη προβολή, εκείνο που καθιέρωσε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ως ηγέτη στο παναμερικανικό κίνημα των μαύρων ήταν η ιστορική πορεία στην Ουάσιγκτον, στις 23 Αυγούστου του 1963. Επικεφαλής έξι αντιρατσιστικών οργανώσεων που συγκρότησαν στρατιά 250.000 ανδρών και γυναικών μαύρων αλλά και αρκετών χιλιάδων λευκών, η μεγαλύτερη στην ιστορία της Ουάσιγκτον δημόσια εκδήλωση κατέκλυσε τον απέραντο χώρο μπροστά από το Μνημείο του Λίνκολν, προβάλλοντας το αίτημα για κατάργηση κάθε ρατσιστικού μέτρου και κοινωνική απελευθέρωση των εγχρώμων, για δικαίωμα των μαύρων μαθητών να πηγαίνουν σε δημόσια σχολεία, για κατώτερο μεροκάματο 2 δολαρίων, για αυτοδιοίκηση της κοινότητας της Ουάσιγκτον – η οποία τότε, έγχρωμη στην πλειονότητά της, βρισκόταν υπό τη διοίκηση προσώπου που διόριζε το Κογκρέσο κτλ. Η μεγάλη μαύρη προσωπικότητα του λυρικού πανθέου Μάριον Αντερσον ηλέκτρισε τα πλήθη, ψάλλοντας παραλλαγή του εθνικού ύμνου, και ο Μαρτιν Λούθερ Κινγκ εξεφώνησε τον περίφημο λόγο του «Εχω ένα όνειρο» (Ι have a dream), ο οποίος θεωρείται ισάξιος της ιστορικής ομιλίας του Αβραάμ Λίνκολν στο Γκέτισμποργκ. Ας σημειωθεί ότι ο τότε πρόεδρος Τζον Κένεντι ήταν αντίθετος στην πορεία, πιστεύοντας ότι αυτή θα υπονόμευε τη δική του πολιτική για (περιορισμένα) αντιρατσιστικά μέτρα, αλλά μετέβαλε γνώμη όταν διαπίστωσε τον όγκο του πλήθους. Εναν χρόνο αργότερα ο Κινγκ έλαβε το Βραβείο Νομπέλ για τους «αγώνες του υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ηταν μόλις 35 ετών, ο νεότερος κάτοχος Βραβείου Νομπέλ.

Δεν περιορίστηκε όμως μόνο στα δικαιώματα των μαύρων ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Από το 1965 άρχισε να αμφισβητεί τον ρόλο των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και στην ομιλία του σε εκκλησία της Νέας Υόρκης, στις 4 Απριλίου του 1967, ακριβώς έναν χρόνο πριν από τη δολοφονία του, κατήγγειλε ότι η Αμερική«βρίσκεται στο Βιετνάμ ως κατακτητής, για να μεταβάλει τη χώρα σε αποικία της», γεγονός που προκάλεσε την οργή του περιοδικού Time και τηςWashington Post. Ο βιογράφος του Taylor Branch υποστηρίζει ότι η στάση του απέναντι στον πόλεμο του Βιετνάμ «ίσως να μην όπλισε το χέρι του δολοφόνου, ασφαλώς όμως βοήθησε στο να πατήσει τη σκανδάλη».
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=186000&ct=82&dt=06/01/2008#ixzz0rofEir9E

http://www.eek.gr/default.asp?pid=947&la=1

 

 

1968: Η ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ ΤΟN ΚΟΣΜΟ
Το κίνημα στις ΗΠΑ
Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Tο 1968, πριν 40 χρόνια, είναι μια ιστορική χρονιά για το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα. Aν και έμβλημά του είναι ο Γαλλικός Mάης και η Άνοιξη της Πράγας, ωστόσο δεν περιορίζεται σε αυτές της δυο περιοχές. Ήταν ένα παγκόσμιο κίνημα που αγκάλιαζε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, και μάλιστα τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες.Aπό το Bιετνάμ ως το Mπουένος Άϋρες όλος ο κόσμος συγκλονιζόταν από ένα νέο κίνημα της νεολαίας και της εργατικής τάξης.
Σε προηγούμενο φύλλο της Νέας Προοπτικής παρουσιάσαμε την επίθεση Τετ στο Βιετνάμ. Η Βιετναμέζικη επανάσταση και τα κινήματα διαμαρτυρίας σε όλο τον κόσμο έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επαναστατική αφύπνιση των φοιτητών και των εργατών.
Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας με το κίνημα στις ΗΠΑ, όπου οι συνθήκες δεν είναι λιγότερο εκρηκτικές. Στο κέντρο του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, το κίνημα κατά του πολέμου στο Bιετνάμ ενώνεται με την πάλη κατά του ρατσισμού και για τα ζητήματα της εργατικής τάξης.

H δολοφονία του μαύρου ηγέτη Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τον Aπρίλιο του 1968 είναι ένα από τα γεγονότα που έχουν χαραχτεί στην ιστορία.]

 

 

Ήταν 4 Απριλίου του 1968 όταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες ενός εκτελεστή στο Μέμφις του Τεννεσί. Εκεί είχε πάει για να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε μια απεργία βασικά μαύρων εργατών, οι οποίοι ζητούσαν να μπορούν να είναι μέλη συνδικάτου.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, ο αμερικανικός καπιταλισμός έχει προσπαθήσει να ενσωματώσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ως έναν «μεγάλο Αμερικανό». Στη δεκαετία του 80 μάλιστα, η επέτειος του θανάτου του έγινε εθνική εορτή και τα αμερικανικά αστικά μέσα προσπαθούν να αποδείξουν πως το ιδεαλιστικό του όραμα περί φυλετικής αρμονίας έχει προχωρήσει περισσότερο από όσο και ο ίδιος ο Κινγκ θα ονειρευόταν.

Μιλώντας για τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είναι αδύνατο να μην σκεφτούμε τη δολοφονία ενός άλλου μαύρου, του Μάλκομ Χ, ο οποίος ήταν πιο «εξτρεμιστής» για τον αμερικάνικο καπιταλισμό. Επίσης είναι αδύνατο να μην συγκρίνουμε τους δυο αυτούς χαρισματικούς ηγέτες.

Οι διαφορές ξεκινούν πρώτα απ’ όλα από τις οικονομικές συνθήκες και το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν καθώς και από το «πανεπιστήμιο» που ο καθένας τελείωσε. Ο Μάλκομ Χ «αποφοίτησε» στους δρόμους του Χάρλεμ, ενώ ο Κινγκ από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης με διδακτορικό φιλοσοφίας.

Σε αντίθεση με τον Μάλκομ Χ, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ποτέ δεν έσπασε από την αντίληψη της μη βίας -αν και προς το τέλος της ζωής του πολλές δηλώσεις του δείχνουν ότι άρχιζε να συνειδητοποιεί τα όρια της πολιτικής αυτής. Παρόλα αυτά, η δολοφονία του οδήγησε σε ένα κύμα εξεγέρσεων μέσα στις πόλεις (σαράντα στον αριθμό) σε μόλις δεκαπέντε μέρες. Επίσης κάποιες από τις απόψεις του είχαν αρχίσει να συγκλίνουν με τις απόψεις του Μάλκομ και από πολλές απόψεις η κριτική του για την αμερικάνικη κοινωνία και κυβέρνηση ήταν πολύ πιο ριζοσπαστική από αυτή που είχε διατυπώσει στη δεκαετία του 50 ή στις αρχές του 60.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ήταν το «αποδεκτό» πρόσωπο της πάλης των μαύρων στις ΗΠΑ και ο ρήτορας της περιβόητης ομιλίας το 1963 «Έχω ένα όνειρο». Ωστόσο, μέσα σ’ ένα κλίμα γενικευμένης ριζοσπαστικοποίησης από το 1965 και μετά, εμφανίζεται μια νέα γενιά μέσα στα γκέτο των μεγαλουπόλεων που θεωρεί τον Κινγκ ξεπερασμένο ή ως τη μοντέρνα εκδοχή του «Μπάρμπα Θωμά». [πρόκειται για τη γενιά που λίγο μετά θα δημιουργήσει τους Μαύρους Πάνθηρες].

Το 1965 μετά την ήττα της καμπάνιας για δικαιώματα ψήφου, τις δυο ρατσιστικές δολοφονίες που τη συνόδευσαν και τις βάρβαρες επιθέσεις των αστυνομικών εναντίον των διαδηλωτών, για πολλούς ο Κινγκ και η οργάνωσή του ήταν τελειωμένη υπόθεση.
Το βασικό λάθος του Κινγκ ήταν ο πασιφισμός του μπροστά στη βία ενός ρατσιστικού κράτους καθώς και η επιμονή του στη μεταρρύθμιση του υπάρχοντος συστήματος. Οι δυο αυτές ιδέες συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και δεν οδηγούν πουθενά. Οι διαδηλώσεις που οργάνωνε ο Κινγκ, είχαν περιορισμένα μονάχα αποτελέσματα. Μπορούσαν να εξαλείψουν τις χειρότερες μορφές ρατσισμού, όπως το νόμο Τζιμ Κρόου, με κόστος ανάπηρους ή και νεκρούς διαδηλωτές και αγωνιστές. Σήμερα, 40 χρόνια μετά ο καπιταλισμός άλλαξε; Μήπως οι μαύροι ζουν καλύτερα στις ΗΠΑ;

Aυτό μπορεί να αληθεύει για μια σημαντική μεσαία τάξη μαύρων. Στο Χάρλεμ όμως, όπου μεγάλωσε ο Μάλκομ Χ και σε άλλες παρόμοιες περιοχές των ΗΠΑ, ο μέσος όρος ζωής είναι μικρότερος απ’ αυτόν ενός κατοίκου στο Μπαγκλαντές. Το όνειρο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ σίγουρα δεν πραγματοποιήθηκε.

Παρόλα αυτά όμως, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ήταν πάντα έτοιμος να οργανώσει ένα μαζικό κίνημα για τα ιδεώδη που πίστευε, ενώ, π.χ. το Έθνος του Ισλάμ στο οποίο ανήκε ο Μάλκομ Χ, έως ότου έσπασε, απείχε από τη μαζική δράση. Επίσης όπως στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Μάλκομ Χ άρχιζε να αναθεωρεί πολλές από τις απόψεις του, το ίδιο συνέβη και με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ενώ ποτέ δεν έσπασε ουσιαστικά από τον πασιφισμό και το ρεφορμισμό, τα τελευταία δυο χρόνια της ζωής του αναπροσανατόλισε την πολιτική του προς την εργατική τάξη και τους αντιϊμπεριαλιστικούς στόχους.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση Κένεντι είχε πιέσει τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, να αποστασιοποιηθεί από ένα σύμβουλό του, τον Λέβισον, ο οποίος ήταν προσωπικός φίλος του Κινγκ αλλά και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αμερικής, για να μην τον θεωρούν «Κομμούνι». Επίσης από τα μέσα του 1965 ο Κινγκ αρχίζει να ασκεί έντονη κριτική στον πόλεμο του Βιετνάμ και στις αρχές του 1967 ήρθε σε ανοιχτή ρήξη με τις φιλοϊμπεριαλιστικές δυνάμεις μέσα στο κίνημά του. Σιγά σιγά οι φιλελεύθεροι στην Αμερική αρχίζουν να αποστασιοποιούνται από τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Η ρήξη του με τους φιλελεύθερους εκτείνονταν από το ζήτημα του Βιετνάμ ως τις εξεγέρσεις των μαύρων μέσα στις πόλεις, τις οποίες όμως θεωρούσε «άστοχες και αντιπαραγωγικές». Από το 1965 και μετά ο Κινγκ ταυτιζόταν με την οργή της απόκληρης νεολαίας μέσα στις πόλεις και θεωρούσε μάλιστα ότι οι εξεγέρσεις «προκλήθηκαν από τους καλούς, ευγενικούς, ήπιους λευκούς μετριοπαθείς που ενδιαφέρονται για οτιδήποτε άλλο εκτός της δικαιοσύνης».

Όπως είπαμε παραπάνω, στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Μάλκομ Χ είχε αναθεωρήσει αρκετές ιδέες του και είχε καταλήξει στο ότι ο ρατσισμός που αντιμετώπιζαν οι μαύροι συνδέονταν άμεσα με τον καπιταλισμό. Σε σχεδόν παρόμοια συμπεράσματα φαίνεται να είχε καταλήξει και ο Κινγκ προς το τέλος της ζωής του, στην πραγματικότητα από το 1966. Είχε αναγνωρίσει ότι το να κερδίσουν οι μαύροι πλήρη δικαιώματα ήταν πια ανεπαρκές και ότι το κίνημα θα έπρεπε να κινητοποιήσει αρκετά διαφορετικούς ανθρώπους γύρω από νέους στόχους.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ήθελε να στρέψει την προσοχή του κινήματος στις αποκρουστικές συνθήκες στέγασης των μαύρων εργατών στο Βορρά. Mετακόμισε σ’ ένα διαμέρισμα μιας φτωχογειτονιάς, απ’ όπου ξεκίνησε μια καμπάνια για ένα νέο στεγαστικό νόμο και σημαντική αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης. Η απάντηση των λευκών αντιδραστικών και της αστυνομίας σ’ αυτή την καμπάνια ήταν απίστευτα βίαιη, όπως φάνηκε όταν επιτέθηκαν σε μια διαδήλωση που ηγούνταν ο Κινγκ.

Αυτή η εμπειρία έδειξε στον Κινγκ ότι δεν πρόκειται να φέρει κανένα αποτέλεσμα απλά η αναφορά στις «δημοκρατικές παραδόσεις της Αμερικής». Την ίδια στιγμή βέβαια δεν έβλεπε ακόμα την αναγκαιότητα για οργανωμένη αυτοάμυνα, ούτε είχε συνειδητοποιήσει τους περιορισμούς που εμπεριείχαν οι μεταρρυθμίσεις, ακόμα και οι πιο ριζοσπαστικές. Τέλος, έμεινε έκπληκτος και σοκαρισμένος από την άθλια κατάσταση που επικρατούσε στα γκέτο του Σικάγο, αλλά την ίδια στιγμή οδηγούνταν πιο κοντά σε μια πιο ταξική κατανόηση του συστήματος που είχε δημιουργήσει τα γκέτο και τις παραγκουπόλεις.

Η πρώτη και ανολοκλήρωτη προσπάθεια ρήξης με τους ίδιους τους ιδεολογικούς περιορισμούς του ήταν σίγουρα η προσπάθεια δημιουργίας ενός εθνικού Κινήματος των Φτωχών. Όταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονήθηκε, αυτό το κίνημα μόλις έκανε τα πρώτα του βήματα και δεν κατάφερε να επιβιώσει μετά το θάνατο τού ηγέτη του. Το βασικά χαρακτηριστικά αυτού του κινήματος ήταν οι εξωκοινοβουλευτικές διαμαρτυρίες, το αίτημα για μια μεγάλη επέκταση των δαπανών για το κράτος πρόνοιας καθώς και η αντίθεσή του στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Η προσπάθεια δημιουργίας ενός τέτοιου κινήματος εξηγεί, ίσως, πολλά περισσότερα για τους πραγματικούς λόγους της δολοφονίας του Κινγκ, πέρα από τον παρανοϊκό αντικομουνισμό του αμερικάνικου κράτους και του FBI. Το ζητούμενο δεν είναι απλά ο «απλός» και σίγουρα υπαρκτός αντικομουνισμός του αμερικάνικου καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού, που κατά πάσα πιθανότητα ήταν πίσω από τη δολοφονία του, αλλά το γεγονός ότι αυτός ο χαρισματικός ηγέτης, που στρέφονταν ολοένα και πιο αριστερά, ήταν έτοιμος να τεθεί επικεφαλής ενός πολυφυλετικού, ταξικού κινήματος κατά της φτώχειας και της ανισότητας, που προκαλούνται από τον ίδιο τον καπιταλισμό.

Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που ο αμερικάνικος καπιταλισμός φοβόταν τον Κινγκ. Άλλωστε, σε όλη του την ιστορία, ο αμερικάνικος καπιταλισμός δεν άφησε ποτέ να αναπτυχθούν μαζικές οργανώσεις που θα πάλευαν συνειδητά εναντίον της πραγματικότητας που μας έχει επιβάλλει ο ίδιος ο καπιταλισμός.

Oι κύριοι περιορισμοί που εμπόδιζαν την πολιτική εξέλιξη του Κινγκ ήταν σίγουρα ο Χριστιανισμός και η πολιτική της μη βίας. Δεν κατάφερε να δημιουργήσει μια συνεκτική και ενιαία οργανωμένη δύναμη, η οποία θα μπορούσε να επιβιώσει μετά το χαμό του. Παρόλα αυτά η συνεισφορά του στο συνολικό κίνημα και στο κίνημα του 1968 είναι αδιαμφισβήτητη. Αν και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δεν ήταν Μαρξιστής, το κίνημα διαμαρτυρίας που ηγήθηκε ήταν ένα επαναστατικό κίνημα, το μεγαλύτερο στην αμερικάνικη ιστορία. Τόσο ο Κινγκ όσο και ο Μάλκομ Χ είχαν σημαντικά στοιχεία για τα οποία τους τιμούμε, αλλά και πολλές αδυναμίες. Σήμερα πρέπει να εκτιμήσουμε κριτικά την κληρονομία τους (όπως και αυτή των Μαύρων Πανθήρων) ως μέρος της πάλης μας για ένα μαζικό εργατικό κίνημα και ιδιαίτερα για την Αμερική ένα πολυφυλετικό επαναστατικό κόμμα, που θα παλεύει για μια κοινωνία χωρίς εξαθλίωση, καταπίεση και ταπείνωση.

Aρ. Mα.

1 σχόλιο

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", ρατσισμός, Αυτοοργάνωση Αυτοδιαχείριση, Μάρτιν Λουθερ Κινγκ, Πολιτική Ανυπακοή, Ροζα Παρκς, αναδημοσιεύσεις

Τρεις αγγλοαμερικανοί φιλόσοφοι για την πολιτική ανυπακοή: Raz, Dworkin, Rawls

http://www.antifono.gr/portal/κατηγορίες/φιλοσοφία-επιστημολογία/άρθρα/3980-πολιτική-ανυπακοή-raz-dworkin-rawls.html

Ξενοφών I. Παπαρρηγόπουλος*

Ι. Εισαγωγικά
Οταν το 1983 ο R. Dworkin κλήθηκε από το Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα να μιλήσει στη Βόννη για το πρόβλημα της πολιτικής ανυπακοής που είχε απασχολήσει τότε τη Γερμανία, αλλά και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες εν όψει της εγκαταστάσεως σε Ευρωπαϊκό έδαφος πυρηνικών πυραύλων, παρατηρούσε ότι το ζήτημα τούτο, δηλαδή το ζήτημα της πολιτικής ανυπακοής, είχε απασχολήσει την αγγοαμερικανική νομική σκέψη από πολύ καιρό.

Περισσότερο δε την αμερικανική, παρά την αγγλική, όπως σημείωνε.

Πράγματι, πριν από τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, το Κογκρέσο είχε ψηφίσει τον περίφημο νόμο για τους φυγάδες δούλους, που υποχρέωνε όσους πολίτες συνελάμβαναν μαύρους οι οποίοι είχαν διαφύγει από τις νότιες Πολιτείες προς τον βορρά σε αναζήτηση της ελευθερίας τους, να παραδίδουν αυτούς στις αρχές. Από το χρονικό αυτό σημείο ήδη οι Η.Π.Α. είχαν αντιμετωπίσει με ενάργεια το πρόβλημα που ετίθετο από την άρνηση πολλών λευκών βορείων να συλλάβουν και να παραδώσουν στις αρχές τους φυγάδες νέγρους γιατί κάτι τέτοιο αντέκειτο, όπως είναι αντιληπτό, σε θεμελιώδεις ηθικές πεποιθήσεις τους.

Αργότερα, το αμερικανικό δίκαιο ήλθε αντιμέτωπο με το ζήτημα της αρνήσεως των Μαρτύρων του Ιεχωβά να αποτίουν φόρο τιμής στην Αμερικανική σημαία, πρακτική που είτε επιβαλλόταν από το νόμο είτε όχι, πάντως, συνηθιζόταν σε πολλά σχολεία των Η.Π.Α.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι Η.Π.Α. αντιμετώπισαν πάλι σε ευρεία κλίμακα το πρόβλημα της αντίδρασης των μαύρων σε διαχωριστικές πρακτικές και νόμους των επιμέρους Πολιτειών: πολλοί μαύροι προέβαιναν σε πράξεις καταλήψεως δημοσίων ή ιδιωτικών χώρων που επέβαλλαν αυτό το διαχωρισμό για να υποδηλώσουν την αντίθεσή τους με τη σχετική νομοθεσία.

Τα προβλήματα πολιτικής ανυπακοής διογκώθηκαν περί τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας του 1970, λόγω της αρνήσεως πολλών αμερικανών να καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις και να υπηρετήσουν κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Οι αντιρρησίες υποστήριζαν είτε ότι η υποχρεωτική κατόπιν κληρώσεως στράτευση ήταν παράνομη, είτε ότι ο συγκεκριμένος πόλεμος ήταν άδικος, είτε, τέλος, αντιδρούσαν γενικά σε κάθε έννοια υποχρεωτικής θητείας πάνω στην βάση ειρηνιστικών πεποιθήσεων.

Οι ιστορικές αυτές εμπειρίες έδωσαν αφορμή για μια γόνιμη θεωρητική συζήτηση του προβλήματος της αντίστασης στο «νόμο».

Σε μικρότερη ένταση και έκταση παρόμοια ζητήματα προβλημάτισαν και την αγγλική νομική σκέψη. Ο Β.Rusell, θυμίζει ο Dworkin, φυλακίστηκε για τις ειρηνιστικές του ενέργειες. Στην ομιλία του του 1983, ο Dworkin παρατηρούσε ότι τα ζητήματα που συνδέονται με το πρόβλημα της πολιτικής ανυπακοής μπορούσαν ήδη να ιδωθούν με μεγαλύτερη ψυχραιμία, αφού είχαν κιόλας διαρρεύσει περίπου τριάντα χρόνια από τότε που είχαν τεθεί με τη μεγαλύτερη ένταση στις Η.Π.Α. Το ίδιο μπορούμε να πούμε κι εμείς σήμερα μετ’ επιτάσεως, καθώς άλλη μια δεκαετία έχει διαρρεύσει από τότε μέχρι σήμερα και ο ψυχρός πόλεμος αποτελεί πιά και αυτός παρελθόν.

Εν τούτοις, προβλήματα όπως αυτό της αντίστασης στο νόμο που γίνεται στο όνομα κάποιων υπέρτερων του νόμου αρχών (ηθικών ή άλλων… και αφήνω τον προσδιορισμό τους για αργότερα) είναι πάντοτε επίκαιρα, καθώς θέτουν το νομικό σύστημα κάτω από την πίεση των ακροτάτων ορίων, γονιμοποιούν την φαντασία και τη σκέψη και θέτουν το δάκτυλο επί τον τύπο των πλέον καιρείων δικαιοπολιτικών ζητημάτων. Οπως θα έλεγε ο Camus, ακόμη και άν η επιδημία πέρασε, ο βάκιλλος της πανούκλας απλώς υποχωρεί και καραδοκεί πάντα κρυμμένος να εκδηλωθεί και πάλι όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Οφείλουμε να είμαστε πάντοτε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την νέα εκδήλωση της επιδημίας.

Μερικές διευκρινίσεις παρίστανται ίσως αναγκαίες προτού υπεισέλθουμε στο κυρίως θέμα μας: Δεν είναι, δυστυχώς, δυνατόν, στο πλαίσιο της παρούσης, να επιχειρηθεί μια ακριβής αντιστοίχισις των όρων που χρηισμοποιούν οι συγγραφείς που θα εξετάσουμε (όρων όπως civil disobedience, coscientious refusal, resistance κλπ.) με αντίστοιχους όρους της ελληνικής νομικής επιστήμης, όπως είναι της αντιστάσεως του άρθρου 120 Σ., της συγκρούσεως καθηκόντων κ.λπ. Θέλω να ελπίζω, ότι τα εκάστοτε παρατιθέμενα παραδείγματα θα κατορθώσουν τουλάχιστον να απομακρύνουν την πιθανότητα ατυχών συγχύσεων ή παρανοήσεων.

2. Οι απόψεις του Joseph Raz

Ο καθηγητής της φιλοσοφίας του δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Joseph Raz, οπαδός του νομικού θετικισμού, έχει υποστηρίξει την φαινομενικά παράδοξη άποψη, ότι δεν υφίσταται υποχρέωση υπακοής στο νόμο. Κατά τον Raz δεν υφίσταται ούτε «εκ πρώτης όψεως υποχρέωση υπακοής στο νόμο» (prima facie obligation to obey the law. Τούτο μάλιστα ακόμη και στο πλαίσιο μιας αγαθής κοινωνίας της οποίας η έννομη τάξη είναι δίκαιη![1].

Η φαινομενικά παράδοξη αυτή άποψη στηρίζεται σε ορισμένες αντιλήψεις του Raz αναφορικά με τον χαρακτήρα και τις προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου να γεννηθούν γνήσιες υποχρεώσεις[2] ο Raz τονίζει ότι η άποψη αυτή δεν αποδεικνύεται ευθέως, αλλά εμμέσως, δηλαδή μέσω της καταδείξεως της φιλοσοφικής ανεπάρκειας των επιχειρημάτων τα οποία έχουν κατά καιρούς προταθεί υπέρ της απόψεως ότι όντως υφίσταται τέτοια υποχρέωση υπακοής στο νόμο.

Δεν ενδιαφέρει, στο πλαίσιο της παρούσης, να επεκταθούμε στα επιχειρήματα του Raz. Αρκεί ίσως να αναφέρουμε ότι αυτά κατευθύνονται προς την απόδειξη του γεγονότος ότι συνηθισμένα επιχειρήματα, ελαυνόμενα είτε από την ωφελιμιστική φιλοσοφική παράδοση είτε από απόψεις εμπνεόμενες από έννοιες κοινωνικού συμβολαίου δεν επαρκούν, κατά τον Raz, να θεμελιώσουν την άποψη ότι υπάρχει, έστω και κατ’ αρχήν, υποχρέωση εφαρμογής του νόμου qua νόμου πάντοτε και σε όλες τις περιπτώσεις. Κατά τον Raz, τέτοια υποχρέωση υφίσταται όντως πολλές ή και τις περισσότερες φορές, αλλ’ αυτό όταν συντρέχουν άλλες προϋποθέσεις ηθικής τάξεως, οι οποίες επιβάλλουν την τήρηση των νόμων.

‘Οπως αναγνωρίζει και ο ίδιος ο Raz, οι φαινομενικά παράδοξες αυτές απόψεις του είναι δυνατόν να δημιουργήσουν την εντύπωση ελαστικότητας στο θέμα του επιτρεπτού της πολιτικής ανυπακοής[3]. Τούτο όμως δεν αληθεύει.

Ο Raz ορίζει την πολιτική ανυπακοή ως «παράβαση του νόμου που έχει πολιτικά ελατήρια και αποβλέπει είτε στο να οδηγήσει ευθέως σε μεταβολή του νόμου ή κάποιας δημόσιας πολιτικής επιλογής, είτε στο να εκφράσει την διαμαρτυρία κάποιου και την αποστασιοποίησή του από κάποιον νόμο ή κάποιαν τέτοια δημόσια πολιτική επιλογή»[4].

Κατά τον Raz, η πολιτική ανυπακοή είναι δυνατόν να αποβλέπει είτε στην έκφραση απλώς κάποιων αντιλήψεων είτε και στην αποτελεσματική παρέμβαση στο κοινωνικό γίγνεσθαι – να είναι δηλαδή είτε «effective» είτε «exptessive» είτε και τα δύο[5].

Συνήθως, ως εκ της φύσεώς της, θα πρέπει να εκδηλώνεται δημόσια[6], ενώ δεν υπάρχει πάντως κατά τον Raz, λόγος τα άτομα τα οποία προβαίνουν σε πράξεις πολιτικής ανυπακοής να υπόκεινται οικειοθελώς στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή[7].

Ο Raz τοποθετεί το πρόβλημα της πολιτικής ανυπακοής ως πρόβλημα διακρίσεως τύπου και ουσίας: Πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ δύο ερωτημάτων: Κατά πόσον είναι ενίοτε δικαιολογημένο (justified) ή και υποχρεωτικό (Obligatory) να εκδηλώνει κανείς πολιτική ανυπακοή; Τούτο είναι το ένα ερώτημα.

Διαφορετικό είναι το άλλο, προς το οποίο δεν πρέπει να συγχέεται το πρώτο: Κατά πόσον υφίσταται δικαίωμα πολιτικής ανυπακοής;[8]. Το πρώτο είναι ερώτημα ουσίας και το δεύτερο ερώτημα τύπου.

Δικαίωμα υφίσταται, επισημαίνει ο Raz, όταν ο φορέας του επιτρέπεται να προβεί σε πράξη στην οποία ενδεχομένως δεν θα εδικαιούτο να προβεί άλλως: Δεν πρόκειται για σοφιστεία, αλλά για λεπτή εννοιολογική διάκριση: Το δικαίωμα νομιμοποιεί τον δικαιούχο να πράξει και το μη δίκαιο-ορθό: «One needs no right to be entitled to do the right thing», υπενθυμίζει χαρακτηριστικά ο Raz[9].

«Εάν πούμε ότι υπάρχει δικαίωμα στην πολιτική ανυπακοή… σημαίνει οτι προσχωρούμε στην άποψη ότι η νομιμότητα (legitimacy) της πολιτικής ανυπακοής δεν εξαρτάται από την ορθότητα (rightness) του σκοπού που επιδιώκει ο πράττων»[10].

Τέτοιο δικαίωμα, θεωρεί ο Raz, δεν υφίσταται στο πλαίσιο φιλελεύθερων κοινωνιών οι οποίες εξασφαλίζουν ορισμένο βαθμό πολιτικής συμμετοχής.

Στις κοινωνίες αυτές το δικαίωμα των πολιτών να συμμετάσχουν στην πολιτική ζωή και να δράσουν πολιτικά προστατεύεται, υποτίθεται, επαρκώς από το νόμο και επομένως δεν δικαιολογείται κάποιος να παραβαίνει τον νόμο[11].

Τούτο όμως, συνεχίζει ο Raz, δεν είναι ταυτόσημο με τη θέση ότι, στο πλαίσιο ενός φιλελεύθερου κράτους, η πολιτική ανυπακοή ουδέποτε δικαιολογείται[12]. Πολιτική ανυπακοή στο πλαίσιο ενός φιλελεύθερου κρατικού μορφώματος δικαιολογείται, εφ’ όσον και μόνον εφ’ όσον ο σκοπός-στόχος που εξυπηρετείται από την πράξη της ανυπακοής είναι κατ’ ουσίαν ορθός/δίκαιος[13]. Σε μια τέτοια περίπτωση ο πράττων θα είναι σε θέση να αποδείξει την ουσιαστική ορθότητα/ηθικότητα της πράξεώς του και να πείσει ενδεχομένως τις αρχές και τον δικαστή για τούτην. Εφ’ όσον ο δικαστής πεισθεί αναλόγως, θα ευρεθεί, όπως είναι κατανοητό, ενώπιον διλήμματος: Η πράξη εμφανίζεται ως δικαία αλλ’ όχι, βεβαίως, ως σύννομος.

Ο Raz δεν διστάζει να υπαινιχθεί ότι σε μια τέτοια περίπτωση, ενώπιον τέτοιου διλήμματος, ο δικαστής οφείλει να παραιτηθεί είτε να προβεί και ο ίδιος σε πράξη πολιτικής ανυπακοής μη εφαρμόζοντας το νόμο[14].

Οι κάπως παράδοξες και αποσπασματικές σκέψεις του Raz μπορούν εντούτοις να μας βοηθήσουν στην περαιτέρω κατανόηση του προβλήματος καθώς και στην παρακολούθηση της σκέψης των άλλων θεωρητικών, τις απόψεις των οποίων θα διεξέλθουμε αμέσως. Αξίζει κανείς να συγκρατήσει την άμεση σύνδεση της πολιτικής ανυπακοής με την ύπαρξη πολιτικών ελατηρίων του πράττοντος, καθώς και τη στάθμιση του επιτρεπτού – ή ανεκτού – της πολιτικής ανυπακοής σε συνάρτηση με το εκάστοτε ουσιαστικό ηθικό περιεχόμενό της.

3. Οι απόψεις του Ronald Dworkin

Δέκα σχεδόν χρόνια πριν από το κείμενο του Raz, ο R. Dworkin, πολέμιος του νομικού θετικισμού, σε άρθρο του που πρώτοδημοσιεύθηκε το 1968 στο Ν.Υ. Rev. of Books με τίτλο «Πολιτική Ανυπακοή», επιχειρούσε να σταθμίσει τον τρόπο με τον οποίο το Κράτος θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τους αντιρρησίες συνείδησης που αρνούνταν να καταταγούν στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και να πολεμήσουν στο Βιετνάμ[15]. Στο άρθρο αυτό ο Dworkin επιχειρούσε να καταδείξει ότι το θετό δίκαιο διατρέχεται από ηθικές αρχές καθώς και ότι η ερμηνεία του, ακόμη και από τα ανώτατα δικαστήρια, δεν μπορούσε να θεωρηθεί πάντοτε ως δεσμευτική για την αληθινή έννοια και σημασία του νόμου. Ως κάποιο βαθμό, ύστατος αρμόδιος για την ερμηνεία του νόμου είναι κάθε πολίτης ξεχωριστά για τον εαυτό του. Το κράτος και τα δικαστήρια θα έπρεπε επομένως να σταθμίζουν εκάστοτε τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετώπιζαν κάθε περίπτωση πολιτικής ανυπακοής, με βάση ευρύτερα δικαιοπολιτικά κριτήρια, σταθμίζοντας in concreto τις επιπτώσεις της δίωξης και τιμώρησης των διαφωνούντων και χρησιμοποιώντας ανάλογα την παρεχόμενη σε αυτά διακριτική ευχέρεια.

Είδαμε στην αρχή, ότι το 1983 ο Dworkin είχε ξανά την ευκαιρία να ασχοληθεί με το ζήτημα εν όψει των πράξεων αντίστασης και ανυπακοής που εκδηλώθηκαν με την ευκαιρία της προοπτικής εγκατάστασης πυρηνικών πυραύλων από τους Αμερικανούς σε Ευρωπαϊκό έδαφος[16].

Εκεί ο Dworkin επιχειρεί μια συστηματικότερη ανάλυση του προβλήματος της πολιτικής ανυπακοής πάνω στη βάση της προσφιλούς σ’ αυτόν διακρίσεως μεταξύ ζητημάτων αρχής (principle) και ζητημάτων πολιτικής σκοπιμότητος (policy).

Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι, κατά τον Dworkin, προκειμένου να καταλήξει κανείς σε μιαν εύχρηστη και λειτουργική αντιμέτωπιση του θέματος πρέπει – αντίθετα μέ ό,τι εκτιμά ο Raz – να αποσυνδέσει το ζήτημα από την εκτίμηση της ουσιαστικής ορθότητος των ελατηρίων, κινήτρων και πεποιθήσεων από τις οποίες εμφορούνται οι δράστες της πολιτικής ανυπακοής και να επικεντρωθεί στο ζήτημα του είδους των πεποιθήσεων αυτών.

Ο Dworkin διακρίνει δύο μεγάλες κατηγορίες πολιτικής ανυπακοής, με βάση τα κριτήρια που μόλις αναφέραμε: Υπάρχουν μορφές πολιτικής ανυπακοής που ερείδονται σε πεποιθήσεις απτόμενες ζητημάτων αρχής (convictions of principle) και μορφές που ερείδονται σε εκτιμήσεις πολιτικής σκοπιμότητας («policy-based» μορφές πολιτικής ανυπακοής): Οι πρώτες μπορούν να υποδιαιρεθούν περαιτέρω σε περιπτώσεις πολιτικής ανυπακοής που ερείδονται σε ζητήματα απτόμενα της ηθικής ακεραιότητας του αντιστεκόμενου (integrity-based civil disobedience) και σε περιπτώσεις που ερείδονται σε ευρύτερα ζητήματα δικαιοσύνης (justice based civil disobedience)[17].

Η αντιμετώπιση του προβλήματος της πολιτικής ανυπακοής θα πρέπει να ποικίλει, θεωρεί ο Dworkin, αναλόγως του είδους της προκείμενης ανυπακοής, σε μια κλίμακα προοδευτικά αυστηρότερη.

Μερικά παραδείγματα μπορούν να διαφωτίσουν τις διακρίσεις του Dworkin.

Integrity-based πολιτική ανυπακοή πρόκειται στις περιπτώσεις που η ανυπακοή στο νόμο επιβάλλεται από την ανάγκη να μην παραβεί ο πράττων ουσιώδεις κατά την κρίση του ηθικής τάξεως αρχές του. Στην περίπτωση π.χ. που θα υπεχρεούτο κάποιος πολέμιος της δουλείας να συλλάβει ή καταδώσει τον φυγά νέγρο στις αρχές, θα διέπραττε αυτόχρημα πράξη αντικείμενη στην ηθική του ακεραιότητα ως ατόμου.

Justice-based πολιτική ανυπακοή πρόκειται όταν οι πράξεις ανυπακοής ελαύνονται από πρόθεση αντιστάσεως σε νόμους οι οποίοι παρίστανται ως άνισοι, άδικοι ή αντίθετοι σε θεμελιώδεις συνταγματικές επιλογές.

Τέτοιες πράξεις ήσαν π.χ. οι πράξεις των μαύρων που κατελάμβαναν χώρους απαγορευμένους στους έγχρωμους προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την πολιτική της segregation.

Τέλος, policy-based πολιτική ανυπακοή πρόκειται στις περιπτώσεις όπου η παράνομη συμπεριφορά εκδηλώνεται όχι προκειμένου να διασωθεί η ηθική ακεραιότητα του πράττοντος ή προκειμένου να υπογραμμισθεί ο άδικος χαρακτήρας του νόμου, αλλά προκειμένου να πεισθεί ή εκβιαστεί η πλειοψηφία να μεταβάλει μια πολιτική της επιλογή η οποία παρίσταται κατά την κρίση της διαμαρτυρόμενης μειοψηφίας ως εντελώς εσφαλμένη και επικίνδυνη όχι μόνον για τα συμφέροντα της μειοψηφίας που διαμαρτύρεται, αλλά, ενδεχομένως και της πλειοψηφίας που υποστήριξε κατ’ αρχήν την εσφαλμένη επιλογή. Τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι η περιπτώση των διαμαρτυρόμενων π.χ. για την εγκατάσταση πυρηνικών όπλων και εξοπλισμών κλπ.[18].

Κατά τον Dworkin, η πολιτεία και ο νόμος πρέπει να αντιμετωπίζουν τις τρεις αυτές κατηγορίες πράξεων πολιτικής ανυπακοής με αύξοντα βαθμό αυστηρότητας.

Η integrity based πολιτική ανυπακοή έχει χαρακτήρα αμυντικό[19]. Πρέπει να γίνεται ανεκτή ευρέως, με μόνο τον περιορισμό ότι δεν συνεπάγεται τη διάπραξη παρανόμων πράξεων βίας[20].

Η iustice-based πολιτική ανυπακοή έχει χαρακτήρα εργαλειακό και στρατηγικό[21]. Στην περίπτωση αυτή, προκειμένου να γίνεται ανεκτή, πρέπει επί πλέον, ο πράττων να έχει εξαντλήσει ανεπιτυχώς ή να μην διαθέτει φυσιολογικές πολιτικές ή νομικές μεθόδους ανατροπής των κατ’ αυτόν αδίκων ρυθμίσεων. Πρέπει επίσης ο πράττων να μην οδηγεί με τις πράξεις ανυπακοής που επιχειρεί σε αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα[22].

Η policy-based πολιτική ανυπακοή οφείλει, τέλος, να αντιμετωπίζεται ακόμη αυστηρότερα, εφ’ όσον στην περίπτωσή της δεν εμπλέκονται ηθικά ή άλλα δικαιοπολιτικά κριτήρια, αλλ’ αποσκοπείται η μεταβολή της πολιτικής βούλησης της πλειοψηφίας και βεβαίως, στο πλαίσιο δημοκρατικών καθεστώτων, η μειοψηφία δεν έχει κατ’ αρχήν κανένα τέτοιο δικαιωμα να υποκαθιστά τη βούλησή της στη βούληση της πρώτης.

Ο Dworkin θεωρεί ότι στην περίπτωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία να διακρίνουμε μεταξύ πράξεων policy-based πολιτικής ανυπακοής που εκδηλώνονται με άσκηση πειθούς και όσων αποσκοπούν στον εκβιασμό της πλειοψηφίας από την μειοψηφία[23].

Τέτοιος εκβιασμός είναι κατ’ αρχήν αδικαιολόγητος γιατι θ’ ανέτρεπε την αρχή της πλειοψηφίας.

Με τις παραπάνω διακρίσεις ο Dworkin πιστεύει ότι μπορούμε να δώσουμε απάντηση στο πρώτο καίριο ερώτημα που αφορά στην αντιμετώπιση της πολιτικής ανυπακοής, δηλαδή στο ερώτημα τί είναι ορθό να πράττει κανεις, δεδομένων των πεποιθήσεών του, όταν θεωρεί ότι κάποια απόφαση της πολιτείας είναι κατά κάποιον τρόπο εσφαλμένη ή άδικη[24].

Απομένει βεβαίως το δεύτερο ερώτημα, το οποίο συνίσταται στο ποιά είναι η ενδεδειγμένη αντίδραση του κράτους και της εννόμου τάξεως στις περιπτώσεις κατά τις οποίες παρανομεί κάποιος δικαιολογημένα – υπό την ανωτέρω έννοια- αλλά η πλειοψηφία εμμένει στην άποψη ότι ο αμφισβητούμενος νόμος είναι ορθός[25]. Οφείλει άραγε η έννομη τάξη να επιβάλει τις προβλεπόμενες κυρώσεις στους «δεδικαιολογημένως παρανομούντες»; Ας υπενθυμίσουμε για μια ακόμη φορά ότι, σε αντίθεση με τον Raz, το δεδικαιολογημένο ή όχι της παράνομης συμπεριφοράς δεν θα κριθεί, κατά τον Dworkin, με βάση το ουσιαστικό περιεχόμενο των πεποιθήσεων των παρανομούντων, αλλά με βάση τα κίνητρα και το περιεχόμενο που επικαλούνται αυτοί και το είδος της δράσης που αυτοί αναπτύσσουν κατά τις παραπάνω διακρίσεις.

Η απάντηση του Dworkin είναι ότι η τιμωρία ή μη των δραστών θα πρέπει να εξαρτηθεί από τη στάθμιση κόστους/ωφελείας που αναμένεται να προκύψει από την τιμώρηση ή μη[26]. Οπως είχε υποστηρίξει και στο προγενέστερο άρθρο του, ο Dworkin επισημαίνει την ανάγκη να γίνει κατάλληλη χρήση της διακριτικής ευχέρειας διοίκησης και δικαστηρίων και να εξαντληθούν τα περιθώρια ερμηνείας του θετικού δικαίου, σύμφωνα και με την κλίμακα αυστηρότητος – είδους προσβολής που εκτέθηκε προηγουμένως.

4. Οι απόψεις του John Rawls

Εάν οι Raz και Dworkin επιχειρούν να προσεγγίσουν το πρόβλημα της πολιτικής ανυπακοής εν όψει της διατυπώσεως ορισμένων ολιγότερο ή περισσότερο πρακτικών λύσεων, ο John Rawls εντάσσει τον σχετικό προβληματισμό στο πλαίσιο της ευρύτερης θεωρίας του για τη δικαιοσύνη. Εντούτοις η φιλοσοφική του σαφήνεια και βαθύτητα διευκολύνει αναμφίβολα την ορθή τοποθέτηση του προβλήματος, ακόμη και για τις ανάγκες της καθημερινής πρακτικής.

Ο Rawls συλλαμβάνει την πολιτική ανυπακοή ως πράξη πολιτικής ορισμένου είδους. Ερειδόμενη σε αμφισβήτηση ορισμένων εκφάνσεων της εννόμου τάξεως αλλά κινούμενη βασικώς εντός αυτής. Διακρίνει δε την πολιτική ανυπακοή από την αντίρρηση συνειδήσεως, η οποία αμφισβητεί επιταγές του νόμου πάνω στη βάση καθαρά ατομικών ηθικο – θρησκευτικών επιταγών του πράττοντος οι οποίες είναι ενδεχόμενο να μην εντάσσονται στο εύρος της δημόσιας λογικότητος.

Η δυσχέρεια ως προς την αντιμετώπιση του προβλήματος της πολιτικής ανυπακοής, σημειώνει ο Rawls, συνίσταται στο ότι εμφανίζεται ως περίπτωση συγκρούσεως καθηκόντων[27].

Το ερώτημα που τίθεται είναι τούτο; «Σε ποιό σημείο η υποχρέωση να υπακούει κανείς στους νόμους που ψηφίζει η πλειοψηφία,… παύει να είναι δεσμευτική εν όψει του δικαιώματος του καθενός να υπερασπίζεται τις ελευθερίες του και να αντιστέκεται στην αδικία;»[28] Το ερώτημα τούτο αναπόφευκτα φέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της φύσεως και των ορίων της εξουσίας της πλειοψηφιας[29].

Ο Rawls ορίζει την πολιτική ανυπακοή ως «πράξη δημόσια, μη βίαιη, με συνειδησιακό έρεισμα αλλ’ όμως πολιτικού χαρακτήρα η οποία ειναι αντίθετη στο νόμο και διενεργείται συνήθως με σκοπό να προκαλέσει μεταβολή του νόμου ή της πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση»[30]. Ενεργώντας τοιουτοτρόπως, συνεχίζει ο Rawls, απευθύνεται κανεις στο αίσθημα δικαιοσύνης της πλειοψηφίας και δηλώνει ότι κατά την κρίση του παραβιάζονται στη συγκεκριμένη περίπτωση οι αρχές κοινωνικής αλληλεγγύης και συνεργασίας που διέπουν τη συμβίωση ελευθέρων και ίσων ατόμων[31].

Εξυπακούεται, στην επιχειρηματολογία του Rawls, ότι πρόκειται για μια κατ’ αρχήν δίκαιη και εύτακτη κοινωνία που σέβεται κατά το μάλλον ή ήττον τις αρχές της δικαιοσύνης που έχει διατυπώσει πρωτύτερα ο συγγραφέας.

Για τον Rawls η πολιτική ανυπακοή, ορθώς εννοουμένη, έχει πολιτικό χαρακτήρα υπό μια πολύ συγκεκριμένη έννοια: ο πράττων, δηλ. ο διαφωνών παραβαίνοντας το θετικό δίκαιο δεν επικαλείται εντελώς ιδιοσυγκρασιακά επιχειρήματα που ανάγονται στις ατομικές ηθικές, θρησκευτικές, φιλοσοφικές ή άλλες αντιλήψεις του, αλλ’ επικαλείται αρχές και επιχειρήματα που απορρέουν από την υφιστάμενη δημόσια περι δικαιοσύνης αντίληψη[32]. Στην πολιτική ανυπακοή ο πράττων ευρίσκεται δηλαδή εντός του εύρους της δημόσιας σφαίρας, συμμετέχει στο δημόσιο Diskurs, καταφάσκει κατ’ αρχήν την έννομη τάξη και τις αρχές που την διέπουν, αλλά πιστεύει ειλικρινώς ότι η ορθή ερμηνεία αυτών ακριβώς των υπερθετικών αρχών που διέπουν την έννομη τάξη επιβάλλει διαφορετική αντιμετώπιση ορισμένου ζητήματος, καλεί δε την πλειοψηφία να αναγνωρίσει τούτο και να μεταβάλει την κρίση της.

Ως τοιαύτη, η πολιτική ανυπακοή, πιστεύει ο Rawls (ενδεχομένως δε ενίοτε και η αντίρρηση συνειδήσεως, περι ής αμέσως κατωτέρω), έχει να παίξει σημαντικό ρόλο στο πλαίσιο και μιας δίκαιης και ευνομούμενης ακόμη πολιτείας, διότι, καίτοι αποτελεί πράξη εξ ορισμού παράνομη, διαδραματίζει ρόλο σταθεροποιητικό της όλης συνταγματικής έννομης τάξης[33]. Ο Rawls άγεται μέχρι του σημείου να υποστηρίξει ότι η θεωρία της πολιτικής ανυπακοής, ως θεωρία η οποία επιχειρεί να θέσει τους όρους υπό τους οποίους η νόμιμη, δημοκρατική εξουσία μπορεί να καταστεί αντικείμενο αμφισβητήσεων κατά τρόπους εν στενή εννοία παράνομους, οι οποίοι όμως ενέχουν και εκφράζουν μιαν πίστη στον νόμο και στις θεμελιώδεις πολιτικές αρχές που διέπουν το δημοκρατικό καθεστώς, συμπληρώνει την καθαρή νομική αντίληψη της συνταγματικής δημοκρατίας[34].

Από την σύλληψη αυτής της πολιτικής ανυπακοής συνάγει ο Rawls ορισμένα σημαντικά συμπεράσματα με πρακτικό ενδιαφέρον: Η «γνήσια» πολιτική ανυπακοή οφείλει να εκδηλώνεται ως μια δημόσια πράξη, ενεργούμενη κατά το δυνατόν χωρίς βία και με την πρέπουσα προειδοποίηση του κοινού, ενώ ο πράττων πρέπει να είναι κατ’ αρχήν έτοιμος να υποστεί τις έννομες συνέπειες της πράξεώς του[35].

Πολιτική ανυπακοή θα είναι κατ’ αρχήν δικαιολογημένη μόνο στις περιπτώσεις που ελαύνεται από πρόθεση αντίδρασης σε παραβιάσεις της πρώτης αρχής της δικαιοσύνης του Rawls, ήτοι της αρχής που προβλέπει πλήρη ισότητα θεμελιωδών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων για όλους[36]. Ως προς την δεύτερη αρχή, που προβλέπει τα περί κατανομής του πλούτου και της εξουσίας, πολιτική ανυπακοή δικαιολογείται μόνον σε εξαιρετικά σοβαρές παραβιάσεις της. Ετσι π.χ.

δεν νοείται κατ’ αρχήν ως δικαιολογημένη η πολιτική ανυπακοή ως μέσον αντίδρασης κατά φορολογικών νόμων θεωρουμένων ως αδίκων, παρά μόνον εφ’ όσον μπορεί να κριθεί ότι πράγματι οι νόμοι αυτοι σχεδιάστηκαν και θεσπίστηκαν σκόπιμα κατά κατάλυση κάθε έννοιας ίσης μεταχείρισης[37]. Περαιτέρω, θα απαιτείται συνήθως η προηγούμενη εξάντληση κάθε νομίμου μέσου που παρίσταται ως ικανό ή πρόσφορο να ανατρέψει τον άδικο νόμο χωρίς παραβίαση της νομιμότητος[38]

Ας τονίσουμε για μια ακόμη φορά, ότι, υπό την έννοια που συλλαμβάνει ο Rawls την πολιτική ανυπακοή, αυτή πρέπει να διακρίνεται από άλλες μορφές αντίστασης ή ανυπακοής, όπως είναι π.χ. η επαναστατική δράση, η άρνηση που οφείλεται στην πεποίθηση ότι κάποιος νόμος δεν είναι ισχυρός ή και η αντίρρηση συνειδήσεως (conscientious refusal), η οποία δεν ερείδεται σε αρχές πολιτικές, αλλά σε αντιλήψεις ηθικές, θρησκευτικές η φιλοσοφικές του πράττοντος, απομαρκυσμένες από τις αρχές που διαπνέουν την συνταγματική τάξη[39].

Βεβαιως, ορισμένη πράξη αντιρρήσεως είναι δυνατόν αν ιδωθεί και ως πράξη κυρίως ειπείν πολιτικής ανυπακοής, αναλόγως των κινήτρων της: Ετσι, η άρνηση να φέρει κανείς όπλα συνιστά αντίρρηση συνειδήσεως εφ’ όσον ερείδεται σε κάποια θρησκευτική δοξασία του πράττοντος (π.χ.

διότι πιστεύει στην μετεμψύχωση), ενώ θα είναι δυνατόν να θεωρηθεί ως πολιτική ανυπακοή εφ’ όσον εκλογικεύεται ως πράξη αντικείμενη στην ορθή ερμηνεία ευρύτερων και κοινά αποδεκτών συνταγματικών και δικαιοπολιτικών επιλογών (π.χ. της προστασίας της αξίας του ανθρώπου).

5. Αντί συμπεράσματος

Είναι προφανές, ότι δεν είναι δυνατόν, στο πλαίσιο της παρούσης, τουλάχιστον, να συναχθούν ασφαλή συμπεράσματα ή να επιχειρηθούν κομψές συνθέσεις.

Ορισμένες παρατηρήσεις μπορούν εν τούτοις να σταθούν αντί συμπεράσματος.

Το πρόβλημα της πάσης φύσεως αντίστασης στο νόμο είναι δυσεπίλυτο, διότι θέτει κάθε κοινωνικό σύστημα προ των ορίων του.

Οσοι πρόσκεινται στον νομικό θετικσιμό, όπως ο Raz, έχουν την τάση να διαβλέπουν γρηγορότερα ότι η σύγκρουση δικαίου και ηθικής είναι κάποτε μοιραία και αναπόφευκτη και ότι στην περίπτωση αυτή εναπόκειται στην συνείδηση του καθενός να αποφασίσει «με ποιούς θα πάει και ποιούς θ’ αφήσει». Οσοι, αντίθετα, δεν συμμερίζονται τις απόψεις του νομικού θετικισμού, διαβλέπουν συνήθως μια στενότερη διαπλοκή δικαίου και ηθικής, η οποία δικαιολογεί και μεγαλύτερη ανεκτικότητα της εννόμου τάξεως έναντι των φαινομενικών παραβιάσεών της. Στο σημείο αυτό είναι ενίοτε εύκολο οι αναλύσεις να χάσουν τη σαφήνειά τους, ιδίως όταν με τη διεύρυνση των ερμηνευτικών μεθόδων επιχειρείται να κριθούν εν τέλει ως σύσσωμες όλες οι πράξεις οι οποίες μας παρίστανται ως ηθικά δικαιολογημένες.

«Πειραζόμεθα, γράφει ο Rawls, να πούμε ότι ο νόμος πρέπει πάντοτε να σέβεται τις επιταγές της συνειδήσεως· τούτο όμως δεν είναι ορθό»[40]. Ακόμη και η ανεκτική κοινωνία του Rawls θα είναι υποχρεωμένη να κρίνει ορισμένες συμπεριφορές ως μή ανεκτές, ως intoleρant. Ποτέ οποιοδήποτε υπαρκτό κοινωνικό μόρφωμα θα είναι σε θέση να εξεύρει χώρο για όλες τις πιθανές μορφές ηθικής εμπειρίας και όλες τις δυνατές στάσεις ζωής και συνείδησης. Αυτό είναι ίσως το άφευκτο χαρακτηρισηκό της ανθρώπινης κατάστασης.

Σημειώσεις

[1] J.Raz, The Authority of Law, (Oxford:Clarendon, 1979), σ. 233.
[2] Βλ. J. Raz, «Promises and Obligations» στο Law, Society and Morality, Essays in honour of Η.L.Α. Hart, Ρ.Μ.S. Hacker & J.Kaz (εκδ.) Oxford, 1977.
[3] J. Raz, The Authority of Law, σελ. 262
[4] Ο.π. σελ. 263.
[5] Οπ.π. σελ. 264.
[6] Οπ.π. σελ, 265.
[7] Ibid.
[8] Οπ.π. σελ. 266.
[9] Σελ. 266.
[10] Σελ. 268.
[11] Σελ. 273.
[12] Σελ. 273.
[13] Σελ. 274.
[14] Σελ. 274 υποσ. 6.
[15] Αναδημοσίευση: Taking Rights Seriουsly, (Cambridge, Mass, : Harv. U. Press, 1977) σελ. 206 επ.
[16] Βλ. R. Dworkin, « Civil Disobedience and Nuclear Protest» στο A Matter of Principle (Cambridge, Mass: Harv. U. Press, 1985) σελ. 104 επ.
[17] Σελ. 106 – 107.
[18] Σελ. 107.
[19] Σελ. 109.
[20] Σελ. 103.
[21] Σελ. 109.
[22] Σελ. 108-109.
[23] Σελ. 110-111.
[24] Σελ. 106.
[25] Σελ. 106.
[26] Σελ. 114.
[27] John Rawls, Α Theory of Justice (Cambridge. Mass: Harv. U.Press, 1971) σελ. 363.
[28] Σελ. 363.
[29] Σελ. 363.
[30] Σελ. 364.
[31] Σελ. 364.
[32] Σελ. 365.
[33] Σελ. 383.
[34] Σελ. 385-86
[35] Σελ. 366
[36] Σελ. 372. Πρβλ. στο σημείο αυτό την ομοιότητα με τις δύο μορφές principle-based civil disobedience του Dworkin.
[37] Σελ. 372
[38] Σελ. 373)
[39] Βλ. ιδίως σελ. 368 επ.

*Αναπληρωτής Καθηγητής στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

πηγή: http://www.kostasbeys.gr/articles.php?s=3&mid=1096&mnu=1&id=24184

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", Πολιτική Ανυπακοή

Συνεχίστε τις αμπελοφιλοσοφίες σας στα fb ενώ άνθρωποι βασανίζονται.. Σε ένα γυμνό δωμάτιο ψυχιατρίου…The desperate act of a desperate man.. Cyprus Mail Sigmalive…Αλληλεγγύη στον Majid

Έγραφα τον Αύγουστο του 2013

Έκκληση για βοηθεία στον Majid ο οποίος κρατειτο παράνομα πέραν των 4 χρόνων, το Ανώτατο Δικαστήριο διέταξε την απελευθέρωση του στις 22/11/2012 αλλά οι κυπριακές αρχές δεν τον αφήνουν να ζήσει με όση αξιοπρέπεια του έμεινε. Κόλλησε Ηπατίτιδα Γ στις φυλακές και είναι μετέωρος στο πουθενά. Επιστολή στον Υπ Εσ και κοινοποίηση Ευρ Επιτροπή, Διεθνή Αμνηστία, Επίτροπο Διοικήσεως Future World Center

https://osr55.wordpress.com/2013/08/25/

http://www.sigmalive.com/simerini/columns/eks-aformis/114049

Τετάρτη, 02/04/2014

Σε ένα γυμνό δωμάτιο ψυχιατρείου

  | <a «=»» href=»javascript:window.print()» class=»print»>Εκτύπωση | 01 Απρίλιος 2014, 07:00 | Με τον Μάριο Δημητρίου

Δύο νέοι άντρες έφεραν τον Majid Eazadi στο επισκεπτήριο του θαλάμου «υψηλής προστασίας» του ψυχιατρικού νοσοκομείου Αθαλάσσας, σε αυτήν την επίσκεψη του δικηγόρου του, Μιχάλη Παρασκευά. Ότι είναι «υψηλής προστασίας» φάνηκε αμέσως από τα παπούτσια χωρίς κορδόνια, του υπόδικου Ιρανού, που έχει πίσω του αρκετές απόπειρες αυτοκτονίας στα διάφορα κρατητήρια που φυλακίστηκε για πέντε χρόνια, περιμένοντας την απέλασή του.

«Για δική του προστασία, μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάστασή του», είναι η ιατρική εξήγηση. Όχι κορδόνια παπουτσιών, όχι αναπτήρες ή σπίρτα, όχι κατοχή οποιουδήποτε αντικειμένου μπορεί να βλάψει τον εαυτό του. Όμως δεν τον βλάπτουν άραγε τα χάπια που τον φορτώνουν, «για να ηρεμήσει»; Για να μη θέλει ν’ αυτοκτονήσει σε αυτήν τη χώρα που τον απέρριψε και τον έκρινε ανεπιθύμητο για τόσα πολλά χρόνια, μετά τη δραπέτευση από τη δική του πατρίδα ως πολιτικός πρόσφυγας;

Ο δικαστής Μύρων Νικολάτος με την απόφασή του 22 Νοεμβρίου 2012, στην αίτηση του Μιχάλη Παρασκευά, απελευθέρωσε τον Majid «καθότι η συνεχιζόμενη κράτησή του με σκοπό την απέλαση για πέραν των 4 ετών, είναι δυσανάλογα μεγάλη και ως εκ τούτου παράνομη εφόσον και η απέλασή του δεν είναι εφικτή». Έγραψε ο δικαστής ότι «η κράτησή του για σκοπούς απέλασης δεν δικαιολογείται και αυτός θα πρέπει να απολυθεί αμέσως».

Περιέγραψε στην απόφαση ο δικαστής, ότι «ο Majid Eazadi ήρθε αρχικά στην Κύπρο το 1998 ως επισκέπτης, στη συνέχεια συνέχισε να παραμένει παράνομα στη Δημοκρατία και το 2000 συνελήφθη, τέθηκε υπό κράτηση και απελάθηκε στη χώρα του στις 19.4.2000. Το 2001 επανήλθε στην Κύπρο από μη εγκεκριμένο λιμάνι. Την 21.8.2001 εντοπίστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση μέχρι 4.10.2001. Αργότερα υπέβαλε αίτημα για πολιτικό άσυλο και του δόθηκε άδεια παραμονής από τις 9.11.2001, η οποία ανανεωνόταν μέχρι το 2007.

Στις 17.9.2007 ο αιτητής καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 4 μηνών για παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β΄ και στις 20.11.2007 κηρύχθηκε ανεπιθύμητος μετανάστης. Την ίδια ημέρα εκδόθηκαν εναντίον του διατάγματα κράτησης και απέλασης. Στις 28.11.2007, μετά την έκτιση της ποινής του, κρατήθηκε για σκοπούς απέλασης, αλλά η απέλασή του δεν κατέστη δυνατή καθότι δεν ήταν κάτοχος διαβατηρίου και η ιρανική πρεσβεία αρνήθηκε να του εκδώσει ταξιδιωτικό διαβατήριο, ισχυριζόμενη ότι αυτός δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα του.

Ο αιτητής συνέχισε να βρίσκεται υπό κράτηση για σκοπούς απέλασης, μέχρι την 21.3.2011, οπότε, κατόπιν οδηγιών του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, τα διατάγματα κράτησης και απέλασής του ακυρώθηκαν και αυτός αφέθηκε ελεύθερος με όρους απόλυσης τους οποίους αρνήθηκε να υπογράψει. Εν τω μεταξύ, στις 11.10.2010, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε αίτηση του αιτητή για την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus…

Την 1η.9.2011 το Υπουργείο Εσωτερικών έδωσε οδηγίες προς την Αστυνομία για επανασύλληψη του αιτητή επειδή αυτός δεν είχε διευθετήσει την παραμονή του σύμφωνα με τους όρους απόλυσής του. Στις 12.9.2011 ο αιτητής συνελήφθη ξανά και στις 13.9.2011 εκδόθηκαν νέα διατάγματα κράτησης και απέλασής του…».

Οι ημερομηνίες που παραχώρησαν στον δικαστή οι κρατικές υπηρεσίες, αντανακλούν με ανατριχιαστική ακρίβεια και καθαρότητα, το ταλέντο της χώρας να καταγράφει τις συλλήψεις και τις φυλακίσεις ανθρώπων σαν τον Majid Eazadi – τον τεχνίτη χαλιών από την όμορφη πόλη Σάρι στα παράλια της Κασπίας, που συνάντησα χθες φοβισμένο κι απελπισμένο, σ’ ένα γυμνό δωμάτιο ψυχιατρείου.

 

 

http://cyprus-mail.com/2014/03/30/the-desperate-act-of-a-desperate-man/

 

March 30, 2014 – 15 Comments

‘The desperate act of a desperate man’

‘The desperate act of a desperate man’Iranian asylum seeker has spent much of the last five years behind bars

By Constantinos Psillides

AN Iranian man was arrested at Paphos airport on Tuesday for attempting to leave the country with a fake passport, and although this might seem like a routine case, nothing could be further from the truth.

The man in question has had an extraordinary 16-year history with Cyprus, much of the last five years behind bars because he cannot be deported to Iran and authorities here did not want to free him. He was considered “an undesirable immigrant” having been sentenced in 2007 to four months on drugs charges, and for the next five years held in Block 10, the precursor to the Menoyia detention centre.

As a result of his prolonged imprisonment, the man has contracted Hepatitis C (which according to his lawyer happened while he was in custody), lost 18 teeth and developed a stomach ulcer.

Using a fake passport to try and leave the country was “the desperate act of a desperate man” said his lawyer Michalis Paraskevas. “This was not an ordinary crime. We drove him to this. We should be ashamed,” he said.

“We left him in prison to rot, we destroyed his health and we refuse to let him leave the country.”

According to a report from the Office of the Ombudswoman on July 19, 2012, the man first came to Cyprus from Iran in 1998 and was deported in 2000 as an “illegal immigrant”. He claimed he fled Iran in fear for his life as he openly opposed the government there.

In 2001 he came back and in 2003 he submitted an application for asylum at the Cyprus offices of the United Nations High Commission for Refugees, who handled applications before Cyprus entered the EU.

His application was rejected in the first and second instance. When Cyprus joined the EU in 2004 he filed an application again but was rejected in 2006.

In 2007 he was arrested for possession of a controlled narcotic substance and sentenced to four months. He strongly contested his arrest, accusing the arresting officers of planting the drugs on him so they could have an excuse to throw him in jail. He was taken to the Central Prisons where he served his sentence and then moved to Block 10 on the prison grounds awaiting deportation.

Under EU law immigrants awaiting deportation cannot be held for a period over six months. In some instances, the member state can extend the holding period for an additional 12 months but under no circumstances is an immigrant to be detained over 18 months.

In 2008 the Iranian man filed a complaint with the Ombudswoman’s office, claiming that being detained had contributed in a deteriorating mental health, developing stomach ulcer and the loss of 18 teeth. She suggested to the interior ministry to free him on humanitarian grounds.

The ministry agreed but demanded that the man contacted the Iranian embassy to have a passport issued. He rejected the terms, claiming that contacting the embassy would result in him being sent back to Iran and tortured or killed.

The ministry refused to free him unconditionally, since “he was arrested for the serious crime of drug possession and he repeatedly refuses to cooperate with authorities”, according to a report in 2010. “To detain an individual in such conditions for so long simply because he is not cooperative borders on inhumane and humiliating treatment,” the Ombudswoman responded in her report, arguing that there was no “logical prospect” of deporting the man so he should be freed.

Immigration services and the interior ministry ignored the Ombudswoman but were ordered by the Supreme Court to release the man, after his lawyer filed a habeas corpus petition. In November 2012 the Supreme Court accepted the habeas corpus request and ordered the immediate release of the Iranian man. He was released in January 2013, on condition that within two months he contact the Iranian embassy to have a passport issued. He did not and went into hiding.

His lawyer claims that the Iranian man is a textiles expert and had a job waiting for him in a major Cyprus firm but can’t work because the authorities won’t issue a work permit.

The ministry rejected the lawyer’s request, which was the last straw for the Iranian man and he tried to leave the country with the fake passport on Tuesday only to find himself behind bars again.

“We threw him in prison for a total of five years, we can’t deport him because he is going to get killed and we don’t allow him to stay and get a job. At least we should let him go. He wants to escape,” the lawyer said.

The Iranian man is to appear before court on April 3.

 

http://www.sigmalive.com/news/local/114004

Σάπισε στη φυλακή και δεν είναι εγκληματίας

Μετέωρος στο πουθενά, χωρίς δουλειά και μέλλον και με τσακισμένη την ψυχοσωματική του υγεία εξ υπαιτιότητας του κυπριακού κράτους, μετά από πέντε χρόνια παράνομης κράτησης για απέλαση, σε αστυνομικά κρατητήρια και κυρίως στο κακόφημο Μπλοκ 10 των Κεντρικών Φυλακών, χωρίς να είναι εγκληματίας, ο 43χρονος Ιρανός αιτητής ασύλου Majid Eazadi, είναι τώρα υπόδικος και βρίσκεται τις τελευταίες μέρες στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Αθαλάσσας περιμένοντας να δικαστεί στο επαρχιακό δικαστήριο Πάφου, την Πέμπτη 3 Απριλίου 2014.

«Κουράστηκα, είμαι ήδη νεκρός…»

Ο τεχνίτης χαλιών Majid Eazadi, που διέφυγε από το Ιράν και ήρθε στην Κύπρο το 2001 ως πολιτικός πρόσφυγας, διαφωνών με το Ισλαμικό καθεστώς, εισήχθη μετά τη σύλληψή του, σε θάλαμο εισδοχής αντρών, που είναι χώρος υψηλής προστασίας του ψυχιατρικού νοσοκομείου Αθαλάσσας, (όπου τον επισκεφθήκαμε σήμερα και κουβεντιάσαμε μαζί του), αφού κρίθηκε επικίνδυνος για τον εαυτό του, μετά από επανειλημμένες απόπειρες αυτοκτονίας στα κελιά των φυλακών. Αρνείται να επιστρέψει στο Ιράν, υποστηρίζοντας ότι θα υποστεί δίωξη και βασανιστήρια, λόγω των δημοκρατικών του πεποιθήσεων. «Αν μπορούσα να πάω στο Ιράν θα πήγαινα και δεν θα περνούσα πέντε χρόνια στις φυλακές της Κύπρου, χωρίς να είμαι εγκληματίας», μας είπε. «Λατρεύω την πατρίδα μου, αλλά μισώ το καθεστώς της, που το 2005 απαγχόνισε τον πατέρα μου γιατί ήταν υπέρ της Δημοκρατίας. Στην πόλη καταγωγής μου, τη Σάρι, (στο βόρειο Ιράν, στις νότιες ακτές της Κασπίας Θάλασσας), ζει τώρα η μητέρα και η αδελφή μου. Αν αλλάξει αυτή η κυβέρνηση, είμαι ικανός να περπατήσω πάνω στο νερό της θάλασσας για να πάω πίσω. Τόσο πολύ αγαπώ την πατρίδα μου».
Ανέφερε και τα εξής στο Sigmalive, στη σύντομη, αλλά συγκλονιστική για μας, συνάντηση που είχαμε μαζί του, όταν τον επισκεφθήκαμε μαζί με τον δικηγόρο του Μιχάλη Παρασκευά: «Σας το λέω πρόσωπο με πρόσωπο, δεν θα τους αφήσω να με πάρουν φυλακή για άλλη μια φορά. Ορκίζομαι στον Θεό ότι θα αυτοκτονήσω. Και θα πάρουν το πτώμα μου από τη φυλακή, την επόμενη μέρα. Κουράστηκα πέντε χρόνια στη φυλακή της Κύπρου, χωρίς να έχω κάνει τίποτα. Είμαι ήδη νεκρός…».
«Ωρολογιακή βόμβα για τη τη ζωή του»

Ο Majid Eazadi συνελήφθη την περασμένη βδομάδα στο αεροδρόμιο Πάφου με πλαστό διαβατήριο, σε μια απελπισμένη προσπάθειά του να φύγει από την Κύπρο και κατηγορήθηκε για συνωμοσία προς διάπραξη πλαστογραφίας, κατάρτιση πλαστού επίσημου εγγράφου με σκοπό την καταδολίευση, κυκλοφορία πλαστού εγγράφου, πλαστοπροσωπία και παράνομη παραμονή στο κυπριακό έδαφος.
Αναφέρει σχετικά ο δικηγόρος του Μιχάλης Παρασκευάς, σε επιστολή του προς το Τμήμα Ψυχικής Υγείας Κεντρικών Φυλακών στις 28 Μαρτίου 2014: «Ο πελάτης μου Majid Eazadi στερήθηκε παράνομα την ελευθερία του πέραν των 55 μηνών (!), μέχρι που απελευθερώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στις 22.11.2012. Εξ υπαιτιότητας του κράτους, των συνθηκών που επικρατούσαν στο Μπλοκ 10 των Κεντρικών Φυλακών, ο πελάτης μου προσβλήθηκε από ηπατίτιδα Γ. Παρόλο ότι αφέθηκε ελεύθερος, το κυπριακό κράτος του στέρησε κάθε αίσθηση αξιοπρέπειας και αξιοπρεπούς διαβίωσης, καθότι συνειδητά επέλεξε να μην τον αφήσει να μπορέσει να είναι χρήσιμο μέλος της κοινωνίας μας και παρότι ήδη είχε εξεύρει εργασία, δεν του επέτρεπε να εργαστεί, εξαναγκάζοντάς τον έτσι να διαβιεί σε καθεστώς ημιπαρανομίας και πάντως, πάντα υπό τον φόβο της αβεβαιότητας.
»Εν τέλει ο άνθρωπος αυτός, μη έχοντας άλλη επιλογή αποφάσισε να πράξει ό,τι ήταν δυνατόν για να φύγει από αυτό τον τόπο που του στέρησε τα πάντα, την ελευθερία του, την υγεία του, την αξιοπρέπειά του… Και εν τέλει, ούτε καν αυτό δεν του επέτρεψε το κράτος, αφού ως γνωρίζετε, συνελήφθη στο αεροδρόμιο Πάφου. Ο άνθρωπος αυτός όπως πιστοποιείται από πάμπολλες εκθέσεις της Επιτρόπου Διοικήσεως, αποτελεί κίνδυνο για την ίδια του τη ζωή και η ψυχολογία του προφανώς, έχει πέσει στα βάραθρα. Είναι αντιληπτό, ακόμα και από μη ειδικούς όπως ο υποφαινόμενος, ότι με τη νέα εξέλιξη της σύλληψής του και του εκ νέου εγκλεισμού του, αυτός ο άνθρωπος αποτελεί μια ωρολογιακή βόμβα για την ίδια τη ζωή του.
»Στο δικαστήριο Πάφου θα επισημάνω τα πιο πάνω. Τυχόν επιβολή φυλάκισης και εγκλεισμού του στις Κεντρικές Φυλακές για μια πράξη που ο ίδιος, είναι η θέση μου, δεν επέλεξε να πράξει, αλλά του επιβλήθηκε από το ίδιο το κράτος, θα αποτελεί τη χαριστική βολή για τη ζωή του και ότι ο καθένας πλέον θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του και να γνωρίζει ότι θα έχει συμβολή σε αυτό».
Η Επίτροπος ζήτησε απελευθέρωσή του

Να σημειώσουμε ότι σε άλλη επιστολή του στις 23 Αυγούστου 2013 προς τον Υπουργό Εσωτερικών, ο δικηγόρος Μιχάλης Παρασκευάς επισυνάπτει μεταξύ άλλων, την τελευταία από μια σειρά εκθέσεων της Επιτρόπου Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφορικά με τη συνέχιση της κράτησης του πελάτη του, απορριφθέντα αιτητή ασύλου Majid Eazadi, ημερομηνίας 19 Ιουλίου 2012.
Στην έκθεσή της, που έγινε με τη συνδρομή της λειτουργού του Γραφείου της, Κάλιας Καμπανελλά, η Επίτροπος Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Ελίζα Σαββίδου, επισημαίνει ότι η περίπτωσή του απασχολεί το Γραφείο της από το 2008. Και συνεχίζει: «Το γεγονός ότι συνέχιζε να κρατείται για περίοδο άνω των τριών ετών στη Πτέρυγα 10, οδήγησε στην υποβολή σχετικής έκθεσης τον Οκτώβρη 2010. Η τέως Επίτροπος εξέφρασε τη θέση ότι η άρνηση του παραπονουμένου για την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να οδηγήσει στην επ’ αόριστον κράτησή του, καθώς μια τέτοια προοπτική αγγίζει τα όρια της απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης.
»Ο παραπονούμενος αφέθηκε τελικά ελεύθερος υπό όρους στις 22 Μαρτίου 2011, συμπληρώνοντας διάστημα κράτησης άνω των τριών ετών. Στη συνέχεια όμως τέθηκε εκ νέου υπο κράτηση τον Σεπτέμβρη 2011 και σήμερα συνεχίζει να είναι υποκράτηση για σκοπούς απέλασης στη πτέρυγα 10 των αστυνομικών κρατητηρίων Λευκωσίας (στις Κεντρικές Φυλακές), συμπληρώνοντας έτσι συνολικό διάστημα κράτησης τεσσάρων ετών».
Προστίθενται και τα ακόλουθα, στην έκθεση της Ελίζας Σαββίδου, για τον Majid Eazadi: «Η κράτηση προσώπου για διάστημα άνω των τεσσάρων χρόνων σε υποβαθμισμένες συνθήκες κράτησης εντός αστυνομικών κρατητηρίων που εκ της φύσεώς τους προορίζονται για ολιγοήμερη κράτηση, συνιστά, κατά την άποψή μου, τουλάχιστον εξευτελιστική μεταχείριση η οποία εκθέτει διεθνώς την Κύπρο. Άλλωστε, βάσει της νομολογίας του ΕΔΑΔ και της σχετικής ευρωπαϊκής Οδηγίας, ο σκοπός της απέλασης πρέπει να περατώνεται εντός ευλόγου και κατά το δυνατόν βραχύτερου χρονικού διαστήματος, ιδίως όταν, όπως στην περίπτωση της Κύπρου, η διαδικασία απέλασης δεν περιβάλλεται με τις αναγκαίος δικαιοκρατικές εγγυήσεις και όρια. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρόσφατη έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την Κύπρο, γίνεται ειδική αναφορά στην περίπτωση του παραπονούμενου, καθώς και σχετικές επισημάνσεις για την πρακτική της μακρόχρονης κράτησης προσώπων υπό απέλαση.
Εισηγούμαι όπως λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιάζουσες συνθήκες της συγκεκριμένης περίπτωσης, τερματιστεί άμεσα η κράτηση του παραπονούμενου, έστω και ως εξαιρετικό μέτρο και όπως του παραχωρηθεί καθεστώς παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους, χωρίς να τίθενται όροι συνεργασίας του με την πρεσβεία του Ιράν για έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων».

– See more at: http://www.sigmalive.com/news/local/114004#sthash.84dO5rz4.dpuf

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί"

Αρέσει σε %d bloggers: