Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2012

Δίκη για το Μαρί….ανάλυση reload «Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες .Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα΄ρθουν» Ευθύνες για την έκρηξη στο Μαρί -Πρέπει να παραιτηθεί;

Ακριβώς πριν ένα χρόνο έγραψα το κείμενο που θα παραθέσω στην συνέχεια σε σχέση με την έκρηξη στο Μαρί και τον θάνατο των 13 συνανθρώπων μας

Παρακολούθησα αυτό το βίντεο το οποίο χτες αποτέλεσε και τεκμήριο ενώπιον του κακουργοδικείου στην Λάρνακα

στα σχόλια του βίντεο σχολιάζουν κάτι απίθανοι τύποι μιτσιοί πορωμένοι τζαι φανατισμένοι λέγοντας ότι το βίντεο είναι μονταρισμένο ψεύτικο κλπ κλπ

καταρχήν δεν μπορώ να αντιληφθώ τι ακριβώς είναι που θεωρείται τόσο ακραίο στο βίντεο αυτό που να προκαλεί τέτοιες αντιδράσεις

ήταν η τρίτη αν θυμάμαι καλά μεγαλύτερη συμβατική έκρηξη που σημειώθηκε ποτέ, συμβατική δηλαδή χωρίς πυρηνικά όπλα αν θυμάμαι και αυτό καλά

τι δείχνει το βίντεο;  στρατιωτικούς να συνομιλούν μεταξύ τους και να προσπαθούν να βρουν τρόπους προσέγγισης για να μην επεκταθεί η πυρκαγιά

τώρα πως ακριβώς αυτό το βίντεο μπορεί να εξυπηρετεί πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες άβυσσος η ψυχή του λοβοτομημένου φανατικού εκατέρωθεν

τέσπα

εδώ η άποψη μου

«Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες .Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα΄ρθουν» Ευθύνες για την έκρηξη στο Μαρί -Πρέπει να παραιτηθεί;

 https://osr55.wordpress.com/2011/09/09/%C2%AB%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%AF-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%8C%CE%BB%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B6%CE%B7/

Πως να δούμε τα πράγματα; να τα δούμε μέσα που τον φακό της “πραγματικότητας” όπως είναι διαμορφωμένη, μέσα από την ματιά της “πολιτικής” όπως είναι διαμορφωμένη και αναμφισβήτητη;

να τα δουμε

η κύπρος ως παρασιστική οικονομία που δεν παράγει απολύτως τίποτα βασίζεται εξ ολοκλήρου σε ποσοστά που αγγίζουν το 90% της οικονομίας της στο ξέπλυμα χρήματος προερχομένου από την ρωσσία ως επί το πλείστον ουκρανία και άλλες πρώην ανατολικές χώρες του άλλου μπλοκ

άρα έχει αναγκην την ρωσσία

η κύπρος ανακάλυψε στην θάλασσα νότια του νησιού  υδρογονάνθρακες τα οποία θα εκμεταλλεύεται μαζί με το Ισραήλ

στο παιχνίδι με τις ΑΟΖ επίσης είναι και ο Λίβανος…………  Την εξόρυξη ανέλαβεν την μια αμερικάνικη εταιρεία η Noble

η Συρία ορκισμένος εχθρ΄ςο του ισραήλ έχει προ πολλού θέσει θέμα αναγνώρισης της βόρειας κύπρου ως κράτους και πρακτικά αφού η ακτοπλοική γραμμή λατακειας αμμοχώστου λειτουργεί έκτοτε

το ιραν εν εχθρός του ισραήλ τζαι των αμερικάνων αλλά τζαι φίλοι με την συρία με την οποία επίσης έχουν στενή σχέση οι ρώσοι που πλέον θέλουν να κάνουν παιχνίδι στα ίσα εναντίον των αμερικάνων που έχασαν την πρωτοκαθεδρία

η ρωσία τα έχει καλά με το ιραν αλλά και την γερμανία την οποια προμηθεύει φυσικό αέριο και την έχει ανάγκη η γερμανία αλλά και το ανάποδο

άρα και η γερμανία θέλει να κρατάει κάπως πιο λεπτές γραμμές

η ρωσία εφοδιάζει όλη την ευρώπη με φυσικό αέριο δηλαδή η κύπρος μετά την εξόρυξη του φυσικού αερίου θα είναι ανταγωνιστής της μαζί με τις αμερικανικές εταιρείες

αυτό είναι ένα περίπου στο πρόχειρο το διεθνές σκηνικό που έχει διαμορφωθεί στην γειτονιά της μέσης ανατολής

η κύπρος έχει ανάγκη όλους τους παίκτες που αναφέρθησαν, δηλαδή ρωσία ιραν συρία ισραήλ λίβανο και φυσικά αμερικάνους Noble

και μέσα σε αυτό το σκηνικό μπαίνει το γνωστό φορτίο

οι αχάπαροι τύπου πιτσιλίδης πελλορόκολος που παίζει τον πολιτικό μιλώντας συνέχεια χωρίς να λέει τίποτα αλλά και τάχα πιο σοβαροί νεοφιλελεύεροι εκπρόσωποι του κεφαλαίου τύπου χρίστου στυλιανίδης που εν νουσιμος επανενωσίτης τζιολας κλπ

είπαν μας το απολίτικο κορυφαίο ότι η κύπρος εν με την δύση τζαι να αφήκουμεν τους βάρβαρους μουλλάες

έναν ερώτημα όμως: την ρωσσία με τα δισεκατομυριάκια της που δεν ανήκει στην δύση που την κατατάσσουν;

να την παρετήσουμεν;

αυτή είναι πολιτική του καφενέ τζαι των εντυπώσεων και πραγματικά είναι εντυπωσιακά τρομακτικό όταν βλέπεις ποοιοι εν τούτοι που διαχειρίζονται τις τύχες μας

η κύπρος βασικα πρέπει να ισορροπεί σε ένα τεντωμένο σχοινί

αν δεν θέλει να χάσει τα ρωσικά κεφαλαιάκια την αοζ του ισραήλ τον λίβανο την συρία και το ιράν τους αμερικάνουν κλπ κλπ

και φτάνουμε στο επίμαχο θέμα

έρχεται το φορτίο και το κράτος παίζει το διπλωματικό παιχνίδι του ναι μεν αλλά κλπ κλπ

(ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΕΔΩ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΤΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΑΦΟΥ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΑΧΑ ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΗΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΑΣ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗΝ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΝ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑΚΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΛΕΦΤΑΚΙΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕΝ ΠΕΛΛΟΝ ΑΦΟΥ Η ΚΥΠΡΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΟΗΕ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΤΟ ΦΟΡΤΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΝ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΥΡΙΑ

ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΑ ΕΔΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΓΛΥΦΟΥΜΕ ΠΟΙΚΙΛΟΤΡΟΠΩΣ ΤΖΑΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΣΤΑ @@ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΑΦΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ ΟΛΑΝ)

πάμε παρακατω, έρχεται το φορτίο τζαι η κυπρος μας θέλει να τα έχει με ουλλους καλά αν γίνεται

κατάσχεται μεν το φορτίο χωρίς να το θέλουμε αλλά δεν το καταστρέφουμε δε

έτσι είναι κάπως χαππι τζαι οι μεν τζαι οι δε

ή μάλλον είναι λιοτερον δυσαρεστημένοι τζαι οι μεν τζαι οι δε

κατά τη γνώμη μου την οποία έγραψα από την πρώτη στιγμή ΟΠΟΙΟΣ ΤΖΑΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΚΙΑ ΑΥΤΑ ΘΑ ΕΚΑΝΕ

αφού everybody love mother Russia τζαι τα δις της

από κει και πέρα ξεφεύγουμε πλέον από το διπλωματικό κατά τη γνώμη μου τζαι παιρνάμε σε θέμα διαχείρισης του φορτίου

πως μπορεί να ξέρει ένας κουρούπεττος πολιτικάντης με κοστουμούιν τζαι γραβατούαν όπως τον χριστόφκια τον μάρκο αλλά και τον νικολάκη τον παπαδόπουλο τον ομήρου που είναι στις επιτροπες άμυνας ιμις της βουλής

πως μπορούν να ξέρουν όλοι αυτοί οι έτσι τζι αλλοιώς αχάπαροι εντυπωσιοθήρες ότι αυτό το φορτίο είναι επικίνδυνο;

ρωτωντας τους ειδικούς

δηλαδή τους μόνιμους ή την υπηρεσία αυτή που θεωρείται αρμόδια και εξειδικευμένη

κατά τη γνώμη το ερώτημα που είναι το κρισιμότερο είναι το εξής

οι αρμόδιοι ενημέρωσαν ότι αυτό που έγινε ήταν πιθανό;

αν δεν ενημέρωσαν αλλά είπαν ότι το φορτίο αυτό ήταν ακίνδυνο κλπ κλπ

τότε αυτόματα ένας κουρουπεττος πολιτικάντης τύπου παπακώστα μπορεί να κάνει την φαιδρή δήλωση που έκανε ότι μπορούν να μπουν σε κατοικημένες περιοχες

από κει και πέρα

στην Ολλανδία ο Υπουργός Συγκοινωνιών παραιτήθηκε γιατί εκτροχιάστηκαν δύο τρένα

ο κασουλίδης υπουργός του κληρίδη σπόνσαρε τους μοτοσυκλετιστές το 1996 και ο κληρίδης δεν απέτρεψε ποτέ την πορεία αλλά την τελευταία στιγμή τα άφησε όλα στην τύχη έχοντας το αποτέλεσμα της δολοφονίας του ισαακ και του σολωμού που σχεδόν μας οδηγούσε σε σύρραξη (τα άρματα στην ΕΦ ήταν ενός λεπτού ετοιμότητας)

παραιτήθηκε;

ο κληρίδης μας εφκηκεν πρόεδρος το 1998 γιατί ήταν να φέρει τους ρωσικούς πυραύλους s 300 και τελευταία στιγμή εκλωσε τζαι επέταξεν τα 42 εκατομυρια λίρες αν θυμάμαι καλά που έδωκαν οι πολίτες

επαραιτήθηκε;

το μεγαλύτερο φιάσκο ελλείψη παντελούς ελέγχου νομικού θεσμικού και άλλου με χιλιάδες κυπρέους να έχουν χάσει τις οικονομίες τους στην φούσκα του χρηματιστηρίου οδήγησε στην καταστροφή πάρα πολύ κόσμο

και κάποιοι έγιναν εκατομυριουχοι εν μια νυχτί

ο βολευτής του δησυ πουργουρίδης (άλλος επανενωσίτης αυτός) μπήκε επικεφαλής τάχα της έρευνας τζαι δήλωσε ότι αν δεν βάλει φυλακή τους ενόχους θα παραιτηθεί!!!

άτε ολαν τζαι κανεί

επαραιτήθηκεν ο κληρίδης; πηλέ μου ο πουργουρίδης; όχι φυσικά

14 αυγούστου 2005 121 άνθρωποι χάνουν την ζωή τους

γιατί ο φούλης ενώ ήταν υπουργός συγκοινωνίων έδωσε άδεια λειτουργίας αυτής της εταιρείας και ο θράσσου υπουργός του ακελ επί τασσου συνέχισε να σουμαλίζειτην αεροπορική εταιρεία

ο Θράσσου (που σημειωτέον έφκαλεν 5,6 εκατομύρια λίρες στο χρηματιστήριο)  όχι μόνο δεν παραιτείται αλλά δίνει συνέντευξη τύπου με τους διευθυντές της Ηλιος αυτούς που δικάζονται τώρα και σε λίγο καιρό θα αθωωθούν

ο φουλης τι έλεγε τότε;

μα τίποτα φυσικά;

ο δησυ τι έλεγε τότε;

έλεγε να παραιτηθεί; όχι φυσικά γιατί δεν εβόλευκεν αφού ήταν τζαι ο φούλης μες την κουβέντα

και φτάνουμε στο Μαρί

13 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους άδικα αλλα οι νεκρόφιλοι επιμένουν να ονομάζουν αυτά τα θύματα ήρωες

εγεμώσαμεν ήρωες μες τουντο τόπο νεκρού΄ς

έπρεπε να παραιτηθεί ο χριστόφκιας;

μέσα σε αστικές νεοφιλελεύθερες λογικές

ναι,

αφού  υπάρχει πολιτική ευθύνη θεσμική την οποία αναγνώρισε ακόμα τζαι ο ίδιος

τζαι μετά την παραίτηση του;

εκλογές

τζαι μετά τάχα τι;

τεσπα

ο χριστόφκιας δεν θα παραιτηθεί για τους ίδιους ακριβώς λόγους που δεν παραιτήθηκε ο κληρίδης το 96 το 98 το 2000 ο τασσος το 2005

η ουσία είναι η εξής:

μειώνονται οι μσθοί αυξάνονται τα όρια συνταξιοδότησης ώστε να δουλεύεις με το μπαστουνάκι μέχρι τα 67

θα εξοικονομηθούν λέει 200 εκατομύρια!!!

γουάο

το κράτος έδωσε άνευ όρων στους ξενοδόχους 104 εκατομύρια από τις τσέπες των φορολογουμένων

τώρα που έβαλαν κέρδη αθ δώσουν τίποτα πίσω

χαχαχαχα

το κράτος ακόμα έχει υποθηκευμένα τα 3 δις που πήρε από τους πολιτες στην Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα με τα οποία οι ντόπιοι τοκογλύφοι πήραν πάμφθηνο χρήμα με επιτόκιο 2% το οποίο πουλούν σε μας με επιτοκια 9%+

28 εκατομύρια πήραν οι τοκογλύφοι από τις τσέπες των φορολογουμένων για την γιουροσυπρια η οποία έκλεισε

δηλαδή για αέραν κουπανιστό έκαναν φτερά 35 συνολικά εκατομύρια

κλπ κλπ

για τις μειώσεις μισθών και την ολοένα μείωση της ποιότητας ζωής μας θα παραιτηθεί κανένας;

χαχαχαχαχα

ο νικολάκης ο φουλης ο θράσσου, ο  λόρδος ο βασιλείου κλπ κλπ πθα συνεχίζουν να φκάλλουν τα εκατομύρια τους εκμεταλλευομενοι τα κονε που έχουν τζαι την βρωμιά του κράτους

την ίδια στιγμή που ο κόσμος θα μένει σε κλουβιά πυ πλήρσωσε για χρυσάφι και θα έχει μειωμένους μισθούς

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες .Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα΄ρθουν».

S

Σχολιάστε

Filed under Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυό....παράλληλοι κόσμοι στην κύπρο σήμερα, Κυπριακό, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μαρί, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, βίντεο

Ξαναπέφτουν οι μάσκες περί «δικαιοσύνης» Το Ανώτατο Δικαστήριο της Γερμανίας αποδέχεται τη νομιμότητα του ESM του ιδιωτικού υπερτοκογλυφικού οργανισμού που εννοείται ότι δεν ξέρεις για τι πράμα μιλώ αχάπαρε κυπρέε…ναι ναι φταιν οι «μαύροι» για ούλλα..γύρισε πλευρό σκατοηλίθιε

Πολλές φορές έγραψα για την λεγόμενη δικαιοσύνη και τους θεσμούς της και τα συμφέρονται που αυτή εξυπηρετεί με τελευταίο κείμενο μου η απόφαση του Δικατηρίου της Ευρωπαικής Ένωσης

https://osr55.wordpress.com/2012/08/26/

Έπεσαν τελείως οι μάσκες και για την ευρωπαϊκή “δικαιοσύνη” και ποιους εξυπηρετεί: Απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαικής Ένωσης εναντίον των γεωργών και υπέρ της χημική παρασιτοκτόνας γεωργίας των πολυεθνικών..

Όταν τα συμφέροντα αυτών που εξουσιάζουν τον κόσμο απειλούνται ή υπάρχει υπόνοια ότι μπορεί να πληγούν η «δικαιοσύνη» αποκαλύπτει συνεχώς το πραγματικό της πρόσωπο
Φυσικά δεν πρέπει να μηδενίζουμε ούτε να τα ισοπεδώνουμε όλα

Καταρχήν προσωπικά δεν πιστεύω σε θεσμούς και παπαριές αλλά σε ανθρώπους

Δηλαδή δεν έχει σημασία αν ο τάδε είναι δικαστής κλπ και ούτε θα τον σεβαστώ επειδή φέρει τάχα αυτήν την ταμπέλα αλλά αν σαν άνθρωπος έχει αξιοπρέπεια και βλέπει το κοινό καλό και όχι τα συμφέροντα των ιδιωτών κερδοσκόπων των τραπεζών τοκογλύφων κλπ

Όλα αυτά που ονομάζονται δικαιώματα δεν τα χάρισε κανένας αλλά κερδίθηκαν με πολύ αίμα και αγώνες των ανθρώπων και δεν πρόκειται να τους χαριστεί τίποτα αλλά θα αξιοποιείται ό,τι ει΄ναι δυνατόν ακόμα και τα δικαστήρια που πολλές φορές αν πέσεις σε άνθρωπο τότε μπορεί και να τους ξεμπροστιάσει

απλά θα είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα

Όλα αυτά που ονομάζονται δικαιώματα για αξιοπρεπή διαβίωση μέσα στην κόλαση του καπιταλισμού ΚΕΡΔΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ-τίποτα δεν χαρίστηκε-Citigroup στην υγειά των κορόιδων

https://osr55.wordpress.com/2010/04/20/

Έχω γράψει ήδη για τον ESM που ο χριστόφκιας υπέγραψεν πηλέ τζαι ούλλοι οι βολευτές το ίδιο τζαι κανένας σας εν επήρεν χαάρι γιατί η κάθε αχάπαρη κενεβεζα βίκτωρ και άλλα αχάπαρα έτσι κι αλλοιώς κοινωνικά αγράμματα παπαγαλάκια του συστήμτος δεν σας το είπε

ΕΣΥ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΦΚΙΑΣ ΣΤΙΣ 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΧΑΠΑΡΙ;;; Ευρωπαικος μηχανισμός στήριξης ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ολα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης

https://osr55.wordpress.com/2012/02/28/

Σήμερα το ανώτατο δικαστήριο της Γερμανίας κήρυξε αυτόν τον τοκογλυφικό μηχανισμό ως νόμιμο θέτοντας απλά κάποιες επουσιώδεις προυποθέσεις όπως πχ η συνεισφορά της Γερμανίας αν ξεπεράσει τα 190 ΔΙΣ να πρέπει να έχει την έγκριση της βουλής και όσον αφορά το απόρρητο αυτού του ιδιωτικού οργανισμού που θα βάλει την θηλιά στο λαιμό όλων μας

Στην Κύπρο και στην Ελλάδα απλά μας έγραψαν στα @@ τους και ούτε καν έθεσαν θέμα κατά πόσο θα μας πυροβολήσουν ή θα μας κρεμάσουν ή αν θα μας πηδήξουν ή να πηδηκτούμε από το παράθυρο

Πιο κάτω είναι η είδηση στα ελληνικά από το tvxs αλλά πιο ολοκληρωμένη η είδηση εδώ

http://www.telegraph.co.uk/finance/debt-crisis-live/9537151/Debt-crisis-German-court-clears-eurozone-bailout-live.html

Debt crisis: German court clears eurozone bailout – live

The German Constitutional Court has cleared the way for the fiscal pact and the eurozone’s permanent rescue fund to be implemented but said the German liability to the ESM must not exceed €190bn without parliament’s approval.

Image 1 of 2
President of German Constitutional Court Vosskuhle announces ruling on ESM and the fiscal pact in Karlsruhe on Wednesday. Photo: Reuters

2:42PM BST 12 Sep 2012

Comments621 Comments

This page will automatically update every 90 secondsOn Off

German Constitutional Court ratifies ESM with conditions
• Merkel: ESM ruling is a «good day for Germany»
UK banks could be shut down by Brussels
• Barroso calls for full EU bank supervision
• Spanish PM considers asking for help from ECB

Latest

15.25 Open Europe examines the immediate impact of the German court ruling in a new blog post:

Opinion [The ruling] makes topping up ESM more difficult: The current lending capacity of the ESM, €500bn, is not nearly enough to take, say, Italy and Spain off the market, meaning that the cap could prove a real obstacle for large-scale Eurozone bailouts down the line. However, the impact of this could be offset by last week’s ECB decision to buy unlimited short-term government debt – via the OMT – which reduces reliance on the ESM. It is also worth considering that a situation where the ESM needed to be topped up, would mean the crisis had significantly worsened once again and an extra layer of parliamentary approval may be the least of the eurozone’s worries.

The decision also reinforces that any future ESM bailouts will require parliamentary approval, stating that the Bundestag “must individually approve every large-scale federal aid measure on the international or European Union level.” Bundestag approval – either by the full chamber or a special committee – was already needed for activation of the ESM (as with the EFSF). The Court also called for both houses of the German Parliament – Bundestag and Bundesrat – to be kept fully informed of any ESM decisions, something which needs to be enshrined in “international law”.

14.42 One non-eurozone state that could adopt the banking proposals is Denmark. The Scandinavian country, which is a member of the EU, will approve proposals to make the ECB the region’s top bank supervisor – if certain conditions are met.

The country’s economy minister Margrethe Vestager, told Bloomberg that it wants guarantees that any bank oversight in Europe won’t put its lenders at a competitive disadvantage, “regardless of whether Denmark is part of the supervision”. She added:

Quote If we, as a country outside the euro, are to join the supervision, it will have to be on equal terms, ensuring that we will also be in on deciding how to set up supervision. If a bank gets into troubles, other banks must support it. Taxpayers will not have to pay, as in the Danish model where banks stand up for each other.

14.18 Italian PM Mario Monti hasdescribed today’s German constitutional court ruling as «excellent news,» adding that the judgment «removed the last obstacle for the implementation of the European Stability Mechanism treaty and the fiscal compact treaty».

Speaking in Rome, he added that the €190bn limit on Germany’s share of the fund did not «represent an unpredictable brake in the process of stabilisation of the markets».

13.43 A BBC journalist asks if today’s proposals mark the begininng of the end of London’s status as the financial centre of Europe.

Mr Barnier replies that he thinks and hopes that London’s place will remain pre-eminent. «It’s not just important for the UK but for Europe,» he adds.

Britain’s position will be even stronger if the eurozone works well, he says, adding that for David Cameron and George Osborne, the UK’s interests are for the eurozone to escape the crisis, and that it is strong and well managed.

«I think that what we are suggesting is in the interests of the City,» he adds, «We have gone far to organise dialogue between the EU and eurozone countries».

13.34 Mr Barnier is asked if any countries outside the eurozone expressed a wish to join. Mr Barnier says that it would not be «reasonable or prudent» to name countries, but adds that some are «seriously thinking about this possibility already» and insists that these countries will have access to all the information that those inside the euro club have.

13.30 Mr Barnier and his team did think about setting up a completely new body to supervise the banks, but decided to use the ECB’s resources «to prevent more bureaucracy,»

He repeats that the ECB will be supported by national supervisors, «they will provide a network of expertise for the single supervisor,» says Mr Barnier.

13.26 Mr Barnier also calls for a more stringent deposit protection scheme, with a clear «recovery and resolution framework». Creditors must also stump-up the cash when banks get into trouble, not just taxpayers, he says.

13.25 National supervisors will retain responsibility, especially with regards to the protection of consumers, says Mr Barnier.

Those not in the euro area but in the EU may decide to join, says Mr Barnier, but for those who don’t, supervision in these countries will not change at all.

Michel Barnier gestures during a press conference on Wednesday (Photo: AFP).

13.21 Mr Barnier says that there will not be a dramatic change on January 1 next year, as the ECB would not be able to monitor all banks by then. This would not be «a serious approach» to take, he says.

Mr Barnier adds that the supervisor «may go and look at certain aspects of a given bank which may pose a risk». The biggest banks will be monitored on a regular basis, he says, especially those that have received state aid.

He hopes that a supervisor for all eurozone banks will be up and running by July 2014.

13.10 Mr Barnier says the proposals aim to monitor the sources of risk for member states. «We have to put in place a better and more efficient system to cover all banks in Europe,» he says. «This is very important because the banking issues raised by some become the issue of others because of the interconnectedness that can have a knock-on effect.»

We’re not just talking about a technical issue, it’s a political issue, he says.

13.05 Michel Barnier, the EU Commissioner responsible for internal market and services, will hold a press conference shortly on the banking supervision proposals outlined by Mr Barroso this morning. You can watch it live here.

Michel Barnier (right) in the European Parliament today (Photo: Reuters).

12.38 Maria Fekter, Austria’s finance minister, has described the ESM ruling and the ECB’s bond buying plan as “milestones” for “stable crisis infrstructure”.

Ms Fekter told an Austrian press agency that the country would transfer its first €900m tranche to the permanent bail-out fund this autumn.

12.20 Wolfgang Schaeuble, Germany’s finance minister, has welcomed EU proposals for banking supervision, but called for realism on its scope and implementation timeline.

In a statement, he said that the ECB should focus on the supervision of “systemically-relevant banks for the time being” as it can’t oversee 6,000 banks in Europe in the short term.

On the ESM, he said that it could be operational “within a few weeks”.

12.05 In Holland, politicians have been posing for those obligatory voting shots as Dutch citizens head to the polls.

Once they’ve made their choice, voters post their ballot papers into what can only be described as a black wheelie bin:

Cast your votes now: clockwise from top left, Mark Rutte, current PM and leader of the conservative-liberal People’s Party, Geert Wilders, leader of the right-wing Party of Freedom; Socialist Party leader Emile Roemer; voters at a station in the Hague.

11.35 She adds that the eurozone’s problems must be solved by individual members, and that steps to boost European competitiveness must also be taken.

She rejects the idea of eurobonds – again, but says that she see talks on closer EU integration by December.

Mrs Merkel also welcomes the EC’s proposals, but says that the ECB cannot be expected to oversee all banks. She says:

Quote The supervision has to function qualitatively, so that it doesn’t come into being and then it doesn’t work. It has to be about the quality of supervision, not the quantity.

11.22 German Chancellor Angela Merkel has described the ruling as a «good day for Germany» and Europe (translation courtesy of Bloomberg).

She tells parliament that the court ruling gives security to the Bundestag and German taxpayer.

German Chancellor Merkel arrives for start of a session of Bundestag at the Reichstag in Berlin (Photo: Reuters).

11.11 Spanish prime minister Mariano Rajoy has again insisted that he will monitor the nation’s borrowing costs before deciding whether to seek a full-scale rescue. Addressing parliament this morning, he said:

Quote I still don’t know the conditions nor whether it is necessary for Spain to request it […] We will see how the risk premium develops and the financing differentials ahead.

Spanish Prime Minister Mariano Rajoy answers a question during a parliamentary session in Madrid on Wednesday (Photo: Reuters).

Meanwhile, deputy economy minister Fernando Jimenez Latorre told reporters that there was no urgency over Spain’s decision because the country could now issue debt in “more comfortable” conditions. He added:

Quote The important thing is that when whatever assistance that is needed is requested that it should be well received in the markets.

10.48 Following this morning’s ruling, Jean-Claude Juncker, the head of the Eurogroup of finance ministers, has said that the ESM governing board will hold its inaugural meeting on October 8.

In a statement, Mr Juncker said that each of the 17 eurozone members will have one representative on the board. He said:

Quote I take note of the decision of the German Federal Constitutional Court concerning the request for a preliminary injunction concerning the ratification by the German government of the treaty establishing the European Stability Mechanism (ESM) and the treaty on Stability, Cooperation and Governance in the Economic and Monetary Union (TSCG).

Taking full account of all elements of the ruling, I look forward to the completion of the outstanding procedures allowing for the Treaty Establishing the European Stability Mechanism to enter into force. I plan to convene the inaugural meeting of the ESM-Board of Governors in the margins of the Eurogroup meeting of 8 October in Luxembourg.

The TSCG will enter into force once twelve euro area Member States have ratified it, but not earlier than 1 January 2013.

Both treaties represent a major step forward towards closer fiscal and economic integration and stronger governance in the euro area. They are part of our comprehensive strategy to bolster the outlook for fiscal sustainability and growth in the euro area.

10.21 Spanish and Italian borrowing costs may have fallen this morning, but here’s another reason why they shouldn’t pop open the champagne bottles just yet.

Guntram Wolff, deputy director at European think tank Bruegel, argues that Karlsruhe may still require changes in the ESM treaty that could «significantly delay» its implementation:

Opinion The German constitutional court has, as was widely expected, given a «yes-but» answer to the ESM treaty. The «But» refers to Article 8(5), sentence 1 «The liability of each ESM Member shall be limited, in all circumstances, to its portion of the authorised capital stock at its issue price.» The crucial point here is the reference to the «issue price».

[…] The second «but» refers to Article 32 (5), Article 34 and Article 35 (1). The court demands here that the two chamber of the German parliament (Bundestag und Bundesrat) need to be fully informed. In the reading of the court, the three articles could be read in a way that this full information of the parliament is restricted.

[…] The Karlsruhe judges now demand the that these two objections are removed in a «völkerrechtlich bindend» way, meaning in a way that it binding in international law. My first reaction would be that this probably cannot be done by just agreeing in the German implementation law that the conditions are met. It may require changes in the ESM treaty or a new side treaty to the ESM. So my suspicion is that it will significnatly delay the implementation of the ESM.

10.13 The court’s job isn’t over, however. Following a request by German MP Peter Gauweiler, its next job is to examine whether the ECB’s new bond buying programme (OMT) means part of German sovereignty is transferred to the ECB.

Peter Gauweiler (R) of the German Christian Social Union and fellow petitioner of the ESM, former German Justice Minister Herta Daeubler-Gmelin, sit in a courtroom of the Federal Constitutional Court (Bundesverfassungsgericht), where judges of the Second Senate issued their ruling on the legality of the eurozone’s bailout fund (Photo: AFP/Getty).

10.06 More reaction from Germany’s foreign minister, Guido Westerwelle, who describes the ruling as a demonstration of «pro-European spirit».

09.55 Michael Meister, a member of Ms Merkel’s Christian Democratic Union party, has described the constitutional court ruling as a «slap at ESM opponents».

In a statement, he said that the liability cap is what German legislators wanted and that he was «very satisfied» with the ESM ruling.

09.48 Meanwhile, Spanish and Italian borrowing costs have fallen. Spanish 10-year bond yields fell 10 basis points to 5.5pc, while Italian bond yields have fallen back below 5pc to 4.992pc.

09.43 Germany’s borrowing costs shot up following the announcement. Benchmark 10-year bond yields spiked to 1.6265pc.

09.40 If you’re so inclined, you can read the ruling in full here:

09.32 Bruno Waterfield sends his initial thoughts:

The €190bn cap on Germany’s liabilities in the ESM bailout fund will be a major political obstacle.

In the last last two years of euro crisis, there has been only one certainty that the bill for propping up the euro always gets bigger.

In fact the current size of the ESM – €500bn – now seems almost quaintly, naively tiny as the EU contemplate direct bank bailouts in Spain and bond purchases to shore up Italy, the eurozone’s third largest economy.

An increase in firepower will now become a major political event in Germany.

09.26 Freudian slip? Mr Vosskuhle mistakenly says that plantiff complaints were justified, but quickly corrects himself. They were NOT justified, he says. Laughter is heard, and even Mr Vosskuhle smiles.

09.22 Germany does have the right to raise its ESM share in the future, but any move must be approved by both houses.

The President of German Constitutional Court Andreas Vosskuhle enters the courtroom before announcing the ruling on ESM and the fiscal pact in Karlsruhe (Photo: Reuters).

09.18 The court says both houses of Parliament must be informed of ESM decisions.

09.16 The main condition is that the German government must set a cap for Germany’s ESM liability – at €190bn.

BREAKING

09.15 The eurozone’s permanent bail-out fund HAS BEEN ratified – with conditions…….

09.12 Germany’s constitutional court is about to deliver its ESM verdict. Andreas Vosskuhle, President of Germany’s Constitutional Court has been reading out a list of complaints and complainants for the last 13 minutes. While we wait, here’s what Mr Vosskuhle looks like when he’s not wearing his red robes:

Andreas Vosskuhle (left), President of Germany’s Constitutional Court arrives at the Bundesverfassungsgericht in Karlsruhe on Wednesday (Photo: Reuters).

08.59 The «roadmap» to a full banking union was obtained by Bruno Waterfield yesterday. You can read it here:

banking union

08.55 The European Commission outlines its proposals for new powers for the ECB here,and has compiled a separate list of FAQs (there are 22 of them) on the new proposals here.

And here’s Mr Barroso’s speech in full.

08.42 Back to the serious stuff.

Mr Barroso says closer integration is about creating «a federation of nation states, not a super state.» There are a few audible groans from the audience.

Union is about countries being better equipped to control their own fate, he says, and is designed to work with member states, not against them.

«In these times of anxiety it will be a mistake to leave Europe’s fate to popularists and nationalists,» he says.

Quote Creating this federation of nation states will ultimately require a new treaty. We are all aware of how difficult treaty changes have become, but a deep and genuine union can only be completed with changes to the treaties.

08.38 Anyone playing Barroso buzzword bingo?

European Commission President Barroso addresses the European Parliament in Strasbourg (Photo: Reuters).

08.32 The Commission will publish an economic blueprint this autumn which will outline possible treaty changes, says Mr Barroso.

08.30 Next, he announces measures that will be a «stepping stone to a banking union». «The crisis has shown when things went wrong it was the taxpayers who has to pick up the bill,» he says. «Mere coordination is no longer adequate».

He says that the single supervisory mechanism outlined today will restore confidence in the supervision of banks in the euro area.

Quote Supervision must be everywhere, because problems can arise anywhere.

08.28 Mr Barroso turns to Greece. He says he «truly believe[s] that we have a chance this autumn to reach turning point». He says that Greece must banish all doubts about its commitment to reform, while other states must banish all doubts about their willingness to support Greece.

On the ECB, he suggests that OMTs are within the bank’s mandate, and the bank «has not only the right, but the duty to restore the integrity of monetary policy.»

«All actors should respect the ECB’s independence,» he adds.

08.23 Mr Barroso sees a «social emergency» in some parts of Europe. He wants to implement a «youth guarantee scheme» which will to facilitate training. He also wants to implement measures that will fight tax fraud and evasion, which could yield billions of euros.

08.21 He says that today’s speech is about presenting a «decisive deal» for Europe. He stresses that the Eu needs to support countries via innovation and investment growth.

08.19 He says the weaker countries should leave no doubts about their willingness to reform, while stronger countries must leave no doubt about the EU sense of solidarity.

«We are in this together and we must resolve this together,» he says.

08.16 He adds:

<noframe>Twitter: Jose Manuel Barroso – Not acceptable to present European summits as boxing matches, claiming a KO over a rival <a href=»http://search.twitter.com/search?q=SOTEU» target=»_blank»>#SOTEU</a></noframe>

08.13 Mr Barroso says thatsome European countries can no longer steer the course of events on their own – some audience members clap.

Europe needs more integration, he says. Part of that means «accepting we are all in the same boat» [and] embracing the interdependence of countries’ existence. He says:

Quote When you are in a boat in the middle of a storm, absolute loyalty is the minimum you expect of the crew members.

European Commission President Barroso arrives to address the European Parliament in Strasbourg on Thursday (Photo: Reuters).

08.12 Mr Barroso says Europe continues to be in crisis. Not just a financial crisis, but an economic crisis and a political crisis – a crisis of confidence.

The eurozone’s current structure is «not up to the job» he says. It has been a «painful» and difficult effort, and citizens feel their way of life is at risk, he adds.

«Europe needs a new direction, and this direction cannot be based on old ideas,» he says.

08.00 Mr Barroso’s speech will begin shortly. You can watch it here. Or here.

07.53 Writing in this morning’s Times newpaper, Alan Posener, political correspondent at German daily Die Welt, argues that the eight judges should not pass into law what he brands a «textbook example of non-accountability» (£):

Opinion In its ruling on the Lisbon treaty in 2009, the court agreed in general terms that Germany can pool sovereignty in the EU. The aim of European unity is, after all, enshrined in Germany’s “basic law”. However, the Bundestag had no mandate to surrender its own sovereignty to European institutions.

This, however, was what it had done. Red-faced, the Bundestag had to draw up new laws governing Germany’s participation in Europe under the Lisbon treaty. In theory at least, ministers must now obtain prior backing from the Bundestag before agreeing to anything that infringes German sovereignty. And the power of the purse is one of Parliament’s most cherished rights and most potent weapons. It’s hard to see how the court could agree to the Bundestag’s signing away the right to dispose of billions of euros to a non-accountable body with non-elected members meeting in non-public session. If it did, it would certainly disappoint more than just the 37,000 plaintiffs.

07.45 Then, at 10am BST, eight men and women donned in red robes will deliver a closely watched ruling on the legality of the eurozone’s permanent bail-out fund – the European Stability Mechanism (ESM).

Under current provisions, Germany would be the €700bn (£560bn) fund’s biggest creditor, with liabilities of up to €190bn.

Judges stand in the Bundesverfassungsgericht, the country’s constitutional court (Photo: Reuters).

07.38 Last week, Italian daily Il Sole 24 obtained a 33-page draft document outlining more powers for the European Central Bank, which would have the power to grant and withdraw banking licences under banking union proposals.

07.35 Jose Manuel Barroso, the president of the European Commission, will deliver his «state of the union» address in Strasbourg this morning, where he is expected to outline plans for an EU-wide banking union.

But as our Brussels correspondent Bruno Waterfield reports, the proposals could see British lenders shut down or forced into taxpayer-funded bail-outs against the wishes of the UK government:

A panel of European officials would be given sweeping new powers to police the financial sector across the continent but also in the City of London.

They would be given «full decision making powers» to impose EU law and to arbitrate disputes between Britain and the eurozone over the risks posed by British banks, according to the proposals being tabled on Wednesday at the European Commission. Decisions taken by the powerful body would be automatically binding unless Britain was able to win the unlikely backing of a majority and overturn them.

Rulings by the panel could create huge costs for the British government and banks if they were ordered to bail out a struggling institution, contribute to cross-border bail-out funds, or allow the EU to rule over breaches of European law.

EC president Jose Manuel Barroso will begin his speech at 9am BST (Photo: Reuters).

07.30 Good morning and welcome back to our live coverage of the eurozone debt crisis.

Debt crisis live: archive

http://tvxs.gr/news/kosmos/nai-ypo-proypotheseis-apo-tin-karlsroyi-ston-mixanismo-stiriksis

«Ναι» υπό προϋποθέσεις από την Καρλσρούη στον Μηχανισμό Στήριξης

11:09, 12 Σεπ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/105680

Ναι υπό προϋποθέσεις στη γερμανική συμμετοχή στον ESM είπε το Συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας. Το γερμανικό δικαστήριο κλήθηκε να αποφανθεί, αν ο μόνιμος μηχανισμός στήριξης και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο συνάδουν ή όχι με το γερμανικό Σύνταγμα. «Η Γερμανία έστειλε ηχηρό μήνυμα στην Ευρώπη», δήλωσε η Γερμανίδα καγκελάριος, Αγκελα Μέρκελ, σχολιάζοντας την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Στην πολυαναμενόμενη ετυμηγορία, η Καρλσρούη δίνει το πράσινο φως για τη συμμετοχή στο μηχανισμό στήριξης, θέτει, ωστόσο, ως ανώτατο όριο συνεισφοράς από μέρους της Γερμανίας τα 190 δισ. ευρώ. Το όριο αυτό μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με απόφαση των Γερμανών βουλευτών.

Επιπλέον το γερμανικό δικαστήριο έθεσε ως όρο να λαμβάνει πάντοτε γνώση η Βουλή των κινήσεων του ESM. Σε αυτό το πλαίσιο, πρέπει να διασφαλιστεί πως το απόρρητο που καλύπτει τις δραστηριότητες του ESM δεν θα εμποδίζει την ενημέρωση των Γερμανών βουλευτών.

To Δικαστήριο απέρριψε επίσης τις ενστάσεις για το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων από την ΕΚΤ.

Ο Γερμανός πρόεδρος μπορεί πλέον να κυρώσει τη συμμετοχή του Βερολίνου στον ESM, όπως έχει ήδη ψηφιστεί, και ο μόνιμος μηχανισμός να μπει χωρίς άλλα εμπόδια σε λειτουργία.

Ανακοινώνοντας την ετυμηγορία, ο πρόεδρος του γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου Αντρέας Φόσκουλε υπογράμμισε πως στη λήψη της απόφασης συνυπολογίστηκε και η βαρύνουσα σημασία της υπόθεσης για τη συνολική οικονομική σταθερότητα, επισημαίνοντας ωστόσο ότι το υφιστάμενο πλαίσιο λειτουργίας του ESM εγείρει «αβεβαιότητες» για την γερμανική έκθεση σε ευρωπαϊκό χρέος. Επιπλέον, σημείωσε ότι «μόνο με δημοκρατικές διαδικασίες μπορεί να έχει μέλλον η Ευρώπη», μια επισήμανση που θεωρήθηκε ασυνήθιστη για την Καρλσρούη.

Οι επικριτές του ESM στη Γερμανία υποστήριξαν στο δικαστήριο ότι η συμμετοχή στο μόνιμο μηχανισμό συνιστά «λευκή επιταγή» και ο ESM δεν είναι υπόλογος στη δημοκρατικά εκλεγμένη πολιτική ηγεσία.

«Η Γερμανία έστειλε ηχηρό μήνυμα στην Ευρώπη», δήλωσε η Γερμανίδα καγκελάριος, Αγκελα Μέρκελ, σχολιάζοντας την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, η έμφαση που έδωσε το δικαστήριο στα δικαιώματα του κοινοβουλίου διασφαλίζει τους βουλευτές και τους φορολογούμενους. Επιπλέον, η Γερμανίδα καγκελάριος επανέλαβε τη θέση της, ότι τα κράτη που πλήττονται από την κρίση πρέπει να αναλάβουν τα ίδια την επίλυση των προβλημάτων τους.

Η κ. Μέρκελ υπογράμμισε ότι για την κρίση χρέους που πλήττει την ευρωζώνη έχουν ευθύνη όλα τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. «Η ΕΚΤ θα πρέπει να κάνει το καθήκον της στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της» δήλωσε χαρακτηριστικά.

http://www.telegraph.co.uk/finance/debt-crisis-live/9537151/Debt-crisis-German-court-clears-eurozone-bailout-live.html

http://tvxs.gr/news/kosmos/nai-ypo-proypotheseis-apo-tin-karlsroyi-ston-mixanismo-stiriksis

1 σχόλιο

Filed under "δικαιοσύνη", ESM, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., αλήθεια, κρίση

ΑΦΙΣΑ – ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ- 17 ΔΙΣ εθνικό εισόδημα, το μισό – τα 8,5 ΔΙΣ τα κατέχει το 8% του πληθυσμού στην Κύπρο…Οι 20 πλουσιότεροι κυπρέοι έχουν 3 ΔΙΣ … Η εκκλησιά λτδ έχει 884 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ

http://antartescy.blogspot.com/2012/09/blog-post_11.html

2 Σχόλια

Filed under Αφίσες, αλήθεια, κρίση

Βιντεοθήκη από την «Αφορμή» Ντοκυμαντέρ, συζητήσεις, ομιλίες, ταινίες

 

http://www.aformi.gr/category/movies/

Category: Βιντεοθήκη

Athens Tyrannosaurus

Athens Tyrannosaurus

Μια εκπληκτική (ω! ναι, αλήθεια…) δουλειά του φίλου Γιώργου που αξίζει να δείτε. Πανίσχυρες εικόνες που σου καρφώνονται στο μυαλό. Της Αθήνας των μνημονίων, της Αθήνας της εξαθλίωσης, της καταπίεσης. Αλλά και μιας διάθεσης αντίστασης, δημιουργίας. Οι φωτογραφίες του Γιώργου δεν αποπνέουν μιζέρια, αλλά διάθεση αντίδρασης, κριτική, προτροπή για δράση. Δείτε τη δουλειά αυτού του […]

Share
11 Σεπτεμβρίου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Οι πολιτικές επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης: Ο νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη δημοκρατία

Οι πολιτικές επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης: Ο νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη δημοκρατία

Μια ομιλία του Ντέιβιντ Χάρβεϊ στο παρκάκι της Τσαμαδού 10, στα Εξάρχεια.

Share
28 Ιουνίου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Μια μέρα μετά τις εκλογές της 17 Ιουνίου

Μια μέρα μετά τις εκλογές της 17 Ιουνίου

Συζήτηση αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος.

Share
21 Ιουνίου 2012 | 4 σχόλια | Προβολή
Η ατελέσφορη διαχείριση της Ελληνικής κρίσης

Η ατελέσφορη διαχείριση της Ελληνικής κρίσης

Μια ομιλία του Γιώργου Σταθάκη (καθηγητή πολιτικής οικονομίας, και βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ).

Share
30 Μαΐου 2012 | 9 σχόλια | Προβολή
Oι εκλογές της 6ης Μαΐου και η Αριστερά στο νέο τοπίο

Oι εκλογές της 6ης Μαΐου και η Αριστερά στο νέο τοπίο

Το RedNotebook και τα Ενθέματα οργάνωσαν ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Oι εκλογές της 6ης Μαΐου και η Αριστερά στο νέο τοπίο». Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 11 Μαΐου, στα «Ενθέματα» (Βαλτετσίου 50-52, 6ος όροφος). Μίλησαν ο Νίκος Γιαννόπουλος (μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα), ο Παύλος Κλαυδιανός (εφημερίδα Η Εποχή) και ο Δημήτρης Χριστόπουλος (Πάντειο Πανεπιστήμιο, μέλος της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση […]

Share
15 Μαΐου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
CATASTROIKA

CATASTROIKA

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες της επικείμενης εκποίησης του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης από την Καλιφόρνια, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Μόσχα και τη Ρώμη, επιχειρούν να προβλέψουν τι θα συμβεί από την εφαρμογή αυτού του μοντέλου σε μια χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης. Ο Σλαβόι Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν, ο Λούις […]

Share
6 Μαΐου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Ένα ντιμπέιτ για τη ριζοσπαστική Αριστερά

Ένα ντιμπέιτ για τη ριζοσπαστική Αριστερά

Ένα ντιμπέιτ για τη ριζοσπαστική Αριστερά

Share
1 Μαΐου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Αφιέρωμα στο Νουάρ Μυθιστόρημα

Αφιέρωμα στο Νουάρ Μυθιστόρημα

Δεν είναι πόλη για τουρίστες η Μασσαλία. Δεν έχει κάτι να δεις. Δεν μπορείς να φωτογραφίσεις την ομορφιά της. Απλά, τη μοιράζεσαι. Σ’ αυτά εδώ τα μέρη πρέπει να είσαι οπαδός. Να σε πιάνει το πάθος. Να είσαι υπέρ, να είσαι κατά. Να είσαι-βίαια. Τότε μόνο σου προσφέρονται να δεις όσα είναι να δεις. Αλλά […]

Share
9 Απριλίου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Πλούσιες χώρες, φτωχοί λαοί [VIDEO]

Πλούσιες χώρες, φτωχοί λαοί [VIDEO]

Ενώ ο δυτικός κόσμος συνεχίζει να προοδεύει, ο τρίτος κόσμος αντιμετωπίζει φτώχεια, επιδημίες, πολέμους, μόλυνση του περιβάλλοντος, παιδική θνησιμότητα. Πόσο φτωχές είναι όμως στην πραγματικότητα οι χώρες του τρίτου κόσμου και πόσο πλούσιες οι “ανεπτυγμένες”; Το βίντεο προβλήθηκε στην ΚΡΗΤΗ ΤΒ, στο πλαίσιο της εκπομπής “Δεύτερη Ματιά“. Δείτε επίσης: Οι «ανθισμένες» επενδύσεις της ΕΕ Πηγή: […]

Share
24 Φεβρουαρίου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
«Στις πύλες της φωτιάς» (Ελληνική Χαλυβουργία)

«Στις πύλες της φωτιάς» (Ελληνική Χαλυβουργία)

To ντοκιμαντέρ για την απεργία των Χαλυβουργών δημιουργήθηκε από την ομάδα «Διακόπτες» στο πλαίσιο της «Συνέλευσης Σωματείων Βάσης, εργατικών ομάδων και συνελεύσεων, άνεργων, εργαζόμενων» και προβλήθηκε στην εκδήλωση αλληλεγγύης που πραγματοποιήθηκε στην ΑΣΟΕΕ στις 21.

Share
15 Ιανουαρίου 2012 | 0 σχόλια | Προβολή
Συνέντευξη με τον Γιάννη Οικονομίδη

Συνέντευξη με τον Γιάννη Οικονομίδη

Ο Γιάννης Οικονομίδης είναι από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου.

Share
9 Ιανουαρίου 2012 | 5 σχόλια | Προβολή
«Enjoy Capitalism»

«Enjoy Capitalism»

Πηγή: redflyplanet

Share
13 Δεκεμβρίου 2011 | 0 σχόλια | Προβολή
Ελληνικός μιλιταρισμός και η αντίσταση των φαντάρων

Ελληνικός μιλιταρισμός και η αντίσταση των φαντάρων

Συζητάμε με τον Νίκο Χαραλαμπόπουλο μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων.

Share
24 Οκτωβρίου 2011 | 0 σχόλια | Προβολή
Συζητάμε με τους φοιτητές: Σπάμε το τοίχος της σιωπής

Συζητάμε με τους φοιτητές: Σπάμε το τοίχος της σιωπής

Την περίοδο της αναίρεσης δικαιωμάτων και κατακτήσεων ενός αιώνα, στο στόχαστρο μπαίνει και το ελληνικό πανεπιστήμιο.

Share
10 Οκτωβρίου 2011 | 1 σχόλιο | Προβολή
Το νέο σχολείο … σχολείο της αγοράς

Το νέο σχολείο … σχολείο της αγοράς

Ο στόχος του «νέου σχολείου» είναι ξεκάθαρος: να προετοιμάσει μια δεξαμενή εργατικού δυναμικού για να ανταποκριθεί στις ανάγκες των επιχειρήσεων που ζητούν εργαζόμενους χαμηλής εξειδίκευσης.

Share
25 Μαΐου 2011 | 0 σχόλια | Προβολή
Η οικονομική κρίση και η απάντηση της Αριστεράς

Η οικονομική κρίση και η απάντηση της Αριστεράς

Συζήτηση του aformi με τους Πάνο Γκαργκάνα, Κώστα Λαπαβίτσα, Παναγιώτη Λαφαζάνη, Άγγελο Χάγιο, Στάθη Κουβελάκη.

Share
17 Μαΐου 2011 | 30 σχόλια | Προβολή
Εναλλακτικές λύσεις για το χρέος στην Ευρωζώνη

Εναλλακτικές λύσεις για το χρέος στην Ευρωζώνη

Τα βίντεο της δεύτερης μέρας του Συνεδρίου για το χρέος με θέμα Εναλλακτικές λύσεις για το χρέος στην Ευρωζώνη.

Share
14 Μαΐου 2011 | 5 σχόλια | Προβολή

Σχολιάστε

Filed under Αφορμή, Βιντεοθήκη, Συνεντεύξεις, ντοκυμαντερ

Ειδικές Οικονομικές Ζώνες.. μια παλιά ιστορία που διαιωνίζει την αποικιοκρατία…Περιοχές που δεν ισχύουν οι εργατικές και φορολογικές νομοθεσίες περί κατώτατου μισθού ωράριο εργασίας και τα κέρδη των βιομηχάνων δεν φορολογουνται.. Από τον Δ. Καζάκη

 

 

http://dimitriskazakis.blogspot.com/2012/09/blog-post_11.html

 

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Ειδικές Οικονομικές Ζώνες και η μετατροπή της χώρας σε αποικία

Ξέρετε τι είναι οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ); Ένα μεγάλο στοίχημα για την ανάπτυξη, μας λέει η κυβέρνηση και οι διάφοροι περίεργοι «τεχνοκράτες» που περιδιαβαίνουν τις περιφέρειες της χώρας και πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Μάλιστα μια περίεργη ιδιωτική εταιρεία «συμβούλων» περιδιαβαίνει την Θράκη λέγοντας ότι έχει εκπονήσει «μελέτη» που βρίσκει την ΕΟΖ συμφέρουσα λύση. Πρόκειται για το αποκαλούμενο «Χρηματοοικονομικό Φόρουμ της Θράκης», το οποίο μάλιστα έχει κλείσει για τις 24 του μηνός την αίθουσα της Τραπέζης της Ελλάδος για να παρουσιάσει την συμφέρουσα λύση των ΕΟΖ στην Αθήνα.
Το όλο σκηνικό μας θυμίζει τα παπαγαλάκια της εποχής της μεγάλης ληστείας του Χρηματιστηρίου 1998-2000, που εμφανίζονταν ως «ειδικοί χρηματοοικονομικοί σύμβουλοι» και έσπρωχναν μαζικά τον κόσμο στον χαμό. Το ίδιο γίνεται και τώρα. Και μόνο το γεγονός ότι οι εν λόγω «ειδικοί σύμβουλοι» εμφανίζονται παρέα με τον κ. Πάσχο Μανδραβέλη αρκεί για να βγάλει κανείς το ασφαλές συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια πολύ σκοτεινή υπόθεση με ακόμη πιο σκοτεινά κίνητρα.
Η υπόθεση των ΕΟΖ δεν είναι πρόσφατη. Δεν ήρθε τώρα στην επιφάνεια που την ανακάλυψαν τα λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και το ΚΚΕ. Κάλιο αργά, παρά ποτέ θα μου πείτε. Και θα είχατε δίκιο, αν όντως είχαν ανακαλύψει τις ΕΟΖ προκειμένου να τις αναδείξουν σε μέτωπα πάλης του λαού. Αντίθετα, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες κάνουν αντιπολίτευση όχι από θέση αρχής, αλλά από την σκοπιά των όρων διαχείρισης. Ενώ το ΚΚΕ βρήκε μια ακόμη ευκαιρία να καταγγείλει τον κακό καπιταλισμό και να απαγγείλει το ποίημα με τίτλο Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία.
Για να δούμε λοιπόν τι είναι οι ΕΟΖ; Οι ΕΟΖ είναι μια γεωγραφική περιοχή, συνήθως μια πόλη, ένα λιμάνι, ή μια ολόκληρη περιφέρεια, όπου οι οικονομικοί όροι λειτουργίας, το εργασιακό καθεστώς και ο τρόπος διοίκησης δεν έχει σχέση με τα ισχύοντα σε πανεθνικό επίπεδο του κράτους που έχει αποδεχτεί μια τέτοια ζώνη. Πρόκειται δηλαδή για κράτος εν κράτει από οικονομική, διοικητική και εργασιακή σκοπιά. Σκοπός τους είναι να υποδεχτούν ξένες επενδύσεις, ή να συγκεντρώσουν οικονομικές δραστηριότητες υπό ειδικό προνομιακό καθεστώς, το οποίο κατά τα άλλα είναι ανεπίτρεπτο με βάση την εθνική νομοθεσία.
Κι επομένως το πρώτο ερώτημα είναι το εξής: Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι μια ΕΟΖ είναι πόλος προσέλκυσης ξένων ή ντόπιων επενδύσεων, ποιο θα είναι το όφελος για την χώρα και το λαό της όταν αυτές θα γίνουν υπό καθεστώς φορολογικής, εργασιακής και διοικητικής ασυλίας; Σε τι συνεισφέρει μια επένδυση όταν δεν πληρώνει φόρους, ούτε καν ΦΠΑ, απασχολεί και αμοίβει εργαζόμενους με όρους χειρότερους από τα ελάχιστα που προβλέπει η εθνική νομοθεσία και μπορεί ελεύθερα να εξάγει τα κέρδη της στο εξωτερικό; Τα παπαγαλάκια των ΕΟΖ μιλάνε για νέες θέσεις εργασίας. Από πότε όμως κάθε θέση εργασίας είναι αποδεκτή; Αν είναι έτσι, τότε γιατί δεν επενδύουμε σε οίκους ανοχής για να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας για γυναίκες και παιδιά, ενώ οι άνδρες θα μπορούσαν κάλλιστα να βρουν θέσεις εργασίας ως νταβατζίδες. Γιατί όχι; Δηλαδή οι πολιτικοί μας που παίζουν αυτόν τον ρόλο για ολόκληρη την χώρα, είναι χαζοί; Θέσεις εργασίας δεν είναι κι αυτές. Ανάπτυξη δεν προσφέρουν; Γιατί να τις αρνηθούμε;
Μην βιάζεστε να απορρίψετε το όλο ζήτημα σαν ακραίο παράδειγμα. Τα παπαγαλάκια των ΕΟΖ, σαν το «Χρηματοοικονομικό Φόρουμ της Θράκης» όταν μιλάνε για νέες θέσεις εργασίας, με τέτοιους όρους θέσεις εννοούν. Αν θα υπάρξουν, γιατί αυτό που δεν λένε είναι ότι στις ΕΟΖ που δεν είναι απλές ζώνες ελεύθερου εμπορίου, οι εργαζόμενοι που απασχολούνται είναι κατά κύριο λόγο μετανάστες, του εξωτερικού, ή του εσωτερικού. Είναι πολιτική των επενδυτών στις ΕΟΖ να μην προσλαμβάνουν ντόπιους για να μην έχουν προβλήματα όταν τους απολύουν.
Η ιδέα των ΕΟΖ προήλθε από τα γεράκια του Σίτι, δηλαδή του τραπεζικού καρτέλ στο κέντρο του Λονδίνου, ήδη από την δεκαετία του 1970. Καθώς η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια εκείνη την εποχή και οι πολυεθνικές τα έβρισκαν σκούρα στις σχέσεις τους με τις απελευθερωμένες χώρες, έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να διατηρηθούν τα οικονομικά προνόμια των αποικιοκρατών, υπό καθεστώς τυπικής πολιτικής ανεξαρτησίας της παλιάς αποικίας. Η λύση ήταν οι ΕΟΖ. Μ’ αυτές οι παλιοί αποικιοκράτες επιχειρούσαν να επαναφέρουν σε νέα σύγχρονη μορφή το καθεστώς των παλιών διομολογήσεων.
Οι διομολογήσεις ήταν μια ανισότιμη, ανισομερής και ανισοβαρής συνθήκη με βάση την οποία οι έμποροι και γενικά οι υπήκοοι ενός «πολιτισμένου» κράτους της Δύσης είχαν ειδικό προνομιακό καθεστώς στα πλαίσια ενός «βάρβαρου», ή «απολίτιστου» κράτους, όπως π.χ. ήταν τα κράτη της Ανατολής και της Αφρικής. Στο καθεστώς διομολογήσεων περιλαμβάνονταν πολύ συχνά μονοπωλιακά εμπορικά δικαιώματα σε βάρος του κράτους υποδοχής και φυσικά ετεροδικία για τους ξένους υπηκόους. Το καθεστώς αυτό των διομολογήσεων άρχισε να καταρρέει στον μεσοπόλεμο, ενώ αμέσως μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο καταργήθηκε οριστικά. Η τελευταία χώρα που ιστορικά απαλλάχθηκε από το καθεστώς των διομολογήσεων ήταν η Κίνα το 1947. Κρατήστε το αυτό.
Οι ΕΟΖ λοιπόν είναι μια επαναφορά των διομολογήσεων υπέρ των ξένων επενδυτών. Όμως την δεκαετία του ’70 οι μνήμες της αποικιοκρατίας ήταν ακόμη πολύ νωπές για να δεχθούν οι απελευθερωμένες χώρες την επαναφορά της από την πίσω πόρτα με τις ΕΟΖ. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία των παλιών αποικιοκρατών ήταν όταν κατόρθωσαν να πουλήσουν την ιδέα στην νέα ηγεσία της Κίνας στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Κι έτσι η τελευταία χώρα που απαλλάχθηκε από τις διομολογήσεις, ήταν η πρώτη που τις επανέφερε με την μορφή των ΕΟΖ.
Το μικρό ψαροχώρι του Σεντζέν ήταν η πρώτη ΕΟΖ το 1980. Μέσα σε μια δεκαετία είχε μετατραπεί σε μια λαμπερή μεγαλούπολη των 9 εκατομμυρίων κατοίκων. Για τους πλασιέ των ΕΟΖ επρόκειτο για «θαύμα» και φυσικά εξαιρετικό επιχείρημα υπέρ των ζωνών, παρουσιάζοντας διαφάνειες με τους ουρανοξύστες και την φανταχτερή βιτρίνα της πόλης. Βέβαια, ξεχνούν πάντα το παρασκήνιο της πόλης. Την μαζική φτώχεια, ειδικά των εργατών που ζουν σε εργοστασιακές τρώγλες χωρίς δικαιώματα με αμοιβές δουλοπάροικου της εποχής της Ουράνιας Αυτοκρατορίας. Την εγκληματικότητα που ανθεί με το λαθρεμπόριο κάθε είδους. Την πολιτική και κοινωνική διαφθορά που συνιστά την Νο 1 βιομηχανία στην Κίνα.
Με εμπροσθοφυλακή τους Κινέζους να ανοίγουν τις πόρτες των χωρών που έτρεφαν μια μεγάλη δυσπιστία για τους παλιούς αποικιοκράτες, τα αρπακτικά του Σίτι κατόρθωσαν να πλασάρουν την ΕΟΖ σε μερικές χώρες της Αφρικής. Όμως, οι μνήμες των δεινών της αποικιοκρατίας που ήταν ακόμη νωπές, καθώς και οι πάλη των πληθυσμών των απελευθερωμένων χωρών για μια ολόπλευρη ανάπτυξη των πλούσιων χωρών τους, δεν επέτρεπε την διάδοση των ΕΟΖ. Σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Εργασίας το 1986 λειτουργούσαν μόλις 176 ζώνες σε 47 χώρες στον πλανήτη. Ενώ το 2006 είχαν φτάσει τις 3.500 σε 130 χώρες.
Τι επέτρεψε την εκτίναξη του αριθμού των ΕΟΖ; Η επικράτηση των ανοιχτών αγορών κεφαλαίου, η αποπνικτική εξάρτηση των λιγότερο ανεπτυγμένων οικονομιών από τις πολυεθνικές και η έξαρση του κρατικού δανεισμού, ο οποίος μετά την δεκαετία του 1990 γνωρίζει πρωτοφανή επίπεδα για την ιστορία της παγκόσμιας οικονομίας. Έτσι, όποια χώρα έκανε το τραγικό λάθος να εξαρτήσει την ανάπτυξή της από επενδύσεις, ή κεφάλαια του εξωτερικού, αμέσως δεχόταν την επίσκεψη ενός «ειδικού» κλιμακίου, το οποίο βεβαίως πρότεινε ως απαραίτητη προϋπόθεση την κλασσική συνταγή της βίαιης προσαρμογής, αλλά και το καθεστώς διομολογήσεων για τους επενδυτές με την μορφή της ΕΟΖ.
Η υπόθεση των ΕΟΖ στην Ελλάδα δεν είναι τωρινή. Ούτε ξεκίνησε με την υπαγωγή μας στο καθεστώς της τρόικας. Τότε αποκαλύφθηκε. Είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίτερα. Οι εγχώριες κυβερνήσεις του ευρώ είχαν προσφερθεί από πολύ νωρίς να γίνουν το πειραματόζωο για την μετατροπή ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ΕΟΖ. Μην ξεχνάμε ότι οι προσπάθειες του Ευρωπαϊκού λόμπι να μετατρέψουν τις οικονομίες των χωρών μελών σε ΕΟΖ ήταν άοκνες. Με τη δημοσίευση, τον Ιανουάριο του 2004 της πρότασή της για οδηγία σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δρομολόγησε την πιο ριζική και πιο ολοκληρωμένη επίθεση, στο κοινωνικό κράτος εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρόταση αυτή ήταν το πνευματικό τέκνο της ΓΔ Εσωτερικής Αγοράς με επικεφαλής τον Επίτροπο Φριτς Μπολκενστάιν, και ουσιαστικά καλύπτει όλες τις υπηρεσίες.
Η οδηγία επεδίωκε την σταδιακή εξάλειψη των εθνικών περιορισμών και την συστηματική υπονόμευση του εθνικού δικαίου, εισάγοντας την αρχής της «χώρας προέλευσης». Με την έγκριση της οδηγίας, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών στην ΕΕ θα πρέπει να συμμορφώνονται μόνο με τις απαιτήσεις της χώρας προέλευσής τους. Τα άλλα κράτη μέλη όπου οι επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται δεν θα επιτρέπεται να επιβάλλουν περιορισμούς ή ελέγχους. Η Επιτροπή θέλει να απαγορεύσει ακόμα και την υποχρεωτική καταχώρηση στα εθνικά φορολογικά μητρώα, όταν μια εταιρεία ανοίγει επιχείρηση σε άλλο κράτος μέλος. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η αρχή της «χώρας προέλευσης» καταργεί ουσιαστικά την αποτελεσματική εποπτεία της επιχειρηματικής δραστηριότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάθε επιχείρηση θα είναι σε θέση να αποφευχθεί τους εθνικούς περιορισμούς με τη μετεγκατάσταση της έδρα της σε μια χώρα ευκαιρίας, ή απλά με την ίδρυση μιας εταιρείας βιτρίνας, ή οφ σορ, σε άλλο κράτος μέλος. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι απαιτήσεις σχετικά με τα προσόντα, τα πρότυπα προστασίας του περιβάλλοντος και του καταναλωτή, τα πάντα μπορούν να παρακαμφθούν εύκολα και φθηνά.
Αυτή είναι η πεμπτουσία της ΕΟΖ, που η ΕΕ προώθησε πρώτα στις περιφερειακές της οικονομίες όπως είναι η Πολωνία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Ιρλανδία, κ.ά.. Απλά με τις ΕΟΖ οι επενδυτές και οι εταιρείες δεν χρειάζεται καν να κάνουν τον κόπο να αλλάξουν έδρα, ή να στήσουν μια εικονική έδρα σε βολική «χώρα προέλευσης».
Όμως για να επιβληθεί μια ΕΟΖ χρειάζεται να υπάρχει η δυνατότητα διοικητικής αυτοτέλειας της περιοχής που θα εκχωρηθεί. Κι αυτό έγινε στην Ελλάδα με την εισαγωγή του Καλλικράτη, του οποίου ο κεντρικός στόχος ήταν ευθύς εξαρχής να κατακερματίσει το ενιαίο και αδιαίρετο της εθνικής επικράτειας σε ημιαυτόνομες περιφέρειες και δήμους προκειμένου να διευκολύνει την ιδιωτικοποίησή τους και την εκχώρησή τους σε ιδιώτες επενδυτές για ανάπτυξη. Το έγραφα και το φώναζα από το 2010.
Ακολούθησε τον Ιούλιο του 2011 η ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου του μεσοπρόθεσμου με βάση τον οποίο δινόταν η δυνατότητα με απλή υπουργική απόφαση να παραχωρηθεί το σύμπαν στην ελληνική επικράτεια. Έως και η αιγιαλίτιδα ζώνη, όπου ο ιδιώτης επενδυτής θα μπορούσε να μπαζώσει και να επαναχαράξει την ακτογραμμή κατά πώς τον συμφέρει μόνο με την σύμφωνη γνώμη του υπουργού. Όλα στο βωμό των ιδιωτών επενδυτών, οι οποίοι θα μπορούσαν να εξαιρεθούν από κάθε περιορισμό της εθνικής νομοθεσίας σχετικά με το περιβάλλον, την αρχαιολογία, τα καταναλωτικά πρότυπα ασφαλείας, κοκ, με μόνη την ένταξή τους στις επενδύσεις fast track, όπως χαρακτηρίστηκαν. Τέλος, επανήλθε το δικαίωμα επιφανείας, ένα παλιό φεουδαρχικό προνόμιο, με βάση το οποίο ένας ιδιώτης επενδυτής αποκτά δικαιώματα κυριότητας σε ιδιοκτησία που δεν του ανήκει.
Έτσι φτάσαμε στις ΕΟΖ, δηλαδή στην εκχώρηση κρίσιμων υποδομών, δήμων και ολόκληρων περιφερειών υπέρ ξένων επενδυτών.
Όταν σκόπιμα και μεθοδευμένα το ένα μετά το άλλο πακέτο μέτρων βάθαιναν την ύφεση στην ελληνική οικονομία και οδηγούσαν στην απελπισία την κοινωνία, τότε βγήκαν πρώτοι οι Γερμανοί και μίλησαν για ΕΟΖ. Στις 6-7/10 του 2011 ο αντιπρόεδρος της Μέρκελ, Φίλιπ Ρέσλερ επικεφαλής πολυπληθούς επιχειρηματικής αντιπροσωπείας ήρθε για διήμερη επίσκεψη στην Ελλάδα και έθεσε ανοιχτά θέμα ΕΟΖ. Η τότε κυβέρνηση συμφώνησε για τέσσερις πιλοτικές ΕΟΖ στην Θράκη, την Ήπειρο, την Πελοπόννησο και στο Νότιο Αιγαίο. Συμφώνησε επίσης να εγκατασταθεί ειδικός γκαουλάιτερ που θα αναλάβει επί τόπου την διερεύνηση των δυνατοτήτων για ΕΟΖ. Αυτός ήταν ο κ. Φούχτεν που ήδη έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Θεσσαλονίκη και γυρίζει ανά την επικράτεια αναζητώντας ευκαιρίες για ΕΟΖ.
Λίγες ημέρες αφού ο κ. Σόιμπλε είχε ξεκαθαρίσει δημόσια ότι η Ελλάδα πρέπει να αποδεχτεί την «εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας» και με τις ΕΟΖ, ο κ. Όλι Ρεν εκ μέρους της Επιτροπής βρήκε «καλή ιδέα» τις ΕΟΖ. «Ο κ. Ρεν, απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Ν. Χουντή έστειλε ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό μήνυμα για την Ελληνική Οικονομία, χαρακτηρίζοντας ως«καλή ιδέα» την δημιουργία ΕΟΖ, η καθιέρωση των οποίων θα σημαίνει «κούρεμα» μισθών, ισχνή φορολόγηση και τη δημιουργία εξωφρενικών εσωτερικών ανισοτήτων σε επίπεδο ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων,» έγραφε το Βήμα (31/10/11).
Όπως οι παλιοί ναζί στην διάρκεια της πρώτης κατοχής δεν δυσκολεύτηκαν να βρουν συνεργάτες και δοσίλογους, έτσι έγινε και τώρα. Διαγκωνίζονται τα ντόπια μεγαλοσυμφέροντα για να διασφαλίσουν μερίδιο από την λεηλασία των ΕΟΖ. Ο γνωστός κ. Μίχαλος σε διαρκή συνεννόηση με τον εφοπλιστή κ. Βενιάμη και άλλα μαύρα κοράκια εγχώριας εσοδείας βιάζονται να κερδίσουν τα προνόμια μιας ΕΟΖ προκειμένου να διαπραγματευτούν μερίδιο με τον νέο κατακτητή.
Η τωρινή κυβέρνηση όπως είναι φυσικό έχει αναδείξει τις ΕΟΖ ως βασική της επιλογή. «Η θεσμοθέτηση των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, τις οποίες έχουμε αναφέρει και στις προγραμματικές δηλώσεις, αποτελεί ένα συμπληρωματικό μέτρο στις τρέχουσες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχει αναλάβει η ελληνική κυβέρνηση. Μιλάμε για Ζώνες με ειδικά φορολογικά και διοικητικού χαρακτήρα κίνητρα,» δήλωσε (28/8) ο φερόμενος υπουργός της εγχώριας κυβέρνησης κ. Χατζηδάκης με ιδιαίτερες επιδόσεις στο ξεπούλημα. Βέβαια είπε επίσης ότι «οι τυχόν αλλαγές σχετικά με τις ΕΟΖ, θα γίνουν με απόλυτο σεβασμό και πλήρη εφαρμογή των κανόνων του ισχύοντος εργατικού δικαίου.»
Αυτό βέβαια που δεν είπε είναι ότι οι ΕΟΖ δουλεύουν με μετανάστες, είτε από την ενδοχώρα, είτε από το εξωτερικό. Κι αυτό γιατί ο μέσος όρος απασχόλησης στην ΕΟΖ δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο. Το προσωπικό που απασχολείται προσλαμβάνεται από ειδικά γραφεία ευρέσεως εργασίας με ατομικές συμβάσεις προσωρινής απασχόλησης. Η επιχείρηση πληρώνει τα ειδικά γραφεία και αυτά τους εργαζόμενους. Στον Αραβικό κόσμο οι ατζέντηδες των μεταναστών παρακρατούν το 50% του μεροκάματου.
Με τον τρόπο αυτό οι επιχειρήσεις ανά πάσα στιγμή μπορούν να απολύσουν χωρίς κανένα κάλυμμα ή αποζημιώσεις. Κι επειδή η κυβέρνηση των δοσίλογων είναι αρκετά ανάλγητη ώστε να θεσμοθετήσει ότι αν προσληφθεί έλληνας εργαζόμενος θα πρέπει να τηρηθεί η εθνική εργατική νομοθεσία, έχει ξαμολήσει παράλληλα την επιχείρηση «Ξένιο Ζευς» προκειμένου να μαντρώσει τους μετανάστες που θα χρειαστούν αύριο οι επενδυτές των ΕΟΖ.
Το προβλέπει ήδη ο νόμος. Ο νόμος 3907 του 2011 στο άρθρο 37 παρ. 5 αναφέρεται:
«Σε περίπτωση αδυναμίας των αρμόδιων κατά περίπτωση αρχών να διασφαλίσουν με ίδιους πόρους ή μέσα ότι οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων η απομάκρυνση έχει αναβληθεί, απολαμβάνουν κατά το χρονικό διάστημα της αναβολής, στοιχειώδεις όρους αξιοπρεπούς προσωρινής στέγασης σε εγκαταστάσεις δημόσιου ή κοινωφελούς χαρακτήρα και γενικότερα ότι καλύπτουν τις άμεσες βιοτικές τους ανάγκες, μπορεί να επιτραπεί, μετά από σχετική άδεια, να απασχολούνται ως μισθωτοί σε τομείς απασχόλησης σε συγκεκριμένες περιοχές της Χώρας. Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται μετά από πρόταση των Υπουργών Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και Προστασίας του Πολίτη, καθορίζονται οι τομείς απασχόλησης και οι περιοχές της Χώρας όπου μπορούν να ασχολούνται ως μισθωτοί οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων έχει αναβληθεί η απομάκρυνση, το καθεστώς της ασφαλιστικής τους κάλυψης, οι όροι, οι προϋποθέσεις, οι διαδικασίες και τα αρμόδια για τη χορήγηση της άδειας εργασίας όργανα, καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα.»
Καταλαβαίνουμε τι έχουν νομοθετήσει; Ότι όποιον παράνομο μετανάστη έχουν συλλάβει και έχουν κλείσει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά έχουν αναβάλει – για οποιονδήποτε λόγο – την απέλασή του, μπορεί η κυβέρνηση να τον στείλει να δουλέψει ως μισθωτό οπουδήποτε στην χώρα. Και με όρους που θα αποφασίσει η ίδια. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Πάντως όχι σκύλος!
Οι ΕΟΖ είναι χώροι όπου εκχωρείται η εθνική κυριαρχία ενός λαού υπέρ των ιδιωτών επενδυτών. Είναι χώροι όπου κυριαρχεί η ανομία, το έγκλημα και η άγρια εκμετάλλευση της εργασίας, κυρίως των μεταναστών. Πουθενά σε καμιά χώρα όπου επιβλήθηκαν δεν βοήθησαν στην ανάπτυξη, ή την επιβίωση του πληθυσμού. Το αντίθετο. Οι ΕΟΖ είναι οι «μαύρες τρύπες» της παγκόσμιας οικονομίας όπου με όρους πλήρους αδιαφάνειας και σε συνθήκες ανομίας κινούνται μαύρες επενδύσεις, μαύρα κεφάλαια, εμπορεύματα και εργασία, που καμιά πολιτισμένη κοινωνία δεν θα αποδεχόταν. Τέτοια χώρα θέλουμε να καταντήσουμε;
Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 9/9/2012

Σχολιάστε

Filed under Δημήτρης Καζάκης, Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση

Συνέντευξη του καθηγητή ανθρωπολόγου και αναρχικού ακτιβιστή David Graeber Χρέος κρίση και παγκόσμια επανάσταση

http://eleftheriakos.gr/node/450

Υποβλήθηκε από eleftheriakoskosmos στις Δευ, 10/09/2012 – 11:40.
Εκτυπώσιμη μορφή

O David Graeber*είναι σήμερα ο πιο πολυδιαβασμένος αναρχικός ακτιβιστής και επιστήμονας στον κόσμο. Ανθρωπολόγος καθηγητής με συμμετοχή στην διαμόρφωση των πολιτικών θέσεων και την εξέλιξη των αντικαθεστωτικών κινημάτων από την εποχή του κινήματος της αντι-παγκοσμιοποίησης έως το Occupy Wall Street μοιράζετε μαζί μας τις ελπίδες και τον αγώνα για την παγκόσμια κοινωνική απελευθέρωση. Με αφορμή τις ομιλίες του στο φεστιβάλ Occupy Planet Earth που διοργανώθηκε στο Πολυτεχνείο από το Κενό Δίκτυο, το περιοδικό Βαβυλωνία και την συνέλευση του BFest ο Τάσος Σαγρής συναντήθηκε και συζήτησε με τον David Graeber.
 

1. Το χρέος είναι υποδούλωση

Τάσος Σαγρής: Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού το 2011 όλες οι κύριες πόλεις αυτού του πλανήτη αντιμετώπισαν μαζικές ταραχές και διαδηλώσεις. Σε όλη αυτή την διάρκεια το Κενό Δίκτυο διέδιδε παντού το γκράφιτι «Να μην Ζήσουμε σαν Δούλοι». Στο βιβλίο σας «Χρέος, τα πρώτα 5000 χρόνια»προσπαθήσατε να γράψετε Ιστορία για ανθρώπους χωρίς ιστορία και να παρατηρήσετε συνηθισμένα θέματα με ασυνήθιστους τρόπους. Μπορείτε να μας εξηγήσετε εν συντομία πως η Εργασία, το Χρήμα και το Χρέος είναι ιστορικοί τρόποι υποδούλωσης, εκμετάλλευσης και βίαιης κυριαρχίας όπως ήταν για χιλιάδες χρόνια τώρα;

David Graeber: Μία διαπίστωση πραγματικά με τρόμαξε, όταν έκανα έρευνα για το βιβλίο. Η διαπίστωση αυτή είναι, ότι καθ’ όλη την ανθρώπινη ιστορία, οι περισσότεροι άνθρωποι ζήσαν χρεωμένοι. Σκεφτείτε το αυτό για λίγο. Μπορεί η πλειοψηφία της ανθρώπινης φυλής να είναι σπάταλα αποτυχημένη και ανίκανη να διαχεριστεί τις υποθέσεις τις και για αυτό απλά να εξαρτάται από τους πλούσιους; Φυσικά όχι. Μάλλον, τα κράτη και οι ελίτ πάντα συνωμοτούσαν ώστε να εξασφαλίσουν ότι οι υποτελείς τους θα είναι πάντα χρεωμένοι. Το κυριότερο, επειδή το χρέος είναι ο εύκολος τρόπος να μετατρέψεις μια σχέση βίαιης ανισότητας, βίαιης απόσπασης και κλοπής, να φαίνεται όχι μόνο ηθική, αλλά και εμφανίζοντας αυτόν ο οποίος είναι ο θύτης ως το θύμα της υπόθεσης. Για αυτό το λόγο οι Μαφιόζοι πάντα παραποιούν την γλώσσα του εκβιασμού σε γλώσσα του χρέους.
 
Αλλά αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τους κατακτητικούς στρατούς και σταδιακά φαίνεται ότι όλες οι κυρίαρχες τάξεις αρχίζουν να καταλαβαίνουν αυτό το κόλπο. Έτσι το χρέος παράγει μια μορφή δουλείας που φαίνεται εθελούσια, μιας και άλλωστε «δεν ήταν απαραίτητο να πάρεις αυτό το δάνειο για να ξεκινήσεις την δουλειά σου, έτσι δεν είναι ;» Όμως στην πραγματικότητα, η τεράστια πλειοψηφία των δανείων στην ιστορία, δεν ήταν εμπορικά δάνεια που πάρθηκαν εθελούσια, αλλά δάνεια που πάρθηκαν για επιβίωση από μικρούς αγρότες ή τεχνίτες που είχαν χάσει τα δίκτυα αμοιβαίας αλληλοβοήθειας που μπορούσαν να τους επιτρέπουν να επιβιώνουν στους δύσκολους καιρούς ή δάνεια που πάρθηκαν από ανθρώπους για να πληρώσουν φόρους ή κάποια άλλη παρόμοια κυβερνητική κλοπή. Στον αποικιακό κόσμο μπορούμε να δούμε αυτό να συμβαίνει αρκετά ξεκάθαρα, επειδή οι αποικιακές κυβερνήσεις ήταν πολύ σαφείς στο να χρησιμοποιούν την πολιτική φόρων για να χρεώνουν τους πάντες, έτσι ώστε να τους αναγκάζουν να δουλέψουν όλο και περισσότερο.
 
Το ίδιο συμβαίνει και με τα ημερομίσθια κατά κάποιο τρόπο. Τεχνικά, τα δάνεια και τα ημερομίσθια είναι παρόμοιοι μηχανισμοί. Και οι δύο μηχανισμοί βασίζονται στην αυταπάτη της ισότητας, μιας και θα πρέπει να υποκριθούμε ότι δύο ανεξάρτητα και ισότιμα σύμφωνα με τον νόμο άτομα, υπογράφουν ένα συμβόλαιο έτσι ώστε να μην είναι πλέον ισότιμα. Στην μία περίπτωση, μπαίνεις σε αυτή την κατάσταση όντας χρεωμένος μέχρι το δάνειο να αποπληρωθεί και στην άλλη ζώντας σαν εργάτης. Προφανώς, σε κάθε περίπτωση, το χρήμα ρέει προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αλλά, όταν αρχίζεις να εξερευνείς εις βάθος τις ιστορικές προελεύσεις του καθενός από αυτούς τους μηχανισμούς καταλήγεις και στις δύο περιπτώσεις πάλι στη δουλεία. Το χρέος χρησιμοποιήθηκε σαν ο κύριος τρόπος για να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε δούλους, ή να τους αναγκάσουν να ξεπουλήσουν μέλη των οικογενειών τους σαν δούλους. Αλλά, κυρίως οι πρώτοι ημερομίσθιοι εργάτες ήταν στην πραγματικότητα δούλοι.
 
Αυτό πράγματι συνέβαινε από τις πόλεις στην Αρχαία Ελλάδα έως τις Μεσαιωνικές πόλεις και τα λιμάνια του Ινδικού Ωκεανού. Οι ελεύθεροι άνθρωποι σχεδόν πάντα αρνούνταν να δουλέψουν για ημερομίσθια (εκτός ίσως από την δημοκρατική Αθήνα όπου οι άνθρωποι δούλευαν για το κράτος, δηλαδή για τους δήμους που εμπεριείχαν και τους εαυτούς τους). Οι πρώτοι ημερομίσθιοι εργάτες ήταν πάντα δούλοι που ενοικιάζονταν από τα αφεντικά τους, ο ιδιοκτήτης έπαιρνε το μισό του ημερομισθίου και ο δούλος το υπόλοιπο για την συντήρηση του. Με μια μαγευτική ιδεολογική στροφή, οι καπιταλιστές κατάφεραν να μας παρουσιάσουν αυτό που πάντα θεωρούνταν δουλεία σαν την ίδια την ουσία της ανθρώπινης ελευθερίας.
 
2. Παγκόσμιο Κίνημα και Άμεση Δημοκρατία
 
Τάσος Σαγρής: Οι αναρχικοί και οι αντιεξουσιαστές πρόσφεραν πολλά μέχρι σήμερα στα κινήματα των καιρών μας. Ανάμεσα σε άλλα, τα πιο δημοφιλή είναι η ποικιλομορφία των Αμεσο- Δημοκρατικών τρόπων οργάνωσης, η μη-ιεραρχική διαδικασία λήψης αποφάσεων, η αυτοοργάνωση, η ομοφωνία, η μη-αντιπροσώπευση και η ασυμβίβαστη μη-διαπραγμάτευση με την εξουσία. Αν και φαίνετε ότι οι αναρχικοί πραγματικά αυτή την στιγμή στερούνται σαφών πολιτικών προτάσεων για την λύση των καθημερινών προβλημάτων της ζωής του αιώνα μας ή μια σαφή στρατηγική για την καταστροφή του καπιταλισμού του 21ου αιώνα… ποιος μπορεί να είναι ο τρόπος να φέρουμε το κίνημα των κινημάτων στο επόμενο στάδιο, προς την κατεύθυνση της πραγματικής κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής απελευθέρωσης;
 
David Graeber: Στις ΗΠΑ τουλάχιστον, προσπαθούμε να χτίσουμε μια γνήσια δημοκρατική κουλτούρα – δημιουργώντας συνήθειες και θέτοντας ζητήματα αντιεραρχικής, οριζόντιας λήψης αποφάσεων, δημιουργώντας κοινωνικές δεξιότητες και ικανότητες που πράγματι δεν υπήρξαν ποτέ πριν παρά μόνο ανάμεσα σε κάποιους πολύ απομονωμένους πληθυσμούς όπως οι Κουακέροι και οι Ιθαγενικοί λαοί της Αμερικανικής ηπείρου. Το σημαντικό δεν είναι κυρίως οι θεσμοί (μιας και αυτοί μπορούν πάντα να αλλάξουν όποτε το χρειαζόμαστε) αλλά οι κοινωνικές συνήθειες. Οι περισσότεροι από τους αμερικανούς πολίτες δεν έχουν την παραμικρή ιδέα ώστε να διαχειρίζονται τους εαυτούς τους δημοκρατικά. Ακόμη περισσότερο δεν ξέρουν πώς να σκέφτονται δημοκρατικά – όπως για παράδειγμα, δεν έχουν την αίσθηση της «δημόσιας γνώμης». «Γνώμη» είναι αυτό που έχεις όταν δεν έχεις εξουσία. Οι κυβερνώντες δεν έχουν γνώμες. Έχουν πολιτικές αποφάσεις.
 
Πολιτικές αποφάσεις είναι αυτό που έχεις όταν επιβάλλεσαι πάνω σε ανθρώπους που δεν έχουν λόγο για αυτές τις αποφάσεις αλλά μόνο γνώμες σχετικά με αυτές. Χρειάζεται να απαλλαγούμε και από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις και από τις αποφάσεις τους. Όταν τα πράγματα αρχίζουν να γκρεμίζονται και μπούμε στην τελικό στάδιο της κρίσης, οι άνθρωποι θα πρέπει να αποφασίσουν προς τα πού να στραφούν: προς τη δεξιά, που θα προσφέρει κάποια νέα μορφή βίαιου μετά-αποκαλυπτικού αυταρχισμού ή προς κάποιο είδος μαφίας ή προς μια οριζόντια λύση ισότητας.
 
Όσοι συνεχίσουν να πιστεύουν στην ανισότητα θα μπορούν να προσφέρουν κάποια μορφή έντονης αποδοτικότητας, όμως τέτοια συστήματα τελικά αποδεικνύονται τελείως ηλίθια και άκαμπτα επειδή δεν έχουν καμία φαντασία. Τα δικά μας προτεινόμενα συστήματα θα είναι σίγουρα πολύ πιο ευφυή, αλλά δεν θα είμαστε ποτέ τόσο ικανοί όσο αυτοί που πιστεύουν στην ανισότητα στο να τα επιβάλλουμε με την βία, μιας και κάτι τέτοιο είναι έξω από τις προθέσεις μας. Θα πρέπει να αναπτύξουμε κάποιες πραγματικά πολύ ιδιαίτερες ικανότητες για να επιτύχουμε την αποτελεσματική δημοκρατική οργάνωση, και πρέπει να μπορούμε να το κάνουμε όλο αυτό ευχάριστο, διασκεδαστικό και ικανοποιητικό καθώς επίσης και αποτελεσματικό για να μπορέσουμε να κερδίσουμε παρόλη την βία που θα συνεχίζουν να εξασκούν οι θιασώτες της ανισότητας.
 
3. Πολιτική Βία και Τακτικές Αγώνα
 
Tάσος Σαγρής: Οι Αναρχικοί κατηγορούν σε όλο τον κόσμο τους ειρηνιστές ότι προκαλούν θυματοποίηση και ηττοπάθεια στα κινήματα. Οι Φιλελεύθεροι στην Αμερική κατηγορούν τους Αναρχικούς ότι απομονώνουν κοινωνικά τα κινήματα με τις βίαιες πρακτικές τους και την άμεση δράση τους. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παντού στον πλανήτη απλώνουν μαζική αποβλάκωση. Στην βόρεια Αφρική η «Αραβική Άνοιξη» περιπλανιέται χαμένη μέσα στους καπνούς των ένοπλων συγκρούσεων στους δρόμους, τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ και τις παρεμβάσεις συμμοριών και κομμάτων πλούσιων ισλαμιστών φανατικών. Στις Δυτικές μητροπόλεις η κρίση γίνεται η καλύτερη δικαιολογία για να εκφραστούν τα χειρότερα ρατσιστικά και δολοφονικά ένστικτα, επανεμφανίζεται ο νεοναζισμός και η αγελαία νεανική βία στους δρόμους γίνεται ανεξέλεγκτη. Το μίσος και η οργή βασιλεύουν παντού, μπορείς να το νιώσεις. Μπορούμε να προσφέρουμε πολιτική κατεύθυνση σε αυτή την οργή; Τι είναι αυτό που ιστορικά εκφράζει την διαφοροποίηση ανάμεσα στην πολιτική βία και τον μητροπολιτικό χουλιγκανισμό;
 
David Graeber: Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές σχετικά με τον ρόλο της Βίας. Η Βία είναι το πιο δυνατό χαρτί που έχει στα χέρια του για να παίξει ο αντίπαλος και επίσης η Βία –ειδικά η οργανωμένη Βία –είναι μια μορφή ηλιθιότητας που όταν επικρατεί κάνει αδύνατη κάθε πιθανότητα να απαντήσεις σε αυτήν με κάποια μορφή ευφυΐας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κατά βάθος η Βία είναι μια μορφή ηλιθιότητας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να την χρησιμοποιούμε. Υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις που αυτή είναι η μοναδική πιθανή μας επιλογή απέναντι στην μαζική βία της ηλιθιότητας του παρόντος κυρίαρχου συστήματος. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν πρόκειται ποτέ να νικήσουμε με αυτό τον τρόπο. Γιατί επίσης η Βία τείνει να είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα που είναι πιο αποτελεσματική όταν εφαρμόζεται σε ιεραρχική δομή εντολών «από πάνω – προς τα κάτω».
 
Δεν πρόκειται ποτέ να νικήσουμε την Αμερικάνική Αεροπορία με μια οδομαχία. Και ούτως ή άλλως οι αντίπαλοι μας έχουν πυρηνικά όπλα! Έτσι, το τέλος του παιχνιδιού πρέπει με κάποιο τρόπο να έρθει από μια δικιά μας κίνηση στην οποία με κάποιο τρόπο ο εχθρός δεν θα μπορεί να απαντήσει στέλνοντας τους στρατιώτες μας να μας σκοτώσουν όλους γιατί μάλλον οι στρατιώτες του θα αρνηθούν να κάνουν κάτι τέτοιο ή απλά θα πάνε σπίτια τους ή θα περάσουν στην δικιά μας πλευρά. Φυσικά, δεν πρόκειται ποτέ να καταφέρουμε να κάνουμε ποτέ αυτή την κίνηση απέναντι στον εχθρό ούτε αν ακολουθούμε κατά γράμμα την «μη-βία» του Γκάντι. Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα με την απάντηση που έδωσε σε αυτό το θέμα η εξέγερση της Οαχάκα και το κίνημα των δασκάλων εκεί: και οι δύο πλευρές, και η τύπου Γκάντι «μη-βία» και η νικηφόρα ένοπλη εξέγερση (τουλάχιστον αν διαιωνιστεί), είναι σίγουρο ότι καταλήγουν σε κάθετες ιεραρχικές δομές και καταστρέφουν τελικά την δημοκρατία. Όμως, υπάρχει μια απέραντη περιοχή ανάμεσα σε αυτές τις δύο θέσεις που πρέπει να εξερευνηθεί.
 
Τώρα, σχετικά με τον χουλιγκανισμό, δυστυχώς το άλλο μεγάλο πρόβλημα με την Βία είναι πως είναι φρικτά σαγηνευτική. Αφού ξεπεράσεις κάποιες αρχικές αναστολές έχει σχεδόν τις ίδιες εθιστικές ποιότητες με κάποια είδη ναρκωτικών. Πιστεύω πως η ανθρωπολογία μπορεί να μας βοηθήσει να εμβαθύνουμε σε αυτό το θέμα αποδεικνύοντας ότι ομάδες που αποτελούνται αποκλειστικά από νεαρούς άντρες ηλικίας 15 έως 25 χρονών πολύ συχνά οδηγούν σε πολύ προβληματικές συμπεριφορές (χαρακτηριστικό παράδειγμα για αυτό είναι η φρικτή δράση των κρατικών στρατών). Το σημαντικότερο πράγμα λοιπόν που πρέπει κάποιος να παίρνει υπόψη του πριν αποφασίσει να συμμετάσχει σε συγκρουσιακές τακτικές είναι να βεβαιώνεται ότι η συγκεκριμένη ομάδα με την οποία συμπράττει περιλαμβάνει ανθρώπους από διαφορετικές ηλικιακές ομάδες και διαφορετικά φύλλα όπως επίσης ότι σίγουρα τα μέλη πρέπει να συνεργάζονται και για έναν ευρύ αριθμό από πολλές άλλες πρακτικές εκτός από την επιτέλεση βίαιων δράσεων.
 
4. Η Παγκόσμια Επανάσταση
 
Τάσος Σαγρής: Αν «το μέλλον είναι αβέβαιο και το τέλος είναι πάντα κοντά» (ειδικά αν αναλογιστούμε τις επιπτώσεις της Κλιματικής Αλλαγής στο πιθανό μέλλον της Γης), μπορούμε να θεωρήσουμε τα κινήματα του 2011-2012 σαν τις απαρχές μιας νέας παγκόσμιας επαναστατικής εποχής ή σαν τις τελευταίες εκλάμψεις ενός «ένδοξου» επαναστατικού παρελθόντος λίγο πριν την εγκαθίδρυση μιας μακράς περιόδου απόλυτης παγκόσμιας κυριαρχίας του Καπιταλισμού;
 
David Graeber: Διατηρώ τις αμφιβολίες μου για το κατά πόσο τα επερχόμενα χρόνια θα μοιάζουν με αυτό ακριβώς που πιστεύουμε ότι πρέπει να μοιάζει μια επανάσταση. Άλλωστε, σχεδόν σίγουρα και οι επαναστάσεις του παρελθόντος για αυτούς που τις έζησαν δεν μοιάζανε και πολύ με αυτό που νομίζουμε ότι θα έπρεπε να μοιάζουν. Συμφωνώ με την θέση του Immanuel Wallersteinότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα μιλούν για την «παγκόσμια επανάσταση του 2011» σχεδόν με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο αναφέρονται στο 1848 ή το 1968, επαναστάσεις οι οποίες επίσης δεν επέτυχαν την άμεση κατάληψη της εξουσίας και την εγκατάσταση επαναστατικών καθεστώτων. Και άλλωστε ποια μπορούν να είναι τα κριτήρια ενός αναρχικού πάνω σε αυτό το θέμα;
 
Επαναστάσεις σαν αυτές που αναφέραμε μεταμορφώνουν την πολιτική κοινή λογική, επεκτείνουν τους ορίζοντες των δυνατοτήτων και των πιθανοτήτων μας και προσωπικά πιστεύω ότι αυτό ήταν που συνέβη το 2011. Όμως και ακόμα περισσότερο, πιστεύω ότι οι ιστορικοί θα θυμούνται αυτές τις στιγμές ως τις απαρχές της διάλυσης της στρατικο-οικονομικής αυτοκρατορίας των Η.Π.Α. Γιατί σίγουρα θα διαλυθεί. Οι αγώνες της εποχής μας είναι για το ποια μορφή θα πάρει η επόμενη κατάσταση.
 

* Ο David Graeber είναι ανθρωπολόγος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Goldsmiths του Λονδίνου. Σημαντικότερα έργα του: Debt: the first 5,000 yearsPossibilities: essays on hierarchy, rebellion, and desire, Direct action: an ethnography.Στην Ελλάδα βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΣΤΑΣΕΙ ΕΚΠΙΠΤΟΝΤΕΣ

Πηγή: Void Network

Σχολιάστε

Filed under David Graeber, Αναρχισμός, Συνεντεύξεις, αλήθεια, κρίση

Ενέδρα ….. ¨Οταν το κράτοςπαρακράτος ενοχλείται στέλλει τα σκυλιά του να δαγκώσουν…Απόπειρα κατά του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη

O Κώστας Βαξεβάνης είναι από τους λίγους αληθινούς δημοσιογράφους που παρέμειναν στην ελλάδα μέσα στην κίτρινη και μαύρη λάσπη και τα παπαγάλακια του κράτουςπαρακράτους

εδώ το κράτος

το παρακράτος που γίνεται κράτος

και το υπερούσιο κράτοςπαρακράτος μαζί

ΕΝΕΔΡΑ

Δημοσιευμένο στις 10 Σεπ 2012 | ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ | Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

Υπάρχει ένας ασφαλής τρόπος να πεις την αλήθεια όταν υπάρχουν πράγματα που σε μπερδεύουν ή που σε φοβίζουν. Να πεις τα γεγονότα. Στα γεγονότα συμπεριλαμβάνεται (δυστυχώς για κάποιους) και η βεβαιότητα που αποκτάς ξαφνικά, όταν απέναντί σου υπάρχει κάποιος που αντιλαμβάνεσαι πως είναι αυτός που είναι εκεί για να σε σκοτώσει.
Στην δουλειά μου, λόγω της φύσης της κινδύνευσα αρκετές φορές. Δεν το δημοσιοποίησα ποτέ γιατί αυτό δεν αφορά τον κόσμο. Τον κόσμο τον αφορά η είδηση και όχι πώς την βγάζεις. Θεωρώ ανόητο κάποιος δημοσιογράφος να κάνει αυτορεπορτάζ με το πόσο κινδυνεύει. Είναι το ίδιο ανόητο με το να ακούς κάποιον εναερίτη της ΔΕΗ, την ώρα που περνάς κάτω από την κολώνα που είναι σκαρφαλωμένος να φωνάζει «κινδυνεύω, κινδυνεύω». Το λογικότερο είναι να τους πεις «κάνε καμιά άλλη δουλειά, ρε φίλε».

Οι λόγοι που δημοσιοποιώ για πρώτη φορά τι μου συνέβη, είναι γιατί δεν αφορά μόνο εμένα και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο από εμένα. Είναι η λειτουργία ενός παρακράτους που προσπαθεί να επιβληθεί ως νομοτελειακή λειτουργία της αγριότητας των ημερών. Μέχρι που να πιστέψουμε πως πρέπει να κρυφτούμε στα σπίτια μας, να μην ακούμε και κυρίως να μην μιλάμε ακόμη και όταν βλέπουμε.
Όπως όλοι οι άνθρωποι, φοβάμαι. Μόνο οι βλάκες δεν φοβούνται. Και αυτό που φοβάμαι είναι πως αν την Κυριακή για καλή μου τύχη δεν έμενα από λάστιχο με τη μηχανή και δεν είχα ένα σκυλί που μ’ αγαπούσε πολύ, ίσως να μην ζούσα.

Ας πάμε στα πραγματικά γεγονότα.
Ζω σε ένα απομονωμένο σπίτι στην Άνοιξη με 3 σκυλιά. Το πρωί του Σαββάτου τα σκυλιά άρχισαν να γαβγίζουν έντονα. Βγήκα στη βεράντα του σπιτιού και είδα ένα ζευγάρι (άντρας και γυναίκα) να κοιτάει το σπίτι. Τους ρώτησα από μακριά αν θέλουν κάτι. Γύρισαν χωρίς να πουν κουβέντα και έφυγαν.

Το μεσημέρι του Σαββάτου η μηχανή με την οποία μετακινούμαι έπαθε λάστιχο. Δεν ήξερα την ώρα που έβριζα γι αυτή μου την ατυχία, πόσο τυχερός ήμουν. Άφησα την μηχανή σε ένα βουλκανιζατέρ που είχε όμως κλείσει στη γειτονιά. Το βράδυ πήγα με την παρέα μου σε ένα ουζερί που συχνάζω στη Δροσιά. Λίγες ώρες αφού συνέβησαν όλα, τρεις διαφορετικοί άνθρωποι με ενημέρωσαν πως το βράδυ εκείνο έξω από το ουζερί πέρασε αρκετές φορές μια μηχανή με αναβάτη κάποιον τύπο με μαύρο μπουφάν μηχανής, σκούρο κράνος και μεγάλο τσαντάκι στη μέση. Αυτοί που τον εντόπισαν ήταν μαγαζάτορες που φοβήθηκαν πως μπορεί αυτός ο τύπος να ήταν κάποιος ληστής. Την ώρα όμως που συνέβαινε αυτό, δεν το ήξερα.

Στη μιάμιση περίπου το βράδυ, έφυγα από το ουζερί με κάποιον φίλο ο οποίος προθυμοποιήθηκε να με πάει σπίτι. Λίγο πριν στρίψουμε για το στενό που βγάζει στο σπίτι μου, διακρίναμε δύο αυτοκίνητα να είναι παράλληλα στο δρόμο, στραμμένα προς την κατεύθυνσή μας μπλοκάροντας το πέρασμα. Ζήτησα από το φίλο μου να συνεχίσει αντί να στρίψει. Στρίψαμε από το επόμενο στενό αλλά δεν σταματήσαμε στο σπίτι. Συνεχίσαμε ώστε να βρεθούμε πίσω από τα αυτοκίνητα και να δούμε ποιοι ήταν αυτοί. Τα αυτοκίνητα όμως είχαν φύγει.
Πήγα λοιπόν στο σπίτι, αρκετά ανήσυχος για την ασυνήθιστη «κινητικότητα» στην περιοχή μου. Μπήκα στο σπίτι χωρίς να ανάψω φώτα και αφού πίστεψα ή μάλλον θέλησα να πιστέψω πως τίποτα δεν συμβαίνει, κοιμήθηκα.

Στις 04:40 τα ξημερώματα ένα από τα σκυλιά, άρχισε να γαυγίζει με μανία, αλλά να παραμένει έξω από την πόρτα αντί να κινηθεί μέσα στον κήπο μου. Βγήκα πολύ προσεκτικά στον κήπο φροντίζοντας να κινούμαι στα πιο σκοτεινά σημεία του. Ήταν μια τεράστια ανοησία που όμως μπορεί και να με έσωσε.

Φτάνοντας στη μέση του κήπου είδα αυτό που πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι μπορεί να συμβεί. Είναι αδύνατο όμως να το αντιμετωπίσεις όταν συμβαίνει. Ένας ψηλός άντρας ήταν στο πάνω μέρος του οικοπέδου. Εκτεθειμένος προς την μεριά του σπιτιού, αλλά καλά προστατευμένος από το βλέμμα αυτού που θα έμπαινε στο σπίτι. Ήταν καθισμένος στο παρτέρι, ακούνητος, στωικός σχεδόν, με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο της πόρτας.

Επέστρεψα προσεκτικά στο εσωτερικό τους σπιτιού και κάλεσα το 100. Στις 04:51, είπα στην τηλεφωνήτρια της Άμεσης Δράσης τι συμβαίνει ποιός είμαι, ποιά είναι η διεύθυνση και διευκρίνισα πως είχα οπτική επαφή με τον εισβολέα, ο οποίος όμως δεν με είχε δει.
Αμέσως μετά τηλεφώνησα στο γείτονά μου, του είπα τι συμβαίνει και του ζήτησα να είναι σε ετοιμότητα μέχρι να φτάσει η Αστυνομία. Λίγα λεπτά αργότερα, άκουσα θόρυβο έξω από την πόρτα, κλαδιά να σπάνε και το σκυλί να γαβγίζει μανιασμένα. Δεν ήξερα αν κάποιοι αποχωρούν ή κάνουν επίθεση εναντίον μου.

Κατέβηκα στον κάτω όροφο για να μπορώ να φύγω αν χρειαστεί. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, δύο άτομα άρχισαν να τρέχουν μπροστά από το παράθυρο, κατευθυνόμενοι προς το κάτω μέρος του οικοπέδου. Σκαρφάλωσαν τα κάγκελα και έφυγαν από το σημείο ακριβώς που στεκόταν το ζευγάρι που παρακολουθούσε το σπίτι το προηγούμενο πρωί. Άνοιξα την πόρτα και δύο ακόμη άτομα πετάχτηκαν από τον κήπο ακολουθώντας τους προηγούμενους δύο.

Άρχισα να φωνάζω και οι γείτονες βγήκαν στα μπαλκόνια. Βγήκα από το σπίτι και συναντήθηκα μαζί τους στον δρόμο. Μετά από μερικά λεπτά ήρθε το 100 και αμέσως μετά ένα συμβατικό αυτοκίνητο της Ασφάλειας. Οι άντρες της Ασφάλειας μου είπαν πως επί αρκετή ώρα έψαχναν το σπίτι γιατί το Κέντρο τους είχε δώσει τον αριθμό 4, ενώ εγώ μένω στο 8 και βέβαια ανέφερα το 8 ως αριθμό του σπιτιού μου. Τα υπόλοιπα είχαν αρκετή αγωνία αλλά δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία.

Στις 7 πμ, όταν είχε ξημερώσει, βγήκα στον κήπο και άρχισα να φωτογραφίζω σπασμένα κλαδιά, πατήματα και να αναζητώ οποιοδήποτε στοιχείο. Έφτασα ως την είσοδο, όπου διέκρινα πως στο σημείο που στεκόταν ο εισβολέας που είχα δει, ένα μικρό παράθυρο του γείτονα ήταν ανοιχτό. Υπέθεσα πως όταν έφτασε η Αστυνομία μπήκε από εκεί στο διπλανό σπίτι γιατί δεν προλάβαινε να φύγει. Ξανακάλεσα την αστυνομία για να ερευνήσει το διπλανό σπίτι όπου μένει ένας άρρωστος ηλικιωμένος. Η αστυνομία έφτασε για δεύτερη φορά με μεγάλες δυνάμεις πια και ερεύνησε το σπίτι. Δεν βρήκε τίποτα. Τρία παράθυρα του σπιτιού ήταν ανοιχτά, αλλά όχι παραβιασμένα. Από τη σκόνη και τα σκουπίδια στις ράγες ανοίγματος φαινόταν ότι ήταν ανοιχτά επί μήνες.

Έδωσα κατάθεση για όλα αυτά στην Ασφάλεια. Λίγο πριν τελειώσω, ο διοικητής μου είπε πως μάλλον πρόκειται για διάρρηξη γιατί βρήκαν και έναν σπασμένο αφαλό κλειδαριάς. Του απάντησα πως τα παράθυρα του γείτονα ήταν ανοιχτά και δεν χρειαζόταν καμιά διάρρηξη. Μεταξύ σοβαρού και αστείου του είπα επίσης πως αν κάποιοι ήθελαν να με σκοτώσουν, δεν χρειαζόταν να δείξουν ότι σκοτώνουν έναν δημοσιογράφο, αλλά κάποιον που βρέθηκε τη λάθος στιγμή σε λάθος σημείο. Έναν άτυχο δηλαδή σε κάποια διάρρηξη.

Τις επόμενες ώρες μίλησα με αρκετούς ανθρώπους που χειρίζονται επιχειρησιακά θέματα ασφάλειας και τους οποίους γνωρίζω εξαιτίας της δουλειάς μου. Το σενάριο το οποίο θεωρούν ως δεδομένο είναι ένα: Το σπίτι ήταν υπό παρακολούθηση όπως και εγώ. Η ατυχία που είχα με την μηχανή, προφανώς μπέρδεψε τους δράστες, οι οποίοι περίμεναν να με δουν να φτάνω με τη μηχανή. Μπήκαν στην αυλή μου και το διπλανό οικόπεδο περιμένοντας να φτάσω. Ο εισβολέας πίσω από την εξώπορτα θα είχε τον πρώτο λόγο, ενώ θα με εγκλώβιζαν δύο από το διπλανό οικόπεδο και δύο από το κάτω μέρος του κήπου μου. Δεν ήξεραν πως ήμουν ήδη στο σπίτι και αιφνιδιάστηκαν.

Πρέπει να πω πως αυτό το σενάριο το πιστεύω αν και είναι το τελευταίο που θέλω να ισχύει. Δεν κάνει κανένας διάρρηξη στο διπλανό σπίτι, στρατοπεδεύοντας στο δικό μου. Ούτε έχει ακροβολισμένο ένα στρατό. Ούτε τοποθετεί κάποιον πίσω από την πόρτα που θα έμπαινα. Απέναντι από το σπίτι του γείτονά μου υπάρχουν 3 μισοτελειωμένες οικοδομές, ιδανικές για να ελέγχουν την περιοχή και την όποια επιχείρηση «διάρρηξης». Όπως και ένα άδειο οικόπεδο γεμάτο με χόρτα. Προτίμησαν όμως το σπίτι μου με τρία άγρια σκυλιά.
Πριν από 3 μέρες, ένας άνθρωπος που ζήτησε να με συναντήσει για μια πολύ σοβαρή υπόθεση, φεύγοντας μου είπε «πρόσεχε γιατί μπορεί να σε φάνε και να σκηνοθετήσουν μια ληστεία ή μια διάρρηξη». Ξέρω πολύ καλά ότι αυτό συμβαίνει συχνά. «Άγνωστοι» ληστές μπορούν να πέσουν σε άτυχους μάρτυρες ή δημοσιογράφους. Επειδή έχουν συμβεί πολλά και το παρακράτος είναι εκτός από επικίνδυνο και μια γλίτσα που κολλάει παντού, στις 25 Μαΐου που είχε κάνει μία ακόμη προσπάθεια με την εμπροσθοφυλακή του, είχα γράψει ένα άρθρο για αυτό που μπορεί να συμβεί. Και δυστυχώς συνέβη, νομίζω. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.koutipandoras.gr/?p=20928
Η Αστυνομία μπορεί να ανακοινώσει ό,τι θέλει. Δεν με απασχολεί. Μια αστυνομία που στέλνει ένα στραπατσαρισμένο ασφαλίτικο σε λάθος αριθμό οδού, την ώρα που ξέρει ότι ένας δημοσιογράφος έχει δεχθεί εισβολή, δεν έχει αξιοπιστία σε τίποτα. Την δεύτερη φορά που κάλεσα το 100, μου είπαν να καλέσω το Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Στεφάνου. Και από εκεί μου ξαναείπαν να καλέσω το 100. Η δε, τηλεφωνήτρια όταν ξανακάλεσα αγανακτισμένος, με ρωτούσε διάφορα «κουφά» στοιχεία ταυτότητας (μέχρι και τί δουλειά κάνω) προκειμένου να δώσει εντολή για να ενεργήσουν. Όχι, αυτή την Αστυνομία δεν την θεωρώ αξιόπιστη, αν και θεωρώ πολλά από τα στελέχη της και τους αστυνομικούς της. Ακόμα και αν συλλάβουν «διαρρήκτες».

Να προσθέσω ένα ακόμη στοιχείο. Πριν ανακοινώσω οτιδήποτε, φροντίζοντας απλώς να συλλέξω όσο πιο πολλά στοιχεία μπορούσα, ένα από τα γνωστά blog παρακρατικής δράσης έκανε ανάρτηση για να ακυρώσει εκ των προτέρων την όποια δική μου ανακοίνωση. Σύμφωνα με την ανάρτηση, γνωστός δημοσιογράφος – παρουσιαστής, προσπαθούσε να πείσει γνωστό επιχειρηματία για τον οποίο κάνει ειδικές αποστολές για τα συμφέροντά του, πως δέχθηκε επίθεση. Η επίθεση μάλιστα, έλεγε δεν είχε καμιά επιβεβαίωση από την αστυνομία. Ακόμη και αν μία στις χίλιες πίστευα πως δεν έκαναν καμιά επίθεση εναντίον μου, το «δημοσίευμα» με πείθει. Όταν το παρακράτος τρέχει να προκαταβάλει την κοινή γνώμη, το έχεις χτυπήσει αλύπητα και έχει αρχίσει να φοβάται.

Ως επίλογο θέλω να σας γράψω ένα μήνυμα που μόλις ήρθε από τη φίλη μου τη Νικολέτα: «Τι να πω, ζούμε ένα Μεσαίωνα ενώ πιστεύουμε ότι έχουμε Δημοκρατία. Να προσέχεις και το ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος».

Το ξέρω και γι’ αυτό θα συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω. Δεν θα ζητήσω ούτε φρουρές, ούτε όπλα. Συνεχίζω να πιστεύω πως χρειαζόμαστε απλώς αλήθειες.

ΥΓ Προς παπαγαλάκια: Πρέπει να καταλάβετε ότι δεν είσαστε πια οι πολύχρωμες πόρνες του συστήματος, αλλά αυτοί που το εκθέτουν. Το ψέμα σας είναι αυτό που απλώς αποδεικνύει την αλήθεια μου.

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", Κώστας Βαξεβάνης, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση, ντοκυμαντερ

Τα πράματα εν πολλά δυσκολα…

Τα πράματα εν δύσκολα

πχ τωρά θωρώ τον ττόμη τον βου με το καπέλο του να μιλά με τον γιαννάκη νικολάου του ρικ

τα πράματα εν γελοία

τζαι θα ήταν αστεία αν δεν ήταν τόσο σοβαρά τα πράματα

ποια είναι η ουσία της πολιτικής;

η αξιοπρεπής διαβίωση

φαγητό στέγη ελευθερία επιλογής

στην ελλάδα τωρά πάν να επιβάλλουν ξανά το εξαήμερο

http://www.inews.gr/196/evdomada-ergasias-exi-imeron-stin-ellada-apaitei-i-troika.htm

αλλά ποιοι παν να το επιβάλουν;

η τρόικα

δηλαδή το ΔΝΤ η ΕΕ τζαι η ΕΚΤ δηλαδή η ευρωπαική κεντρική τράπεζα

ας πούμε τωρά στην ελλάδα γιατί οι πλείστοι έλληνες δεν έχουν αξιοπρεπή διαβίωση;

γιατί το βιωτικό επίπεδο των ελλήνων έπιασε το απόλυτο ναδιρ δηλαδή πάτο;

τα στοιχεία χιλιοειπωμένα μες το μπλοκ

50 εκατομύρια εξαθλιωμένοι αμερικανοί πολίτες σύμφωνα με στοιχεία κρατικών υπηρεσιών των ΗΠΑ  80 τζαι βάλε  εκατομύρια ευρωπαίοι εξαθλιωμένοι κάτω από το όριο της φτώχειας σύμφωνα με την γιουροστατ

κλπ κλπ

στην Κύπρο άρχισε το πανηγύρι της πτώσης του βιοτικού επιπέδου

 

ήδη εκόψαν μισθούς θέλουν να φάσιν τον 13ον μισθό δηλαδή να διαλύσουν τέλεια την αγορά των χριστουγέννων άρα στα @@ τους βασικά η αγορά

αλλά άλλα είναι τα πλάνα τους

1,8 δις στην λαική μισό δις στην τρ κύπρου, 2,3 δις από έναν προυπολογισμό που φτάνει τα 5 δις

δηλαδή τα μισά για τις τράπεζες

και έπονται κι άλλα

στην Ισπανία δόθηκαν ήδη 100 δις στις τράπεζες κλπ κλπ

δηλαδή το βιωτικό επίπεδο των ανθρώπων γιατί πέφτει;

τι γίνεται ακριβώς στον κόσμο τζαι ολοένα τζαι περισσότεροι άνθρωποι εξαθλιώνονται ενώ όλο τζαι πιο λίγοι ανθρωποι καρπώνονται όλο τζαι πιο πολύν πλούτον;

γιατί διαλύεται αυτή την στιγμή η συρία; γιατί οι άγγλοι με τις βάσεις τους βοηθούν τους αντικαθεστωτικούς με όπλα δορυφορους κλπ ;

γιατί εισέβαλε το νατο στην λιβύη πέρσι;

γιατί στο αφγανιστάν στο ιρακ

γιατί θέλουν να μπουν στο ιραν;

γιατί η τιβι δεν λέει ποτέ τίποτα για αυτά; ποιος ελέγχει την τιβι και τι μαθαίνουμε;

γιατί δεν μας κόφτει τι γίνεται στην αφρική που οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά εκατομύρια καθημερινά που την ασιστία τους πολεμούς παιδάκια γίνονται στρατιώτες τζαι εμείς εν ξέρουμε καν τα ονόματα των χωρών τους;

τελικά τι φταίει για ούλα τούτα τα πράματα;

«Φταιν οι πολιτικοί τζαι το σαθρό πολιτικό σύστημα που συντηρούν επειδή βολεύκουνται ούλλοι που γυρόν. Μέσα που τούτο το σαθρό σύστημα, τρώσιν οι πολιτικοί που τους επιχειρηματίες τζαι τους διάφορους καιροσκόπους οι οποίοι πατούν επί πτωμάτων. Τζαι μεν ακούσω πελλάρες περί «καπιταλισμού» τζαι «φιλελευθερισμού» τζαι «σοσιαλισμού» διότι ούλλοι το ίδιον σκατόν ένι. Ιδεολογίες ΔΕΝ υπάρχουν. Σε τούντον τόπον που ζιούμεν τουλάχιστον έτσι τα βλέπω τα πράματα. Φάε να φάμεν, βόλεψε να βολέψουμεν τζαι ποιός τον γαμεί τον μαλάκα τον φορολογούμενο που θα πληρώσει τα σπασμένα…Τον μαλάκα τον φορολογούμενο βεβαίως θα τον γλύψουν μιαν φοράν κάθε 5 χρόνια για να πιαν την ψήφο του. Τζαι τζίνος ο καμμάς θα πάει να τους την δώκει. Τζαι πτου που ξάναρκης..

 

αυτή είναι μια απάντηση που πάνω κάτω δίδεται από συνήθως ανθρώπους απολίτκους που είναι έτσι λόγω βολέματος προσωπικού

δηλαδή έχουν τα λεφτάκια τους τα σίουρα την δουλειούαν τους το σπιτούιν τους το χωραφούιν τους τζαι κάτιτις στην άκρη στις δύσκολες εποχές

εννοείται ότι το πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπεις τα πράγματα επηρεάζεται εννοείται πάρα πολύ από το μέγεθος της τσέπης σου τζαι πόσα λεφτά έχει μέσα

τζαι όι μόνο

πχ δαμέ η κύπρος υπέστη στρατιωτική εισβολή τζαι προσφυγοποίηση του μισού πληθυσμού τζαι βλέπουμε πως οι κυπραίοι αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες του κόσμου

η κύπρος είναι από τις χειρότερες χώρες να μένει ένας μετανάστης

 

ο άνθρωπος καθορίζεται από το περιβάλλον του και το δικό του βόλεμα

δεν υπάρχουν ιδεολογίες λαλεί

τζαι εννοείται ότι δεν έχει ιδέα τι περιεχόμενο έχουν τούτες οι ιδεολογίες που απλά πετάσσονται στον κάλαθο των αχρήστων

 

τι να πεις

τέσπα αυτά

ελπίζεις για το καλύτερο τζαι περιμένεις το χειρότερο

 

 

 

 

4 Σχόλια

Filed under Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, κρίση

Ερρίκο Μαλατέστα: Αναρχία

από το αναρχικό σάτι

 

http://eagainst.com/articles/%CE%B5%CF%81%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF/

 

Ερρίκο Μαλατέστα: Αναρχία (μέρος πρώτο) 
06/09/2012 | » 

Print Friendly

Το δοκίμιο του Ερρίκο Μαλατέστα «Αναρχία» γράφτηκε το 1891. Αν και έχουν περάσει 121 χρόνια από τότε, παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο και δεν μπορεί να θεωρηθεί ξεπερασμένο (παρά μόνο ίσως σε εντελώς επουσιώδη σημεία – κι αυτό λόγω του διαφορετικού σταδίου «ανάπτυξης» στο οποίο βρίσκεται σήμερα ο καπιταλισμός – τα  οποία όμως δεν επηρεάζουν την ουσία της πολιτικής ανάλυσης που επιχειρείται). Ειδικά όσον αφορά την πραγματική νοηματοδότηση της Αναρχίας, του Κράτους, της κυβέρνησης και των εξουσιαστικών θεσμών εν γένει, ο Μαλατέστα καταφέρνει ν’  αποσαφηνίσει και να προσδιορίσει τις έννοιες αυτές εμπεριστατωμένα και με τρόπο εμφατικό. Πράγματα που σε κάποιους φαίνονται αυτονόητα αλλά στη εποχή της πλήρους σύγχυσης και πολιτικής απάθειας που διανύουμε, ίσως πρέπει να επανανακαλυφθούν. Στην ανάρτηση αυτή εμπεριέχεται το πρώτο κεφάλαιο (από τα τρία) του δοκιμίου, σε μετάφραση Νίκου Β. Αλεξίου, Εκδόσεις «Ελεύθερος Τύπος» 1977. Η μετατροπή από το πολυτονικό στο μονοτονικό σύστημα έγινε από εμένα, ενώ διορθώθηκαν και ελάχιστα τυπογραφικά λάθη.

Η αναρχία είναι μια λέξη που προέρχεται απ’ τα Ελληνικά και σημαίνει, αυστηρά μιλώντας, δίχως κυβέρνηση: την κατάσταση ενός λαού δίχως οποιαδήποτε συγκροτημένη εξουσία.

Πρωτού ν’ αρχίσει να θεωρείται σα δυνατή κι επιθυμητή, από μια ολόκληρη τάξη διανοητών, μια τέτοια οργάνωση, έτσι ώστε να θεωρηθεί σα σκοπός ενός κινήματος (που έχει γίνει τώρα ένας απ’ τους πιο σημαντικούς παράγοντες στο σύγχρονο κοινωνικό πόλεμο), η λέξη αναρχία χρησιμοποιείται γενικά με την έννοια της αταξίας και της σύγχυσης κι εξακολουθεί να υιοθετείται μ’ αυτή την έννοια απ’ τον αδαή κι από αντιπάλους που ενδιαφέρονται να διαστρεβλώσουν την αλήθεια.

Δε θα υπεισέλθουμε σε φιλοσοφικές συζητήσεις, γιατί το πρόβλημα δεν είναι φιλοσοφικό αλλά ιστορικό. Η κοινή ερμηνεία της λέξης δεν παρανοεί την πραγματική της ετυμολογική έννοια, αλλά αποτελεί παράγωγό της, που οφείλεται στην προκατάληψη ότι η κυβέρνηση πρέπει ν’ αποτελεί μια αναγκαιότητα της οργάνωσης της κοινωνικής ζωής κι ότι συνακόλουθα μια κοινωνία δίχως κυβέρνηση είναι μοιραίο να παραδοθεί στην αταξία και να ταλαντεύεται ανάμεσα στην αχαλίνωτη κυριαρχία μερικών και στην τυφλή εκδίκηση άλλων.

Η ύπαρξη αυτής της προκατάληψης κι η επίδρασή της πάνω στο νόημα που το κοινό έχει δώσει στη λέξη, εξηγείται εύκολα.

Ο άνθρωπος, όπως όλα τα ζωντανά όντα, προσαρμόζεται στις συνθήκες μέσα στις οποίες ζει και μεταβιβάζει κληρονομικά τις αποκτημένες του συνήθειες. Έτσι, έχοντας γεννηθεί και ζήσει μέσα στην υποδούλωση, όντας ο απόγονος μιας μακράς αλυσίδας σκλάβων, ο άνθρωπος, όταν άρχισε να σκέπτεται, πίστεψε ότι η υποδούλωση αποτελούσε μια βασική προϋπόθεση της ζωής κι η ελευθερία φαινόταν σ’ αυτόν αδύνατη. Ο εργάτης, παρόμοια, αναγκασμένος για αιώνες να εξαρτάται για  να εργαστεί, δηλαδή, για να φάει, απ’ την καλή θέληση του αφεντικού του και συνηθισμένος να βλέπει την ίδια του τη ζωή στη διάθεση εκείνων που κατέχουν τη γη και το κεφάλαιο, έχει καταλήξει να πιστεύει, πως το αφεντικό του είναι που του δίνει τροφή και ρωτάει με αφέλεια πώς θα ‘ταν δυνατό να ζήσει, αν δεν είχε από πάνω του κανένα αφεντικό;

Με τον ίδιο τρόπο, ένας άνθρωπος του οποίου τα άκρα είναι ενωμένα απ’ η γέννα, αλλά που μολοντούτο έχει ανακαλύψει πώς να βαδίζει κουτσά στραβά, μπορεί ν’ αποδώσει στα ίδια ακριβώς αυτά τα δεσμά που τον παραλύουν, την ικανότητά του να κινείται, ενώ, αντίθετα, αυτά εκμηδένιζαν και παρέλυαν την μυϊκή ενέργεια των άκρων του.

Αν ύστερα προσθέσουμε στο φυσικό αποτέλεσμα της συνήθειας, την εκπαίδευση που παίρνει απ’ το αφεντικό του, τον παπά, το δάσκαλο κλπ. που έχουν όλοι συμφέρον να διδάσκουν ότι ο εργοδότης κι η κυβέρνηση είναι απαραίτητοι, αν προσθέσουμε το δικαστή και τον αστυνομικό, για ν’ αναγκάσουν εκείνους που σκέπτονται διαφορετικά – και που προσπαθούν ίσως να διαδώσουν τις απόψεις τους – να το βουλώσουν, θα καταλάβουμε πώς εδραιώθηκε η προκατάληψη αναφορικά με την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα των αφεντικών και των κυβερνήσεων. Φανταστείτε ένα γιατρό να παρουσιάζει μια πλήρη θεωρία με χίλια-δυο έξυπνα επινοημένα παραδείγματα, για να πείσει τον άνθρωπο με τα ενωμένα άκρα πως, αν ελευθερωνόταν τα άκρα του, δε θα μπορούσε να περπατήσει, ή ακόμα και να ζήσει. Ο άνθρωπος θα υπεράσπιζε τα δεσμά του με σθένος και θα θεωρούσε σαν εχθρό του οποιονδήποτε θα προσπαθούσε να του τα κόψει.

Επομένως, αν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η κυβέρνηση είναι απαραίτητη κι ότι δίχως κυβέρνηση θα υπάρξει αταξία και σύγχυση, είναι φυσικό και λογικό να υποθέτουμε ότι η αναρχία, η οποία σημαίνει απουσία κυβέρνησης, πρέπει επίσης να σημαίνει την απουσία τάξης.

Ούτε αυτό το γεγονός είναι απαράμιλλο μέσα στην ιστορία των λέξεων. Σ’ εκείνες τις εποχές και χώρες, όπου οι άνθρωποι θεωρούσαν απαραίτητη την κυβέρνηση από έναν άνθρωπο (μοναρχία), η λέξη δημοκρατία, (δηλαδή, η κυβέρνηση που ασκείται από πολλούς) χρησιμοποιήθηκε ακριβώς όπως κι η Αναρχία, για να υποδηλώσει την αταξία και τη σύγχυση. Ίχνη αυτού του νοήματος της λέξης μπορούν να βρεθούν ακόμα και στις λαϊκές διαλέκτους όλων σχεδόν των χωρών.

Όταν αλλάξει αυτή η γνώμη και το κοινό πειστεί πως η κυβέρνηση δεν είναι απαραίτητη, αλλά εξαιρετικά βλαβερή, η λέξη αναρχία, επειδή ακριβώς σημαίνει δίχως κυβέρνηση, θα γίνει ισοδύναμη με τη φυσική τάξη, την αρμονία των αναγκών και των συμφερόντων όλων, την πλήρη ελευθερία με πλήρη αλληλεγγύη.

Επομένως, δεν έχουν δίκιο εκείνοι που λένε ότι οι Αναρχικοί έχουν διαλέξει άσχημα το όνομά τους, επειδή είναι λαθεμένα κατανοημένο απ’ τις μάζες κι οδηγεί σε μια λαθεμένη ερμηνεία. Το λάθος δεν προέρχεται από τη λέξη αλλά απ’ το όλο πράγμα. Η δυσκολία που συναντούν οι Αναρχικοί, διαδίδοντας τις ιδέες τους, δεν εξαρτάται από το όνομα που έχουν δώσει στον εαυτό τους, αλλά απ’ το γεγονός ότι οι ιδέες τους πλήττουν ολοκληρωτικά τις βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις τις οποίες έχουν οι άνθρωποι για τη λειτουργία της κυβέρνησης, ή του κράτους, όπως λέγεται.

Πρωτού να προχωρήσουμε παραπέρα, θα ‘ναι καλό να εξηγήσουμε αυτή την τελευταία λέξη (το Κράτος) που, κατά τη γνώμη μας, αποτελεί την αληθινή αιτία πολλής παρανόησης.

Οι αναρχικοί γενικά χρησιμοποιούν τη λέξη Κράτος για να υποδηλώσουν όλο εκείνο το σύνολο θεσμών, πολιτικών, νομοθετικών, δικαστικών, στρατιωτικών, οικονομικών κλπ. με τους οποίους η διαχείριση των δικών τους υποθέσεων, η καθοδήγηση της προσωπικής τους πορείας κι η φροντίδα περιφρούρησης της ίδιας τους της ασφάλειας, αφαιρούνται απ’ τους ανθρώπους και ανατίθενται σε ορισμένα άτομα κι αυτά, είτε με σφετερισμό είτε με εκλογή, προικίζονται με το δικαίωμα να κάνουν νόμους, που να ισχύουν για όλους και να αναγκάζουν το κοινό να τους σέβεται, κάνοντας, γι’ αυτό το σκοπό, χρήση της συλλογικής δύναμης της κοινότητας.

Σ’ αυτή την περίπτωση η λέξη Κράτος σημαίνει κυβέρνηση, ή αν προτιμάτε, αποτελεί την αφηρημένη έκφραση της οποίας η προσωποποίηση είναι η κυβέρνηση. Συνακόλουθα, τέτοιες εκφράσεις όπως Κατάργηση του Κράτους, ή Κοινωνία δίχως το Κράτος, συμφωνούν τέλεια με την αντίληψη με την οποία οι Αναρχικοί θέλουν να εκφράσουν την καταστροφή κάθε πολιτικού θεσμού, που βασίζεται στην εξουσία και τη συγκρότηση μιας ελεύθερης κι εξισωτικής κοινωνίας, που βασίζεται στην αρμονία των συμφερόντων και στην εθελοντική συνεισφορά όλων για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Όμως η λέξη Κράτος έχει πολλά άλλα νοήματα κι ανάμεσα σ’ αυτά είναι μερικά που προσφέρονται για παρερμηνεία, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούνται μεταξύ ανθρώπων των οποίων η θλιβερή κοινωνική κατάσταση δεν τους έχει προσφέρει την άνεση να συνηθίσουν τις λεπτές διακρίσεις της επιστημονικής γλώσσας, ή, χειρότερα, όταν υιοθετούνται δόλια από εχθρούς, που ενδιαφέρονται να προκαλέσουν σύγχυση στην έννοια ή δεν επιθυμούν να την καταλάβουν. Έτσι η λέξη Κράτος χρησιμοποιείται συχνά για να υποδηλώσει οποιαδήποτε δοσμένη κοινωνία, ή συνάθροιση ανθρώπινων όντων, ενωμένων σε μια δοσμένη εδαφική περιοχή και που αποτελεί εκείνο που ονομάζουμε κοινωνική ομάδα, ανεξάρτητα απ’ τον τρόπο με τον οποίο ομαδοποιούνται τα μέλη του παραπάνω σώματος ή απ’ τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσά τους. Η λέξη Κράτοςχρησιμοποιείται επίσης απλά σαν ένα συνώνυμο της κοινωνίας. Εξαιτίας αυτών των νοημάτων της λέξης, οι εχθροί μας πιστεύουν, ή μάλλον υποκρίνονται ότι πιστεύουν, ότι οι Αναρχικοί θέλουν να καταργήσουν κάθε κοινωνική σχέση και κάθε συλλογική δουλειά και να υποβιβάσουν τον άνθρωπο σε μια κατάσταση απομόνωσης, δηλαδή, σε μια κατάσταση χειρότερη απ’ τη βαρβαρότητα.

Με τη λέξη Κράτος, ξανά, εννοείται μόνο η ανώτατη διοίκηση μιας χώρας, η κεντρική εξουσία, σε αντίθεση με την περιφερειακή ή κοινοτική εξουσία κι επομένως ορισμένοι άλλοι νομίζουν ότι οι Αναρχικοί επιθυμούν απλά μια περιφερειακή αποκέντρωση, αφήνοντας άθικτη την αρχή της κυβέρνησης και συγχέουν έτσι την Αναρχία με την κοινοτική κυβέρνηση ή την κυβέρνηση των καντονιών.

Τέλος το Κράτος σημαίνει κατάσταση, τρόπο ζωής, την τάξη της κοινωνικής ζωής κλπ., κι επομένως λέμε, λογουχάρη, ότι είναι απαραίτητο ν’ αλλάξουμε την οικονομική κατάσταση των εργαζόμενων τάξεων ή ότι το Κράτος της Αναρχίας είναι το μόνο Κράτος που οικοδομείται πάνω στις αρχές της αλληλεγγύης κι άλλες παρόμοιες φράσεις. Έτσι, αν επίσης πούμε, με μια άλλη έννοια, ότι επιθυμούμε να καταργήσουμε το Κράτος, μπορεί να εμφανιστούμε αμέσως σαν παράλογοι κι αντιφατικοί.

Γι’ αυτούς τους λόγους, πιστεύουμε ότι θα  ’ταν καλύτερα να χρησιμοποιούμε την έκφρασηκατάργηση του Κράτους όσο πιο λίγο μπορούμε και να την αντικαταστήσουμε με μια άλλη, πιο ξεκάθαρη και πιο συγκεκριμένη – την κατάργηση της κυβέρνησης.

Η τελευταία θα είναι η έκφραση που θα χρησιμοποιηθεί στην πορεία αυτού του δοκίμιου.

Έχουμε πει ότι Αναρχία σημαίνει κοινωνία δίχως κυβέρνηση. Αλλά είναι η συντριβή της κυβέρνησης δυνατή, επιθυμητή ή σοφή; Ας δούμε.

Τι είναι κυβέρνηση; Υπάρχει μια αρρώστια του ανθρώπινου μυαλού που ονομάζεται μεταφυσική τάση, η οποία κάνει τον άνθρωπο, αφού αφαιρέσει την ποιότητα από ένα αντικείμενο με λογική διαδικασία, να υπόκειται σ’ ένα είδος παραίσθησης που τον κάνει να συγχέει την αφαίρεση με το πραγματικό πράγμα. Αυτή η μεταφυσική τάση, παρά τα πλήγματα που έχει δεχθεί απ’ τη θετική επιστήμη, είναι ακόμα γερά ριζωμένη στο μυαλό της πλειονότητας των σημερινών συνανθρώπων μας. Έχει τέτοια επιρροή, που πολλοί θεωρούν την κυβέρνηση σαν πραγματική οντότητα, με ορισμένες δοσμένες ιδιότητες λογικής, δικαιοσύνης, ανεξάρτητα απ’ τους ανθρώπους που συγκροτούν την κυβέρνηση.

Για κείνους που σκέπτονται μ’ αυτό τον τρόπο, η κυβέρνηση, ή το Κράτος, είναι η αφηρημένη κοινωνική εξουσία κι εκπροσωπεί, πάντοτε αφηρημένα, το γενικό συμφέρον. Αποτελεί την έκφραση των δικαιωμάτων όλων και θεωρείται ότι περιορίζεται απ’ τα δικαιώματα του καθένα. Αυτός ο τρόπος κατανόησης της κυβέρνησης υποστηρίζεται από εκείνους που έχουν συμφέρον, για τους οποίους η διατήρηση της αρχής της εξουσίας αποτελεί μια επιτακτική αναγκαιότητα και πρέπει πάντοτε να επιβιώνει, παρά τα λάθη και τις πλάνες των προσώπων που εξασκούν την εξουσία.

Για μας, η κυβέρνηση αποτελεί το σύνολο των κυβερνώντων κι οι κυβερνώντες – βασιλιάδες, πρόεδροι, υπουργοί, μέλη του κοινοβουλίου – είναι εκείνοι που έχουν τη δύναμη να κάνουν νόμους που ρυθμίζουν τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους και να επιβάλουν την υπακοή σ’ αυτούς τους νόμους. Είναι εκείνοι που καθορίζουν κι απαιτούν τους φόρους, επιβάλουν την στρατιωτική θητεία, δικάζουν και τιμωρούν τους παραβάτες του νόμου. Υποβάλουν τους ανθρώπους σε κανονισμούς και επιβλέπουν και επικυρώνουν τα ιδιωτικά συμβόλαια. Μονοπωλούν ορισμένους κλάδους της παραγωγής και των δημοσίων υπηρεσιών ή, αν θέλουν, όλη την παραγωγή και τις δημόσιες υπηρεσίες. Προωθούν ή εμποδίζουν την ανταλλαγή των αγαθών. Κάνουν πόλεμο ή ειρήνη με τις κυβερνήσεις των άλλων χωρών. Επιτρέπουν ή αναστέλλουν το ελεύθερο εμπόριο και πολλά άλλα πράγματα. Κοντολογίς, οι κυβερνήτες είναι εκείνοι που έχουν τη δύναμη, σ’ ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, να χρησιμοποιούν τη συλλογική δύναμη της κοινωνίας, δηλαδή, τη φυσική, πνευματική κι οικονομική δύναμη όλων, να υποχρεώνουν τον καθένα σύμφωνα με τη θέλησή τους. Κι αυτή η εξουσία αποτελεί, κατά τη γνώμη μας, την ίδια ακριβώς την αρχή της κυβέρνησης και της εξουσίας.

Αλλά για ποιο λόγο υπάρχει η κυβέρνηση;

Γιατί να περιορίζει την ελευθερία και την πρωτοβουλία του καθένα για χάρη των άλλων ατόμων; Γιατί τους δίνει τη δύναμη να είναι τ’ αφεντικά, με ή χωρίς τη συγκατάθεση του καθένα; Μήπως οι κυβερνώντες είναι τόσο εξαιρετικά προικισμένοι άνθρωποι που να μπορούν ν’ αντιπροσωπεύουν τις μάζες και να ενεργούν για χάρη των συμφερόντων όλων των ανθρώπων, καλύτερα απ’ ό,τι θα μπορούσαν οι τελευταίοι να ενεργήσουν για λογαριασμό τους; Μήπως είναι τόσο αλάνθαστοι κι αδιάφθοροι ώστε να μπορεί κανείς να τους εμπιστευτεί, τη μοίρα του καθένα κι όλων, στηριζόμενος  στη γνώση και την τιμιότητά τους;

Ακόμα κι αν υπήρχαν άνθρωποι με άπειρη τιμιότητα και γνώση, ακόμα κι αν υποθέσουμε ό,τι δεν έχει ποτέ συμβεί στην ιστορία κι ό,τι πιστεύουμε ότι δε θα μπορούσε ποτέ να συμβεί, δηλαδή, ότι η κυβέρνηση μπορεί να περιέρθει στους ικανότερους και τους καλύτερους, μήπως η κατοχή της κυβερνητικής εξουσίας θα προσέθετε τίποτα στην ευεργετική τους επίδραση; Δε θα την παρέλυε μάλλον ή θα την κατέστρεφε; Γιατί εκείνοι που κυβερνούν θεωρούν απαραίτητο να ασχολούνται με πράγματα που δεν καταλαβαίνουν και, πάνω απ’ όλα, να χάνουν το μεγαλύτερο μέρος της ενεργητικότητάς τους για να κρατηθούν στην εξουσία, προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τους φίλους τους, να κρατήσουν κάτω από έλεγχο τους δυσαρεστημένους και να υποτάξουν τους εξεγερμένους;

Ξανά, έστω κι αν οι κυβερνήτες είναι καλοί ή κακοί, σοφοί ή αδαείς, πώς κερδίζουν την εξουσία; Επιβάλλονται με το δίκαιο του πολέμου της κατάκτησης ή της επανάστασης; Κι αν συμβαίνει αυτό, τί εγγυήσεις έχει το κοινό ότι οι νόμοι τους έγιναν με γνώμονα το κοινό καλό; Σ’ αυτή την περίπτωση είναι απλώς θέμα σφετερισμού κι αν η υπήκοοι είναι δυσαρεστημένοι δεν τους απομένει τίποτα άλλο παρά ν’ αποτινάξουν το ζυγό με τα όπλα. Μήπως οι κυβερνήτες εκλέγονται από μια ορισμένη τάξη ή κόμμα; Τότε θα θριαμβεύσουν αναπόφευκτα οι ιδέες αυτής της τάξης, ή του κόμματος και θα θυσιαστούν οι επιθυμίες και τα συμφέροντα των άλλων. Μήπως εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία; Τώρα οι αριθμοί αποτελούν το μόνο κριτήριο κι οι τελευταίοι είναι φανερό ότι δεν αποτελούν απόδειξη λογικής, δικαιοσύνης ή ικανότητας. Στην καθολική ψηφοφορία, αυτοί που εκλέγονται είναι εκείνοι που γνωρίζουν καλύτερα πώς να κερδίσουν τις μάζες. Η μειοψηφία, που μπορεί να συμβαίνει να είναι η μισή δύναμη των εκλογέων μείον ένα, θυσιάζεται. Επιπλέον, η εμπειρία έχει δείξει ότι είναι αδύνατο να βρεθεί ένα εκλογικό σύστημα που να εξασφαλίζει την πραγματικά την εκλογή της πραγματικής πλειοψηφίας.

Πολλές και διάφορες είναι οι θεωρίες με τις οποίες ορισμένοι άνθρωποι έχουν επιδιώξει να δικαιολογήσουν την ύπαρξη της κυβέρνησης. Βασίζονται, όμως, όλες, παραδεδεγμένα ή όχι, στην υπόθεση ότι τα άτομα μιας κοινωνίας έχουν αντίθετα συμφέροντα κι ότι μια εξωτερική ανώτερη δύναμη είναι απαραίτητη για να υποχρεώσει μερικούς να σέβονται τα συμφέροντα των άλλων, καθορίζοντας κι επιβάλλοντας έναν κανόνα ρύθμισης, σύμφωνα με τον οποίο τα αντιμαχόμενα συμφέροντα πρέπει να εναρμονίζονται όσο το δυνατό περισσότερο και σύμφωνα με τον οποίο ο καθένας πρέπει ν’ απολαμβάνει τη μεγαλύτερη δυνατή απόλαυση με τη μικρότερη δυνατή θυσία. Αν, λένε οι θεωρητικοί της εξουσιαστικής σχολής, τα συμφέροντα, οι τάσεις κι οι επιθυμίες ενός ατόμου

βρίσκονται σε αντίθεση μ’ εκείνες ενός άλλου ατόμου ή ίσως όλης της κοινωνίας, ποιός θα ‘χει το δικαίωμα και τη δύναμη να υποχρεώσει το ένα να σεβαστεί τα συμφέροντα του άλλου ή των άλλων; Ποιός θα μπορεί να εμποδίσει το συγκεκριμένο πολίτη να προσβάλει το γενικό καλό; Η ελευθερία του καθένα, λένε, έχει σαν όριό της την ελευθερία των άλλων. Αλλά ποιός θα καθορίσει αυτά τα όρια και ποιός θα επιβάλει το σεβασμό τους; Ο φυσικός ανταγωνισμός των συμφερόντων και των παθών δημιουργεί την αναγκαιότητα της κυβέρνησης και δικαιολογεί την εξουσία. Η εξουσία επεμβαίνει σα διαιτητής στον κοινωνικό ανταγωνισμό και καθορίζει τα όρια των δικαιωμάτων και των καθηκόντων του καθένα.

Αυτή είναι η θεωρία• αλλά για να είναι βάσιμη η θεωρία, πρέπει να βασίζεται σε μια εξήγηση των γεγονότων. Ξέρουμε καλά πως στην κοινωνική οικονομία επινοούνται πολύ συχνά διάφορες θεωρίες για να δικαιολογήσουν τα γεγονότα, δηλαδή, για να υπερασπίσουν τα προνόμια και να προκαλέσουν την ομαλή αποδοχή τους από εκείνους οι οποίοι αποτελούν τα θύματά τους. Ας εξετάσουμε εδώ αυτά καθεαυτά τα γεγονότα.

Σ’ ολόκληρη την ιστορική πορεία, όπως και στη σημερινή εποχή, η κυβέρνηση εμφανίζεται είτε σαν ωμή, βίαιη, αυθαίρετη κυριαρχία των πολλών απ’ τους λίγους ή αποτελεί ένα όργανο που επινοήθηκε για να εξασφαλίζει την κυριαρχία και το προνόμιο σ’ εκείνους που, με τη βία, την απάτη ή την κληρονομιά, έχουν οικειοποιηθεί όλα τα μέσα της ζωής και κύρια και πρωταρχικά τη γη, διαμέσου των οποίων κρατάνε υπόδουλους τους ανθρώπους, κάνοντάς τους να δουλεύουν για κείνους.

Οι κυβερνήσεις καταπιέζουν τους ανθρώπους με δυο τρόπους, είτε άμεσα, με ωμή βία, δηλαδή, φυσική βία, ή έμμεσα, απογυμνώνοντάς τους απ’ τα μέσα συντήρησης κι υποβιβάζοντάς τους έτσι στην αδυναμία. Η πολιτική εξουσία γεννήθηκε με την πρώτη μέθοδο• το οικονομικό προνόμιο προήλθε από τη δεύτερη. Οι κυβερνήσεις μπορούν επίσης να καταπιέσουν τον άνθρωπο επενεργώντας πάνω στη συναισθηματική του φύση και μ’ αυτό τον τρόπο συνιστούν τη θρησκευτική εξουσία. Κανένας άλλος λόγος δεν κρύβεται πίσω απ’ τη διάδοση των θρησκευτικών προλήψεων, εκτός απ’ το ότι υπερασπίζουν κι εδραιώνουν τα πολιτικά κι οικονομικά προνόμια.

Στην πρωτόγονη κοινωνία, όταν ο κόσμος δεν ήταν τόσο πυκνοκατοικημένος όσο είναι τώρα κι οι κοινωνικές σχέσεις ήταν λιγότερο πολύπλοκες, αν οποιαδήποτε περίσταση εμπόδιζε τη δημιουργία συνηθειών κι εθίμων αλληλεγγύης, ή κατέστρεφε τα ήδη υπάρχοντα κι εγκαθίδρυε την κυριαρχία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο, οι δύο εξουσίες, η πολιτική κι η θρησκευτική, βρίσκονταν ενωμένες στα ίδια χέρια – συχνά στα χέρια ενός μόνο ατόμου. Εκείνοι που είχαν κατακτήσει και απομυζήσει τους άλλους, τους υποχρέωσαν να γίνουν υπηρέτες τους και να κάνουν τα πάντα γι’ αυτούς, σύμφωνα με τα καπρίτσια τους. Οι νικητές ήταν κάποτε ιδιοκτήτες, νομοθέτες, βασιλιάδες, δικαστές και δήμιοι.

Αλλά με την αύξηση του πληθυσμού, με την ανάπτυξη των αναγκών, με την πολυπλοκοποίηση των κοινωνικών σχέσεων, η παρατεινόμενη συνέχιση ενός τέτοιου δεσποτισμού έγινε αδύνατη. Για την ίδια τους την ασφάλεια, οι εξουσιαστές, συχνά παρά τη θέλησή τους, αναγκάστηκαν να στηριχτούν πάνω σε μια προνομιούχα τάξη, δηλαδή, σ’ ένα ορισμένο αριθμό ατόμων με κοινά συμφέροντα κι υποχρεώθηκαν επίσης να επιτρέψουν σε καθένα απ’ αυτά τα άτομα να φροντίσει τη συντήρησή του. Μολοντούτο επιφύλαξαν για τον εαυτό τους τον ανώτερο ή τελικό έλεγχο. Με άλλα λόγια, οι εξουσιαστές επιφύλαξαν στον εαυτό τους το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται όλους, όπως τους βολεύει και έτσι να ικανοποιούν τη βασιλική τους ματαιοδοξία. Έτσι ο ιδιωτικός πλούτος αναπτύχθηκε κάτω απ’ τη σκιά της άρχουσας εξουσίας, για την προστασία της και – συχνά ασυνείδητα – σα συνεργός της. Η ιδιοκτητική τάξη εμφανίστηκε και, συγκεντρώνοντας λίγο-λίγο στα χέρια της όλα τα μέσα παραγωγής, τις ίδιες ακριβώς πηγές της ζωής – τη γεωργία, τη βιομηχανία και την ανταλλαγή – κατέληξε να γίνει εξουσία κι η ίδια. Αυτή η εξουσία, με την ανωτερότητα των μέσων δράσης της και τη μεγάλη μάζα των συμφερόντων που αγκαλιάζει, καταλήγει πάντα να υποτάσσει, περισσότερο ή λιγότερο φανερά, την πολιτική εξουσία, δηλαδή, την κυβέρνηση, την οποία κάνει χωροφύλακά της.

Αυτό το φαινόμενο έχει επαναληφθεί συχνά μέσα στην ιστορία. Κάθε φορά που, η φυσική ωμή βία, έχει επικρατήσει στην κοινωνία με στρατιωτική επιχείρηση, οι κατακτητές έχουν δείξει την τάση να συγκεντρώνουν στα χέρια τους την κυβέρνηση και την ιδιοκτησία. Επειδή όμως η κυβέρνηση δεν μπορεί, σε κάθε περίπτωση, να παρακολουθεί την παραγωγή του πλούτου και να ελέγχει και να διευθύνει τα πάντα, το βρίσκει απαραίτητο να συμβιβαστεί με μια ισχυρή τάξη κι έτσι καθιερώνεται ξανά η ατομική ιδιοκτησία. Μαζί μ’ αυτή εμφανίζεται κι η διάκριση των δυο ειδών εξουσίας, της εξουσίας των προσώπων που ελέγχουν τη συλλογική δύναμη της κοινωνίας κι εκείνης των ιδιοκτητών, απ’ τους οποίους εξαρτώνται βασικά οι κυβερνώντες, επειδή οι ιδιοκτήτες ελέγχουν τις πηγές της συλλογικής δύναμης που αναφέραμε παραπάνω.

Αυτή η κατάσταση πραγμάτων δεν έχει ποτέ οξυνθεί τόσο πολύ όσο στη σημερινή εποχή. Η ανάπτυξη της παραγωγής, η τεράστια επέκταση του εμπορίου, η φοβερή δύναμη που έχει αποκτήσει το χρήμα κι όλες οι οικονομικές συνέπειες που πηγάζουν απ’ την ανακάλυψη της Αμερικής, η εφεύρεση των μηχανών κλπ. έχουν εξασφαλίσει τέτοια υπεροχή στην καπιταλιστική τάξη, που δεν ικανοποιείται πια με το να ποντάρει στην υποστήριξη της κυβέρνησης κι έχει καταλήξει να επιθυμεί το σχηματισμό της κυβέρνησης μέσα από τους κόλπους της• μια κυβέρνηση, που ν’ αποτελείται από μέλη της τάξης της, να βρίσκεται συνεχώς κάτω απ’ τον έλεγχό της και να είναι ειδικά οργανωμένη για να την υπερασπίζει ενάντια στην πιθανή εκδίκηση των απόκληρων. Απ’ αυτό το γεγονός αντλεί την καταγωγή του το σύγχρονο κοινοβουλευτικό σύστημα.

Η κυβέρνηση σήμερα αποτελείται από ιδιοκτήτες ή από ανθρώπους της τάξης τους, που βρίσκονται τόσο ολοκληρωτικά κάτω από’ την επιρροή τους, ώστε οι πιο πλούσιοι να μην το θεωρούν απαραίτητο να πάρουν ένα ενεργό μέρος οι ίδιοι. Ο Ρότσιλντ, λογουχάρη, δε χρειάζεται να γίνει βουλευτής ή υπουργός, του αρκεί να κρατάει εξαρτημένους απ’ αυτόν βουλευτές και υπουργούς.

Σε πολλές χώρες, το προλεταριάτο συμμετέχει εικονικά στην εκλογή της κυβέρνησης• αυτή είναι μια παραχώρηση που έχει κάνει η μπουρζουαζία (δηλαδή, η ιδιοκτητική τάξη), είτε για να εξασφαλίσει με το μέρος της την λαϊκή υποστήριξη, στη διαμάχη της με τη βασιλική ή την αριστοκρατική εξουσία, ή για ν’ αποπροσανατολίσει την προσοχή του λαού απ’ την ίδια του την χειραφέτηση, δίνοντάς του ένα φαινομενικό μερίδιο στην πολιτική εξουσία. Ανεξάρτητα όμως απ’ το αν το πρόβλεψε η μπουρζουαζία ή όχι, όταν παραχώρησε για πρώτη φορά στο λαό το δικαίωμα της ψήφου, το γεγονός είναι ότι το δικαίωμα αυτό έχει αποδειχθεί στην πραγματικότητα μια απάτη, που χρησιμεύει μόνο για την εδραίωση της εξουσίας της αστικής τάξης, ενώ δίνει στα πιο ενεργητικά στοιχεία του προλεταριάτου μόνο τη χιμαιρική ελπίδα της προσέγγισης στην εξουσία.

Το ίδιο συμβαίνει και με την καθολική ψηφοφορία – θα μπορούσαμε να πούμε, ιδιαίτερα στην καθολική ψηφοφορία – η κυβέρνηση έχει παραμείνει ο υπηρέτης κι ο χωροφύλακας της αστικής τάξης. Πώς θα μπορούσε να ’ναι διαφορετικά; Αν η κυβέρνηση μπορούσε να φτάσει στο σημείο να γίνει αντιπαθητική, αν η ελπίδα της δημοκρατίας δεν μπορούσε να είναι ποτέ τίποτα παραπάνω από μια αυταπάτη που εξαπατούσε το λαό, η ιδιοκτητική τάξη, νοιώθοντας ότι απειλούνται τα συμφέροντά της, θα επαναστατούσε αμέσως και θα χρησιμοποιούσε όλη τη δύναμη και την επιρροή, που προέρχεται απ’ την κατοχή του πλούτου, για να υποβιβάσει την κυβέρνηση στην απλή λειτουργία να ενεργεί σα χωροφύλακας.

Σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο, όποιο όνομα κι αν παίρνει η κυβέρνηση, όποια κι αν είναι η καταγωγή της, ή, η οργάνωσή της, η βασική της λειτουργία είναι πάντα να καταπιέζει και να εκμεταλλεύεται τις μάζες και να υπερασπίζει τους καταπιεστές και τους εκμεταλλευτές. Τα βασικά της χαρακτηριστικά κι αναπόσπαστα όργανα είναι ο χωροφύλακας κι ο φοροεισπράκτορας, ο στρατιώτης κι η φυλακή. Και σ’ αυτά προσθέτονται αναγκαστικά ο παπάς ή ο δάσκαλος, που προστατεύονται κι υποστηρίζονται απ’ την κυβέρνηση, για να καταστήσουν το πνεύμα των ανθρώπων δουλικό και να τους κάνουν πειθήνιους κάτω απ’ το ζυγό.

Βέβαια, πρόσθετα σ’ αυτή την πρωταρχική δουλειά, σ’ αυτό το βασικό τομέα της κυβερνητικής δράσης, έχουν προστεθεί με τον καιρό και άλλοι τομείς. Παραδεχόμαστε ακόμα ότι ποτέ ή σχεδόν ποτέ, δεν μπόρεσε να υπάρξει μια κυβέρνηση σε μια χώρα, που να ήταν εντελώς πολιτισμένη, δίχως να προσθέσει στις καταπιεστικές κι εκμεταλλευτικές της λειτουργίες κι άλλες χρήσιμες και αναπόσπαστες απ’ την κοινωνική ζωή. Αλλ’ αυτό το γεγονός δεν κάνει λιγότερο αληθινό το ότι η κυβέρνηση είναι, απ’ τη φύση της, ένα μέσο εκμετάλλευσης κι ότι η καταγωγή κι η θέση της την οδηγούν μοιραία στο να γίνει υπερασπιστής μιας άρχουσας τάξης, επιβεβαιώνοντας έτσι κι αυξάνοντας τα κακά της κυριαρχίας.

Η κυβέρνηση αναλαμβάνει το καθήκον να προστατεύσει, περισσότερο ή λιγότερο άγρυπνα, τη ζωή των πολιτών ενάντια σε άμεσες κι ωμές επιθέσεις, αναγνωρίζει και νομιμοποιεί έναν ορισμένο αριθμό δικαιωμάτων και πρωτόγονων συνηθειών κι εθίμων, δίχως τα οποία είναι αδύνατο να ζήσεις μέσα στην κοινωνία. Οργανώνει και διευθύνει ορισμένες δημόσιες υπηρεσίες, όπως το ταχυδρομείο, η συντήρηση κι η κατασκευή δρόμων, η φροντίδα της δημόσιας υγείας, φιλανθρωπικά ιδρύματα, εργατικές κατοικίες κλπ. και ποζάρει σαν προστάτης και ευεργέτης των φτωχών και των αδύνατων. Αλλά για ν’ αποδείξουμε την άποψή μας είναι αρκετό να παρατηρήσουμε πώς και γιατί εκπληρώνει αυτά τα καθήκοντα. Το γεγονός είναι πως ό,τι αναλαμβάνει η κυβέρνηση, εμπνέεται πάντα απ’ το πνεύμα της κυριαρχίας κι έχει την πρόθεση να υπερασπίσει, να επεκτείνει και να διαιωνίσει τα προνόμια της ιδιοκτησίας κι εκείνων των τάξεων, των οποίων η κυβέρνηση είναι ο αντιπρόσωπος κι ο υπερασπιστής.

Μια κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνήσει για ένα οποιοδήποτε χρονικό διάστημα, δίχως να κρύψει την αληθινή της φύση πίσω απ’ το πρόσχημα της γενικής ωφέλειας. Δεν μπορεί να σεβαστεί τη ζωή των προνομιούχων, δίχως να προσποιηθεί ότι επιθυμεί να σεβαστεί τη ζωή όλων. Δεν μπορεί να κάνει να γίνουν ανεκτά τα προνόμια μερικών, δίχως να εμφανιστεί σαν υπερασπιστής των δικαιωμάτων όλων. «Ο νόμος» (και, φυσικά, αυτοί που έχουν κάνει το νόμο, δηλαδή, η κυβέρνηση) «έχει εκμεταλλευτεί», λέει ο Κροπότκιν, «τα κοινωνικά αισθήματα του ανθρώπου, ενσωματώνοντας σ’ αυτά εκείνες τις επιταγές της ηθικής, που έχει αποδεχτεί ο άνθρωπος, μαζί με ρυθμίσεις που είναι ωφέλιμες για τη μειονότητα – τους εκμεταλλευτές – κι αντίθετες με τα συμφέροντα εκείνων που μπορεί να εξεγέρθηκαν, γι’ αυτό δεν αποτελεί δείγμα ηθικής θεμελίωσης».

Μια κυβέρνηση δεν μπορεί να επιθυμεί την καταστροφή της κοινότητας, γιατί τότε αυτή και η άρχουσα τάξη δεν θα μπορέσουν να διεκδικήσουν τον πλούτο τους, που προέρχεται απ’ την εκμετάλλευση• ούτε θα μπορούσε ν’ αφήσει την κοινότητα να διευθύνει μόνη της τις δικές της υποθέσεις, γιατί τότε οι άνθρωποι θ’ ανακάλυπταν σύντομα πως αυτή (η κυβέρνηση) δεν χρειαζόταν για κανένα άλλο σκοπό, παρά μόνο για να υπερασπίζει την ιδιοκτητική τάξη που τους απομυζάει και δε θα δίσταζαν ν’ απαλλαγούν τόσο απ’ την κυβέρνηση όσο κι απ’ την ιδιοκτητική τάξη.

Σήμερα, μπροστά στα επίμονα κι απειλητικά αιτήματα του προλεταριάτου, οι κυβερνήσεις δείχνουν μια τάση επέμβασης στις σχέσεις ανάμεσα σε εργοδότες κι εργαζόμενους. Έτσι προσπαθούν να εγκλωβίσουν το εργατικό κίνημα και να αναχαιτίσουν με απατηλές μεταρρυθμίσεις τις απόπειρες των φτωχών να πάρουν ό,τι τους ανήκει, δηλαδή, ένα ίσο μερίδιο των ωραίων πραγμάτων της ζωής, που απολαμβάνουν άλλοι.

Θα πρέπει επίσης να θυμηθούμε ότι απ’ τη μια μεριά οι αστοί, δηλαδή, η ιδιοκτητική τάξη, πολεμούν μεταξύ τους και καταστρέφουν συνεχώς ο ένας τον άλλο κι απ’ την άλλη, ότι η κυβέρνηση, παρόλο που αποτελείται από αστούς κι ενεργεί σαν υπερασπιστής κι υπηρέτης τους, εξακολουθεί να προσπαθεί, όπως κάθε υπηρέτης κι υπερασπιστής, να χειραφετηθεί και να κυριαρχήσει πάνω στους υπηκόους της. Έτσι αυτό το παλινδρομικό παιχνίδι, αυτή η ταλάντευση ανάμεσα στην παραχώρηση και την αποχώρηση, αυτή η αναζήτηση συμμάχων ανάμεσα στο λαό κι ενάντια στις τάξεις κι ανάμεσα στις τάξεις κι ενάντια στις μάζες, συνθέτει την επιστήμη των κυβερνώντων και τυφλώνει τους αφελείς και τους φλεγματικούς, που περιμένουν πάντα να τους έρθει η σωτηρία από πάνω.

Μ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση δε αλλάζει τη φύση της. Αν ενεργεί σα ρυθμιστής ή εγγυητής των δικαιωμάτων και των καθηκόντων του καθένα, διαστρέφει το αίσθημα δικαιοσύνης. Δικαιώνει το άδικο και τιμωρεί κάθε ενέργεια που προσβάλει ή απειλεί τα συμφέροντα των κυβερνώντων και των ιδιοκτητών. Κηρύσσει δίκαιη και νόμιμη, την πιο απάνθρωπη εκμετάλλευση των εξαθλιωμένων, πράγμα που σημαίνει ένα αργό και συνεχές υλικό και ηθικό έγκλημα, το οποίο διαπράττεται από κείνους που έχουν πάνω σε κείνους που δεν έχουν. Ξανά, αν διευθύνει τις δημόσιες υπηρεσίες, προασπίζει πάντα τα συμφέροντα των κυβερνώντων και των ιδιοκτητών, χωρίς να ασχολείται με τα συμφέροντα των εργαζόμενων μαζών, παρά μόνο στο μέτρο που είναι απαραίτητο για να κάνουν τις μάζες να επωμιστούν πρόθυμα τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Αν διαφωτίζει, εμποδίζει και ευνουχίζει την αλήθεια και έχει την τάση να προετοιμάζει τα μυαλά και τις καρδιές των νέων για να γίνουν, είτε σκληροί τύραννοι, ή πειθήνιοι δούλοι, σύμφωνα με την τάξη στην οποία ανήκουν. Στα χέρια της κυβέρνησης γίνονται όλα ένα μέσο εκμετάλλευσης, όλα χρησιμεύουν σαν ένα αστυνομικό μέτρο, που είναι χρήσιμο για να κρατάει τους ανθρώπους κάτω από έλεγχο. Κι έτσι πρέπει να ’ναι. Αν η ζωή των ανθρώπων συνίσταται σε μια διαμάχη μεταξύ τους, είναι φυσικό ότι πρέπει να υπάρχουν κατακτητές και κατακτημένοι κι η κυβέρνηση, που αποτελεί το μέσο εξασφάλισης στους νικητές των αποτελεσμάτων της νίκης τους και διαιώνισης αυτών των αποτελεσμάτων, είναι βέβαιο ότι δε θα πέσει ποτέ στα χέρια εκείνων που έχουν ηττηθεί, είτε πρόκειται για μάχη που διεξήχθηκε στο πεδίο της φυσικής ή πνευματικής δύναμης, ή στο πεδίο της οικονομίας. Κι εκείνοι που πολέμησαν για να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους καλύτερες συνθήκες απ’ ό,τι μπορούν να έχουν οι άλλοι, για να κερδίζουν προνόμια και να προσθέσουν κυριαρχία στην εξουσία κι έχουν κερδίσει τη νίκη, είναι βέβαιο πως δε θα τη χρησιμοποιήσουν για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των νικημένων και να βάλουν όρια στη δική τους εξουσία και σ’ εκείνη των φίλων και των οπαδών τους.

Η κυβέρνηση – ή το Κράτος, αν θέλετε – σα δικαστής, διαιτητής του κοινωνικού ανταγωνισμού, αμερόληπτος διαχειριστής των δημοσίων συμφερόντων, αποτελεί ένα ψέμα, μια αυταπάτη, μια Ουτοπία, που ποτέ δεν υλοποιήθηκε και δεν μπορεί ποτέ να υλοποιηθεί. Αν στην πραγματικότητα τα συμφέροντα των ανθρώπων πρέπει να είναι πάντα ανταγωνιστικά, αν, όντως η διαμάχη μεταξύ των ανθρώπων έχει κάνει τους νόμους απαραίτητους για την ανθρώπινη κοινωνία κι η ελευθερία του ατόμου πρέπει να περιορίζεται απ’ την ελευθερία άλλων ατόμων, τότε ο καθένας θα επιδίωκε πάντα να κάνει τα συμφέροντά του να θριαμβεύσουν πάνω στα συμφέροντα των άλλων. Ο καθένας θα προσπαθούσε να επεκτείνει την ελευθερία του σε βάρος της ελευθερίας των άλλων και θα δημιουργούνταν μια κυβέρνηση. Όχι απλώς, επειδή θα ήταν περισσότερο ή λιγότερο ωφέλιμο για το σύνολο των μελών της κοινωνίας να έχουν μια κυβέρνηση, αλλά επειδή οι κατακτητές θα επιθυμούσαν να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους τούς καρπούς της νίκης. Θα επιθυμούσαν ουσιαστικά να υποτάξουν τους νικημένους και ν’ απαλλαγούν απ’ τη σκοτούρα να βρίσκονται πάντα σε αμυντική θέση και θα διόριζαν ανθρώπους, ειδικά προσαρμοσμένους σ’ αυτή τη δουλειά, να ενεργούν σαν αστυνομία. Αν πραγματικά συνέβαινε αυτό, τότε η ανθρωπότητα θα ’ταν καταδικασμένη να εξαφανιστεί, ανάμεσα σε περιοδικούς αγώνες μεταξύ της τυραννίας των εξουσιαστών και της εξέγερσης των υπόδουλων.

Αλλά ευτυχώς το μέλλον της ανθρωπότητας είναι πιο ρόδινο, γιατί ο νόμος που την κυβερνάει είναι πιο ήπιος.

Το δεύτερο μέρος του δοκιμίου στα ελληνικά

Το πρώτο μέρος του δοκιμίου στα αγγλικά

Shortlink: http://wp.me/pyR3u-bdj

Ο άνθρωπος έχει δυο θεμελιακά χαρακτηριστικά, το ένστικτο της αυτοσυντήρησής του, δίχως το οποίο δε θα μπορούσε να υπάρξει κανένα ον και το ένστικτο της διατήρησης του είδους του, δίχως το οποίο δε θα είχε εξελιχθεί ή συνεχίσει να ζει κανένα είδος. Ο άνθρωπος ωθείται απ’ τη φύση του να υπερασπίσει από κάθε κίνδυνο την ίδια του την ύπαρξη κι ευημερία καθώς κι εκείνη των παιδιών του. Τα ζωντανά όντα βρίσκουν στη φύση δυο τρόπους για να εξασφαλίσουν την ύπαρξή τους και να την κάνουν πιο ευχάριστη. Ο ένας βρίσκεται στην πάλη του ατόμου με τα φυσικά στοιχεία και με άλλα άτομα του ίδιου ή διαφορετικού είδους• ο άλλος βρίσκεται στην αμοιβαία υποστήριξη, ή συνεργασία, που μπορεί ίσως επίσης να περιγραφεί σαν ένωση για αγώνα ενάντια σ’ όλους τους φυσικούς παράγοντες, που είναι καταστροφικοί για την ύπαρξη, ή για την ανάπτυξη και την ευημερία των μελών.

Δεν χρειάζεται να ερευνήσουμε ποιούς αντίστοιχους ρόλους, στην ανάπτυξη του οργανικού κόσμου, παίρνουν αυτές οι δυο αρχές του ανταγωνισμού και της συνεργασίας.

Είναι αρκετό να παρατηρήσουμε πως η συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων (είτε είναι επιβεβλημένη, είτε εθελοντική) έχει γίνει το μόνο μέσο προόδου, βελτίωσης ή εγγύησης της ασφάλειας και πως ο ανταγωνισμός – κατάλοιπο μιας προηγούμενης φάσης της ζωής – έχει γίνει ολότελα ακατάλληλος σα μέσο εξασφάλισης της ευημερίας των ατόμων και δημιουργεί, αντίθετα, πληγές σε όλους, τόσο στους κατακτητές όσο και στους κατακτημένους.

Η συσσωρευμένη και μεταβιβασμένη εμπειρία διαδοχικών γενιών, έχει διδάξει τον άνθρωπο ότι αν ενωθεί με άλλους ανθρώπους εξασφαλίζεται καλύτερα η συντήρηση κι αυξάνεται η ευημερία του. Έτσι μέσα απ’ τον αγώνα για την επιβίωση, που διεξάγεται ενάντια στη φύση που τους περιβάλει κι ενάντια σε άτομα του δικού τους είδους, έχει αναπτυχθεί στους ανθρώπους το κοινωνικό ένστικτο κι έχει μεταμορφώσει ολοκληρωτικά τις συνθήκες της ζωής τους. Διαμέσου της συνεργασίας, ο άνθρωπος μπόρεσε να βγει απ’ τη ζωικότητα, έχει αποκτήσει μεγάλη δύναμη κι έχει ξεπεράσει τόσο πολύ τα άλλα ζώα, ώστε οι μεταφυσικοί φιλόσοφοι να πιστέψουν πως ήταν απαραίτητο να εφεύρουν γι’ αυτόν μια άυλη κι αθάνατη ψυχή.

Πολλές συνακόλουθες αιτίες έχουν συνεισφέρει στο σχηματισμό αυτού του κοινωνικού ενστίκτου που, ξεκινώντας απ’ τη ζωική βάση του ενστίκτου για τη διατήρηση του είδους, έχει τώρα γίνει τόσο διαδομένο και τόσο έντονο, ώστε συνιστά το βασικό στοιχείο της ηθικής φύσης του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος, όμως, που έχει εξελιχθεί από κατώτερους ζωικούς τύπους, ήταν ένα σωματικά αδύναμο ον, δίχως όπλα για να παλέψει ενάντια στα σαρκοβόρα θηρία. Αλλά διέθετε έναν εγκέφαλο, που μπορούσε ν’ αναπτυχθεί πολύ κι ένα φωνητικό όργανο, ικανό να εκφράσει τις διάφορες εγκεφαλικές δονήσεις, διαμέσου διαφόρων ήχων και χέρια προσαρμοσμένα ώστε να δώσουν στην ύλη την επιθυμητή μορφή. Θα πρέπει να αισθάνθηκε πολύ σύντομα την ανάγκη και τα πλεονεκτήματα της ένωσης με τους συνανθρώπους του. Όντως, μπορεί ακόμα και να ειπωθεί ότι μπόρεσε να ξεφύγει απ’ τη ζωικότητα, μόνον όταν έγινε κοινωνικός κι απόκτησε τη χρήση της γλώσσας, η οποία αποτελεί άμεση συνέπεια και δυνητικό παράγοντα της κοινωνικοποίησης.

Ο σχετικά μικρός αριθμός των ανθρώπινων ειδών έκανε τον αγώνα για την επιβίωση ανάμεσα σε ανθρώπους, ακόμα και πέρα απ’ τα όρια της ένωσης, λιγότερο οξύ, λιγότερο συνεχή και λιγότερο απαραίτητο. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να έχει ευνοήσει πολύ την ανάπτυξη αισθημάτων συμπάθειας κι έχει προσφέρει τα χρονικά περιθώρια για την ανακάλυψη και αξιολόγηση της ωφελιμότητας της αμοιβαίας υποστήριξης. Κοντολογίς, η κοινωνική ζωή έγινε η απαραίτητη προϋπόθεση της ύπαρξης του ανθρώπου, σα συνέπεια της ικανότητάς του να τροποποιεί το εξωτερικό του περιβάλλον και να το προσαρμόζει σύμφωνα με τις ανάγκες του, με την εξάσκηση των αρχέγονων δυνάμεών του, σε συνεργασία μ’ ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο αριθμό συνεργατών. Οι επιθυμίες του έχουν γίνει ανάγκες. Κι ο καταμερισμός της εργασίας γεννήθηκε απ’ τη μεθοδική χρησιμοποίηση της φύσης απ’ τον άνθρωπο, για λογαριασμό του. Επομένως, όπως εξελίχτηκε τώρα, ο άνθρωπος δε θα μπορούσε να ζήσει χωριστά απ’ τους συνανθρώπους του, δίχως να ξαναπέσει σε μια ζωώδη κατάσταση. Διαμέσου των εκλεπτυσμού της αισθαντικότητας, με τον πολλαπλασιασμό των κοινωνικών σχέσεων και διαμέσου της συνήθειας, που επισφράγισε το είδος με κληρονομική μεταβίβαση χιλιάδων χρόνων, αυτή η ανάγκη για κοινωνική ζωή, αυτή η ανταλλαγή σκέψεων και στοργής ανάμεσα στους ανθρώπους, έγινε απαραίτητη για τον οργανισμό μας. Μεταμορφώθηκε σε συμπάθεια, φιλία κι αγάπη κι επιβιώνει ανεξάρτητα απ’ τα υλικά πλεονεκτήματα που εξασφαλίζει η ένωση. Τόσο πολύ ισχύει αυτό, ώστε ο άνθρωπος αντιμετωπίζει συχνά κάθε λογής βάσανα κι ακόμα και το θάνατο, για την ικανοποίηση αυτών των αισθημάτων.

Το γεγονός είναι ότι στον αγώνα για την επιβίωση ανάμεσα στους ανθρώπους, αποδόθηκε ένας ολότελα διαφορετικός χαρακτήρας, από εκείνον που έχει η διαμάχη μεταξύ των κατώτερων ζώων, εξαιτίας των τεράστιων πλεονεκτημάτων που προσφέρει στον άνθρωπο η ένωση, των δυνατοτήτων του να ενωθεί μ’ ένα ολοένα αυξανόμενο αριθμό ατόμων και να υπεισέρθει σε ολοένα πιο στενές και πολύπλοκες σχέσεις, ως ότου φθάσει στην ένωση με όλη την ανθρωπότητα και τέλος, πιο πολύ απ’ όλα ίσως, απ’ την ικανότητά του να παράγει, εργαζόμενος σε συνεργασία με άλλους, περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται για να ζήσει. Είναι φανερό ότι αυτές οι αιτίες, μαζί με τα αισθήματα στοργής που πηγάζουν απ’ αυτές, θα πρέπει να δίνουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στην πάλη για την επιβίωση ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα.

Παρόλο που οι ερευνητές σύγχρονων φυσιογνωστών μας φέρνουν καθημερινά νέες αποδείξεις, πως η συνεργασία έχει παίξει κι εξακολουθεί να παίζει, τον πιο σημαντικό ίσως ρόλο στην ανάπτυξη του οργανικού κόσμου, η διαφορά ανάμεσα στην ανθρώπινη πάλη για επιβίωση και σ’ εκείνη των κατώτερων ζωών είναι τρομακτική. Στην πραγματικότητα είναι ανάλογη με την απόσταση που χωρίζει τον άνθρωπο απ’ τα άλλα ζώα. Κι αυτό επαληθεύτηκε παρόλα αυτά απ’ αυτή τη θεωρία του Χάξλεϋ, που η αστική τάξη έχει εξαντλήσει ολότελα, μη υποπτευόμενη το βαθμό στον οποίο η αμοιβαία συνεργασία έχει βοηθήσει την ανάπτυξη των κατώτερων ζωών.

Τα κατώτερα ζώα πολεμούν είτε ατομικά, ή, πιο συχνά, σε μικρές μόνιμες ή προσωρινές ομάδες ενάντια σ’ ολόκληρη τη φύση, συμπεριλαμβανομένων σ’ αυτή κι άλλων ζώων του δικού τους είδους. Μερικά απ’ τα πιο κοινωνικά ζώα, όπως τα μυρμήγκια, οι μέλισσες κλπ. ενώνονται μαζί στην ίδια μυρμηγκοφωλιά ή κυψέλη, αλλά βρίσκονται σε πόλεμο ή παραμένουν αδιάφορα, απέναντι σε άλλες κοινότητες του δικού τους είδους. Η ανθρώπινη πάλη με τη φύση, αντίθετα, τείνει πάντα να διευρύνει την ένωση των ανθρώπων, να ενοποιεί τα συμφέροντά τους και ν’ αναπτύσσει τα αισθήματα στοργής κάθε ατόμου προς όλα τα άλλα, έτσι ώστε ενωμένα να μπορούν να κυριαρχήσουν πάνω στους κινδύνους της εξωτερικής φύσης, με την ανθρωπότητα και υπέρ αυτής.

Κάθε αγώνας που κατευθύνεται προς την απόκτηση πλεονεκτημάτων, ανεξάρτητα απ’ τους άλλους ανθρώπους και σε αντίθεση μ’ αυτούς, έρχεται σε αντίφαση με την κοινωνική φύση του σύγχρονου ανθρώπου και τείνει να την οδηγήσεις πίσω σε μια πιο ζωώδη κατάσταση.

Η ΑΛΛΕΛΕΓΓΥΗ, δηλαδή, η αρμονία των συμφερόντων και των αισθημάτων, η συμμετοχή του καθένα στο καλό όλων, κι όλων στο καλό του καθένα, είναι η μόνη κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος μπορεί να ’ναι πιστός απέναντι στη φύση του και να φθάνει στην ανώτερη ανάπτυξη και ευτυχία. Αυτός είναι ο σκοπός προς τον οποίο τείνει η ανθρώπινη ανάπτυξη. Είναι ο μόνος μεγάλος κανόνας, που είναι ικανός να συμβιβάσει όλους τους τωρινούς ανταγωνισμούς στην κοινωνία, που θα ήταν διαφορετικά ασυμβίβαστοι. Κάνει την ελευθερία του καθένα να βρει όχι τα όριά της, αλλά το συμπλήρωμά της, την απαραίτητη προϋπόθεση της συνεχούς ύπαρξής της – στην ελευθερία όλων.

«Κανένας άνθρωπος», λέει ο Μιχαήλ Μπακούνιν, «δεν μπορεί ν’ αναγνωρίσει τη δική του ανθρώπινη αξία ή να πραγματοποιήσει συνακόλουθα την πλήρη του ανάπτυξη, αν δεν αναγνωρίσει την αξία των συνανθρώπων του και, σε συνεργασία μ’ αυτούς, δεν πραγματοποιήσει τη δική του ανάπτυξη διαμέσου αυτών. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να χειραφετηθεί, αν δεν χειραφετεί ταυτόχρονα εκείνους που βρίσκονται γύρω του. Η ελευθερία μου είναι η ελευθερία όλων, γιατί δεν είμαι πραγματικά ελεύθερος – ελεύθερος όχι μόνο στη σκέψη αλλά και στην πράξη – αν η ελευθερία μου και το δικαίωμά μου δε βρίσκουν την επιβεβαίωση και την επικύρωσή τους στην ελευθερία και το δικαίωμα όλων των ανθρώπων, που είναι ίσοι με μένα. Μ’ ενδιαφέρει πολύ τί είναι οι άλλοι άνθρωποι, γιατί όσο ανεξάρτητος κι αν μπορεί να φαίνομαι, ή μπορεί να πιστεύω πως είμαι, χάρη στην κοινωνική μου θέση, είτε είμαι Πάπας, Τσάρος, Αυτοκράτορας ή Πρωθυπουργός, είμαι πάντα το προϊόν εκείνων που είναι οι κατώτεροι ανάμεσα στους ανθρώπους. Αν αυτοί είναι αδαείς, εξαθλιωμένοι ή υποδουλωμένοι, η ύπαρξή μου περιορίζεται απ’ την άγνοια, την εξαθλίωση ή την υποδούλωσή τους. Εγώ, παρόλο που είμαι έξυπνος και φωτισμένος άνθρωπος, αποβλακώνομαι απ’ την ηλιθιότητά τους• παρόλο που είμαι γενναίος, υποδουλώνομαι απ’ την υποδούλωσή τους• παρόλο που είμαι πλούσιος, τρέμω μπροστά στην φτώχεια τους• παρόλο που είμαι προνομιούχος, χλωμιάζω στη σκέψη της πιθανής δικαιοσύνης γι’ αυτούς. Εγώ, που επιθυμώ να είμαι ελεύθερος, δεν μπορώ να είμαι, γιατί υπάρχουν γύρω μου άνθρωποι που δεν επιθυμούν ακόμα την ελευθερία και το ότι δεν την επιθυμούν, γίνεται, παρά τη θέλησή μου, το όργανο της καταπίεσής μου».

Η αλληλεγγύη τότε αποτελεί την κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος πετυχαίνει τον ανώτερο βαθμό ασφάλειας κι ευημερίας. Επομένως, ο ίδιος ο εγωισμός, η αποκλειστική επιδίωξη των ατομικών συμφερόντων, ωθεί τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινωνία προς την κατεύθυνση της αλληλεγγύης. Ή μάλλον ο εγωισμός κι ο αλτρουισμός (η επιδίωξη των συμφερόντων των άλλων) ενώνονται σ’ αυτό το αίσθημα, καθώς το συμφέρον του ατόμου ταυτίζεται με τα συμφέροντα της κοινωνίας.

Ο άνθρωπος, όμως, δεν μπορούσε να περάσει αμέσως απ’ τη ζωώδη κατάσταση στην ανθρωπότητα• απ’ την ωμή διαμάχη μεταξύ ανθρώπων, στο συλλογικό αγώνα όλων των ανθρώπων, ενωμένων σε μια αδελφότητα αλληλοβοήθειας ενάντια στην εξωτερική φύση.

Οδηγούμενος απ’ τα πλεονεκτήματα που προσφέρουν η ένωση κι ο συνακόλουθος καταμερισμός της εργασίας, ο άνθρωπος εξελίχθηκε προς την κατεύθυνση της αλληλεγγύης, αλλά η εξέλιξή του αντιμετώπισε ένα εμπόδιο που τον οδήγησε κι εξακολουθεί να τον οδηγεί, μακριά απ’ το σκοπό του. Ανακάλυψε ότι μπορούσε να υλοποιήσει τα πλεονεκτήματα της ένωσης, τουλάχιστον ως ένα ορισμένο σημείο και για τις υλικές και πρωτόγονες ανάγκες που αποτελούσαν τότε όλες του τις ανάγκες, υποτάσσοντας σ’ αυτόν άλλους ανθρώπους, αντί να ενωθεί μαζί τους κάτω από ίσους όρους. Έτσι τα θηριώδη κι αντικοινωνικά ένστικτα, που κληρονομήθηκαν απ’ την κτηνώδη του καταγωγή, κατέβαλαν ξανά την πρωτοκαθεδρία. Ανάγκασε τον πιο αδύναμο να δουλεύει γι’ αυτόν, προτιμώντας να εξουσιάζει μάλλον τους συνανθρώπους του παρά α ενώνεται αδελφικά μαζί τους. Επίσης, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι πιθανό ότι ο άνθρωπος έμαθε για πρώτη φορά τα πλεονεκτήματα της ένωσης και τη βοήθεια που μπορεί να παρασχεθεί απ’ την αμοιβαία υποστήριξη, εκμεταλλευόμενος τους κατακτημένους.

Έτσι έχει προκύψει το ότι η επιβεβαίωση της ωφελιμότητας της συνεργασίας, που έπρεπε να οδηγήσει στο θρίαμβο της αλληλεγγύης σ’ όλα τα ανθρώπινα μελήματα, χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος της ατομικής ιδιοκτησίας και της κυβέρνησης• με άλλα λόγια, στην εκμετάλλευση της εργασίας των πολλών, για χάρη της προνομιούχας μειοψηφίας.

Πάντοτε υπήρχε ένωση και συνεργασία, δίχως τις οποίες θα ’ταν αδύνατη η ανθρώπινη ζωή• αλλά υπήρξε συνεργασία που επιβλήθηκε και ρυθμίστηκε από τους λίγους για το δικό τους ιδιαίτερο συμφέρον.

Απ’ αυτό το γεγονός προκύπτει μια μεγάλη αντίφαση, απ’ την οποία είναι γεμάτη η ιστορία της ανθρωπότητας. Απ’ τη μια μεριά, ανακαλύπτουμε την τάση για ένωση κι αδελφοποίηση, με σκοπό την κατάκτηση και την προσαρμογή του εξωτερικού κόσμου στις ανθρώπινες ανάγκες και για την ικανοποίηση των ανθρώπινων συναισθημάτων• απ’ την άλλη μεριά, ανακαλύπτουμε την τάση για διαίρεση σε τόσες πολλές ξεχωριστές κι εχθρικές φατρίες, όσο διαφορετικές είναι οι συνθήκες ζωής. Αυτές οι φατρίες καθορίζονται, λογουχάρη, απ’ τις γεωγραφικές κι εθνολογικές συνθήκες, από διαφορές της οικονομικής τους θέσης, από προνόμια που αποκτήθηκαν από μερικούς και επιδιώκονταν από άλλους, ή απ’ την αντοχή στη δυστυχία, με την πάντα ξαναεμφανιζόμενη επιθυμία για εξέγερση.

Η αρχή του ο καθένας για τον εαυτό του, δηλαδή, του πολέμου όλων ενάντια σε όλους, κατέληξε με την πορεία του χρόνου να κάνει πιο περίπλοκο, να παρασύρει και να παραλύσει, τον πόλεμο όλων ενάντια στη φύση, για το κοινό όφελος της ανθρώπινης φυλής, ο οποίος μπορούσε να ’ναι απόλυτα πετυχημένος μόνον αν η δράση διεξαγόταν με βάση την αρχή του όλοι για τον καθένα κι ο καθένας για όλους.

Μεγάλα υπήρξαν τα κακά που υπόφερε η ανθρωπότητα απ’ αυτή την ανάμιξη της κυριαρχίας και της εκμετάλλευσης με την ανθρώπινη ένωση. Αλλά παρά την βάναυση καταπίεση στην οποία υποτάχθηκαν οι μάζες, τη μιζέρια, τη φαυλότητα, το έγκλημα και τον εξευτελισμό που γεννάνε η καταπίεση και η υποδούλωση ανάμεσα στους δούλους και τ’ αφεντικά τους και παρά τα μίση, τους εξοντωτικούς πολέμους και τους ανταγωνισμούς των τεχνητά δημιουργημένων συμφερόντων, το κοινωνικό ένστικτο επιβίωσε κι ακόμα αναπτύχθηκε. Η συνεργασία, όντας πάντα η απαραίτητη προϋπόθεση για μια πετυχημένη μάχη ενάντια στην εξωτερική φύση, υπήρξε γι’ αυτό το λόγο η μόνιμη αιτία της συνένωσης των ανθρώπων και συνακόλουθα της ανάπτυξης των αισθημάτων συμπαθείας. Ακόμα κι η καταπίεση των μαζών έχει προκαλέσει την αδελφοποίηση των καταπιεζομένων. Πραγματικά, αποκλειστικά και μόνο σ’ αυτό το αίσθημα αλληλεγγύης, που είναι περισσότερο ή λιγότερο συνειδητό και περισσότερο ή λιγότερο διάχυτο ανάμεσα στους καταπιεζόμενους, οφείλεται το ότι οι τελευταίοι μπόρεσαν να υπομείνουν την καταπίεση και ν’ αντισταθούν στις αιτίες του θανάτου μέσα στους κόλπους τους.

Στη σημερινή εποχή, η τεράστια ανάπτυξη της παραγωγής, η αύξηση των ανθρώπινων αναγκών, που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν παρά μόνο με τις ενωμένες προσπάθειες ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων σε όλες τις χώρες, η επέκταση τω μέσων επικοινωνίας, των ταξιδιωτικών συνηθειών, της επιστήμης, της λογοτεχνίας, του εμπορίου, ακόμα και το ίδιου του πολέμου – όλα αυτά έχουν μετατρέψει την ανθρωπότητα κι εξακολουθούν να τη μετατρέπουν σ’ ένα σύνθετο σώμα, κάθε τμήμα του οποίου είναι στενά συνυφασμένο με τα άλλα και μπορεί να βρει την ικανοποίηση και την ελευθερία του μόνον με την ανάπτυξη κι υγεία όλων των άλλων τμημάτων που σχηματίζουν το σύνολο.

Ο κάτοικος της Νεάπολης ενδιαφέρεται εξίσου για την βελτίωση των συνθηκών υγιεινής των ανθρώπων που ζούνε στις όχθες του Γάγκη, απ’ όπου τού έρχεται η χολέρα, όσο και για τη βελτίωση του αποχετευτικού συστήματος της ίδιας του της πόλης. Η ευημερία, η ελευθερία ή η τύχη του βουνήσιου, που ζει χαμένος ανάμεσα στους κατακόρυφους γκρεμούς των Απεννίνων, δεν εξαρτάται μόνο απ’ την κατάσταση της ευημερίας ή ακόμα κι απ’ την εξαθλίωση μέσα στην οποία ζούνε οι κάτοικοι του χωριού του ή ακόμα απ’ τη γενικότερη κατάσταση του Ιταλικού λαού, αλλά επίσης κι απ’ την κατάσταση των εργατών στην Αμερική ή στη Αυστραλία, απ’ την ανακάλυψη ενός Σουηδού επιστήμονα, απ’ τις ηθικές κι υλικές συνθήκες των Κινέζων, απ’ τον πόλεμο ή την ειρήνη στην Αφρική, κοντολογίς, εξαρτάται απ’ όλες τις μεγάλες και μικρές περιστάσεις που επηρεάζουν την ανθρώπινη ζωή σ’ οποιοδήποτε σημείο του κόσμου.

Στη σημερινή κατάσταση της κοινωνίας, η μεγάλη αλληλεγγύη, που ενώνει όλους τους ανθρώπους, είναι σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητη, αφού ξεπροβάλει αυθόρμητα μέσα απ’ την διένεξη ιδιαίτερων συμφερόντων, ενώ οι άνθρωποι ασχολούνται λίγο ή καθόλου με τα γενικά συμφέροντα. Κι αυτό αποτελεί την πιο κατάφωρη απόδειξη πως η αλληλεγγύη είναι ο φυσικός νόμος της ανθρώπινης ζωής, που επιβάλλεται, παρά την ύπαρξη οποιουδήποτε εμποδίου, ακόμα κι εκείνων που δημιουργούνται τεχνητά απ’ την κοινωνία με τη σημερινή της σύνθεση.

Απ’ την άλλη μεριά, οι καταπιεζόμενες μάζες, που ποτέ δεν παραδόθηκαν ολοκληρωτικά στην καταπίεση και την εξαθλίωση και ου καθημερινά, όλο και πιο πολύ, φαίνονται να κατέχονται από πάθος για τη δικαιοσύνη, ελευθερία κι ευημερία, αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι μπορούν να χειραφετηθούν μόνον αν ενωθούν αλληλέγγυα με όλους τους καταπιεζόμενους κι εκμεταλλευόμενους όλου του κόσμου. Και καταλαβαίνουν επίσης ότι η αναπόσπαστη προϋπόθεση της χειραφέτησής τους είναι η κατοχή των παραγωγικών μέσων, της γης και των εργαλείων της εργασίας, που συνεπάγεται την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Η επιστήμη και η παρατήρηση των κοινωνικών φαινομένων δείχνουν ότι αυτή η κατάργηση θα ήταν, τελικά, φοβερά ωφέλιμη ακόμα και για τις προνομιούχες τάξεις, αρκεί μόνο να μπορούσαν να κάνουν τον εαυτό τους ν’ απαρνηθεί το πνεύμα της κυριαρχίας και να συμφωνούσαν να εργαστούν μαζί με όλους τους συνανθρώπους τους για τον κοινό σκοπό.

Τώρα, μπορούν οι καταπιεζόμενες μάζες ν’ αρνηθούν να εργαστούν μια μέρα για τους καταπιεστές τους; Μπορούν να πάρουν την κατοχή της γης και των εργαλείων της εργασίας και να τα χρησιμοποιήσουν προς όφελος όλων όσων εργάζονται; Μπορούν να μην υποταχθούν πια στην κυριαρχία είτε της ωμής βίας, ή του οικονομικού προνόμιου; Μπορούν ν’ αναπτυχθούν ανάμεσα στους ανθρώπους και να δώσουν ένα τέλος στη διαμάχη ανάμεσα στα έθνη, τα πνεύμα της ανθρώπινης συντροφικότητας και το αίσθημα της ανθρώπινης αλληλεγγύης, ενισχυμένα από κοινά συμφέροντα; Τι περιθώρια τότε θα έμεναν για την ύπαρξη μιας κυβέρνησης;

Όταν καταργείται η ατομική ιδιοκτησία, η κυβέρνηση, που αποτελεί τον υπερασπιστή της, πρέπει να εξαφανιστεί. Έτσι κι επιβιώσει, θα έτεινε συνεχώς ν’ ανοικοδομεί, κάτω απ’ τη μια μορφή ή την άλλη, μια προνομιούχα και καταπιεστική τάξη.

Αλλά η κατάργηση της κυβέρνησης δε σημαίνει το τέλος της ανθρώπινης ένωσης. Θα επέφερε το αντίθετο, γιατί η συνεργασία που σήμερα επιβάλεται και κατευθύνεται προς όφελος των λίγων, θα ’ταν ελεύθερη κι εθελοντική, κατευθυνόμενη προς όφελος των πολλών. Επομένως θα γινόταν πιο εντατική κι αποτελεσματική.

Το κοινωνικό ένστικτο και το αίσθημα αλληλεγγύης θ’ αναπτύσσονταν στον ανώτατο βαθμό και κάθε άτομο θα έκανε ό,τι μπορούσε για το καλό των άλλων, τόσο για την ικανοποίηση των δικών του καλά εννοουμένων συμφερόντων, όσο και για την ικανοποίησης των αισθημάτων συμπαθείας του.

Από την ελεύθερη ένωση όλων, θα γεννιόταν μια κοινωνική οργάνωση, διαμέσου της αυθόρμητης ομαδοποίησης των ανθρώπων, σύμφωνα με τις ανάγκες και τις συμπάθειές τους, από το κατώτερο στο ανώτερο, απ’ το απλό στο σύνθετο, ξεκινώντας απ’ το πιο άμεσα για να καταλήξει στα πιο απώτερα και γενικότερα συμφέροντα. Η οργάνωση θα είχε σα σκοπό της το μεγαλύτερο καλό και την πιο πλήρη ελευθερία όλων• θα κάλυπτε όλη την ανθρωπότητα σε μια κοινή αδελφότητα και θα τροποποιούνταν και θα βελτιώνονταν, καθώς θα τροποποιούνταν και θα άλλαζαν οι συνθήκες, σύμφωνα με τα διδάγματα της εμπειρίας.

Αυτή η κοινωνία των ελεύθερων ανθρώπων, αυτή η κοινωνία των φίλων θα ήταν η Αναρχία.

Shortlink: http://wp.me/pyR3u-bdD

Σχολιάστε

Filed under Αναρχισμός, Βιβλία, Ερρίκο Μαλατέστα

Μετά τους μετανάστες, έρχεται η σειρά σας….

 

Οι μεγαλύτερες αλήθειες γράφονται στα ντουβάρια.
Μόνο που τα «ντουβάρια» δε λένε να ξεστραβωθούν.

φωτό και λεζάντα από εδώ

http://vasiliastismonaxias.blogspot.de/2012/08/blog-post_4951.html

 

αναδημοσίευση από

http://eagainst.com/articles/laurie-penny/

 

 

Laurie Penny: Δεν είναι υπερβολή ο παραλληλισμός με το Ναζισμό
01/09/2012 | »

Print Friendly

Αναδημοσιεύω το άρθρο της Laurie Penny (η οποία είναι Βρετανή δημοσιογράφος και ακτιβίστρια με σημαντική παρουσία στο φεμινιστικό κίνημα), όπως το μετέφρασε μέλος της ΣΟ του ιστολογίου Παραλληλόγραφος.

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην Βρετανική εφημερίδα Independent, προκαλώντας ποικίλα σχόλια στο Ελληνικό κοινό, καθώς η αρθρογράφος προσπαθεί ν’ αφουγκραστεί τη σύγχυση που έχει δημιουργηθεί στις σχέσεις Ελλήνων και μεταναστών στην Αθήνα, καθώς και τα βίαια ρατσιστικά ξεσπάσματα μελών του φασιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής εναντίον αλλοδαπών, ομοφυλόφιλων και και πολιτικών τους αντιπάλων.

Αποκορύφωμα υπήρξε η φιλική, προς την Χρυσή Αυγή, στάση της tabloid ιστοσελίδας Πρώτο Θέμα, που δεν δίστασε να χαρακτηρίσει το άρθρο «πρόκληση», δίχως να προβάλλει κανένα αντι-επιχείρημα, αλλά και τα σχόλια πολλών αναγνωστών – οι οποίοι, όντας ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εθνικιστικού όχλου – επιδόθηκαν σε ντελίριο αισχρολογίας και λαϊκισμού, στολίζοντας την δημοσιογράφο με διάφορα κοσμητικά επίθετα, επιβεβαιώνοντας, έτσι, για μια ακόμη φορά τον πολιτικό εκτροχιασμό της Ελληνικής κοινωνίας, η οποία έχει διαβρωθεί σε μεγάλο βαθμό από την κατάφωρη συνωμοσιολογία και την έλλειψη πολιτικού στοχασμού που κυριαρχεί σχεδόν σε κάθε πτυχή της. Είναι αυτή η κοινωνία που, όπως όλα δείχνουν, ούτε θέλει αλλά ούτε ταυτόχρονα μπορεί, να έρθει σ’ επαφή με το δικό της καθρέφτη, κι έχοντας χάσει κάθε επαφή με την εν γένει πραγματικότητα, αναζητά εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν, είτε αυτο-αναγκάζεται να δημιουργήσει αποδιοπομπαίους τράγους (μερικοί απ’ αυτούς είναι οι μετανάστες, την τύχη των οποίων θα πρέπει ν’ ακολουθήσουν οι ομοφυλόφιλοι και οι αναρχικοί, με βάση την Χρυσή Αυγή). Σίγουρα, το μεταναστευτικό είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα (βλ επίσης άρθρο που είχα δημοσιεύσει μόλις μερικές μέρες πριν: Λίγα λόγια ακόμα για το μεταναστευτικό), ένα πρόβλημα που γιγαντώθηκε εν δυνάμει των μεγαλοφυών πολιτικών μας, οι οποίοι όντας ανίκανοι να συγκρουστούν με τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επέτρεψαν να μετατραπεί ολόκληρη η χώρα σε αποθήκη δυστυχισμένων ανθρώπων.

Και για να γίνω, τέλος, ακόμα πιο απεχθής σε αυτούς που με διαβάζουν, λέω πως δεν είναι μόνο το τερατούργημα της ΕΕ και οι άχρηστοι πολιτικοί που εμείς οι ίδιοι εκλέξαμε ο μόνος υπεύθυνος για την κατάντια αυτήν. Είναι και το αναμφισβήτητο γεγονός ότι η Ελλάδα αποτελεί μια χώρα που χορηγεί άσυλο με το σταγονόμετρο, όπου η εκκλησία, οι παπάδες και το κάθε λογής διεφθαρμένο ιερατείο μπορεί με φοροαπαλλαγές να ζει εις βάρος των άλλων πολιτών, ασκώντας, ταυτόχρονα, μεγάλη εξουσία στην πολιτική σκηνή του τόπου, και οδηγώντας την στον γκρεμό μια ώρα αρχύτερα. Είναι, φυσικά, και όλος αυτός ο Χριστιανικός συρφετός που ζει και τρέφεται με τον φόβο των Εβραίων και κάποιας «Νέας Τάξης», που έχει μετατρέψει το διαδίκτυο σε γήπεδο, ανοίγοντας συνεχώς ιστοσελίδες «πατριωτικού χαρακτήρα», αυτό το μεταμοντέρνο κιτς, που θα οδηγούσε τον Andy Warhol στα αντικαταθλιπτικά! Τα έχουμε πει, άλλωστε, αυτά ούκ ολίγες φορές! (Σύνδεσμοι: [1] [2] [3] [4] [5])

Τέλος σχολιασμού και αρχή άρθρου.

In case you didn’t see, here’s my article on the rise of fascism in – and Europe’s chilling complacency: independent.co.uk/opinion/commen…

Πραγματικοί φασίστες με μαύρες μπλούζες φέρουν σβάστιγκες και δολοφονούν εθνικές μειονότητες στην Αθήνα

«Μετά τους μετανάστες, έρχεται η σειρά σας». Αυτό έγραφαν φυλλάδια που βρέθηκαν αυτή τη βδομάδα στην περιοχή των γκέι κλαμπς στην Αθήνα. Καθώς η βία ενάντια σε μετανάστες και εθνικές μειονότητες κλιμακώνεται σ’όλη την Ελλάδα, οι υποστηρικτές του υπερ-δεξιού κόμματος της Χρυσής Αυγής έχουν επίσης αρχίσει να προωθούν επιθέσεις μίσους ενάντια σε ομοφυλόφιλους και ανθρώπους με αναπηρίες. Αυτοί οι φασίστες παρελαύνουν με μαύρες μπλούζες και πυρσούς στην Αθήνα, τρομοκρατώντας εθνικές και σεξουαλικές μειονότητες, επιδεικνύοντας σύμβολα που δε θυμίζουν παρά μια ξέμπλεκη σβάστιγκα και δηλώνοντας την περιφρόνησή τους για τους πολιτικούς θεσμούς. Και παρόλ’αυτά, σε ολόκληρη την Ευρώπη, συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται σαν ένα απλό σύμπτωμα της Ελληνικής οικονομικής κρίσης.

Κάποτε, οι δεξιοί τραμπούκοι έκαναν επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες μόνο τη νύχτα. Τώρα τις κάνουν και τη μέρα, χωρίς να φοβούνται τις συνέπειες, μια και σπάνια υπάρχουν τέτοιες. Τις τελευταίες βδομάδες, ο αριθμός και η σοβαρότητα των επιθέσεων αυξήθηκαν – στις 12 Αυγούστου, ένας 19χρονος αιτούμενος άσυλο από το Ιράκ μαχαιρώθηκε θανάσιμα από μία συμμορία μοτοσυκλετιστών, μόλις λίγους δρόμους δίπλα από το κτήριο της βουλής – και σε περίπτωση που οι μετανάστες καταγγείλουν επιθέσεις στην αστυνομία, κινδυνεύουν να συλληφθούν.

Δεν είναι μόνο ότι τα εγκλήματα ενάντια σε μετανάστες στην Ελλάδα θεωρούνται χαμηλής σημασίας, αλλά και ότι μεγάλο μέρος των υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής προέρχεται από τους κόλπους της αστυνομίας. Τα exit polls των εκλογών του Μαΐου του 2012 υπέδειξαν ότι σε κάποια αστικά κέντρα, μέχρι και 50% των Ελλήνων αστυνομικών ψήφισαν τη ρατσιστική οργάνωση, που τώρα κατέχει το 7% των εδρών στο κοινοβούλιο.

Τα μαχαιρώματα, οι ξυλοδαρμοί και οι επιθέσεις από μοτοσυκλέτες έχουν γίνει τόσο κοινά που σε πολλές περιοχές της πρωτεύουσας οι μετανάστες φοβούνται να βγουν έξω μόνοι. Παρόλο που η Ελλάδα είχε για καιρό αρκετό αλλοδαπό πληθυσμό – το 80% των προσφύγων που καταλήγουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση φτάνει από ελληνικά λιμάνια – οικογένειες που ήρθαν στη χώρα αναζητώντας ασφάλεια, τώρα φοβούνται για τα παιδιά τους. Σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση της οργάνωσης Human Rights Watch με τίτλο «Hate on the Streets» (Μίσος στους Δρόμους), οι αρχές – καθώς και η Ε.Ε. και το μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κοινότητας – εθελοτυφλούν απέναντι στη ρατσιστική βία στην Ελλάδα.

Σα να μην έφτανε η εθελοτυφλία, τώρα ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας, δεσμεύτηκε να πατάξει τη μετανάστευση, την οποία περιέγραψε σαν «εισβολή» και «βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας». Όχι τυχαία, ο Δένδιας περιέγραψε επίσης την παρουσία αλλοδαπών στην Ελλάδα σαν πολύ σημαντικότερη απειλή από αυτή της οικονομικής κρίσης – ένα μήνυμα που σίγουρα θα αφισοκολλούσε σ’όλους τους τοίχους της Αθήνας αν μπορούσε.

Η υποκίνηση του ρατσισμού έχει μετατραπεί σε στρατηγική για την εκτροπή της προσοχής ενός απογοητευμένου έθνους μακριά από την κυβέρνηση και τη δημοσιονομική κρίση. Όπως πολλές κεντροδεξιές κυβερνήσεις που αντιμετωπίζουν φθορά, ο κυβερνητικός συνασπισμός της Νέας Δημοκρατίας μιμείται τη γλώσσα των ακροδεξιών εξτρεμιστών, εκμεταλλευόμενη περισσότερο παρά κατευνάζοντας την ξενοφοβία των πολιτών. Με την υποστήριξη του Δένδια, η αστυνομία μαζεύει μετανάστες, συλλαμβάνει και απελαύνει χιλιάδες σε επιχειρήσεις σ’όλη την Αθήνα και σε κοντινές πόλεις, ένα πρόγραμμα που ονομάστηκε -χωρίς ειρωνική διάθεση, απ’ό,τι φαίνεται- «Ξένιος Δίας», από τον ελληνικό θεό της φιλοξενίας.

H άνοδος της δημοτικότητας και της αυτοπεποίθησης της Χρυσής Αυγής δεν ήρθε από το πουθενά. Το κόμμα είναι ενεργό εδώ και δεκαετίες, αλλά τέσσερα χρόνια πριν, πριν από το πρώτο κύμα περικοπών στην Ελλάδα, θεωρούνταν κάτι σαν ανέκδοτο. Αυτό το καλοκαίρι, με το κόμμα να έχει κάτσει στα έδρανα της βουλής, μέλη της Χρυσής Αυγής ιδρύουν παντοπωλεία μόνο για Έλληνες και διανέμουν τρόφιμα σε άνεργους στην Πλατεία Συντάγματος – αλλά μόνο για «αληθινούς Έλληνες».

Δε χρειάζεται να υποδείξει η αριστερά την ιστορική σχέση ανάμεσα στην επιβολή οικονομικής λιτότητας και την άνοδο του φασισμού. Η Χρυσή Αυγή φανερώνει αυτή τη σύνδεση και την καθιστά κατηγορηματική. Αλλά η προθυμία τους να εκμεταλλευτούν τη λαϊκή δυσφορία δε θα καταφέρει ποτέ, σε κανένα έθνος, να κάνει τους ρατσιστές τραμπούκους «φωνή του λαού».

Όπως και άλλες ρατσιστικές ομάδες, η Χρυσή Αυγή ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί την περιθωριοποιημένη εργατική τάξη. Όπως και άλλες ακροδεξιές ομάδες στην Ευρώπη – συμπεριλαμβανόμενης της English Defence League και του νέου British Freedom Party – η Χρυσή Αυγή αυτοαποκαλείται εχθρός ενός χρεοκοπημένου δημοκρατικού συστήματος, που εκμεταλλεύεται για τους δικόυς της σκοπούς το θυμό ενάντια στη νεοφιλελεύθερη κακοδιαχείρηση της οικονομίας. Όμως, παρόλο που ισχυρίζεται ότι τάσσεται ενάντια στη λιτότητα, δεν έχει οικονομικό σχέδιο: οι τακτικές της είναι απλά βίαιες, διχαστικές και αρρωστημένα φασιστικές. Και οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Ευρώπης δείχνουν πρόθυμες να τις ανεχτούν σαν το κοινωνικό κόστος της συναίνεσης για συνέχιση της λιτότητας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο για να διασφαλιστεί η κοινωνικο-οικονομική ενότητα μιας ηπείρου ρημαγμένης από το φασισμό. Στην Ελλάδα του σήμερα, η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίζεται σα σοβαρό πολιτικό κόμμα, παρόλο που τα μέλη της απέχουν από τις δημοκρατικές διεργασίες και έχουν την τάση να επιτίθενται σε πολιτικούς αντιπάλους τους στην τηλεόραση. Αρκετό καιρό αφού το Ναζιστικό κόμμα πήρε την εξουσία στη Γερμανία το 1933, αφού το Ράιχσταχ είχε καεί και η αντισημιτική βία έγινε επίσημη κυβερνητική πολιτική, οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνέχισαν να ανησυχούν περισσότερο για το ενδεχόμενο μιας σοσιαλιστικής Γερμανίας παρά γι’αυτό μιας φασιστικής. Σχεδόν μέχρι την ώρα που ξεκίνησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, για πολλούς ηγέτες του κόσμου παρέμενε σημαντικότερο να πληρώσει η Γερμανία τα χρέη της. Οι ιστορικοί παραλληλισμοί με το Ναζισμό είναι μια κουρασμένη ρητορική που έχει γίνει φτηνή εξαιτίας σχολιαστών της δεξιάς και της αριστεράς που εκτοξεύουν τέτοιες μεταφορές κατά τη διάρκεια συζητήσεων για την αναγραφή συστατικών σε τρόφιμα και για υπερβολές κατά τον έλεγχο της κυκλοφορίας. Σ’αυτή την περίπτωση όμως, δεν είναι υπερβολή.

Πραγματικοί φασίστες με μαύρες μπλούζες παρελαύνουν στους δρόμους της Αθήνας φέροντας σβάστικες και πυρσούς, σακατεύοντας και σκοτώνοντας εθνικές μειονότητες, ενώ οι κυβερνήσεις του κόσμου παραμένουν τρομακτικά άνετες με αυτό, εφόσον οι Έλληνες πολίτες συνεχίζουν να πληρώνουν τα χρέη της ευρωπαϊκής ελίτ. Όταν τα διδάγματα της ιστορίας μαθαίνονται παπαγαλία, μπορεί να ξεχαστούν εύκολα τη στιγμή που θα τα χρειαστεί κανείς περισσότερο. Αυτή τη φορά, η Ευρώπη πρέπει να θυμηθεί ότι το τίμημα της εκκόλαψης του φασισμού είναι πολύ πιο βίαιο και κοστίζει πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε εθνικό χρέος.


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-bc1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Filed under Ανθρώπινα Δικαιώματα, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση