Monthly Archives: Απρίλιος 2013

Σήμερα 20 Απριλίου 2013 ώρα 6 το Wake Up Cyprus σε εκδλήλωση ανοικτό διάλογο με τον Δημήτρη Καζάκη στην Δημοσιογραφική Εστία Λεωφόρο ΡΙΚ στην Λευκωσία

ProsklisiKazaki

 

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under "οικονομική κρίση"

Το αίμα της φράουλας….η εξέγερση του Κιλελέρ… η σφαγή του Λάντλοου το 1914…

Έχει πλέον ξεπεραστεί η εξαθλίωση της σκλαβιάς….

Οι σκλάβοι ανήκαν στον «κύριο» τους ο οποίος τους έδινε φαί και στέγη….

Σήμερα πλέον ούτε αυτή την «πολυτέλεια» δεν έχουν αυτοί οι σκλάβοι ….. σήμερα απλά δουλεύουν για το τίποτα

Οι σκλάβοι της Μανωλάδας δούλευαν για 6 και πλέον μήρες απλήρωτοι, ενώ έπρεπε να φροντίσουν οι ίδιοι για το φαγητό την στέγη τον ρουχισμό τους κλπ

Νομίζετε ότι οι μπράβοι των μαφιόζων αγροτών είναι ρατσιστές και για αυτό άνοιξαν πυρ;

Η απόπειρα μαζικής σφαγής στην Μανωλάδα ήταν ρατσιστική τάχα βία;

Αυτό που έγινε δεν έχει καμιά σχέση με ρατσισμό

Είναι η ουσία και η πεμπτουσία αυτού του συστήματος που θέλει κάποιοι να είναι σκλάβοι να παράγουν και κάποιοι χωρίς να κάνουν τίποτα να καρπώνονται την παραγωγή αυτή …….

Η εξέγερση του Κιλελέρ – Ζητείται Μαρίνος Αντύπας!

http://tvxs.gr/news/user-post/i-eksegersi-toy-kileler-ziteitai-marinos-antypas

Η σφαγή του Λάντλοου

 

 

Η κηδεία των θυμάτωνΗ κηδεία των θυμάτων

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/84#ixzz2QpE9f6JX

Η επονομασθείσα Σφαγή του Λάντλοου υπήρξε μία από τις αιματηρότερες επιθέσεις της εργοδοσίας και του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα των ΗΠΑ. Έλαβε χώρα στις 20 Απριλίου του 1914 στην πόλη Λάντλοου του Κολοράντο και ήταν το αποκορύφωμα της εργατικής καταπίεσης των 12.000 ανθρακωρύχων της περιοχής.

Η εργατική αναταραχή τα χρόνια που προηγήθηκαν του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε αξιοσημείωτες διαστάσεις στις Δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ. Όταν ένας συνδικαλιστής σκοτώθηκε το φθινόπωρο του 1913, οι εργαζόμενοι των ορυχείων CFI, που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, κατέβηκαν σε απεργία. Εκκένωσαν τους καταυλισμούς της επιχείρησης, όπου έμεναν, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τους χαμηλούς μισθούς και τις άθλιες συνθήκες εργασίας. Ο δείκτης θνησιμότητας για τους εργαζομένους της επιχείρησης ήταν διπλάσιος από τον εθνικό μέσο όρο.

Η απεργία προκάλεσε την άγρια αντίδραση της οικογένειας Ροκφέλερ. Προσέλαβε το Πρακτορείο Ντετέκτιβ «Μπάλντουιν-Φελτς», προκειμένου να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία. Το Πρακτορείο είχε σπουδαία φήμη σ’ όλη την Αμερική για την αποτελεσματικότητά του στην καταστολή απεργιών. Προμήθευσε την εργοδοσία με οπλισμένους φρουρούς, ελεύθερους σκοπευτές, πράκτορες, επαγγελματίες προβοκάτορες, ακόμη μ’ ένα τεθωρακισμένο όχημα με πολυβόλο.

Οι επιθέσεις των ανθρώπων της εργοδοσίας ήταν καθημερινό φαινόμενο στις κατασκηνώσεις, που εν τω μεταξύ είχαν στήσει οι απεργοί. Στις 17 Οκτωβρίου 1913 ένας απεργός σκοτώθηκε και δύο παιδιά τραυματίσθηκαν από τους πολυβολισμούς του τεθωρακισμένου οχήματος. Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο με τους απεργούς να μην υποχωρούν. Στις28 Οκτωβρίου ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Απέστειλε την Εθνοφρουρά στο Λάντλοου για να επιβάλει την τάξη και να διαλύσει την απεργία.

Η Εθνοφρουρά συνέχισε να κατατρομοκρατεί τους απεργούς, το ηθικό των οποίων χαλυβδωνόταν με την πάροδο του χρόνου. Ύστερα από τρεις μήνες στασιμότητας, ο κυβερνήτης Άμονς αποφάσισε να αποσύρει την Εθνοφρουρά, μη αντέχοντας το κόστος διατήρησής της επί μακρόν στο πεδίο της μάχης. Τότε οι Ροκφέλερ προσφέρθηκαν να επανδρώσουν με δικό τους προσωπικό την Εθνοφρουρά.

 

Τα ερείπια της κατασκήνωσης Λάντλοου

Στις 10 Μαρτίου 1914 ένας απεργοσπάστης βρέθηκε νεκρός στις γραμμές του τρένου κοντά στον καταυλισμό των απεργών. Ηταν η αφορμή για τις δυνάμεις καταστολής να ξεκαθαρίσουν μια και καλή την κατάσταση.

Η Εθνοφρουρά με τη νέα της σύνθεση αποφάσισε να ισοπεδώσει τις τεντουπόλεις, αν και ήταν σε χώρο ιδιοκτησίας των ανθρακωρύχων. Επελέγη η κατασκήνωση Λάντλοου, 30 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Τρίνινταντ. Το πρωί της 20ης Απριλίου οι εθνοφρουροί άνοιξαν πυρ, την ώρα που η ελληνική κοινότητα των ανθρακωρύχων γιόρταζε το Πάσχα με τον πατροπαράδοτο τρόπο.

Οι απεργοί ανταπέδωσαν το πυρ και η μάχη διήρκεσε επί ώρες. Ο ελληνικής καταγωγής συνδικαλιστής Λούης Τίκας, επικεφαλής της κατασκήνωσης, ζήτησε αργά το απόγευμα εκεχειρία από την Εθνοφρουρά. Ο επικεφαλής της, υπολοχαγός Λίντερφελντ, χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου τον Τίκα και τον έριξε στο έδαφος. Τρεις σφαίρες από όπλα εθνοφρουρών βρήκαν στην πλάτη τον πεσμένο συνδικαλιστή και τον αποτελείωσαν, σε ηλικία 30 ετών. Οι εθνοφρουροί επέδραμαν στη συνέχεια στην κατασκήνωση του Λάντλοου και την παρέδωσαν στις φλόγες. 17 άνθρωποι από την πλευρά των ανθρακωρύχων σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα, που έμεινε στην ιστορία ως «Η σφαγή του Λάντλοου».

Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα απ’ άκρου εις άκρον των ΗΠΑ. Οπλισμένοι εργάτες από παρακείμενα ανθρακωρυχεία κινήθηκαν εναντίον της εθνοφρουράς του Κολοράντο, πολλοί άνδρες της οποίας αρνήθηκαν να χτυπήσουν τους απεργούς. Ομάδες απεργών δυναμίτισαν ανθρακωρυχεία και κατέλαβαν πόλεις του Κολοράντο. Στο Κογκρέσο, ο σοσιαλιστής βουλευτής του Ουισκόνσιν Βίκτωρ Μπέργκερ ζήτησε απ’ τους εργαζομένους να πάρουν τα όπλα για να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους.

Η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου. Έπειτα από 10 μέρες συγκρούσεων, ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, ζήτησε την συνδρομή του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον. Ο ομοσπονδιακός στρατός που εστάλη στην περιοχή αφόπλισε τους απεργούς, οι οποίοι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στα ανθρακωρυχεία χωρίς να γίνουν δεκτά τα αιτήματά τους. Μάλιστα, η εργοδοσία προχώρησε σε εκτεταμένες απολύσεις, αντικαθιστώντας τους απεργούς με μη συνδικαλισμένους εργάτες. Από την Εθνοφρουρά κανείς δεν διώχθηκε για τις επιθέσεις στους απεργούς και τις οικογένειές τους, που στοίχισαν τη ζωή σε 66 ανθρώπους, ηλικίας από 2,5 έως 45 ετών.

Σχετική Βιβλιογραφία

  • Ζήση Παπανικόλα: «Αμοιρολόϊτος: Ο Λουίς Τίκας και η Σφαγή του Λάντλοου» (Εκδόσεις ΚΑΤΑΡΤΙ)

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/84#ixzz2QpDkmDP0

Το αίμα της φράουλας, Αναδημοσίευση από το Άπατρις της Πάτρας

Πριν τρία χρόνια (18-21 Απριλίου 2008) έγινε μια απεργία 1.500 δούλων εργατών γης στην περιοχή της Νέας Μανωλάδας Ηλείας, την οποία ακολούθησαν πογκρόμ και λιντσαρίσματα σε βάρος τους από την πλευρά των δουλοκτητών και των τραμπούκων τους. Μέρες που είναι των Παθών, κι αφού κάποιοι από εμάς δεν ακολουθούν το «χριστιανικό» (βλ. αστικό) εορτολόγιο, ας θυμηθούμε κάποια από τα πάθη της εργατικής τάξης που έλαβαν χώρα τότε και συνεχίζουν να συμβαίνουν μέχρι σήμερα:
«Στην περιοχή της Μανολάδας γίνεται εκτεταμένη καλλιέργεια φράουλας, με αποδέκτες του προϊόντος την εγχώρια και ξένη αγορά», όπως αναφέρει η Εγκυκλοπαίδεια (βλ. λήμμα «Νέα Μανολάδα Ηλείας», στη Βικιπαίδεια). Στην περιοχή αυτή παράγεται το μεγαλύτερο ποσοστό της εγχώριας παραγωγής της φράουλας (περίπου το 90%). Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, η Νέα Μανωλάδα είχε 1.522 έλληνες κατοίκους,  στους οποίους θα πρέπει να προσθέσουμε σήμερα περίπου 2.500 μετανάστες που αποτελούν το κύριο εργατικό δυναμικό της περιοχής, δεδομένου ότι απασχολούνται ως εργάτες στις διάφορες αγροτικές επιχειρήσεις, κυρίως στα φραουλοχώραφα. Αυτοί, όμως, δεν αναφέρονται στα επίσημα αρχεία και θα έμεναν στην αφάνεια, αν δεν συνέβαιναν τα τελευταία χρόνια ορισμένα αιματηρά γεγονότα που αποκάλυψαν το άγριο καθεστώς της υπερεκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας που ασκείται σε βάρος τους από τους έλληνες νεοτσιφλικάδες της περιοχής. Έτσι, αν θέλουμε να κατανοήσουμε όσα γεγονότα συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν στην περιοχή αυτή, θα πρέπει να μελετήσουμε τις παραγωγικές σχέσεις της προαναφερόμενης «εκτεταμένης καλλιέργειας», δηλαδή τις σχέσεις μεταξύ των ιδιοκτητών των φραουλοχώραφων και των μισθωτών καλλιεργητών τους, δουλοκτητικές σχέσεις που στάζουν στην κυριολεξία αίμα. Αυτό το αίμα ρέει και ποτίζει τις φράουλες της Νέας Μανωλάδας εδώ και πολλά χρόνια, αν και το γεγονός αυτό με το πλήθος των εγκληματικών επεισοδίων που το συνοδεύουν και αποκαλύπτουν τη βαρβαρότητα των παραπάνω σχέσεων άρχισαν να δημοσιεύονται μόλις εδώ και τέσσερα χρόνια, δηλαδή από το Μάη του 2007,  με διάφορα ρεπορτάζ αριστερών δημοσιογράφων.
Τα γνωστά κατεστημένα Μ.Μ.Ε, άρχισαν να ενδιαφέρονται μόλις το 2008, όταν οι μισθωτοί δούλοι των φραουλοχώραφων, έχοντας οδηγηθεί στα όρια της λιμοκτονίας από τη μη καταβολή των δεδουλευμένων τους, διέπραξαν το… «έγκλημα» να απεργήσουν διεκδικώντας την πληρωμή τους. Μαζί με όσα τους οφείλονταν, είχαν και το… θράσος να ζητήσουν ένα καλύτερο μεροκάματο (κατώτερο του νομίμου) καθώς και «καλύτερες συνθήκες εργασίας». Πιο συγκεκριμένα, στις 18 Απριλίου του 2008, περισσότεροι από 1.500 εργάτες γης, κυρίως από το Μπαγκλαντές, αλλά και από την Ινδία και από τις βαλκανικές χώρες, αρνήθηκαν να εργαστούν και συγκεντρώθηκαν από νωρίς το πρωί στην κεντρική πλατεία της Νέας Μανωλάδας, διεκδικώντας να πληρωθούν άμεσα τα δεδουλευμένα (που σε ορισμένους έφταναν μέχρι και 7 μήνες), καλύτερο μεροκάματο και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Και τότε, σαν απάντηση στα εργατικά αιτήματα, άρχισε η αιματηρή βία. Εμφανίστηκαν ξαφνικά 60-70 άτομα, στην πλειονότητά τους παραγωγοί φράουλας, μαζί με ομάδες τραμπούκων συνεργατών τους, τους επιτέθηκαν και άρχισαν να τους χτυπούν.
«Εικόνες απίστευτης βαρβαρότητας και ντροπής, που αναμένεται να εκθέσουν σύντομα τη χώρα μας διεθνώς, εκτυλίχθηκαν χθες και προχθές με την προκλητική ανοχή και τη στάση της Αστυνομίας, στο “κράτος” της Νέας Μανωλάδας Ηλείας. Θύτες, οι πανίσχυροι οικονομικά “φραουλάδες” της περιοχής και θύματα δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές του ΚΚΕ και οι “άθλιοι” εξεγερμένοι αλλοδαποί εργάτες.» (Ελευθεροτυπία, 21.4.2008). Στο ίδιο ρεπορτάζ, ο ιατροδικαστής του Πύργου Κοσμάς Αλεξίου δήλωσε: «Ζήσαμε σκηνές φρίκης. Σωθήκαμε χάρη στην παρέμβαση των αλλοδαπών εργατών γης. Μας χτυπούσαν δεκάδες άτομα, παραγωγοί φράουλας, και η Αστυνομία απλά κοιτούσε. Ζούμε από θαύμα…».
Στη συνέχεια ακολούθησε πογκρόμ κατά των ξένων εργατών: «…αμέσως μετά τα επεισόδια, οι “φραουλάδες” εξαπέλυσαν ένα άνευ προηγουμένου ανθρωποκυνηγητό σε όλη τη Νέα Μανωλάδα, ξυλοκοπώντας αδιακρίτως όποιον αλλοδαπό έβρισκαν μπροστά τους. Κάποιοι -όπως καταγγέλλεται- έριξαν μέχρι και μασούρια με δυναμίτη (!) στην κεντρική πλατεία του χωριού, ενώ λίγο αργότερα, οπλισμένοι με καραμπίνες “αγανακτισμένοι” παραγωγοί φράουλας άρχισαν να εισβάλλουν στους καταυλισμούς, να πυροβολούν στον αέρα και να δέρνουν τους αλλοδαπούς ζητώντας τους να επιστρέψουν στην εργασία τους και να σπάσουν την απεργία.» (…) « “Ήρθαν κάποιοι έξω από την καλύβα μας στις 4 το πρωί, πυροβόλησαν στον αέρα και άρχισαν να χτυπούν με σίδερα την καλύβα, βρίζοντας και απειλώντας για να γυρίσουμε στα χωράφια. Κάποιοι έφαγαν πολύ ξύλο. Άλλοι αναγκάστηκαν να τρέξουν και να κρυφτούν σαν τα αγρίμια στους διπλανούς λόγγους”, κατήγγειλε στην «Ε» ένας εκ των εργατών από το Μπανγκλαντές. Κι όλα αυτά κάτω από τα προκλητικά αδιάφορα μάτια των αστυνομικών, οι οποίοι όχι μόνο ήταν απλοί παρατηρητές στα γεγονότα, αλλά –σύμφωνα με τις μαρτυρίες των αλλοδαπών και την καταγγελία του βουλευτή του ΚΚΕ στην Αχαΐα, Νίκου Καραθανασόπουλου- “οι αστυνομικοί συμμετείχαν μαζί με τους επιχειρηματίες της περιοχής στον εκφοβισμό και στην προσπάθεια σπασίματος της απεργίας, ακόμη και με τη βίαιη προσαγωγή των αλλοδαπών εργατών μεταβαίνοντας στα θερμοκήπια, προτρέποντας τους εργάτες να δουλέψουν με τη βία”» (Ελευθεροτυπία, ό.π.)
Για τι είδους «καλύβα» μιλάει παραπάνω ο εργάτης από το Μπαγκλαντές;
«Οι συνθήκες εργασίας στα θερμοκήπια της φράουλας μοιάζουν με θάλαμο αερίων. Ιδιαίτερα όταν η εξωτερική θερμοκρασία σκαρφαλώνει και ξεπερνά τους 30 βαθμούς Κελσίου στο εσωτερικό του θερμοκηπίου εκτινάσσεται πάνω από 45 βαθμούς με την ατμόσφαιρα πλέον να είναι αποπνικτική. Οι χώροι στους οποίους διαμένουν οι μετανάστες εργάτες δεν κάνουν ούτε για να σταβλίζονται ζώα, πολλώ δε μάλλον να κατοικούν άνθρωποι. Η εικόνα είναι απελπιστική. Στις κατασκευές – θερμοκήπια που καλλιεργούν τις φράουλες στις ίδιες ακριβώς κατασκευές – παράγκες – θερμοκήπια οι μεγαλοπαραγωγοί στοιβάζουν τους μετανάστες – έξω από το χωριό στα βάθη των αγρών – οι οποίες και αποτελούν τα σπίτια τους. Κάθονται και κοιμούνται σε ξύλινες παλέτες με χαρτόνι για σεντόνι και μοναδικό σκέπαστρο μια κουρελού. Πόσιμο νερό, τουαλέτα, ρεύμα είναι ανύπαρκτες έννοιες. Η ατομική τους υγιεινή και το μπάνιο γίνεται από μια σωλήνα γεώτρησης, καταμεσής στο ύπαιθρο, με τα νερά να λιμνάζουν ακριβώς δίπλα όπου μένουν και να λειτουργούν ως φως, πάνω στο οποίο συνωστίζονται όλων των ειδών τα έντομα. Από το ίδιο νερό, διανθισμένο με κάθε είδους «σαρίδια», πίνουν και μαγειρεύουν. Οι περισσότερο τυχεροί, ελάχιστοι στον αριθμό, διαβιούν κατά εικοσάδες σε εγκαταλειμμένα παλαιά σπίτια και αποθήκες που “άνοιξαν”, για να φιλοξενήσουν ανθρώπους οι οποίοι πληρώνουν με το κεφάλι την παραμονή τους. Έτσι, εκεί που κατοικούσαν ποντίκια, σαύρες και αράχνες δημιουργήθηκε χώρος και για ανθρώπους.» (Ριζοσπάστης, 19.4.2008)
Για τα παραπάνω γεγονότα και γι’ αυτές τις κατοικίες των εργατών βρήκε να πει δυο λόγια και η «δημοκρατική» μας εφημερίδα «Τα Νέα» (20.6.2009), σ’ ένα μικρό κείμενο υπό τον τίτλο: Σε παραπήγματα από νάιλον με μεροκάματα κάτω των 10 ευρώ: «Η υπόθεση που σοκάρει με την αγριότητά της ξαναφέρνει στην επικαιρότητα την περιοχή της Νέας Μανωλάδας, όπου αυτή την περίοδο βρίσκονται και εργάζονται στα χωράφια περίπου 1.000 οικονομικοί μετανάστες. Οι μετανάστες ζουν σε παραπήγματα από νάιλον, κάτω από άθλιες συνθήκες και αμείβονται με μεροκάματα χαμηλότερα των δέκα ευρώ για δέκα και δώδεκα ώρες δουλειάς. Πρόπερσι, αλλά και πέρσι, είχαν γίνει σοβαρά επεισόδια στην περιοχή, όταν οι μετανάστες είχαν διεκδικήσει καλύτερη αμοιβή και συνθήκες δουλειάς, ιδιαίτερα στα φραουλοχώραφα της περιοχής».
Τι συνέβη και τους θυμήθηκαν αναδρομικά Τα Νέα (20.6.2009); Απλώς, ένα …λιντσάρισμα που θορύβησε την κοινή γνώμη και που συνέβη και πάλι στη Νέα Μανωλάδα. Ας δούμε το γεγονός πιο συγκεκριμένα:
Μετά τα παραπάνω γεγονότα με το πογκρόμ του 2008, τα πράγματα στις παραγωγικές σχέσεις δουλοκτητών και δούλων της Νέας Μανωλάδας «εκσυγχρονίστηκαν» από… εγκληματική άποψη. Οι δουλοκτήτες οργανώθηκαν σε συνεργασία με ερασιτεχνικές και επαγγελματικές εγκληματικές οργανώσεις, χρησιμοποιώντας συγχρόνως  κάποιους μεσαιωνικούς θεσμούς της «σοσιαλιστικής» μας  κυβέρνησης, όπως είναι ο θεσμός της «ενοικίασης εργαζομένων» ―θυμηθείτε την υπόθεση Κούνεβα και το «ανεξιχνίαστο έγκλημα» σε βάρος της. Ας αναφέρουμε δύο μόνο επεισόδια αυτού του αιμοσταγούς σίριαλ, που θα μας οδηγήσουν στα τελευταία εγκληματικά γεγονότα ή μάλλον σε κάποια αποκάλυψη τους που έγινε πριν λίγες ημέρες.
Όσον αφορά το πρώτο επεισόδιο, Τα Νέα στις 20.6.2009, δημοσίευσαν ένα ρεπορτάζ για λιντσάρισμα, στο οποίο διαβάζει κανείς και το παραπάνω συνοπτικό κείμενο για τα «παραπήγματα από νάιλον»:
«Σκηνές φαρ ουέστ με θύματα απάνθρωπης βίας δύο μετανάστες από το Μπανγκλαντές εκτυλίχθηκαν προχθές στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας. Πρωταγωνιστές είναι δύο νεαροί αγρότες, οι οποίοι χτύπησαν, έδεσαν και έσυραν τους μετανάστες πίσω από το μηχανάκι τους στους δρόμους της Μανωλάδας, ισχυριζόμενοι ότι εκείνοι είχαν αποπειραθεί να κλέψουν τρία αρνιά από τη στάνη τους. Η Αστυνομία κινητοποιήθηκε έπειτα από τηλεφωνήματα κατοίκων της περιοχής και συνέλαβε τους αγρότες, αλλά και τους μετανάστες.
»Τους γρονθοκόπησαν, στη συνέχεια τους έδεσαν στο δίκυκλο και τους έσυραν σαν ζώα στο κέντρο του χωριού για παραδειγματισμό, επειδή το τελευταίο δεκαήμερο φέρεται να είχαν αφαιρέσει αιγοπρόβατα από το αγρόκτημά τους. Οι κλοπές ωστόσο ουδέποτε είχαν δηλωθεί στις αστυνομικές αρχές…»
Κι ας έρθουμε στο δεύτερο αποκαλυπτικό επεισόδιο της συνεργασίας δουλοκτητών και εγκληματικών οργανώσεων. Προχτές (15.4.2011) δημοσιεύτηκε στο δημοσιογραφικό portal «THEBEST» της Πάτρας και το ακόλουθο ρεπορτάζ υπό τον τίτλο, Ηλεία: Εξαρθρώθηκε κύκλωμα δουλεμπόρων στα φραουλοχώραφα. Παραθέτω αποσπάσματα:
«Ένα ακόμη κύκλωμα μπράβων μαύρης εργασίας που λειτουργούσε στα φραουλοχώραφα της ντροπής στο δημοτικό διαμέρισμα Κουρτεσίου, στην Ανδραβίδα-Κυλλήνης του νομού Ηλείας, εξαρθρώθηκε από το τμήμα Καταπολέμησης Εμπορίας Ανθρώπων της Ασφάλειας Αττικής.» [Καλά, η τοπική αστυνομία πού… βρισκόταν;] «Τους έβαζαν σε παραπήγματα, ξυλοφόρτωναν όσους αντιδρούσαν, τους υποχρέωναν να ψωνίζουν τα υπερτιμολογημένα προϊόντα από αυτοσχέδιο μπακάλικο του δουλέμπορου, ο οποίος γυρνούσε με μια καραμπίνα στα φραουλο-χώραφα και πυροβολούσε στον αέρα όταν έβλεπε τους “δούλους” να χαλαρώνουν την εργασία τους.
»Οι πληροφορίες ανέφεραν ότι ένας Έλληνας κρατά Ρουμάνους στην συγκεκριμένη περιοχή και τους εξαναγκάζει να εργάζονται στη συγκομιδή φράουλας και να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες σε πρόχειρα νάυλον παραπήγματα που είχε φτιάξει εκείνος. Οι αστυνομικοί διαπίστωσαν ότι οι καταγγελίες ήταν πέρα για πέρα αληθινές, επενέβησαν συνέλαβαν τους δράστες και απελευθέρωσαν 10 υπηκόους Ρουμανίας που εργάζονταν σε θερμοκήπια με φράουλες κάτω από την επίβλεψη των δραστών, ενώ ζούσαν σε παραπήγματα από χαρτόνι και πλαστικό.»
Μεταξύ των άλλων, αποκαλύπτεται και η συμφωνία του δουλέμπορου με το δουλοκτήτη για την ενοικίαση των δούλων εργατών γης:
«Την επόμενη μέρα άρχισαν να εργάζονται στη συγκομιδή φράουλας στην ευρύτερη περιοχή, ανάλογα με τις συμφωνίες που έκανε ο 32χρονος Έλληνας, ο οποίος έπαιρνε τα χρήματα από τους ιδιοκτήτες των θερμοκηπίων χωρίς να τους τα αποδίδει και ταυτόχρονα τους υποχρέωνε να εφοδιάζονται, ποτά, τρόφιμα και απαραίτητα προϊόντα από αυτοσχέδιο μπακάλικο που διατηρούσε σε παρακείμενο παράπηγμα, χρεώνοντας τους μεγάλα ποσά για κάθε είδος, ενώ δεν τους επέτρεπε να απομακρυνθούν από τον χώρο.
»Καθημερινά εργάζονταν από τις 07:00 έως τις 16:00 και τους μετέφεραν στην εργασία με μικρό λεωφορείο ενώ κατά της διάρκεια της εργασίας τους επιτηρούσαν οι συλληφθέντες. Όταν κάποια από τα θύματα διαμαρτύρονταν ο Έλληνας και ο Ρουμάνος [προφανώς τραμπούκος βοηθός] τους ξυλοφόρτωναν άγρια και τους υποχρέωναν να εργάζονται. Ο 32χρονος Έλληνας γυρνούσε με ένα κυνηγετικό όπλο και πυροβολούσε στον αέρα κατά διαστήματα, όταν οι «δούλοι», χαλάρωναν την εργασία, προκειμένου να τους εκφοβίσει να συνεχίζουν.»
Μα τι κάνει, θα αναρωτηθεί κανείς, η κυβέρνηση; Τι λέει γι’ αυτά που συμβαίνουν στη Μανωλάδα και γενικά στα φραουλοχώραφα της Ηλείας; Νομίζω πως ο αρμοδιότερος να εκφράσει την άποψη της “σοσιαλιστικής” μας κυβέρνησης είναι ο ίδιος ο αρχηγός της, ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου. Ας ακούσουμε, λοιπόν, τι είπε στις 31.3.2011 για τα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας σε ομιλία του σε ημερίδα του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων με θέμα «Η Ελληνική Γεωργία Καινοτομεί»:
«Φίλες και φίλοι, εντυπωσιάστηκα και εγώ σήμερα και ένιωσα χαρά, θα έλεγα ακόμα και συγκίνηση, γιατί όπως είπε και ο Υπουργός, ο Κώστας Σκανδαλίδης, εδώ υπάρχει πραγματικά ένα δυναμικό ανθρώπων, που όχι μόνο πασχίζουν, όχι μόνο αγαπάνε τη δουλειά τους, αλλά και αναδεικνύουν το τι μπορούμε να κάνουμε.» 
Στη χαζοχαρούμενη αυτή ομιλία του ανέφερε και τις ελάχιστες (4-5) αγροτικές επιχειρήσεις-υποδείγματα που τον «εντυπωσιάζουν» και τον κάνουν να νιώσει «χαρά…, ακόμα και συγκίνηση». Ανάμεσά τους, λοιπόν, έκανε ειδική επαινετική αναφορά στους δουλοκτήτες φραουλοπαραγωγούς της Ηλείας: «Επίσης», ανέφερε,«οι φράουλες στην Ηλεία, ο “κόκκινος χρυσός” της Μανωλάδας και της Βάρδας, κρύβει ανθρώπους πρωτοπόρους και αναπτύχθηκε εκτατικά. Υπήρξαν ειδικές καλλιεργητικές πρακτικές, αλλά οργανώθηκαν συλλογικά και οι παραγωγοί. Επενδύθηκαν μεν χρήματα, αλλά οργανώθηκαν και οι παραγωγοί σε ομάδα.»[βλ. http://www.pasok.gr/portal/resource/contentObject/id/ff726d99-2fe8-40d8-9eca-98af4c39cd54]

Υ.Γ: Καλή (επ)ανάσταση, σύντροφοι! Ας ελπίσουμε πως θα απαλλαγούμε σύντομα απ’ αυτούς τους φονιάδες επιχειρηματίες, απ’ τους τραμπούκους τους και απ’ τους πολιτικούς τους εκπροσώπους.

2 Σχόλια

Filed under "οικονομική κρίση"

Σαν σήμερα 18/4/1932 η Ελλάδα κηρύσσει χρεοστάσιο..από το http://ciaoant1.blogspot.com/2013/04/18041932.html

από το http://ciaoant1.blogspot.com/2013/04/18041932.html

 

 

Διάγγελμα του Βενιζέλου, πρωθυπουργού της Ελλάδας, προς τον λαό, λίγο πριν την επίσημη χρεωκοπία του κράτουςΣας θυμίζει μήπως κάτι, με τους πολιτικάντηδες να δίνουν ψεύτικες ελπίδες στον κόσμο ώστε να τον κρατήσουν ήσυχο, την ίδια ώρα που αυτοί φροντίζουν πως θα τον ρημάξουν;
 
Με αφορμή τη σημερινή «επέτειο» της χρεωκοπίας του 1932, αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» που μιλά για την τότε κατάσταση. Νομίζω αξίζει τον κόπο:
Α’. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΠΕΛΑΓΩΜΑ
Η περίοδος 1931-32 είναι αρκετά δραματική για το λαό και την Ελλάδα. Η κρίση από ‘να μέρος κι η πολιτική των φαυλοκρατικών κυβερνήσεων από τ΄ άλλο, ερήμωσαν πάλι τη χώρα. Τα καπνά κι η σταφίδα έμεναν απούλητα, μαζί με τις εξαγωγές πέφτουν κι οι εισαγωγές. Οι αγρότες πεινούν, οι εργάτες μένουν άνεργοι, όλοι οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε απόγνωση. Οι μόνοι που απολαμβάνουν μακάρια τη ζωή τους και αδιαφορούν για την τραγική αυτή κατάσταση είναι – εκτός από τους νεόπλουτους που δημιούργησε η κυβέρνηση Βενιζέλου – οι ξένοι και ντόπιοι ομολογιούχοι, που μέχρι το 1932 έπαιρναν στο ακέραιο το τοκοχρεολύσιο.
Με την αφαίμαξη όμως αυτή, ο προϋπολογισμός του 1931-1932 θα ‘κλεινε με 1 δις έλλειμμα. Σε έσοδα 8.200 εκατομμυρίων έπρεπε να πάρουν οι ομολογιούχοι 4.400, δηλαδή τα 54%, την προηγούμενη χρονιά είχαν πάρει τα 40%. Για να πληρωθούν τώρα σε χρυσό, δεν αρκούσε το κάλυμμα της τράπεζας και δημιουργόταν άμεσος κίνδυνος να μείνει ο λαός χωρίς ψωμί, γιατί το περισσότερο στάρι εκείνο τον καιρό ερχόταν απ΄έξω. Η πληρωμή, λοιπόν, του τοκοχρεολύσιου θα ΄ταν εγκληματική παραφροσύνη. Εντούτοις, το Σεπτέμβρη του ’31 η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσημα ότι τα τοκομερίδια των ομολογιούχων θα πληρωθούν στο ακέραιο και σε χρυσό. Και για να το πετύχει άρχισε να παίρνει μέτρα, που στρέφονταν κατά του λαού. Στις 8 του Οκτώβρη, γιορτή της Αγίας Πελαγίας, έγινε η δραχμοποίηση των καταθέσεων σε συνάλλαγμα, για να «προστατευθεί» το εθνικό νόμισμα και στην ουσία για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι. Με το μέτρο της δραχμοποίησης ληστεύτηκαν χιλιάδες κόσμου και κέρδισε η Εθνοτράπεζα εκατοντάδες εκατομμύρια, ενώ οτορπιλισμός της δραχμής συνεχιζόταν στη μαύρη αγορά του συναλλάγματος με πρωταγωνιστές τον Μαρή κι άλλα πρωτοπαλίκαρα τουΚόμματος των Φιλελευθέρων.
Εκείνον ακριβώς τον καιρό άρχισε να ξεσπάει απειλητική η λαϊκή αντίδραση. Το προλεταριάτο και οι υπάλληλοι παλεύουν ακούραστα μ΄απεργίες για το ψωμί τους, οι επαγγελματίες κινητοποιούνται κι οι αγρότες κάνουν ομαδικές καθόδους στις πόλεις. Ο Βενιζέλοςμυρίστηκε τον κίνδυνο και επιχείρησε να βγει από το αδιέξοδο. Το Γενάρη του ΄32 απευθύνθηκε στις μεγάλες δυνάμεις και στο ΔΟΕ και παρακαλούσε να του δώσουν πεντάχρονη αναστολή στα χρεολύσια και 50 εκατομμύρια δολάρια για να συμπληρωθούν ταπαραγωγικά έργα. Ο υπουργός των Εξωτερικών στην οικουμενική είχε χαρακτηρίσει το ΔΟΕ «απλούν τεχνικόν σώμα», αλλά ένας οργανισμός που κρατάει στα χέρια του τη ζωή ενός ολόκληρου λαού και οι πρωθυπουργοί πέφτουν στα πόδια του και τον παρακαλούν, δεν είναι καθόλου «απλούν τεχνικόν σώμα», αλλά υπέρτατος, κυρίαρχος και παντοδύναμος αφέντης της χώρας μας. Επίσης ο Βενιζέλοςζήτησε να ‘ρθει στην Ελλάδα κι αντιπρόσωπος της δημοσιονομικής επιτροπής της ΚΤΕ (σ.σ. Κοινωνία των Εθνών) για να κάνει«επιτόπιον έρευνα» και να διαπιστώσει σε πόσο κρίσιμη οικονομική κατάσταση βρισκόταν η χώρα. Στο τέλος τους έδινε την υπόσχεση ότι με το δάνειο που θα του ΄διναν, θα πλήρωνε και τους τόκους των εξωτερικών δανείων.
Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, παλεύοντας τότε κι αυτές να ξεπεράσουν την κρίση που έδερνε τη χώρα τους, δεν έδωσαν καμία σημασία στο διάβημα του Βενιζέλου. Μόνο η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ ευαρεστήθηκε με τα πολλά να μας στείλει σαν αντιπρόσωπό της τον σέρ ‘Οτο Νιμάγερ για να κάνει έλεγχο στα οικονομικά της χώρας μας. Ο Νιμάγερ, πρώην υπουργός των Οικονομικών, ήταν τότε διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας. Ήρθε στην Ελλάδα, έλεγξε τα έσοδα και τα έξοδα κι έφυγε κάνοντας μια έκθεση στο συμβούλιο της ΚΤΕ, στην οποία σύσταινε να μας ελεήσουν μονάχα με μια χρονιάτικη αναστολή του χρεολύσιου και το αντίστοιχο πόσο να διατεθεί για τα παραγωγικά έργα μαζί μ΄ένα δάνειο από 10 εκατομμύρια δολάρια. Η δημοσιονομική επιτροπή τηςΚΤΕ, που συνήρθε στο Παρίσι, χαρακτήρισε σαν επείγουσα την ανάγκη ενός δανείου για τα τοκοχρεολύσια, όμως μόλις και μετά βίας και με χίλιες δυο επιφυλάξεις και υποδείξεις αναγνώρισε ότι επιβάλλεται η προσωρινή ανακούφιση της Ελλάδας από τα εξωτερικά χρέημ΄αναστολή των χρεολυσίων για ένα χρόνο! Αλλά επειδή πάνω στο τελευταίο αυτό ζήτημα η ελληνική κυβέρνηση είχε φέρει από την αρχή αντιρρήσεις, το συμβούλιο της ΚΤΕ κηρύχτηκε τελικά αναρμόδιο και μας παρέπεμψε να συνεννοηθούμε απευθείας με τους ομολογιούχους. Ο Μαρής, που βρισκόταν τότε στο Παρίσι για να υπερασπίσει τα συμφέροντα της Ελλάδας, ομολόγησε αργότερα ότι τα μέλη της δημοσιονομικής επιτροπής προσπαθούσαν να βρουν κάποια προσωρινή λύση για να τη συνδυάσουν με έλεγχο πάνω στα οικονομικά μας, σαν να μην ήταν αρκετός ο ΔΟΕ.
Είχε όμως περάσει πια η εποχή του ’97. Η φάρα του Γκλίξμπουργκ ήταν τότε μακριά από την Ελλάδα. Στην πατρίδα μας είχε πια αναπτυχθεί ένα πολυάριθμο προλεταριάτο, αρκετά ώριμο πολιτικά, που συγκλόνιζε την περίοδο εκείνη με τις απεργίες και τις διαδηλώσεις του τοαστοτσιφλικάδικο οικοδόμημα. Το ΚΚΕξεπερνώντας την κρίση του, πλούσιο πια σε πείρα και μονολιθικό ιδεολογικά, άρχιζε να αναδείχνεται αρχηγός των εργαζομένων της πόλης και του χωριού. Γι αυτό μια απόπειρα της κυβέρνησης για την επιβολή καινούργιουβαρύτερου ελέγχου ήταν όχι μόνο καταδικασμένη, αλλά θα απειλούσε ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό οικοδόμημα των αστοτσιφλικάδων.
Μπροστά σ΄αυτή την απελπιστική κατάσταση ξεκινάει ο ίδιος ο Βενιζέλος και πηγαίνει στη Γενεύη. Κάνει μια δραματική έκκληση στοσυμβούλιο της ΚΤΕ, αλλ΄αυτό περιορίζεται μόνο να λάβει σε υπό σημείωσιν τη γνώμη της δημοσιονομικής επιτροπής και παραπέμπει πάλι την ελληνική κυβέρνηση στους ομολογιούχους. Για καινούργιο δάνειο ούτε συζήτηση δεν μπορούσε να γίνει. Εν τω μεταξύ η κατάσταση τραβάει όλο και στο χειρότερο. Στις 25 του Μάρτη γίνεται μια μεγάλη σύσκεψη υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας και με σκοπό να μελετηθεί η οικονομική κατάσταση και τα μέτρα που πρέπει να παρθούν. Ανάμεσα στους συσκεπτόμενους βρίσκονται πολλοί υπεύθυνοι για το κατάντημα του τόπου. Οι καταχρήσεις, η κερδοσκοπία και οι ρεμούλες γίνονται το πιο συνηθισμένο φαινόμενο. Η διαφθορά κι η ηθική εξαχρείωση της κυβερνητικής κλίκας φτάνει στο κατακόρυφο. Νόθεψαν ακόμα και το κινίνο, πράξη αρκετά χαρακτηριστική για τη σαπίλα που βασίλευε ανάμεσα στην παράταξη που κυβερνούσε τη χώρα.
Β’. Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ
Επόμενο ήταν κάτω απ΄αυτές τις συνθήκες να μεγαλώνει η απόγνωση κι η αγανάκτηση του λαού. Ο κόσμος άρχισε να κάνει γιουρούσι στους φούρνους. Οι πορείες πείνας πλήθαιναν καθημερινά. Ο Βενιζέλος έπρεπε να διαλέξει. Ή τα τοκομερίδια ή το ψωμί του λαού.Τελικά πήρε την απόφαση, αφού πρώτα ειδοποίησε το ΔΟΕ, ν΄αναστείλει τα χρεολύσια των εξωτερικών δανείων και να πληρώσει τατοκομερίδια σε δραχμές. Μα κι οι δραχμές δεν ήταν εύκολο να οικονομηθούν. Οι κρατικές εισπράξεις το 1929-30 έφτασαν τα 9.242εκατομμύρια. Το 1932-33, παρόλες τις καινούργιες φορολογίες, θα ΄φταναν σε 7.779 εκατομμύρια. Με την υποτίμηση της δραχμής οι ομολογιούχοι θα ΄παιρναν κάπου 6.000 εκατομμύρια. Για να σώσει την «πίστη» της χώρας, η κυβέρνηση επέβαλε, κάτω από τόσο τραγικές συνθήκες, καινούργιες φορολογίες 740 εκατομμυρίων, χωρίς να σωθεί μ΄αυτά η κατάσταση.
Και τότε- 16.4.1932 – ο Μαρής έστειλε ένα γράμμα στο ΔΟΕ και του δήλωνε ότι η κυβέρνηση ήταν αναγκασμένη να κηρύξει από την 1η του Μάη προσωρινό χρεοστάσιο και για τους τόκους. Έτσι, ήρθε η καινούργια χρεοκοπία. Η κυβέρνηση, όμως, που δεν μπορούσε να ανεχτεί το στίγμα, έδωσε εντολή στους αντιπροσώπους της στο Λονδίνο και το Παρίσι να ‘ρθουν σ΄επαφή με τους ομολογιούχους για ναρυθμίσουν το ζήτημα. Ο Μιχαλακόπουλος, υπουργός των Εξωτερικών, δήλωσε στη δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ ότι θα δεχόταν πρόθυμα να ‘ρθουν «αμερόληπτοι» διαιτητές και να ελέγξουν ίσαμε ποιό βαθμό μπορούμε να πληρώσουμε τα τοκομερίδια, «αφούπροαφαιρεθούν τα απαιτούμενα για το primum vivere του ελληνικού λαού». Την ίδια θέση έπαιρνε κι ο Παπαναστασίου. Όλοι ήταν πρόθυμοι να καταδικάσουν το λαό να ζει μ΄ένα ξεροκόμματο, για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι. Αυτοί όμως ήταν ανένδοτοι και τα ζητούσαν όλα ή τίποτε.
Αυτή την εποχή, ο Μαρής υποχρεώθηκε να φύγει από το υπουργείο των Οικονομικών σχεδόν με τη βία. (Είχε μπει μέσα, καθώς λένε,ξυπόλυτος και βγήκε με καντάρια χρυσάφι). Η Εθνοτράπεζα στις κρίσιμες εκείνες για τα συμφέροντά της στιγμές έβαλε απόλυτα δικό της υπουργό, τον Βαρβαρέσο, που προκαλεί αμέσως την άρση της σταθεροποίησης, σχεδόν τυπική γιατί την είχε από καιρό προκαλέσει η μαύρη αγορά του συναλλάγματος. Έτσι, επιβάλλεται πάλι η αναγκαστική κυκλοφορία. Στην έκθεσή του πάνω στον προϋπολογισμό του 1932-33, ο Βαρβαρέσος θέλησε να δικαιολογήσει τη χρεοκοπία. Τα ελλείμματα, είπε, δεν μπορούμε πια να τ΄αποφύγουμε με φορολογίες. Με περικοπές των εξόδων – σε βάρος κυρίως των μισθωτών – μόνο 480 εκατομμύρια οικονομήσαμε. Γι΄αυτό είναι αναπόφευκτο να καταφύγουμε στην ελάττωση των ποσών που διαθέτουμε για την υπηρεσία του δημόσιου χρέους, επειδή μας απορροφούν τα 55% του προϋπολογισμού και μάλιστα σε συνάλλαγμα. Γι΄ αυτό η κυβέρνηση βρέθηκε «εις την αναπόδραστον ανάγκην» να δώσει την άδεια στον υπουργό των Οικονομικών να αναστείλει τα χρεολύσια των εξωτερικών δανείων και τον τόκο «εν όλω ή εν μέρει». Σκόπευαν οπωσδήποτε να πληρώσουν ένα μέρος από τους τόκους. Στον προϋπολογισμό όμως δεν έγραφαν ακριβώς το ποσό, ελπίζοντας να το μεγαλώσουν οπωσδήποτε με τους φόρους. Έτσι αύξησαν κατά 25% τη φορολογία στα εισαγόμενα εμπορεύματα κι ενώ η κατάσταση ήταν κάτι παραπάνω από τραγική, οι Έλληνες πολιτικοί βρίσκονταν σ΄αδιάκοπη κίνηση και συγκίνηση και τους απασχολούσε αποκλειστικά το ζήτημα της πληρωμής των ομολογιούχων. Παντού είχαν φουντώσει οι σχετικές συζητήσεις. ΟΜιχαλακόπουλος, ο Παπαναστασίου κι ο Καφαντάρης υποστήριζαν να τους πληρώσουμε με τα καπνά μας. Οικονομολόγοι, πολιτικάντες, τραπεζίτες, όλοι έγραφαν και υπόδειχναν κάποιον τρόπο πληρωμής και κανένας δεν υποστήριξε να μην πληρώσουμε τίποτα.
Η οικονομική κρίση άρχισε να εξελίσσεται και σε πολιτική και οικονομική χρεοκοπία, να μεταβάλλεται σε γενική χρεοκοπία του αστοτσιφλικάδικου κόσμου. Ο Βενιζέλος, αντιμετωπίζοντας την πολιτική του χρεοκοπία και τη λαϊκή κατακραυγή, επιχείρησε μια πολιτική μανούβρα. Παραιτήθηκε κι ανέβηκε πρωθυπουργός ο Παπαναστασίου. Σε τέτοιες όμως στιγμές κι η δημαγωγία μπορεί να καταντήσει επικίνδυνη για την κυρίαρχη τάξη. Γι αυτό κι ο αρχηγός των Εργατοαγροτικών διώχτηκε μέσα σε μια βδομάδα κι ανέβηκε πάλι στην κυβέρνηση ο Βενιζέλος, με υπουργό των Οικονομικών τον Βαρβαρέσο. Στις 10 Αυγούστου ψηφίστηκε ο νόμος τηςδραχμοποίησης. Η άρση της σταθεροποίησης κι η δραχμοποίηση έδιναν το δικαίωμα στις τράπεζες να ληστέψουν άλλη μια φορά τον κόσμο. Η Κτηματική Τράπεζα-θυγατέρα του Χάμπρο και της Εθνικής – έκανε τους μικροϊδιοκτήτες να βρεθούν από τη μια μέρα στην άλλη με διπλάσιο περίπου χρέος.
Γ’. ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΕΙΣ
Συγχρόνως άρχισαν πάλι, οι συνεννοήσεις με τους ξένους ομολογιούχους. Ο Βαρβαρέσος έφυγε για την Ευρώπη κι υστέρα απόμακριές διαπραγματεύσειςσυμφώνησαν το Σεπτέμβρη του 1932 να πληρω­θούν 30% των τόκων για το 1932-33, κι αν βελτιωνόταναργότερα ή κατάσταση, να πάρουν 35%. Από το Δεκέμβρη όμως του ίδιου χρό­νου, η τότε κυβέρνηση άρχισε να παρακαλεί με υπόμνημα της τους ξένους να μην κρατήσουν το παραπάνω ποσοστό, γιατί ή κατάσταση είχε επιδεινωθεί. Οι ομολογιούχοι έκαναν πώς υποχωρούν, αλλά ο ΔΟΕ, βάσει της συμφωνίας, είχε κατακρατήσει σε δραχμές -από τις υπέγγυες προσόδους– ολόκληρο το 35% και αρνήθηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα τη διαφορά του 5% ! Επίσης, ο ΔΟΕ υπολόγισε το πο­σοστό σε χρυσές κι όχι σε χάρτινες λίρες, κερδίζοντας έτσι σημαν­τική διαφορά σε βάρος της Ελλάδας. Η κυβέρνηση κατάφυγε σε διαιτητή, αλλά η απόφαση του δεν βγήκε ακόμα. Κοντά σ’ αυτά, ή εγγλέζικη κυβέρνηση μας υποχρέωσε να υπογράψουμε μια συμφω­νία με το αγγλικό θησαυροφυλάκιο, σύμφωνα με την οποία αναλαβαίναμε να πληρώσουμε 3.767.548 φράγκα, πού το μοιράστηκαν ή Αγγλία κι ή Γαλλία σαν αποζημίωση για τα ποσά πού είχαν ξοδέ­ψει όταν εγγυήθηκαν το δάνειο του 1898. Τότε ακριβώς κι οι ομο­λογιούχοι μετάνιωσαν πού δέχτηκαν το 30% και δεν τα ‘παιρναν ζη­τώντας περισσότερα. Και ξαναρχίζουν πάλι συνεννοήσεις ατελείω­τες και καταθλιπτικές για τη χώρα. Όλοι σχεδόν οιαστοί οικονο­μολόγοι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι μια ανοιχτή χρεοκο­πία θα κατάστρεφε την πίστη και τα οικονομικά της ΕλλάδαςΌχι όμως μία αλλά εκατό φορές να λέγαμε στους ομολογιούχους ότι δεν έχουμε να τους πληρώσουμε, πάλι δεν θα παθαίναμε την οικονομική, εθνική και ηθική ζημιά πού πάθαμε με τις ατέλειωτες κι εξευτε­λιστικές για την αξιοπρέπεια της χώρας μας συζητήσεις.
Εν τω μεταξύ, το Σεπτέμβρη του 1932 έγιναν εκλογές και στις 4 Νοέμβρη ανάλαβε πρωθυπουργός ο Τσαλδάρης, με υφυπουργό των Οικονομικών τον Μ. Ευλάμπιο. Το Δεκέμβρη έγινε υπουργός των Οικονομικών ο Κ. Αγγελόπουλος. Η οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση δεν είχε βελτιωθεί καθόλου. Η κερδοσκοπία οργίαζε κι ο τιμάριθμος από 15 πού ήταν το 1931 ανέβηκε στα 20 το ’32. Αυτή, λοιπόν, την περίοδο ο Αγγελόπουλος αποτέλεσε μια μεγάλη εξαίρεση, ανάμεσα στους φαυλοκράτες πολιτικούς. Και παλιά τα είχε βάλει, με το ΔΟΕ και στην Κτηματική Τράπεζα κήρυξε τον πόλεμο κι αργότερα στην τεταρτοαυγουστιανή δικτατορία ήταν ο πρώτος αστός πολιτικός που εξορίστηκε από τον Μεταξά. Μόλις ανάλαβε το υπουρ­γείο δήλωσε αμέσως ορθά-κοφτά και μ’ επιμονήότι δεν πρέπει να πληρώσουμε όχι 30% αλλά ούτε πεντάρα στους ξένους και ντόπιους ομολογιούχους. Σε λίγες μέρες ο Αγγελόπουλοςδιώχτηκε από το υ­πουργείο, ασφαλώς με την επέμβαση «εξωελληνικών» παραγόντων.
Τον αντικατέστησε ο τραπεζίτης Σπύρος Λοβέρδος και στις ε­φτά μέρες πού ‘κανε υπουργός, πρόλαβε να πληρώσει αμέσως το 30%στους ομολογιούχους και να μαδήσει τη χώρα από το αναιμικό της συναλλαγματικό απόθεμα. Στις 16 του Γενάρη έπεσε ο Τσαλ­δάρης κι ήρθε ο Βενιζέλος με υπουργό των Οικονομικών τον Καφαντάρη. Ο αρχηγός όμως των Προοδευτικών δεν πρόλαβε να εξ­αγγείλει το καινούργιο πρόγραμμα του, γιατί στις εκλογές της 5ης του Μάρτη ξαναπήρε την εξουσία ο Τσαλδάρης, με υπουργό των Οικονομικών τον Λοβέρδο. Οι Λαϊκοί μόλις ανέβηκαν στην κυβέρ­νηση κάλεσαν τους ομολογιούχους να κάνουν αυτοψία στη χώρα μας για να αντιληφθούν την οικονομική της κατάσταση. Αυτοί όμως υπόδειξαν σαν αρμόδια την ΚΤΕ και η κυβέρνηση άρχισε τότε να παρακαλεί τηνΚοινωνία των Εθνών να ‘ρθει μια δημοσιονομική επιτροπή. Τότε ο Καφαντάρης σε μια αγόρευση του για τον προϋ­πολογισμό του ’33-’34 επιτέθηκε στην κυβέρνηση για την πρόσκλη­ση δημοσιονομικής επιτροπής κι εξήγησε ότι την επέμβαση της ΚΤΕ δεν την ήθελε όχι από έλλειψη ευλάβειας στο θεσμό, αλλά γιατί «εξ επισήμων ανακοινώσεων και άλλων σχετικών στοιχείων είχε πεισθεί ότι ή ΚΤΕ δεν επείχε θέσιν τρίτου εις την υπόθεσιν των χρεών, άλλ’ είχαν άμεσον και απροκάλυπτον είς αυτήν ενδιαφέρον στρεφόμενον υπέρ των ομολογιούχων». Πρότεινε δε να ‘ρθει ή κυ­βέρνηση σε απευθείας συνεννόηση με τους ομολογιούχους και να τους πληρώσουμε με ταπροϊόντα μας.
Τελικά, ή επιτροπή της ΚΤΕ ήρθε το Μάη και μετά τις έρευνές της έκανε σχετική έκθεση, στην όποια λέει ότι για να πληρώσει ή Ελλάδαπρέπει ν’ αναπτύξει τις εξαγωγές και τα εμβάσματα και να ελαττώσει τις εισαγωγές της! Τον Ιούνη του 1933 συνήλθε στο Λον­δίνο ηδημοσιονομική επιτροπή για να εξετάσει την έκθεση και ν’ ακούσει τον Λοβέρδο και τον Μάξιμο πού είχαν πάει κι αυτοί στο Λονδίνο για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα της Ελλάδας και να πετύχουν μια συνεννόηση με τους ομολογιούχους. Αυτοί όμως αρνή­θηκαν να συζητήσουν με τους Έλληνες αντιπροσώπους, ζητώντας 271/2% για το 1933-34 και 371/2% για τον άλλο χρόνο, ενώ η ελληνική κυβέρνηση πρόσφερε 221/2% και 271/2% (η διαφορά ήταν 600 εκα­τομμύρια δραχμές). Η πρόταση να λύσει τη διαφορά ένας διαιτη­τής,απορρίφτηκε χωρίς συζήτηση και περιφρονητικά από τους ομολογιούχουςΤότε οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν και πάλι.
   Στον Λοβέρδο και τον Μάξιμο η δημοσιονομική επιτροπή «σύ­στησε» να βάλουν καινούργιους φόρους για να πληρώσουν τους ξέ­νους. Οι δυο υπουργοί αποχαιρέτησαν την επιτροπή με την υπόσχεση ότι θα εξασφαλίσουν τους τόκους των ομολογιούχων και μάλιστα ανάφεραν στην επιτροπή τι είδους και πόσους φόρους θα βάλουν στο λαό, για να το πετύχουν. Κι έτσι γύρισαν πίσω στην Ελλάδα αποφασισμένοι να εξευμενίσουν με κάθε μέσο τους κατόχους ομολο­γιών και τέτοιοι κάτοχοι -εν παρενθέσει- ήταν κι ο Λοβέρδος κι οΜάξιμος.
«Ίσως επί του σημείου τούτου η στάσις της Ελλάδος θα έπρε­πε να ήτο περισσότερον αποφασιστική…», γράφει ο Άγγελος Αγ­γελόπουλος,γιατί τον ίδιο καιρό οι Τούρκοι κι οι Γερμανοί αρνή­θηκαν κάθε πληρωμή και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν διαμαρ­τυρήθηκαν καθόλου.
Δ’. Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ
Η καινούργια επαφή έγινε το Σεπτέμβρη του ’33 κι οι διαπραγμα­τεύσεις τράβηξαν πολύ καιρό. Αύτη ήταν ή κλασική τους μέθοδος.Κερδοσκοπούσαν στην αγορά μ’ αυτό τον τρόπο και συγχρόνως μας εκβιάζανε τελικά να υποχωρήσουμε, γιατί αυτή ή εκκρεμότητα τωνσυνεννοήσεων νέκρωνε την οικονομική ζωή της χώρας. Έτσι επαναλαμβάνεται η ιστορία του ’97Πάλι η πατρίδα μας βρίσκεται σε αγωνία περιμένοντας την απόφαση των εκμεταλλευτών της. Τότε η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ, για να επηρεάσει τις συζητή­σεις προς όφελος των ομολογιούχων και να εκβιάσει έτσι τη λύση δίνοντας ένα γερό όπλο στους τοκογλύφους και μια εύκολη δικαιο­λογία στον Λοβέρδο, δημοσίεψε μια έκθεση, με την οποία διαπιστώνει βελτίωση στη δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας. Με παρόμοιες πιέσειςεκβιασμούς και παρασκηνιακές ενέργειες υπο­γράφτηκε, τέλος, το Νοέμβρη, μια συμφωνία για δυο χρόνια. Ταχρεολύσια αναστέλλονταν για δυο χρόνια κι από τους τόκους θα πλη­ρώναμε 271/2% το 1933-34 και 33% το 1934-35. 0ι τόκοι μόνο του δα­νείου του 1898 θα πληρώνονταν στο ακέραιο. Η πληρωμή θα γινόταν με συνάλλαγμα του Λονδίνου ή της Νέας Υόρκης κι η ελληνική κυβέρνηση θα ‘γραφε στον προϋπολογισμό της το σύνολο των τόκων, που θα το ξαναδανειζόταν τάχα από το ΔΟΕ, καταθέτοντας τουίσο ποσό άτοκα γραμμάτια σε δραχμές. Ο Λοβέρδος, για να συγκεν­τρώσει το ποσοστό πού συμφώνησε, έβαλε σ’ ενέργεια δεκάδες και­νούργια φορολογικά νομοσχέδια, όλα σε βάρος του λαού, ενώ ο ίδιος, όπως ξεσκεπάστηκε τότε στις εφημερίδες, είχε επιχειρήσει να δια­φύγει με διάφορους αθέμιτους τρόπους τη φορολογία.
Η συμφωνία πρόβλεπε καινούργιες διαπραγματεύσεις στις αρ­χές του 1935 για τα επόμενα χρόνια. Γι’ αυτό και το Φλεβάρη πήγε στο Λονδίνο ο Πεσμαζόγλου, καινούργιο οικονομολογικό αστέρι της πλουτοκρατικής κλίκας. Πρόεδρος τότε του συμβουλίου τωνομολογιούχων ήταν ο σερ ΄Οστεν Τσάμπερλεν, αδερφός του κατόπιν πρωθυπουργού Νέβιλ Τσάμπερλεν. Η πολιτική των δυο αδελφών είναι μια ατέλειωτη αλυσίδα από εξευτελισμούς και προδοσίες μικρών και μεγάλων λαών. Στο πρόσωπο τους, το εγγλέζικο χρη­ματιστικό κεφάλαιο είχε αποκτήσει τους χαρακτηριστικότερους εκπροσώπους του για μια ολόκληρη εποχή. Μόλις άρχισαν οι συν­ομιλίες, οι ομολογιούχοι ζήτησαν 50%. Ο Πεσμαζόγλου πρόσφερε 35%. Αυτοί, αρνήθηκαν κι έτσι οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν. Η ελληνική κυβέρνηση -κάτω από τη λαϊκή πίεση- δήλωσε τότε στους ομολογιούχους ότι θα τους πλήρωνε τα τοκομερίδιατους πού έληγαν την 1η του Απρίλη, με ποσοστό 35%. Ο ΔΟΕ διαμαρτυρή­θηκε αμέσως γιατί έτσι ή κυβέρνηση παραβίαζε το νόμο του 1898και, καθώς τις είχε στο χέρι, κατακράτησε όλες τις υπέγγυες προσ­όδους υπολογίζοντας τόκους και χρεολύσια για όλα τα δάνεια πού ήταν κάτω από τον έλεγχο του. Συγχρόνως με τη διαμαρτυρία και το πραξικόπημα του ΔΟΕ, άρχισαν αλλεπάλληλα διπλωματικά δια­βήματα από τις ενδιαφερόμενες κυβερνήσεις, ενώ το συμβούλιο των ομολογιούχων στο Λονδίνο λυσσασμένο σύσταινε στα μέλη του να μη δεχτούν να εισπράξουν το 35%. Έπεσαν όλοι πάνω στη φτωχή μας χώρα να την πνίξουν. Παρ΄ όλα αυτά, όμως, το 52% των ομολογιούχων έτρεξαν να εισπράξουν το 35% και για τα υπόλοιπα έχει ο θεός. Και πράγματι ο θεός των τοκογλύφων, ενσαρκωμένος στο πρόσωπο του Γκλίξμπουργκ, τους βοήθησε.
Ε. ΈΡΧΕΤΑΙ Ο ΓΚΛΙΞΜΠΟΥΡΓΚ
Σ΄όλο αυτό το διάστημα, άλλες κύριες ασχολίες του Λαϊκού Κόμματος ήταν οι επιστημονικές καλπονοθεύσεις και η συστηματική ρουσφετολογία. Πάνω στο δημόσιο ταμείο είχαν ριχτεί μ΄άγριες διαθέσεις οι φίλοι του κόμματος, που τόσα χρόνια είχαν μείνει μακριά από την εξουσία. Ο Τσαλδάρης, περισσότερο κατάλληλος για δικολάβος παρά για αρχηγός κόμματος, ξόδευε όλη την, όχι και τόσο πληθωρική, ζωτικότητά του σε επιφυλάξεις, σοφίσματα και σε διάφορου συνδυασμούς που σοφιζόταν για ν’ αντιμετωπίσει, την αντιπολίτευση και τις γκρίνιες των φίλων του πού τρώγονταν σαν τα σκυλιά.
Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα δύο αστοτσιφλκικάδικα μπλοκ οξύνονται και παίρνουν τη μορφή ανοιχτής ένοπλης σύγκρουσης το Μάρτη του ’35. Το «αντιβενιζελικό» κράτος – εφεύρεση του Μεταξά – παρόλη την τρομοκρατία που ξαπόλυσε όταν επιβλήθηκε, δεν κατάφερε να πνίξει το λαϊκό κίνημα. Οι εκλογές του Ιούνη του ’35 φανερώνουν ότι οι λαϊκές μάζες αρχίζουν να χειραφετούνται πια από την επιρροή των πλουτοκρατικών κομμάτων και να προσανατολίζονται προς τ΄αριστερά. Η κατάσταση αυτή αρχίζει να καταντάει αρκετά επικίνδυνη για την ντόπια πλουτοκρατία και πολύ επιζήμια για τους ξένους κεφαλαιούχους, που θα επιθυμούσαν να ασχολιέται ο ελληνικός λαός με τα «ειρηνικά» του έργα και να μην καταγίνεται τόσο πολύ στην πολιτική. Και τότε όλοι οι αντιδραστικοί πλουτοκρατικοί κύκλοι του εσωτερικού και του εξωτερικού, με πρώτη την Εθνοτράπεζα, με τις συμβουλές και την έγκριση τουΒενιζέλου, με την ανοχή των ψευτοδημοκρατικών κομμάτων και με τις ευλογίες και τα χειροκροτήματα των ομολογιούχων, άρχισαν να κηρύχνουν την πολιτική της «συμφιλίωσης». Όργανο για την πραγματοποίησή της θα ΄ταν ο δεύτερος Γεώργιος Γκλίξμπουργκ, που τον τάιζε δώδεκα ολόκληρα χρόνια ο Χάμπρο. Φτάνει να ‘ρχόταν ο βασιλιάς για να αγαπηθούν βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί και να ζήσει ο λαός ευτυχισμένος.
Επειδή, όμως, ο λαός με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση των αντιφασιστικών δημοκρατικών του δυνάμεων έδειξε την ακλόνητη διάθεσή του να υπερασπίσει τις δημοκρατικές του ελευθερίες, ανάλαβε να κανονίσει τα περαιτέρω αυτοχειροτονηθείς σε αντιβασιλιά Γ. Κονδύλης, με το διαβόητο δημοψήφισμα που οργάνωσε το Νοέμβρη του ’35.
Κι έτσι η Ελλάδα απόχτησε πάλι βασιλιά και σε λίγο και «εθνικό» κυβερνήτη, οι ομολογιούχοι εξασφάλισαν, όπως θα δούμε, τοποσοστό που ζητούσαν και τον ελληνικό λαό ανάλαβε να τον επαναφέρει στα ειρηνικά του έργα ο Μανιαδάκης.
POSTED BY CIAOANT1 AT 9:39 AM

Σχολιάστε

Filed under "οικονομική κρίση"

To Wake Up Cyprus σας προσκαλεί το Σάββατο 20 Απριλίου 2013 ώρα 18.00 στη Δημοσιογραφική Εστία Λεωφόρο ΡΙΚ σε εκδήλωση ανοικτό διάλογο με τον Δημήτρη Καζάκη

ProsklisiKazaki

Σχολιάστε

Απρίλιος 17, 2013 · 10:48 μμ

Πως προέκυψαν τα 5.5 επιπλέον ΔΙΣ και από τα 17.5 δις πήγαμε έτσι απλά στα 23 ΔΙΣ ;; Πάρα πολύ αξιόπιστη πληροφορία από άνθρωπο που γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις

Μια πληροφορία εκ των έσω που απέκτησα και θεωρώ πάρα πολύ έγκυρη χωρίς όμως να μπορώ να την επιβεβαιώσω προσωπικά εκτός του ότι το άτομο που την μετέφερε είναι απολύτως αξιόπιστο

Αναρωτιόνται όλοι πως από τα 17.5 Δις στα ξαφνικά και από το πουθενά η λεγόμενη «βοήθεια» που θα πάρει η Κύπρος εκτοξεύθηκε στα 23 ΔΙΣ εν μια νυχτί

Πριν αναφέρω την πληροφορία να αναφέρω τα εξής

όταν έγινε το κτύπημα από το Eurogroup και το ξεκάθαρο κλέψιμο περίπου 3 δις ειδικά από Ρώσους μεγιστάνες μεγαλοκαταθέτες αυτό που δεν μπορούσα να αντιληφθώ μετά από λίγες μέρες είναι το ότι από μέρους τους δεν ακούστηκε κιχ

Αν ας πούμε κάποιος έκλεφκε πχ τον γνωστό μας κυπρέο Φανιέρο υπάρχει περίπτωση ο Φανιέρος να μεν στείλει πεντέξι χαμερ με 4 φουσκωτούς στο καθένα να καθαρίσουν για την κλεψιά;

Δεν υπάρχει έτσι περίπτωση

Ειδικά στην περίπτωση μας που έχουμε να κάνουμε με ρωσική μαφία με αδίστακτους ανθρώπους δισεκατομμυριούχους

Πως είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να άφησαν την κωλοτρυπίδα της μεσογείου και τον μουχτάρη της έναν πουλημένο πολιτικό νανίσκο όπως τον αναστασιάδη και τα τσουράκκια τους να τους κλέψουν;;;;;

Η απάντηση τελικά μάλλον βρέθηκε….

Πολύ απλά και χωρίς να το πάρει χαπάρι κανένας οι ρώσοι μεγιστάνες απλά απέτρεψαν την κλεψιά

Τι έγινε;

Μετά το κλείσιμο των τραπεζών στις 15 Μαρτίου 2013  και ίσως την ίδια μέρα που έγινε η χολυγουτιανή επιχείρηση εφοδιασμού με κοντέινερ της Κεντρικής Τράπεζας με 5 δις η αξιόπιστη πληροφορία λέει ότι οι ρώσοι μεγιστάνες έστειλαν μπράβους κυριολεκτικά και απειλώντας θεούς και δαίμονες έσυραν τραπεζίτες δικηγόρους και οιονδήποτε χρειαζόταν και απλά έβγαλαν τα δισεκατομμύρια τους έξω  ενώ ήταν κλειστές οι τράπεζες

αυτά λένε οι πληροφορίες είναι τα έξτρα 5.5 δις που κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει πως προέκυψαν και φτάσαμε στα 23 ΔΙς

αλήθεια;

ψέματα;

ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματα του

πάντως μπορείτε να πιστέψετε φυσικά τον αναστασιάδη και την συναπαρτζιά  του που μέχρι τώρα σας είπε αλήθκειες

μιλάμε για απίστευτα γεγονότα και δυστυχώς έπονται πολύ χειρότερα

2 Σχόλια

Filed under "οικονομική κρίση"

Σύμφωνα με την «ελευθεροτυπία» αθηνών ο Σαρρής και ο Αναστασιάδης είναι στην λίστα των 6000 που έβγαλαν περίπου 4 δις ευρώ λίγες μέρες πριν το Eurogroup και ακόμα ο Γενικός Εισαγγελέας που χαμογελαστός μας είπε πόσο φυσικό ήταν να αναστείλει ποινική δίωξη κατά του γιού του ακόμα κάθεται χαμογελαστός… ακόμα πιστεύεις ότι θα σε σώσουν νόμοι και «θεσμοί»;

 

 

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=356799

Ηλεκτρονική Έκδοση enet.gr, 08:08 Πέμπτη 11 Απριλίου 2013
Σαρρής-Αναστασιάδη μετέφεραν χρήματα πριν το «κούρεμα»

Τη λίστα των χιλιάδων καταθετών που μετέφεραν χρηματικά ποσά εκτός Κύπρου λίγες ημέρες πριν το πρώτο Eurogroup της 14ης Μαρτίου έδωσε στο φως τηλεοπτικός σταθμός του νησιού. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, περιλαμβάνονται σε αυτήν τα ονόματα του πρώην υπουργού Οικονομικών Μιχ.Σαρρή και της κόρης του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας Έλ.Αναστασιάδη.

Μιχάλης Σαρρής (YIANNIS KOURTOGLOU / AFP)

Στη λίστα των 6.000 καταθετών που μετέφεραν συνολικά περισσότερα από 4 δισ. ευρώ αναφέρθηκε το τηλεοπτικό δελτίο του Μέγκα-Κύπρου. Χωρίς να δείξει τα ποσά που διακινήθηκαν κατ’άτομο και χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένα ονόματα, παρουσίασε μέσα από τα πλάνα της λίστας το όνομα της κόρης του Νίκου Αναστασιάδη και του μέχρι πριν από λίγες ημέρες υπουργού Οικονομικών Μιχάλη Σαρρή.

(Πηγή:ΑΜΠΕ)

ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙΣ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ – ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙΣ;;;

https://osr55.wordpress.com/2009/04/19/κατασκευάζοντας-συγκατάθεση/

Απριλίου 19, 2009 · 10:04 μμ | Επεξεργασία
↓ Jump to Comments
Κατασκευάζοντας συναίνεση- Μπορείς να πολεμήσεις μόνο όταν δεις τον κίνδυνο….

Ένα πάρα πολύ κατατοπιστικό ντοκυμαντέρ για τον ρόλο των μμε και όχι μόνο στις σύγχρονες κοινωνίες

βλέπε το πολύ πρόσφατο παράδειγμα για τον βρώμικο ρόλο του bbc στην προπαγάνδα εναντίον του λαού των παλαιστινίων σε άρθρο του Ρόμπερτ Φισκ στον Indepedence

http://www.tvxs.gr/v9771

Κανένας δεν πρόκειται να μάθει για σας,

κανένας δεν πρόκειται να ανοίξει το κεφάλι σας, το μυαλό σας και να σας βάλει τις γνώσεις, τις εμπειρίες, τα ιστορικά γεγονότα ή έστω απόψεις για τα ιστορικά γεγονότα που έγιναν ή γίνονται ή που πρόκειται να γίνουν

δεν υπάρχει εύκολη γνώση, δεν υπάρχει εύκολη κριτική σκέψη,

αν θέλεις την “αλήθεια” ή τουλάχιστον αν θέλεις να μάθεις τι μπορεί να είναι η αλήθεια για τον κόσμο που ζούμε

κανείς δεν μπορεί να την μάθει για σένα,

έτσι απλά παίρνεις ό,τι μπορείς από όπου όπου μπορείς, από όσες παραπάνω πηγές μπορείς

για να μπορέσεις να βελτίώσεις την ζωή σου την ζωή της οικογένειας σου των φίλων σου του κόσμου

Μπορείς να πολεμήσεις μόνο όταν δεις τον κίνδυνο……..

Παρακολουθήστε το ντοκυμαντέρ!

Τον Δεκέμβριο του 1975 η Ινδονησία με την συμμετοχή του κισσιγκερ και της αμερικανικής κυβέρνησης εισβάλει στο ανατολικό τιμόρ το οποίο κατέχει μέχρι σήμερα

κατά την διάρκεια της κατοχής το 1975 οι ινδονήσιοι με αμερικανικό οπλισμό τον οποίο αγοράζουν συνεχώς από τους συμμάχους τους σφαγιάζουν ολόκληρα χωριά και μέχρι το 1978 έχουν ήδη σφαγιαστεί πέραν των

700 χιλιάδων ανθρώπων!!!!! έχει ήδη λάβει χώρα μια γενοκτονία

Την ίδια περίοδο το 1975 ενώ διεξάγεται η σφαγή των βιετναμέζων από τα αμερικανικά στρατεύματα με βόμβες ναπάλμ που κατακαίουν ολόκληρα χωριά και τις ζούγκλες στην διπλανή Καμπότζη όπου επεκτάθηκαν οι βομβαρδισμοί και οι καταστροφές των αμερικάνων

βρίσκει πρόσφορο έδαφος μέσα από τα συντρίμια της Καμπότζης για να ακμάσει ένα αιμοσταγές καθεστώς, οι “Κόκκινοι Χμέρ” με ηγέτη τον Πολ Ποτ, ένα καθεστώς που θεωρεί εχθρικό ό,τι είναι δυτικό, και έτσι αρχίζουν οι σφαγές όλων των ανθρώπων που μένουν σε πόλεις “δυτικότροπες”

οι κοκκινοι χμερ υπολογίζεται ότι σφάγιασαν 1 εκατομύριο ανθρώπους και κατέστρεψαν όλες τις υποδομές της χώρας…………….

Αυτές οι δύο τραγωδίες που έλαβαν χώρα στον ίδιο γεωγραφικό χώρο την ίδια περίοδο δεν είχαν την ίδια αντιμετώπιση από τον αμερικανικό τύπο…..

Όσο και να προσπαθούσες δεν μπορούσες να βρεις τίποτα που να αφορούσε τις (αμερικανοκίνητες) σφαγές των Ινδονησίων επί των κατοίκων του ανατολικού Τιμόρ!!! Για τον αμερικανικό τύπου δεν υπήρχε τέτοιο γεγονός

Τα μμε απλά συνήργησαν στις σφαγές….

Τόνοι από μελάνι χύθηκε και άρθρα επί άρθρων γράφτηκαν για το αιμοσταγές καθεστώς του “εχθρού κομμουνιστή” πολ ποτ και των “κόκκινων χμερ”

καθημερινά οι αμερικανοί έβλεπαν τις βιαιότητες των κακών κομμουνιστών αλλά ούτε κουβέντα για τις σφαγές που διεξήγαγαν οι “σύμμαχοι” ινδονήσιοι επί του ανατολικού τιμορ!!!!

Ένα απλό γεγονός: οι Νιου Γιορκ Ταιμς πχ θεωρείται ότι είναι η μεγαλύτερη εφημερίδα στον κόσμο

Σε ποσοστό 60% η ύλη της αποτελείται από ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ διαφόρων συμφερόντων, εταιρειών όπλων αυτοκινήτων που προμηθεύουν πχ τον στρατό κλπ κλπ

όλα τα μμε λειτουργούν σαν κερδοσκοπικές εταιρείες

Είναι ποτέ δυνατόν πχ το μεγκα κύπρου να βγάλει βρώμα για τον ιδιοκτήτη του που ειναι η εκκλησία κύπρου, ο ττόμης ο βους; Είναι δυνατόν το μέγκα κύπρου να βγάλει βρώμα για την ελληνικη τράπεζα όπου σε ποσοστό 24% η εκκλησία κύπρου είναι μεγαλομέτοχος;

και πάει λέγοντας………..

http://www.tvxs.gr/v9771

Η αναφορά του BBC Trust –του οργάνου εποπτείας του δικτύου BBC- για τις ανταποκρίσεις του Τζέρεμι Μπάουεν στη Μέση Ανατολή είναι άτολμη, δειλή, εξωφρενική, αντικειμενικά λανθασμένη και ηθικά ανειλικρινής. Διαβάστε ένα άρθρο του Ρόμπερτ Φισκ στην εφημερίδα Independent

Η εμπιστοσύνη –πόσο λατρεύω αυτή τη λέξη που ατιμάζει οτιδήποτε σχετίζεται με το BBC- έχει καταρρεύσει, με τον πιο ντροπιαστικό τρόπο, απέναντι στους συνήθεις Ισραηλινούς λομπίστες που έχουν υποστηρίξει –παρά τα γεγονότα- ότι ο Μπόουν έκανε λάθος που είπε την αλήθεια.

Ας προχωρήσουμε βήμα-βήμα για να δούμε αυτή τη ντροπιαστική επιχείρηση. Ο Σιωνισμός πράγματι «διευρύνει» ενστικτωδώς τα σύνορα. Το νέο ισραηλινό τείχος –μακρύτερο και ψηλότερο από το Τείχος του Βερολίνου, παρότι οι δειλοί διοικητές του BBC επιμένουν ακόμα να το αποκαλούν οι ρεπόρτερ τους «φράγμα ασφάλειας» (μετάφραση της φράσης των Ανατολικογερμανών για το Τείχος του Βερολίνου)- έχει καταβροχθίσει άλλο ένα 10% του 22% της «Παλαιστίνης» που οι Αραφάτ και Μαχμούντ Αμπάς υποτίθεται ότι θα διαπραγματεύονταν. Το ευφυέστατο βιβλίο του ίδιου του Μπόουεν για τον πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, κάνει αυτή την οικοπεδοφαγία απόλυτα ξεκάθαρη.

Οποιοσδήποτε έχει διαβάσει την ιστορία του Σιωνισμού θα γνωρίζει ότι σκοπός του ήταν να εκδιώξει τους Άραβες και να καταλάβει την Παλαιστίνη. Για ποιον άλλο λόγο εξακολουθούν οι Σιωνιστές να κλέβουν αραβική γη για τους Εβραίους, και μόνο για τους Εβραίους, ενάντια σε όλους τους διεθνείς νόμους; Ποιος μπορεί, για μια στιγμή, να διαψεύσει ότι αυτό αψηφά την καθολική ερμηνεία του διεθνούς δικαίου εκτός της δικής του;

Ακόμα και όταν το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δήλωσε ότι το ισραηλινό τείχος είναι παράνομο –το BBC, στο σημείο αυτό, το αποκαλούσε «φράχτη»!- το Ισραήλ απλά ισχυρίστηκε ότι το Δικαστήριο έκανε λάθος.

Οι Αποφάσεις 242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Η.Ε. κάλεσαν το Ισραήλ να αποσύρει τις δυνάμεις του από εδάφη που είχαν κατακτηθεί κατά τον πόλεμο του 1967 –και αρνήθηκε να το κάνει. Οι Αμερικανοί δήλωσαν ότι για περισσότερα από 30 χρόνια, οι πράξεις του Ισραήλ ήταν παράνομες –έως ότου ο δειλός Τζορτζ Μπους αναγνώρισε το δικαίωμα του Ισραήλ να διατηρεί αυτά τα παράνομα εδάφη. Ως εκ τούτου, το BBC Trust (Εμπιστοσύνη) – πόσο σκληρή γίνεται τώρα η λέξη «εμπιστοσύνη»- έχει ακολουθήσει τον ορισμό του Μπους για τα νέα σύνορα του Ισραήλ (εντός αραβικής γης, εννοείται).

Η εξωφρενική επιτροπή του BBC υποστηρίζει ότι το άρθρο του Μπόουεν «παραβιάζει τους κανόνες της ουδετερότητας», γιατί «οι αναγνώστες μπορεί να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η προσφερόμενη ερμηνεία είναι η μοναδική ευαίσθητη οπτική του πολέμου».

Βεβαίως, ναι. Διότι υποθέτω ότι το BBC πιστεύει τον ισχυρισμό του Ισραήλ να κατέχει γη που εκ των πραγμάτων ανήκει σε άλλους, είναι άλλη μία «ευαίσθητη» οπτική του πολέμου. Το BBC Trust –και τώρα πλέον βρίσκω τη λέξη αυτή εμετική κάθε φορά που τη δακτυλογραφώ- λέει ότι ο Μπόουεν δεν απέδειξε ότι η εβραϊκή εποίκιση στο Χαρ Χόμα ήταν παράνομη. Οι αρχές των ΗΠΑ το είπαν, όμως, από την αρχή. Ο δικός μας ο υπουργός Εξωτερικών, Ρόμπιν Κουκ –υπό κραυγαλέα κακοποίηση από τους Σιωνιστές όταν επισκέφτηκε τον οικισμό- δήλωσε το ίδιο πράγμα. Το γεγονός ότι το BBC Trust χρησιμοποιεί το εβραϊκό όνομα του Χαρ Χόμα –όχι την αρχική αραβική ονομασία Jebel Abu Ghoneim- δείχνει πόσο αποτελεί πλέον το φερέφωνο του ισραηλινού λόμπι, το οποίο τόσο παραπλανητικά καταχράστηκε τον Μπόουεν.

Η Haaretz ασχολήθηκε χθες ικανοποιητικά με τα ευρήματα του BBC. Δεν εκπλήσσομαι. Γιατί, όμως, οι κορυφαίοι ανταποκριτές της –Αμίρα Χας και Γκίντεον Λέβι- γράφουν περισσότερο θαρραλέα για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους Ισραηλινούς στρατιώτες (και εγκλήματα πολέμου) απ’ ότι έχει τολμήσει ποτέ το BBC; Όποτε ερωτώμαι γιατί δίνω διαλέξεις σε ανθρώπους για το εάν πρέπει να εμπιστεύονται το BBC, τους λέω να εμπιστεύονται τους Αμία και Γκίντεον περισσότερο απ’ όσο θα πίστευαν ποτέ τον αξιοθρήνητο σταθμό. Φοβάμαι ότι πρόκειται για την ίδια παλιά ιστορία. Αν επιτρέψεις στον εαυτό σου να υποκλιθεί μπροστά σε αυτούς που εύχονται να παρεκκλίνεις από την αλήθεια, θα μείνεις για πάντα στα γόνατα.

Κι αυτό, θυμήσου, είναι το ίδιο ίδρυμα που δήλωσε ότι η μετάδοση μιας έκκλησης για φάρμακα για τους τραυματισμένους Παλαιστίνιους μπορεί να βλάψει την «ουδετερότητά» του. Τα ακρωτηριασμένα Παλαιστινιακά παιδιά προφανώς δεν αξίζουν όσο τα ξιπασμένα στελέχη του BBC.

Πώς λύνουμε αυτό το πρόβλημα; Μπορώ σίγουρα να συμβουλεύσω τους θεατές να στραφούν προς την απείρως σκληρότερη κάλυψη της Μέσης Ανατολής του Sky TV και –παραδέχομαι ότι συμμετέχω στον συγκεκριμένο σταθμό- μπορώ να προτείνω το κουράγιο με το οποίο το Al Jazeera English καλύπτει τη Γάζα και γενικότερα τον ισραηλοπαλαιστινιακό πόλεμο.

Ξέρω πως τα στελέχη του BBC θα πουν ότι το σημερινό μου άρθρο είναι «υπερβολικό». Ο Τζέρεμι Μπόουεν μπορεί πράγματι να σκεφτεί το ίδιο. Η μεταφορά του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όμως, θα είναι σωστή. Γιατί ο Μπόουεν και οι συνάδελφοί του είναι στην πραγματικότητα λιοντάρια καθοδηγούμενα από τα γαϊδούρια διαχείρισης του BBC.

3 Σχόλια

Filed under "οικονομική κρίση"

Με ρωτάνε φίλοι γνωστοί και άνθρωποι που έχασαν λεφτά από το λεγόμενο κούρεμα «μα δεν είναι παράνομο» τι εν τούντα πράμτα» εννα τους πάρω στο ευρωπαικό δικαστήριο εννα τους πάρω στο διαγαλακτικό δικαστήριο κλπ κλπ… το νομικόν του πράγματος

Με ρωτάνε φίλοι γνωστοί και άνθρωποι που έχασαν λεφτά από το λεγόμενο κούρεμα «μα δεν είναι παράνομο» τι εν τούντα πράμτα» εννα τους πάρω στο ευρωπαικό δικαστήριο εννα τους πάρω στο διαγαλακτικό δικαστήριο κλπ κλπ

Η συγκυρία που ζούμε αυτή την στιγμή στην Κύπρο δεν έχει ξανά ιστορικό προηγούμενο και όσοι δεν το αντιλαμβάνονται απλά είναι εκτός τόπου και χρόνου και δυστυχώς θα το αντιληφθούν πρακτικά σε πολύ λίγες μέρες

Από έναν ιντερνετικό διάλογο που είχα με έναν φίλο του έγραψα τα ακόλουθα σε σχέση με το νομικόν του θέματος

Αγαπητέ ………………  τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα ήδη από το άρθρο 1Α που τροποποιήθηκε ούτως ώστε το λεγόμενο κοινοτικό δίκαιο να είναι υπέρτερο του Συντάγματος της Κύπρου

ΑΡΘΡΟΝ 1Α

Ουδεμία διάταξη του Συντάγματος θεωρείται ότι ακυρώνει νόμους που θεσπίζονται, πράξεις που διενεργούνται ή μέτρα που λαμβάνονται από τη Δημοκρατία τα οποία καθίστανται αναγκαία από τις υποχρεώσεις της ως κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης
ούτε εμποδίζει Κανονισμούς, Οδηγίες ή άλλες πράξεις ή δεσμευτικά μέτρα νομοθετικού χαρακτήρα που θεσπίζονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή από τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες ή από τα θεσμικά τους όργανα ή από τα αρμόδιά τους σώματα στη βάση των συνθηκών που ιδρύουν τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες ή την Ευρωπαϊκή Ένωση από του να έχουν νομική ισχύ στη Δημοκρατία.

Διαθέσιμες Τροποποιήσεις
127(I)/2006

Άρθρο 140

3. Eις ην περίπτωσιν το Aνώτατον Συνταγματικόν Δικαστήριον γνωματεύση ότι ο νόμος ή η απόφασις ή διάταξίς τις αυτών ευρίσκεται εις αντίθεσιν ή ασυμφωνίαν προς διάταξίν τινα του Συντάγματος, ή του δικαίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ή της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, ο νόμος ή η απόφασις δεν δύναται να εκδοθή υπό του Προέδρου και του Aντιπροέδρου της Δημοκρατίας.

ΜΕΡΟΣ 13 Τελικαί Διατάξεις
ΑΡΘΡΟΝ 179

1. Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 1Α, το Σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος της Δημοκρατίας.

2. Ουδείς νόμος ή απόφασις της Βουλής των Αντιπροσώπων ή εκατέρας Κοινοτικής Συνελεύσεων ως και ουδεμία πράξις ή απόφασις ιουδήποτε οργάνου, αρχής ή προσώπου εν τη Δημοκρατία ασκούντος εκτελεστικήν εξουσίαν ή οιονδήποτε διοικητικόν λειτούργημα δύναται να είναι καθ’ οιονδήποτε τρόπον αντίθετος ή ασύμφωνος προς οιανδήποτε των διατάξεων του Συντάγματος ή προς οποιαδήποτε υποχρέωση επιβάλλεται στη Δημοκρατία ως αποτέλεσμα της συμμετοχής της ως κράτους μέλους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

 

Η απόφαση αυτή πάρθηκε στα πλαίσια της συμμετοχής της Κύπρου στην ΕΕ και μπλαμπλα

και είναι αυτονόητο ότι αντίκειται στο άρθρο 1 του πρώτου πρωτοκόλλου της Ευρωπαικής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου περί του δικαιώματος της ιδιοκτησίας

Η ουσία όμως για μένα ευρίσκεται αλλού

Το θέμα αυτό είναι εξόχως πολιτικό και σε καμιά απολύτως περίπτωση νομικό

Η νομική είναι μια λεγόμενη επιστήμη που ουσιαστικά διαμορφώνεται μέσα από το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον που ισχύει

Ποιο είναι αυτό το περιβάλλον που ισχύει σε ευρωπαικό επίπεδο πχ;

Στην Ελλάδα το Συμβούλιο της Επικρατείας δηλαδή το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της χώρας κήρυξε ως συνταγματικό το μνημόνιο που δολοφονεί ανθρώπους

Το Δικαστήριο της Ευρωπαικής Ένωσης δικαίωσε την Μονσάντο την πολυεθνική τροφίμων μεταλλαγμένων σπόρων κλπ

https://osr55.wordpress.com/2012/08/26/έπεσαν-τελείως-οι-μάσκες-και-για-την-ευ/
Έπεσαν τελείως οι μάσκες και για την ευρωπαϊκή «δικαιοσύνη» και ποιους εξυπηρετεί: Απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαικής Ένωσης εναντίον των γεωργών και υπέρ της χημική παρασιτοκτόνας γεωργίας των πολυεθνικών..

φυσικά πρόσφατα το πορτογαλικό ανώτατο δικαστήριο κήρυξε παράνομες τις αποκοπές μισθών κλπ

τέσπα

Δεν έχω απολύτως καμμιά εμπιστοσύνη στους λεγόμενους θεσμούς είτε της λεγόμενης δικαιοσύνης είτε αλλούς ειδικά της Κύπρου των 800 χιλιάδων ανθρώπων

Για μένα δεν τίθεται καν θέμα νομικό αν και είμαι πρόθυμος να το παλέψω και σε αυτό το επίπεδο αν και πλέον θεωρώ αυτές τις διαδικασίες μιλλοσφοτζίσματα

Τα πράγματα έφτασαν σε ένα τέλμα και θα πρέπει πρώτα και κύρια να το παλέψουμε σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο

12 Σχόλια

Filed under "οικονομική κρίση"