Daily Archives: Απρίλιος 10, 2012

Πολύ σημαντική απόφαση του Ευρ.Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων… η αδικαιολόγητη χρήση δακρυγόνου σε διαδηλωτή που είχε ήδη συλληφθεί και η μη διερεύνηση των καταγγελιών του για κακοποίηση από την αστυνομία οδήγησαν σε καταδίκη του τουρκικού κράτους για παραβίαση του άρθρου 3 περί απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης

Στην υπόθεση Ali Gunes v. Turkey αρ. υπόθεσης 9829/07 το ΕΔΑΔ καταδίκασε την Τουρκία

http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=905761&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649
το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε, ομόφωνα, ότι υπάρχει παραβίαση του άρθρου 3 (απαγόρευση απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης) της
Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Η υπόθεση αφορούσε καταγγελία από καθηγητή γυμνασίου που πήρε μέρος σε διαδήλωση ενάντια στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ 2004 στην Κωνσταντινούπολη ότι η αστυνομία είχε προβεί σε κακομεταχείριση
αυτού, μεταξύ άλλων με ψεκασμό δακρυγόνου.

Το Δικαστήριο έκρινε ειδικότερα ότι: 1) οι αρχές δεν ήταν σε θέση να δικαιολογήσουν τη χρήση
δακρυγόνων εναντίον του κ. Gunes, αφού είχε ήδη συλληφθεί από την αστυνομία και,
2) καμία αποτελεσματική έρευνα είχε πραγματοποιηθεί σε σχετικές καταγγελίες του.

Κύρια γεγονότα

Ο προσφεύγων, Αλί Gunes, είναι Τούρκος υπήκοος, ο οποίος γεννήθηκε το 1968 και ζει στην Κωνσταντινούπολη
(Τουρκία).

Είναι καθηγητής γυμνασίου και μέλος της Ένωσης των Εργαζομένων Παιδείας και Επιστημών »
και της Συνομοσπονδίας Συνδικάτων Δημοσίων Εργαζομένων.

Τον Ιούνιο του 2004 συμμετείχε σε
διαδήλωση κατά της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Κωνσταντινούπολη.

Σύμφωνα με τον κ. Gunes, στις 28 Ιουνίου 2004 πήγε σε ένα από τα 13 σημεία όπου οι αρχές της
Κωνσταντινούπολης  είχαν επιτρέψει διαδηλώσεις σε σχέση με τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ.

Αυτός ήταν άοπλος και, μαζί με όλους τους συναδέλφους του, συμπεριφέρθηκε ειρηνικά. Ωστόσο, η
αστυνομία τον άρπαξε από τα χέρια, τον ψέκασε με δακρυγόνα  τον χτύπησαν και τον μετέφεραν  στο αστυνομικό τμήμα τον οποίο κράτησαν για 11 ώρες. Ο εισαγγελέας διέταξε την απελευθέρωσή του.

Σύμφωνα με την κυβέρνηση, ο κ. Gunes και οι συνάδελφοί του αρνήθηκαν να διαλυθούν μετά την ανάγνωση του δελτίου Τύπου τους, και – παρά τις προσπάθειες της αστυνομίας να τους πείσει να εγκαταλείψουν –
ισχυρίστηκε ότι  επιτέθηκαν στην αστυνομία με πέτρες και ξύλα και ότι προκάλεσαν ζημιές σε αυτοκίνητα και τραυμάτισαν αστυνομικούς.

Ως αποτέλεσμα, η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα για να τους διαλύσει. Πήραν, επίσης, τνο κ. Gunes σε ένα αστυνομικό τμήμα, όπου τον κράτησαν για 11
ώρες πριν ο εισαγγελέας διέταξε την απελευθέρωσή του. Δύο γιατροί εξέτασαν τον κ. Gunes  την
ίδια ημέρα και τις εκθέσεις τους σημειωθεί ότι είχε κόκκινα μάτια και κανένα σημάδι κακής μεταχείρισης το σώμα του.

Το περιστατικό  αναφέρθηκε ευρέως στον εθνικό Τύπο. Μια φωτογραφία, που δημοσιεύεται στην ημερήσια εφημερίδα «Sabah», έδειξε τον κ. Gunes να κρατείται  από δύο αστυνομικούς, ένας από
τους οποίους  ψέκασε το πρόσωπο του από πολύ κοντινή απόσταση.

Τόσο ο κ. Gunes και η τουρκική κυβέρνηση υπέβαλε στο Δικαστήριο μια σειρά έγγραφα ως αποδεικτικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομικής και των ιατρικών εκθέσεων. Σε δύο ιατρικές εκθέσεις
καταγράφονται κοκκινισμένα μάτια, και ένα, μώλωπες κάτω από τους ώμους του.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2004, ο κ. Gunes άσκησε προσφυγή κατά της αστυνομίας διαμαρτυρόμενος  ότι είχε κακοποιηθεί κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης. Σύμφωνα με τον ίδιο πριν ακόμα κάνει την καταγγελία του, ο εισαγγελέας είχε ήδη αποφασίσει, στις 30 Ιουνίου 2004,
να μην ασκήσει δίωξη κατά των αστυνομικών, όπως ο ίδιος έκρινε ότι δεν είχαν διαπράξει κανένα
αδικημάτων.

Τον Φεβρουάριο του 2008, το δικαστήριο έκρινε ότι η απόφαση του εισαγγελέα είχε συμμορφωθεί με τους ισχύοντες νόμους και απέρριψε την ένσταση του κ. Gunes για αυτό.
Παράπονα, διαδικασία και τη σύνθεση του Δικαστηρίου

Στηριζόμενη, ειδικότερα, το άρθρο 3, ο κ. Gunes κατήγγειλε ότι η αστυνομία τον είχε κτυπήσει
και τον είχε ψεκάσει με επιβλαβή αέρια, μετά τη σύλληψη του κατά τη διάρκεια του Ιουνίου του 2004
διαδήλωση ενάντια στην σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος και όλοι οι άνθρωποι που
είχε συνοδεύσει τον ήταν άοπλοι και συμπεριφερόταν ειρηνικά.Επίσης, κατήγγειλε ότι
οι τουρκικές αρχές παρέλειψαν να εξετάσουν επαρκώς τους ισχυρισμούς τους κατά της αστυνομίας. Τέλος, στηριζόμενη στο άρθρο 5 (δικαίωμα στην ελευθερία και ασφάλεια), κατήγγειλε ότι η
αστυνομία τον είχε συλλάβει παράνομα.

Η αίτηση υποβλήθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στις 13 Ιανουαρίου
2007.

Η απόφαση εκδόθηκε από τμήμα των επτά, που αποτελείται ως εξής:

Françoise TULKENS (Βέλγιο), Πρόεδρος,
Danutė Jociene (Λιθουανία),
Isabelle Berro-Λεφέβρ (Μονακό),
Andras Sajo (Ουγγαρία),
Is.l Καρακάς (Τουρκία),
Paulo Pinto de Albuquerque (Πορτογαλία),
Η Helen Keller (Ελβετία), δικαστές,

και επίσης Stanley Naismith, Γραμματέας του Τμήματος.

Απόφαση του Δικαστηρίου

Άρθρο 3

Πρώτον, το Δικαστήριο επισήμανε ότι «δακρυγόνα» ή «σπρέι πιπεριού» θα μπορούσε να αναγκάσει στους ανθρώπους αναπνευστικά  προβλήματα, ναυτία, έμετο, ερεθισμό, σπασμούς, πόνους στο στήθος, για να αναφέρουμε μόνο μερικά.

Σε ισχυρές δόσεις, θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει βλάβη στους πνεύμονες νέκρωση της αναπνοής ή του πεπτικού συστήματος, και εσωτερική αιμορραγία.

Το Δικαστήριο επισήμανε στη συνέχεια ότι, αν και τα δακρυγόνα δεν θεωρήθηκαν ως χημικό όπλο
από την Σύμβαση του 1993 για την απαγόρευση της ανάπτυξης, παραγωγής, αποθήκευσης και
Χρήση χημικών όπλων και για την καταστροφή τους, η Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης
για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (CPT) είχε εκφράσει ανησυχίες σχετικά με τη χρήση των εν λόγω αερίων
στην επιβολή του νόμου. Ειδικότερα, η CPT είχε προτείνει την κατάρτιση σαφών και ειδικών κανόνωνγια τη χρήση τους, αφού προειδοποίησε ότι η χρήση του σε κλειστούς χώρους θα μπορούσε να είναι
δυνητικά επικίνδυνη.

Το Δικαστήριο συμφώνησε με την CPT, τονίζοντας ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει καμία δικαιολογία για την
χρήση των αερίων αυτών κατά των ατόμων που έχουν ήδη ληφθεί υπόψη η επιμέλεια. Στη συνέχεια σημείωσε ότι η
Κυβέρνηση δεν έδωσε καμία εξήγηση σχετικά με το γιατί το αέριο  χρησιμοποιήθηκε μετά που η αστυνομία τον είχε συλλάβει.

Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο αδικαιολόγητος ψεκασμός του φυσικού αερίου στο πρόσωπο του κ. Gunes είχε ως αποτέλεσμα
να του προκαλέσει τον έντονο σωματικό και ψυχικό πόνο. Υπό το πρίσμα αυτού του συμπεράσματος, δεν ήταν
απαραίτητο να εξεταστεί χωριστά η καταγγελία του για ξυλοδαρμό του από τους αστυνομικούς.

Επιπλέον, ο εισαγγελέας είχε κλείσει την έρευνα εντός 48 ωρών από το άνοιγμα αυτό.
Εκτός από την απόφαση του εισαγγελέα να κλείσει την έρευνα, η κυβέρνηση δεν είχε υποβάλει στο Δικαστήριο όλα τα έγγραφα για να δείξει ποια μέτρα είχαν ληφθεί κατά τη διάρκειά της.

Ενόψει των ανωτέρω, το Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 3 σχετικά με τον  ψεκασμότου κ. Gunes με δακρυγόνα, και ως αποτέλεσμα των τουρκικών όσον αφορά την
παράλειψη διεξαγωγής αποτελεσματικής έρευνας σε σχέση με τις καταγγελίες του.

Το άρθρο 5 § 1

Το Δικαστήριο απέρριψε την καταγγελία του κ. Gunes ότι είχε συλληφθεί παράνομα, όπως
διαπίστωσε ότι οι τουρκικές αρχές είχαν συμμορφωθεί με τις ισχύουσες διαδικασίες.

Δίκαιη ικανοποίηση (άρθρο 41)

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η Τουρκία πρέπει να πληρώσει στον κ. Gunes € 10.000 (ευρώ) σε σχέση με μη-
ηθική βλάβη και 1.500 ευρώ για έξοδα και δαπάνες.

ECHR 149 (2012)
10.04.2012

Police should not have used tear gas against a peaceful
demonstrator

In today’s Chamber judgment in the case Ali Gunes v. Turkey (application no. 9829/07),
which is not final1, the European Court of Human Rights held, unanimously, that there
had been:

A violation of Article 3 (prohibition of inhuman or degrading treatment) of the
European Convention on Human Rights.

The case concerned a complaint by a high-school teacher who took part in a
demonstration against the 2004 NATO summit in Istanbul that the police had ill-treated
him, including by spraying tear gas on him.

The Court found in particular that: 1) the authorities had been unable to justify the use
of tear gas against Mr Gunes after he had already been apprehended by the police; and,
2) no effective investigation had been carried out into his related complaints.

Principal facts

The applicant, Ali Gunes, is a Turkish national who was born in 1968 and lives in Istanbul
(Turkey).

He is a high-school teacher and a member of the Education and Science Workers’ Union
and of the Confederation of Public Workers’ Unions. In June 2004 he participated in a
demonstration against the NATO summit in Istanbul.

According to Mr Gunes, on 28 June 2004 he went to one of the 13 locations where the
Istanbul authorities had authorised demonstrations in relation to the NATO summit. He
was unarmed and, together with all his colleagues, behaved peacefully. However, the
police grabbed him by the arms, sprayed him with tear gas and beat him up, following
which they took him to a police station in which they kept him for 11 hours. A prosecutor
saw him after that and ordered his release.

According to the Government, Mr Gunes and his colleagues had refused to disperse after
reading their press release, and – despite police attempts to persuade them to leave –
they had attacked the police with stones and sticks. They also damaged near-by cars
and injured a number of police officers. As a result, the police used tear gas in order to
disperse them. They also took Mr Gunes to a police station where they kept him for 11
hours before a prosecutor ordered his release. Two doctors examined Mr Gunes on the
same day and their reports noted that he had red eyes and no signs of ill-treatment on
his body.

1 Under Articles 43 and 44 of the Convention, this Chamber judgment is not final. During the three-month
period following its delivery, any party may request that the case be referred to the Grand Chamber of the
Court. If such a request is made, a panel of five judges considers whether the case deserves further
examination. In that event, the Grand Chamber will hear the case and deliver a final judgment. If the referral
request is refused, the Chamber judgment will become final on that day.
Once a judgment becomes final, it is transmitted to the Committee of Ministers of the Council of Europe for
supervision of its execution. Further information about the execution process can be found here:

http://www.coe.int/t/dghl/monitoring/execution

The incident was widely reported in the national press. A photograph, published in the
daily newspaper “Sabah”, showed Mr Gunes being held by two police officers, one of
whom was spraying his face with gas at a very close range.

Both Mr Gunes and the Turkish Government submitted to the Court a number of
documents as evidence, including police and medical reports. Two medical reports had
recorded reddened eyes, and one, bruises under his shoulders.

On 7 September 2004, Mr Gunes brought proceedings against the police complaining
that they had ill-treated him during the demonstration. According to him, before he had
even brought his official complaint, a prosecutor had already decided, on 30 June 2004,
not to prosecute the police officers as he considered that they had not committed any
offences. Mr Gunes was not informed of that decision which the prosecutor only sent to
him in November 2007. In February 2008, a court found that the prosecutor’s decision
had complied with the applicable laws and rejected Mr Gunes’s objection to it.

Complaints, procedure and composition of the Court

Relying in particular on Article 3, Mr Gunes complained that the police had beaten him
up and had spayed him with harmful gases after arresting him during the June 2004
demonstration against a NATO summit, despite the fact that he and all the people who
had accompanied him were unarmed and behaved peacefully. He also complained that
the Turkish authorities had failed to adequately examine his allegations against the
police. Finally, relying on Article 5 (right to liberty and security), he complained that the
police had arrested him unlawfully.

The application was lodged with the European Court of Human Rights on 13 January
2007.

Judgment was given by a Chamber of seven, composed as follows:

Francoise Tulkens (Belgium), President,
Danute Jociene (Lithuania),
Isabelle Berro-Lefevre (Monaco),
Andras Sajo (Hungary),
Is.l Karakas (Turkey),
Paulo Pinto de Albuquerque (Portugal),
Helen Keller (Switzerland), Judges,
and also Stanley Naismith, Section Registrar.

Decision of the Court

Article 3

Firstly, the Court noted that “tear gas” or “pepper spray” could cause people breathing
problems, nausea, vomiting, irritation, spasms, chest pain, to mention only a few
conditions. In strong doses, it could also be damaging to people’s lungs or cause
necrosis of their breathing or digestive tract, and internal haemorrhaging.

The Court then noted that, although tear gas was not considered a chemical weapon by
the 1993 Convention on the Prohibition of the Development, Production, Stockpiling and
Use of Chemical Weapons and on their Destruction, the Council of Europe’s Committee
for the Prevention of Torture (CPT) had expressed concerns about the use of such gases
in law enforcement. In particular, the CPT had recommended the drawing up of clear and

2

specific rules about its usage, having warned that its use in confined spaces could be
potentially dangerous.

The Court agreed with the CPT, emphasising that there could be no justification for the
use of such gases against individuals already taken into custody. It then noted that the
Government had not provided any explanation about why such gas was used on
Mr Gunes after the police had apprehended him.

The Court concluded that the unwarranted spraying of the gas into Mr Gunes’s face had
to have caused him intense physical and mental suffering. Consequently, he had been
subjected to inhuman and degrading treatment. In the light of that conclusion, it was not
necessary to examine separately his complaint about his beating by the police officers.

In addition, the prosecutor had closed the investigation within 48 hours of opening it.
Apart from the prosecutor’s decision to close the investigation, the Government had not
presented to the Court any documents to show what steps had been taken during it.

In view of the above, the Court held that there had been a violation of Article 3 on
account of the spraying of Mr Gunes with tear gas, and as a result of the authorities’
failure to carry out an effective investigation into his related complaints.

Article 5 § 1

The Court rejected Mr Gunes’s complaint that he had been unlawfully arrested, as it
found that the Turkish authorities had complied with the applicable procedures.
Furthermore, Mr Gunes had not specified what exactly in his view had gone wrong
during his arrest and detention.

Just satisfaction (Article 41)

The Court held that Turkey was to pay Mr Gunes 10,000 euros (EUR) in respect of non-
pecuniary damage and EUR 1,500 for costs and expenses.

The judgment is available only in English.

This press release is a document produced by the Registry. It does not bind the Court.
Decisions, judgments and further information about the Court can be found on
http://www.echr.coe.int. To receive the Court’s press releases, please subscribe to the Court’s
RSS feeds.

Press contacts

echrpress@echr.coe.int | tel: +33 3 90 21 42 08

Kristina Pencheva-Malinowski (tel: + 33 3 88 41 35 70)

Tracey Turner-Tretz (tel: + 33 3 88 41 35 30)
Celine Menu-Lange (tel: + 33 3 90 21 58 77)
Nina Salomon (tel: + 33 3 90 21 49 79)
Denis Lambert (tel: + 33 3 90 21 41 09)
The European Court of Human Rights was set up in Strasbourg by the Council of
Europe Member States in 1959 to deal with alleged violations of the 1950 European
Convention on Human Rights.

http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=905761&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649

SECOND SECTION

CASE OF ALİ GÜNEŞ v. TURKEY

(Application no. 9829/07)

JUDGMENT

STRASBOURG

10 April 2012

This judgment will become final in the circumstances set out in Article 44 § 2 of the Convention. It may be subject to editorial revision.

In the case of Ali Güneş v. Turkey,

The European Court of Human Rights (Second Section), sitting as a Chamber composed of:

Françoise Tulkens, President,
Danutė Jočienė,
Isabelle Berro-Lefèvre,
András Sajó,
Işıl Karakaş,
Paulo Pinto de Albuquerque,
Helen Keller, judges,
and Stanley Naismith, Section Registrar,

Having deliberated in private on 20 March 2012,

Delivers the following judgment, which was adopted on that date:

PROCEDURE

1.  The case originated in an application (no. 9829/07) against the Republic of Turkey lodged with the Court under Article 34 of the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms (“the Convention”) by a Turkish national, Mr Ali Güneş (“the applicant”), on 13 January 2007.

2.  The applicant was represented by Mr Kamil Tekin Sürek, a lawyer practising in Istanbul. The Turkish Government (“the Government”) were represented by their Agent.

3.  The applicant alleged, in particular, that he had been subjected to ill-treatment in breach of Article 3 of the Convention.

4.  On 8 July 2010 the President of the Second Section decided to give notice of the application to the Government. It was also decided to rule on the admissibility and merits of the application at the same time (Article 29 § 1).

THE FACTS

THE CIRCUMSTANCES OF THE CASE

A.  Introduction

5.  The applicant was born in 1968 and lives in Istanbul. He is a high school teacher, an executive member of the Education and Science Workers’ Union and a member of the Confederation of Public Workers’ Unions.

6.  The 2004 NATO summit took place in Istanbul from 28 to 29 June. The Governor of Istanbul designated thirteen locations in Istanbul where people would be allowed to hold demonstrations.

7.  As the remaining facts of the case are in dispute between the parties, they will be set out separately. The facts as presented by the applicant are set out in Section B below (paragraphs 8-10) and the Government’s submissions concerning the facts are summarised in Section C below (paragraphs 11-13). The documentary evidence and further factual elements submitted by the applicant and the Government is summarised in Section D (paragraphs 14-27).

B.  The applicant’s submissions on the facts

8.  On 28 June 2004 the applicant and a number of other teachers arrived at the square outside the Mecidiyeköy Underground Station in Istanbul, which is one of the thirteen locations referred to above, to issue a press release.

9.  The applicant and all his colleagues were unarmed and behaved in a peaceful manner. Nevertheless, police officers who had been circling the crowds grabbed the applicant and his friends by the arms, sprayed them with tear gas and beat them up.

10.  The police officers then took the applicant to a police station, where he was kept for a period of eleven hours. He was subsequently brought before a prosecutor, who ordered his release.

C.  The Government’s submissions on the facts

11.  After the applicant and other demonstrating teachers finished reading their press release, police officers asked them to disperse. When the demonstrators refused to do so, the police officers warned them that they would be taken into custody. The group continued to refuse to disperse and, instead, went on to stage a sit-in protest. They told the police officers that they would continue with their protest until their friends, who had been arrested elsewhere, had been released.

12.  When the police continued to try to persuade them, the demonstrators attacked the police with stones and sticks. They also damaged cars in the vicinity and injured a number of police officers. As a result, the police officers used tear gas in order to disperse them. The applicant was taken to the police station, where he was kept for a period of eleven hours before his release was ordered by a prosecutor.

13.  On the same day the applicant was examined by two doctors. The first examination was carried out at 11.30 a.m. at the Haseki State Hospital. The doctor noted that the applicant’s eyes were red, and considered it necessary for the applicant to be examined by a specialist doctor. The specialist doctor who examined the applicant at Sağmalcılar Hospital at 6.45 p.m. on the same day noted that there was no sign on the applicant’s body that he had been subjected to ill-treatment.

D.  Documentary evidence and further factual elements submitted by the parties

14.  According to a report prepared on 28 June 2004 by nine of the police officers who had taken part in the incident, the spokesperson for the demonstrators in Mecidiyeköy told the police officers that a number of fellow union members had been arrested at another location in Istanbul earlier in the day. The spokesperson added that the demonstrators in Mecidiyeköy would not be dispersing unless and until their friends had been released, and would instead march to Taksim Square. When the police informed the spokesperson that this would not be allowed and warned the demonstrators to disperse, the demonstrators attacked the police officers with the sticks from their banners, and proceeded to stage a sit-in protest. The Rapid Response Force (Çevik Kuvvet) then dispersed the demonstrators and arrested eleven persons, including the applicant, who refused to disperse.

15.  The incident was widely reported in the national press. In a photograph published in the daily newspaper Sabah the applicant is pictured between two police officers who are holding him by the arms, and one of whom is spraying the applicant’s nose and mouth with gas at very close range.

16.  At 11.30 a.m. on the same day the applicant was examined by a doctor at Haseki Hospital, who noted redness in both eyes and referred him to a specialist doctor. The ophthalmologist who examined the applicant later that day at the same hospital observed hyperaemia in both eyes, and recorded his findings in a report.

17.  At 6.45 p.m. on the same day the applicant was apparently examined by another doctor. However, no entries were made by that doctor in the sections of the report reserved for detailing the incident, the applicant’s allegations and the doctor’s findings. These parts of the report were simply crossed out by the doctor. Thus, the report only mentions the name of the applicant, his date of birth, the time of the medical examination and the name of the police officer who accompanied him.

18.  It appears that the applicant was examined by yet another doctor on the same day. The doctor noted in his report (report no. 3015) that there were ecchymosed areas measuring 8 centimetres and 5 x 8 centimetres below the applicant’s shoulders. The doctor also noted that the applicant’s eyes were reddened.

19.  According to medical reports submitted by the Government, the ten demonstrators who had been arrested together with the applicant (see paragraph 14 above) also had various injuries on their bodies.

20.  The applicant and the other demonstrators were brought before the prosecutor and questioned. In his statement the applicant maintained that he had not committed any offences but had simply exercised his democratic rights. He also informed the prosecutor that the police had used pepper spray against him. According to the statement, a lawyer was present during the applicant’s questioning.

21.  On 7 September 2004 the applicant lodged an official complaint with the Şişli prosecutor against the police officers. He argued that when he and his colleagues had been preparing for their press release at 10.00 a.m. on the day of the incident, a number of police officers had attacked them with their truncheons and sprayed them with tear gas. He complained that he had been beaten up with truncheons and punched and kicked by the police officers even after he had been arrested. He pointed out that the police officers responsible could be identified from the photographs published in the newspapers. The applicant argued that the police officers’ actions had been in violation of both the domestic legislation and his rights under the Convention, including his rights to liberty and security, freedom of expression and protection from ill-treatment.

22.  The applicant subsequently found out in 2007 that before he had even lodged his official complaint on 7 September 2004 a prosecutor had already decided on 30 June 2004 not to prosecute the police officers. In the prosecutor’s decision sixteen persons, including the applicant, were referred to as “the complainants”. The sixteen persons also included the ten demonstrators arrested together with the applicant (see paragraph 14 above). The nine police officers (see paragraph 14 above) were named as the defendants. The offence in question was given as “ill-treatment”.

23.  The prosecutor stated in his decision that the police officers had allowed the demonstrators to read out their press release but that when the demonstrators had wanted to march to Taksim square, they had had to disperse them. In the opinion of the prosecutor the officers had been carrying out their duties under the Act on the Powers and Duties of the Police, and had not committed any offences. Despite the fact that it was expressly stated in the decision that it was to be communicated to the complainants, and that the complainants could lodge objections against it, the prosecutor’s decision was not communicated to the applicant.

24.  On 4 July 2007 the applicant wrote to the Şişli prosecutor and asked for information about the investigation.

25.  In his reply of 21 November 2007 the Şişli prosecutor forwarded to the applicant’s legal representative a copy of the decision adopted by his office on 30 June 2004.

26.  On 4 December 2007 the applicant lodged an objection against the decision and drew attention to the prosecutor’s failure to have regard to the medical reports described above (see paragraphs 16 and 18 above) and the photographs of him in the press.

27.  On 8 February 2008 the Beyoğlu Assize Court rejected the objection, stating that the prosecutor’s decision of 30 June 2004 had been in compliance with the applicable legislation and procedure.

THE LAW

I.  ALLEGED VIOLATION OF ARTICLES 3 AND 13 OF THE CONVENTION

28.  The applicant complained under Article 3 of the Convention that, even after he had been arrested by the police, he had been beaten up and sprayed with harmful gases. Relying on Article 13 of the Convention, he also complained that the national authorities had failed to adequately examine his allegations against the police officers.

29.  The Government contested that argument.

30.  The Court deems it appropriate to examine both complaints solely from the standpoint of Article 3 of the Convention, which provides as follows:

“No one shall be subjected to torture or to inhuman or degrading treatment or punishment.”

A.  Admissibility

31.  The Government considered that the applicant had failed to make use of a number of civil and administrative remedies in respect of his complaints of ill-treatment.

32.  The Court reiterates that it has already examined and rejected similar preliminary objections made in similar cases (see, in particular, Gazioğlu and Others v. Turkey, no. 29835/05, §§ 29-30, 17 May 2011, and the cases cited therein). It finds no particular circumstances in the instant case which would require it to depart from its findings in the above-mentioned cases. It therefore rejects the Government’s objection regarding the admissibility of the complaint.

33.  The Court notes that this complaint is not manifestly ill-founded within the meaning of Article 35 § 3 (a) of the Convention. It further notes that it is not inadmissible on any other grounds. It must therefore be declared admissible.

B.  Merits

34.  The Government considered the applicant’s allegations to be baseless. According to the Government, when the applicant and his fellow demonstrators had refused to obey the police officers’ orders to disperse, they had been warned not to violate the law. However, when the group had insisted on continuing with their protests which impeded the circulation of the traffic, the police officers had formed a cordon around them and arrested them. No struggle had taken place between the police and the demonstrators. When the applicant had resisted the police officers’ attempts to arrest him, the police officers had had to use force which could not be considered excessive. Since the use of force by the police officers had been proportionate to the aim of maintaining public order, there had been no violation of Article 3 of the Convention.

35.  The Government further submitted that an investigation had been instigated by the Istanbul prosecutor immediately after complaints had been made to his office. The prosecutor had questioned the police officers and, in reaching his decision, had had regard to the parties’ statements and the medical reports. The fact that the outcome of the investigation had not been what the applicant had expected did not mean that the investigation had been ineffective.

36.  The Court observes at the outset that the applicant’s complaints of ill-treatment are twofold. Firstly, he complained about having been sprayed with tear gas by the police officers even after being arrested. In respect of this complaint the applicant submitted to the Court the photograph published in a national newspaper (see paragraph 15 above), and referred to the above-mentioned medical reports showing that his eyes had been affected by the gas (see paragraph 16 above). Secondly, he complained about having been beaten up by the police officers. In order to substantiate this second allegation he relied on the medical report detailing his injuries (see paragraph 18 above).

37.  The Court has already had occasion to examine the issue of the use of “tear gas”, or “pepper spray”, for the purposes of law enforcement, and recognised that the use of “pepper spray” can produce effects such as respiratory problems, nausea, vomiting, irritation of the respiratory tract, irritation of the tear ducts and eyes, spasms, chest pain, dermatitis and allergies. In strong doses it may cause necrosis of the tissue in the respiratory or digestive tract, pulmonary oedema or internal haemorrhaging (haemorrhaging of the suprarenal gland) (Oya Ataman v. Turkey, no. 74552/01, §§ 17-18, ECHR 2006-XIII).

38.  In the same judgment the Court also observed that, according to the Convention on the Prohibition of the Development, Production, Stockpiling and Use of Chemical Weapons and on their Destruction of 13 January 1993 (“the CWC”), tear gas is not considered a chemical weapon and its use is authorised for the purpose of law enforcement, including domestic riot control (Article II § 9 (d)). The CWC entered into force with regard to Turkey on 11 June 1997.

39.  The Court notes that concerns have been expressed by the European Committee for the Prevention of Torture and Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (“the CPT”) over the use of such gases in law enforcement. The CPT considers that:

“… [P]epper spray is a potentially dangerous substance and should not be used in confined spaces. Even when used in open spaces the CPT has serious reservations; if exceptionally it needs to be used, there should be clearly defined safeguards in place. For example, persons exposed to pepper spray should be granted immediate access to a medical doctor and be offered an antidote.Pepper spray should never be deployed against a prisoner who has already been brought under control.” (CPT/Inf (2009) 25)

40.  In its reports pertaining to its visits carried out in a number of Member States of the Council of Europe the CPT has made the following recommendations:

“… [A] clear directive governing the use of pepper spray to be drawn up, which should include, as a minimum:

clear instructions as to when pepper spray may be used, which should state explicitly that pepper spray should not be used in a confined area;

the right of prisoners exposed to pepper spray to be granted immediate access to a doctor and to be offered measures of relief;

information regarding the qualifications, training and skills of staff members authorised to use pepper spray;

an adequate reporting and inspection mechanism with respect to the use of pepper spray…” (See, inter alia, CPT/Inf (2009) 8)

41.  The Court shares the CPT’s concerns and concurs with the above-mentioned recommendations. It stresses, in particular, that there can be no justification for the use of such gases against an individual who has already been taken under the control of the law enforcement authorities, as was the case in the present application.

42.  When notice of the application was given to the respondent Government, the Government were asked by the Court to clarify what justification there was for the police officers to spray the applicant with gas after he had been arrested. However, the Government did not respond to that specific question and did not, therefore, seek to justify the spraying of the applicant with pepper gas.

43.  Having regard to the effects the gases cause and the potential health risks they entail (see paragraph 37 above), the Court considers that the unwarranted spraying of the applicant’s face in the circumstances described above must have subjected him to intense physical and mental suffering and was such as to arouse in him feelings of fear, anguish and inferiority capable of humiliating and debasing him (see, mutatis mutandis, Kudła v. Poland [GC], no. 30210/96, § 92, ECHR 2000-XI). It thus concludes that by spraying the applicant in such circumstances the police officers subjected him to inhuman and degrading treatment within the meaning of Article 3 of the Convention.

44.  Having regard to the foregoing conclusion, the Court does not deem it necessary to examine separately whether the applicant has also been beaten up by the police officers.

45.  As to the applicant’s complaint concerning the adequacy of the investigation, as pointed out above the investigation was closed by the prosecutor within forty-eight hours. Other than the prosecutor’s decision to close the investigation (see paragraph 22 above), no documents have been submitted to the Court to show that any steps were taken by the authorities to investigate the allegations of ill-treatment. The Court thus finds that the national authorities have failed in their duty to carry out an effective investigation into the applicant’s allegations of ill-treatment.

46.  In the light of the foregoing the Court finds that there has been a violation of Article 3 of the Convention on account of the spraying of the applicant’s face with tear gas, as well as on account of the failure to carry out an investigation into the applicant’s allegations.

II.  ALLEGED VIOLATION OF ARTICLE 5 § 1 OF THE CONVENTION

47.  Lastly, relying on Article 5 of the Convention, the applicant complained that he had been arrested by the police and deprived of his liberty in breach of the domestic legislation and without any lawful ground.

48.  The Court considers it appropriate to examine this complaint from the standpoint of Article 5 § 1 of the Convention, which provides as follows:

“1.  Everyone has the right to liberty and security of person. No one shall be deprived of his liberty save in the following cases and in accordance with a procedure prescribed by law:

(a)  the lawful detention of a person after conviction by a competent court;

(b)  the lawful arrest or detention of a person for non- compliance with the lawful order of a court or in order to secure the fulfilment of any obligation prescribed by law;

(c)  the lawful arrest or detention of a person effected for the purpose of bringing him before the competent legal authority on reasonable suspicion of having committed an offence or when it is reasonably considered necessary to prevent his committing an offence or fleeing after having done so;

(d)  the detention of a minor by lawful order for the purpose of educational supervision or his lawful detention for the purpose of bringing him before the competent legal authority;

(e)  the lawful detention of persons for the prevention of the spreading of infectious diseases, of persons of unsound mind, alcoholics or drug addicts or vagrants;

(f)  the lawful arrest or detention of a person to prevent his effecting an unauthorised entry into the country or of a person against whom action is being taken with a view to deportation or extradition.”

49.  The Government contested the applicant’s argument.

50.  The Government considered that the applicant had failed to comply with the six-month time limit because he had not introduced his application within six months of his release from police custody on 28 June 2004.

51.  The Court does not deem it necessary to deal with the Government’s objection concerning the issue of the six-month rule; it considers that this complaint is in any event manifestly ill-founded.

52.  The Court observes at the outset that the applicant did not elaborate on this complaint and did not single out any alleged irregularities in the procedure concerning his arrest and detention.

53.  In any event, the Court observes that the applicable procedure appears to have been followed by the national authorities. The applicant’s arrest was recorded in the police officers’ report (see paragraph 14 above) and his transfer from the police station to the prosecutor’s office was also recorded in an official document signed by the applicant. He was subsequently questioned by the prosecutor – in the presence of a legal representative – in relation to his participation in the demonstration, and his release was ordered on the same day.

54.  In the light of the foregoing, the Court considers that this complaint is manifestly ill-founded and must be rejected in accordance with Article 35 § 3 of the Convention.

III.  APPLICATION OF ARTICLE 41 OF THE CONVENTION

55.  Article 41 of the Convention provides:

“If the Court finds that there has been a violation of the Convention or the Protocols thereto, and if the internal law of the High Contracting Party concerned allows only partial reparation to be made, the Court shall, if necessary, afford just satisfaction to the injured party.”

A.  Damage

56.  The applicant claimed 10,000 euros (EUR) in respect of non-pecuniary damage.

57.  The Government considered this claim to be exaggerated and invited the Court to reject it.

58.  Having regard to the events leading to the violations found under Article 3 of the Convention, the Court awards the applicant the sum claimed by him in full, that is EUR 10,000, in respect of non-pecuniary damage.

B.  Costs and expenses

59.  The applicant also claimed EUR 3,000 for the costs and expenses incurred before the Court. In support of his claim the applicant submitted to the Court a time sheet showing the time spent by his legal representative on the case.

60.  In the opinion of the Government the claim was unsupported and exaggerated.

61.  According to the Court’s case-law, an applicant is entitled to the reimbursement of costs and expenses only in so far as it has been shown that these have been actually and necessarily incurred and are reasonable as to quantum. In the present case, regard being had to the documents in its possession and the above criteria, the Court considers it reasonable to award the sum of EUR 1,500 for the proceedings before the Court.

C.  Default interest

62.  The Court considers it appropriate that the default interest should be based on the marginal lending rate of the European Central Bank, to which should be added three percentage points.

FOR THESE REASONS, THE COURT UNANIMOUSLY

1.  Declares the complaints under Article 3 of the Convention admissible and the remainder of the application inadmissible;

2.  Holds that there has been a violation of Article 3 of the Convention on account of the spraying of the applicant’s face with tear gas, as well as on account of the failure to carry out an investigation into the applicant’s allegations;

3.  Holds

(a)  that the respondent State is to pay the applicant, within three months of the date on which the judgment becomes final in accordance with Article 44 § 2 of the Convention, the following amounts, plus any tax that may be chargeable to the applicant, to be converted into Turkish liras at the rate applicable on the date of settlement:

(i)  EUR 10,000 (ten thousand euros) in respect of non-pecuniary damage; and

(ii)  EUR 1,500 (one thousand five hundred euros), in respect of costs and expenses;

(b)  that from the expiry of the above-mentioned three months until settlement simple interest shall be payable on the above amounts at a rate equal to the marginal lending rate of the European Central Bank during the default period plus three percentage points;

4.  Dismisses the remainder of the applicant’s claim for just satisfaction.

Done in English, and notified in writing on 10 April 2012, pursuant to Rule 77 §§ 2 and 3 of the Rules of Court.

Stanley Naismith Françoise Tulkens Registrar President

 

ALİ GÜNEŞ v. TURKEY JUDGMENT

 

ALİ GÜNEŞ v. TURKEY JUDGMENT

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, διάφορα, κρίση

Το απίστευτο μαγείρεμα γύρω από τον εκλογικό νόμο στην Ελλάδα…. η ύψιστη «δημοκρατική¨ κοροιδία – Ανάλυση από RedFlyPlanet

Αναδημοσίευση από το RedFlyPlanet

Δύο ζητήματα γύρω από τον εκλογικό νόμο

Είχαμε ξανα-σχοληθεί με τον εκλογικό νόμο στο παρελθόν, για να θίξουμε το ζήτημα των λευκών (τα οποία δεν προσμετρώνται στα έγκυρα, οπότε δεν επηρεάζουν το αποτέλεσμα).

Δύο θέματα που ακούγονται πολύ τον τελευταίο καιρό είναι το ζήτημα του bonus των 50 εδρών και το ζήτημα των μονοεδρικών. Έχουμε δεχτεί πολλά μηνύματα και ερωτήσεις πάνω σε αυτά τα δύο θέματα, οπότε είπαμε να γράψουμε δύο λόγια.

Αν διαβάσουμε τον εκλογικό νόμο (νόμος 3231/2004) και την τροποποίησή του ( νόμος 3636/2008) βλέπουμε ότι λένε τα εξής:

Αρθρο 1
Καθορισμός εδρών

    1. Οι παράγραφοι 1 και 2 του άρθρου 6 του ν. 3231/ 2004 (ΦΕΚ 45 Α’) αντικαθίστανται, ως ακολούθως:
    «1. Για τον καθορισμό των εδρών που δικαιούται κάθε εκλογικός σχηματισμός, το σύνολο των ψήφων που συγκέντρωσε στην Επικράτεια πολλαπλασιάζεται με τον αριθμό 250. Το γινόμενο τους διαιρείται με το άθροισμα των έγκυρων ψηφοδελτίων που συγκέντρωσαν στην Επικράτεια όσοι σχηματισμοί συμμετέχουν στην κατανομή των εδρών, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 5. Οι έδρες που δικαιούται κάθε σχηματισμός στην Επικράτεια είναι το ακέραιο μέρος του πηλίκου της διαίρεσης.
    Αν το άθροισμα των ως άνω ακέραιων μερών των πηλίκων υπολείπεται του αριθμού 250, τότε παραχωρείται, κατά σειρά, ανά μία έδρα και ως τη συμπλήρωση αυτού του αριθμού στους σχηματισμούς, των οποίων τα πηλίκα εμφανίζουν τα μεγαλύτερα δεκαδικά υπόλοιπα.
    2.α. Στο αυτοτελές Κόμμα, που συγκέντρωσε το μεγαλύτερο αριθμό έγκυρων ψηφοδελτίων στο σύνολο της Επικράτειας, παραχωρούνται, επιπλέον των εδρών που λαμβάνει, σύμφωνα με την παράγραφο 1, πενήντα (50) ακόμη έδρες, οι οποίες προέρχονται από εκλογικές περιφέρειες στις οποίες έχουν παραμείνει αδιάθετες έδρες μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του άρθρου 8.
    Η επιπλέον παραχώρηση πενήντα (50) εδρών γίνεται, επίσης, σε συνασπισμό συνεργαζόμενων Κομμάτων, εφόσον ο μέσος όρος της δύναμης των Κομμάτων, που τον απαρτίζουν, είναι μεγαλύτερος από τη δύναμη του αυτοτελούς Κόμματος, που συγκέντρωσε το μεγαλύτερο αριθμό έγκυρων ψηφοδελτίων. Ο μέσος όρος προκύπτει από τη διαίρεση του ποσοστού που έλαβε ο ανωτέρω συνασπισμός δια του αριθμού των Κομμάτων που τον αποτελούν.
Ο εκλογικός νόμος αντιμετωπίζει ενιαία τις έδρες και δεν κάνει κανένα διαχωρισμό ανάμεσα σε μονοεδρικές και μη (εξαιρούνται οι επικρατείας με τις οποίες ασχολείται το άρθρο 7 του νόμου, οι οποίες ωστόσο προκύπτουν πάλι από το σύνολο των εγκύρων ψηφοδελτίων που έλαβαν στην επικράτεια τα κόμματα, απλά με διαφορετικές πράξεις υπολογισμού).
Για να υπολογιστεί λοιπόν πόσες έδρες θα πάρει το κάθε κόμμα πολλαπλασιάζουμε το σύνολο των ψήφων που έλαβε σε ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ με τον αριθμό 250. Στην συνέχεια διαιρούμε με τον αριθμό των εγκύρων (που αντιστοιχούν στα κόμματα που θα μοιραστούν τις έδρες, δηλαδή στα κόμματα που συγκεντρώνουν στην επικράτεια ποσοστό εγκύρων ψηφοδελτίων τουλάχιστον ίσο με το τρία τοις εκατό -3%- του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων που έλαβαν στην επικράτεια όλοι οι εκλογικοί σχηματισμοί.).

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι αν ένα κόμμα πάρει μία μονοεδρική την χάνει από κάπου αλλού, μιας και ο αριθμός των εδρών που θα πάρει συνολικά προκύπτει από τις ψήφους που θα πάρει σε όλη την επικράτεια!
(Άρα πιο το νόημα σε όλη αυτήν την ιστορία που έχει προκύψει τις τελευταίες μέρες? Πιο το νόημα να πάρεις μια έδρα εδώ και να την χάσεις κάπου αλλού?). Αυτά είναι εκλογικά τερτίπια χωρίς ουσία (στην καλύτερη περίπτωση) ή κατάφωρα ψεύδη (στην χειρότερη).

Ας πιάσουμε τώρα την παραχώρηση των 50 εδρών (που ήταν 40 στον 3231/2004 για να γίνει 50 στην τροποποίηση). Μπορεί να δοθεί λέει και σε συνασπισμό συνεργαζόμενων κομμάτων, εφόσον ο μέσος όρος της δύναμής τους είναι μεγαλύτερος από το ποσοστό του πρώτου κόμματος.

Βάζουμε πάλι κάτω τα ψυχρά μαθηματικά, χωρίς να υπολογίσουμε τον ανθρώπινο παράγοντα (λάθος γενικά αλλά ας το κάνουμε και αυτό για να γίνει σαφές). Χωρίς να αναλύσουμε τι διεργασίες θα έχουν γίνει για να αποτυπωθούν τέτοια ποσοστά, τι εξελίξεις θα έχουμε στην κοινωνία κτλ. Χωρίς να υπολογίσουμε τις αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ κομμουνιστών (που ζητούν έξοδο από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία κτλ κτλ) και λοιπών «αριστερών».
Κάνουμε δηλαδή μια υπόθεση εργασίας.

Έστω λοιπόν ότι το ΚΚΕ αποδέχεται το κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ και ακολουθεί και η ΔΗΜΑΡ. και λαμβάνουν τα εξής ποσοστά.
ΚΚΕ 15%
ΣΥΡΙΖΑ 12%
ΔΗΜΑΡ 10%
Μέσος όρος (15+12+10)/3 = 12,3 %
Για να πάρει ο συνασπισμός ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ τις 50 έδρες πρέπει η ΝΔ (που θα είναι κατά πάσα πιθανότητα το πρώτο κόμμα) να έχει ποσοστό μικρότερο από 12,3 %…
Αν συνεχίσουμε τώρα το μαγείρεμα και βάλουμε μέσα στο συνασπισμό και τους οικολόγους καταλαβαίνετε ότι ο μέσος όρος πέφτει κι άλλο..Έστω και να τους δώσουμε γενναιόδωρα για τις ανάγκες του θέματος ένα 5 %:
ΚΚΕ 15%
ΣΥΡΙΖΑ 12%
ΔΗΜΑΡ 10%
Οικολόγοι 5 %
Μέσος όρος:  (15+12+10+5)/ 4 = 10,5 %
Εκτός και αν νομίζει κανείς ότι το πρώτο κόμμα (η ΝΔ) θα έχει κάτω από 10,5%…
Ας σκεφτούμε τώρα αντίστροφα..Ας διώξουμε τους οικολόγους από την εκλογική μας σούπα, γιατί μας χαντακώνουν και ας δούμε πόσο πρέπει να συγκεντρώσει ο συνασπισμός κομμάτων για να περάσει το πρώτο κόμμα.
Ας δώσουμε στην ΝΔ το ποσοστό που της δίνει ο Πρετεντέρης στην τελευταία δημοσκόπηση, το οποίο εμένα μου φαίνεται συντηρητικό αλλά μπορεί και να κάνω λάθος. Έστω ΝΔ λοιπόν 18%.
Επομένως, πρέπει ο μέσος όρος του συνασπισμού κομμάτων να είναι μεγαλύτερος από 18%. Για να κάνουμε μερικές υπερβολικές δοκιμές..

Α)

ΚΚΕ 17%
ΣΥΡΙΖΑ 15%
ΔΗΜΑΡ 13%

Μέσος όρος:  (17+15+13)/ 3 = 15 %

Μπα…
Β)
ΚΚΕ 19%
ΣΥΡΙΖΑ 17%
ΔΗΜΑΡ 15%

Μέσος όρος:  (18+17+15)/ 3 = 17%

Μπα…
Πάμε πάλι

Γ)

ΚΚΕ 20%
ΣΥΡΙΖΑ 19%
ΔΗΜΑΡ 16%

Μέσος όρος:  (20+19+16)/ 3 = 18,3%

Τα νούμερα που χρησιμοποιήθηκαν είναι  επίτηδες υπερβολικά -αν λάβουμε υπόψιν πχ τις προηγούμενες εκλογές- για να γίνει πιο εύκολα κατανοητό το όλο θέμα.
Κόμμα Αρχηγός Ψήφοι % Έδρες ± Ψήφοι ± % ± Έδ.
01. ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου 3.012.373 43,92 160 +285.094 +5,82 +58
02. Νέα Δημοκρατία Κώστας Καραμανλής 2.295.967 33,48 91 –699.012 –8,36 –61
03. ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα 517.154 7,54 21 –66.596 –0,61 –1
04. ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης 386.152 5,63 15 +114.343 +1,83 +5
05. ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας 315.627 4,60 13 –45.474 –0,44 –1
06. Οικολόγοι Πράσινοι Διοικούσα επιτροπή 173.449 2,53 +97.947 +1,48
πηγή από βικιπαιδεία (και ναι η Αλέκα είναι γραμματέας της κε και όχι αρχηγός αλλά τέλος πάντων).

Όπως γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό, ο νόμος πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα και όχι συνεργασίες ή συνασπισμούς κομμάτων. Στην περίπτωση μάλιστα Β του παραδείγματος, το ΚΚΕ απο μόνο του θα έπαιρνε το μπόνους των 50 εδρών, ενώ στην περίπτωση που συμμετείχε σε συνασπισμό κομμάτων, το μπόνους των 50 εδρών θα πήγαινε στην Νέα Δημοκρατία !!!

Οι εκλογικοί νόμοι στις αστικές δημοκρατίες είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα τους. Γι αυτό και αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο και βελτιώνονται. Οι αλλαγές που γίνονται κατά καιρούς είναι φωτογραφικές και πολύ προσεγμένες. Έχουν ολόκληρα επιτελεία που κάνουν αυτή τη δουλειά.

Κάποια πράγματα έχουν ειπωθεί πολύ καλά εδώ. Το παράδειγμα της Ικαρίας είναι χαρακτηριστικό. Όπως επίσης και τα πεπραγμένα στο συνδικαλιστικό τομέα -αυτών που ζητούν εκλογική συνεργασία. .
Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από στις 15:14

Σχολιάστε

Filed under "δικαιοσύνη", Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση

Πέμπτη 12 Απριλίου 2012 Πλατεία Ελευθερίας ωρα 6 Συγκέντρωση Αλληλεγγύης και διαμαρτυρίας ενάντια στην κρατική καταστολή- Δελτίο τύπου Occupy Buffer Zone (OBZ) – hey φιλήσυχε φιλειρηνικέ βόρτο κυπρέε που διαβάζεις σούστην λλίον την κκελέ σου να φύουν τα σκατά της προπαγάνδας που σου φορτώνουν τζαι καταπίνεις τα αμάσητα

η ελευθερία ασφυκτιά από τις αποφάσεις των γραβατωμένων, η σκέψη μαραίνεται από τα μμε, η φαντασία σταματά στα γκλοπ της αστυνομίας

Published by  at 2:32 pm under Διάφορα

Στις 6/4 Απριλίου ώρα 10:30 ειδικές αντιτρομοκρατικές κι άλλες επίλεκτες μονάδες της αστυνομίας εισέβαλαν στο κοινωνικό κέντρο εντός της πράσινης γραμμής με ανεξέλεγκτο , απαντώντας στις ερωτήσεις μας με χτυπήματα και σπρωξίματα. Μόνο όταν αντιλήφθηκαν ότι η πλειονότητα των ατόμων ήταν ανήλικοι, η αντιμετώπιση τους μετατράπηκε σε μεθοδευμένη ψυχολογική βία, παρόλο που τα άτομα δεν προέβαλλαν κάποια αντίσταση. Η προσπάθεια για δικαιολόγηση της εφόδου αποδείχτηκε ψευδής, αφού δεν υπήρξε ποτέ ένταλμα δικαστηρίου για έρευνα ναρκωτικών, κι επίσης ούτε καταγγελίες από τον ιδιοκτήτη του κτιρίου (Μονή Κύκκου). Μετά την πολύωρη κράτηση στο τμήμα της Πύλης Πάφου, οι συλληφθέντες κατηγορήθηκαν για αξιόποινη παράνομη είσοδο σε κτίριο χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη, κατηγορία η οποία από μονή της δεν αποτελεί αδίκημα κάτω από το ποινικό κώδικα δεδομένου ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος. Όσα άτομα υπέστησαν σωματική βία κατά την διάρκεια της σύλληψης, κατηγορήθηκαν για αντίσταση, επίθεση και παρεμπόδιση αστυνομικού στην εκτέλεση του καθήκοντος του ώστε να αιτιολογήσουν τις δικές τους ενέργειες.

Μπορεί να θεωρηθεί λογικό να συλλαμβάνεις, να χτυπάς και να διώχνεις ανθρώπους που παίρνουν ένα νεκρό κτίριο, ένα ερείπιο και το μετατρέπουν σε ένα κοινωνικό κέντρο; Ένα χώρο που φιλοξενεί ένα πολυχώρο προβολών, αυτοοργανωμένο καφενείο/ αναγνωστήριο, συλλογική κουζίνα , χώρο εκγύμνασης, ηχογράφησης-μουσικής και ραδιοφωνικό σταθμό. Ένα χώρο που όταν εισήλθαμε ακόμα και τα πατώματα είχαν τρύπες αλλά πάραυτα δεν υποβιβάσαμε την ιστορική του αξία, τη θέα του ηλιοβασιλέματος από τη ταράτσα, αλλά και την ασυνήθιστη αρχιτεκτονική του. Κατακλυσμένοι από όρεξη και πάθος, με μια δημιουργικότητα που δεν γνωρίζει κάποιο προκαθορισμό, μέσα σε ένα μήνα κάναμε το χώρο βιώσιμο και ικανό να φιλοξενήσει πολύμορφες δραστηριότητες, και στην πορεία αναληφθήκαμε ότι αυτό μας το εγχείρημα είναι ανάγκη του ΚΑΘΕ κύπριου, καθώς αποβάλλεις τα τραύματα της εισβολής υλιστικά και πνευματικά δημιουργώντας πάνω στα συντρίμμια. Να πετάξεις τους αμμόσακκους, να φτιάξεις τις πόρτες και τα παράθυρα, ακόμα και να σφραγίσεις 40ετεις τρύπες από τις σφαίρες των αυτομάτων, να ζωγραφίσεις γύρω και όχι πάνω από την διάβρωση των τοίχων γιατί δεν ξεχνάμε την πνευματική νέκρωση της εισβολής. Τολμούμε να ξαναδώσουμε ζωή σε ότι μας κλέψανε & δεν μένουμε μοιρολάτρες κλαίγοντας πάνω από τη σορό. Επαναδιεκδικούμε κάθε κομμάτι γης, κάθε κτίριο και κάθε ανθρώπινη σχέση. Όχι στη θεωρία αλλά στη πράξη, κοινωνικό παράδειγμα που ξεπέρασε τα προσχέδια των διαβουλεύσεων και έζησε την επανένωση αποδεικνύοντας ότι τα σύνορα δεν διασπούν τους ανθρώπους.
Η παραπληροφόρηση των Μ.Μ.Ε. βασίστηκε σε φωτογραφίες-ντοκουμέντα μετά την εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων και προβλήθηκαν εικόνες του κτιρίου σε άθλια κατάσταση, που οφειλόταν στην δράση των ίδιων των αστυνομικών. Ένας χώρος ο οποίος οικοδομήθηκε πάνω σε δομές οριζόντιες, συλλογικής συμμετοχικότητας βρέθηκε αντιμέτωπος με το πολιτικό κατεστημένο του νησιού το οποίο επιδιώκει να καταστρέψει με δικτατορικό τρόπο οποιαδήποτε κινηματική προσπάθεια που δεν προέρχεται από τις εξουσιαστικές δομές (κόμματα, κράτος, εκκλησία). Ενόψει της προσεχούς Κυπριακής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οποιαδήποτε τέτοια εγχειρήματα δεν χωρούν στην εικόνα της «ευνομούμενης πολιτείας» που θέλει να παρουσιάσει το Κυπριακό κράτος και το κεφάλαιο που βρίσκεται από πίσω του.
Η κατάληψη πλέον έκλεισε, όσα στέγασε και όσα μπορούσε να στεγάσει ανήκουν στο παρελθόν. Αυτό που μένει τώρα είναι να δούμε τη συνέχειά μας, και να αναζητήσουμε τις συλλογικές μας απαντήσεις στη κρατική καταστολή. Όπως και να ‘χει, εμείς δε παραιτούμαστε και δεν αναλωνόμαστε στην ηττοπάθεια: η καταστολή μπορεί να αφήνει σημάδια στα σώματα μας, αλλά όχι και στις αντιλήψεις, τις ιδέες και τα όνειρά μας. Γιατί στη τελική αυτός ήταν και ο σκοπός, να πειραματιστούμε, να συζητήσουμε, να μοιραστούμε, και να βρεθούμε κάτω από συνθήκες που θα επέτρεπαν την ανάπτυξη ανθρώπινων σχέσεων όπως τις ονειρευόμαστε – σχέσεις ισότητας και αλληλεγγύης. Και το ζητούμενο τώρα είναι να κρατήσουμε την αλληλεγγύη και να υπερασπιστούμε ότι κάναμε. Και ότι κι αν δηλώνουν οι διάφοροι γραβατωμένοι στα κανάλια, το μόνο που ισχύει είναι ότι δεν μας καταλαβαίνουν… και ποτέ τους δε θα μπορέσουν να νικήσουν αυτό που δε καταλαβαίνουν…
Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες / τίποτα δεν τελείωσε – όλα συνεχίζονται
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ την Πέμπτη 12/4, στις 18:00, πλ. Ελευθερίας
Μαθητική ομάδα σκαπούλα / συλληφθέντες / αλληλέγγυοι-ες / σύντροφοι-ισσες
Αμφιβολίες, εισηγήσεις, απορίες στο skapoula@espiv.net

https://skapoula.espivblogs.net/2012/04/09/%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CF%83%CF%86%CF%85%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9/

Δελτίο τύπου Occupy Buffer Zone (OBZ)Το βράδυ της Παρασκευής 6/4/2012 όπως έγινε γνωστό, η αστυνομία εισέβαλε στο χώρο που τελούσε υπό κατάληψη από το κίνημα Occupy Buffer Zone στην Νεκρά Ζώνη. Το κίνημα είναι κομμάτι του παγκόσμιου κινήματος καταλήψεων δημόσιων χώρων που ξεκίνησε πέρσι από την Νέα Υόρκη και που διαμαρτύρεται για τη φτώχεια και τις κοινωνικές αδικίες που δημιουργεί σε κάθε γωνιά της γης το καπιταλιστικό νεοφιλελέυθερο μοντέλο. Στην Κύπρο το κίνημα πήρε ένα δικοινοτικό χαρακτήρα και θεώρησε από την αρχή ότι το λεγόμενο «Κυπριακό πρόβλημα» είναι αποτέλεσμα των ανταγωνισμών που δημιουργούνται στον καπιταλισμό και εκφράζει τα συμφέροντα των τοπικών και διεθνών δυνάμεων στην περιοχή. Έτσι θεωρήσαμε σημαντικό, από κοινού Τ/Κ και Ε/Κ, η διαμαρτυρία να μεταφερθεί στο χώρο της νεκρής ζώνης, ένα σημείο του νησιού το οποίο σημειολογικά περιγράφει όλα τα πιο πάνω.Το άδειο κτήριο ιδιοκτησίας της μονής Κύκκου μεταμορφώθηκε από το κίνημα σε ένα κέντρο ποικίλων δραστηριοτήτων πολιτιστικής και κοινωνικοπολιτικής φύσης το οποίο ήταν ανοιχτό για όλους. Την Παρασκευή το βράδυ η εκτελεστική εξουσία σε μια πρωτοφανή επίδειξη δύναμης σε συνεννόηση με τις υπόλοιπες εξουσίες συμπεριλαμβανομένου και των Ηνωμένων Εθνών (εν όψει και της ανάληψης της προεδρίας της Ε.Ε.) απέδειξαν ότι οποιαδήποτε πολιτική και κοινωνική δράση που διαφέρει από τα «κανονικά» στερεότυπα θα διώκεται με δικτατορικό μένος και αυταρχικό χαρακτήρα που δεν αναγνωρίζει και ούτε σέβεται ανθρώπινα και συνταγματικά δικαιώματα. Στο μόνο χώρο του νησιού που η επανένωση και η κοινωνική ισότητα ξεφεύγει από τα όρια των κρατικών διαπραγματεύσεων και πραγματώνεται μέσα από συλλογικές και αυτοοργανωμένες διαδικασίες, η απάντηση του νόμιμου κυπριακού κράτους κυμάνθηκε στα πλαίσια εκφοβισμού, απειλής και παρατυπίας.

Η παράνομη είσοδος με την οποία κατηγορήθηκαν όλοι οι συλληφθέντες δεν αποτελεί αδίκημα σύμφωνα με τον ποινικό κώδικα καθώς δεν υπήρξε πρόθεση για διάπραξη ποινικού αδικήματος. Άρα η κράτηση των συλληφθέντων θεωρείται παράνομη. Ως κίνημα αλλά και ως πολίτες απαιτούμε να μάθουμε γιατί οι αστυνομικοί αρνήθηκαν πεισματικά να επιδείξουν οποιοδήποτε ένταλμα καθώς και τα στοιχεία τους (όπως προνοείται από το νόμο) όταν επανειλημμένα τους ζητήθηκε. Επίσης δεν μας απαντήθηκε κατά πόσον η τρομοκρατική επιδρομή των δυνάμεων καταστολής έλαβε χώρα με τη συναίνεση του νόμιμου ιδιοκτήτη. Αν η μητρόπολη Κύκκου ήθελε να διεκδικήσει και να επαναφέρει σε απραξία την περιουσία της θα ήταν ηθικά σωστότερο να το ζητήσει, ή να κινηθεί με τις νόμιμες διαδικασίες αντί να παροτρύνει την αστυνομία να επέμβει προβάλλοντας αβάσιμους ισχυρισμούς.

Η αβάσιμη αφορμή για διακίνηση ναρκωτικών απορρίπτεται φυσικά και εκ του αποτελέσματος της επιχείρησης κατά την οποία η αστυνομία κατάφερε να βρει συνολικά λιγότερο από ένα γραμμάριο κάνναβης στο πάτωμα ενός δωματίου! Την ποσότητα αυτή φρόντισαν να φορτώσουν μαζί με αρκετό ξύλο στους δύο νεαρούς οι οποίοι έτυχε να βρίσκονται ο ένας εντός και ο άλλος εκτός του δωματίου. Αρκετές ώρες αργότερα και αφού οι νεαροί ζήτησαν να εξεταστούν από γιατρό, τους φόρτωσαν και τις κατηγορίες τις αντίστασης και επίθεσης, προφανώς για να δικαιολογήσουν τον αδικαιολόγητο ξυλοδαρμό. Σωματική έρευνα διεξύχθηκε σε κορίτσια από ενοπολους άντρες των ειδικών δυνάμεων οι οποίοι σημάδευαν 16χρονα παιδία με τα όπλα τους. ‘Οσο για τη φίλη μας που κατηγορείται για επίθεση σε αστυνομικό αρκεί να δει κανείς τα σημάδια στο σώμα της για να καταλάβει αν υπήρξε θύμα ή θύτης.

Η συμμετοχή του Ειδικού Αντιτρομοκρατικού Ουλαμού καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο το κράτος και η πολιτεία αντιμετωπίζουν τους νέους αυτού του τόπου, Ε/Κ και Τ/Κ, που διεκδικούν ένα μέλλον το οποίο θα είναι δημιούργημα του ίδιου του Κυπριακού λαού και όχι δημιούργημα του υπάρχοντος εγχώριου και παγκόσμιου πολιτικοoικονομικού και κοινωνικού κατεστημένου.

Απολογούμαστε που αδυνατούμε να μεταφέρουμε με λέξεις και λόγια τις φρικιαστικές σκηνές κρατικής βίας που ζήσαμε, και επιθυμούμε να σας διαβεβαιώσουμε ότι δε θα σταματήσουμε να υπάρχουμε αγωνιστικά και δημιουργικά.

«Δεν μπορείς να κάνεις έξωση σε μια ιδέα»

«Δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα με μια αντίληψη μικρότερη από αυτή που το δημιούργησε»

1 σχόλιο

Filed under "δικαιοσύνη", Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυό....παράλληλοι κόσμοι στην κύπρο σήμερα, Κυπριακό, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση