Daily Archives: 12 Οκτωβρίου, 2011

Ξημέρωσε νύχτα – Η τραγική πραγματικότητα και η ανθρωπιά που δεν τελειώνει…. ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΣΤ άνεργης κοπέλας που έχασε τα πάντα και η απίστευτη ανταπόκριση που βρήκε από συνανθρώπους μας ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ

χωρίς σχόλια

 

http://typosnyxterinos.blogspot.com/2011/10/blog-post.html

 

Ξημέρωσε νύχτα.


Είμαι στα 37 μου.

Δουλεύω απ’ τα 16 μου.

Στην Αθήνα ζω απ’ τα 24 μου.

 

Δε θυμάμαι εποχή που να ‘χω μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα άνεργη. Θυμάμαι πολλές εποχές που βρέθηκα να κάνω δυο δουλειές ταυτόχρονα. Τα τελευταία οκτώ χρόνια για παράδειγμα. Θυμάμαι εποχές που τα πράγματα ήταν καλά, κι άλλες που ήταν δύσκολα και στριμωγμένα. Ποτέ μου όμως, ούτε στις πιο άγριες «πείνες» των φοιτητικών μου χρόνων, δε βρέθηκα στην κατάσταση που είμαι τώρα.

 

Δεκατρία χρόνια σ’ αυτή την πόλη, δούλεψα, μόχθησα, στάθηκα στα πόδια μου, αλλά τώρα πια παράδωσα τα όπλα.

Είμαι δέκα μήνες άνεργη. Γνωρίζοντας από νωρίτερα πως θα χάσω τη δουλειά μου, άρχισα να ψάχνω από πέρισυ το Πάσχα. Έστειλα 120 περίπου βιογραφικά σ’ αυτό το διάστημα, σε διάφορες δουλειές, και καμιά 35αριά σε εκδοτικούς οίκους για μετάφραση.

Πήρα δύο απαντήσεις από εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι με ενημέρωναν πως δεν χρειάζονται συνεργάτες.

Οι υπόλοιποι 153 προφανώς λυπήθηκαν το χρόνο που χρειάζεται να στείλεις ένα απορριπτικό email.

 

Για πρώτη φορά στη ζωή μου αντιμετωπίζω μια έξωση στο τέλος του τρέχοντος μήνα. Η σπιτονοικοκυρά έχει αφρίσει και πλέον θα μιλάμε με τους δικηγόρους της. Έχει δίκιο φυσικά. Τα λεφτά της θέλει, δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Τα 8 χρόνια που μένω στο σπίτι της και το ότι ποτέ δεν της καθυστέρησα ή έφαγα νοίκια, δεν παίζουν κανένα ρόλο. Ούτε οι εργασίες που έκανα στο σπίτι με δικά μου έξοδα και κόπο. Άλλωστε όπως είπε κι η ίδια, «δεν έχω πια αξιοπρέπεια», κι όπως υπερθεμάτισε η κόρη της «είμαι απατεώνας που ζω εις βάρος τρίτων».

 

Οι μεταφορείς που ήρθαν για να μου δώσουν τιμή για μετακόμιση και αποθήκευση μου ζήτησαν 150 ευρώ μηνιαίως για αποθήκευση σε κοντέινερ τους και 600-750 για τη μετακόμιση μέχρι την αποθήκη. Για μετακόμιση ως το πατρικό μου στο Βόλο μου ζητούν περίπου 1200 ευρώ.

Δεν έχω τα χρήματα ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο. Ακόμη κι αν έβρισκα τα χρήματα για τη μετακόμιση ως το Βόλο, η μητέρα μου ζει σ’ ένα μικρό διαμέρισμα των 40 τετραγωνικών όπου μετά βίας να χωρέσω εγώ κι ο υπολογιστής μου, ίσως και κάποια από τα ρούχα μου.

Όλα τα υπόλοιπά μου πράγματα, το νοικοκυριό 10 και βάλε χρόνων, θα πάει πιθανόν για βρούβες.

 

Η εφορία μου ζητά τα 300 ευρώ του φόρου επιτηδεύματος κι ο τόκος τρέχει 3% το μήνα. Η ΔΕΗ σε λίγο θα μου στείλει το τελευταίο μπουγιουρντί ενώ υπολόγισα πως ο φόρος που θα μπει ενσωματωμένος θα είναι περίπου 420 ευρώ.

Το τελευταίο δίμηνο του ΤΕΒΕ το πλήρωσα με αίμα και κυριολεκτικά τελευταία στιγμή.

Η επόμενη πληρωμή στο τέλος του Νοέμβρη δε θα γίνει. Η τρέχουσα εισφορά μου είναι 640 ευρώ, αλλά εγώ είμαι χωρίς μετάφραση.

Η εταιρεία με την οποία συνεργάζομαι μου δήλωσε πως δεν ξέρουν αν και πότε θα μου ξαναδώσουν δουλειά και πως δεν μπορούν να μου εγγυηθούν πως θα έχω σταθερή συνεργασία μαζί τους. Σε περίπτωση που είχα, αυτή η σταθερή συνεργασία θα μου απέφερε το αστρονομικό ποσό των 420 ευρώ το μήνα. Για την ώρα όμως, δεν υπάρχει ούτε αυτό το δεδομένο.

 

Η πόλη στην οποία έζησα δεκατρία χρόνια τώρα, με φτύνει στο περιθώριο σαν σκουπίδι.

Είμαι δειλή για να δώσω μια και να πηδήξω απ’ το μπαλκόνι, και ζει ακόμα η μάνα μου, δεν της αξίζουν τέτοιες καράφλες στα ογδόντα της.

 

Δεν ξέρω ούτε πού θα πάω, ούτε πού θα σταθώ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω κυριολεκτικά επί ξύλου κρεμάμενη, χωρίς τόπο να πατήσω και να κρατηθώ.

Κι εντάξει, εγώ πάω στο διάολο, κι όλα έφτασαν στο τέλος.

Όμως δεν αντέχω λεπτό στη σκέψη πως δεν μπορώ να βολέψω κάπου τα ζωντανά μου. Η Λούνα, ο Κανέλλος κι ο Τσίκος δε φταίνε σε τίποτα. Τα μεγάλωσα όλα από μια σταλιά, η Λούνα πλησιάζει τα δέκα χρόνια της και δεν έχει ζήσει στο δρόμο ούτε μια μέρα απ’ τη ζωή της. Πού θα πάνε αυτά τα ζώα; Τι θ’ απογίνουν;

Πώς να τα γλιτώσω και πώς να τα εξασφαλίσω; Πόσα θα προλάβω να κάνω μέχρι το τέλος του μήνα;

Έχω απελπιστεί κι έχω βυθιστεί στην απόγνωση. Όσες καβάτζες υπομονής και κουράγιου είχα έχουν εξανεμιστεί.

Και φως δε βλέπω πουθενά.

 

Ξημέρωσε κι είναι νύχτα.

 

Το κείμενο αυτό καταχωρήθηκε την Δευτέρα, Οκτώβριος 10, 2011 και ώρα 4:35 μμ.

82 Σχόλια

 

 

η απάντηση στην ανθρωπιά

Ανάσα

Τετάρτη, Οκτώβριος 12, 2011

Έχει πάει έξι το πρωί, κι από τις εννιά το βράδυ δοκιμάζω την μία έκπληξη πίσω από την άλλη και πασχίζω να βρω τα λόγια να γράψω σε όλους εσάς, ν’ απαντήσω και να πω τα όσα περνάνε απ’ το μυαλό μου, αλλά δεν είναι εύκολο.

Δυο μέρες πριν, όταν έγραψα αυτό το ποστ, το μόνο που δεν περίμενα ήταν αυτό που συνέβη.
Έγραψα στην πιο σκοτεινή μου ώρα, όταν φοβήθηκα ότι θα μου στρίψει, θέλοντας να βγάλω λίγο βάρος απ’ την ψυχή μου.
Είναι εύκολο πολύ όταν σε ζώνουν τα προβλήματα από όλες τις πλευρές, όταν σου κλείνουν πόρτες κατάμουτρα και σε πνίγει η απόγνωση, να ξεχάσεις όχι μόνο ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου, αλλά ακόμη πως κι εσύ ο ίδιος είσαι άνθρωπος.

Σήμερα το βράδυ, όταν άνοιξα το email μου έπαθα κυριολεκτικά σοκ.
Υπάρχουν λοιπόν ακόμη άνθρωποι εκεί έξω. Άνθρωποι που δε θεωρούν ότι «δεν έχεις αξιοπρέπεια» επειδή έμεινες άνεργη, που δεν σε βαφτίζουν «απατεώνα που ζει εις βάρος των άλλων» γιατί το πορτοφόλι σου άδειασε και δεν μπορείς ν’ ανταποκριθείς στις υποχρεώσεις σου όσο κι αν το παλεύεις.

Κι είναι ξένοι οι περισσότεροι αυτοί οι άνθρωποι, που δε σε ξέρουν στα μούτρα, που πολλοί ως τα σήμερα δεν είχαν διαβάσει ούτε μια αράδα απ’ όσα γράφεις έστω.
Βρήκαν όμως το χρόνο και την ψυχή, ανάμεσα στα δικά τους καθημερινά προβλήματα ο καθένας (και πολλών ίσως σοβαρότερα απ’ τα δικά μου), να γράψουν δυο κουβέντες από καρδιάς, να προσφερθούν σε βοήθεια, να συμβουλέψουν, να παρασταθούν, να δώσουν πάνω απ’ όλα κουράγιο και ΑΝΑΣΑ.
Ανάσα παιδιά. Σε όλους εσάς το χρωστάω αυτό. Είναι η πρώτη μέρα εδώ και καιρό που ανάσανα ξανά βαθιά, κι ούτε που είχα συνειδητοποιήσει ως τα τώρα πόσο πολύ σφιγγόμουν για ν’ αναπνεύσω.

Δε θα κρύψω από κανέναν σας ότι σήμερα έκλαψα πολύ. Πάρα πολύ.
Αλλά γελώντας ταυτόχρονα.
Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό.

Θα ήθελα να γράψω σ’ όλους σας και στον καθένα προσωπικά, να σας ευχαριστήσω, να σας μιλήσω, να σας γνωρίσω. Θα προσπαθήσω ν’ αρχίσω να το κάνω από αύριο, γιατί την ώρα αυτή η συγκινησιακή φόρτιση και η κούραση δεν με βοηθάνε.
Σημειώνω εδώ το email μου για όσους δεν το πρόσεξαν.

typos.nyxterinos@gmail.com

Γράψτε μου όσοι θέλετε σας παρακαλώ εκεί, θα μου είναι πολύ πιο εύκολο να σας απαντήσω, αν και θα συγκεντρώσω και τα email όσων τα έχετε ήδη αναφέρει στα σχόλιά σας. Κάποιων δεν μπόρεσα να τα εντοπίσω, ίσως να φταίει κι η κούραση της ώρας.

Θέλω να πω και δυο πράγματα ακόμη. Διαπίστωσα διαβάζοντας τα σχόλια, ότι αρκετός κόσμος κατέληξε στην εσφαλμένη εντύπωση πως ‘δεν ψάχνω δουλειά κατώτερη των προσδοκιών μου’, ή πως περιμένω να βρω δουλειά μόνο στο χώρο της μετάφρασης.
Λογικό ίσως, πολλοί διάβασαν τούτο το ποστ μου μονάχα, δεν ξέρουν τα περαιτέρω, το τι έχει συμβεί και πώς διαμορφώθηκε η σημερινή κατάσταση. Όσοι με διαβάζουν συστηματικά, ξέρουν μέσες-άκρες τα γεγονότα.
Για όσους λοιπόν έμειναν μ’ αυτή την εντύπωση, θέλω να ξεκαθαρίσω το τοπίο.

Ψάχνω δουλειά παντού.

Όσες γυναίκες βρέθηκαν στη θέση μου, θα γνωρίζουν καλά πως η ηλικία μου δεν βοηθάει. Το 90% των αγγελιών ζητούν γυναίκες το πολύ ώς 30 χρόνων. Σε τυροπιτάδικα, αναψυκτήρια, περίπτερα, φαστφουντάδικα για ν’ αναφέρω μερικά, τους έπεφτα μεγάλη. Σε γραφεία, ρεσεψιόν, γραμματειακές υποστηρίξεις, τηλεφωνήτριες, πωλήτριες, τα ίδια. Ίσως και χειρότερα, εκεί βλέπεις κάτι «ως 25» συνήθως.
Ακόμη και σε ψιλικατζίδικο ζητούσαν «νέα εμφανίσιμη ως 23». Το ίδιο νουμεράκι, το «νέα εμφανίσιμη» βρήκα ακόμη και σε αγγελία για καθάρισμα σπιτιών και για να προσέχει κανείς μωρά και παιδάκια.
Αν κανείς απορεί και σκεφτεί πως ίσως γράφω τερατολογίες, ας κάνει τον κόπο να ανοίξει τη Χρυσή Ευκαιρία κι ας ρίξει μια ματιά.

Υπάρχουν και κάποιες δουλειές που δεν μπορώ να τις κάνω, όχι γιατί μου πέφτουν παρακατιανές, αλλά λόγω θέματος υγείας.
Όπως ξέρουν όσοι με διαβάζουν τακτικά, από πέρσι τον Αύγουστο αντιμετωπίζω πρόβλημα στον ώμο μου με αποτελέσμα να χάσω για κάποιους μήνες την κινητικότητα στο αριστερό μου χέρι.
Από τον φετινό Ιούλιο και πέρα άρχισε μια αισθητή βελτίωση, και το χέρι μου απέκτησε ξανά μια σχετική λειτουργικότητα και κίνηση. Τουλάχιστον τώρα μπορώ να ντυθώ, να γδυθώ, να λουστώ, να χτενιστώ χωρίς βοήθεια, και μπορώ με το μαλακό να πλύνω και μερικά πιάτα.

Δε θα είχα καμία αντίρρηση να δουλέψω σ’ ένα σούπερ μάρκετ, ούτε να σφουγγαρίσω σκάλες, αλλά όταν δεν μπορώ να σηκώσω ένα κιβώτιο γεμάτο, να ανεβάσω ή να κατεβάσω κάτι από ψηλά, να κάνω την κίνηση που χρειάζεται για να στρίψω τη σφουγγαρίστρα ή να χειριστώ την ηλεκτρική σκούπα για παράδειγμα, πώς να πάω και να τους παρακαλέσω να μου δώσουν δουλειά;

Όπως είπα και πριν, όσοι με διαβάζουν τακτικά στο μπλογκ ξέρουν για το πρόβλημα, το έχω αναφέρει και αναλύσει στο παρελθόν. Για τους υπόλοιπους γράφω αυτές τις γραμμές, όχι για να «κλαφτώ» ούτε για να «δικαιολογηθώ», αλλά μονάχα για να μη μείνει κανείς με την εντύπωση πως στην παρούσα θέση έφτασα λόγω προτιμήσεων, προσδοκιών και απόρριψης πιθανών εργασιών επειδή δεν ήταν ό,τι ονειρεύτηκα.
Άλλωστε ένας άνθρωπος που εργάζεται ανελλιπώς από τα 16 του, να είστε σίγουροι πως έχει κάνει πολλές, πάρα πολλές δουλειές που καθόλου δεν ονειρεύτηκε.

Όσον αφορά στα ζώα μου τέλος, στις 3 γατούλες που είναι η συντροφιά μου (δεν είναι σκυλάκια όπως νόμισαν πολλοί), και πάλι όσοι με έχουν διαβάσει κατά καιρούς, ξέρουν ποιες οι θέσεις και οι απόψεις μου απέναντι στο τι εστί φιλοζωία και ευθύνη απέναντι στο κατοικίδιο, είναι ορατές στο μπλογκ μου, όποιος θέλει ας τις διαβάσει. Ξέρω πως πολλοί θα πουν «πρώτα εσύ και μετά τα ζώα», αλλά όποιος είχε δικό του ζωντανό μπορεί να με καταλάβει. Θα πεινάσω εγώ, αλλά όχι εκείνα, θα βγω εγώ στο δρόμο αν χρειαστεί, αλλά εκείνα θα παλέψω με νύχια και με δόντια να τα εξασφαλίσω, γιατί έχω την ευθύνη τους και δε θα μπορούσα ποτέ να τα εγκαταλείψω στην τύχη τους.

Πέρα από αυτά, όπως έγραψα και πιο πάνω, θα προσπαθήσω να επικοινωνήσω με όλους όσοι έγραψαν προσωπικό τους email στα σχόλια του προηγούμενου ποστ, και επικοινωνήστε κι εσείς μαζί μου.
Με ενδιαφέρει πολύ να μάθω πώς μπορεί να γίνει η διαδικασία παγώματος των τρεχουσών εισφορών στο ΤΕΒΕ. Αν κατάλαβα καλά, αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να χρειαστεί κανείς να κλείσει τα βιβλία του; Τι απαιτεί, ποια η διαδικασία; Όποιος γνωρίζει σχετικά τον παρακαλώ να με διαφωτίσει με ένα email.

Κάποιος ανέφερε πως αν σου κάνουν έξωση δεν σου πετούν τα πράγματα στο δρόμο; Ισχύει στ’ αλήθεια αυτό; Το άκουσα και από συγγενικό μου πρόσωπο, έχω όμως ζωντανό παράδειγμα φίλης που της τα πέταξαν κανονικότατα στο δρόμο, έτυχε μάλιστα να είμαι μπροστά στο γεγονός, κι έτρεχα να μαζέψω απ’ τον κάδο όσα έγγραφα προσωπικά της και όσα αντικείμενα μπορούσαν να σωθούν.

Με τη δικηγόρο της ιδιοκτήτριας δεν έχω μιλήσει ακόμη προσωπικά, θα γίνει αυτό από την ερχόμενη εβδομάδα που θα βρεθώ Αθήνα, γιατί για την ώρα, είμαι στης μητέρας μου στο Βόλο, όπου έψαχνα μήπως και βρεθεί κάποια δουλειά.
Δεν έχουν κάνει ακόμη δικαστήριο.
Η ιδιοκτήτρια πάντως μου είπε να τα μαζεύω και να του δίνω στο τέλος του τρέχοντος μήνα εκτός κι αν βρω τα χρεωστούμενα.
Τα ενοίκια που τρέχουν είναι πολλά. Το ποσό για τα δικά μου δεδομένα αστρονομικό. Ανέρχεται στις 3500 ευρώ. Δεν ξέρω σε περίπτωση που κατάφερνα να της δώσω κάποιο ποσό, αν θα θελήσει να κάνει πίσω στις διαδικασίες, τουλάχιστον προσωρινά.

Αν αναγκαστώ να φύγω θα χρειαστώ όλους όσοι προσφέρθηκαν να βοηθήσουν με αυτοκίνητα στη μετακόμιση, ή με χώρο αποθήκευσης.
Το ίδιο ισχύει και για τα γατάκια, για όποιον είναι σε θέση να τα φιλοξενήσει σε σπίτι μέχρι να καταφέρω να τα πάρω ξανά πίσω, κι εγώ θα αναλάβω τα έξοδα του φαγητού τους όσο καλύτερα μπορώ.

Αν πάλι κανείς τύχει να έχει κανένα σπίτι άδειο όπου θα μπορούσα ίσως να μείνω λίγο καιρό χωρίς επιβάρυνση, ή με χαμηλό ενοίκιο, ας μου το πει. Αν κανείς θέλει να συγκατοικήσει μαζί μου, και δεν τον ενοχλούν τα ζώα, έχω ένα δωμάτιο που μπορώ να το παραχωρήσω επιπλωμένο κι εγώ θα κοιμάμαι στο σαλονάκι.

Αν κανείς έχει οποιαδήποτε άκρη για δουλειά, όποια να ‘ναι, εκτός απ’ όσες απαιτούν να σηκώνω βάρος ή να χρησιμοποιώ πολύ το χέρι μου, ας με ενημερώσει, έστω και για κάτι προσωρινό, για κάτι 3ωρο ή 4ωρο, ίσα που να κλείσω κάποιες τρύπες.

Εδώ και καιρό, φτιάχνω χειροποίητα σαπούνια (όσοι ανατρέξετε πιο πίσω στα κείμενά μου, θα βρείτε και σχετικό ποστ). Τα σαπουνάκια έχουν φτιαχτεί, σε 4 με 5 εβδομάδες από σήμερα θα είναι έτοιμα.
Ήθελα να φτιάξω ένα eshop γι’ αυτά, αλλά ο άνθρωπος που υποσχέθηκε να μου το φτιάξει δεν το έκανε τελικά. Έτσι θα ανεβάσω σχετικό ποστ, με φωτογραφίες και λεπτομέρειες για το τι περιέχουν και για τι είναι το καθένα (λούσιμο, πρόσωπο, ντους, ειδικές δερματικές καταστάσεις κοκ).
Αν κάποιος ενδιαφέρεται και θελήσει να βοηθήσει έτσι, θα το χαιρόμουν πολύ. Οι τιμές τους θα είναι από 3 ως 5 ευρώ το τεμάχιο.

Και τέλος, όσοι προσφέρθηκαν να συνεισφέρουν οικονομική βοήθεια, θα τη δεχτώ με μεγάλη ευγνωμοσύνη. Στο σημείο που βρίσκομαι τώρα, δεν υπάρχουν περιθώρια για ντροπές και ψωροπερηφάνιες.
Σας δίνω λογαριασμό στην Εθνική Τράπεζα:
ΑΡΙΘΜΟΣ IBAN: GR09 0110 1680 0000 1686 2267 289

και το Paypal μου είναι giteana@gmail.com

Έχει αρχίσει και με καταβάλλει η κούραση, γι’ αυτό θα σταματήσω εδώ.

Μέσα από την καρδιά μου, σε όλους σας, ένα μεγάλο, βαθύ ευχαριστώ.
Την ανάσα που μου δώσατε δε θα την ξεχάσω ποτέ.

Το σύμπαν να σας τα επιστρέψει στο εκατονταπλάσιο και μακάρι να μπορέσω να φανώ χρήσιμη στο μέλλον κι εγώ σε εσάς ή σε οποιονδήποτε άλλο συνάνθρωπό μας.

Ιφιγένεια.

περισσότερα …

 

Τυπος Νυχτερινος 25 Σχόλια

 

1 σχόλιο

Filed under "δικαιοσύνη", Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, κρίση

Τα πολιτικά τίποτα ζωντανά στις οθόνες σας…. ξεφτιλισμένοι πολιτικάντηδες

Παρακολουθώ αυτή την στιγμή στο ρικ τους πολιτικάντηδες που είναι όλοι τους τα ίδια σκατά

ξεφτιλισμένοι βρωμεροί σιχαμεροί

μιλά ο άλλος ο καραγκιοζόπουλος λευτέρης χριστοφόρου περί σοβιετικού τύπου το ένα σοβιετικού τύπου το άλλο απλα για δημιουργία εντυπώσεων για να συσπειρώσει τους ανυποψίαστους οπαδούς τους τζιαι φαντάζουμε τα αρνιά του που βλέπουν να σούζουν τις κκελές τους τζαι να λαλούν τς τς μα θώρε τους παλιοκομουνιστές που εκατέρρευσεν κλπ κλπ τους έτσι κι γιουβέτσι

τζαι που κοντά τα δεκανίκια εξουσίας τα οφα (οπου φυσήσει ο άνεμος) δηκοεδεκ να πιππιλούν τις φαιδρότητες τζαι τις ίδιες μαλακιούλες

και ο άλλος τυπάκος χαμογελαστός έχοντας στο τσεπάκι του τα κοκκινοροζ αμνοερίφια να πιππιλα τις μαλακιούλες και φαιδρότητες που όλοι ως ποιηματάκι έμαθαν να λένε περί πολιτικά πραξικοπήματα με τους οπαδούς τους να ενθουσιάζονται και να λένε ότι εννα αντέξουμε ρε παλιοδεξιοί παλιάδρωποι εννα κρατήσουμεν ρε σύντροφοι κλπ κλπ

και όλοι είναι ευτυχισμένοι και χαρούμενοι

και μετά εννοείται ότι όλοι αυτοί οι ξεφτιλισμένοι θα κατεβούν στις εκλογές μαζί ώστε να μοιραστούν τα λάφυρα εξουσίας που τους δίνει το σύστημα πρεδρικής ολιγαρχίας με τους διορισμούς στους ημικρατικούς οργανισμούς του κάθε ανυπόθετου αχάπαρου που προσέρχεται εκεί με αποκλειστικό του προσον την κομματική τους ταυτότητα

ξεφτιλισμένοι που κυβερνούσαν μαζί δησυδηκοεδεκ και ακελδηκοεδεκ και πάλι τώρα το ίδιο θα γίνει αλλά για το θεαθήναι και για συσπείρωση των απολίτικων οπαδών του

η μεγαλύτερη επιτυχία των ξεφτιλισμένων είναι ότι έπεισαν τους μισθωτούς σκλάβους ότι αυτοί οι φαιδροί τύποι με τα κοστουμούθκια τζαι τις γραββατούες είναι κάτι καλύτερο από τον μέσο απλό άνθρωπο

το μόνο παρήγορο σε όλο αυτό το σκηνικό είναι όταν θυμάσαι ότι είχαμε 21% αποχή και μα΄ζι με τα λευκά και τα άκυρα 24% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων τους έφτυσαν όλους αυτούς τους ξεφιλισμένους

 

Σχολιάστε

Filed under Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, κρίση