Περί θεου-αθεου Ο 10χρονος με τα αρμάνι γυαλιά τζαι την λουί βιλλόν τσάντα που πάει σε…αγρυπνία τζαι που μικρός η μάμμα μαθαίνει τον να είναι δούλος στην κάθε εξουσία τζαι φιλά το χέρι ως δούλος του κάθε Ττόμη Βου του business man

Πριν λίγες μέρες σε σπίτι αγαπημένων μου προσώπων τρώγαμε και μιλούσαμε γελούσαμε κλπ

καταφτάνουν τότε δύο παιδάκια το ένα 12 χρονών και το άλλο 10 χρονων πανέξυπνα με συνεχή επαφή με το ιντερνετ και όσα αυτό προσφέρει

μιλούσαν με τον παππού και την γιαγιά για την …………. αγρυπνία που τους πήρε η …μαμμά!!!!!!

και όταν το 10χρονο παιδάκι που ξενύχτησε στην αγρυπνία με περηφάνια δήλωσε στον παππού ότι φίλησε και το χέρι του πατερ του αρχιεπίσκοπου

εκεί ψιλοάναψα και λέω » μα του ττόμη του βου; του τύπου με τα γένια τζαι τα μαύρα;;

ο παππούς ένας πράος από τους πιο καλόψυχους ανθρώπους που γνωρίζω στην ζωή μου έτοιμος να κάνει το καλό για όλους τους ανθρώπους

αυτός ο άνθρωπος αντέδρασε βίαια………. ναι ναι δεν μας νοιάζει τι κάμνει είναι ότι εκπροσωπεί τον χριστούλη και τον θεό

μα να σέβονται έναν άνθρωπο αισχρό που εκμεταλλεύκεται τους ανθρώπους τζαι κάμνει τα ούλλα για το κέρδος τζαι καμιά σχέση εν έσειει ούτε με αγάπη πενυματικότητα τζαι τούτον που λαλείτε θεό;

ακόμα πιο βίαιη αντίδραση από τον παππού………. δεν σου επιτρέπω να μιλάς έτσι μπροστά στα μωρά

δεν μου επιτρέπεις;  κανένας εν θα μου πει τι εννα λαλώ όπου θέλω

τζαι τα μωρά εν τζαιν καθυστερημένα τζαι παλαβά

εννα τους πεις ότι τάχα ο θεός έκαμεν τον αδάμ τζαι την εύα; εν τούτον που θέλεις να μάθουν τα κοπελλούθκια;

τότε το 10χρονο παιδάκι με τα ολοκαίνουρια αρμάνι γυαλιά που του αγόρασε η μαμμούλα που το πήγε στην εκκλησία με την λουι βιλλόν τσάντα

με ήρεμο ύφος και περιπαιχτηκό που γνώριζε πολύ καλά τι γινόταν εκεί

δηλαδή εσύ πιστεύκεις ότι ο άνθρωπος προέρχεται που τον πίθηκο;

δεν πρόλαβα να πω οτιδήποτε αφού ο παππούς άρχισε να φωνάζει να εξεγείρεται να ουρλιάζει πρώτη φορά τον είδα έτσι στην ζωή μου

ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ να μιλάς έτσι σπίτι μου

κανένας εν θα μου απαγορεύσει να λαλώ ό,τι θέλω όπου θέλω

ΕΓΩ ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ έτσι

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΤΙ ΝΑ ΛΑΛΩ ΟΠΟΥ ΘΕΛΩ

φωνές εξέγερση

και τα παιδάκια με τα αρμάνι να γελούν που κάτω που κάτω

η γιαγιά να φωνάζει να εξεγείρεται να επιτίθενται

απίστευτο σκηνικό

κανένας εν πρόκειται να μου απαγορεύσει να λαλώ ό,τι θελω όπου θέλω τζαι εν θα ξαναπατήσω δαμέ

δηλαδή εσύ εν πιστεύκεις στον χριστό

όι εν πιστεύκω είμαι άθεος,  είμαι ά-θε-ός

ΣΟΚ  μα ούτε  στους αγίους στην παναγία;

δεν πιστεύκω σε παραμύθια ρε κουμπάρε

και φύγαμε

έμαθα εκ των υστέρων ότι τάχα η γιαγιά έκαμεν εμετό που την σύγχηση ότι έγινεν μέγα θέμα

η μάμμα με την λουί βιλλόν των 500 ευρώ που γοράζει αρμάνι γυαλιά στο 10χρονο τζαι παίρνει το στην αγρυπνία  δίνοντας του το καλό παράδειγμα για το τι είπε ο χριστούλης τζαι ο έχων δύο χιτώνας να δίδει τον άλλο

εν πολλά θυμωμένη μαζί μου και λοιπές παπαριές

αυτή είναι η κοινωνία που δημιουργούμε της μισαλλοδοξίας

τζαι φτάνουμεν δαμέ

http://aoratimelani.blogspot.gr/2012/10/blog-post_12.html

το βρήκα στο μπλοκ του μιχάλη μιχαήλ

http://mihalismihail.blogspot.com/2012/10/blog-post.html

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΚΙ ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ

Χτες το βράδυ ξεκίνησα να πάω να δω το Corpus Christi. Ο λόγος που θέλησα να πάω να παρακολουθήσω την συγκεκριμένη παράσταση ήταν η επιθυμία μου να στηρίξω το δικαίωμα των δημιουργών της στην ελεύθερη έκφραση. Δεν φανταζόμουν ωστόσο πως θα αντιμετώπιζα τόσες δυσκολίες και κινδύνους σε αυτό το απλό εγχείρημα.Πήρα το μετρό, κατέβηκα στον Κεραμεικό και κατευθύνθηκα από Κωνσταντινουπόλεως προς Ιερά οδό, όπου βρίσκεται το θέατρο. Όμως ήδη από την προηγούμενη διασταύρωση είδα μεγάλο πλήθος συγκεντρωμένο και ΜΑΤ που εμπόδιζαν τη διέλευση. Έστριψα λοιπόν δεξιά και βγήκα Ιερά οδό από το προηγούμενο στενό. Μπροστά στο θέατρο υπήρχε συγκεντρωμένο άλλο πλήθος και άλλος κλοιός των ΜΑΤ που τους εμπόδιζε να πλησιάσουν. Πίσω από τον κλοιό υπήρχαν μερικοί πολίτες: ιερείς, μοναχοί, μια κυρία με μαντίλι στο κεφάλι και μερικοί άντρες με κοστούμια, τρεις εκ των οποίων, όπως έμαθα μετά, ήταν βουλευτές της Χρυσής Αυγής.
Ο αέρας μύριζε δακρυγόνο, τα μάτια έτσουζαν, ωστόσο γενικά επικρατούσε σχετική ηρεμία. Πλησίασα τους αστυνομικούς και είπα ότι θέλω να περάσω για να μπω στο θέατρο.
– Φύγετε κυρία μου. Φύγετε σας παρακαλώ.
– Δεν θα γίνει η παράσταση;
– Δεν ξέρουμε. Σας παρακαλώ κάντε πίσω.
Έκανα λίγο πίσω, αλλά δεν έφυγα. Προσπάθησα μάταια να εντοπίσω τους φίλους με τους οποίους είχαμε κανονίσει να συναντηθούμε εκεί. Έφερα βόλτα τον κλοιό, προσπαθώντας να περάσω, εξηγώντας ότι θέλω να μπω στο θέατρο για να δω την παράσταση, μάταια όμως. Οι προσπάθειές μου αυτές, καθώς και η μπλούζα με το σήμα της Ένωσης Άθεων που φορούσα, τράβηξαν την προσοχή των διαδηλωτών που άρχισαν να σχολιάζουν:
– Τι θέλει αυτή; Να δει τη παράσταση;
– Λεσβία είναι και θέλει να δει τις αδερφάρες;
– Κοίτα τι γράφει η μπλούζα! Ένωση Άθεων!
– Άθεη είναι!
Το ενδιαφέρον τους στράφηκε πάνω μου και ξεκίνησαν πολλές κουβέντες, οι περισσότερες γεμάτες ένταση. Λογικά άλματα, ύβρεις και απειλές χαρακτήριζαν το μεγαλύτερο μέρος των διαλόγων. Προσπάθησα να κρατηθώ ήρεμη και σταθερή, να απαντώ λογικά και ψύχραιμα, να διατηρήσω την επαφή με τους συνομιλητές μου, και τα κατάφερα, δεν μπορώ να πω το ίδιο όμως για εκείνους. Θα προσπαθήσω να μεταφέρω εδώ μέρος των διαλόγων, ανάκατα γιατί δεν μπορώ πια να θυμηθώ με ακρίβεια ποιος είπε τι, με λίγες εξαιρέσεις.
– Άντε από δω χάμω, κουμούνι του κερατά!
– Τι ήρθες τις δεις τις αδερφάρες; Λεσβία είσαι;
– Δεν σε αφορά.
– Λεσβία είναι μωρέ, δεν την βλέπεις; Δεν έχεις άντρα μαζί σου, δεν έχεις παιδιά ούτε εγγόνια, λεσβία είσαι!
– Κοίτα τη μπλούζα, είναι άθεη! Ουστ από δω μωρή!
– Θέλω να δω το έργο.
– Τις αδερφάρες θες να δεις; Είναι αδερφάρες! Ανώμαλοι!
– Βρίζουν το χριστό μας, την παναγία μας!
– Πού το ξέρετε; Το είδατε το έργο;
– Όχι, αλλά μου το είπαν. Μου είπαν ότι βρίζει το χριστό μας. Πρέπει να απαγορευτεί!
– Αν δεν θέλετε, μην δείτε το έργο. Εγώ γιατί να μην το δω;
– Βλασφημούν το θεό μας! Εμείς έχουμε τον έναν αληθινό θεό!
– Θα ρίξει ο θεός κεραυνό να σε κάψει! Θα δεις τι θα σας κάνει ο θεός!
– Αφού λοιπόν θα το κάνει ο θεός, εσείς γιατί ασχολείστε; Πάτε σπίτια σας να ξεκουραστείτε και εμπιστευτείτε τον θεό.
– Θα πας στην κόλαση!
– Δεν υπάρχει θεός, ούτε κόλαση.
– Δεν υπάρχει; Ε δεν μιλάω μαζί σου, δεν αξίζεις τον κόπο.
– Εγώ θέλω να μιλήσουμε. Πιστεύω ότι αξίζεις τον κόπο.
– Άντε καλέ, μην ασχολείσαι μαζί της, δεν αξίζει, ένα σκουπίδι είναι!
– Φύγε από δω, Αλβανή!
– Ελληνίδα είμαι.
– Ελληνίδα; Αμ’ δεν κάνουν τέτοια οι ελληνίδες! Αλβανή είσαι!
– Είσαι σκουπίδι! Ο θεός να σε ελεήσει.
– Αυτή τώρα είναι η θρησκεία της αγάπης;
– Ο χριστός έδιωξε τους αργυραμοιβούς από το ναό του με το φραγγέλιο! Έτσι κι εμείς θα διώξουμε εσάς!
– Δεν είναι ναός εδώ, θέατρο είναι, εσείς είστε που εμποδίζετε εμάς, όχι το αντίθετο.
– Ο χριστός είπε «δεν ήρθα να φέρω αγάπη, αλλά διχόνοια», είπε «φέρτε τους εχθρούς μου και σφάξτε τους εμπρός μου»!
– Δηλαδή θα ήθελες να με σφάξεις;
– Άκου να δεις μωρή, εμείς είμαστε έλληνες χριστιανοί φασίστες! Το 90% στην Ελλάδα είναι χριστιανοί φασίστες, κατάλαβες; Φασιστικά έχω το δικαίωμα να σου πω να φύγεις!
– Φασιστικά έχεις τη δύναμη, όχι το δικαίωμα.
Κι άλλες φωνές, κι άλλες βρισιές, κι άλλος παραλογισμός. Τυφλή οργή και μίσος, λεκτικές επιθέσεις γεμάτες χολή. Είσαι αγάμητη, είσαι κακογαμημένη, είσαι γυναίκα και το θέλεις το ξύλο σου, πού ‘σαι ρε Παπαδόπουλε… Πιο φανατισμένες φαίνονταν οι γυναίκες, το πιο πολύ μεσόκοπες, αλλά και μερικές ηλικιωμένες και νέες. Η κυρία με το μαντίλι στο κεφάλι που βρισκόταν κοντά στους βουλευτές ήταν απο τις πιο οργίλες. Όταν μου μιλούσε στεκόταν τόσο κοντά μου, που πετάγονταν τα σάλια της στο πρόσωπό μου. Της είπα πολλές φορές, πολύ ήρεμα:
– Σε παρακαλώ, κάνε ένα βηματάκι πίσω. Σε παρακαλώ, μίλα πιο σιγά, να σε ακούω καλύτερα.
Μάταιος κόπος. Τα ίδια και με τον κύριο που διατεινόταν ότι «το 90% είμαστε χριστιανοί φασίστες».
– Μίλα πιο σιγά, να χαρείς. Δεν μπορώ να σε ακούσω καλά έτσι.
– Έχω στεντόρεια φωνή!

Θα ήθελα να μπορούσα να τους πω: δεν είμαι λεσβία, αλλά κι αν ήμουν, τι θα πείραζε; Έχω άντρα και παιδί, αλλά κι αν δεν είχα, τι θα πείραζε; Δεν είμαι Αλβανή, αλλά κι αν ήμουν, τι θα πείραζε; Δεν είμαι κομμουνίστρια, αλλά κι αν ήμουν, τι θα πείραζε; Δεν πιστεύω στο θεό, αλλά τι πειράζει; Κάποιοι άνθρωποι έχουν για το θεό και το χριστό και την παναγία άλλη άποψη από εσάς, τι πειράζει; Ζητάτε σεβασμό στο δικαίωμά σας να πιστεύετε στο θεό όπως εσείς θέλετε, γιατί δεν σέβεστε το δικαίωμα των άλλων να πιστεύουν με άλλο τρόπο ή να μην πιστεύουν καθόλου;

Στο αναμεταξύ ο κλοιός είχε χαλαρώσει. Προσπάθησα ξανά να πλησιάσω στο θέατρο. Μέσα από την κλειστή καγκελόπορτα είδα έναν άνθρωπο να έρχεται προς το μέρος μας. Υπέθεσα ότι ήταν κάποιος από τους συντελεστές που ερχόταν να ανοίξει για να μπει το κοινό. Έκανα να του μιλήσω, αλλά ένας ψηλός, παχύς, σωματώδης άντρας – ήταν ο Ηλίας Παναγιώταρος, βουλευτής της Χρυσής Αυγής, όπως πληροφορήθηκα μετά – ήρθε προς το μέρος μου και μου είπε να φύγω.
– Δεν θέλω να φύγω, θέλω να δω την παράσταση.
– Βρε άντε φύγε από δω, παλιολεσβία, βρωμοκομμούνι, άντε μην φας καμία!
Ήταν αδύνατον να τον παρακάμψω, με απωθούσε με το σώμα του, προχωρόντας κατά πάνω μου, αναγκάζοντάς με να υποχωρήσω. Ένας άλλος άντρας που ήταν μαζί του με πλησίασε και με απώθησε κι εκείνος, σωματικά και λεκτικά. Ακούμπησε πάνω μου και με έσπρωξε με το σώμα του. Πολλοί παρευρισκόμενοι με παρότρυναν να απομακρυνθώ.
– Φύγε από δω, άντε τώρα, άντε τώρα μη φας ξύλο, δεν βλέπεις τι γίνεται;
– Δεν θέλω να φύγω. Δεν θέλω να υποχωρήσω μπροστά στη βία. Έχω δικαίωμα να βρίσκομαι εδώ, έχω δικαίωμα να δω το έργο.

Προσπαθούσα να μείνω σταθερή στη θέση μου, προσπαθούσα να συζητήσω, αλλά μάταια. Το θέατρο πάντα κλειστό και τα ΜΑΤ μπροστά. Οι φίλοι μου άφαντοι. Όσο κι αν ήθελα να μείνω ήρεμη, ένιωθα ταραγμένη, όλο και πιο μόνη και κουρασμένη. Κάποια στιγμή υποχώρησα στο περίπτερο που βρισκόταν λίγα μέτρα από την είσοδο. Χώθηκα στο πίσω μέρος, ανάμεσα σε στίβες με περιοδικά και γαριδάκια. Εκεί βρισκόταν και ένα ζευγάρι που είχε έρθει να δει την παράσταση και είχε καταφύγει όπως κι εγώ στην ασφάλεια του περιπτέρου. Μίλησα μαζί τους, μια ήρεμη, λογική και συγκροτημένη κουβέντα. Η παρουσία τους μου έκανε πολύ καλό, σύντομα ένιωσα καλύτερα, η ταχυπαλμία μου καταλάγιασε.

Πιάσαμε κουβέντα, σχολιάσαμε την μισαλλοδοξία και την τύφλωση των φανατικών. Αναρωτηθήκαμε γιατί βρίσκονταν εκεί τρεις βουλευτές της Χρυσής Αυγής – Παναγιώταρος, Λαγός, Παππάς – και κανένας βουλευτής άλλων κομμάτων; Γιατί έδιναν το παρόν μόνο φανατικοί θρησκόληπτοι και κανένας υπέρμαχος του πνεύματος και της ελεύθερης έκφρασης; Κάναμε κάποια τηλεφωνήματα σε ραδιοσταθμούς και δημοσιογράφους, παρακαλώντας να ενημερώσουν όσο περισσότερα ΜΜΕ και πολιτικούς μπορούσαν για την κατάσταση που επικρατούσε εκεί.

Μετά από λίγη ώρα βγήκαμε πάλι προς τα έξω. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβανόταν κάθε τόσο. Ο κλοιός σχηματίστηκε πάλι. Τα ΜΑΤ απωθούσαν τους πάντες, εκτός από τους βουλευτές που βρίσκονταν μέσα του. Κάποια στιγμή έγινε μια αναταραχή, οι δημοσιογράφοι πετάχτηκαν πάνω, οι κάμερες πλησίασαν: είχαν έρθει κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα ήταν οι Τατσόπουλος, Ρεπούση και Κατριβάνου, άκουσα και για τον Δρίτσα αλλά δεν είμαι σίγουρη, δεν τους γνωρίζω άλλωστε όλους εξ όψεως. Έγιναν δηλώσεις, έγιναν κουβέντες για να ανοίξει το θέατρο να μπουν μόνον οι βουλευτές, «για να μην τους περάσει» των διαδηλωτών. Τι να μην τους περάσει, σκέφτηκα, το θέμα είναι να μπει το κοινό, να γίνει η παράσταση, αν μπουν μόνον οι βουλευτές, σιγά το κατόρθωμα.

Η ώρα περνούσε, η κατάσταση σταθερή. Ακούστηκε ότι οι συντελεστές φοβούνταν – και δικαίως, κατά τη γνώμη μου – ότι αν άνοιγαν τις πόρτες στο κοινό, ενδεχομένως να έμπαιναν και θρησκόληπτοι διαδηλωτές με την πρόφαση ότι θέλουν να δουν το έργο, και να δημιουργούσαν προβλήματα μετά, με πρώτους κατά πάσα πιθανότητα τους ίδιους τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Έτσι οι πόρτες δεν άνοιγαν, οι διαδηλωτές δεν έφευγαν, ούτε κι εμείς άλλωστε. Ρωτούσαμε κάθε τόσο τους αστυνομικούς αν θα γινόταν η παράσταση, και η απάντηση ήταν σταθερά «δεν ξέρουμε ακόμη». Είδα κάποια στιγμή την Ιωάννα Κούρτοβικ μπροστά μου να λέει στους αστυνομικούς:
– Αυτοί οι άνθρωποι εδώ δεν προκαλούν διατάραξη της δημόσιας τάξης; Γιατί δεν τους απομακρύνετε; Γιατί δεν κάνετε κάτι;
Δεν άκουσα την απάντηση, αλλά την είδα έμπρακτα: τίποτε.

Ένιωθα μετέωρη. Στην αρχή δεν ένιωθα φόβο, αλλά με το πέρασμα της ώρας, υπήρξαν στιγμές που λιποψύχησα. Θυμήθηκα τον άντρα μου, που πάντα ανησυχεί: μην πέσω σε φανατικούς, μην πάθω τίποτα, μην φάω ξύλο. Σκέφτηκα το παιδί μου, που θα κοιμόταν ήσυχο στο σπίτι. Κι αν στ’ αλήθεια με χτυπούσαν; Κι αν γίνονταν επειδόσια και μας μάζευαν όλους στις κλούβες; Κι αν δεν μπορούσα να ξαπλώσω απόψε αγκαλιά με τον άντρα μου, κι αν δεν μπορούσα να ξυπνήσω αύριο το παιδί μου για να πάει στο σχολείο; Μπήκα στον πειρασμό να φύγω – αλλά είπα, όχι. Δεν θα τους επιτρέψω να με διώξουν, δεν θα τους αφήσω να με τρομοκρατήσουν. Θα μείνω εδώ, και θα μιλήσω μαζί τους όσο αντέχω, και θα ξεκουραστώ και μετά θα μιλήσω ξανά, κι ας μην ακούνε, ας μοιάζουν να μην ακούνε, ας αρνούνται να ακούσουν. Γιατί όλο και κάποιος μπορεί να ακούσει έστω μια κουβέντα, γιατί όλο και κάποιος μπορεί να κρατήσει κάτι μέσα του, αν όχι από αυτούς, από όσους παρακολουθούν τη συζήτηση. Γιατί ακόμη κι αν κανείς δεν με ακούσει, εγώ θα νιώθω καλά με τον εαυτό μου μόνο αν μιλήσω, μόνο αν σταθώ και τους αντιμετωπίσω. Ήρεμα, ευγενικά και σταθερά.

Εν τω μεταξύ βρήκα μερικούς από τους φίλους μου. Κάποια στιγμή φάνηκε ένας γνωστός μου, ύστερα κι άλλος. Άρχισαν πάλι οι συζητήσεις, με δημοσιογράφους, με γνωστούς και αγνώστους, με υποψήφιους θεατές και με διαδηλωτές. Έπιασα κουβέντα με έναν κύριο που είχε έρθει να διαμαρτυρηθεί κατά της παράστασης.
– Το έργο αυτό προσβάλει τον χριστό.
– Τι να σας πω, δεν το ξέρω, δεν το έχω δει.
– Εγώ το έχω δει. Δεν κρίνω κάτι αν δεν το δω.
– Μα τότε γιατί μας στερείτε το δικαίωμα να δούμε κι εμείς και να κρίνουμε μόνοι μας;
– Εγώ σας το στερώ;
– Βέβαια, αφού δεν μας αφήνετε να το δούμε!
– Πώς δεν σας αφήνω; Πάτε να το δείτε.
– Μα δεν ζητάτε να απαγορευτεί;
– Ναι, ζητάω να απαγορευτεί.
– Γιατί το ζητάτε;
– Γιατί προσβάλει το χριστό και την παναγία!
– Δεν μου το περιγράφετε, να ξέρω κι εγώ τι ακριβώς δείχνει;
– Δείχνει τον χριστό πάνω στον σταυρό και τους δώδεκα αποστόλους να χορεύουν, δείχνει τον Ιούδα με τον χριστό, ότι είχε σχέση ο Ιούδας με τον χριστό, μιλάει για σχέσεις ανάμεσα σε άντρες, δείχνει την παναγία ότι είναι έγκυος και πάει να γεννήσει, ένας άντρας παίζει την παναγία, της λένε πού είναι ο άντρας σου και λέει πήγε να παρκάρει…
– Δείχνει μια άλλη άποψη για τον χριστό και την παναγία, όχι την δική σας.
– Είναι βλάσφημο το έργο! Βλασφημεί την πίστη μου!
– Και γιατί να μην το κάνει;
Εκεί ο κύριος μπλόκαρε. Ως εκείνη την ώρα, ήταν ήρεμος και συζητήσιμος. Εκεί τσίτωσε.
– Τι λες εκεί; Γιατί να μην βλασφημεί; Πώς γιατί;
– Η βλασφημία είναι αμφισβήτηση του δόγματος. Εσύ αν δεν θέλεις μην το αμφισβητείς. Ένας άλλος  γιατί να μην το αμφισβητήσει; Εσύ πιστεύεις, εγώ που δεν πιστεύω, γιατί να μην το αμφισβητήσω;
– Δηλαδή δεν πιστεύεις στο θεό;
– Όχι.
– Ε τότε δεν μιλάμε! Δεν πιστεύουμε τα ίδια!
Γύρισε την πλάτη του και απομακρύνθηκε με μεγάλες δρασκελιές.
– Δεν πιστεύουμε τα ίδια, αλλά μπορούμε να μιλήσουμε!
– Δεν μπορούμε!
– Πρέπει να μπορούμε! Είμαστε συνάνθρωποι, συμπολίτες, ζούμε στην ίδια χώρα, στον ίδιο πλανήτη. Πρέπει να μπορούμε να συνεννοηθούμε!
Κι όμως, δεν μπορέσαμε.

Κι άλλοι άνθρωποι, κι άλλες κουβέντες.
– Γιατί βρίζετε το χριστό μας; Θέλετε να βρίσουμε εμείς τη μάνα σας;
– Δεν βρίζω κανέναν, θέλω μόνο να δω το έργο.
– Το έργο βρίζει τον χριστό μας. Θέλεις να δείξω εγώ ένα έργο που να βρίζει τη μάνα σου;
– Η μάνα μου, όπως και η δική σου, είναι υπαρκτά πρόσωπα. Ο χριστός και η παναγία είναι ιδέες, υπάρχουν μόνο μέσα στο κεφάλι σου.
– Τι λες εκεί! Ο χριστός είναι αδελφός μου!
– Άλλο ο αδελφός σου, άλλο ο χριστός. Ο ένας είναι άνθρωπος, ο άλλος είναι πεποίθηση. Άλλο να βρίζω εσένα ή τους δικούς σου ανθρώπους, άλλο τις πεποιθήσεις σου.
– Για πες μου, θες να έρθω εγώ να βρίσω τις πεποιθήσεις σου;
– Βρίσε τες, ελεύθερα! Κορόιδεψέ τες, κάνε ό,τι θέλεις!
– Μπα; Για πήγαινε να βρίσεις τον Μωάμεθ μπροστά στους μουσουλμάνους, να δεις τι θα σου κάνουν!
– Και αυτό σημαίνει ότι δικαιολογείσαι να μου το κάνεις κι εσύ;
Τζίφος, αδιέξοδο.

Τουλάχιστον όμως μιλούσαν, ορισμένοι. Και μερικοί άκουγαν κιόλας. Όπως εκείνος που παρακολουθούσε τον διάλογό μου με τις χριστιανές μαινάδες που με έβριζαν χυδαία, και όταν γύρισα και τον ρώτησα:
– Εσύ πιστεύεις στον θεό.
– Ναι.
– Κοίταξε αυτούς τους ανθρώπους. Πιστεύεις ότι αυτή τη στιγμή διαπνέονται από το πνεύμα του θεού;
Δεν μίλησε. Έσκυψε το κεφάλι και απομακρύνθηκε.

Το ίδιο ερώτημα απηύθυνα και στους ιερείς που βρίσκονταν εκεί, με το σταυρό στο χέρι, αυτοί τουλάχιστον χωρίς να βρίζουν και να απειλούν, αλλά και χωρίς να προσπαθούν να συγκρατήσουν το ποίμνιό τους.
– Είστε ιερέας. Πείτε μου σας παρακαλώ, εγκρίνεται αυτό που συμβαίνει εδώ; Εγκρίνετε αυτή τη συμπεριφορά; Τι κάνετε για να την αποτρέψετε;
Σιγή ιχθύος, αδιαφορία πλήρης.

Πιο αποκαρδιωτικό απ’ όλα, όμως, και από τις βρισιές και από τις απειλές και τα σπρωξίματα, ήταν η προτροπή που άκουγα διαρκώς από αστυνομικούς, από δημοσιογράφους, από ανθρώπους που είχαν έρθει να δουν την παράσταση, από τους λίγους διαδηλωτές που προσπαθούσαν να χαμηλώσουν τους τόνους, ακόμη και από έναν περαστικό:
– Άσ’ το τώρα, άσ’ το καλύτερα.
– Φύγε, κάνε πίσω, άσ’ τους.
– Άσ’ το σου λένε, δεν βλέπεις τι γίνεται;
– Άσ’ τους παιδί μου, δεν παίρνουν από λόγια.
– Φύγε, άσ’ το, φύγε, άσ’ το.
Με έπιαναν από το χέρι και μαλακά προσπαθούσαν να με απομακρύνουν, μου χαμογελούσαν φιλικά, προστατευτικά.

Όχι, δεν φεύγω, όχι, δεν το αφήνω. Έχω δικαίωμα να είμαι εδώ. Έχω δικαίωμα να έχω μια διαφορετική άποψη. Έχω δικαίωμα να παρακολουθήσω ένα θεατρικό έργο της επιλογής μου. Έχω δικαίωμα να τα κάνω όλα αυτά, ακόμη κι αν ορισμένοι νιώθουν προσβεβλημένοι, ακόμη κι αν ενοχλούνται, ακόμη κι αν προσπαθούν να με απωθήσουν με τη βία, αφού έχουν εξαντλήσει τα νόμιμα μέσα χωρίς να το πετύχουν, αφού οι κατηγορίες κατά των συντελεστών κρίθηκαν αβάσιμες και τα ασφαλιστικά μέτρα παράνομα. Και θα ασκήσω αυτό μου το δικαίωμα, χωρίς να επιτρέψω στην βία και τον τραμπουκισμό να με πτοήσει.

Γιατί αν το αφήσω, αν κάνω πίσω, στον χώρο που θα αφήσω εκείνοι θα προχωρήσουν λίγο περισσότερο. Γιατί αν υποχωρήσω, εκείνοι θα νιώσουν λίγο πιο δυνατοί και πιο δικαιωμένοι. Γιατί αν φύγω, εκείνοι θα μείνουν και θα απλωθούν όσο που να μην μένει για μένα καθόλου χώρος πια. Γιατί αν δεν μείνω σταθερή στη θέση μου τώρα, κάποια στιγμή δεν θα μπορώ να βγω ούτε από την πόρτα του σπιτιού μου. Και αργά ή γρήγορα θα φτάσουν και μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.

Γι’ αυτό θα μείνω. Θα είμαι ο εαυτός μου, με τις απόψεις μου, στον τόπο μου. Δεν πρόκειται να φύγω.

Είμαι εγώ, και είμαι εδώ.

Κι εδώ θα μείνω.

Αναρτήθηκε από στις 6:00 μ.μ.
Advertisements

15 Σχόλια

Filed under "θεσμοί", παράσιτα πλούσιοι, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, θεός αθεος, ούτε θεός ούτε αφέντης

15 responses to “Περί θεου-αθεου Ο 10χρονος με τα αρμάνι γυαλιά τζαι την λουί βιλλόν τσάντα που πάει σε…αγρυπνία τζαι που μικρός η μάμμα μαθαίνει τον να είναι δούλος στην κάθε εξουσία τζαι φιλά το χέρι ως δούλος του κάθε Ττόμη Βου του business man

  1. strovoliotis

    Εμέναν, κάποιες αναρτήσεις σου, αρέσκουν μου.

    Μου αρέσει!

  2. Ρε φίλε τζιείνον το επεισόδιον με τον παππούν εκτός που εξοργιστικόν εν ήταν τζιαι πολλά επώδυνον; Είσαι λεβέντης που εστάθηκες στον πούντο σου. Εγώ είπα τους το θκιό-τρεις φορές τους γονιούς (για τες απόψειςμου) αλλά εν ετόλμησα σε συγγενομαζώξεις να πω τίποτε, εσκέφτηκα ότι η ένταση τζιαι η στεναχώρκα που θα μου επροκαλούσεν ήταν πολλά σιειρόττερα που το ελάχιστον όφελος να ταράξωλλίον τα νερά του νου τους που λιμνάζουν.
    Τζιαι έχουμεν τζιαι την κοπέλλαν στο θέατρον.Πολλύν κουράγιον.Εγώ έθθα τολμούσα μόνος μου να πω οτιδήποτε. Αν ήμαστεν παραπάνω τζιαι κορμαλλάες μπορεί. Εν τούτον που ελλάλες με την αναγκαιότηταν της βίας. Κάθε λλίον πετάσσεται ομπρός μας τα γέρημα.

    Μου αρέσει!

  3. οι κατα τοπους θρησκειες ειναι το μεγαλυτερο δεινο της ανθρωποτητας…
    ευθυνονται για τα μεγαλυτερα εγκληματα
    και χρησιμποιουνται εμμεσα για ακομα περισσοτερα οπως συμβαινει με τους Μουσουλμανους στις μερες μας
    ευτυχως στο βορρα οι αθεοι εχουν αυξηθει σε τεραστιο βαθμο ελπιζοντας οτι θα απαλλαγουμε στο μελλον απο αυτο το καρκινωμα

    η αναγκη που μπορει να εχει καποιος να πιστεψει σε κατι ειναι αποδεκτη οσο παραμενει μετριοπαθης
    οταν γινεται ψυχωτικη οπως στο 99% των περιπτωσεων των πιστων ειναι επικινδυνη και χρηζει αμεσης ψυχαναλυσης. φρουδικου τυπου ομως οχι συντομης!

    Μου αρέσει!

  4. osr

    η μεγάλη μας διαφορά στροβολιώτη είναι ότι ό,τι γράφω, γράφω το αληθινά επειδή έτσι μου φκαίνει

    νίκο τζαι γούφη επειδή ξέρω ότι είσαστεν στην ίδια φάση μαζί μου απλά εννα πω ότι πλέον έφτασα σε μια φάση στην ζωή μου με πράματα που γίνονται πολλά γλήορα τζαι έφτασα σε μιαν καμπή που πλέον πιστεύκω ξεκάθαρα ότι τζείνο που νοιώθεις
    ότι πρέπει να πεις αλλά το πιο σημαντικό να κάμεις πρέπει να το κάμεις τζαι ότι εν με την ζωή σου τζαι τις πράξεις σου που κάμνεις πράξεις τζείνα που λαλείς ότι πιστεύκεις
    το να έχεις να κάμεις με παιδάκια εν πολλά λεπτές οι ισορροπίες που πρέπει να κρατάς τζαι ξέρω το αλλά που την άλλη να τους λαλείς μαλακίες απλά για να μεν τους ταράσσεις την κοινωνική ειρήνη που εκάμαν άλλην τάχα για να μεν ξεχωρίσουν ίσως τελικα΄να τους κάμνεις τζαι κακό

    κανένας εν έσιει τις απαντήσεις ειδικά για έτσι λεπτά θέματα αλλά εν πιστεύκω ότι εν «σωστό» που την μιαν να τους λαλείς να σκέφτονται να εν ελέυθεροι τζαι στην ζωή σου να δέχεσαι πχ τις απαγορεύσεις ακόμα τζαι του παππού που αγαπάς ο οποίος εννα επιβάλει ετσιθελικά επειδή τζείνος αποφάσισεν ότι τα κοπελλούθκια εν πρέπει τάχα να μολυνθούν τζαι μαλακίες

    απλά να πω ότι ο παππούς έπιαν με τηλέφωνο ο άνθρωπος μετά που λίες ώρες μετά το συμβάν γιατί πραγματικά εν λεβέντης τζαι απολογήθηκε μου για την συμπεριφορά του

    εγώ το μόνο που του είπα είναι να μεν ξεχνά ότι είμαι ο ίδιος άνθρωπος έτσι τζαι αλλοιώς τζαι ότι ξέρει ότι αγαπώ τον τζαι τζείνον τζαι τα μωρά τζια την γιαγιά τίποτε εν άλλαξεν

    που την πρώτη στιγμή πολλά ήρεμα μετά που εφύαμεν έλεα απλά ότι εννα το ξεπεράσει τζαι αν δεν το ξεπεράσει τούτον εν πρόβλημα δικό τους τζαι όι δικό μου οπότε ναι εννα λυπηθώ αλλά όταν ελαλούσα ότι εν θα ξαναπατήσω εκυριολεκτούσα ως τζαμέ ΄που εν πάει

    νάσο εν πολλά παρήγορο πάντως ότι πλέον πολλοί άνθρωποι τζαι στην κύπρο εν μασούν τόσον εύκολα τούντα παραμύθκια έστω τζαι πρακτικά όσο τζαι αν για χάριν της οικογενειακής κοινωνικής ειρήνης απλά παίζουν πελλό τζαι ακολουθούν τα έθιμα τζαι τα παναύρκα

    Μου αρέσει!

  5. Ο τρόπος που λειτουργούν οι μάζες είναι ένα θέμα που με απασχολεί πάρα πολύ και ξέρω ότι η προπαγάνδα της θρησκείας προσπαθεί να παρουσιάσει την αθεΐα σαν ψυχική ασθένεια .
    Πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να ασκήσεις επιρροή τουλάχιστον στο περιβάλλον σου είναι να καταλάβουν ότι είσαι ψυχικά υγιής και έχεις να προτείνεις κάτι καλύτερο από αυτό που ξέρουν .
    Είμαι υπέρ πιο ειρηνικών αντιδράσεων.

    Μου αρέσει!

  6. osr

    Πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να ασκήσεις επιρροή τουλάχιστον στο περιβάλλον σου είναι να καταλάβουν ότι είσαι ψυχικά υγιής και έχεις να προτείνεις κάτι καλύτερο από αυτό που ξέρουν .»

    αρέσκει μου πάντως που ούλλοι μας μιλούμεν για τις μάζες τζαι φκάλουμεν τον εαυτόν μας πόξω λες τζαι «εμείς» εν είμαστεν μάζες

    δηλαδή φίλε ζάκο να προτείνεις ένα άλλο θεό ας πούμε ή να τους πεις ότι σύμφωνα με την κβαντική μηχανική η θεωρία του στέφεν χοκινγς είναι ότι το σύμπαν προήλθε από το τίποτα αφού τα κβάντα στον υποατομικό κόσμο εμφανίζονται και εξαφανίζονται από το πουθενά και ξαφνικά ;

    Μου αρέσει!

  7. Φίλτατε ποτέ δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από αυτά που λέω . Όταν με απασχολεί κάτι ,η ανάγκη ξεκινά από την προσπάθεια αυτοβελτίωσης και όχι από την ανάγκη να βελτιώσω την κοινωνία.

    Για μένα δεν έχει σημασία το τι ακριβώς πιστεύει κάποιος αφού αυτό είναι κάτι υποκειμενικό αλλά το να μην είμαστε ποτέ απόλυτοι στις απόψεις μας και η δυνατότητα αμφισβήτησης της δημοκρατίας της πλειοψηφίας.

    Μου αρέσει!

  8. osr

    «η ανάγκη ξεκινά από την προσπάθεια αυτοβελτίωσης και όχι από την ανάγκη να βελτιώσω την κοινωνία.»

    προφανώς και το ένα δεν αναιρεί το άλλο

    αν όμως κάποιος μείνει μόνο στην προσπάθεια «αυτοβελτίωσης» αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει στον κόσμο με όλη αυτή την εξαθλιωση τζαι την φτώσια που υπάρχει τότε η έννοια της «βελτίωσης» ή «αυτοβελτίωσης» είναι ένας όρος εννοείται σχετικός όπως και όλα άλλωστε αλλά για μένα με αρνητικό πρόσημο όσο οξύμωρο τζαι αν ακούεται τούτο

    γιατί κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί κάποιος να θεωρεί ότι τάχα «αυτοβελτιώνεται» χωρίς να νοιώθει την ανάγκη να «βελτιώσει» τζαι την κοινωνία στην οποία ζει

    από κει και πέρα φίλε ζάκο το ερώτημα που σου υπέβαλα είναι αληθινό σε σχέση με αυτό που είπες να προτείνεις κάτι καλύτερο και γιαυτό στο επαναλαμβάνω

    δηλαδή φίλε ζάκο να προτείνεις ένα άλλο θεό ας πούμε ή να τους πεις ότι σύμφωνα με την κβαντική μηχανική η θεωρία του στέφεν χοκινγς είναι ότι το σύμπαν προήλθε από το τίποτα αφού τα κβάντα στον υποατομικό κόσμο εμφανίζονται και εξαφανίζονται από το πουθενά και ξαφνικά ;

    Μου αρέσει!

  9. Όπως το είπες ‘’προφανώς και το ένα δεν αναιρεί το άλλο’’. Πιστεύω όμως ότι το ένα πρέπει να προηγείται του άλλου.
    Εγώ δεν θα πρότεινα ένα άλλο θεό αλλά αλληλοσεβασμό .
    Το να μιλήσεις για κβαντομηχανική από τι μια στιγμή στην άλλη είναι πολύ δύσκολο. Μπορούμε όμως να λέμε ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις σε όλα τα θέματα και ούτε ποτέ θα υπάρξουν , αλλά η επιστήμη κάνει ένα τεράστιο αγώνα.

    Μου αρέσει!

  10. osr

    «Πιστεύω όμως ότι το ένα πρέπει να προηγείται του άλλου.»

    και ποια είναι τα κριτήρια να αποφασίσεις ότι «οκ αυτοβελτιώθηκα αρκετά ώρα να βελτιώσω την κοινωνία»;

    γηράσκω αεί διδασκόμενος

    η μάχη του ανθρώπου με τον εαυτό του και τις αδυναμίες του είναι η μάχη του ανθρώπου ενάντια στις κοινωνικές αδικίες

    για μένα δεν υπάρχει πριν και μετά

    ή προσπαθείς να γίνεις καλύτερος άνθρωπος που αυτό σημαίνει εξ ορισμού ότι είναι σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους δηλαδή με την κοινωνία ή απλά μένεις στο καβούκι σου

    Μου αρέσει!

  11. Συμφωνώ ! Αυτό που λέω είναι ότι δεν μπορείς να απαιτείς από άλλους και να κρίνεις αν δεν κρίνεις πρώτα τον εαυτό σου.
    Όταν λέω πρώτα δεν εννοώ ότι τελειώνει το ένα και μετά ξεκινά το άλλο.

    Μου αρέσει!

  12. osr

    για να μπορείς να βελτιώνεσαι εκ των ουκ άνευ που λένε και στα ιντελεκτουελ χωρκά είναι η αυτοκριτική και η προσπάθεια να γίνεσαι καλύτερος, σε σχέση με σένα τον ίδιο και σε σχέση με τους συνανθρώπους σου

    οπότε συμφωνούμε!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s