Daily Archives: Ιουλίου 10, 2011

Κανεί πιον!!!! λύση τωρά!!!!!

 

http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/07/chris-hedges.html

 

 

Ο Chris Hedges λέει τα πράγματα με το όνομα τους

Αναδημοσιεύουμε, μεταφρασμένο στα ελληνικά, το μεγαλύτερο μέρος από ένα πρόσφατο κείμενο του βραβευμένου με Πούλιτζερ Αμερικάνου δημοσιογράφου Chris Hedges.

Ο κόσμος όπως τον ξέρουμε πλησιάζει στο τέλος του. Και το τι θα ακολουθήσει δεν θα είναι ευχάριστο ή εύκολο.

Η πτωχευμένη εταιρική ελίτ που κατέχει την εξουσία, που συνεχίζει να υπηρετεί τις νεκρές ιδέες του αχαλίνωτου εταιρικού καπιταλισμού, της αλόγιστης κατανάλωσης, καθώς και του ατελείωτου πολέμου […] απεγνωσμένα προσπαθεί να διατηρήσει ένα καταδικασμένο σύστημα εταιρικού καπιταλισμού. Και όσο χειρότερο γίνεται τόσο περισσότερο το αγκαλιάζουν, και επιδιώκουν να μας κάνουν και εμάς να το αγκαλιάσουμε.

Δεκάδες μέλη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών ανακοίνωσαν ότι η κλιματική αλλαγή δεν υπάρχει και η θεωρία του Δαρβίνου είναι μια φάρσα. Ισχυρίζονται ότι η αγορά θα πρέπει να καθορίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά, ακόμα και τώρα που η ελεύθερη και ανεξέλεγκτη αγορά έριξε την παγκόσμια οικονομία σε μια κρίση και εξαέρωσε περίπου 40 τρισεκατομμύρια δολάρια από τον παγκόσμιο πλούτο. Τα εταιρικά μέσα μαζικής ενημέρωσης αποφεύγουν την πραγματικότητα με ατελείωτα μίνι-δράματα που περιστρέφονται γύρω από διασημότητες ή μακρές συζητήσεις σχετικά με τα βλακώδη σχόλια του Ντόναλντ Τραμπ ή της Σάρα Πέιλιν. Το πραγματικό κόσμο – αυτόν που καταρρέει μπροστά μας – δεν τον λαμβάνουν υπόψη τους.

Η θανατηφόρα σύγκλιση της περιβαλλοντικής και οικονομικής καταστροφής, δεν είναι τυχαία. Εταιρείες μετατρέπουν τα πάντα, από τα ανθρώπινα όντα έως τον φυσικό κόσμο, σε εμπορεύματα που εκμεταλλεύονται αδίστακτα μέχρι την εξάντληση ή τον θάνατο τους. Η μοιραία κούρσα είναι τώρα μεταξύ της περιβαλλοντικής κατάρρευσης και της παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης. Ποια θα μας προλάβει πρώτη; Ή θα συμβούν την ίδια στιγμή;

Και αυτό που συνοδεύει την επίθεση στο οικοσύστημα που συντηρεί την ανθρώπινη ζωή είναι η σκληρότητα και η ηλιθιότητα του ανεξέλεγκτου εταιρικού καπιταλισμού που δημιουργεί μια παγκόσμια οικονομία των φεουδαρχών και των δουλοπάροικων και έναν κόσμο όπου εκατομμύρια δεν θα είναι σε θέση να επιβιώσουν.

Συνεχίζουμε να μιλάμε για προσωπικότητες – Ρόναλντ Ρέιγκαν, Μπιλ Κλίντον, Τζορτζ Μπους και Μπαράκ Ομπάμα ή Στέφεν Χάρπερ – αν και οι αρχηγοί των κρατών και οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι έχουν γίνει σε μεγάλο βαθμό άνευ σημασίας. Εταιρίες από λομπίστες γράφουν τα νομοσχέδια. Οι λομπίστες τους εγκρίνουν. Οι λομπίστες βεβαιώνουν ότι έχουν τα χρήματα για να εκλεγούν. Και λομπίστες τους προσλαμβάνουν όταν τελειώσει η θητεία τους.

Αυτοί που κατέχουν την πραγματική εξουσία είναι η μικρή ελίτ που διαχειρίζονται τις εταιρείες. Το μερίδιο του εθνικού εισοδήματος του πλουσιότερου 0,1 τοις εκατό των Αμερικανών από το 1974 έχει αυξηθεί 2,7 έως 12,3 τοις εκατό. Ένα στους έξι Αμερικανούς εργαζόμενους μπορεί να είναι χωρίς εργασία. Περίπου 40 εκατομμύρια Αμερικανοί μπορεί να ζουν σε συνθήκες φτώχειας, με δεκάδες εκατομμύρια να ζουν σε μια κατηγορία που ονομάζεται «λίγο πάνω από το όριο της φτώχειας». Έξι εκατομμύρια άνθρωποι μπορεί να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στις Ηνωμένες Πολιτείες εξαιτίας των κατασχέσεων από τις τράπεζες. Αλλά ενώ οι μάζες υποφέρουν, η Goldman Sachs, μια από τις χρηματοπιστωτικές εταιρείες που κυρίως ευθύνεται για την εξάτμιση πάνω από 17 τρισεκατομμύρια δολάρια από την εξοικονόμηση σε μισθούς, και τον πλούτο των μικρών επενδυτών και των μετόχων στις Ηνωμένες Πολιτείες, μοιράζει το ιλιγγιώδες ποσό των 17,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων ως μπόνους στα ανώτερα και ανώτατα στελέχη της, συμπεριλαμβανομένων των 12.600.000 δολαρίων για τον Διευθύνον Σύμβουλό της, Lloyd Blankfein.

Η μαζική αναδιανομή του πλούτου συνέβη επειδή οι νομοθέτες και οι δημόσιοι λειτουργοί, στην ουσία, είχαν προσληφθεί για να επιτρέψουν αυτό να συμβεί. Δεν ήταν μια συνωμοσία. Η διαδικασία ήταν διαφανής. Δεν απαιτείτο ο σχηματισμός ενός νέου πολιτικού κόμματος ή κινήματος. Ήταν το αποτέλεσμα της αδράνειας της πολιτικής και πνευματικής μας ελίτ, η οποία εν όψει της επέκτασης της εταιρικής εξουσίας βρήκε προσωπικά κερδοφόρο το να την διευκολύνει ή να μείνει εντελώς αδρανής.

Το πολιτικό μας λεξιλόγιο συνεχίζει να συντηρεί την ψευδαίσθηση της συμμετοχικής δημοκρατίας. Οι Δημοκρατικοί και το Φιλελεύθερο Κόμμα του Καναδά προσφέρουν μικρά καταπραϋντικά και μια αίσθηση ότι καταλαβαίνουν τις ανάγκες σας για να καλύψουν τη σκληρότητα και τους στόχους του εταιρικού κράτους. Ο νεοφεουδαρχισμός θα εδραιωθεί στη θέση του και μικρή σημασία έχει αν η απόφαση εκδόθηκε από Δημοκρατικούς και τους Φιλελεύθερους, οι οποίοι μας ωθούν εκεί με μικρά βήματα, ή από Ρεπουμπλικάνους και τους Συντηρητικούς, οι οποίοι μας οδηγούν προς αυτήν την κατεύθυνση με μεγάλα άλματα.

Δεν είναι ότι το κοινό στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέλει ένα καλό σύστημα υγείας, προγράμματα που να καταπολεμούν την ανεργία, ένα ποιοτικό σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης ή να μπει ένα τέλος στην λεηλασία του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ από την Wall Street. Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις μεταξύ των Αμερικανών αυτά δείχνουν να προτείνουν. Αλλά είναι αδύνατον για τους περισσότερους πολίτες σε αυτά τα κορπορατικά κράτη να μάθουν τι συμβαίνει στα κέντρα εξουσίας. Οι διασημότητες – παρουσιαστές των τηλεοπτικών καναλιών πρόθυμα παρουσιάζουν δύο αντιτιθέμενες πλευρές για κάθε θέμα, παρόλο που και οι δύο πλευρές συνήθως ψεύδονται. Ο θεατής μπορεί να πιστέψει ό, τι αυτός ή αυτή θέλει να πιστεύει. Τίποτα δεν έχει πραγματικά διευκρινιστεί ή εξηγηθεί επαρκώς. Οι κενολογίες που λέγονται από Ρεπουμπλικάνους ή Δημοκρατικούς, τους Φιλελεύθερους ή τους Συντηρητικούς, γίνονται αποδεκτά σαν οι μόνες αλήθειες. Και όταν η τηλεόραση σβήσει , οι πολιτικοί πάνε πίσω στην συνήθη εργασία τους , στην εξυπηρέτηση των επιχειρήσεων.

Η ανθρώπινη ιστορία, αντί να είναι ένα χρονικό ελευθερίας και δημοκρατίας, χαρακτηρίζεται από την αδίστακτη κυριαρχία. Οι ελίτ μας έχουν κάνει ότι κάνουν όλες οι ελίτ. Έχουν δημιουργήσει εξελιγμένους μηχανισμούς για να ματαιώσουν τα όνειρα του λαού, αποδομώντας όλο και περισσότερο τα δικαιώματα ,πολιτικά και εργασιακά, της εργατικής και της μεσαίας τάξης, προσπαθώντας να μας κρατήσουν παθητικούς και να μας κάνει να εξυπηρετούμε τα συμφέροντά τους. Το σύντομο δημοκρατικό άνοιγμα της κοινωνία μας στις αρχές του 20ου αιώνα, που κατέστη δυνατό λόγω της ύπαρξης ριζοσπαστικών κινημάτων, συνδικάτων και ενός μαχητικού Τύπου, έχει και πάλι κλείσει για τα καλά. Ήμασταν σαγηνευμένοι από αμφίσημες πολιτικές, φτηνό καταναλωτισμό, θέαμα και μαγική σκέψη καθώς απογυμνωνόμαστε αδίστακτα από την εξουσία.

Επαρκής τροφή, καθαρό νερό και ικανοποιητικές συνθήκες ασφαλείας είναι τώρα πέρα από τις δυνατότητες του μισού πληθυσμού του πλανήτη. Οι τιμές των τροφίμων έχουν αυξηθεί κατά 61 τοις εκατό σε παγκόσμιο επίπεδο από τον Δεκέμβριο του 2008, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η τιμή του σιταριού εξερράγη, υπερδιπλασιάζοντας τις τιμές των τελευταίων οκτώ μηνών έως και 8,56 δολάρια ανά μπούσελ. Όταν το ήμισυ του εισοδήματός σας δαπανάται σε τρόφιμα, όπως είναι σε χώρες όπως η Υεμένη, η Αίγυπτος, η Τυνησία, η Σομαλία και η Ακτή του Ελεφαντοστού, οι αυξήσεις αυτού του μεγέθους στις τιμές φέρνουν μαζί τους μεγάλη πείνα και υποσιτισμό. Οι τιμές των τροφίμων στις ΗΠΑ έχουν αυξηθεί τους τελευταίους τρεις μήνες με ετήσιο ποσοστό πέντε τοις εκατό. Υπάρχουν περίπου 40 εκατομμύρια φτωχοί στις Ηνωμένες Πολιτείες, που αφιερώνουν το 35 τοις εκατό από το εισόδημα τους για να πληρώσουν για τρόφιμα. Καθώς το κόστος των ορυκτών καυσίμων ανεβαίνει, η κλιματική αλλαγή συνεχίζει να διαταράσσει τη γεωργική παραγωγή και, καθώς οι πληθυσμοί και η ανεργία γιγαντώνονται, θα βρούμε τους εαυτούς μας να συγκλονίζονται μέσα σε μια παγκόσμια και εγχώρια αναταραχή. Οι εξεγέρσεις για τα τρόφιμα και οι πολιτικές διαμαρτυρίες θα είναι συχνές, όπως θα είναι και ο υποσιτισμός και η πείνα. Απελπισμένοι άνθρωποι θα χρησιμοποιούν απεγνωσμένα μέτρα για να επιβιώσουν. Και οι ελίτ θα χρησιμοποιήσουν την παρακολούθηση και τις δυνάμεις ασφαλείας του κράτους στην προσπάθεια τους να συντρίψουν όλες τις μορφές της λαϊκής διαμαρτυρίας.

Οι τελευταίοι άνθρωποι που θα πρέπει να είναι υπεύθυνοι για τον εφοδιασμό μας σε τρόφιμα ή να καθορίζουν την κοινωνική μας και πολιτική μας ζωή, για να μην αναφέρουμε στην καλή διαβίωση των άρρωστων παιδιών, είναι οι καπιταλιστές και οι κερδοσκόποι της Wall Street. […] Η Εταιριοκρατία δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει στην πλειοψηφία του κόσμου, παρά μόνο φόβο. Χρησιμοποιεί το φόβο για να μετατρέψει τον πληθυσμό , παθητικά συνένοχο. (σ.σ. μαζί τα φάγαμε ,ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας ,κ.τ.λ.) Και όσο καιρό θα παραμένουν φοβισμένοι, ή θα πιστεύουν ότι οι επίσημοι μηχανισμοί εξουσίας μπορεί πραγματικά να μας φέρουν την πραγματική μεταρρύθμιση, τίποτα δεν θα αλλάξει.

Δεν έχει σημασία που συγγραφείς, όπως ο John Ralston Saul, έχουν επισημάνει ότι κάθε μία από τις υποσχέσεις της παγκοσμιοποίησης έχει αποδειχθεί ότι ήταν ένα ψέμα. Δεν έχει σημασία ότι η οικονομική ανισότητα έχει γίνει χειρότερη και ότι το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου στον κόσμο έχει ήδη συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια. Δεν έχει σημασία ότι η μεσαία τάξη – η παλλόμενη καρδιά κάθε δημοκρατίας – εξαφανίζεται και ότι τα δικαιώματα και οι μισθοί της εργατικής τάξης έχουν υποστεί μια απότομη πτώση λόγο των απορυθμίσεων που έχουν γίνει στα εργασιακά δικαιώματα, ως αποτέλεσμα της μη προστασίας της μεταποιητικής μας βάσης και της παρακμής των εργατικών συνδικάτων. Δεν έχει σημασία ότι οι εταιρείες έχουν χρησιμοποιήσει την κατάργηση των φραγμών στο εμπόριο ως έναν μηχανισμό για μια τεράστια φοροδιαφυγή, μια τεχνική που επιτρέπει σε ομίλους όπως η General Electric και η Bank of America να αποφεύγουν την καταβολή των όποιων φόρων. Δεν έχει σημασία ότι οι εταιρίες εκμεταλλεύονται μέχρι εξόντωσης τα οικοσυστήματα με σκοπό το κέρδος. Το ακατάσχετο μπαράζ με αυταπάτες που διαδίδονται μέσα από τα εταιρικά συστήματα της προπαγάνδας, στην οποία οι λέξεις πολύ συχνά αντικαθίστανται με μουσική και εικόνες, είναι αδιαπέραστο από την αλήθεια. Η Πίστη στην αγορά αντικαθιστά για πολλούς την πίστη στον Θεό που είναι πανταχού παρόν. Και εκείνοι που διαφωνούν τους έχουν εξορίσει ως αιρετικούς.

Ο στόχος της εταιριοκρατίας δεν είναι η τροφή , η ένδυση ή η στέγαση των μαζών, αλλά να μεταφερθεί το σύνολο των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών εξουσιών και του πλούτου στα χέρια μιας μικρής εταιρικής ελίτ. Πρόκειται για τη δημιουργία ενός κόσμου όπου οι επικεφαλής των εταιρειών κερδίζουν 900.000 δολάρια την ώρα και τα τέσσερα μέλη μιας οικογένειας που εργάζεται αγωνίζονται για να επιβιώσουν. Οι εταιρικές ελίτ επιτυγχάνουν τους στόχους τους για όλο και μεγαλύτερο κέρδος, από την αποδυνάμωση και την διάλυση των κυβερνητικών υπηρεσιών και αναλαμβάνοντας ή καταστρέφοντας τα δημόσια ιδρύματα. Τα ιδιωτικά σχολεία, ο μισθοφορικός στρατός, ένας κερδοσκοπικός ιδιωτικός κλάδος ασφάλισης υγείας και η εξωτερική (ιδιωτική) ανάθεση κάθε πτυχής του κυβερνητικού έργου, από διοικητικά καθήκοντα μέχρι τις μυστικές υπηρεσίες, ταΐζουν τα εταιρικά θηρία με δικά μας έξοδα. Ο αποδεκατισμός των εργατικών σωματείων, η μεταστροφή της εκπαίδευσης σε απλή επαγγελματική κατάρτιση και οι περικοπές στις κοινωνικές υπηρεσίες μας αφήνουν όλο και πιο πολύ εκτεθειμένους στις ορέξεις των εταιρειών. Η εισβολή των επιχειρήσεων στη δημόσια σφαίρα καταστρέφει την έννοια του κοινωνικού αγαθού. Διαγράφουν τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των δημοσίων και ιδιωτικών συμφερόντων. Δημιουργούν έναν κόσμο που ορίζεται αποκλειστικά από το εταιρικό τους συμφέρον.

Πολλοί από εμάς έχουν αποπλανηθεί από παιδαριώδεις χαζοχαρούμενες υποσχέσεις. Ποιος θέλει να ακούσει ότι η κατεύθυνση στην οποία προχωρούμε δεν είναι ο παράδεισος της ευτυχισμένης κατανάλωσης και της προσωπικής ευημερίας, αλλά προς την καταστροφή; Ποιος θέλει να αντιμετωπίσει ένα μέλλον στο οποίο οι αρπακτικές και άπληστες ορέξεις των παγκόσμιω ελίτ μας […] απειλούν να δημιουργήσουν ευρέως διαδεδομένη αναρχία, πείνα, περιβαλλοντική καταστροφή, πυρηνική τρομοκρατία και πόλεμους για τους διαρκώς μειωμένους πόρους;

Οι πολιτισμοί πεθαίνοντας προτιμούν συχνά την ελπίδα, ακόμη και την παράλογη ελπίδα, από την αλήθεια. Κάνει τη ζωή ευκολότερη στην αντιμετώπιση της. Τους αφήνει να απομακρυνθούν από τις σκληρές επιλογές που έχουν μπροστά τους, καθήμενοι σε μια παρήγορη βεβαιότητα ότι ο Θεός ή η επιστήμη ή η αγορά θα είναι η σωτηρία τους. Αυτός είναι ο λόγος που αυτοί οι απολογητές της παγκοσμιοποίησης εξακολουθούν να βρίσκουν δεκτικά ακροατήρια. Και οι μηχανισμοί της προπαγάνδας τους έχουν χτίσει ένα τεράστιο, παγκόσμιο χωριό Ποτέμκιν για να μας διασκεδάσουν. Οι δεκάδες εκατομμύρια φτωχοί Αμερικανοί, των οποίων η ζωή και οι αγώνες τους σπάνια κάνουν την εμφάνιση τους στην τηλεόραση, είναι αόρατοι. Έτσι είναι και οι περισσότεροι των δισεκατομμυρίων των φτωχών του κόσμου, που συνωστίζονται σε δυσώδης φτωχογειτονιές. Δεν βλέπουμε αυτούς που πεθαίνουν από την κατανάλωση μολυσμένου νερού ή δεν είναι σε θέση να πληρώσουν για ιατρική φροντίδα. Δεν βλέπουμε αυτούς που τους γίνεται έξωση από τα σπίτια τους. Δεν βλέπουμε τα παιδιά που πάνε για ύπνο πεινασμένα. Έχουμε απασχολημένους τους εαυτούς μας με το παράλογο.

Το παιχνίδι έχει τελειώσει. Χάσαμε. Το κορπορατικό κράτος θα συνεχίσει αμείλικτα μέχρι τα δύο τρίτα του έθνους και του πλανήτη να είναι εγκλωβισμένα σε μια απελπισμένη, μόνιμη κατώτερη τάξη. Οι περισσότεροι από εμάς θα δυσκολευτούν να κερδίζουν τα προς το ζην, ενώ τα «λευκά κολάρα» και η πολιτική ελίτ μας θα βυθίζονται στην παρακμή και την απληστία της Απαγορευμένης Πόλης και των Βερσαλλιών. Αυτές οι ελίτ δεν έχουν όραμα. Ξέρουν μόνο μια λέξη: περισσότερα. […] Και θα χρησιμοποιήσουν τα χρήματά τους για να κρυφτούν μέσα σε περιφραγμένες περιοχές όταν όλα τα καταρρεύσουν. Μην περιμένετε να ασχοληθούν με μας όταν θα αρχίζει να συμβαίνει. Θα είναι στο χέρι μας να κρατήσει ζωντανές την πνευματικές , ηθικές και πολιτιστικές αξίες που το κορπορατικό κράτος έχει προσπαθήσει να σβήσει. Η μια επιλογή είναι αυτή και η άλλη να γίνουμε ανθρωποειδή και δουλοπάροικοι σε μια παγκόσμια εταιρική Δυστοπία. Δεν είναι μια πολύ καλή επιλογή. Αλλά τουλάχιστον έχουμε ακόμα μία.

Σημείωση1: Ένα παλιότερο κείμενο του Chris Hedges μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ, σε δύο μέρη, ενώ εδώ μπορείτε να βρείτε και μια πολύ καλή τηλεοπτική συνέντευξη του.

Σημείωση2: Ευχαριστούμε τον αναγνώστη μας «Κάππα Γκρέκο» που συμφώνησε να μεταφράσει το κείμενο

Αναρτήθηκε από ciaoant1 στις 4:24 μ.μ.

H ματωμένη 5η Ιουλίου των λιμενεργατών των ΗΠΑ

Από τις ΗΠΑ την εποχή του Μεγάλου Κραχ. 83 συνεχόμενες μέρες απεργίας – το κράτος απαντά με δολοφονίες απεργών, δακρυγόνα, ξύλο, κτλ.

Τι γίνεται αν οι εργάτες κάνουν απεργίες διαρκείας…πχ επί 83 συνεχόμενες μέρες; Έως που είναι διατεθειμένο να φτάσει το κράτος;

Δείτε το παρακάτω άρθρο (και το φοβερό συνοδευτικό βιντεάκι) από το tvxs.gr για μια απεργία που ξέσπασε σαν σήμερα στην Αμερική, την εποχή του Μεγάλου Κραχ, και έμεινε γνωστή ως «Ματωμένη Πέμπτη»:

H ματωμένη 5η Ιουλίου των λιμενεργατών των ΗΠΑ

Η 5η Ιουλίου του 1934 στις ΗΠΑ έχει μείνει γνωστή ως «Ματωμένη Πέμπτη» εξαιτίας του θανάτου δύο απεργών λιμενεργατών που προήλθε από πυρά αστυνομικών στο Σαν Φρανσίσκο. Το τραγικό γεγονός συνέβη κατά τη διάρκεια της απεργίας των εργατών του λιμανιού του Σαν Φρανσίσκο και ολόκληρης της Δυτικής Ακτής, η οποία διήρκεσε 83 μέρες. Αρχικά οι αστυνομικοί πυροβόλησαν στον αέρα, αλλά στη συνέχεια έριξαν προς το πλήθος τραυματίζοντας θανάσιμα τους Nicolas Bordoise και Howard Sperry. Oι τραυματίες ανήλθαν στους 109.

Ένταση προκλήθηκε και στο σημείο της δολοφονίας, με τους διαδηλωτές, τελικά, να τοποθετούν λουλούδια και να φυλάσσουν την τοποθεσία σε ένδειξη μνήμης για τους άτυχους συναδέλφους τους. Η κηδεία των λιμενεργατών συγκέντρωσε περίπου 40.000 κόσμο, δείχνοντας ότι η κοινή γνώμη ήταν, πλέον, στο πλευρό των απεργών.

Βασικό αίτημα των απεργών ήταν να έχει λόγο το Συνδικάτο στις προσλήψεις και στη σύνθεση των ομάδων εργατών στο λιμάνι. Στις 14 Ιουλίου, η απεργία μετατράπηκε σε γενική. Οδήγησε στην ενοποίηση όλων των λιμένων της Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ.

επιλογές από το μπλοκ του φίλου Γιάννη Τσαφογιάννη

http://ciaoant1.blogspot.com/

 

ΕΣΕΕ: «Πρωταθλήτρια» η Ελλάδα στη μείωση αποδοχών

«Πρωταθλήτρια Ευρώπης στην περιστολή του εργατικού κόστους και στη μείωση των αποδοχών των εργαζομένων στο δημόσιο αλλά και ιδιωτικό τομέα» συνεχίζει να αναδεικνύεται και το 2011 η χώρα μας, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου.

 

Έχουμε ξαναδεί σε παλιότερο άρθρο μας το φαινόμενο της απλήρωτης εργασίας: Ολοένα και περισσότεροι εργάτες δουλεύουν χωρίς καν να πληρώνονται, λόγω της ανεργίας.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα μιας 55χρονης που αναφέρει το παρακάτω άρθρο, υπάρχει και μία ακόμα πτυχή που αξίζει της προσοχής μας: Ειδικά οι παλιότεροι εργάτες δεν έχουν λάβει την εκπαίδευση εκείνη που θα ήθελαν οι εργοδότες, πχ δε γνωρίζουν νέες τεχνολογίες, ή δεν είναι αρκετά εντατικοποιημένοι, κτλ. Αυτό δρα ενισχυτικά στην απροθυμία των κεφαλαιοκρατών να επενδύσουν κάπου, αν βλέπουν ότι το εργατικό δυναμικό δεν είναι εκπαιδευμένο όπως αυτοί θα ήθελαν. Αυτή η κατάσταση προφανώς αφορά και την Ελλάδα όπου πχ κονδύλια που θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί για νέες αγροτικές καλλιέργειες, ή για νέες τεχνολογίες, κτλ απλά φαγώθηκαν, με αποτέλεσμα η κρίση να είναι πιο παροξυσμική. Η βασική βέβαια «θεραπεία» από τη σκοπιά του κεφαλαίου είναι ξεκάθαρα το ζήτημα του μισθού και των εργασιακών σχέσεων, που γυρίζουν πίσω έναν αιώνα, ώστε να γίνουν οι εργάτες πιο «ανταγωνιστικοί», «και μετά τα βλέπουμε και τα υπόλοιπα…»

 

 

 

 


Μετανάστες στη Γερμανία


Οι γερμανικές εταιρείες προσελκύουν νέους από την Ελλάδα
Οι Γερμανοί απλώνουν τις κεραίες τους προς την Αθήνα και βρίσκουν εκεί καλά εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, το 70% των νέων στην Ελλάδα σκέπτεται να φύγει στο εξωτερικό, για να αναζητήσει μια θέση εργασίας. «Πολλοί λένε ότι στην Ελλάδα δεν έχουν πλέον κανένα μέλλον και πρέπει να φύγουν, ασχέτως πώς», λέει η διευθύντρια του γλωσσικού τμήματος του Ινστιτούτου Γκαίτε Αθηνών Ulrike Drißner, προσθέτοντας ότι η ζήτηση για την εκμάθηση Γερμανικών αυξάνεται.

Ήδη πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα μία μεγάλη έκθεση εκ μέρους του γερμανικού ΟΑΕΔ (Bundesagentur für Arbeit) για πρόσληψη γιατρών σε γερμανικά νοσοκομεία και εκδηλώθηκε μεγάλο ενδιαφέρον νέων ελλήνων επιστημόνων. Τον Οκτώβριο αναμένεται να πραγματοποιηθεί νέα έκθεση με στόχο την προβολή θέσεων εργασίας στη Γερμανία για μηχανικούς.

«Το επίπεδο εκπαίδευσης στην Ελλάδα μας δείχνει ότι μπορούμε να κερδίσουμε πολύ κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό από την Ελλάδα για τη Γερμανία», δηλώνει η ειδική σε θέματα ευρέσεως εργασίας Brigitte Schmieg, διευθύντρια του τομέα Incoming της Υπηρεσίας ZAV.

Μερικές «ειδησούλες» στα γρήγορα – μέρος Β’

 

Που είναι μεγαλύτερα τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη; Εκεί θα επενδύσει, και άσε τους άλλους να κλαίγονται και να ψοφάνε

Νέες δραστηριότητες στην Κίνα από τη Hewlett-Packard

Μεγάλες επενδύσεις έχει πραγματοποιήσει η Hewlett-Packard στην Κίνα το τελευταίο διάστημα, καθώς σχεδιάζει την ανάπτυξη υπηρεσιών και προϊόντων υπολογιστικής ισχύος συννέφου (cloud computing), τις οποίες στοχεύει να διαθέσει στην ασιατική χώρα, σύμφωνα με τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας Λέο Αποτέκερ.

«Η Κίνα δεν αποτελεί απλώς μια τεράστια αγορά, αλλά είναι επίσης και ένα σπουδαίο μέρος για την ανάπτυξη προϊόντων», τόνισε ο κ. Αποτέκερ

Το φτηνότερο Βιετνάμ ξεπουπουλιάζει την Κίνα (σ.σ. υπερβολικός ο τίτλος, αλλά πάντως ενδιαφέρον το περιεχόμενο του άρθρου)

Κι όμως, η ώρα που η Κίνα θα ήταν ασύμφορη έφτασε. Οι μισθοί στη δεύτερη οικονομία του κόσμου τραβούν την ανηφόρα, «υποχρεώνοντας» πολυεθνικές να «μετοικήσουν» ώς το διπλανό Βιετνάμ, αναζητώντας εργατικό δυναμικό πρόθυμο να απασχοληθεί για πιο… πενταροδεκάρες.

Πριν από έναν χρόνο, Κινέζοι εργάτες με πολυήμερες απεργίες διεκδίκησαν καλύτερους μισθούς, και το πέτυχαν.

Παρ’ ότι με την αύξηση αυτή δεν αλλάζουν πολλά πράγματα (141 δολάρια/μήνα, +21% μέσα σε έναν χρόνο), δεν παύει να αποτελεί μια νίκη εναντίον των μισθών πείνας.

Ομως στο γειτονικό Βιετνάμ ο μηνιαίος μισθός δεν ξεπερνά τα 85 δολάρια.

Για το λόγο αυτό στη θέση απέραντων καλλιεργήσιμων εκτάσεων ξεπηδούν εργοστάσια και γύρω τους, υποτυπώδεις εγκαταστάσεις για τη στέγαση των νέων εργαζομένων.

Η κορεατική Samsung έστησε στα 40 χλμ. βορείως της πρωτεύουσας Ανόι το μεγαλύτερο εργοστάσιό της στον κόσμο, προσφέροντας εργασία σε 9.600 ανθρώπους.

Τα βήματά της ακολούθησαν και η Canon (8.500 εργαζόμενοι), η Nike, η Alcatel, η Siemens αλλά και ο μεγαλύτερος κατασκευαστής εξοπλισμού υπολογιστών στον κόσμο, η ταϊβανέζικη Foxconn (5.600 εργαζόμενοι, ενώ παραμένει ο πιο ισχυρός εργοδότης στην Κίνα, με 420.000 υπαλλήλους).

«Το Βιετνάμ είναι πλέον σήμερα μια ανταγωνιστική οικονομία, η οποία κινείται δυναμικά, ανακάμπτει, καταγράφοντας ρυθμούς ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια της τάξης του 8%», σημειώνεται σε ανακοίνωση της Foxconn, της επιχείρησης που έγινε πιο γνωστή παγκοσμίως λόγω του κύματος αυτοκτονιών (τουλάχιστον 13 εργαζόμενοι μέσα σε έναν χρόνο), αποτέλεσμα των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας.

 

Κίνα – Σουδάν, συμμαχία λόγω… μαύρου χρυσού

Οι σχέσεις της Κίνας με το Σουδάν θα παραμείνουν καλές, όποιες αλλαγές κι αν συμβούν στη χώρα αυτή, δήλωσε χθες ο Κινέζος πρόεδρος Χου Ζιντάο. Το Σουδάν προετοιμάζεται για την απόσχιση του νότιου τμήματός του και διατηρεί προνομιακές σχέσεις με το Πεκίνο, λόγω των εισαγωγών μεγάλων ποσοτήτων σουδανικού αργού πετρελαίου.

Κινέζοι αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι στις συζητήσεις που θα γίνουν στη διάρκεια της επίσκεψης του Αλ Μπασίρ στο Πεκίνο θα θιγεί και το ζήτημα της προγραμματισμένης για τις 9 Ιουλίου απόσχισης του νότιου Σουδάν -το γεγονός αυτό θα στερήσει από την κυβέρνηση του βόρειου Σουδάν τα τρία τέταρτα της εγχώριας παραγωγής σε πετρέλαιο, η οποία φτάνει τα 500.000 βαρέλια την ημέρα.

Να σημειωθεί ότι ο Αλ Μπασίρ κατηγορείται από το διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για «γενοκτονία, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας». Το Σουδάν εξάλλου ευχαρίστησε την Κίνα για την υποστήριξη που προσέφερε στον πρόεδρό του, εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, όπως ανέφερε ο Σουδανός υπουργός Εξωτερικών Άλι Κάρτι.

 


Για να ελέγξουν το πετρέλαιο οι Αμερικάνοι κάνουν πόλεμο. ΟΙ Κινέζοι απλά μπορούν να αγοράσουν ότι θέλουν (ακόμα και το πετρέλαιο του Ιράκ), χάρη στα τεράστια αποθεματικά του σε δολάρια


Άδειες εκμετάλλευσης του ιρακινού πετρελαίου σε κινεζικές εταιρείες

Ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στην Κίνα, η China Petroleum Corp (CNPC), ανακοίνωσε χθες ότι «άρχισε η εκμετάλλευση του κοιτάσματος αργού πετρελαίου» στο Αλ Αντάμπ, στο κεντρικό Ιράκ, από το οποίο θα εξορύσσονται ετησίως τρία εκατομμύρια τόνοι «μαύρου χρυσού». Σύμφωνα με ανακοινωθέν της CNPC που αναρτήθηκε σήμερα στην ιστοσελίδα του ομίλου, «πρόκειται για κοίτασμα που θα δώσει τη μεγαλύτερη ποσότητα αργού πετρελαίου από το Ιράκ για τα τελευταία περίπου 20 έτη».

Καμπανάκι Moody’s και για τις κινεζικές τράπεζες (σ.σ. υπάρχει «φούσκα» και στην Κίνα, μιας και οι εργάτες εκεί αδυνατούν, λόγω χαμηλών μισθών, να αγοράσουν όλα αυτά τα σπίτια και τα εμπορεύματα που έχουν παράγει. Έτσι, ένα σωρό σπίτια που έχουν χτιστεί με δάνεια, αλλά και επιχειρήσεις, κτλ θα έχουν αργά ή γρήγορα πρόβλημα, που πάντως όσο μεγάλο και να είναι, δε θα «εξοντώσει» την Κίνα, διότι όσο έχει φτηνή εργατική δύναμη, θα συνεχίσει να προσελκύει κεφάλαια για επενδύσεις).

Τον κώδωνα του κινδύνου για τα υψηλά χρέη των τοπικών κυβερνήσεων της Κίνας αλλά και για τον χρηματοοικονομικό κλάδο της χώρας έκρουσε η Moody’s προειδοποιώντας μάλιστα με πτωτική αναθεώρηση του outlook για τις κινεζικές τράπεζες.

Συγκεκριμένα, η Moody’s επισημαίνει πως τα χρέη των τοπικών κυβερνήσεων προς τις τράπεζες ενδεχομένως να είναι κατά 540 δις. δολ. υψηλότερα από ότι αναφέρουν οι εποπτικοί οργανισμοί.

 


Πρόγραμμα της Κίνας για εγκατάσταση 500.000 καμερών παρακολούθησης για όσους αγωνίζονται εναντίον του καθεστώτος. Άλλωστε, όσο βαθαίνει η εκμετάλλευση, τόσο θα πολλαπλασιάζεται και η διάθεση του εργάτη για ανατροπή της βάρβαρης αυτής κατάστασης – άρα το καθεστώς «πρέπει» να πάρει τα μέτρα του:

Οι εργοδότες φεύγουν, τα όρνεα μας έχουν κυκλώσει – η αριστερά τι προτείνει;


«Αγόρασε το και εσύ: Φτηνή εργατική δύναμη». Διαθέσιμο σε ολοένα και περισσότερες χώρες

Στη Βουλγαρία «μετανάστευσαν» 800 ελληνικές εταιρείες

Συνολικά 800 εταιρείες ελληνικών συμφερόντων «μετανάστευσαν» στη Βουλγαρία το πρώτο εξάμηνο του 2011, όπως μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων «Sofia News Agency», επικαλούμενο ρεπορτάζ του βουλγαρικού ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού bTV.

Επίσης, στο ίδιο ρεπορτάζ σημειώνεται ότι μέχρι τα τέλη του τρέχοντος έτους αναμένεται αύξηση των επιχειρήσεων ελληνικών συμφερόντων, που θα συσταθούν στη γειτονική χώρα. Αναφέρεται, μάλιστα, πως κάτι ανάλογο συμβαίνει και με ρουμανικής ιδιοκτησίας εταιρείες.

Άλλοι λόγοι μεταφοράς των εταιρειών είναι το φορολογικό καθεστώς της Βουλγαρίας- το χαμηλότερο σε όλη την ΕΕ- αλλά και η μακροοικονομική της σταθερότητα, το φθηνό εργατικό δυναμικό, οι ικανοποιητικές τιμές σε ακίνητα, ενοικιάσεις και υπηρεσίες μεταφοράς.

Για το outsourcing δε χρειάζεται να πούμε πολλά, μιας και ήδη έχουμε γράψει για το φαινόμενο σε πάμπολλες αναρτήσεις: Ο κεφαλαιοκράτης κινείται με βάση τον ατομικό του πλουτισμό, χωρίς να αντιλαμβάνεται, και χωρίς να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα, για τις συνέπειες των πράξεων του.

Έτσι, είναι αναμενόμενη η μετακίνηση της παραγωγής προς τη Βουλγαρία (ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι οι περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις είναι «μικρομεσαίες», και άρα δε μπορούν εύκολα να μεταναστεύσουν για τη μακρινή Κίνα, Ινδία, κτλ, μπορούν όμως αρκετά εύκολα να πάνε στη γειτονική Βουλγαρία).

Τα πλεονεκτήματα για το κεφαλαιοκράτη περιγράφονται στο άρθρο – είναι κυρίως το χαμηλό εργατικό κόστος, η χαμηλή φορολογία για το κεφάλαιο (που τη ζήλεψε ο Σαμαράς και θέλει να τη φέρει στην Ελλάδα), φτηνά λειτουργικά κόστη (ενοικίαση/αγορά κτιρίων και εξοπλισμού, κόστος ενέργειας, κόστος μεταφορών, κτλ), κτλ.

Εδώ όμως είναι που θα πρέπει να πούμε και κάτι ακόμα, πέρα από το να καταγγέλλουμε την ακόρεστη δίψα του κεφαλαίου για κέρδη, στην πλάτη του εργάτη (κάτι που βέβαια ισχύει, και άρα θα πρέπει να το λέμε). Θα πρέπει, εκτός από την καταγγελία, να δώσουμε και μια πρόταση.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, με το να καταγγέλλεις απλά τον κεφαλαιοκράτη, ή, ακόμα χειρότερα, με το να καταγγέλλεις απλά την αστυνομική βία, δε θα πας και πολύ μακρυά. Όσο σωστά, δίκαια και απαραίτητα και αν είναι αυτά, δεν αρκούν. Για να κερδίσεις τον κόσμο, θα πρέπει να του δείξεις το πως ζήσει, του πως θα αναπτυχθεί η κοινωνία.

Αυτό πχ προσπαθεί να κάνει πχ ο Σαμαράς ως «εναλλακτική λύση» όταν ο Γιωργάκης εξαντλήσει την ανοχή του κόσμου, και δε μπορεί πλέον να περάσει άλλα μέτρα ρημάγματος του εργάτη, ώστε να γίνει πιο «ανταγωνιστικός» (πχ σαν το Βούλγαρο εργάτη):

Ο Σαμαράς μιλά διαρκώς για «ανάπτυξη» (άσχετα με το αν αυτή δε θα έρθει ποτέ έως ότου ο εργάτης έχει ρημαχθεί πρώτα μέχρι αηδίας, και απλά κοροϊδεύει τους «ιθαγενείς»). Στην πραγματικότητα, για να υπάρξει καπιταλιστική ανάπτυξη, πρέπει να «γίνουμε Βουλγαρία» (μισθοί πείνας, χαμηλή φορολογία για το κεφάλαιο ->μετακύλιση των φορολογικών βαρών σε εργάτες και λοιπούς «μικρομεσαίους», κτλ, κτλ, κτλ).

Η αριστερά δε μπορεί να στέκεται όμως απλά «καταγγελτικά» απέναντι στην όλη κατάσταση. Και πέρα από τα αιτήματα-στόχους της στάσης πληρωμών και εξόδου από το ευρώ, θα πρέπει να περιγράψει και την «επόμενη μέρα». Ας δούμε πχ ένα ψήφισμα από το real-democracy.gr, που νομίζω ότι η αριστερά πρέπει να το αναλύσει λίγο παραπάνω:

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΡΟΙΚΑ, ΤΡΑΠΕΖΕΣ και ΝΤΟΠΙΟΥΣ ή ΞΕΝΟΥΣ ΕΠΙΔΟΞΟΥΣ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ που ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ την ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ της ΕΛΛΑΔΑΣ

Μια έκπτωτη και δικτατορική ελληνική κυβέρνηση που δεν εκπροσωπεί τον λαό αυτής της χώρας, μόλις ψήφισε νομοσχέδια με τα οποία σκοπεύει να εκποιήσει την δημόσια ελληνική περιουσία και γη, ενάντια στην θέληση της μεγάλης πλειονότητας του λαού.

Ενημερώνουμε όσους διαβλέπουν μια επενδυτική ευκαιρία, ότι δεν θα αργήσουμε να ανατρέψουμε αυτήν την κυβέρνηση, που σύντομα θα λογοδοτήσει για τα εγκλήματά της απέναντι στον λαό και στην χώρα. Οι υπογραφές και τα νομοσχέδιά της είναι άκυρα. Δεν τα έχει επικυρώσει ο ελληνικός λαός και βεβαίως δεν τα αναγνωρίζει.

Προειδοποιούμε κάθε επίδοξο επενδυτή να μην σκεφτεί καν να πλησιάσει σε δημοπρασία η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας ή γης μας και πολύ περισσότερο να μην την αγοράσει. Εκτός του ότι όταν επανακτήσουμε ως λαός την κυριαρχία της χώρας μας θα χάσει ότι αγόρασε, τα χρήματά του που συμμετείχαν στην παράνομη συναλλαγή δεν θα του επιστραφούν.

Επίσης τον προειδοποιούμε ότι μέχρι να ξαναποκτήσουμε τον έλεγχο της χώρας, στα πλαίσια υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας όπως αυτά απορρέουν και από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από τα διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματα των λαών και των ανθρώπων, θα κάνουμε ότι είναι αναγκαίο μέσα από την αυτο-οργάνωσή μας για να ακυρώσουμε στην πράξη και να σαμποτάρουμε την τυχόν επένδυσή του.

Ας μην τολμήσει λοιπόν κανείς επίδοξος επενδυτής να κάνει ψώνια ευκαιρίας δημόσιας περιουσίας και γης στην Ελλάδα, εκτός κι αν αντιλαμβάνεται το υψηλό ρίσκο της επένδυσής του. Σε αυτή την περίπτωση, η επένδυσή του θα «είναι ευπρόσδεκτη» στην χώρα όπου όταν στερείς την ελευθερία στο λαό της, ξέρει να γεννά έναν Κανάρη ή να κάνει συντρίμμια μια γέφυρα στον Γοργοπόταμο.

Η Λαική Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος 3-7-2011

Για ΨΗΦΙΣΗ και ΔΙΑΔΟΣΗ ως Δελτίο Τύπου στα ΞΕΝΑ και Ελληνικά ΜΜΕ και το Διαδίκτυο (ΨΗΦΊΣΤΗΚΕ)

Είναι πολύ ενθαρρυντικό το ότι ο λαός αντιλαμβάνεται πλέον ότι τα όρνεα έχουν αρχίσει να «κάνουν κύκλους» από πάνω του, περιμένοντας σύντομα να «ψοφήσει», ώστε να αρχίσουν να τον «τρώνε».

Και πράγματι, θα πρέπει να δωθούν μεγάλες μάχες «α λα Γοργοπόταμο» τα επόμενα χρόνια.

Ωστόσο, ακόμα και αν ο λαός δώσει αυτές τις μεγάλες μάχες, ώστε να σταθεί «στο ύψος των περιστάσεων», και ακόμα και αν τις κερδίσει αυτές τις μάχες, θα πρέπει να μιλήσει και λίγο παραπάνω για μέτρα όπως πχ η κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, η άπο-ιδιωτικοποίηση σημαντικών εταιριών (πχ ΟΤΕ, κτλ), αλλά και η επαναλειτουργία, υπό εργατικό έλεγχο, πολλών βιομηχανιών που τώρα κλείνουν, ή φεύγουν, κτλ.

Αλλιώς, απλά πολλοί θα μείνουν άνεργοι και θα πεινάσουν.

Η κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος θα είναι απαραίτητη καταρχήν για να αντιμετωπιστεί καλύτερα η στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ, και να ελεγχθεί η προσπάθεια των κεφαλαιοκρατών να μεταφέρουν τον πλούτο που έχουν συσσωρεύσει αλλού. Πιο μακροπρόθεσμα, οι τράπεζες, που τώρα κοστίζουν δισεκατομμύρια στο λαό(«ρουφάνε» ένα σωρό «πακέτα σωτηρίας» προκειμένου να μη χρεωκοπήσουν, και που δύσκολα θα το αποφύγουν όλες πάντως) θα πρέπει να περάσουν υπό τον έλεγχο μας, ώστε να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη, δίνοντας χαμηλότοκα δάνεια. Αυτή τη στιγμή, απλά δε δανείζουν, κοιτάζουν να γλιτώσουν αυτές τσεπώνοντας τα «πακέτα σωτηρίας».

Όμως, κάπως θα πρέπει να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, αναστήλωση του αγροτικού τομέα της παραγωγής, κτλ. Αυτά εκτός από ένα σχέδιο που θα πρέπει να καταρτιστεί, θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν από κάπου.

Και επειδή οι κεφαλαιοκράτες δε φαίνεται να έχουν σκοπό να επενδύσουν παρά μόνο αν φτάσουμε σε έσχατα επίπεδα εξαθλίωσης και ξεπουλήματος, θα πρέπει το κράτος να χρηματοδοτήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Επιπλέον, όπως έδειξε και η εμπειρία της Αργεντινής, πολλά εργοστάσια που έβαλαν λουκέτο ή μεταφέρονται αλλού από τους ιδιοκτήτες τους, μπορούν να λειτουργήσουν υπό εργατικό έλεγχο. Με το που έφυγε ο εργοδότης από την εξίσωση, τα κέρδη της επιχείρησης φτάνουν για τους εργάτες, που πλέον δε χρειάζεται να ταΐζουν τον εργοδότη, δίνοντας του μάλιστα συνήθως «τη μερίδα του λέοντος». Ως εκ τούτου, πολλές επιχειρήσεις που τώρα είναι «οικονομικά ασύμφορες», θα μπορούν πλέον να λειτουργήσουν από τους ίδιους τους εργάτες τους, διότι θα είναι απαλλαγμένες από το βαρίδι του να καταβάλλουν κέρδη στον εργοδότη. Παρομοίως, αγροτική γη που τώρα δεν καλλιεργείται (φαινόμενο που θα πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις τα επόμενα χρόνια, όταν η ΕΕ καταργήσει/περικόψει τις αγροτικές επιδοτήσεις), ή είναι συγκεντρωμένη σε ολιγάρχες (πχ Εκκλησία, κτλ) θα πρέπει να μοιραστεί σε όσους σήμερα δεν έχουν γη αλλά έχουν διάθεση να ασχοληθούν με τον συγκεκριμένο κλάδο.

Αυτά τα μέτρα είναι απαραίτητο να γίνουν, προκειμένου να διασφαλιστεί ακόμα και η ίδια η επιβίωση ενός κομματιού του πληθυσμού που τώρα προορίζεται να εξοντωθεί, ή να ζήσει στη φτώχεια. Ως εκ τούτου, αν η αριστερά ενδιαφέρεται όντως για το καλό της εργατικής τάξης, και όχι απλά για να «τις παίζει με τους μπάτσους» ή για να βρίζει στην αντιπολίτευση, θα πρέπει να εκπονήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα (ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων), και να το παρουσιάσει στο λαό, ώστε να υπάρξει μέλλον για αυτόν.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κυπριακό, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, κρίση