Daily Archives: Αύγουστος 16, 2011

Μόνη απάντηση στην καπιταλιστική επίθεση που ποτέ δεν σταμάτησε εναντίον των ανθρώπων είναι η αντίσταση με παναπεργίες – Η μοναδική ευκαιρία του ακελ να αποδείξει τον εαυτό – και εν τέλει εχει όραμα η αριστερά για το μέλλον, ή είμαστε με την αριστερά του «no future»;

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο θέλοντας να κάνω μια γενική ανασκόπηση του φαινομένου καπιταλισμός και την διαχρονική και ασταμάτητη επίθεση των εκπροσώπων του απανταχού της γης εναντίον των λεγόμενων υποτελών τάξεων του προλεταριάτου και των μισθωτών σκλάβων η οποία εν ολλίγοις συμπυκνώνεται στην πιο κάτω φράση του Λένιν

 

«CAPITALISTS CAN BUY THEMSELVES OUT OF ANY CRISIS, SO LONG AS THEY MAKE THE WORKERS PAY» – LENIN

 

Οι καπιταλιστικές κρίσεις δεν είναι σημερινό φαινόμενο αλλά αναπόφευκτο φαινόμενο του συστήματος αυτού και έρχονται και παρέρχονται με ολοένα και πιο συχνό φαινόμενο

ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΓΑΖΟΥΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΑΥΤΕΣ

Υπάρχει ο ισχυρισμός από την ντόπια αριστερά ότι αυτή την στιγμή υπάρχει επίθεση εναντίον της αριστεράς

Και αυτό που δεν αντιλαμβάνομαι είναι πότε ακριβώς αυτή η επίθεση σταμάτησε διαχρονικά;

Η επίθεση εναντίον της αριστεράς και αυτών των οποίων εκπροσωπεί είναι μια συνεχής επίθεση των καπιταλιστών εναντίον των εργατών και των μισθωτών τους σκλάβων

Η εύθραστη ευμάρεια που υπάρχει στην Κύπρο η οποία εξηγήθηκε πολλές φορές που οφείλεται δηλαδή στην παρασιτική εν ολλίγοις οικονομία του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος από ρώσσικα ουκρανικά και άλλα κεφάλαια ελέω χαμηλου φορολογικού συντελεστή κλπ έδιδε την εντύπωση σε όλους ότι «εμείς» είμαστε αλώβητοι και άλλα παραμύθια

Και έτσι το ακελ της λεγόμενης αριστεράς της κύπρου τον χαβά του και των συνεργασιών του με εκπροσώπους γιουες άγγονες του λεβέντη του σιακόλα παλαμάκια και γλύψιμο στους κεφαλαιοκράτες πραξικοπηματίες ιδιοκτήτες μμε κλπ

Με τους κεφαλαικράτες εκπρόσωπους των εταιρειων δησυδηκοεδεκττομυςβουςαγιοτζυκος κλπ είναι αυτονόητο ότι η οποια κριτική πέφτει στο κενό αφού η δουλειά των νικολάκηδων παπαδοπουλων και αβεροφούληδων μαυρομάνθηδων κλπ αυτή είναι να επιτίθενται στους εργάτες και να απομυζούν τον πλούτο για τις εταιρείες τους

Και ενώ συνέβαιναν όλα αυτά το ακελ της λεγόμενης αριστεράς συνεργαζόταν όμορφα και ωραία με ωραίους τύπους που θέλουν να αλωνίσουν τους εργάτες όπως πρώην υπουργό οικονομικών σαρρή ο οποίος ήταν του τάσσσου που άλλαξεν ο άδρωπος σιόρ κλπ

Μέχρι που τσουπ άρχισαν οι διεθνείς σπεκουλαδόροι να τρίζουν τα δόντια και να αρχίζουν την επίθεση κατά του μικροσποπικού στρουμφοκράτους της κύπρου μας

Ο ένας οίκος ανοχής υποβαθμίζει όμορφα και ωραία στημένα την κυπριακή οικονομία και τα επιτόκια δανεισμού του κράτους από 11% αυξήθηκαν αρκετές όμορφες μονάδες που μεταφράζονται σε πολλά εκατοντάδες εκατομύρια

Όμορφα απλά και ωραία οι «αγορές»  οι άγνωστοι αυτοί γνωστοί τρομοκράτες έβαλαν στο στόχαστρο και την Κυπρούλα μας που έτυχε στο τιμόνι της να είναι μόνο κόμμα το ακελ

 

ΠΡΟΤΑΣΗ

Αφου το ακελ είναι πλέον μονοκομματική κυβέρνηση

Είναι η ευκαιρία να αποδείξουν ότι είναι αριστερό κόμμα που νοιάζονται για τους εργαζόμενους και είναι κατά του κεφαλαίου

Να αξιοποίηση στο έπακρο τον κομματικό του μηχανισμό και να αρχίσει εκστρατεία ενημέρωσης των κυπρίων με αληθινά νούμερα και στοιχεία απογυμνώνοντας τους εκπροσώπους του κεφαλαίου νικολάκηδες και λοιπούς φαιδρούς

Η ταξική συνείδηση κτίζεται

Ποιος εργάτης όταν του αναλύσεις χωρίς ταμπέλες τα συμφέροντα του θα υποστηρίξει κάποιον που είναι εν ολλίγοις εναντίον του;

 

Κανένας φυσικά

Η προπαγάνδα είναι τεράστια όπως φαίνεται και εδώ

Πως εφαρμόζεται η προπαγάνδα από τα παιδικά μας χρόνια

Δέστε το μίκη μάους αυτό με τον καλό αρχηγό τους αδαείς φιλήσυχους πολίτες ζώα που βασίζονται στον πάντα καλό ηγέτη αρχηγό και στον κακό αλεπού φόξυ λόξυ που απεργάζεται πονηριές ώστε να επηρεάσεις τις μάζες και να τους καταστρέψει……..  οπότε να εμπιστεύεστε πάντα τον χοντρό αρχηγό με πούρο που σας προστατεύει και να μην εμπιστεύεστε ό,τι γράφουν τα κακά βιβλία … που γράφουν κάποιοι παλιάνθρωποι κομουνιστές αναρχικοί αντικαπιταλιστές κλπ κλπ όλοι αυτοί οι πονηροί θέλουν να επηρεάσουν το κοτοπουλάκι και να σας καταστρέψουν…. ΜουαΧαχαχαχα(σατανικό γελάκι τύπου φόξυ λόξυ)

Και επί του σημείου αυτού επανέρχομαι αναλυτικότερα….

http://www.youtube.com/watch?v=Vnp4kj5lLOU&playnext=1&videos=VJdeZ7BbUL8

 

 

αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος

αν το ακελ σέβεται τους ανθρώπους του και την ιστορία του που λέει ότι έχει τώρα είναι μια άνευ προηγουμένου τεράστια ευκαιρία να έλθει σε ρήξη με το κατεστημένο της δεξιάς και του κεφαλαίου

 

αυτά τα γράφω ειλικρινά γιατί βλέπω ότι υπάρχουν άνθρωποι που ειλικρινά πιστεύουν σε αυτό που ονομάζεται ακελ όπως ο φίλος νέος ελληνοκύπριος

http://newgreekcypriot.blogspot.com/

ο οποίος καλοπροαίρετα μη μπορώντας προφανώς και να απογαλακτιστεί από το κομματικό του παρελθόν υπερασπίζεται με πάθος το κόμμα του παραβλέποντας κατά τη γνώμη μου την πραγματικότητα\

όπως εδώ που την διαπιστώνει αλλά και πάλι δεν την καταλαβαίνει

http://newgreekcypriot.blogspot.com/search?updated-max=2011-08-06T14%3A46%3A00%2B03%3A00&max-results=6

Και η Ιταλία στο γρανάζι…ποιος ακολουθεί;

 

 

Ακολουθεί η κύπρος προφανώς φίλε μου και μετά όλοι οι υπόλοιποι μέχρι οι καπιταλιστές που ελέγχουν τα κράτη να βάλουν τους εργαζομένους να πληρώσουν την κρίση και να γλιτώσουν από αυτήν τους καπιταλιστές

και ο μόνος τρόπος για να σταματήσει αυτή η λαίλαπα δεν είναι απλά να στηρίζουμε άνευ όρων ένα κόμμα αλλά να αρχίσει αληθινή αριστερή αντίσταση ενάντια σε αυτή την συνεχιζόμενη επίθεση εναντίον των εργατών

 

 

Κάποια σημαντικά άρθρα από μπλοκ φίλων

 

http://ciaoant1.blogspot.com/2011/08/update-10082011.htmlΈχει όραμα η αριστερά για το μέλλον, ή είμαστε με την αριστερά του «no future»;

«Ιστορικές μέρες» με την εξέγερση στην Αγγλία – και δεν είναι τυχαίο που η άρχουσα τάξη, σε διεθνές επίπεδο, την «παίζει» ως πρώτο θέμα στα «δελτία ειδήσεων» της, τοποθετώντας την πάνω και από τις οικονομικές εξελίξεις.

Νομίζω ότι και αυτοί αντιλαμβάνονται την ιστορική σπουδαιότητα του να ξεσπά τόση συσσωρευμένη οργή σε ένα από τα πιο σημαντικά καπιταλιστικά κέντρα παγκοσμίως (και όχι σε «περιφερειακά» σημεία όπως μέχρι τώρα).

Βέβαια, η οργή αυτή που ξεσπά είναι «τυφλή», και αυτό υποδηλώνει ανωριμότητα -> οι εξεγερμένοι αυτοί δεν είναι σε καμία περίπτωση έτοιμοι να κυβερνήσουν, και άρα θα κυβερνηθούν, εύκολα ή δύσκολα, από κάποιον άλλο. Και αν τυχόν ούτε η άρχουσα τάξη είναι ικανή να κυβερνήσει, αν δηλαδή και η εργατική και η αστική τάξη είναι και οι δύο ανίκανες να επιβάλλουν την εξουσία τους, τότε η μοναδική δυνατή μορφή διακυβέρνησης είναι η «Αυτοκρατορία», όπως έλεγε και ο Μαρξ.

Άλλωστε, «η φύση απεχθάνεται το κενό», και άρα το «χάος» και η «ακυβερνησία» δε θα παραμείνουν για πολύ – ή τουλάχιστον δε θα παραμείνουν για πάντα.

Ποια θα πρέπει να είναι η στάση της Αριστεράς απέναντι στο θέμα;

Το ερώτημα αυτό είναι σημαντικό, όχι μόνο ως ένα «διεθνές θέμα», αλλά και ως ένα θέμα που επηρεάζει τις εξελίξεις παγκόσμια (άρα και στην Ελλάδα):

Από Σεπτέμβρη, ο κόσμος θα βγαίνει με ακόμα περισσότερη οργή στους δρόμους, μιας και η κυβέρνηση-ΔΝΤ-ΕΕ τον ρημάζουν ολοένα και πιο πολύ.

Τι σόι κινητοποιήσεις θα δούμε άραγε; Θα είναι νικηφόρες;

Στην Αγγλία, η ανυπαρξία ουσιαστικά μιας αριστερής παρέμβασης στο λαό οδήγησε στο να έχουμε μια εντελώς «τυφλή» εξέγερση, με βασικό στίγμα το «no future» και χωρίς το παραμικρό σχέδιο, στόχο ή όραμα για το αύριο.

Αυτό δείχνει ότι οι εκμεταλλευόμενοι σε μια κοινωνία ΕΙΝΑΙ ικανοί για «αυθόρμητη» πάλη, για ξεσπάσματα ή εξεγέρσεις, κτλ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ να υπάρχει μια οργανωμένη αριστερά. Στην πραγματικότητα, η εξέγερση στην Αγγλία είναι μια απόδειξη ότι η αριστερά που απλά λέει «ας βγούμε στο δρόμο να τα σπάσουμε» είναι σχεδόν περιττή (ποιος ο λόγος ύπαρξης μιας αριστεράς που απλά λέει αυτά οι λαϊκές μάζες μπορούν να κάνουν και -σχεδόν- μόνες τους; ).

Πού χρειάζεται λοιπόν η αριστερά; Και ποια αριστερά είναι αυτή που χρειάζεται;

Αν η αριστερά απλά έχει το ρόλο του «χειροκροτητή» σε ότι εξέγερση γίνεται, χωρίς να προσπαθεί να τη μετασχηματίσει από αυθόρμητη και συνειδητή, και από «χαοτική» σε οργανωμένη, με τις όποιες έστω μικρές ή μεγάλες δυνάμεις έχει, τότε η αριστερά αυτή είναι και αυτή σαπισμένη, όπως ακριβώς και οι κοινωνίες της Δύσης που καταγγέλλει.

Τώρα που ο κόσμος στην Ελλάδα θα βγει στους δρόμους, σίγουρα θα είναι επηρεασμένος από τα γεγονότα στην Αγγλία.

Στην Ελλάδα βέβαια, θεωρώ ότι έχουν μπει και μερικά αιτήματα (πχ στάση πληρωμών, έξοδος από το ευρώ, κτλ), και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στην παρέμβαση της αριστεράς, που εντάξει, μπορεί να μην είναι και 100% στο «ύψος των περιστάσεων», αλλά δεν είναι και τόοοσο πίσω όσο η Αριστερά της Αγγλίας. Και επίσης υπάρχει μια πιο στοιχειώδης έστω οργάνωση, και στις κινητοποιήσεις συμμετέχει μεγαλύτερο λαϊκό στοιχείο αντί για μειοψηφικούς υπό-προλετάριους που ούτε έχουν, ούτε μπορούν -και ούτε πολυενδιαφέρονται- να σκεφτούν αυτή τη στιγμή για το μέλλον ολόκληρου του λαού, να δημιουργήσουν ένα όραμα και ένα σχέδιο, κτλ.

Επειδή όμως και στην Ελλάδα ο λαός φτωχοποιείται πολύ έντονα και πολύ ραγδαία, και η αριστερά ΔΕΝ έχει ακόμα τις δυνάμεις εκείνες (ποσοτικά και ποιοτικά) για να οργανώσει το λαό αυτό, σίγουρα το επόμενο διάστημα θα δούμε ανάμεσα στα άλλα και έξαρση της «τυφλής βίας», από ανθρώπους που απλά δε βλέπουν μέλλον («no future») ούτε από τον καπιταλισμό προφανώς, αλλά ούτε και από την αριστερά, και νομοτελειακά ξεσπούν «χαοτικά».

Τι θα κάνει τότε η αριστερά;

Προφανώς είναι μέγα σφάλμα να τους καταδικάσεις και να πεις ότι «στην επανάσταση δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», όπως κάνει το ΚΚΕ.

Στις εξεγέρσεις, σαφώς και θα υπάρξει βία, ως απάντηση στην καθημερινή βία του κράτους εναντίον μας. Και όχι απλά δε συμφωνούμε με αυτούς που λένε στους εξεγερμένους «να πάνε σπίτι τους» και να σταματήσουν να πολεμούν, αλλά θεωρούμε ότι αυτοί θα πρέπει να σταματήσουν να καλούν ουσιαστικά τον κόσμο να «σκύψει το κεφάλι» και να δεχτεί το ρήμαγμα του. Και αν δε το κάνουν αυτό, τότε θα πρέπει να τιμωρηθούν ως «εχθροί του λαού» και να τους κοπεί η γλώσσα (διότι με το καλούν τον κόσμο να μην κινητοποιείται, αυτοί ουσιαστικά τον καλούν να δεχτεί τα δεσμά της υποδούλωσης του – πράγμα που αποτελεί ασυγχώρητο έγκλημα).

Η αριστερά λοιπόν πρέπει να καλεί τον κόσμο να εξεγερθεί. Και πρέπει να τάσσεται και ΥΠΕΡ της λαϊκής βίας, αν και όταν αυτό χρειάζεται και εξυπηρετεί το σκοπό μας.

Όμως, παρατηρώ ότι η αριστερά απλά «χειροκροτεί» τις εξεγέρσεις στην Αγγλία, χωρίς καμία κριτική στα αδύναμα σημεία τους. Αυτό είναι τεράστιο σφάλμα, που θα το πληρώσει. 

Προς το παρόν υπάρχει ο «ενθουσιασμός της εξέγερσης», αλλά αυτός από μόνος του είναι αντιμετωπίσιμος από την άρχουσα τάξη, που μπόρεσε να τσακίσει ακόμα και τους -αρκετά οργανωμένους- ανθρακωρύχους επί Θάτσερ, οπότε προφανώς στο τέλος θα νικήσει και μερικούς ανοργάνωτους που μάλιστα είναι τόσο πολιτικά ανώριμοι, ώστε μερικοί «βγάζουν τα μάτια τους» με το να κάνουν απλά πλιάτσικα, κτλ.

Όταν βγει ο κόσμος στους δρόμους εδώ στην Ελλάδα, τι σόι σχέδιο έχει η αριστερά; Έχει κάποια πρόταση για μέλλον (έχει ήδη διατυπώσει βέβαια κάποιες προτάσεις, έστω και αν είναι συζητήσιμες); Έχει κάποιο σχέδιο υλοποίησης τους; Μπορεί να δώσει μερικούς επί μέρους στρατηγικούς στόχους (πχ τηλεοπτικοί σταθμοί – τυχαίο παράδειγμα) ώστε να συσπειρώνει τον κόσμο σε κάτι πιο οργανωμένο, αντί πολλοί να κινούνται χαοτικά, και άρα χωρίς την παραμικρή πιθανότητα νίκης;

Μπορεί να «βαθύνει» τα αιτήματα-στόχους , και να εξηγήσει το πώς αυτά θα υλοποιηθούν στην πράξη;

Στην Αγγλία, η εξέγερση είναι χαοτική διότι ΔΕ θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο (λόγω της ανυπαρξίας αριστεράς).

Εδώ όμως υπάρχει μια αριστερά, έστω με τα λίγα ή πολλά κουσούρια, τα λάθη, τις παραλείψεις και το μικρό της μέγεθος.

Αυτή η αριστερά βρίσκεται σε σταυροδρόμι:

Θα είναι μια αριστερά «χαοτική», μια αριστερά δηλαδή «χωρίς μέλλον» («no future«), ή μήπως θα είναι μια αριστερά πλειοψηφική και νικηφόρα, όπως αυτή που περιέγραφε επί ΕΑΜ ο Άρης Βελουχιώτης; Εδώ ένα μικρό απόσπασμα του από τον ιστορικό λόγο του στη Λαμία, που πιστεύω ότι είναι πολύ «επίκαιρο»:

…Όταν ήταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύονται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή …

Όπως βλέπουμε, ο Βελουχιώτης ΔΕΝ είναι υπέρ της «αταξίας», την οποία σωστά χρεώνει στον εχθρό και δηλώνει υπέρ του να φέρει την «τάξη». 

Σήμερα θα λέγαμε τη δική μας τάξη, την εξουσία της κοινωνικής πλειοψηφίας, την εξουσία των εργατών, κάτι αντίστοιχο με αυτό που τότε έλεγαν«Λαοκρατία» (παρατηρήστε επί την ευκαιρία και το ότι η αριστερά που νικά ανά του αιώνες είναι αυτή που έχει ένα όραμα, και όχι η αριστερά του «no future», που είναι απλά σε ανώριμο ακόμα στάδιο και χρειάζεται πρώτα να ωριμάσει, «και μετά τα ξαναλέμε»). Τότε βέβαια οι συνθήκες ήταν και διαφορετικές, με τον εχθρό να είναι κυρίως ένας κατακτητής που είχε καταλάβει στρατιωτικά τη χώρα, τώρα πρέπει να τα βάλουμε ουσιαστικά με ένα ολόκληρο πολιτικό-οικονομικό-ιδεολογικό σύστημα, ωστόσο η στρατηγική του Βελουχιώτη ήταν 100% σωστή – είναι βασικό, σε επίπεδο στρατηγικής, το ότι ο Βελουχιώτης χρεώνει την «αταξία» στον αντίπαλο. 

Είναι άραγε έτοιμη η αριστερά να κάνει κάτι τέτοιο σήμερα; Ή απλά θέλει και αυτή να κάνει «αταξίες», σαν ανώριμα παιδιά που -δικαιολογημένα έστω- κάνουν «αταξίες», αλλά επειδή ακριβώς είναι ακόμα «παιδιά», ανώριμα δηλαδή, δε μπορείς και να τα εμπιστευτείς να αναλάβουν ευθύνες;

Η αριστερά περνά και αυτή κρίση – και η αριστερά που είχε απομείνει μετά και την πτώση του «υπαρκτού» νομίζω σβήνει.

Πάνω όμως στις στάχτες αυτές νομίζω -και ελπίζω- γεννιέται ήδη και μια αριστερά πιο ώριμη, που είναι πρόθυμη -και ικανή- να πει στο λαό:

«Οι καπιταλιστές μιλούν για καταστροφές σε σπίτια, αλλά αυτοί είναι που έχουν κλείσει και κατάσχει αμέτρητα σπίτια σε όλες τις χώρες»

«Οι καπιταλιστές μιλούν για τα προβλήματα στα μαγαζιά και τη «διατάραξη της οικονομικής ζωής», αλλά αυτοί είναι που ευθύνονται για αμέτρητα λουκέτα, απολύσεις, ανεργία, φτώχεια, κτλ».

«Οι καπιταλιστές μιλούν για πλιάτσικο, αλλά δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να συγκριθεί με αυτούς σε αυτό το τομέα, μιας και μόνο οι τραπεζίτες έχουν αρπάξει τα τελευταία χρόνια τρισεκατομμύρια επί τρισεκατομμυρίων. Και έχουν και το θράσος να μιλάνε κι από πάνω».

-«Οι καπιταλιστές μιλούν για «τυφλή βία», αλλά ακόμα και οι ίδιοι οι αναλυτές τους παραδέχονται ότι ο «ηθικός αυτουργός» αυτών των φαινομένων είναι….οι ίδιοι, με τη φτωχοποίηση του κόσμου, και τις κοινωνικές ανισότητες να έχουν σπάσει κάθε ιστορικό ρεκόρ και να θυμίζουν μεσαιωνικές καταστάσεις».

Αυτοί είναι που σπέρνουν την «αταξία» στον κόσμο, ώστε οι ίδιοι να καλοπερνάνε εις βάρος, αυξάνοντας μάλιστα διαρκώς το χάσμα του πλούτου ανάμεσα μας.

Απέναντι σε αυτό, είναι καιρός νομίζω για την αριστερά να πάψει να στηρίζει άκριτα την «αταξία» των αυθόρμητων και ανοργάνωτων κινητοποιήσεων του κόσμου. Ναι μεν είμαστε υπέρ, αλλά σκοπός της ύπαρξης της αριστεράς πρέπει να είναι να μετεξελίξει αυτή την ανώριμη κίνηση σε κάτι το οργανωμένο και συνειδητό.

Κοινώς, είναι νομίζω καιρός να επιβάλουμε τη δική μας τάξη, απέναντι στην «αταξία» του καπιταλισμού, που όλοι τη βλέπουν πλέον, και όλοι «ψάχνονται» να δουν πως θα υπάρξει μια απάντηση.

Αν η απάντηση της αριστεράς είναι το «no future«, δηλαδή το τίποτα, το κενό, τότε θα χάσει. Και θα κερδίσει η «Αυτοκρατορία» ως μορφή διακυβέρνησης, όπως την ονόμαζε ο Μαρξ, δηλαδή μια αυταρχική διακυβέρνηση.

Αν δηλαδή η Αριστερά δεν προσπαθήσει να επιβάλλει τη δική της τάξη, την τάξη της κοινωνικής πλειοψηφίας, τότε για μια ακόμα φορά θα επιβληθεί η άλλη τάξη, η τάξη της κοινωνικής μειοψηφίας, με τους γνωστούς ολιγάρχες που μας εξουσιάζουν και τώρα. Απλά ίσως να χρειαστεί να επιστρατεύσουν πχ τις ακροδεξιές εφεδρείες τους.

Δείτε πχ πως οι ακροδεξιοί στην Αγγλία δήλωσαν ότι θα βγουν και αυτοί στο δρόμο για να προστατέψουν την τάξη και τις περιουσίες του κόσμου, κίνηση που σίγουρα θα έχει απήχηση στους «φιλήσυχους πολίτες», που ίσως να βλέπουν την «αταξία» του καπιταλισμού που περιγράψαμε παραπάνω, αλλά προφανώς δεν πείθονται και από την «αταξία» των εξεγερμένων, οπότε προτιμούν την «τάξη» του απολυταρχικού καπιταλισμού. 

Αργά ή γρήγορα, κάποιος θα κυβερνήσει και θα επιβάλλει την τάξη.

Αν ο λαός δε γεννήσει μια αριστερά σε στιλ Άρη Βελουχιώτη, που να θέλει να επιβάλλει την τάξη των εργατών, προς όφελος των πολλών, τότε η άρχουσα τάξη θα επιβάλλει τη δική της τάξη, δηλαδή τη γνωστή και δοκιμασμένη πλέον αταξία του καπιταλισμού που ευνοεί μια μικρή ολιγαρχία, σε μια πιο αυταρχική εκδοχή της (κάτι που επίσης είναι ιστορικά δοκιμασμένο βέβαια, αλλά…»ο λαός που ξεχνά τα λάθη του είναι καταδικασμένος να τα επαναλάβει»).

ΥΓ1: Όταν λέω «η αριστερά», δε μιλάω μόνο για αυτούς που ήδη βρίσκονται στην αριστερά, αλλά και για πολλούς ακόμα, που μπορεί και να δηλώνουν ότι «δεν ανήκουν πουθενά», αλλά βλέπουν «την αταξία του καπιταλισμού» και είναι διατεθειμένοι να παλέψουν.Ολόκληρη η ανθρωπότητα εξάλλου βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε σταυροδρόμι, και όλοι καλούνται να διαλέξουν πλευρές. Αυτές είναι ιστορικές στιγμές, που δοκιμάζουν τους ανθρώπους και τους καλούν να πάρουν σοβαρές αποφάσεις, που θα χαράξουν εν τέλει τις «κοινωνίες του μέλλοντος», μιας και αυτές που είχαμε ως τώρα μας αφήνουν σιγά-σιγά…

ΥΓ2: Μερικοί μπορεί να μη βλέπουν με καλό μάτι την ιδέα μιας αριστεράς που θα επιβάλλει την τάξη – έχουν συνδέσει άλλωστε την επιβολή της τάξης με άγρια καταστολή του λαϊκού κινήματος, κτλ. Ίσως να είναι και «φιλειρηνικοί», που δε θέλουν να μπλεχτούν σε μάχες, κτλ. Ωστόσο, η μάχη είναι εδώ είτε το θέλουν είτε όχι – για την ακρίβεια, ήδη εμείς έχουμε πάρα πολλές απώλειες από την επίθεση της άρχουσας τάξης, που μας βρήκε και απροετοίμαστους και μας έχει πάρει φαλάγγι.

Είναι δηλαδή ξεκάθαρο ότι «θα χυθεί αίμα» – ήδη χύνεται, με τους λαούς να «αιμορραγούν» ολοένα και περισσότερο. Το μόνο που μένει να φανεί είναι το πως οι λαοί θα απαντήσουν, και αν θα είναι νικηφόροι στους αγώνες τους. Γιατί αν δεν είναι, τότε το μοναδικό «αίμα» που θα «χυθεί», μεταφορικά και κυριολεκτικά, θα είναι το δικό μας, και η άρχουσα τάξη θα πανηγυρίζει έναν θρίαμβο ιστορικών διαστάσεων που θα μας στείλει στο μεσαίωνα, με αυτούς να μας παίρνουν και τα σώβρακα.

ΥΓ3: Δείτε εδώ και εδώ για δύο ενδιαφέροντα links για την εξέγερση στην Αγγλία: Το πρώτο είναι ένα βιντεάκι από τις ειδήσεις του BBC, όπου έβγαλαν έναν «απλό κάτοικο» να μιλήσει, αλλά αυτός πήρε το μέρος των εξεγερμένων, και τα φερέφωνα του BBC δεν ήξεραν τι να πουν και προσπαθούσαν να τον καλύψουν ώστε να μην ακούγεται. Το δεύτερο είναι μια είδηση «για γέλια και για κλάματα», καθώς πλέον ακόμα και ήμι-δικτατορίσκοι πλέον….κοροϊδεύουν τις «δυτικές δημοκρατίες», μιας και αυτές όντως διολισθαίνουν διαρκώς προς την απολυταρχία, χωρίς την παραμικρή συναίνεση των λαών

«Γιατί ξεσηκώθηκαν στο Λονδίνο»;

«Γιατί ξεσηκώθηκαν στο Λονδίνο»;

Νομίζω ότι ακόμα και η άρχουσα τάξη ξέρει πολύ τον λόγο – εδώ ένα απόσπασμα από «Τα Νέα«:

Οι ταραχές σημειώθηκαν ενώ αυξάνεται η δυσφορία στη Βρετανία για τις μεγάλες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες και τις αυξήσεις φόρων με στόχο να περιοριστεί το δημοσιονομικό έλλειμμα

Πολιτικοί και η αστυνομία επέρριψαν την ευθύνη για τα επεισόδια σε κοινούς κακοποιούς, όμως κάτοικοι του Τότεναμ (Βόρειο Λονδίνο), όπου ξέσπασαν οι ταραχές, τις απέδωσαν σε τοπικές εντάσεις και στην οργή των κατοίκων για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους. 
Είκοσι έξι αστυνομικοί τραυματίστηκαν, από τους οποίους οκτώ χρειάστηκε να νοσηλευθούν, όταν μια ειρηνική διαμαρτυρία για τον πιθανόν τυχαίο θάνατο ενός νεαρού στη διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης πήρε βίαιη τροπή.

«Το Τότεναμ είναι μια υποβαθμισμένη περιοχή. Η ανεργία είναι πολύ, πολύ υψηλή, ο κόσμος είναι απογοητευμένος και θυμωμένος», λέει η 49χρονη Ουζοντίνμα Ουίγκουε, μια καθαρίστρια που απολύθηκε πρόσφατα. «Ξέρουμε ότι αυτή η κυβέρνηση μας έχει κάνει θύματα, ξέρουμε πως η κυβέρνηση μας παραμελεί», είπε ένας άλλος μεσήλικας, αρνούμενος να πει το όνομά του.«Πώς μπορείς να ρίχνεις στην ανεργία ένα εκατομμύριο νέους και να περιμένεις να μείνουν αδρανείς;».

Πολλά μέλη εθνικών μειονοτήτων κατοικούν στο Τότεναμ, το οποίο περιλαμβάνει περιοχές με την υψηλότερη ανεργία στο Λονδίνο. Εχει επίσης ιστορικό φυλετικών εντάσεων, καθώς οι ντόπιοι νεαροί, ιδιαίτερα οι μαύροι, αντιδρούν στους αστυνομικούς που τους σταματούν για να τους ελέγξουν. Το 1985 είχε σημειωθεί μία από τις χειρότερες ταραχές στην ιστορία της Βρετανίας, έπειτα από τον θάνατο ενός κατοίκου από αστυνομικούς. Οι ταραχές του Μπρόντγουοτερ Φαρμ, όπως αποκλήθηκαν (από την ονομασία ενός συγκροτήματος κατοικιών), είχαν οδηγήσει στην άγρια δολοφονία με μαχαίρι ενός αστυνομικού και στον τραυματισμό σχεδόν 60 άλλων. Η δημοσιογράφος και κάτοικος του Τότεναμ Ριζουάνα Χαμίντ, η οποία είχε καλύψει τις ταραχές του 1985, είπε ότι οι βιαιότητες της νύκτας του Σαββάτου θύμισαν εκείνες τις ταραχές. «Το κλίμα έχει αλλάξει, όμως τα θέματα εξακολουθούν να είναι τα ίδια», είπε στο BBC. Εκανε λόγο για την απελπισία, τη φτώχεια, αλλά και την ανικανότητα της αστυνομίας να αποσαφηνίσει τις συνθήκες υπό τις οποίες σκοτώθηκε την περασμένη εβδομάδα ο 29χρονος Μαρκ Ντάγκαν, για τον οποίο πραγματοποιήθηκε η αρχικά ειρηνική διαδήλωση.

Στην Αγγλία η ανεργία των νέων είναι πάνω από 20%, σε μια ακόμα ένδειξη ότι ειδικά η νέα γενιά είναι μια «χαμένη γενιά» όπως την αποκαλούν οι ίδιοι οι κυβερνώντες και τα φερέφωνα τους.

Ο καπιταλισμός εφαρμόζει αυτή τη στιγμή μια κολοσσιαίων διαστάσεων «δημιουργική καταστροφή», στην προσπάθεια του να κάνει πιο «ανταγωνιστικούς» (φτωχούς) τους εργάτες της Δύσης, και έτσι να αυξήσει τα ποσοστά κέρδους των κεφαλαιοκρατών.

Έτσι, δεν υπάρχουν επενδύσεις, και ούτε πρόκειται να υπάρξουν, μέχρι ότου οι εργάτες να δεχτούν λόγω πείνας μια «επιστροφή στο μεσαίωνα».

Οι κοινωνίες εκεί γυρίζουν, μιας και αυτό συμφέρει την άρχουσα τάξη. Νομίζω όμως ότι «λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο». Ακόμα και στην Αγγλία, που ειδικά μετά τη Θάτσερ το λαϊκό κίνημα είχε συντριβεί, βλέπουμε μεγάλες κινητοποιήσεις, έστω και τοπικά (όπως η σημερινή). Και δεν είναι τυχαίο που οι κινητοποιήσεις αυτές βασίζονται κυρίως στη νέα γενιά, μιας και ειδικά οι νεότεροι συνειδητοποιούν ότι ΑΝ βρουν δουλειά, θα εργάζονται στη φτώχεια. Η κυβέρνηση και η αστυνομία «πιάστηκαν στον ύπνο» πριν μερικούς μήνες, όταν οι φοιτητές βγήκαν στο δρόμο.

Ποιος ξεχνά άραγε και την επίθεση στον καλοζωισμένο βουτιρομπεμπέ Κάρολο και την Καμίλα στη Ρολλς Ρόις; Αυτό νομίζω ήταν μια στιγμή με μεγάλη συμβολική σημασία: 

Αυτοί νόμιζαν ότι ο λαός θα μείνει με σταυρωμένα χέρια απέναντι στο ρήμαγμα του, την ίδια στιγμή που τα διάφορα παράσιτα -όπως οι γαλαζοαίματοι- τριγυρνάνε με τουαλέτες και λιμουζίνες. Διαψεύδονται.

Τώρα οι εξεγέρσεις αυτές επεκτείνονται – και δεν είναι βέβαια μόνο η Αγγλία, είναι ακόμα η Χιλή, ακόμα και το Ισραήλ (κάτι που θα φαινόταν ακόμα πιο απίθανο από την Αγγλία πριν λίγο καιρό).

Θα σταματήσουν αυτές οι εξεγέρσεις;

Όχι βέβαια. 

Θα γενικευτούν ακόμα περισσότερο. Εκτός και αν νομίζετε ότι στους λαούς αρέσει η μεσαιωνικού τύπου εξαθλίωση. Η εκμετάλλευση πλέον σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο (κάτι που απεικονίζεται και από τους σχετικούς δείκτες κοινωνικών ανισοτήτων, που οι ίδιοι οι κυβερνώντες υπολογίζουν ότι είναι σε ολοένα και πιο εξωφρενικά επίπεδα).

Και ποια είναι η πρόταση της άρχουσας τάξη; Ποια είναι η κοινωνία που προσπαθεί να οικοδομήσει ως «όραμα» για το μέλλον; Μήπως άραγε έχουν σκοπό να «πατήσουν φρένο»; 

Όχι. Αντίθετα, πατάνε γκάζι. Και αυτό δεν αφήνει κανένα άλλο περιθώριο στους λαούς παρά να τους ανατρέψουν, ως μοναδική λύση.

Οτιδήποτε άλλο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον αφανισμό πολλών από εμάς, και στην «φτωχοποίηση» των υπόλοιπων.

Άρα λοιπόν θα ξεσηκωθούν οι λαοί;

Και βέβαια. Απλά μένει να δούμε αν και πόσο θα μπορέσουν να οργανωθούν, ιδεολογικά και πολιτικά.

Τα «ξεσπάσματα» όπως αυτό που βλέπουμε στην Αγγλία δεν είναι παρά «εμβρυακού» τύπου κινητοποιήσεις, και φανερώνουν ότι ακόμα δεν υπάρχει η ωριμότητα εκείνη που θα μπορούσαν να δώσουν οι αντίστοιχοι Ιακωβίνοι ή Μπολσεβίκοι του σήμερα.

Και γι’ αυτό θα ξεσπούν όλο και πιο συχνά μεγάλες μάχες , από τις τεράστιες λαϊκές μάζες που ο καπιταλισμός εξαθλιώνει – όμως το αποτέλεσμα αυτών των μαχών, πόσο μάλλον ολόκληρου του πολέμου, δεν είναι καθόλου βέβαιο.

Ο κόσμος ολόκληρος είναι «ανάστατος», διότι απλούστατα η άρχουσα τάξη προωθεί μια κοινωνία με μια χούφτα ολιγάρχες να εξουσιάζουν ένα σωρό εξαθλιωμένους εργάτες.

Οι εργάτες θα τους αντιπαλέψουν – αυτό είναι ιστορικά εξακριβωμένο. Θα νικήσουν όμως; Πότε; Πώς; Πόσες ήττες θα δέχονται ακόμα μέχρι να πετύχουν την πρώτη σημαντική νίκη τους, που θα αποτελέσει «καταλύτη’ για να αλλάξει η «ψυχολογία»; Πόσο καιρό θα τους πάρει να δημιουργήσουν μια πολιτική οργάνωση, με συγκροτημένο ιδεολογικό όραμα για το μέλλον;

Και πώς θα αντιμετωπίσουν στο μεταξύ την αναπόφευκτη επίθεση της άρχουσας τάξης εναντίον τους;

 

 http://antartescy.blogspot.com/2011/08/1926.html

 

 

ΥΤΈΡΑ, 15 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2011

Σαν σήμερα το 1926 ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου.Το πρόγραμμα του

Σήμερα συμπληρώνονται 85 χρόνια από τη μέρα που ιδρύθηκε επίσημα το τιμημένο Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου. Τον δεκαπεντάυγουστο του 1926, σε ένα ταπεινό σπίτι της οδού Βασιλείου Μακεδόνος στη Λεμεσό, πραγματοποιήθηκε το πρώτο(ιδρυτικο) του συνέδριο. Στο συνέδριο που έγινε κάτω από συνθήκες άκρας μυστικότητας, έλαβαν μέρος 22 στελέχη του ΚΚΚ. Το συνέδριο αποτέλεσε το επιστέγασμα μιας διαδικασίας που ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 όταν εμφανίστηκαν στην Κύπρο οι πρώτοι κομμουνιστικοί πυρήνες(λεπτομέριες για το ιστορικό μπορείτε να δείτε στο αφιέρωμα που παρουσιάζουμε στις τελευταίες μας αναρτήσεις για την ιστορία του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος στην Κύπρο).

Με την ευκαρία αυτή δημοσιεύουμε το πρόγραμμα του ΚΚΚ όπως παρουσιάστηκε συνοπτικά για πρώτη φορά στην πρώτη έκδοση της εφημερίδας ΝΕΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, που ήταν το εκφραστικό όργανο του ΚΚΚ και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τη πρωτοχρονιά του 1925:

..Από την πρώτη στιγμή της εμφανίσεως μας, θεωρούμε χρέος μας να πούμε καθαρά και ξάστερα τον σκοπό για τον οποίο εκδιδόμαστε (ως εφημερίδα του ΚΚΚ)
Και απευθυνόμεθα σε σας εργάτες και χωρικοί γιατί ξέρουμε πως μονάχα στη δική σας ψυχή θα βρουν απήχηση τα λόγια μας αυτά.

Δεν απευθυνόμεθα στους πλουτοκράτες αστούς γιατοί αυτοί έχοντας τελείως αντίθετα συμφέροντα με τις απόψεις μας, ποτέ τους δεν θα πουν πως μιλάμε ορθά, ποτέ τους δεν θα πουν πως έχουμε δίκιο.
Πως να μην έχουμε εναντίον μας όταν ο σκοπός μας, φτωχέ εργάτη και ξεκληρισμένε χωρικέ, θα είναι το οικονμικό σου ξεσκλάβωμα; Πως να μην θορυβηθούν και πως να μην ξελαρυγγισθούν εναντίον μας, όταν ο απώτερος σκοπός μας είναι να σταματήσουμε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο? Αυτοί ξέρουν πολύ καλά πως σημαίνει το σταμάτημα του θησαυρίσματος τους από τον άγιο ιδρώτα σας και τον τίμιο κόπο σας και γι αυτό ακριβώς θα τους δείτε όλους μαζί ενωμένους να συκοφαντούν τον αγώνα μας και να κτυπούν κάθε σας συνειδητό ξύπνημα.

Να αδιαφορήσετε όπως και μεις αδιαφορούμε. Πετάξετε από μέσα σας κάθε πρόληψη και σκουριασμένη ιδεά και ακολουθείστε μας στον αγώνα μας που είναι και δικός σας αγώνας. Και για να πετύχουμε τον σκοπό μας θα αρχίσουμε να κτυπούυμε το κακό στη ρίζα του: η πρώτη μας φροντίδα είναι να εξαλείψουμε κάθε φυλατικό μίσος που υπάρχει ανάμεσα στους κατοίκους του νησιού μας, να μάθουμε στη μάζα πως οι άνθρωποι δεν χωρίζονται πια σε Έλληνες και Τούρκοι για να αλληλοτρώγονται για τα μεγαλεία των πατρίδων τους, αλλά σε φτωχούς και πλουτοκράτες. Θα γίνουμε οι κήρυκες της αγάπης και της ενώσεως όλων των φτωχών για την ομαδική επιδίωξη των συμφερόντων τους. Πιστεύοντας ότι η ευτυχία ενός τόπου έρχεται μαζί με την πραγματική του ελευθερία, θα σταθούμε αντιμέτωποι κάθε πατριδοκάπηλου εθνικιστή πολιτικάντη και θα εργαστούμε για την ανεξαρτησία της Κύπρου υπό μια εργατοαγροτική κυβέρνηση, με πλήρη δικαιώματα ελευθερίας από λαό μακράν πάσης επιρροής και προστασίας εκ των έξω.

Από τις στήλες αυτές θα καυτηρίασουμε  με το μεγαλύτερο θάρρος την αδιαφορία του Άγγλου καταχτητή, που έδειξε για τις οικονομικώς καταβαθρωμένες τάξεις  της νήσου μας και κάμνοντας το πρώτο μας βήμα θε επιδιώξουμε την ίδρυση σ όλη την Κύπρο αγροτικών και εργατικών ενώσεων, που ενωμένες κάτω από το Κομμουνιστικό Κόμμα μας, θα επιδιώξουν τη σύντομη ανακούφιση του γεωργικού και εργατικού πληθυσμού και την απόκτηση των πολιτικών ελευθεριών του.

Εργάτες, χωρικόι και φτωχοί βιοπαλαιστές:
Αυτό είναι το πρόγραμμα για το οποίο εκδίδεται ο Νέος Άνθρωπος. Ο σκοπός μας είναι αποκλειστικά σκοπός σας. Ο Νέος Άνθρωπος μακριά από κάθε ανήθικη σκέψη υλικής εκμετάλλευσης, μακριά από τη σαπρία δουλικών ιδανικών, θα γίνει ο μόνος αντίλαλος του πόνου και της δυστυχίας σας, θα είναι ο μόνος διεκδικητής των πραγματικών σας συμφερόντων.

Φτωχέ εργάτη, ξεκληρισμένε χωρικέ. Δυστυχισμένε βιοπαλαιστή, όποιοι κι αν είστε τούρκοι η ρωμιοί, ο Νέος Άνθρωπος είναι ανάγκη να το καταλάβετε καλά, πως είναι η εφημερίδα που θα αγωνιστεί για την οικονομική σας ανεξαρησία, είναι η εφημερίδα που θα αγωνίζεται για την πραγματική σας ελευθερία. Ο αγώνας που αναλάβαμε είναι σκληρός. Εμείς έχουμε πλήρη συναίσθηση της σημασίας του. Είναι όμως ανάγκη να το καταλάβετε κι εσείς. Χωρίς το δικό σας ξύπνημα τίποτε δεν μπορεί να γίνει. Ειναι ανάγκη να πετάξετε από μέσα σας όλα τα υπνωτικά δηλητήρια που ίσα με σήμερα σας πότιζαν οι πλουτοκράτες αρχηγοί σας. Ξυπνήστε και δόστε μας το χέρι σας. Μόνο έτσι θα έρθει η Νίκη με το μέρος μας.
Ο ΝΕΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Παρακάτω ένα ποίημα του Θεοδόση Πιερίδη αφιερωμένο στην ίδρυση του ΚΚΚ:

Μέσα σε κείνους τους τέσσερις τοίχους της Λεμεσού δεν ήτανε μόνον 22 άνθρωποι, ούτε καν 2 μικρές δωδεκάδες από γυναικες και άντρες της Κύπρου. Ήταν οι δρόμοι κι οι γειτονιές με τους ρόζους του μόχθου τους…

Ήταν οι κάμποι με τη χωματένια τους αγκούσα, οι θάλασσες με τα καματερά τους πλεούμενα, οι υπόγειες στοές με τις μεταλλικές τους ανταύγιες και τη μεταλλική σκληρότητα των ξένων τους μετόχων.

Μέσα σε κείνους τους τέσσερις τόιχους, ήταν ολάκερο το τριανταφυλλένιο νησί μας, ίσα με το στερνό χωριουδακι που θα το νόμιζες ναρκωμένο για πάντα μες στη βουνίσια ακινησία του.

Ύστερα γίνηκε ένα ρέμα βαθύ, ένα μεγάλο ποτάμι που βγήκε στον ήλιο και πιλαλά κατά τη θάλασσα του μέλλοντος.

Εκείνοι οι 22 άνθρωποι γινήκαν το ίδιο το μέλλον, γινήκαν η ελπίδα των ανθρώπων να μείνουν άνθρωποι κι η ελπίδα της Κύπρου να γίνει ως εκείνη θέλει, εμείς που γίναμε πολλόι, εμείς που ρίξαμε αμέτρητες ρίζες σ όλο το χώμα της Κύπρου μας.
/
Και τώρα σ όλο το χώμα της Κύπρου μας, μιλούμε για το ψωμί και μιαν ευτυχία που αγάλι-αγάλι ανεβαίνει σαν καλοζυμωμένο ψωμί. Μιλούμε για μια ειρήνη που αγάλι-αγάλι καταχτιέται όπως η ευτυχία και το ψωμί. Μιλούμε για το τριανταφυλλένιο νησί μας και για τον κόσμο που ετοιμάζεται να ανθοβολήσει τριαντάφυλλα και ψωμί.
Τώρα μπορούμε δικαιωματικά να τραγουδήσουμε τη Λευτεριά και τη Διεθνή.

 

 

Η γαλλική επανάσταση ήταν η απαρχή της γέννησης του αστικού κράτη που αντικατέστησε εν πολλοίς τις αυτοκρατορίες οι οποίες απαρτίζονταν από λογής λογής μικρά «βασίλεια» φέουδα με τοποτηρητές των αυτοκρατοριών

Ο καπιταλισμός είναι το σύγχρονο παιδί της βιομηχανικής επανάστασης που εν γένει και σταδιακά μέσα σε 200 χρόνια οδήγησε την ευρώπη από την φεουδαρχία των μεγαλογαιοκτημόνων τσιφλικάδων τοποτηρητών των αυτοκρατοριών στα καπιταλιστικά αστικά κράτη που αποίκισαν και απομύζησαν τις αποικίες τους

Η βιομηχανική επανάσταση που ξεκίνησε περίπου τον 15ο αιώνα και άλλαξε άρδην τον τρόπο παραγωγής των αγαθών με τα μέσα παραγωγής να τα παράγουν πλέον σε μεγάλες ποσότητες ήταν κάτι που άλλαξε και τον ανθρώπινο χάρτη της ευρώπης αλλά και της αφρικής της ασίας και εν τέλει της νέας γης δηλαδή της αμερικής που κατακτήθηκε και αυτή προς αναζήτηση νέων εδαφών προς κερδοσκοπικές επεκτάσεις

Ο ανθρώπινος χάρτης της ευρώπης διαμορφώθηκε από την μια στα μεγάλα αστικά κέντρα που μαζεύονταν οι εργάτες τα οποία πλέον άνδρωναν τα μέσα παραγωγής δηλαδή τα εργοστάσια και στην αγροτιά εκτός των αστικών κέντρων

Ιδίως στην Αφρική και στην Ασία οι άνθρωποι έγιναν κυριολεκτικά σκλάβοι των κατακτητών δυτικών αποικιοκρατών οι οποίοι προέβαιναν σε εξορύξεις πρώτων υλών και άλλων προιόντων που παρήγαγε ο τόπος τους τα οποία εκμεταλλεύονται αγρίως οι αποικιοκράτες καπιταλιστές

Η πρώτη αποικία της σύγχρονης αγγλίας υπήρξε η γειτονική της καταπράσινη και εύφορη Ιρλανδία η οποία όμως κατά παράδοξο με πρώτη ματιά τρόπο θρήνησε πάνω από ένα εκατομύρια ανθρώπων οι οποίοι πέθαναν από λιμό το 1845-1849  ελέω καπιταλισμού

 

http://www.sek-ist.gr/EA/home.php?article_ID=1168


Η Ιρλανδία ήταν η πρώτη αποικία της Βρετανίας. Από τις αρχές του 17ου αιώνα και για εκατοντάδες χρόνια, η εκμετάλλευσή της αποτελούσε μεγάλη πηγή εσόδων για την κυρίαρχη τάξη της Βρετανίας. Από τη μία, ήταν το πιο γόνιμο κομμάτι της αυτοκρατορίας που εφοδίαζε την Αγγλία με φτηνά τρόφιμα και πρώτες ύλες. Από την άλλη, ήταν η κύρια πηγή ενός φτηνού εργατικού δυναμικού για την αναπτυσσόμενη βιομηχανία της Βρετανίας και αργότερα και των ΗΠΑ.

Η επισημοποίηση της κατοχής έγινε το 1801 με το Νόμο της Ενωσης. Ο νόμος ήρθε λίγα χρόνια μετά την άγρια καταστολή του πρώτου επανασταστικού κινήματος, των Ενωμένων Ιρλανδών, που εμπνευσμένοι από τη Γαλλική Επανάσταση, διεκδικούσαν μια ανεξάρτητη Ιρλανδική Δημοκρατία. Η δράση τους είχε διδάξει στην αστική τάξη της Βρετανίας ότι για να διατηρήσει την κυριαρχία της, έπρεπε να απευθυνθεί στην μικρή αλλά ανερχόμενη αστική τάξη της Ιρλανδίας.

Με το Νόμο της Ενωσης, η Ιρλανδία κέρδισε το δικαίωμα να στέλνει 105 βουλευτές στο βρετανικό κοινοβούλιο. Η πλειοψηφία τους ήταν φυσικά γαιοκτήμονες ή οι γιοι των γαιοκτημόνων. Οι τελευταίοι από τη μεριά τους, δεν ήθελαν μια εξέγερση. Στόχος ήταν να κερδίσουν περισσότερα προνόμια για τους ίδιους. Από την άλλη, η πλειοψηφία των Ιρλανδών ζούσε σε κατάσταση απόλυτης φτώχειας, δουλεύοντας σαν εργάτες γης για τους βρετανούς και ντόπιους γαιοκτήμονες και νοικιάζοντας από τους ίδιους ένα κομμάτι γη για να μπορέσουν να θρέψουν την οικογένειά τους. Οι περισσότεροι γαιοκτήμονες δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους στην Ιρλανδία. Ζούσαν στην Αγγλία, έχοντας επιστάτες να διαχειρίζονται τις περιουσίες τους. Εισέπρατταν τα νοίκια από τους φτωχούς ή τους πλήρωναν ένα χαμηλό μισθό για να καλλιεργούν τις σοδειές και για να εκτρέφουν τα ζώα που όλα προορίζονταν για εξαγωγή στην Αγγλία και αλλού.

Κάθε χρόνο χιλιάδες άνθρωποι αναγκάζονταν να μεταναστεύσουν για να γλιτώσουν από την πείνα. Η ίδια η βρετανική κυβέρνηση, πριν ακριβώς το Μεγάλο Λιμό, υπολόγιζε ότι η φτώχεια ήταν τόσο μεγάλη που το ένα τρίτο των νοικοκυριών, αφού πλήρωνε το νοίκι στον γαιοκτήμονα, δεν μπορούσε να υποστηρίξει τις ανάγκες της οικογένειας. Η μοναδική λύση για να μπορεί μια οικογένεια να επιβιώσει ήταν αν κάποια μέλη της κέρδιζαν ένα εποχικό εισόδημα στην Αγγλία ή τη Σκοτία.

Φτώχεια

Ο λιμός, που εμφανίστηκε με την πρώτη καταστροφή της σοδειάς της πατάτας το 1845, ήταν αποτέλεσμα της παραπάνω κατάστασης. Τα δύο τρίτα του πληθυσμού εξαρτιόνταν από τη γεωργία για να ζήσουν. Η φτώχεια τους είχε στρέψει αποκλειστικά στην καλλιέργεια της πατάτας αφού μόνο η πατάτα παραγόταν σε μεγάλες ποσότητες, ικανές να θρέψουν τον κόσμο.

Καθ?όλη τη διάρκεια του λιμού, υπήρχε αρκετό φαγητό για όλο τον πληθυσμό. Μόνο που η πλειοψηφία δεν είχε τα λεφτά για να το αγοράσει. Αντίθετα οι εξαγωγές σε όλα τα είδη συνεχίστηκαν κανονικά. Σύμφωνα με μία πανεπιστημιακή μελέτη: «Οι εξαγωγές ζώων, μπέικον και χοιρινού αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια του λιμού. Το φαγητό έφευγε από τα πιο χτυπημένα από το λιμό τμήματα της Ιρλανδίας με πλοία που περιφρουρούνταν. Την ίδια στιγμή, οι φτωχοί δεν είχαν χρήματα να αγοράσουν φαγητό και η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για να απαγορεύσει τις εξαγωγές».

Αυτοί ήταν και οι βασικοί λόγοι που, ενώ η σοδειά της πατάτας καταστράφηκε σε όλη την Ευρώπη τη δεκαετία του 1840, ο αντίκτυπος και το ανθρώπινο κόστος στην Ιρλανδία ήταν πολλαπλάσια. Η βρετανική άρχουσα τάξη, έχοντας στο πλευρό της τους Iρλανδούς γαιοκτήμονες, έκανε την επιλογή να αφήσει τον κόσμο να πεθάνει.

Την πρώτη χρονιά του λιμού, το 1845, 515 άνθρωποι πέθαναν από την πείνα. Την ίδια στιγμή 40.000 τόνοι σιταριού βγήκαν από τα λιμάνια της χώρας. Το 1847 καταγράφηκαν 21.770 θάνατοι. Πάνω από 25.000 τόνοι σιταριού ταξίδεψαν την ίδια χρονιά από την Ιρλανδία στο εξωτερικό. Το 1848, όταν 300.000 άνθρωποι πέθαναν από την πείνα, πάνω από 25.000 τόνοι σιτηρών βγήκαν από τη χώρα.

Υπολογίζεται ότι, κατά τη διάρκεια του λιμού, ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε 20% με 25%. Το 1841 ήταν πάνω από 8 εκατομμύρια. Στο τέλος του λιμού είχαν μείνει λίγο πάνω από 6 εκατομμύρια άνθρωποι ?λίγο πάνω δηλαδή από το σημερινό πληθυσμό. Ο βασικότερος συγγραφέας για το κίνημα των Νέων Ιρλανδών, Τζον Μίτσελ έγραψε: «Ένα νησί που υποτίθεται είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πιο πλούσιας αυτοκρατορίας του κόσμου?έχασε σε πέντε χρόνια δυόμιση εκατομμύρια ανθρώπους από την πείνα, από αρρώστιες που σχετίζονταν με την πείνα καθώς και από την μετανάστευση, τη μοναδική απόδραση από την πείνα». Πάνω από ένα εκατομμύριο Ιρλανδοί, άνδρες, γυναίκες, παιδιά πέθαναν από την πείνα και τις αρρώστιες. Γύρω στις 300.000 άνθρωποι μετανάστευσαν στην Αγγλία και τη Σκοτία. Πάνω από ένα εκατομμύριο κατέφυγαν στις ΗΠΑ.»

 

Σήμερα συντελείται συνέχεια αυτό το φαινόμενο με την κερδοσκοπία των σπεκουλαδόρων «επενδυτών» πάνω σε ότιδήποτε θεωρείται «εύφορο» για τα νύχια τους με αποτέλεσμα χώρες που παράγουν τρόφιμα να μην τα καρπώνονται αλλά να τα εισάγουν σε τιμές δυσθεώρητες

 

……….. ελέω … έκτακτης ανάγκης έπεται συνέχεια

 

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under "παιδεία" ξεφτίλας, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, διάφορα, κρίση