Στην σφαίρα του συμβολισμού…Όλα έχουν αφεθεί είτε στις δυνάμεις της φύσης του στυλ καρτερούμεν να φυσήσει ένας αέρας ή που ένα βουνό να τους αποσείσει είτε στους μεγάλους ηγέτες πάμπλουτους πατερούληδες που θα μας πάρουν από το χέρι και θα μας οδηγήσουν στην λύσηεπανένωσηκανείπιον κλπ

Η γενιά μου είναι αυτή της μεταεισβολής, γεννημένοι  λίγα χρόνια μετά την εισβολή και ουσιαστικά μεγαλωμένη με αφηγήσεις για την γη που χάσαμε κλπ

Η γενιά που στην δεκαετία του 90 ως μαθητές ήλθε σε επαφή με πορείες κινητοποιήσεις κλπ

Χαρακτηριστική εικόνα της γενιάς αυτής είναι αυτή του μαθητή με στολή πάνω στην στέγη μιας παράγκας/σπιτιού στο οδρόφραγμα του Λήδρα Πάλας, ο οποίος κρατώντας την ελληνική σημαία και αφού τον βλέπουμε να  σκαρφαλώνει σε αργή κίνηση όταν βγαίνει στην κορυφή την ανεμίζει με πάθος,  η εικόνα αυτή είναι απόσπασμα από ένα βιντεοκλιπ/τραγούδι αντικατοχικό

Ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα με περιγραφή αυτής της γενιάς και των εκδηλώσεων της μετά και την σύλληψη από τούρκους στρατιώτες του μαθητή Πέτρου Παπαλεοντίου στις 3/3/1990 όταν προσπάθησε να κατεβάσει την τουρκική σημαία στον προμαχώνα κοντά στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας

http://www.akida.info/index.php?option=com_content&view=article&id=1362%3A2012-04-20-13-50-45&catid=215%3A2011-10-22-13-40-31&Itemid=63&lang=el

Ας δούμε όμως πως περιγράφει το ιστορικό των γεγονότων  από τη ΣΕΦΕΚ-ΣΕΜΕΛ τη συνάντηση και συνοδοιπορία των δυο Συντονιστικών:«Σάββατο 3/3/90: Ο μαθητής του Λυκείου Α’ Ακροπόλεως, Παπαλεοντίου Πέτρος, απάγεται από τις Τουρκικές κατοχικές δυνάμεις, ενώ προσπαθεί να κατεβάσει σημαία του ψευδοκράτους, που ήταν προκλητικά αναρτημένη παρά την Πύλη Πάφου.

Κυριακή 4/3/90: Στον αγώνα εντάσσονται και οι μαθητές της Κύπρου και γίνεται η πρώτη συνεδρία Φοιτητών-Μαθητών για να ληφθούν από κοινού αποφάσεις όσον αφορά στις εκδηλώσεις. Δημιουργείται η Συντονιστική Φοιτητών-Μαθητών και σ’ αυτήν συμμετέχουν δύο αντιπρόσωποι από κάθε σχολή.

Δευτέρα 5/3/90: Μαζική κινητοποίηση των Φοιτητών-Μαθητών. Συγκέντρωση στην Πλατεία Ελευθερίας. Ομιλίες από τους προέδρους Σ.Ε.Φ.Ε.Κ., Σ.Ε.Μ.Ε.Λ. Πορεία προς το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας και επίδοση ψηφίσματος. Η μαζικότητα και ο παλμός της εκδήλωσης ήταν κάτι το ανεπανάληπτο για τα Κυπριακά δεδομένα. Διοργανώνεται Επιτροπή Αγώνα προς ενίσχυση των αποφάσεων των φοιτητών και μαθητών. Ο χώρος του οδοφράγματος γίνεται συμβολικός πλέον για όλους. Η φλόγα του οδοφράγματος γίνεται εστία αγωνιστικότητας για κάθε καρδιά.

Δημιουργία επιτροπών για καλύτερη οργάνωση του αγώνα (Τύπου και ΡΙΚ, Καλλιτεχνική, Συντονισμού, κτλ.). Αποφασίστηκε συνεργασία με το Ράδιο Καραβάς. Οι εκδηλώσεις το βράδυ στο χώρο του οδοφράγματος παίρνουν μορφή συλλαλητηρίου.

Τρίτη 6/3/90: Συνεχίζονται οι μαζικές εκδηλώσεις στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας. Έχει νοικιασθεί μικροφωνική και δίνεται στις συγκεντρώσεις μορφή συναυλιών.

Τετάρτη 7/3/90: Αποκλεισμός των πρεσβειών των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας και επίδοση ψηφίσματος από αντιπρόσωπους φοιτητών-μαθητών. Στον αποκλεισμό πήραν μέρος φοιτητές και μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων.

Στο μεταξύ σχολές από όλη την Κύπρο έρχονται στο χώρο του οδοφράγματος για να διαμαρτυρηθούν.

Συνάντηση με τις κομματικές νεολαιίστικες οργανώσεις. Υποστήριξη του αγώνα από αυτές και προσφορά βοήθειας κυρίως υλικής. Έκδοση της πρώτης Φυλλάδας.

Συλλαμβάνεται ο στρατιώτης Λουκά Δημήτρης στην περιοχή της Πύλης Πάφου. Προγραμματίζεται Παγκύπριο συλλαλητήριο από τα κόμματα της Βουλής.

Πέμπτη 8/3/90: Η μαζικότητα στις εκδηλώσεις, που γίνονται στο οδόφραγμα, φτάνει στο αποκορύφωμα της. Παρούσες στην εκδήλωση αυτής της νύχτας ήταν πολλές γυναίκες οι οποίες προτίμησαν να συμπαρασταθούν στον αγώνα  των μαθητών παρά να ακολουθήσουν τον καθιερωμένο τρόπο διασκέδασης στα νυχτερινά κέντρα μέχρι τις πρωινές ώρες. Παρούσα επίσης ήταν σύσσωμη η πολιτική ηγεσία του τόπου».

Εν τω μεταξύ οι εκδηλώσεις προχωρούν σε κορύφωση ενώ η ΣΕΦΕΚ-ΣΕΜΕΛ αγκαλιάζεται από το λαό και πλήθος οργανώσεων.

«Παρασκευή 9/3/90: Δέηση στην εκκλησία της Φανερωμένης, την οποία ακολούθησε λαμπαδηφορία η οποία και κατέληξε στο χώρο του οδοφράγματος, όπου οι εκδηλώσεις συνεχίζονται καθημερινά. Έκδοση της δεύτερης φυλλάδας.

Σάββατο 10/3/90: Οι εκδηλώσεις στο χώρο του οδοφράγματος συνεχίζονται.»

Η μαζικότητα των εκδηλώσεων επέβαλε καταμερισμό δραστηριοτήτων, αυτοοργάνωσης, τη δημιουργία και το συντονισμό πολυάριθμων συνεργείων και εθελοντική εργασία προετοιμασίας, ιδιαίτερα κατά τα απογεύματα και τα βράδυα. Η οργάνωση και η αλληλοστήριξη ήταν ζηλευτή και αξιοθαύμαστη. Κάλυψαν τους τομείς των συναυλιών και των καθενυκτικών μουσικών εκδηλώσεων, τα τυπογραφικά στους πολυγράφους, τα πανώ και τα συνθήματα, τη ραδιοφωνική κάλυψη από το ΡΑΔΙΟ ΚΑΡΑΒΑΣ, την επικοινωνία με τον τύπο και τους επίσημους επισκέπτες, το συνεργείο τροφοδοσίας και ζεστών ροφημάτων για τις ψυχρές και βροχερές νύχτες, την οργάνωση των πορειών και των διαδηλώσεων, την οργάνωση της μεγάλης πορείας από τη Δερύνεια. Ανάμεσα στις δραστηριότητες εντάχθηκε και η έκδοση εφημερίδας του οδοφράγματος. Εκδόθηκε σε έξι φύλλα (δύο στον πολυγράφο και τέσσερις στο τυπογραφείο)

«Κυριακή 11/3/90:  Ρυθμοί Λευτεριάς. Στη συναυλία τραγούδησαν οι: Κώστας Καμένος, Θεανώ και τα παιδιά του οδοφράγματος. Παρ’ όλο που η συναυλία διεξαγόταν κάτω από συνεχή βροχή, η νεολαία μας έδειξε για μια ακόμη φορά την αποφασιστικότητα της ν’ αγωνιστεί.

 

 Πριν από αυτές τις εκδηλώσεις προηγήθηκαν οι αντικατοχικές πορείες των γυναικών το 1988 κατά μήκος της πράσινης γραμμής  όταν προσπάθησαν πολλές να περάσουν την γραμμή αντιπαράταξης και να περάσουν στα κατεχόμενα με πολλές από αυτές να έχουν συλληφθεί  από τούρκους στρατιώτες
Το μόνο ουσιαστικό πρακτικό αποτέλεσμα που υπήρξε από αυτές τις πορείες ήταν και το γεγονός ότι αποτέλεσε μαρτυρία ενώπιον του ΕΔΑΔ από την Τιτίνα Λοιζίδου που καταχώρησε προσφυγή εναντίον της Τουρκίας και το ΕΔΑΔ καταδίκασε την Τουρκία το 1996.
Επαναλαμβάνω κάτι από την πιο πάνω περιγραφή
«Κυριακή 11/3/90:  Ρυθμοί Λευτεριάς. Στη συναυλία τραγούδησαν οι: Κώστας Καμένος, Θεανώ και τα παιδιά του οδοφράγματος. Παρ’ όλο που η συναυλία διεξαγόταν κάτω από συνεχή βροχή, η νεολαία μας έδειξε για μια ακόμη φορά την αποφασιστικότητα της ν’ αγωνιστεί
Οι μεταεισβολικές γενιές μεγάλωσαν έχοντας στο μυαλό τους ότι αγώνας είναι να τραγουδάς το καρτερούμεν μέρα νύχτα και το ανασήκωσεν την πλάτη και απόσεισε τους πενταδάκτυλε μου, δηλαδή να αναμένεις από τα καιρικά φαινόμεν και ένα βουνό να αγωνιστούν δηλαδή να κάνουν αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε εμείς αλλά δεν τα κάνουμε για κάποιους λόγους
εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να κάνουμε συναυλίες και συμβολικές πορείες
Θυμάμαι μικρούλης μαθητής γυμνασίου όταν για πρώτη φορά στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας …σπάσαμε τον κλοιό των αστυνομικών και περάσαμε….. που πέρασαμε; λίγα μέτρα πιο κάτω…… για να κάνουμε τι; να φωνάξουμε συνθήματα…..σε ποιους; στους ΟΗΕδες στρατιώτες που ήταν λίγο πιο κάτω μπροστά από τους τούρκους στρατιώτες
ήταν η πρώτη φορά που στην προσπάθεια μου να κάμω την γενναία μου πράξη κτυπήθηκα στην πλάτη που αστυνομικό τζαι  έφαα χημικά τζαι μάλιστα μπήκαμε στο σπίτι του έλληνα πρέσβη που ήταν δίπλα, και χρησιμοποιήσαμε το νερό της πισίνας για να πλύνουμε τα μάτια μας, κάτι που ήταν μαλακία γιατί είχε χλώριο

Οι αντικατοχικές εκδηλώσεις μαθητών λάμβαναν συνήθως χώρα στις 15 του νιόβρη και αφού έκανες το καθήκον σου τραγουδώντας πατριωτικά τραγούδια και φωνάζοντας συνθήματα συνέχιζες την ζωή σου κανονικά

Ακόμα και οι πορείες των μοτοσυκλετιστών ήταν στο επίπεδο του συμβολισμού τζαι να ξυπνήσουν συναισθήματα κλπ και δυστυχώς είχαμε τις δολοφονίες των Ισαακ και Σολωμού το 1996

Εν ολλίγοις οι κυπραίοι ειδικά οι μεταεισβολικά γεννηθέντες εντύπωσαν και αφομοίωσαν ότι ο αγώνας έγκειται στο να κάνω κάτι συμβολικά

Όλοι γνώριζαν ότι κανένας δεν πήγαινε πχ στην γραμμή αντιπαράταξης για κάτι περισσότερο εκτός από την συμβολική διακήρυξη κλπ

Συμβολικό είναι αυτό που έχει ημερομηνία λήξης και απλά αποσκοπεί στο συναίσθημα και όχι σε κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα

πχ στην Θεσσαλονίκη κάποιοι φοιτητές ονομάζουν «απεργία πείνας» έξω από το τουρκικό προξενείο την διαμονή κάποιων παιδιών εκεί από τις τάδε του μηνός μέχρι τις τάδε του μηνός

Προσωπικά και τότε το θεωρούσα ύβρις στους αληθινούς αγωνιστές ανθρώπους αυτό το πράμα περί «απεργίας πείνας» με ημερομηνία λήξης

Στην Κύπρο η έννοια του αγώνα έχει πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο: συναυλία και τραγούδι

Γιαυτό και φέτος στα 40χρονα από την εισβολή οι εκδηλώσεις θα κορυφωθούν με συναυλίες από γνωστές τηλεπερσόνες

Έχει εντυπωθεί στην ψυχοσύνθεση του κυπρέου, ότι όλοι οι αγώνες είναι συμβολικοί και μόνο και ότι το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να το συζητά να τραγουδά και να αναμένει από κάποιους άλλους να φέρουν μια κάποια αλλαγή

Αυτή την περίοδο  μπήκαμε και πάλι σε μοουντ κυπριακού

Υπάρχουν και πάλι «δύο στρατόπεδα» τα οποία όλοι γνωρίζουμε ποια είναι

Οι πρωταγωνιστές των δύο στρατοπέδων και πάλι όμως δεν προέρχονται από τον κόσμο αλλά από τις λεγόμενες ηγεσίες

ο κόσμος ασχέτως στρατοπέδων είναι και πάλι κομπάρσος και άβουλο ον που απλά αναμένει από τους πάνω να κάνουν κάτι ρε παιδίν μου, είτε είναι το μεγάλο γκράντε πατριωτικό ξεπέταγμα είτε το μεγάλο βήμα γλυκούλικο πέρασμα

και στις δύο περιπτώσεις και οι μεν και οι δεν είναι προσηλωμένοι στους μεγάλους τους ηγέτες κομματάρχες και αναμένουν από αυτούς και μόνο

εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το συζητάμε και να αναμένουμε από τον αναστασιαδιονικολακιομηρουκλπ να φκάλει τα κάστανα που την φωθκιά

τι άλλο να κάνουμε άλλωστε

Μιαν ζωή μέσα στον συμβολισμό και στις μη πράξεις

Είναι τραγικό το πόσο εκφυλίστηκαν οι άνθρωποι σε τούντον τόπο

Χωρίς καμιά κουλτούρα αγώνα αυτοοργάνωσης ότι εμείς οι άνθρωποι από μόνοι μας μπορούμε πραγματικά και κυριολεκτικά να αλλάξουμε τα πράγαματα και να φέρουμε αλλαγή στην καθημερινή μας ζωή

Όλα εδώ είναι στην σφαίρα του συμβολισμού

Όλα έχουν αφεθεί είτε στις δυνάμεις της φύσης του στυλ καρτερούμεν να φυσήσει ένας αέρας ή που ένα βουνό να τους αποσείσει είτε στους μεγάλους ηγέτες πάμπλουτους  πατερούληδες που θα μας πάρουν από το χέρι και θα μας οδηγήσουν στην λύσηεπανένωσηκανείπιον κλπ

Αυτοί είμαστε

Στο διαταύτα,

ο μόνος αγώνας είναι αυτός ο οποίος προσπαθεί να δει πως θα επιδράσει πρακτικά και αποτελεσματικά σε κάτι

να δεις με ποιον τρόπο θα μπορέσεις εσύ μαζί με άλλους που έχουν τις ίδιες ανησυχίες μαζί σου να φέρεις το αποτέλεσμα που θέλεις

αν η Ρόζα Παρκς δεν αντιστεκόταν στο λεωφορείο του ρατσισμού τότε ίσως να μην γεννιόταν το κίνημα  του μπουκοτάζ των λεωφορείων από τους μαύρους στο Μοντγκόμερι των ΗΠΑ, ίσως να μην υπήρχε αυτό που έμεινε στην ιστορία ως Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ίσως να μην άρχιζε το κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι επέβαλαν την πτώση του θεσμοθετημένου ρατσισμού και εξανάγκασαν τους δικαστές προς αυτό

Η απεργία τον 19 ο αιώνα ήταν ποινικό αδίκημα……… μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με αγώνες αίματος και ιδρώτα όπως στο Σικάγο το 1886 το πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων και επέβαλαν θεσμοθετώντας τα δικαιώματα τους που τα χάνουμε σήμερα στον 21 ο αιώνα

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Κυπριακό

One response to “Στην σφαίρα του συμβολισμού…Όλα έχουν αφεθεί είτε στις δυνάμεις της φύσης του στυλ καρτερούμεν να φυσήσει ένας αέρας ή που ένα βουνό να τους αποσείσει είτε στους μεγάλους ηγέτες πάμπλουτους πατερούληδες που θα μας πάρουν από το χέρι και θα μας οδηγήσουν στην λύσηεπανένωσηκανείπιον κλπ

  1. osr

    Reblogged στις -osr- τίποτε δεν χαρίζεται….. όλα κερδίζονται μόνο όταν τα διεκδικούμε και τα θέλουμε αληθινά και σχολίασε

    Υπάρχουν λαοί που αγωνίζονται, υπάρχουν και οι κυπρέοι….

    Όλα στην σφαίρα του συμβολισμού…

    με αφορμή το τούριγκ που διοργάνωνουν οι μοτοπατριωτικοτέτοιοι…. για να λένε τις ιστορίες τους στις μπυραρίες….

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s