Monthly Archives: Οκτώβριος 2012

Το μεγαλείο της ποταπότητας – περί σάτιρας, ελευθερίας του λόγου… Νόαμ Τσόμσκυ βίντεο

Ένα κείμενο από την συσπείρωση αναρχικών

Σε πολύ μεγάλο βαθμό συμφωνώ με κάποιες ψιλοαντιρρήσεις στο ηθικόν του πράγματος ότι η πρόκληση και ο χαβαλές τύπου πάτερ παστίτσιου ή γελοιοποίηση και απομυθοποίηση συμβόλων είναι ενδεχομένως κατανάγκην κάτι μόνο αρνητικό

θεωρώ ότι κάθε τι πρέπει να εξετάζεται μέσα στο πλαίσια που το περιβάλλουν, υπό την έννοια ότι ενδεχομένως αυτή την περίοδο της γελοίας θρησκευτικότητας η γελοιοποίηση συμβόλων τύπου γέροντα παίσιου που διαιωνίζουν την αποχαύνωση ενδεχομένως να έχει θετική χροιά και όχι αρνητική

εδώ η άποψη του Νόαμ Τσόμσκυ για την λεγόμενη ελευθερία του λόγου που θεωρεί ότι πρέπει να είναι απεριόριστη υπό την έννοια ότι ο καθένας θα πρέπει να αφήνεται λέει και να ισχυρίζεται ό,τι θέλει σε σχέση με ιστορικά κλπ γεγονότα και ο καθένας να αφήνεται να πιστέψει ή όχι με κριτική σκέψη

θα πρέπει να απαγορευτεί σε κάποιον να αμφισβητεί το ολοκαύτωμα των εβραίων από τους ναζί;

ο τσόμσκυ λέει ότι όχι, δεν θα δώσω αυτό το δικαίωμα στο κράτος αλλά  αυτό που μπορώ να κάνω είναι να παραθέσω επιχειρήματα κατά αυτή της αυθαίρετης ανιστόρητης άποψης

http://anarchypress.wordpress.com/2012/10/15/%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%82/

 

Το «μεγαλείο» της ποταπότητας

Μετά από τη δίωξη, που ασκήθηκε εναντίον 27χρονου που είχε το Μπλογκ gerontas pastitsios «για κακόβουλη βλασφημία και καθύβριση θρησκευμάτων», μια σειρά αντιδράσεις και τοποθετήσεις σχετικά με την ελευθερία του λόγου διέτρεξαν όχι μόνο τη «μπλογκόσφαιρα» αλλά ξεχύθηκαν στον κοινωνικό χώρο. Ευθύς μόλις έγινε γνωστή η άσκηση δίωξης τόσο οι αμύντορες της ελευθερίας του λόγου όσο και οι υπερασπιστές των ιερών και οσίων, επάνδρωσαν τα αντίστοιχα χαρακώματα. Στους αμύντορες συγκαταλέχθηκαν ο Παπαδημούλης και ο Κουβέλης. Το κόμμα του τελευταίου επισήμανε πως «η σάτιρα γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα». Σκόπιμα αμαθή τα αριστερά δεκανίκια του συστήματος. Αν και μάλλον είναι χαμένος κόπος, καλό είναι να τους θυμίσει κάποιος ότι ο Σωκράτης καταδικάστηκε σε θάνατο «για ασέβεια προς τους θεούς και για διαφθορά των νέων». Ταυτόχρονα με αυτό το «επεισόδιο» ξεπήδησαν και κάποιες σατιρικές και μη σελίδες με σκοπό να προσθέσουν το λιθαράκι, τον ογκόλιθο ή την χοντροκοπιά τους σε ένα πανηγύρι α-νοησίας και λιθοβολισμού άδειων πουκάμισων.

Ένα χιλιοπαιγμένο έργο ήρθε και πάλι στο προσκήνιο με τις κουίντες να κρύβουν τους καγχάζοντες εξουσιαστές, επειδή είναι γνωστό πως ανάλογα με τον χαρακτήρα που δίνουν, στον κρατικό μηχανισμό που εγκαθιδρύουν, προστατεύουν την θρησκεία ή την καταπολεμούν (όπως συνέβαινε στα κομμουνιστικά καθεστώτα) πότε με την προσπάθεια πλύσης εγκεφάλου και πότε με την βία και την απειλή ποινών.

Τελικά ο 27χρονος, που ισχυρίστηκε πως ήθελε να κάνει σάτιρα κι όχι να βλασφημήσει, αφέθηκε ελεύθερος και για την υπόθεση ορίστηκε τακτική δικάσιμος.

Αξίζει, πάντως, να επισημάνουμε την διατύπωση ενός αρκετά αρμόδιου, του Τζόναθαν Σουίφτ, σχετικά με το τί είναι σάτιρα. Μας λέει: «Είναι ένα είδος καθρέφτη, όπου βλέπουμε όλα τα άλλα πρόσωπα, εκτός από το δικό μας». Υπάρχει ακόμα και η άποψη πως σάτιρα είναι «το να ανακαλύπτεις δυσάρεστα πράγματα για τον εαυτό σου και μετά να τα λες για άλλους».

Ερχόμαστε τώρα να δούμε κάποιες παραμέτρους που σχετίζονται με τη πανσπερμία καταστάσεων και που συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με το γεγονός που ξεκινήσαμε το κείμενό μας.

Η «αποκάλυψη»

Με το συμβάν, που προαναφέραμε, «αποκαλύφθηκε» πως η περιβόητη ελευθερία λόγου που «ισχύει» στο διαδίκτυο, αλλά και οπουδήποτε αλλού, ανήκει στη διακριτική ευχέρεια του κράτους.

Ειπώθηκε και γράφτηκε πως αυτή η κίνηση εκ μέρους των διωκτικών αρχών έχει πολιτικές σκοπιμότητες. Αυτό μπορεί να έχει κάποια βάση. Οι πολιτικές σκοπιμότητες είναι ένα μόνο μέρος των επιδιώξεων που συνήθως υπάρχουν όταν ασκείται λογοκρισία, αλλά έχουν εκδηλωθεί πολλές περιπτώσεις εφαρμογής των λογοκριτικών διατάξεων του νόμου όπως, για παράδειγμα, όταν υπάρχουν εσωτερικές αντιθέσεις μέσα στο κάθε σύστημα εξουσίας, για λόγους αποπροσανατολισμού, προκειμένου να κατασταλεί ανεπιθύμητη άποψη ή στις περιπτώσεις εκείνες όπου προετοιμάζεται το έδαφος για την επιβολή μέτρων ορισμένου χαρακτήρα. Επίσης, μπορεί να οφείλεται σε «υπερβάλλοντα ζήλο» εκ μέρους κρατικών υπαλλήλων ή σε μια πρόσκαιρη κίνηση του κράτους.

Σε κάθε περίπτωση, η επιπολαιότητα (αν όχι κάτι χειρότερο) που χαρακτηρίζει τους διάφορους οπαδούς και εκφραστές της ελευθερίας του λόγου, πολλές φορές γίνεται εφαλτήριο για να τεθούν σε εφαρμογή οι εκάστοτε σχεδιασμοί της κυριαρχίας.

Δεν είναι, επομένως ανάξια λόγου τα ερωτηματικά για την αναζωπύρωση της αντιπαράθεσης ανάμεσα σε υπερασπιστές της θρησκείας και σε πολέμιούς της, την ίδια στιγμή που υπάρχει ανοικτή η προοπτική ανέγερσης ισλαμικού τζαμιού. Σ’ αυτήν την περίπτωση η τόνωση του φανατισμού και η συσπείρωση του «χριστεπώνυμου πλήθους» θα μπορούσε να γίνει εκμεταλλεύσιμη από διάφορες πολιτικές μερίδες της εξουσίας και ένα διαπραγματευτικό χαρτί στα παζάρια ανάμεσα σε εξουσιαστές.

Δεν πρέπει, ακόμη, να αφήσουμε στην άκρη μία, όχι αμελητέα, ένδειξη πως με την άσκηση της συγκεκριμένης δίωξης, κατά το χρονικό διάστημα όπου προετοιμάζεται ένα ακόμη «μνημόνιο», επιχειρήθηκε ένας αποπροσανατολισμός. Ας μην ξεχνάμε πως αντίστοιχος «ντόρος» είχε προκληθεί με τα βίντεο της Τζούλιας Αλεξανδράτου και κατά την έναρξη του μνημονιακού μαραθώνιου δρόμου. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως τέτοιου είδους ντόρος έχει μεγάλες πιθανότητες να επιτύχει έναν εκτεταμένου χαρακτήρα αποπροσανατολισμό. Αλλά, δυστυχώς, υπάρχουν πάντα οι επιρρεπείς σε τέτοιες προκλήσεις, οπότε αυτό προσμετρείται στα «συν» υπέρ των κρατούντων.

[Παρενθετικά, είναι χρήσιμο να ειπωθεί πως τα 32 ονόματα των βουλευτών που βγήκαν στη «φόρα» είναι ένα σαφές τέχνασμα αποπροσανατολισμού του κόσμου από τα εφαρμοζόμενα μέτρα. Είναι μια προσπάθεια τόνωσης των ψευδαισθήσεων ότι κάποιοι θα τιμωρηθούν, ώστε να υπάρχει «αντίβαρο» στα μέτρα εξαθλίωσης και σκληρότερων συνθηκών υποταγής, που εφαρμόζονται. Εννοείται πως δεν μας ενδιαφέρει ενδεχόμενη τιμωρία κάποιων από αυτούς, επειδή σε κάθε περίπτωση αυτά είναι «κολοκύθια στο πάτερο», όπως θα έλεγαν και οι προγενέστεροί μας].

Αλλάχ ου Άκμπαρ

Εννοείται πως δεν είναι άσχετο με το ζήτημα της ελευθερίας του λόγου και το ακόλουθο περιστατικό: Στις 23 Σεπτεμβρίου, 700 «φανατισμένοι» που έκαναν μετάνοιες στην Ομόνοια, δίκην επίδειξης, στη συνέχεια άρχισαν να φωνάζουν πως ο Θεός είναι μεγάλος («Αλλάχ ου Άκμπαρ») λες και κάποιος τους είπε πως ήταν… μικρός. Ακολούθησε απαγόρευση της πορείας τους προς την αμερικανική πρεσβεία, δακρυγόνα και αψιμαχίες με τα ΜΑΤ.

Στην πραγματικότητα η κινητοποίηση αυτή αφορούσε μια άθλια ταινία που γυρίστηκε στις ΗΠΑ και η οποία χυδαιολογεί κατά του Μωάμεθ.

Αλλά μπορεί στ’ αλήθεια κάποιος να πιστέψει πως ο Μωάμεθ είχε την ανάγκη της προστασίας των 700 ηλιθίων ανάμεσα στους οποίους υπάρχουν πολλοί (αν όχι οι περισσότεροι) που ποδοπατούν καθημερινά τα όσα ορίζει το Κοράνι; Όχι βέβαια.

Προφανώς, κάποιοι γύρισαν την ταινία με σκοπό να προκαλέσουν την ένταση σε παγκόσμια κλίμακα και κάποιοι άλλοι ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση. Οι πολιτικές σκοπιμότητες βρίσκονται στο προσκήνιο αλλά και στο παρασκήνιο.

Έχει όμως κάποια σημασία να επισημανθεί, πως στη βάση της ελευθερίας του λόγου και της πολεμικής ενάντια στις θρησκείες, εκδηλώνεται μια μονοδιάστατη άποψη και συμπεριφορά από όσους υποστηρίζουν πως είναι άθεοι. Ενώ «σέρνουν» τα μύρια όσα ενάντια στη χριστιανική εκκλησία και στο χριστιανισμό, όταν πρόκειται να αντιμετωπίσουν τον μουσουλμανισμό δείχνουν αμήχανοι, ανεκτικοί έως και συνταυτισμένοι με τις κινητοποιήσεις των «φανατισμένων» μουσουλμάνων. Αυτή η κατάσταση δείχνει σαν να υπάρχει ένας περίεργος καταμερισμός όπου π.χ. το ειδικό βάρος των προκλήσεων κατά του ισλαμισμού το έχουν αναλάβει κατά βάση οι ΗΠΑ (οπότε αποκτά «πολιτική νομιμοποίηση» το συνταίριασμα με τους «αγανακτισμένους» πιστούς) και δευτερευόντως κάποιες χώρες της Ευρώπης.

Εκτός, πλέον, κι αν έχουμε κάτι πολύ χειρότερο: Να γίνεται αντιθεολογική προπαγάνδα και χυδαίοι σχολιασμοί εκεί όπου κάποιοι νομίζουν ότι «τους παίρνει», δηλαδή εκ του ασφαλούς. Κι όταν τρίξει τα δόντια το εκκλησιαστικό θηρίο (είτε λέγεται ισλαμικό, είτε λέγεται χριστιανικό), τότε αρχίζουν τα αδιάφορα σφυρίγματα, οι μετάνοιες και οι γονυκλισίες.

Για να εξηγούμαστε. Ούτε ο γέροντας Παΐσιος έχει ανάγκη προστασίας από τον κάθε αστυνομικό ή δικαστικό υπάλληλο ή από τον κρατικό μηχανισμό, αλλά ούτε και ο Ιησούς, ο Βούδας ή ο Μωάμεθ. Όσοι επιζητούν την προστασία των «ιερών και οσίων» τους από το κράτος και τοποθετούνται απέναντι σε κυριολεκτικά κακεντρεχείς (και ατάλαντους) «σατιρικούς», είναι στην ουσία είτε φανατικοί, είτε ευάλωτοι ή, ακόμα χειρότερο, βλέπουν την θρησκεία τους σαν ένα μαγαζί που κινδυνεύει να χάσει την πελατεία του εξ αιτίας εμπόρων ή μικρεμπόρων του «χαβαλέ». Το ζήτημα οδηγεί σε ένα πραγματικό αδιέξοδο από κάθε άποψη όταν μια μερίδα των «άθεων» αποδείχνεται το ίδιο φανατική και διαχωριστική με αντίστοιχη μερίδα «πιστών».

Βέβαια, σ’ αυτό σημείο θα έλθουν οι οπαδοί του ενός ή του άλλου φανατισμού (ή οι τεχνίτες της πολιτικής ολόιδιοι με τους κοινούς απατεώνες) να ισχυριστούν πως με αυτήν μας την τοποθέτηση τηρούμε ίσες αποστάσεις. Κατανοητός ο λόγος για τον οποίο προβάλλεται ένα τέτοιο «επιχείρημα». Είναι επόμενο να μην θέλουν να καταλάβουν ή πράγματι να μην αντιλαμβάνονται –εξ αιτίας της ταύτισής τους με κάποια από τις εξουσιαστικές «θεότητες»– ότι όσοι προσπαθούν να αναδείξουν την αλήθεια βρίσκονται εις το μέσον πολλαπλών πυρών.Αυτό δεν σημαίνει ότι κρατούν κάποιες ίσες ή άνισες αποστάσεις, το αντίθετο συμβαίνει. Όταν αναδεικνύεις τη βαρβαρότητα και την κτηνωδία της κάθε εξουσιαστικής τάσης, τότε κάνεις εμφανή την βασική τους ομοιότητα. Δεν βρίσκεσαι στη μέση, αλλά περπατάς το δρόμο στον οποίο –αυτοί που κινούνται με υστεροβουλία, δογματισμό, φανατισμό και ασπάζονται τις «εύκολες λύσεις», που σερβίρει η ιδεολογία της κυριαρχίας– έχουν παύσει να πορεύονται. Η «θεωρία» των ίσων αποστάσεων είναι η επινόηση των τεχνικών της πολιτικής και των δογματικών για να καταστήσουν αναξιόπιστο αυτό που πραγματικά τους «πονάει»: την ΑΛΗΘΕΙΑ.

Βούδας = Κούδας κι Ιησούς = Ιούδας;

Ο φανατισμός είναι το όπλο της κάθε εξουσίας θρησκευτικής ή μη, ώστε να αλλοιωθεί η βούληση των ανθρώπων, με επακόλουθο την «τύφλωση» και την αδυναμία να διακρίνουν τη ουσιαστική διαφορά που υπάρχει, για παράδειγμα, ανάμεσα στην εξουσία και σε ό,τι την πολεμά.

Για να ξεκαθαρίσουμε πολύ απλά κάποια πράγματα. Υπάρχουν άνθρωποι που «καθιερώθηκαν» χωρίς οι ίδιοι να το επιδιώκουν πάντοτε. Υπάρχουν φιλοσοφίες και θεωρήσεις που πριν από χιλιάδες χρόνια ανέδειξαν λαμπρούς προσανατολισμούς για την πορεία του ανθρώπινου γένους πάνω στον πλανήτη.

Εννοείται πως οι εξουσίες δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια.Διαστρέβλωσαν το πνεύμα της αλήθειας και της ελευθερίας, και μετά το έφεραν στα μέτρα τους. Το μετέτρεψαν σε δόγμα. Έφτιαξαν δομές και θεσμούς. Έριξαν βαριά πέπλα για να καλύψουν στο σκοτάδι την λάμψη αυτών των ιδεών.

Βρήκαν πρόθυμους σφουγγοκωλάριους που υπηρέτησαν με πάθος τους σκοπούς αυτοκρατόρων και βασιλέων, τυράννων και δημοκρατών, που προκάλεσαν τύφλωση και υποταγή, τρόμο και διασάλευση της πνευματικής λειτουργίας των ανθρώπων, που υπηρέτησαν με κάθε μέσο τις διάφορες εξουσίες –κομμάτι των οποίων έγιναν και οι ίδιοι– για ιδιοτελείς σκοπούς και υλικά οφέλη, που ευνούχισαν τη γνώση και έστρεψαν τους ανθρώπους στην εξαθλίωση και την αναζήτηση τρόπων επιβίωσης κάνοντάς τους έρμαια του χυδαίου υλισμού. Έτσι, ατυχώς, η ελεεινότητα που διαχύθηκε ταυτίστηκε με την πρωταρχική αφετηρία, τις ιδέες που επαγγέλλονταν ένα διαφορετικό κόσμο από αυτόν που κατασκεύασαν οι κυρίαρχοι.

Μέσα σ’ αυτό το πλέγμα αλληλοσυντήρησης ανούσιων καταστάσεων έχουν στηθεί κανονικές εκκλησιαστικές εξουσιαστικές φάμπρικες, έχουν κατασκευαστεί φανατικοί και ψευδολογούντες κατασκευαστές δήθεν θαυμάτων.

Παρ’ όλα αυτά μέσα στο όλο σύμφυρμα υπάρχουν και θαυμαστές εξαιρέσεις, που αναζητούν ή βρίσκουν κάποια επαφή με τις πρωταρχικές ιδέες. Ατυχώς, τόσο η πλευρά της εκκλησιαστικής φάμπρικας τούς αποδίδει πράγματα που ούτε έκαναν, αλλά ούτε και είπαν. Όλα αυτά, βέβαια, με σκοπό να συνεχιστεί η παράδοση της οικειοποίησης, της διαστρέβλωσης και του ευτελισμού. Αυτές οι καταστάσεις δίνουν τροφή στην αθεϊστική-υλιστική πλευρά να πλασάρει με τον πλέον ανοίκειο τρόπο τον δικό της δογματισμό και φανατισμό. Σύγκρουση τυφλών; Αναμφισβήτητα ναι. Όμως γι’ αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει η λαϊκή ρήση: «Τυφλός, τυφλόν οδήγαγε κι οι δυο σε λάκκο πέσαν».

Εδώ θα σημειώσουμε το γεγονός πως ένα μεγάλο κομμάτι αυτών που εντάσσουν τον εαυτό τους στον αναρχισμό, δηλώνουν ταυτόχρονα και άθεοι-υλιστές. Πρόκειται για μια επίκτητη «ιδιότητα» που εκτός από το να στηρίζεται σε τετριμμένα και επιφανειακά επιχειρήματα, (κάποια από τα οποία την εποχή που διατυπώθηκαν είχαν σχετική βαρύτητα), χωρίς να γίνεται κανενός είδους προσπάθεια εμβάθυνσης και επεξεργασίας τόσο σε επίπεδο ιδεών, όσο και στον τομέα της ανάλυσης, με αποτέλεσμα όταν διατυπώνονται να αγγίζουν την γραφικότητα των παραδοσιακών πιστών. Ποιος αγνοεί την ύπαρξη των εκκλησιαστικών εξουσιαστικών εργοστασίων και καταστημάτων όπου αλλοτριώνεται το σώμα και το πνεύμα εκατομμυρίων ανθρώπων;

Κι όμως αγνοείται σκόπιμα πως ο ίδιος ο Ιησούς επιτέθηκε στους εμπόρους που βρίσκονταν μέσα στο ναό. Το ζήτημα είναι αν μένουμε σ’ αυτές τις τετριμμένες και δογματικές επιχειρηματολογίες ή αν προχωράμε. Προσπαθούμε να θριαμβολογήσουμε «βρίσκοντας» τις αντιφάσεις των Χριστιανικών Ευαγγελίων ή προσπαθούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της καταστροφής των γραπτών που ήλθε σαν αποτέλεσμα πολλαπλών επεμβάσεων των κάθε είδους «αντιγραφέων», που τα έφερναν στα μέτρα των «Ιεραρχών» και των αυτοκρατόρων; Ήταν πράγματι μια κοπτοραπτική που μετέτρεψε τα αυθεντικά κείμενα σε μπαλωμένα κομμάτια κατάλληλα για εξουσιαστική χρήση.

Τέχνη και ελευθερία λόγου

Όταν αναφερόμαστε στην «ελευθερία του λόγου» θα πρέπει να έχουμε πάντοτε υπ’ όψη μας ποιος είναι αυτός που καθορίζει τα όρια της και είναι αδιαμφισβήτητο πως είναι οι εξουσιαστές και το κράτος.

Επομένως όσο υπάρχει εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική ελευθερία της έκφρασης, ο λεγόμενος ελεύθερος λόγος –για να το διατυπώσουμε καλύτερα– βρίσκεται στην διακριτική ευχέρεια των εκάστοτε κρατούντων.

Εφ’ όσον είναι δεδομένο πως το κράτος διεκδικεί την αποκλειστικότητα σε όλα τα θέματα που αφορούν τη ζωή, τη σκέψη και τη δράση των ανθρώπων, τότε είναι βέβαιο πως μέσω της λογοκρισίας επιβεβαιώνει την κυριαρχία του και όταν του ζητηθεί, τότε εμφανίζεται σαν επικυρίαρχο ανάμεσα στις διαμάχες, οι οποίες, όμως, έχουν κατασκευασθεί ή έχουν αφεθεί να «προκύψουν» και να παγιωθούν, σαν αποτέλεσμα των εξουσιαστικών συνθηκών.

Έτσι, δίνεται το δικαίωμα στην εξουσία να μετασχηματίζει σύμφωνα με το δικό της μοντέλο διάφορες αντιλήψεις σχετικές με τον τρόπο ζωής των ανθρώπινων ομάδων. Πρόκειται για τρόπους ζωής και διαβίωσης που έχοντας αναδειχθεί μέσα από πολύχρονες διεργασίες (αλλά και διαδικασίες, δυστυχώς), όταν εντείνονται οι διχαστικές λογικές και πρακτικές δίνουν την ευκαιρία στην οργανωμένη εξουσία να τις αλώσει, να τις διαστρέψει ή και να τις καταστρέψει.

Η «ελευθερία του λόγου» είναι, επομένως, ένα ακόμη εργαλείο για να μπορούν οι εξουσιαστές να φέρνουν σε πέρας τα σχέδια τους. Το ίδιο συμβαίνει και με την «ελευθερία στην τέχνη». Αυτή κι αν εξυπηρετεί σκοπιμότητες! Δεν έχει σημασία αν ο δημιουργός αναφέρεται σε κάμπους και λιβάδια. Η εξουσία θα βρει την ευκαιρία και τον τρόπο να εντάξει ακόμα και τέτοιου είδους καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στους σχεδιασμούς της, ανεξάρτητα από την θέληση ή τις προθέσεις των δημιουργών τους. Έτσι μια ποιητική δημιουργία με αναφορά στη φύση μπορεί κάλλιστα να εμφανιστεί σε δεδομένη χρονική στιγμή με τρόπο που να εκθειάζει τα κρατικά «επιτεύγματα».

Όμως ας αφήσουμε αυτές τις σπανιότατες περιπτώσεις, όπου η τέχνη εμφανίζεται σαν ουδέτερη και ελεύθερη. Ο κανόνας είναι όλες οι «ελεύθερες δημιουργίες» να υπηρετούν ιδεολογικοπολιτικές σκοπιμότητες. Υπάρχουν ελάχιστες περιπτώσεις όπου, μολονότι είναι σαφής ο στόχος και η πρόθεση, αναγνωρίζεται ανεπιφύλακτα το ήθος του δημιουργού. Ποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει το ήθος που αναδεικνύεται μέσα από τα έργα του Αισχύλου, για παράδειγμα;

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί το ίδιο για έργα της «εποχής της κυριαρχίας», που ντύνονται τον μανδύα της σάτιρας ή της καλλιτεχνικής δημιουργίας;

Ποιος θα διανοούνταν το κατρακύλισμα στο οποίο ωθούνται οι άνθρωποι μέσα από έργα όπως αυτό της Λένας Κιτσοπούλου με τίτλο «Αθανάσιος Διάκος- Η Επιστροφή», που επιχορηγήθηκε (όχι τυχαία) από το υπουργείο Πολιτισμού;

Σ’ αυτό το κατασκεύασμα ο Αθανάσιος Διάκος μετακινείται στο χρόνο και βρίσκεται στην εποχή μας στην περιοχή του Ψυρρή να ασκεί το επάγγελμα του σουβλατζή. Προσέξτε το πνευματικό επίπεδο και την χαμέρπεια της συγγραφέως, που χρησιμοποιεί τον συνειρμό του σουβλισμένου από τους τούρκους Διάκου, με τα σουβλισμένα αρνιά ψησταριάς. Το έργο εμφανίζει ένα Αθανάσιο Διάκο να έχει απάνθρωπη συμπεριφορά, να τον απατά η σύζυγος του με έναν Κούρδο μετανάστη και να μένει έγκυος από αυτή τη σχέση. Ο Αθανάσιος Διάκος το μαθαίνει και την δολοφονεί. Λέμε πάλι καλά που η ασύδοτη φαντασία της συγγραφέως δεν τον βάζει να την …σουβλίζει.

Ποια αυτοθυσία και ποια αυταπάρνηση;

Ούτε να διανοηθεί κάποιος πως ο Αθανάσιος Διάκος θα επαναλάμβανε αντίστοιχη δράση και στάση ζωής. Πάνε αυτά! Εδώ πλέον έχουμε «ελευθερία στην τέχνη!». Με αυτήν ποδοπατούνται ιδανικά και οράματα για ένα καλύτερο κόσμο. «Αθανάσιος Διάκος, Γεώργιος Καραϊσκάκης! Σιγά μωρέ! Κορόιδα ήτανε! Ας προσκυνούσαν να τα κονομούσαν!». Αυτά προτάσσει η κυριαρχία και τα «ελευθέρα πνεύματα» των σφουγγοκωλάριών της καλλιτεχνών.

Α, ναι. Τελείωσαν οι διαχωρισμοί! Τώρα πλέον όλοι μπορούν να γίνουν καλλιτέχνες και «σπουδαίοι». Ας είναι καλά το Φωτοσόπ. Παίρνεις τη φωτογραφία του γέροντα Παΐσιου και κολλάς επάνω της μια άλλη φωτογραφία με ένα κομμάτι παστίτσιο. Θρίαμβος! Νίκη! Το ΕΓΩ υπεράνω όλων! Η κενότητα υπερίσχυσε. Ο Γέροντας Παΐσιος κακώς μόνασε. Έπρεπε να ζούσε και να έχει για πρότυπο του τον 27χρονο, τον κάθε 27χρονο χαβαλετζή-ωχαδερφιστή.

Σάτιρα, χλευασμός, ειρωνεία, υπεροψία, κενοδοξία, ωχαδερφισμός και προσπάθεια υποτίμησης των άλλων απόψεων. Η χυδαία υλιστική αντίληψη του «όσα φάμε, όσα πιούμε κι όσα χάψει ο κώλος μας» είναι η προτροπή στην «εποχή της κυριαρχίας», που θέλει να επισκιάσει και να εξαφανίσει τους ορίζοντες της Νέας Εποχής της ανθρωπότητας.

Η κυριαρχία θέλει να κατεβάσει την ανθρώπινη υπόσταση στο τελευταίο σκαλί της αποκτήνωσης, καλλιεργεί ποταπά ενδιαφέροντα και κοντόθωρες επιδιώξεις, όπου η διαρκής αναζήτηση της πρόσκαιρης ικανοποίησης θα καταλαμβάνει την πρώτη (και μοναδική) θέση στις επιδιώξεις του ανθρώπου. Η εξομοίωση των ανθρώπων με τη ζωώδη κατάσταση εκείνουν του σκλαβωμένου όπου το μόνο που αναζητά και τον ενδιαφέρει είναι πώς να επιβιώσει σε ένα «κόσμο» αποξένωσης, αποχαύνωσης και υλικής τελμάτωσης, αναζητώντας ένα πλαστικοποιημένο γέλιο μέσα σε πλαστικοποιημένες τροφές. Μια πλαστή πλαστικοποιημένη ζωή.

Και εννοείται πως γι’ αυτές τις επιδιώξεις της παγκοσμιοποιημένης κυριαρχίας οι άνθρωποι θα πρέπει να έχουν «ελευθερία λόγου». Τα ήθη πρέπει να ποδοπατηθούν, οι άνθρωποι να εκμηδενιστούν, οι όποιες σχέσεις έχουν απομείνει και οι οποίες μπορούν να φέρουν σε λειτουργική επαφή τους ανθρώπους, που οραματίζονται και παλεύουν για ένα λεύτερο κόσμο, θα πρέπει να σαρωθούν με την πλήρη αποδιοργάνωση του κοινωνικού χώρου και όσων τον αποτελούν, με τον απόλυτο διχασμό. Πιστοί εναντίον άθεων, πνεύμα εναντίον υλισμού και αντίστροφα.

«Έλα μωρέ που κάθονται κι ασχολούνται με τον Παΐσιο», θα πει κάποιος της μίας πλευράς και θα προσπαθήσει να τους μειώσει να τους ερεθίσει και να τους προσβάλλει. Είναι ο ίδιος που θα εκφράσει απύθμενο μίσος και φανατισμό και θα θελήσει να κάνει όσο γίνεται μεγαλύτερο κακό σ’ όποιον του θίξει το ίνδαλμά του, που μπορεί να είναι ένας ποδοσφαιριστής, ένας ηθοποιός ή ένας παραβάτης του νόμου.

Η «απομυθοποίηση» προωθεί άλλους μύθους.

Σε σχέση με όσα έχουμε διατυπώσει μέχρι τώρα, έρχονται να αντιπαρατεθούν κάποια «επιχειρήματα» του είδους: «Το χιούμορ είναι ένα μέσο για να ξεφεύγουμε από τις δυσκολίες της ζωής, για να μην τρελαθούμε από τον καταναγκασμό. Είναι μια από τις επινοήσεις της ανθρώπινης ψυχικής ζωής». Καμία αντίρρηση. Μόνο που υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην πηγαία έκφρασή του, που δεν διέπεται από την αλαζονεία και στην υποτίμηση της άποψης, της προσωπικότητας και του τρόπου ζωής άλλων ανθρώπων.

Είναι, λοιπόν, όλα ανάξια λόγου;

Σ’ αυτό το ερώτημα που μας καλεί να υιοθετήσουμε η «λογική» που προωθεί η ενοποιημένη κυριαρχία η απάντηση μας ως αναρχικών είναι κατηγορηματικά αρνητική.

Δεν είναι ανάξια λόγου η αυταπάρνηση, η αυτοθυσία, η ανιδιοτέλεια, ο σεβασμός και ο αυτοσεβασμός. Η έλλειψη μάλιστα των δυο τελευταίων, που είναι αλληλένδετα, γίνεται μπούμερανγκ σ’ αυτούς που προσπαθούν να γελοιοποιήσουν απόψεις και στάσεις ζωής. Ο πόλεμος ιδεών, απόψεων και θεωρήσεων ενάντια σε ιδεολογίες, δόγματα και θεωρίες είναι πραγματικός και ουσιαστικός όσο και ο πόλεμος ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας. Διεξάγεται με βάση την αποδοχή θεμελιακών αντιλήψεων που έχουν εδραιωθεί μέσα στην ψυχή των ανθρώπων μέσα από πολύπλευρες διεργασίες, που έγιναν σ’ όλο το διάστημα που το ανθρώπινο γένος μετρά την ύπαρξή του πάνω στη Γή.

Είναι, επομένως, φανερό πως όσοι ακολουθούν τις εξουσιαστικές λογικές και πρακτικές του μαρξισμού και της υδροκέφαλης καθεστωτικής και μη αριστεράς έχουν «ξεχάσει» πως η αναρχία επιδιώκει με ουσιαστικό λόγο και δράση να ενώσει την ανθρωπότητα. Να την ενώσει με τρόπο που να αναδεικνύεται η ανθρωπινότητα ως συντελεστής για ένα ανεξούσιο και συμβιωτικό κόσμο. Σ’ αυτήν την διεργασία, ο αυτοσεβασμός παίζει καθοριστικό ρόλο για την διαμόρφωση συνθηκών πνευματικής ανύψωσης του καθενός και των κοινών συνθέσεων (κοινοτήτων) μέσα στις οποίες θα επιλέξει να είναι.

Έχει, ως εκ τούτου σημασία η προσπάθειά μας να στήνει σταθερές βάσεις και γέφυρες με το μέλλον που οραματιζόμαστε και θέλουμε να δημιουργήσουμε με άλλους ανθρώπους. Είναι άλλο πράγμα οι απόπειρες γελοιοποίησης κοσμοθεωριών και άλλο η συνειδητή προσπάθεια για την αλλαγή του κόσμου μέσα από ουσιαστικές συνθέσεις απόψεων και πρακτικών, με τρόπο που να αμβλύνονται αντιθέσεις και διαχωρισμοί, να ξεπερνιούνται οι χωρίς υπόβαθρο και προοπτική διχαστικές λογικές και πρακτικές. Αυτό δεν σημαίνει την υιοθέτηση ειρηνιστικών προταγμάτων, αλλά ούτε και πολεμικές ιαχές. Αν προκύψει ένας διχασμός ας έρθει σαν αναπόφευκτη συνέπεια μιας προσπάθειας που προηγήθηκε και δεν έγινε κατορθωτό να έχει αποτελέσματα προς όφελος της ολικής απελευθερωτικής προοπτικής.

Όλα όσα εκτίθενται ως γεγονότα, απαιτούμενα και προαπαιτούμενα, δεν πρόκειται να βρουν τη λύση και εφαρμογή τους όταν θα πάψει να υπάρχει το κράτος. Τα θεμέλια για την εδραίωση ενός ουσιαστικού λόγου, το ξεκαθάρισμα ιδεών κι απόψεων, για να απλωθεί η ελευθερία, κτίζονται από τώρα μέσα από επίπονα ευχάριστες διεργασίες. Επειδή η ελευθερία της έκφρασης προϋποθέτει και ένα σύνολο παραγόντων που την αναδεικνύουν ως ένα μέσο ανύψωσης του ανθρώπινου πνεύματος, αλλά ταυτόχρονα προσδιορίζονται από αυτήν.

Πώς όμως μπορεί να επιτευχθεί αυτή η ανύψωση;

Αυτή η ανύψωση χρειάζεται ευθυκρισία, ειλικρίνεια, αμεσότητα και αυτοσεβασμό. Χρειάζεται μια συνεχής διεργασία, η οποία θα παραμερίζει με ουσιαστικό τρόπο τις επιβαλλόμενες σε κάθε άνθρωπο και σε κάθε ομαδοποιημένο σύνολο συνθήκες και επίκτητες αντιλήψεις και συμπεριφορές, ξεπερνώντας τες και εν ανάγκη αντικαθιστώντας τες με εκείνο τον δημιουργικό τρόπο που απαιτεί η επιλογή μας να συμβάλουμε στην δημιουργία ενός κόσμου ανεξούσιου.

Επειδή η επερχόμενη αναρχία δεν θα ξεπεταχτεί από το πουθενά, ούτε οι εξουσιαστικές και εκμεταλλευτικές δομές και σχέσεις θα καταρρεύσουν έτσι ξαφνικά. Απαιτείται, επομένως, μια συνεχής προσπάθεια, η οποία εκ των πραγμάτων είναι σε ανταγωνισμό με τα όσα έχει καθιερώσει και επιβάλει η εξουσία και η κυριαρχία ευρύτερα. Η κυριαρχία προκαλεί και καθιερώνει την εγκατάλειψη της συνειδητής ανάδειξης όλων των ανθρώπινων ικανοτήτων, γεγονός που επιφέρει ανεπιθύμητες καταστάσεις και υποβάθμιση της ανθρώπινης οντότητας.

Έτσι οι συνθήκες τις οποίες διαμορφώνει οδηγούν σε καταστάσεις όπου η τοποθέτηση πάνω σε μία διατυπωμένη άποψη, γνώμη, γεγονός ή ανάλυση απουσιάζει και τη θέση της καταλαμβάνει ο πολιτικός και χυδαίος αφορισμός, η χονδροειδής «πλάκα», η λασπολογία, η διαστρέβλωση, η συκοφαντία και η βρισιά (χυδαία ή μη, δεν έχει και τόση σημασία). Προωθείται αυτό που ικανοποιεί στιγμιαία, που τροφοδοτεί τα κατώτερα ένστικτα

Ποιοί είναι οι λόγοι που συμβαίνει αυτό;

Ο ένας αφορά τη δογματική στάση εκείνων οι οποίοι αντιλαμβάνονται (αλλά δεν θέλουν να το παραδεχτούν) πως οι απόψεις τους είναι αδύναμες να αντιμετωπίσουν στην ουσία μια διατυπωμένη ιδέα ή θέση και απλώς αναμασούν αυτά που κάπου, κάποιοι, κάποτε είπαν, χωρίς να κατανοούν πως μπορεί να μην έχουν κάποια βάση στήριξης στις δεδομένες συνθήκες.

Ο άλλος έχει σχέση με την ελαφρότητα, την επιπολαιότητα με την οποία αντιμετωπίζονται ζητήματα ουσίας τα οποία έχουν σχέση με την επιθυμητή απελευθέρωση ανθρώπων και φύσης, αλλά και για θέματα που δεν συνδέονται άμεσα με αυτήν και τα οποία αφορούν βαθύτερες έννοιες και στάσεις ζωής, φιλοσοφικές και πνευματικές αναζητήσεις καθώς και συνεισφορές μεμονωμένων ανθρώπων και ομαδοποιημένων συνόλων.

Συνδεμένη με την λεγόμενη κριτική (τι λέξη κι αυτή!) και υποτιθέμενη σάτιρα είναι η προσπάθεια απαξίωσης. Πρόκειται για μια στιγμιαία –κατ’ αρχήν– εκδήλωση, που σε άλλες περιπτώσεις γίνεται μόνιμη χωρίς να προσπαθεί να ανατρέψει με ουσιαστικό τρόπο αυτά με τα οποία διαφωνεί ή βρίσκεται σε ουσιαστική ρήξη, χωρίς να αποδέχεται αναμφισβήτητα γεγονότα, που συνιστούν αυτό που θεωρείται και είναι αληθινό.

Μια τέτοια συμπεριφορά εννοείται πως δεν έχει καμία σχέση με την ύπαρξη κάποιου υπόβαθρου απόψεων και ιδεών που να συμβάλλει έστω με στοιχειώδη τρόπο σε απελευθερωτικές διεργασίες. Απλοϊκά και σύμφωνα με μια καθιερωμένη πρακτική, όπου εφαρμόζεται, παραβλέπεται κάθε προσπάθεια συμβολής στην διαπάλη ιδεών. Εκεί δηλαδή όπου μέσα από την ανατροπή μιας διατυπωμένης άποψης ή ιδέας να επιχειρείται η ανάδειξη μιας ουσιαστικά (κι όχι εικονικά-πλασματικά) απελευθερωτικής θεώρησης.

Πριν, λοιπόν, συνεχίσει κάποιος να ρητορεύει υπέρ της ελευθερίας του λόγου καλό θα είναι να έχει υπ’ όψιν του πως η ασύδοτη, ανεύθυνη, περιστασιακή επιδίωξη του χαβαλέ είναι ενδεχόμενο να προκαλεί σε ένα μέρος αυτών προς τους οποίους απευθύνεται ή έρχεται σε συγκυριακή επαφή, μια εύθυμη διάθεση, που εκτονώνει, ικανοποιώντας κατώτερα ένστικτα.

Είναι όμως κάτι τέτοιο αρκετό; Δεν χρειάζεται μια εμβάθυνση στον τομέα των απόψεων αλλά και στην αναζήτηση και ανεύρεση λύσεων που συμπορεύονται με την προσπάθεια αποτροπής σε βάθος, του τρόπου ζωής που έχει επιβληθεί στον κοινωνικό χώρο και σε όσους τον απαρτίζουν;

Αντί γι’ αυτό, διαπιστώνουμε την κυριαρχία της άσχετης, αμαθούς, καταστροφικής, υπεροπτικής και αυτοκαταστροφικής τσολαρίας, απέναντι στην οποία οφείλουμε ως αναρχικοί να αντιτασσόμαστε με τους τρόπους που αναδεικνύουν και καθιερώνουν της διεργασίες για την ολική απελευθέρωση.

Συσπείρωση Αναρχικών

Από τη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 120, Οκτώβριος 2012

Sh

Σχολιάστε

Filed under Αναρχισμός, Αναρχοσυνδικαλισμός, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ελευθερία του λόγου, Μετά την λύση...., Νόαμ Τσόμσκυ, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, Συσπείρωση Αναρχικών, Σάτιρα, αναδημοσιεύσεις, βίντεο, ντοκυμαντερ

Περί θεου-αθεου Ο 10χρονος με τα αρμάνι γυαλιά τζαι την λουί βιλλόν τσάντα που πάει σε…αγρυπνία τζαι που μικρός η μάμμα μαθαίνει τον να είναι δούλος στην κάθε εξουσία τζαι φιλά το χέρι ως δούλος του κάθε Ττόμη Βου του business man

Πριν λίγες μέρες σε σπίτι αγαπημένων μου προσώπων τρώγαμε και μιλούσαμε γελούσαμε κλπ

καταφτάνουν τότε δύο παιδάκια το ένα 12 χρονών και το άλλο 10 χρονων πανέξυπνα με συνεχή επαφή με το ιντερνετ και όσα αυτό προσφέρει

μιλούσαν με τον παππού και την γιαγιά για την …………. αγρυπνία που τους πήρε η …μαμμά!!!!!!

και όταν το 10χρονο παιδάκι που ξενύχτησε στην αγρυπνία με περηφάνια δήλωσε στον παππού ότι φίλησε και το χέρι του πατερ του αρχιεπίσκοπου

εκεί ψιλοάναψα και λέω » μα του ττόμη του βου; του τύπου με τα γένια τζαι τα μαύρα;;

ο παππούς ένας πράος από τους πιο καλόψυχους ανθρώπους που γνωρίζω στην ζωή μου έτοιμος να κάνει το καλό για όλους τους ανθρώπους

αυτός ο άνθρωπος αντέδρασε βίαια………. ναι ναι δεν μας νοιάζει τι κάμνει είναι ότι εκπροσωπεί τον χριστούλη και τον θεό

μα να σέβονται έναν άνθρωπο αισχρό που εκμεταλλεύκεται τους ανθρώπους τζαι κάμνει τα ούλλα για το κέρδος τζαι καμιά σχέση εν έσειει ούτε με αγάπη πενυματικότητα τζαι τούτον που λαλείτε θεό;

ακόμα πιο βίαιη αντίδραση από τον παππού………. δεν σου επιτρέπω να μιλάς έτσι μπροστά στα μωρά

δεν μου επιτρέπεις;  κανένας εν θα μου πει τι εννα λαλώ όπου θέλω

τζαι τα μωρά εν τζαιν καθυστερημένα τζαι παλαβά

εννα τους πεις ότι τάχα ο θεός έκαμεν τον αδάμ τζαι την εύα; εν τούτον που θέλεις να μάθουν τα κοπελλούθκια;

τότε το 10χρονο παιδάκι με τα ολοκαίνουρια αρμάνι γυαλιά που του αγόρασε η μαμμούλα που το πήγε στην εκκλησία με την λουι βιλλόν τσάντα

με ήρεμο ύφος και περιπαιχτηκό που γνώριζε πολύ καλά τι γινόταν εκεί

δηλαδή εσύ πιστεύκεις ότι ο άνθρωπος προέρχεται που τον πίθηκο;

δεν πρόλαβα να πω οτιδήποτε αφού ο παππούς άρχισε να φωνάζει να εξεγείρεται να ουρλιάζει πρώτη φορά τον είδα έτσι στην ζωή μου

ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ να μιλάς έτσι σπίτι μου

κανένας εν θα μου απαγορεύσει να λαλώ ό,τι θέλω όπου θέλω

ΕΓΩ ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ έτσι

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΤΙ ΝΑ ΛΑΛΩ ΟΠΟΥ ΘΕΛΩ

φωνές εξέγερση

και τα παιδάκια με τα αρμάνι να γελούν που κάτω που κάτω

η γιαγιά να φωνάζει να εξεγείρεται να επιτίθενται

απίστευτο σκηνικό

κανένας εν πρόκειται να μου απαγορεύσει να λαλώ ό,τι θελω όπου θέλω τζαι εν θα ξαναπατήσω δαμέ

δηλαδή εσύ εν πιστεύκεις στον χριστό

όι εν πιστεύκω είμαι άθεος,  είμαι ά-θε-ός

ΣΟΚ  μα ούτε  στους αγίους στην παναγία;

δεν πιστεύκω σε παραμύθια ρε κουμπάρε

και φύγαμε

έμαθα εκ των υστέρων ότι τάχα η γιαγιά έκαμεν εμετό που την σύγχηση ότι έγινεν μέγα θέμα

η μάμμα με την λουί βιλλόν των 500 ευρώ που γοράζει αρμάνι γυαλιά στο 10χρονο τζαι παίρνει το στην αγρυπνία  δίνοντας του το καλό παράδειγμα για το τι είπε ο χριστούλης τζαι ο έχων δύο χιτώνας να δίδει τον άλλο

εν πολλά θυμωμένη μαζί μου και λοιπές παπαριές

αυτή είναι η κοινωνία που δημιουργούμε της μισαλλοδοξίας

τζαι φτάνουμεν δαμέ

http://aoratimelani.blogspot.gr/2012/10/blog-post_12.html

το βρήκα στο μπλοκ του μιχάλη μιχαήλ

http://mihalismihail.blogspot.com/2012/10/blog-post.html

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΚΙ ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ

Χτες το βράδυ ξεκίνησα να πάω να δω το Corpus Christi. Ο λόγος που θέλησα να πάω να παρακολουθήσω την συγκεκριμένη παράσταση ήταν η επιθυμία μου να στηρίξω το δικαίωμα των δημιουργών της στην ελεύθερη έκφραση. Δεν φανταζόμουν ωστόσο πως θα αντιμετώπιζα τόσες δυσκολίες και κινδύνους σε αυτό το απλό εγχείρημα.Πήρα το μετρό, κατέβηκα στον Κεραμεικό και κατευθύνθηκα από Κωνσταντινουπόλεως προς Ιερά οδό, όπου βρίσκεται το θέατρο. Όμως ήδη από την προηγούμενη διασταύρωση είδα μεγάλο πλήθος συγκεντρωμένο και ΜΑΤ που εμπόδιζαν τη διέλευση. Έστριψα λοιπόν δεξιά και βγήκα Ιερά οδό από το προηγούμενο στενό. Μπροστά στο θέατρο υπήρχε συγκεντρωμένο άλλο πλήθος και άλλος κλοιός των ΜΑΤ που τους εμπόδιζε να πλησιάσουν. Πίσω από τον κλοιό υπήρχαν μερικοί πολίτες: ιερείς, μοναχοί, μια κυρία με μαντίλι στο κεφάλι και μερικοί άντρες με κοστούμια, τρεις εκ των οποίων, όπως έμαθα μετά, ήταν βουλευτές της Χρυσής Αυγής.
Ο αέρας μύριζε δακρυγόνο, τα μάτια έτσουζαν, ωστόσο γενικά επικρατούσε σχετική ηρεμία. Πλησίασα τους αστυνομικούς και είπα ότι θέλω να περάσω για να μπω στο θέατρο.
– Φύγετε κυρία μου. Φύγετε σας παρακαλώ.
– Δεν θα γίνει η παράσταση;
– Δεν ξέρουμε. Σας παρακαλώ κάντε πίσω.
Έκανα λίγο πίσω, αλλά δεν έφυγα. Προσπάθησα μάταια να εντοπίσω τους φίλους με τους οποίους είχαμε κανονίσει να συναντηθούμε εκεί. Έφερα βόλτα τον κλοιό, προσπαθώντας να περάσω, εξηγώντας ότι θέλω να μπω στο θέατρο για να δω την παράσταση, μάταια όμως. Οι προσπάθειές μου αυτές, καθώς και η μπλούζα με το σήμα της Ένωσης Άθεων που φορούσα, τράβηξαν την προσοχή των διαδηλωτών που άρχισαν να σχολιάζουν:
– Τι θέλει αυτή; Να δει τη παράσταση;
– Λεσβία είναι και θέλει να δει τις αδερφάρες;
– Κοίτα τι γράφει η μπλούζα! Ένωση Άθεων!
– Άθεη είναι!
Το ενδιαφέρον τους στράφηκε πάνω μου και ξεκίνησαν πολλές κουβέντες, οι περισσότερες γεμάτες ένταση. Λογικά άλματα, ύβρεις και απειλές χαρακτήριζαν το μεγαλύτερο μέρος των διαλόγων. Προσπάθησα να κρατηθώ ήρεμη και σταθερή, να απαντώ λογικά και ψύχραιμα, να διατηρήσω την επαφή με τους συνομιλητές μου, και τα κατάφερα, δεν μπορώ να πω το ίδιο όμως για εκείνους. Θα προσπαθήσω να μεταφέρω εδώ μέρος των διαλόγων, ανάκατα γιατί δεν μπορώ πια να θυμηθώ με ακρίβεια ποιος είπε τι, με λίγες εξαιρέσεις.
– Άντε από δω χάμω, κουμούνι του κερατά!
– Τι ήρθες τις δεις τις αδερφάρες; Λεσβία είσαι;
– Δεν σε αφορά.
– Λεσβία είναι μωρέ, δεν την βλέπεις; Δεν έχεις άντρα μαζί σου, δεν έχεις παιδιά ούτε εγγόνια, λεσβία είσαι!
– Κοίτα τη μπλούζα, είναι άθεη! Ουστ από δω μωρή!
– Θέλω να δω το έργο.
– Τις αδερφάρες θες να δεις; Είναι αδερφάρες! Ανώμαλοι!
– Βρίζουν το χριστό μας, την παναγία μας!
– Πού το ξέρετε; Το είδατε το έργο;
– Όχι, αλλά μου το είπαν. Μου είπαν ότι βρίζει το χριστό μας. Πρέπει να απαγορευτεί!
– Αν δεν θέλετε, μην δείτε το έργο. Εγώ γιατί να μην το δω;
– Βλασφημούν το θεό μας! Εμείς έχουμε τον έναν αληθινό θεό!
– Θα ρίξει ο θεός κεραυνό να σε κάψει! Θα δεις τι θα σας κάνει ο θεός!
– Αφού λοιπόν θα το κάνει ο θεός, εσείς γιατί ασχολείστε; Πάτε σπίτια σας να ξεκουραστείτε και εμπιστευτείτε τον θεό.
– Θα πας στην κόλαση!
– Δεν υπάρχει θεός, ούτε κόλαση.
– Δεν υπάρχει; Ε δεν μιλάω μαζί σου, δεν αξίζεις τον κόπο.
– Εγώ θέλω να μιλήσουμε. Πιστεύω ότι αξίζεις τον κόπο.
– Άντε καλέ, μην ασχολείσαι μαζί της, δεν αξίζει, ένα σκουπίδι είναι!
– Φύγε από δω, Αλβανή!
– Ελληνίδα είμαι.
– Ελληνίδα; Αμ’ δεν κάνουν τέτοια οι ελληνίδες! Αλβανή είσαι!
– Είσαι σκουπίδι! Ο θεός να σε ελεήσει.
– Αυτή τώρα είναι η θρησκεία της αγάπης;
– Ο χριστός έδιωξε τους αργυραμοιβούς από το ναό του με το φραγγέλιο! Έτσι κι εμείς θα διώξουμε εσάς!
– Δεν είναι ναός εδώ, θέατρο είναι, εσείς είστε που εμποδίζετε εμάς, όχι το αντίθετο.
– Ο χριστός είπε «δεν ήρθα να φέρω αγάπη, αλλά διχόνοια», είπε «φέρτε τους εχθρούς μου και σφάξτε τους εμπρός μου»!
– Δηλαδή θα ήθελες να με σφάξεις;
– Άκου να δεις μωρή, εμείς είμαστε έλληνες χριστιανοί φασίστες! Το 90% στην Ελλάδα είναι χριστιανοί φασίστες, κατάλαβες; Φασιστικά έχω το δικαίωμα να σου πω να φύγεις!
– Φασιστικά έχεις τη δύναμη, όχι το δικαίωμα.
Κι άλλες φωνές, κι άλλες βρισιές, κι άλλος παραλογισμός. Τυφλή οργή και μίσος, λεκτικές επιθέσεις γεμάτες χολή. Είσαι αγάμητη, είσαι κακογαμημένη, είσαι γυναίκα και το θέλεις το ξύλο σου, πού ‘σαι ρε Παπαδόπουλε… Πιο φανατισμένες φαίνονταν οι γυναίκες, το πιο πολύ μεσόκοπες, αλλά και μερικές ηλικιωμένες και νέες. Η κυρία με το μαντίλι στο κεφάλι που βρισκόταν κοντά στους βουλευτές ήταν απο τις πιο οργίλες. Όταν μου μιλούσε στεκόταν τόσο κοντά μου, που πετάγονταν τα σάλια της στο πρόσωπό μου. Της είπα πολλές φορές, πολύ ήρεμα:
– Σε παρακαλώ, κάνε ένα βηματάκι πίσω. Σε παρακαλώ, μίλα πιο σιγά, να σε ακούω καλύτερα.
Μάταιος κόπος. Τα ίδια και με τον κύριο που διατεινόταν ότι «το 90% είμαστε χριστιανοί φασίστες».
– Μίλα πιο σιγά, να χαρείς. Δεν μπορώ να σε ακούσω καλά έτσι.
– Έχω στεντόρεια φωνή!

Θα ήθελα να μπορούσα να τους πω: δεν είμαι λεσβία, αλλά κι αν ήμουν, τι θα πείραζε; Έχω άντρα και παιδί, αλλά κι αν δεν είχα, τι θα πείραζε; Δεν είμαι Αλβανή, αλλά κι αν ήμουν, τι θα πείραζε; Δεν είμαι κομμουνίστρια, αλλά κι αν ήμουν, τι θα πείραζε; Δεν πιστεύω στο θεό, αλλά τι πειράζει; Κάποιοι άνθρωποι έχουν για το θεό και το χριστό και την παναγία άλλη άποψη από εσάς, τι πειράζει; Ζητάτε σεβασμό στο δικαίωμά σας να πιστεύετε στο θεό όπως εσείς θέλετε, γιατί δεν σέβεστε το δικαίωμα των άλλων να πιστεύουν με άλλο τρόπο ή να μην πιστεύουν καθόλου;

Στο αναμεταξύ ο κλοιός είχε χαλαρώσει. Προσπάθησα ξανά να πλησιάσω στο θέατρο. Μέσα από την κλειστή καγκελόπορτα είδα έναν άνθρωπο να έρχεται προς το μέρος μας. Υπέθεσα ότι ήταν κάποιος από τους συντελεστές που ερχόταν να ανοίξει για να μπει το κοινό. Έκανα να του μιλήσω, αλλά ένας ψηλός, παχύς, σωματώδης άντρας – ήταν ο Ηλίας Παναγιώταρος, βουλευτής της Χρυσής Αυγής, όπως πληροφορήθηκα μετά – ήρθε προς το μέρος μου και μου είπε να φύγω.
– Δεν θέλω να φύγω, θέλω να δω την παράσταση.
– Βρε άντε φύγε από δω, παλιολεσβία, βρωμοκομμούνι, άντε μην φας καμία!
Ήταν αδύνατον να τον παρακάμψω, με απωθούσε με το σώμα του, προχωρόντας κατά πάνω μου, αναγκάζοντάς με να υποχωρήσω. Ένας άλλος άντρας που ήταν μαζί του με πλησίασε και με απώθησε κι εκείνος, σωματικά και λεκτικά. Ακούμπησε πάνω μου και με έσπρωξε με το σώμα του. Πολλοί παρευρισκόμενοι με παρότρυναν να απομακρυνθώ.
– Φύγε από δω, άντε τώρα, άντε τώρα μη φας ξύλο, δεν βλέπεις τι γίνεται;
– Δεν θέλω να φύγω. Δεν θέλω να υποχωρήσω μπροστά στη βία. Έχω δικαίωμα να βρίσκομαι εδώ, έχω δικαίωμα να δω το έργο.

Προσπαθούσα να μείνω σταθερή στη θέση μου, προσπαθούσα να συζητήσω, αλλά μάταια. Το θέατρο πάντα κλειστό και τα ΜΑΤ μπροστά. Οι φίλοι μου άφαντοι. Όσο κι αν ήθελα να μείνω ήρεμη, ένιωθα ταραγμένη, όλο και πιο μόνη και κουρασμένη. Κάποια στιγμή υποχώρησα στο περίπτερο που βρισκόταν λίγα μέτρα από την είσοδο. Χώθηκα στο πίσω μέρος, ανάμεσα σε στίβες με περιοδικά και γαριδάκια. Εκεί βρισκόταν και ένα ζευγάρι που είχε έρθει να δει την παράσταση και είχε καταφύγει όπως κι εγώ στην ασφάλεια του περιπτέρου. Μίλησα μαζί τους, μια ήρεμη, λογική και συγκροτημένη κουβέντα. Η παρουσία τους μου έκανε πολύ καλό, σύντομα ένιωσα καλύτερα, η ταχυπαλμία μου καταλάγιασε.

Πιάσαμε κουβέντα, σχολιάσαμε την μισαλλοδοξία και την τύφλωση των φανατικών. Αναρωτηθήκαμε γιατί βρίσκονταν εκεί τρεις βουλευτές της Χρυσής Αυγής – Παναγιώταρος, Λαγός, Παππάς – και κανένας βουλευτής άλλων κομμάτων; Γιατί έδιναν το παρόν μόνο φανατικοί θρησκόληπτοι και κανένας υπέρμαχος του πνεύματος και της ελεύθερης έκφρασης; Κάναμε κάποια τηλεφωνήματα σε ραδιοσταθμούς και δημοσιογράφους, παρακαλώντας να ενημερώσουν όσο περισσότερα ΜΜΕ και πολιτικούς μπορούσαν για την κατάσταση που επικρατούσε εκεί.

Μετά από λίγη ώρα βγήκαμε πάλι προς τα έξω. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβανόταν κάθε τόσο. Ο κλοιός σχηματίστηκε πάλι. Τα ΜΑΤ απωθούσαν τους πάντες, εκτός από τους βουλευτές που βρίσκονταν μέσα του. Κάποια στιγμή έγινε μια αναταραχή, οι δημοσιογράφοι πετάχτηκαν πάνω, οι κάμερες πλησίασαν: είχαν έρθει κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα ήταν οι Τατσόπουλος, Ρεπούση και Κατριβάνου, άκουσα και για τον Δρίτσα αλλά δεν είμαι σίγουρη, δεν τους γνωρίζω άλλωστε όλους εξ όψεως. Έγιναν δηλώσεις, έγιναν κουβέντες για να ανοίξει το θέατρο να μπουν μόνον οι βουλευτές, «για να μην τους περάσει» των διαδηλωτών. Τι να μην τους περάσει, σκέφτηκα, το θέμα είναι να μπει το κοινό, να γίνει η παράσταση, αν μπουν μόνον οι βουλευτές, σιγά το κατόρθωμα.

Η ώρα περνούσε, η κατάσταση σταθερή. Ακούστηκε ότι οι συντελεστές φοβούνταν – και δικαίως, κατά τη γνώμη μου – ότι αν άνοιγαν τις πόρτες στο κοινό, ενδεχομένως να έμπαιναν και θρησκόληπτοι διαδηλωτές με την πρόφαση ότι θέλουν να δουν το έργο, και να δημιουργούσαν προβλήματα μετά, με πρώτους κατά πάσα πιθανότητα τους ίδιους τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Έτσι οι πόρτες δεν άνοιγαν, οι διαδηλωτές δεν έφευγαν, ούτε κι εμείς άλλωστε. Ρωτούσαμε κάθε τόσο τους αστυνομικούς αν θα γινόταν η παράσταση, και η απάντηση ήταν σταθερά «δεν ξέρουμε ακόμη». Είδα κάποια στιγμή την Ιωάννα Κούρτοβικ μπροστά μου να λέει στους αστυνομικούς:
– Αυτοί οι άνθρωποι εδώ δεν προκαλούν διατάραξη της δημόσιας τάξης; Γιατί δεν τους απομακρύνετε; Γιατί δεν κάνετε κάτι;
Δεν άκουσα την απάντηση, αλλά την είδα έμπρακτα: τίποτε.

Ένιωθα μετέωρη. Στην αρχή δεν ένιωθα φόβο, αλλά με το πέρασμα της ώρας, υπήρξαν στιγμές που λιποψύχησα. Θυμήθηκα τον άντρα μου, που πάντα ανησυχεί: μην πέσω σε φανατικούς, μην πάθω τίποτα, μην φάω ξύλο. Σκέφτηκα το παιδί μου, που θα κοιμόταν ήσυχο στο σπίτι. Κι αν στ’ αλήθεια με χτυπούσαν; Κι αν γίνονταν επειδόσια και μας μάζευαν όλους στις κλούβες; Κι αν δεν μπορούσα να ξαπλώσω απόψε αγκαλιά με τον άντρα μου, κι αν δεν μπορούσα να ξυπνήσω αύριο το παιδί μου για να πάει στο σχολείο; Μπήκα στον πειρασμό να φύγω – αλλά είπα, όχι. Δεν θα τους επιτρέψω να με διώξουν, δεν θα τους αφήσω να με τρομοκρατήσουν. Θα μείνω εδώ, και θα μιλήσω μαζί τους όσο αντέχω, και θα ξεκουραστώ και μετά θα μιλήσω ξανά, κι ας μην ακούνε, ας μοιάζουν να μην ακούνε, ας αρνούνται να ακούσουν. Γιατί όλο και κάποιος μπορεί να ακούσει έστω μια κουβέντα, γιατί όλο και κάποιος μπορεί να κρατήσει κάτι μέσα του, αν όχι από αυτούς, από όσους παρακολουθούν τη συζήτηση. Γιατί ακόμη κι αν κανείς δεν με ακούσει, εγώ θα νιώθω καλά με τον εαυτό μου μόνο αν μιλήσω, μόνο αν σταθώ και τους αντιμετωπίσω. Ήρεμα, ευγενικά και σταθερά.

Εν τω μεταξύ βρήκα μερικούς από τους φίλους μου. Κάποια στιγμή φάνηκε ένας γνωστός μου, ύστερα κι άλλος. Άρχισαν πάλι οι συζητήσεις, με δημοσιογράφους, με γνωστούς και αγνώστους, με υποψήφιους θεατές και με διαδηλωτές. Έπιασα κουβέντα με έναν κύριο που είχε έρθει να διαμαρτυρηθεί κατά της παράστασης.
– Το έργο αυτό προσβάλει τον χριστό.
– Τι να σας πω, δεν το ξέρω, δεν το έχω δει.
– Εγώ το έχω δει. Δεν κρίνω κάτι αν δεν το δω.
– Μα τότε γιατί μας στερείτε το δικαίωμα να δούμε κι εμείς και να κρίνουμε μόνοι μας;
– Εγώ σας το στερώ;
– Βέβαια, αφού δεν μας αφήνετε να το δούμε!
– Πώς δεν σας αφήνω; Πάτε να το δείτε.
– Μα δεν ζητάτε να απαγορευτεί;
– Ναι, ζητάω να απαγορευτεί.
– Γιατί το ζητάτε;
– Γιατί προσβάλει το χριστό και την παναγία!
– Δεν μου το περιγράφετε, να ξέρω κι εγώ τι ακριβώς δείχνει;
– Δείχνει τον χριστό πάνω στον σταυρό και τους δώδεκα αποστόλους να χορεύουν, δείχνει τον Ιούδα με τον χριστό, ότι είχε σχέση ο Ιούδας με τον χριστό, μιλάει για σχέσεις ανάμεσα σε άντρες, δείχνει την παναγία ότι είναι έγκυος και πάει να γεννήσει, ένας άντρας παίζει την παναγία, της λένε πού είναι ο άντρας σου και λέει πήγε να παρκάρει…
– Δείχνει μια άλλη άποψη για τον χριστό και την παναγία, όχι την δική σας.
– Είναι βλάσφημο το έργο! Βλασφημεί την πίστη μου!
– Και γιατί να μην το κάνει;
Εκεί ο κύριος μπλόκαρε. Ως εκείνη την ώρα, ήταν ήρεμος και συζητήσιμος. Εκεί τσίτωσε.
– Τι λες εκεί; Γιατί να μην βλασφημεί; Πώς γιατί;
– Η βλασφημία είναι αμφισβήτηση του δόγματος. Εσύ αν δεν θέλεις μην το αμφισβητείς. Ένας άλλος  γιατί να μην το αμφισβητήσει; Εσύ πιστεύεις, εγώ που δεν πιστεύω, γιατί να μην το αμφισβητήσω;
– Δηλαδή δεν πιστεύεις στο θεό;
– Όχι.
– Ε τότε δεν μιλάμε! Δεν πιστεύουμε τα ίδια!
Γύρισε την πλάτη του και απομακρύνθηκε με μεγάλες δρασκελιές.
– Δεν πιστεύουμε τα ίδια, αλλά μπορούμε να μιλήσουμε!
– Δεν μπορούμε!
– Πρέπει να μπορούμε! Είμαστε συνάνθρωποι, συμπολίτες, ζούμε στην ίδια χώρα, στον ίδιο πλανήτη. Πρέπει να μπορούμε να συνεννοηθούμε!
Κι όμως, δεν μπορέσαμε.

Κι άλλοι άνθρωποι, κι άλλες κουβέντες.
– Γιατί βρίζετε το χριστό μας; Θέλετε να βρίσουμε εμείς τη μάνα σας;
– Δεν βρίζω κανέναν, θέλω μόνο να δω το έργο.
– Το έργο βρίζει τον χριστό μας. Θέλεις να δείξω εγώ ένα έργο που να βρίζει τη μάνα σου;
– Η μάνα μου, όπως και η δική σου, είναι υπαρκτά πρόσωπα. Ο χριστός και η παναγία είναι ιδέες, υπάρχουν μόνο μέσα στο κεφάλι σου.
– Τι λες εκεί! Ο χριστός είναι αδελφός μου!
– Άλλο ο αδελφός σου, άλλο ο χριστός. Ο ένας είναι άνθρωπος, ο άλλος είναι πεποίθηση. Άλλο να βρίζω εσένα ή τους δικούς σου ανθρώπους, άλλο τις πεποιθήσεις σου.
– Για πες μου, θες να έρθω εγώ να βρίσω τις πεποιθήσεις σου;
– Βρίσε τες, ελεύθερα! Κορόιδεψέ τες, κάνε ό,τι θέλεις!
– Μπα; Για πήγαινε να βρίσεις τον Μωάμεθ μπροστά στους μουσουλμάνους, να δεις τι θα σου κάνουν!
– Και αυτό σημαίνει ότι δικαιολογείσαι να μου το κάνεις κι εσύ;
Τζίφος, αδιέξοδο.

Τουλάχιστον όμως μιλούσαν, ορισμένοι. Και μερικοί άκουγαν κιόλας. Όπως εκείνος που παρακολουθούσε τον διάλογό μου με τις χριστιανές μαινάδες που με έβριζαν χυδαία, και όταν γύρισα και τον ρώτησα:
– Εσύ πιστεύεις στον θεό.
– Ναι.
– Κοίταξε αυτούς τους ανθρώπους. Πιστεύεις ότι αυτή τη στιγμή διαπνέονται από το πνεύμα του θεού;
Δεν μίλησε. Έσκυψε το κεφάλι και απομακρύνθηκε.

Το ίδιο ερώτημα απηύθυνα και στους ιερείς που βρίσκονταν εκεί, με το σταυρό στο χέρι, αυτοί τουλάχιστον χωρίς να βρίζουν και να απειλούν, αλλά και χωρίς να προσπαθούν να συγκρατήσουν το ποίμνιό τους.
– Είστε ιερέας. Πείτε μου σας παρακαλώ, εγκρίνεται αυτό που συμβαίνει εδώ; Εγκρίνετε αυτή τη συμπεριφορά; Τι κάνετε για να την αποτρέψετε;
Σιγή ιχθύος, αδιαφορία πλήρης.

Πιο αποκαρδιωτικό απ’ όλα, όμως, και από τις βρισιές και από τις απειλές και τα σπρωξίματα, ήταν η προτροπή που άκουγα διαρκώς από αστυνομικούς, από δημοσιογράφους, από ανθρώπους που είχαν έρθει να δουν την παράσταση, από τους λίγους διαδηλωτές που προσπαθούσαν να χαμηλώσουν τους τόνους, ακόμη και από έναν περαστικό:
– Άσ’ το τώρα, άσ’ το καλύτερα.
– Φύγε, κάνε πίσω, άσ’ τους.
– Άσ’ το σου λένε, δεν βλέπεις τι γίνεται;
– Άσ’ τους παιδί μου, δεν παίρνουν από λόγια.
– Φύγε, άσ’ το, φύγε, άσ’ το.
Με έπιαναν από το χέρι και μαλακά προσπαθούσαν να με απομακρύνουν, μου χαμογελούσαν φιλικά, προστατευτικά.

Όχι, δεν φεύγω, όχι, δεν το αφήνω. Έχω δικαίωμα να είμαι εδώ. Έχω δικαίωμα να έχω μια διαφορετική άποψη. Έχω δικαίωμα να παρακολουθήσω ένα θεατρικό έργο της επιλογής μου. Έχω δικαίωμα να τα κάνω όλα αυτά, ακόμη κι αν ορισμένοι νιώθουν προσβεβλημένοι, ακόμη κι αν ενοχλούνται, ακόμη κι αν προσπαθούν να με απωθήσουν με τη βία, αφού έχουν εξαντλήσει τα νόμιμα μέσα χωρίς να το πετύχουν, αφού οι κατηγορίες κατά των συντελεστών κρίθηκαν αβάσιμες και τα ασφαλιστικά μέτρα παράνομα. Και θα ασκήσω αυτό μου το δικαίωμα, χωρίς να επιτρέψω στην βία και τον τραμπουκισμό να με πτοήσει.

Γιατί αν το αφήσω, αν κάνω πίσω, στον χώρο που θα αφήσω εκείνοι θα προχωρήσουν λίγο περισσότερο. Γιατί αν υποχωρήσω, εκείνοι θα νιώσουν λίγο πιο δυνατοί και πιο δικαιωμένοι. Γιατί αν φύγω, εκείνοι θα μείνουν και θα απλωθούν όσο που να μην μένει για μένα καθόλου χώρος πια. Γιατί αν δεν μείνω σταθερή στη θέση μου τώρα, κάποια στιγμή δεν θα μπορώ να βγω ούτε από την πόρτα του σπιτιού μου. Και αργά ή γρήγορα θα φτάσουν και μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.

Γι’ αυτό θα μείνω. Θα είμαι ο εαυτός μου, με τις απόψεις μου, στον τόπο μου. Δεν πρόκειται να φύγω.

Είμαι εγώ, και είμαι εδώ.

Κι εδώ θα μείνω.

Αναρτήθηκε από στις 6:00 μ.μ.

15 Σχόλια

Filed under "θεσμοί", παράσιτα πλούσιοι, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, θεός αθεος, ούτε θεός ούτε αφέντης

Ούτε θεός ούτε αφέντης – Για μια ιστορία του αναρχικού κινήματος του ελλαδικού χώρου- Αναρχική σελίδα με θεωρητικά κείμενα βιβλία μεταφράσεις κλπ

http://ngnm.vrahokipos.net/index.php

 

ΟΥΤΕ ΘΕΟΣ – ΟΥΤΕ ΑΦΕΝΤΗΣ

Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία,
είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.

 

bottom

 

Σχολιάστε

Filed under Αναρχισμός, Αναρχοσυνδικαλισμός, Βραχόκηπος Αναρχική Ιστοσελίδα, Βιβλία, Βιντεοθήκη, Ερρίκο Μαλατέστα, βίντεο, ούτε θεός ούτε αφέντης

Ορίστε οι «θεσμοί» που περιμένεις να σε σώσουν φιλήσυχε φιλειρηνικέ πατριωτάκη: reuters: Ο κεντρικός τραπεζίτης της (ιδιωτικών συμφερόντων) Τράπεζας της Ελλάδας έλαβε 3,4 εκατομύρια από την Πειραιώς ενώ είχε μετοχοδάνειο 5 εκατομύρια και τελικά έχασε 2,4 πουλώντας την πειραιώς

αναδημοσίευση από

http://athenstock.blogspot.com/2012/10/reuters-34-5-24.html

 

12.10.12

Reuters: Ο Προβόπουλος έλαβε άγνωστη αποζημίωση αποχώρησης €3.4εκ. από την Πειραιώς ενώ είχε μετοχοδάνειο €5εκ. και τελικά έχασε €2.4εκ. πουλώντας ΠΕΙΡ – αδιάφορο να είσαι ο ΤτΕ και να έχεις τραπεζομετοχές! [Υπερβολές! Τι να μας πουν και αυτοί από δημοσιογραφία…]

The governor of the Bank of Greece was given a severance payment of 3.4 million euros when he left his former employer, a major bank that he now regulates, documents seen by Reuters show.
George Provopoulos was awarded the sum when he stepped down as vice-chairman of Piraeus Bank to become governor of Greece’s central bank and a member of the board of the European Central Bank in 2008. The scale of the pay-off, previously unknown to most Greeks, is likely to prove controversial, amounting to nearly 2.8 million euros ($3.6 million) after tax.
As governor of the central bank, Provopoulos, now 62, has played a key role in propping up Greece’s banking system, which has received billions of euros in liquidity from the ECB and is in line for up to 50 billion euros of new capital from the bailout provided by euro zone countries and the International Monetary Fund.
The Greek central bank has also faced criticism over the recent rescue of the country’s troubled state-run Agricultural Bank (ATE), whichleft-wing Greek MPs described as the «robbery of the century.» In that deal the authorities decided to place ATE’s non-performing loans into a ‘bad bank’ and hand the rest of ATE to Piraeus.
The Bank of Greece said Provopoulos faced no conflict of interest from his severance deal and had fully informed the authorities of the payment. When Reuters sent questions to Provopoulos, the Bank of Greece legal department responded: «In compliance with the applicable Greek law, Governor Provopoulos declared the severance payment to all pertinent tax and judicial authorities.»
In a letter to Reuters, Dr Vassilios Kotsovilis, the bank’s legal director, added: «The severance payment, having been agreed upon at an earlier time and under very different (pre-crisis) circumstances, was neither of an arbitrary nature nor of an extra-ordinary nature.»
Kotsovilis said details of the payment were reported in «the press and blogs of the period.» However, Reuters was unable to find mention of the payment despite extensive searches in both Greek and English.
Piraeus, which is suing Reuters over a previous report about the bank, said in a statement: «In view of legal proceedings… we consider it inappropriate to comment in any detail.»
It added: «It goes without saying that Piraeus Bank has always fully complied with the rules and regulations governing the Greek banking sector.»BOARD APPROVAL
Provopoulos, a former chief executive at Emporiki Bank, Greece’s fifth largest bank, joined Piraeus, the fourth largest, on October 18, 2006. As a vice-chairman and managing director, he was entitled to a net salary of 580,000 euros, plus expenses and a bonus.

On May 22, 2008 he resigned from Piraeus after 19 months service. Documents seen by Reuters indicate that, on the day before he left the bank, its directors approved a severance payment of 2,775,000 euros, in addition to his pay of 325,704 euros for five months work that year.

 

The Bank of Greece confirmed the severance payment was 3.46 million euros before tax and was paid to Provopoulos that month. It amounted to more than two million euros per year of service.

 

Almost a year later the deal appeared in minutes of a Piraeus shareholder meeting held on April 30, 2009, which sought retrospective approval for the payment. Though such shareholder meetings are open to the press, the payment appears to have passed unnoticed.

Louka Katseli, a former Greek Economy Minister and now professor of Economics at the University of Athens, was one of those unaware of the payment, despite being a prominent opposition politician at the time. When told of the payment this week, she said: «I had no prior knowledge of Mr. Provopoulos’s severance.»
George Gougoulis, the president of ESETP, a staff union within Piraeus Bank, was also unaware of the pay-off to Provopoulos. «We have repeatedly asked the Bank to disclose to us information about the way top executives and members of the Board are remunerated, for instance by stock options, and they have always refused that,» he said.
The scale of Provopoulos’ payment is notable when set against what minutes of shareholder meetings record for payments to other directors who have departed Piraeus. Another vice-chairman, Theodoros Pantalakis, was on a similar level of remuneration at Piraeus to Provopoulos and left in December 2009 after working for the bank since 2004. He was given a pay-off of 470,000 euros, according to shareholder minutes, amounting to less than 100,000 euros per year of service.
By comparison, Provopoulos’ pay-off was three times his after-tax annual compensation, according to the Bank of Greece.
Pantalakis told Reuters that any payments to him were «as recorded in minutes of shareholder meetings.» His severance payment may have been lower because of the worsening credit crunch at the time of his departure. He said of the payment to Provopoulos: «I don’t find it peculiar, I don’t have any recollection that something was out of line.»
Michalis Colakides, another former vice chairman and deputy chief executive of Piraeus, left the bank in 2007 after seven years of service. Piraeus accounts record no severance pay for Colakides that year, though Colakides told Reuters that he received a payment equal to two years salary. He declined to comment further.
A spokesman for Piraeus said: «The remuneration of Piraeus Bank’s senior management has been established and duly approved by all the relevant corporate committees and bodies, in full compliance with all applicable internal and external regulations and duly recorded as such in the Bank’s financial statement.»
In response to Reuters inquiries about Provopoulos’ financial arrangements with Piraeus, the Bank of Greece said that «detailed answers have been given to the Greek parliament», and other relevant authorities.
The issue arose in parliament in 2009 because rumors had been circulating in banking and political circles about a large investment loss suffered by Provopoulos a few months after he left Piraeus.
In September 2007 he and other senior executives of Piraeus had taken out loans from the bank to buy shares in a rights issue it was staging. According to one former Piraeus manager, all senior figures at the bank were asked to take part when the bank’s then executive chairman, Michael Sallas, announced he would raise 1.35 billion euros by issuing approximately 67m new shares.
«Everyone got a letter that said something like: ‘Here is your allocation of shares. Your loan is pre-approved. Sign here!'» said the former manager.
Bank of Greece rules allow banks to finance the participation of employees in rights issues. Piraeus declined to comment on the rights issue and the loans because of legal proceedings against Reuters.
In May, Piraeus announced it was suing Reuters over an earlier report about the bank renting properties owned by companies run by Sallas and his family. The bank is claiming 50 million euros in damages. Reuters stands by the accuracy of its report.
«AN IMPORTANT LOSS»
According to stock exchange records, on September 17, 2007 Provopoulos bought 212,911 shares in Piraeus, having purchased the rights to participate in the offer a week earlier. To cover the cost Provopoulos took a loan from Piraeus for 5,024,812 euros, according to his own later declarations.
He bought another 23,250 shares on December 28, 2007, under a share option scheme.
After leaving Piraeus, Provopoulos held onto his shares for three months while he was governor of the central bank overseeing the banking system. He had informed legal advisers and been told that «the ownership of the portfolio did not…influence in any way the legality of his duties», his office later told parliament.

Provopoulos sold the shares in October 2008 after the collapse of Lehmann Brothers sent bank shares plunging. He realized 2,449,256 euros – far less than his outstanding loan to Piraeus.
Speculation about Provopoulos’ debt to his former employer prompted Michael Karhimakis, then a Pasok MP, to ask questions in the Greek parliament. Provopoulos responded with a formal statement from the director of his office.
It said he had suffered an «important loss» on his Piraeus shares and repaid his loan to the bank with the proceeds of the share sale plus a personal cheque for 2.1 million euros. The statement to parliament made no reference to the fact that Provopoulos had been granted a severance payment of 3.4 million euros by Piraeus.

There was no legal obligation for Provopoulos to declare his severance payment in parliament and the Bank of Greece said it was not mentioned «due to the fact that the then-asking MP confined his questions to the sale of the shares of Piraeus.»
But Karhimakis, the former Pasok MP, told Reuters that, in his opinion, Provopoulos had a moral duty to disclose the payment and make clear his assets and their source. «This is a period when transparency for public figures is needed more than ever,» he said.
Provopoulos’ salary as governor of the central bank is not published. But the Bank of Greece told Reuters his salary is 50 per cent lower than it was when he took office, after he had accepted two pay cuts during the country’s austerity drive. Provopoulos now receives an after-tax ‘monthly’ salary of 7,615 euros paid, as for many Greek public officials, 14 times a year, said the central bank.
In August, Provopoulos defended Piraeus’s takeover of ATE in the Greek parliament. When lawmakers questioned him about Reuters reports involving Sallas, Provopoulos was dismissive. He said the reports referred «to isolated incidents, implications that are presented as facts and selected parts of statements by experts and non-experts to arrive at an arbitrary conclusion in my opinion – that the Greek banking system is suffering from bad corporate governance and inadequate regulation.»
If this were true, Provopoulos said, «then today there would no banks left standing.»

http://www.reuters.com/article/2012/10/11/us-greece-bog-provopoulos-idUSBRE89A0OD20121011

Σε μια αποκάλυψη βόμβα αναφορικά με την αποζημίωση που έλαβε ο νυν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιώργος Προβόπουλος, όταν άφησε τη θέση του αντιπροέδρου της Πειραιώς, προχώρησε το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters. Σε σημερινό του δημοσίευμα το πρακτορείο αναφέρει ότι ο κ. Προβόπουλος έλαβε αποζημίωση ύψους 3,4 εκατ. ευρώ όταν εγκατέλειψε τη θέση του αντιπροέδρου της Πειραιώς.

Τα χρήματα αυτά, όπως αναφέρει το δημοσίευμα χορηγήθηκαν στον κ. Προβόπουλο, λόγω της ανέλιξης του σε μέλος του συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος το 2008. Ουσιαστικά τα χρήματα αυτά δεν ήταν αποζημίωση, αλλά επιβράβευση της ανέλιξης του κου Προβόπουλου σε υψηλή θέση στην τραπεζική κλίμακα σε ευρωπαϊκό κι εθνικό επίπεδο.
Στο δημοσίευμα γίνεται λόγος και στο ρολό κλειδί που έπαιξε ο κ. Προβόπουλος ως Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, «στην ενδυνάμωση του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα, το οποίο έλαβε δισεκατομμύρια ευρώ σε ρευστότητα από την ΕΚΤ και περιμένει να λάβει ακόμα 50 δισ. ευρώ νέων κεφαλαίων από το νέο πακέτο διάσωσης από την ευρωζώνη και το ΔΝΤ».
Μάλιστα στο δημοσίευμα γίνεται λόγος και για την κριτική που έχει ασκηθεί στον κ. Προβόπουλο για το θέμα της εξαγοράς της ΑΤΕ από την Πειραιώς, το οποίο «περιγράφεται ως η ληστεία του αιώνα». Και αναλύει το πώς η ΑΤΕ έσπασε σε good και bad bank, με το υγιές κομμάτι να εξαγοράζεται από την Πειραιώς.

http://www.koutipandoras.gr/?p=26834

________________________________________

Υπερβολές! Τι να μας πουν και αυτοί από δημοσιογραφία

να το θέσω απλά: ο Βαξεβάνης υποτιμά το άρθρο-ρεπορταζ του Reuters

το άρθρο σε παίρνει από το χεράκι και σε πάει στα βαθιά

βασική λέξη: αδιαφάνεια, κοινώς «μπόχα»

Σχολιάστε

Filed under "θεσμοί", παράσιτα πλούσιοι, φορλογήστε τα παράσιτα, Κώστας Βαξεβάνης, Μαρφιν Λαική, Μετά την λύση...., Ορφανίδης, Προβόλπουλος, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, Τράπεζα της Ελλάδας, αλήθεια, αναδημοσιεύσεις, κρίση, μνημόνιο, reuters

Πως φόρτωσαν στην Κύπρο 4 δις «εν μία νυχτί» άρθρο από την Καθημερινή …. γίνεται λόγος για τον ύποπτο ρόλο του Κεντρικού Τραπεζίτη Ορφανίδη του Βγενόπουλου κλπ ..κάποιον λάκκο έχει η φάβα με την καθημερινή αλλά ίδωμεν

Ημερομηνία: 09.10.2012 | 00:27
Πως φόρτωσαν στην Κύπρο 4 δις «εν μία νυχτί»
Στους ώμους των Κυπρίων, «περίεργα δάνεια» σε Μοναστήρια και δάνεια για μετοχές
Του Παναγιώτη Τσαγγάρη

http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=108137

Τέσσερα περίπου δισεκατομμύρια ευρώ «φορτώθηκαν» στην Κυπριακή Δημοκρατία «εν μία νυχτί», τα οποία η Λευκωσία θα μπορούσε να γλυτώσει εάν δεν μετατρεπόταν η «Marfin Εγνατία Τράπεζα Ανώνυμος Εταιρεία» από θυγατρική εταιρεία, σε παράρτημα της «Marfin Popular Bank Public Co Ltd».

Μια ενέργεια που μετατόπισε το βάρος των όποιων επισφαλών δανείων της «Εγνατία» από τους ώμους του Ελληνικού κράτους στους ώμους της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα οποία σύμφωνα με πληροφορίες της εκτιμώνται πλέον στα περίπου 4δις ευρώ.

Πολλά ερωτήματα εγείρονται περί τούτου αφού η μετατροπή της εν λόγω τράπεζας από θυγατρική σε παράρτημα της Λαϊκής, έγινε στις 31 Μαρτίου 2011, όταν η κατάρρευση της Ελληνικής Οικονομίας ήταν πλέον γεγονός.

Περισσότερα δε ερωτήματα δημιουργούνται από το ύψος των επισφαλών δανείων που φέρονται να εντοπίστηκαν στην εν λόγω τράπεζα («Marfin Εγνατία Τράπεζα Ανώνυμος Εταιρεία»), περίπου 4 δισεκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων πολλά αφορούν, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», δάνεια για αγορά μετοχών χωρίς καμία εγγύηση και εξασφάλιση, όπως και για αγορές μετοχών σε Κύπρο και Ελλάδα.

Παράλληλα σύμφωνα με την ίδια πληροφόρηση «περίεργα δάνεια» μεγάλων ποσών, εκατοντάδων εκατομμυρίων, έγιναν προς «Μονές και Μοναστήρια»(!), με καθόλου ή μη ικανοποιητικές εγγυήσεις (!) τα οποία και πάλι θεωρούνται επισφαλή.

Πολλές απορίες εγείρονται ως προς τον τρόπο που έδρασε ο πρώην Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, κ. Αθανάσιος Ορφανίδης, ο οποίος έδωσε (μαζί με τον Διοικητή της Κ.Τ. της Ελλάδος) και το «ΟΚ» για να προχωρήσει η μετατροπή της «Marfin Εγνατία» από θυγατρική εταιρεία σε παράρτημα της «Marfin Popular Bank Public Co Ltd» σε περίοδο μάλιστα που οι πάντες γνώριζαν την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας (Το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων προέβηκε σε δημοσίευση της εξής Ανακοίνωσης Τύπου στις 31/3/11: «ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ – 31 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011 – Διασυνοριακή συγχώνευση μεταξύ της Κυπριακής Δημόσιας Εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία »Marfin Popular Bank Public Co Ltd» και της Ελληνικής ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία »Marfin Εγνατία Τράπεζα Ανώνυμος Εταιρεία»». (Η ανακοίνωση παραπέμπει σε σύνδεσμο στην ιστοσελίδα της Κ.Τ., κάτι όμως που δεν εντοπίσαμε, ενώ το αρχείο ανακοινώσεων της Κ.Τ. για ολόκληρο το Μάρτιο του 2011 εμφανίζεται άδειο).

Άγνωστος πάντως παραμένει και ο ρόλος του Προεδρικού μιάς και είναι γνωστό, με δηλώσεις του κ. Βγενόπουλλου, πως είχε άμεση επαφή και επικοινωνία με τη κυπριακή ηγεσία, ενώ απο την όλη εικόνα δεν πρέπει να εξαιρείται το τότε πολιτικοοικονομικό κλίμα περι παραμονής της βάσης της Λαικής στη Κύπρο.

Τα δύο αμείλικτα ερωτήματα είναι:

Πρώτον, πώς και γιατί η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος επέτρεψε στην  «Marfin Εγνατία», ενόσω ήταν θυγατρική εταιρεία και άνηκε στη δική της δικαιοδοσία και εποπτεία, να παραχωρήσει, αν παραχώρησε, σύμφωνα με τις πληροφορίες (που μετέδωσε και το reuters), δάνεια χωρίς εγγυήσεις και εξασφαλίσεις;

Δεύτερον, γιατί η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου και ο τότε Διοικητής Αθανάσιος Ορφανίδης αποδέχθηκε και ενέκρινε την μετατροπή της «Εγνατία» από θυγατρική εταιρεία σε παράρτημα της «Marfin Λαϊκή», σε μια τέτοια περίοδο, και όταν μάλιστα η εταιρεία παρουσίαζε τέτοια κακή κατάσταση με δάνεια που παραχώρησε χωρίς εξασφαλίσεις;

Πάντως, είναι ξεκάθαρο, ότι εάν η «Marfin Εγνατία» παρέμενε με το καθεστώς της θυγατρικής, θα υπαγόταν στην εποπτεία της Ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας, κάτι που θα συνεπαγόταν αυτόματα ότι οι εγγυήσεις για τις καταθέσεις στην Ελλάδα θα αποτελούσαν υποχρέωση του Ελληνικού Ταμείου Προστασίας Καταθέσεων και από την άλλη, η θυγατρική θα είχε το δικαίωμα κεφαλαιοποίησης της από το «Ελληνικό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας καθώς και πρόσβαση στο Ελληνικό «Emergency Liquidity Assistance» για σκοπούς αντιμετώπισης προβλημάτων ρευστότητας.

 

 

όλο στην απόφαση είχαν Βγένόπουλλος, Ορφανίδης και Προβόπουλλος. Άγνωστη παραμένει η αντίδραση του Προεδρικού.

Στις 31 Μαρτίου 2011, και ενώ η Ελλάδα κατέρρεε, η Κ.Τ. έδιδε το «ΟΚ» για μετατροπή της «Marfin Εγνατία» από θυγατρική σε παράρτημα της «Marfin Λαϊκής»

4 Σχόλια

Filed under Βγενόπουλος, Μαρφιν Λαική, Ορφανίδης, αναδημοσιεύσεις

Αναρχία – Ομιλία Συζήτηση στο Πανεπιστήμιο Κύπρου 3/10/2012 Ηχητικό

Ο ήχος δεν είναι πολύ καλός

2 Σχόλια

Filed under Αναρχισμός, Αναρχοσυνδικαλισμός, Εκπομπές "ραδιοφωνικές" mp3, βίντεο