Η αγιοποίηση της εργασίας από τυπους που δεν δουλεύουν ποτέ και ζουν βασιλικά….καλά ρε μαλάκα δεν αναρωτιέσαι γιατί ενώ δουλεύεις 10 ;και 12 συν ώρες την ημέρα η ζωή σου δεν καλυτερεύει;;

δια μέσου των αιώνων έχει αγιοποιηθεί αυτό που ονομάζεται εργασία

εν εργατικόν παιδίν κλπ ως μεγάλο πλεονέκτημα

υπονοώντας φυσικά ότι με την σκληρή εργασία θα πετύχεις…. θα πετύχεις τι όμως; καλύτερη ποιότητα ζωής προφανώς

τι σημαίνει καλύτερη ποιότητα ζωής;

σημαίνει να μπορείς να κάνεις αυτά που εσύ θέλεις, αυτά που σε γεμίζουν και να ασχολείσαι με αυτά που να αναπτύσεις την προσωπικότητα σου

χμμμμμμ

μάλιστα

μπορεί κάποιος να μου πει τι δουλειά έκανε ο Σωκράτης;  τι δουλειά έκανε ο Αριστοτέλης;  ο Αριστοφάνης; ο Παρμενίδης; κλπ κλπ

ακούω συνέχεια ότι τουτος εν πολλά εργατικόν παιδίν εν φεύκει αν δεν γινει 9 κλπ

τζαι τουτον λαλούν το για καλόν!!!!

ΚΑΛΑ ΡΕ!!!! ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ!!!!

τεσπα

οι πλείστοι άνθρωποι φυσικά ως μισθωτοί σκλάβοι βιώνουν στο πετσί τους ότι με την σκληρή εργασία και καλά δεν μπορουν να αυξήσουν τα εισοδήματα τους ώστε να έχουν ποιοτική ζωή

πες ότι είσαι ένας σχετικά καλά αμοιβόμενος υπαλληλος που πιάνεις 1500 ευρώ

εννοείται ότι πρέπει να δουλεύεις μινιμουμ μέχρι τις 6 τζαι εννοείται ότι ο μάστρος σου εννα το εκτιμήσει αν μείνεςι αλλο δκυο τρεις ώρες παραπάνω (@@ αλλα λέμεν τωρά αφού θελεις να τον γλύψεις τζαι να του δείξεις ότι κόφτει σε για την δουλειά τζαι μαλακίες)

άρα για να αυξήσεις τα εισοδήματα σου πχ ως τα 2000 ευρώ πρέπει να κάμνεις αλλο μιαν παρτ ταιμ δουλειά

ΑΡΑ ΕΝ ΘΑ ΖΕΙΣ

αλλά εννα εισαι εργατικόν παιδιν τζαι η γυναίκα σου εννοείται ότι εννα σου κάμει κάτι τζέρατα να

τζαι καλά εννα σου κάμει φιλουδιν

τι δουλειά κάμνει πχ ο τομυς ο βους;  τι δουλειά νομίζετε ότι κάμνουν τουτοι ουλλοι οι ξενοδόχοι που πιάνουν τα εκατομύρια που το κράτος;

τι δουλειά κάμνει πχ ο Χάρης Λοιζίδης; ο μάνθος μαυρομάτης

ο χαριλάος σταυράκης τι δουλειά έκαμνεν μες την τράπεζα κυπρου

ή ο άλλος ο τυπας που ήταν υπουργός οικονομικών τζαι επήεν τζαι έγινε υπαλληλος της ελληνικής τράπεζας του τομυ του βου ο Μάκης Κεραυνος

τι δουλειά νομίζετε ότι κάμνουν;

τάχα δουλεύκουν;;;;

ή τουτοι ουλλοι οι τυποι οι γλυφτες της εξουσίας που εν μέσα σε ούλλους τους ημικρατικούς οργανισμούς ή μεσα στην δημοσια υπηρεσία με κλίμακα 16 κλπ τι δουλειά νομίζετε ότι κάμνουν;

ας πούμεν ο σιακόλας πχ που εχει το αεροδρόμιο το μολ λπ

κάθεται τζαι κάθε μέρα έρχονται εκατομυριακια τζαι βρίσκουν τον

αλήθεια τι δουλειά κάμνει ο σιακόλας

οι θέλω να μου απαντήσεις νουσιμα ρε στροβολιώτη όμως πλις

πε μου τι δουλειά μπορεί να κάμνουν τύποι σαν τον σιακόλα πχ

ξυπνούν τάχα το πρωιν τζαι….;

τι κάμνουν;

τεσπα

όσο ο άνθρωπος παραμένει δέσμιος των ιδεοληψιών που του σφήνωσαν στο μυαλό τόσα χρόνια δεν πρόκειται να προχωρήσει

και κάτι άλλο

καλά ρε μαλάκά, εν σου κάμνει εντύπωση που η τεχνολογία επροχώρησεν τόσον πολλά οι μηχανές φτιάχνουν τα ούλλα τζαι όμως εσύ ως μαλάκας δουλεύκεις ακομα παραπάνω για να φκάλει λίρες ευρω κλπ ο μάστρος σου με τον οποίον ταυτίζεσαι τζιολας;

πόσα κιλά μαλάκας πρεπει να εισαι ρε για να μεν σκεφτείς τουντο απλόν

πραγματικά όμως…………

Ο Πωλ Λαφαργκ περί το 1883 έγραψε το βιβλιαράκι με τίτλο «Το δικαίωμα στην τεμπελιά»

https://osr55.wordpress.com/2009/01/22/%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%AC/

Γράφει ο Λαφαργκ:

«Μια αποδοτική εργάτρια γνέθει με τ΄αδράχτι της το πολύ πέντε τούφες το λεπτό, ενώ ορισμένες κυκλικές πλεκτομηχανές κάνουνε 30.000 τούφες στον ίδιο χρόνο.

 

Κάθε λεπτό μηχανής επομένως ισοδυναμεί με 100 ώρες δουλειάς της εργάτριας – ή με άλλα λόγια κάθε λεπτό που δουλεύει η μηχανή χαρίζει στην εργάτρια δέκα μέρες σχόλη.

 

Αυτό που αληθεύει για την πλεκτοβιομηχανία αληθεύει λίγο ή πολύ και για όλες τις βιομηχανίες που έχει εκσυγχρονίσει η σύγχρονη μηχανική.»

Επί της ουσίας ο άνθρωπος με τις μηχανές έχει επιλύσει τα προβλήματά του όσον αφορά την παραγωγή καθότι τα ρούχα και τα τρόφιμα είναι σε τόση αφθονία λόγω των μηχανών που φτάνουν για όλους τους ανθρώπους στην γη.

και όμως εσύ ως μαλάκας συνεχίζεις να δουλεύεις όλο και περισσότερο τζαι παλε εν τα φκάλλεις πέρα

καλά ρε, εν αναρωτιέσαι γιατί;

πόσο μαλάκας είσαι τελικά ρε

και απαντάει ο φλώρος που με τα λεφτά του μπαμπάκα εσπουδασεν εις τα αγγλίας

τζαι επιαεν τζαι αυτοκινητουιν ακριβον πριν καν αρκέψει να δουλεύκει

ο καθένας πιάνει όσα αξίζει

άτε ολάν τζαι κανεί

https://osr55.wordpress.com/2011/05/05/%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-55%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%81-%CE%B3%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%B1%CF%80-%CF%80%CE%BF%CF%85/

Η ιστορία του 55χρονου Πίτερ Γκρόσαπ που έλεγε: Ένας άνθρωπος βγάζει όσα ακριβώς κερδίζει από τη δουλειά του.” και μετά ξύπνησε…. στον εφιάλτη της ανεργίας της κρίσης του 30

έχω ακούσει άπειρες φορές ανθρώπους συνήθως στην ηλικία των γονιών μου γύρω στα 60  που ακόμη εργάζονται να νοιώθουν αληθινά ότι όποιος αγωνιστεί στην δουλειά του για ένα αφεντικό και μάστρο αυτός θα ανταμοιφθεί και ότι μόνο όποιος δεν έχει όρεξη κλπ δεν τα βγάζει περα
συγκεκριμένα μιλούσα με μια υπάλληλο η οποπία δουλεύει σε ένα μεγαλοαφεντικό που φέρνει πάμφθηνα εμπορεύματα από κίνα όπου οι εργάτες εκεί είναι εξαθλιωμένοι και άρα το κόστος εργασίας είναι απίστευτα χαμηλό αφού οι κινέζοι δουλεύουν συνήθως πολύ πέραν των 10 ωρών για κάποια δολάρια την ημέρα και μου έλεγε τα πιο πάνω
οτι δηλαδή μόνο οι τεμπέληδες δεν τα βγάζουν πέρα και λοιπές μαλακιούλες
όταν της επεσήμανα καταρχήν αυτό που έγραψα πιο πάνω για την κίνα, ότι δηλαδή το αφεντικό έμμεσα ή ακόμα και άμεσα εκμεταλλεύεται βάναυσα τους εξαθλιωμένους φτωχους κινέζους εργάτες
αμέσως ξίνιζοντας και δυσανασχετώντας λέει… ου άτε ρε ….osr.. μεν μου αρκέψεις πάλε τις θεωρίες σου κλπ κλπ
της είπα για τους νέους ανθρώπους με πτυχία που δουλεύουν μέχρι τις 7 για 800 ευρώ το μήνα και η απάντηση της είναι ας πάνε αλλού
και όταν απλά επισημανα ότι και αλλού πήγαν αλλά τα ίδια τους δίνουν
η απάντηση η εκπληκτική ήταν
ε στειλτον σε μας
ΣΕ ΜΑΣ!!!!   η απόλυτη νοητική αλλοτρίωση, όταν ο μισθωτός σκλάβος ταυτίζεται με το αφεντικό του
είμαστε ένα
εμείς έχουμε ανθρώπους από τη ρουμανία τη βουλγαρία που εν πολλά ευχαριστημένοι και παν τα μιά χαρά και λοιπές παπαρολογίες
και όταν της επισημαίνω το αυτονόητο, ότι για να κόψει ο άλλος να έρτει σε τούντην ηλικία 45 50 χρονών στην κύπρο που την ρουμανία και την βουλγαρία αυτό από μόνο του σημαίνει ότι δεν τα πάνε μια χαρά
ο λόγος άλλωστε που βάλαν αυτές τις χωρες ιδιως στην ΕΕ είναι ακριβώς για να υπάρξει πάμφθηνη εργασία από τους φτωχούς και εξαθλιωμένους από το δντ της ρουμανίας εργάτες οπυ ευχαριστως στην κύπρο δουλεύουν για τα μισά που παίρνουν οι κύπριοι και μάλιστα για πολύ περισσότερες ώρες
χωρίς να διεκδικούν και κάτι άλλο
όπως κάνουν οι καλομαθημένοι κύπριοι εργάτες
και αυτό έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις και στο εγχώριο εργατικό προσωπικό αφού οι “ακριβοί” κυπριοι εργαζομενοι απολύονται σωρηδόν ώστε να προσληφθούν πάμφηνοι ρουμάνοι βουλγαροι κλπ εργάτες
ώστε να εξαναγκαστούν και οι κυπρέοι να ρίξουν τις απαιτήσεις τους και να μην ζητάνε τόσα πολλά από τους καημένους τους μάστρους τους
και η απάντηση
ουυυυυ άτε ρε …osr…. ενεν έτσι τα πράματα μια χαρά εν τα πλάσματα …………….
τι να πεις σε έναν λοβοτημένο αλλοτριωμένο άνθρωπο;
και ακολουθεί η ιστορία

http://ciaoant1.blogspot.com/2011/05/update-04052011.html

Η πτώση και η άνοδος του κ. Γκρόσαπ

Η επόμενη ανάρτηση προέρχεται από το εξαιρετικό βιβλίο των Ριτσαρντ Μπογιερ και Χερμπερτ Μορε « Η άγνωστη ιστορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ» που εκδόθηκε στα ελληνικά το 1993 από τη Σύγχρονη Εποχή. Το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου μπορεί να βρεθεί και σε ένα παλαιότερο τεύχος τουΡιζοσπάστη. Στο βιβλίο αυτό που σύμφωνα με τους συγγραφείς του «περιέχεται η ιστορία των ανώνυμων αντρών και γυναικών που αποτέλεσαν την καρδιά του εργατικού κινήματος», περιγράφεται με άμεσο και μυθιστορηματικό τρόπο η ιστορία των εργατικών αγώνων στις ΗΠΑ από τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, μέχρι τη συντριβή των χρόνων του Μακαρθισμού. Ο τρόπος που επιλέγεται είναι η παράθεση προσωπικών ή συλλογικών ιστοριών, πραγματικών και μη που όμως περιγράφουν την εποχή.

«H οικονομική κρίση έμοιαζε με κάποια φυσική καταστροφή, κάτι σαν πλημμύρα, τυφώνα ή θύελλα, που αφάνιζε τα πάντα στο πέρασμά της. Κάπως έτσι αποτυπώθηκε στο μυαλό του κοινού ανθρώπου. Όμως, αντίθετα με τη θύελλα, η κρίση δεν κόπαζε. Συνεχιζόταν χρόνο με το χρόνο, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, έπαιρνε ολοένα νέες διαστάσεις, βάθαινε όλο και πιο πολύ, στερούσε δουλείες και στέγη, πετούσε εκατομμύρια αστέγους στο δρόμο· εξαπλώθηκε στη Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη, παγίδεψε ολόκληρες χώρες και ηπείρους, την περήφανη αυτοκρατορία της Μεγάλης Βρετανίας, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Αυστρία, τα Βαλκάνια, ολόκληρη την Αφρική και την Ασία. Η παγκόσμια παραγωγή μειώθηκε κατά 42%, ενώ το παγκόσμιο εμπόριο κατά 65%. Υπήρχαν 50.000.000 άνεργοι σε όλο τον κόσμο.

Όμως ο Ερυθρός Σταυρός δεν έσπευσε σε βοήθεια όταν χτύπησε η κρίση. Δεν παρουσιάστηκαν οργανισμοί να φροντίσουν τους αρρώστους και πεινασμένους παρά το γεγονός ότι ό συνεχώς αυξανόμενος αριθμός τους ξεπερνούσε κατά πολύ όσους τραυμάτισε ή άφησε άστεγους οποιοσδήποτε τυφώνας ή σεισμός. Στην αρχή ο κάθε άνθρωπος βρέθηκε μόνος, σιωπηλός στο σπίτι του, προσπαθούσε να κρύψει την ανεργία και τη φτώχεια του, σα να ήταν κάποια ντροπιαστική αρρώστια. Αντίθετα με τον τυφώνα, οι καταστροφές της οικονομικής κρίσης δεν έγιναν άμεσα αντιληπτές, γιατί δεν κάλυπταν μια ορισμένη περιοχή. Αντίθετα, η κρίση βρισκόταν παντού και, για πολύν καιρό δεν παρουσιαζόταν τίποτε το ασυνήθιστο. Πίσω όμως από τις κρύες και ανέκφραστες προσόψεις των λαϊκών πολυκατοικιών, των μονοκατοικιών και των διαμερισμάτων, κρυμμένοι από τη δημόσια θέα άντρες και γυναίκες έδιναν τον αγώνα τους, μόνοι στην αρχή, θεωρώντας την καταστροφή σαν προσωπική τους ευθύνη, ενώ μέσα τους υψωνόταν ένας φοβερός πανικός.

Τέτοια ήταν η περίπτωση του Πίτερ Γκρόσαπ, ενός ψηλού, λεπτού πενηνταπεντάχρονου άντρα με λευκό, όλο γωνίες, πρόσωπο, που δεν του άρεσε να μιλάει πολύ. Είχε δουλέψει σαν ειδικευμένος επιπλοποιός επί είκοσι έξι χρόνια στη βιομηχανία επίπλων Τόντι σε μια μεσοδυτική πόλη 300.000 κατοίκων. Μέχρι την ημέρα της απόλυσής του, την 1η του Γενάρη 1930, αντιμετώπιζε τον εαυτό του και τη ζωή με ήρεμη ικανοποίηση. Αγαπούσε αυτά που είχε. Αγαπούσε το σπίτι του, για το οποίο χρωστούσε μόνο 1.800 δολάρια από την πρώτη υποθήκη, αγαπούσε τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Η δεκαεφτάχρονη Μαίρη φοιτούσε στην Ακαδημία Σέικρεντ Χαρτ και ο δεκαεννιάχρονος Τζορτζ τέλειωνε τον πρώτο χρόνο στο πανεπιστήμιο της πολιτείας.

Η καλύτερή του ώρα ήταν όταν καθόταν στην πολυθρόνα του μετά το δείπνο. Δε μιλούσε πολύ. Άνοιγε την Ντέιλι Ρέκορντ και διάβαζε, ακούγοντας ταυτόχρονα ραδιόφωνο. Του άρεσε ο Κάμερον στην «ώρα του Φορντ». Τα λόγια του είχαν νόημα.

Ένας άνθρωπος βγάζει όσα ακριβώς κερδίζει από τη δουλειά του. Στη ζωή, δεν παίρνεις τίποτα περισσότερο απ’ όσα προσφέρεις. Μετά από τέτοιες σκέψεις έριχνε μια ματιά στη Φάνι στην κουζίνα, που συνήθως φορούσε το γκρι πουλόβερ της. Εκείνη, όταν τέλειωνε το πλύσιμο των πιάτων, καθόταν για λίγο δίπλα του στη μικρή δερμάτινη καρέκλα που ταίριαζε με την πολυθρόνα του. Μερικές φορές ο Πίτερ έπιανε τα σκληρά από τις δουλειές χέρια της και τα γύριζε για να δει το απλό δαχτυλίδι, τη βέρα που της είχε χαρίσει είκοσι ένα χρόνια πριν. Του άρεσε αυτό το δαχτυλίδι.

Έτσι περνούσαν τα βράδια πριν απολυθεί, την Πρωτοχρονιά του 1930. Δεκαοκτώ μήνες αργότερα, το καλοκαίρι του 1931, τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά. Ο κ. Γκρόσαπ καθόταν στην πολυθρόνα του όλη τη μέρα και έφερνε τα γεγονότα στο μυαλό του, για να δει πού είχε κάνει λάθος. Ίσως αν είχε γίνει ηλεκτρολόγος μηχανικός, ή κάποιο άλλο επάγγελμα του μέλλοντος, τα πράγματα να μην έπαιρναν αυτήν την τροπή.

Δεν ήταν και τόσο άσχημα στην αρχή. Κάποτε – κάποτε έβγαινε από το σπίτι ντυμένος με τα καλά του και περπατούσε γρήγορα στητός και με πολυάσχολο ύφος σαν να βιαζόταν να προλάβει κάποιο επαγγελματικό ραντεβού. Πάντοτε, όμως, κατέληγε στο πάρκο. “Κάτι θα γίνει”, έλεγε στη γυναίκα του, “το λέει κι ο ίδιος ο Πρόεδρος”. Όταν απολύθηκε είχε στη Φερστ Νάσιοναλ Μπανκ 312,62 δολάρια. Ρευστοποίησε και ένα ασφαλιστήριο 5.000 δολαρίων και πήρε 1.900 δολάρια. Αν δεν υπήρχαν οι δόσεις της υποθήκης, που ήταν 58,50 δολάρια το μήνα, τα λεφτά θα κρατούσαν περισσότερο.

Με μεγάλη λύπη αποχωρίστηκε το ρολόι του, και ακόμα έκανε τη γνώριμη κίνηση για να το αγγίξει. Αυτό τον έκανε να νιώθει ένα αίσθημα κενού, όμοιο με της τσέπης του, όταν έβαζε το χέρι για να βρει κάτι που δεν ήταν στη θέση του. Το είχε δώσει μόνο για 15 δολάρια και η Φάνι είχε δώσει τη βέρα της για ακόμα λιγότερα. “Προσπαθείς να με γελοιοποιήσεις και έβαλες ενέχυρο τη βέρα σου;” τη ρώτησε. “Θες να μου πεις ότι θα ήθελες να είχες παντρευτεί κάποιον άλλο;” Εκείνες τις μέρες γινόταν έξω φρενών με το παραμικρό, όπως όταν τον ρώτησε γιατί δεν πήγαινε μια βόλτα και αυτός άρχισε να βρίζει λέγοντας πως δεν μπορούσε να μείνει κάποιος σπίτι του, χωρίς ν’ αρχίσουν να του λεν να φύγει.

Ισως, αν είχε διαλέξει να δουλέψει στο ραδιόφωνο τα πράγματα να μην έρχονταν έτσι, σκεφτόταν ο κ. Γκρόσαπ, ενώ καθόταν στην πολυθρόνα του και κοιτούσε τον απέναντι τοίχο. Άκουγε τη γυναίκα του που πηγαινοερχόταν στην κουζίνα, κάνοντας μικρούς θορύβους σαν του ποντικού, σαν να φοβόταν μήπως κάποιος δυνατότερος θόρυβος τον ενοχλήσει. Το σπίτι ήταν πολύ ήσυχο. Τα δύο παιδιά είχαν φύγει.

Ο Τζορτζ αναγκάστηκε να παρατήσει το πανεπιστήμιο. Πρώτα πήγε στο Σικάγο, μετά στο Σεν Λιούις και το Ντάλας ψάχνοντας για δουλειά. Μακάρι η Φάνι να μην ανησυχούσε τόσο πολύ γι’ αυτόν. Δε θα έπεφτε δα κι από το τρένο. Την τελευταία φορά που είχαν νέα του, βρισκόταν στο Σαν Ντιέγκο, όπου είχε πάει με οτοστόπ από το Ντάλας. Του έλειπε η κόρη του, η Μαίρη. Είχε παντρευτεί. Ο κ. Γκρόσαπ δε συμπαθούσε τον άντρα της Μαίρης. Μερικές φορές φοβόταν ότι είχε φύγει από το σπίτι μόνο και μόνο για να διευκολύνει την κατάσταση. Δεν υπήρχαν λεφτά και ο άντρας του σπιτιού καθόταν χωρίς να κάνει τίποτα.

Τους τελευταίους έξι μήνες έρχονταν ειδοποιήσεις από την τράπεζα για τις καθυστερημένες δόσεις της υποθήκης. Μέρα με τη μέρα. Μέρα με τη μέρα. Δεν άφηνε τον εαυτό του να αποτελειώσει τη σκέψη. Η Ρέκορντ, φυσικά, είχε δίκιο όταν έλεγε ότι κανένας άνθρωπος που πήγαινε μπροστά, κανένας με εφευρετικό και τολμηρό πνεύμα δεν απευθυνόταν στην Πρόνοια.

Η χειρότερη εμπειρία του ήταν όταν πήγε στο γραφείο Πρόνοιας της περιφέρειας. Αναγκάστηκε να περιμένει στην ουρά μαζί με μαύρους, αλλοδαπούς και άλλους τόσο κουρελιασμένους που δεν αποκλείεται να ήταν αλήτες. Εκείνος ήταν φορολογούμενος Αμερικανός πολίτης και δεν πίστευε στις ελεημοσύνες. Ηταν, φυσικά, και μέλος της AFL, μα ούτε και σ’ αυτήν πίστευε. Τέλος πάντων, ποτέ δεν θα πήγαινε εκεί, αν δεν πεινούσε αυτός και η Φάνι.

Προσπάθησε να εξηγήσει στην κοινωνική λειτουργό ότι η δική του περίπτωση ήταν διαφορετική. Δεν ήταν αλήτης. Όταν μπορούσε να σταθεί ξανά στα πόδια του… τότε όμως η υπάλληλος χαμογέλασε κουρασμένα με φιλικό ύφος, που όμως φάνηκε κοροϊδευτικό στον κ. Γκρόσαπ, και φώναξε: “Ο επόμενος!”. Ήταν δύσκολο να ζήσουν δύο άνθρωποι με 12 δολάρια το μήνα.

Αν δανειζόταν χρήματα για να ξοφλήσει την υποθήκη; Τηλεφώνησε στην τράπεζα. Του είπαν ότι ήταν ήδη αργά. Η υπόθεση βρισκόταν στα δικαστήρια και αναμενόταν η απόφαση.

Η γυναίκα του στεκόταν στην πόρτα της κουζίνας. Εκανε πως δεν την είδε.

“Πίτερ”, του είπε, “πρέπει να σου μιλήσω”.

Δεν γύρισε να την κοιτάξει. Δεν είχαν τίποτα να πουν.

”Πίτερ, πρέπει να κάνουμε κάτι!”

”Να κάνουμε; Νομίζεις ότι κάθομαι γιατί μου αρέσει;”

Ενα τρεμούλιασμα φάνηκε στο στόμα της Κας Γκρόσαπ.

“Πίτερ, ποτέ δεν μου μιλούσες με αυτό τον τρόπο”.

Την κοίταξε. Εκείνη συνέχιζε να τον κοιτά σταθερά.

”Μιλούσα με την Κα Φλάερτι δίπλα. Λέει πως αν πας στο Συμβούλιο Ανέργων στην οδό Σπίερ, δε θα μας κάνουν έξωση”.

Ο κ. Γκρόσαπ δοκίμασε ειλικρινή έκπληξη. “Να πάω σ’ αυτή τη φωλιά των κομμουνιστών; Καλύτερα να πεθάνω”.

“Η Κα Φλάερτι είναι μέλος. Πρέπει κάτι να κάνουμε. Ο σερίφης θα ‘ρθει όπου να ‘ναι”. Μέσα στην έξαψή του ο κ. Γκρόσαπ σηκώθηκε από την πολυθρόνα του και στάθηκε με μεγαλοπρέπεια.

“Η Ρέκορντ λέει ότι αυτοί οι τύποι είναι κομμουνιστές!” “Μπορεί να μου πάρουν το σπίτι”, είπε και η φωνή του έσπασε απότομα, “μα εγώ δεν ζητάω βοήθεια από κομμουνιστές!”

Έφτασαν την επόμενη μέρα. Ο κ. Γκρόσαπ δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Ακόμα και όταν τα βαριά τους βήματα αντηχούσαν μέσα στο σπίτι, όταν κατέβασαν τα κρεβάτια και έβγαλαν τον παλιό καναπέ στο δρόμο, ακόμα και τότε δεν μπορούσε να το πιστέψει. Τον λήστευαν και ήταν μόνος. Δεν υπήρχε κανείς να τον βοηθήσει. Δεν υπήρχε αστυνομία για να της τηλεφωνήσει, γιατί αυτή η ίδια τον πετούσε στο δρόμο. `Η, τουλάχιστον, οι βοηθοί του σερίφη.

Η Κα Γκρόσαπ στεκόταν στην κουζίνα μαζεμένη σε μια γωνιά για να μην εμποδίζει, με πρόσωπο σοβαρό και γερασμένο. Ο κ. Γκρόσαπ ακολουθούσε τους σερίφηδες σαν σκιά μέσα έξω πιάνοντας τα έπιπλα που φοβόταν ότι θα πέσουν ή θα γρατσουνιστούν. Έξω στο δρόμο στάθηκε ζαλισμένος δίπλα στην περιουσία του που κάποτε του έδινε δύναμη και σιγουριά, το ψυγείο, το Ατγουοτερ Κεντ, τα κατσαρολικά, τη φωτογραφία από το γάμο τους, την κορνιζαρισμένη φωτογραφία του Τζορτζ με την ομάδα του μπέιζμπολ στο γυμνάσιο, τα κρεβάτια και τα στρώματα όπου κοιμούνταν, τα πιάτα όπου έτρωγαν. Ένας σερίφης εξέταζε προσεκτικά τα καλά σεντόνια της Κα Γκρόσαπ. Οι γείτονες στέκονταν γύρω από τον κ. Γκρόσαπ, αλλά εκείνος δεν ήταν σε θέση να νιώσει τη συμπόνια τους, ούτε και να καταλάβει τι συνέβαινε.

Δύο αστυνομικοί έβγαζαν από την πόρτα την πολυθρόνα του. Την κουβαλούσαν με κόπο και τα βήματα τους δεν ήταν σταθερά, ώσπου ο ένας παραπάτησε και, πριν προλάβει να τρέξει σε βοήθεια ο Γκρόσαπ, η πολυθρόνα σωριάστηκε στα σκαλιά.

“Θεέ μου!” φώναξε ο Γκρόσαπ, “δεν μπορείτε να μου το κάνετε αυτό!”

Κατάλαβε ότι ο κ. Φλάερτι τον τραβούσε από το μανίκι και προσπαθούσε κάτι να του πει, μα η οργή του ήταν τόσο έντονη που δεν του απάντησε. Οι αστυνομικοί στέκονταν τώρα στη βεράντα και κοιτούσαν μια ομάδα από άντρες και γυναίκες που πλησίαζε. Ένας ψηλός μαύρος, προφανώς ο επικεφαλής, στεκόταν δίπλα στον κ. Φλάερτι.

“Μα το θεό!” φώναξε ξανά ο κ. Γκρόσαπ προσπαθώντας να ορθώσει την πολυθρόνα και να βάλει στη θέση του το μεγάλο δερμάτινο μαξιλάρι της, “δεν μπορείτε να μεταχειρίζεστε την περιουσία του άλλου μ’ αυτό τον τρόπο!”

Κοίταξε γύρω του. Το πρόσωπό του έκανε σπασμούς. Ο κ. Φλάερτι του είπε: “Είμαστε από το Συμβούλιο Ανέργων, θέλουμε να βοηθήσουμε”.

“Λοιπόν, μα το θεό, αν θέλετε να βοηθήσετε, τότε κάντε κάτι!”

Ο ψηλός μαύρος κοίταξε για μια στιγμή τους πέντε αστυνομικούς στη βεράντα και μετά την ομάδα των τριάντα ανέργων.

“Πηγαίνετέ τα πίσω”, είπε.

Στο λεπτό, μπροστά στα μάτια του κ. Γκρόσαπ, όλη η πολύτιμη περιουσία του, η πολυθρόνα του, ακόμα και το μεγάλο ψυγείο, οι σανίδες του κρεβατιού, οι φωτογραφίες, τα πάντα επέστρεφαν στο σπίτι. Οι γείτονες άρπαξαν και εκείνοι κατσαρολικά και στρώματα, και παραπατώντας, γελώντας δυνατά και φωνάζοντας με ενθουσιασμό ανέβαιναν στη βεράντα και έμπαιναν μέσα στο σπίτι. Πήγε να γίνει μια μικροσυμπλοκή με τους αστυνομικούς, αλλά με τη βοήθεια όλο και περισσότερων γειτόνων το εμπόδιο αυτό παρακάμφθηκε.

Ο κ. Γκρόσαπ δεν κατάλαβε ποτέ πώς έγιναν όλα αυτά. Ηταν σαν ένα όμορφο όνειρο. Είχε ξανά το σπίτι του. Είχε δύναμη. Είχε φίλους. Η πολυθρόνα του ήταν στη θέση της. Η γυναίκα του ξαφνικά ξανάνιωσε. Εφτασαν αστυνομικές ενισχύσεις, αλλά έφυγαν μόλις αντίκρισαν το πολυάριθμο πλήθος έξω από το σπίτι. Κάποιος στην κουζίνα έφτιαχνε καφέ και σάντουιτς.

Ηταν σαν γιορτή. Ολοι φώναζαν και γελούσαν. Ο κ. Γκρόσαπ έσφιξε τα χέρια τουλάχιστον είκοσι πέντε αντρών που δεν είχε ξαναδεί στη ζωή του. Ο μαύρος ηγέτης των ανέργων, ο Χίου Χέντερσον, με ένα σάντουιτς στο χέρι, έβγαλε λόγο στην μπροστινή βεράντα.

Σε λίγο ο κ. Γκρόσαπ συνειδητοποίησε ότι είχε αρχίσει να βγάζει κι αυτός λόγο. “Μετά από μια ζωή σκληρής δουλειάς”, είπε, “να σου παίρνουν το σπίτι. Δεν είναι σωστό. Έβγαλαν την πολυθρόνα μου, τα πάντα, στο δρόμο. Δούλεψα σκληρά σε όλη μου τη ζωή. Δεν είναι σωστό”.

Όλοι επιδοκίμασαν με φωνές. Μερικοί έφυγαν, αλλά οι περισσότεροι βρίσκονταν μέσα στο σπίτι, “θα μείνουμε για λίγο”, είπε ο κ. Χέντερσον, “για να σιγουρευτούμε ότι δεν θα ξανάρθει η αστυνομία”.

Η μεγάλη ένταση, η αδυσώπητη μοναξιά εγκατέλειψαν σιγά – σιγά τον κ. Γκρόσαπ. Δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο δυστυχισμένος ήταν. Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κατορθώσει τίποτα μόνος του. Δεν ήξερε πόσοι άνθρωποι περνούσαν τα ίδια βάσανα με τα δικά του.

Κάτι είχε αλλάξει μέσα του. Ένιωθε πως είχε βγει από τη φυλακή του απομονωμένου εαυτού του. Τώρα πια δεν καθόταν σπίτι όλη μέρα. Έρχονταν στιγμές, στις πικετοφορίες ή όταν μαχόταν με την αστυνομία καθώς βοηθούσε να μεταφερθούν μέσα τα έπιπλα κάποιου άλλου, που παραξενευόταν για το πόσο κλειστός άνθρωπος υπήρξε κάποτε. Και δεν ήταν, φυσικά, διασκεδαστικό. Αναπτυσσόταν μέσα από τις αντιξοότητες και το ίδιο έκανε το μεγαλύτερο μέρος της χώρας…»

Αναδημοσίευση από ilesxi.wordpress.com

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, κρίση

4 responses to “Η αγιοποίηση της εργασίας από τυπους που δεν δουλεύουν ποτέ και ζουν βασιλικά….καλά ρε μαλάκα δεν αναρωτιέσαι γιατί ενώ δουλεύεις 10 ;και 12 συν ώρες την ημέρα η ζωή σου δεν καλυτερεύει;;

  1. εσύ παράγεις έργο σε τούτο το blog και μάλιστα αφιλοκερδώς. είσαι ένας εθελοντής εργάτης χωρίς αφεντικό που δουλεύεις για μας.
    να σαι πάντα καλά φίλε μου.

    Μου αρέσει!

  2. Σε μεγάλο βαθμό, συμφωνώ. Να προσθέσω…

    Από:
    http://hlithioagrino.blogspot.com/2009/03/blog-post.html

    «…Πώς να μην αποτρελαθούν τα έρμα άμα …

    …από τη μια η Αριστερά τους… τους πείθει πως στην ελεύθερη μας αγορά της αστικής δημοκρατίας…
    ο κακός καπιταλισμός εκμεταλλεύεται και την εργασία τους και πως μέσω των όσων παράγουν εκμεταλλεύεται και τον καταναλωτή ΑΛΛΑ… η εργασία, αυτή η συγκεκριμένη, πρέπει να είναι για όλους τιμή και χαρά;

    …και από την άλλη η Δεξιά τους σερβίρει την παραμύθα-ανέκδοτο του προτεσταντισμού (δούλευε, κάνε οικονομίες, η εγκόσμια επιτυχία είναι συστατικό επουράνιας σωτηρίας) ναρκισσιστικά μεταλλαγμένη σαν σκιάχτρο σε χωριό της πρώην-Ανατολικής (να το βλέπει το φάντασμα του Χόνεκερ και να τρομάζει) που αποζητά να νοιώσει «ξεχωριστό» και «διαφορετικό» αγοράζοντας εγκέφαλο μαζικής παραγωγής από το τοπικό σουπερμάρκετ. ..»

    Από : http://newgreekcypriot.blogspot.com/2011/05/blog-post_22.html?showComment=1306153428219#c616203518761247202
    «…Το να εν δίπλα μου στα εργατικά προβλήματα μια ΠΕΟ… εν απλά πανατόλ για να αντέχεται η εργασία-σκλαβιά. Εν τούτο το παράδοξο της κοινοβουλευτικής αριστεράς που δεν μπορώ να χωνέψω. Τούτο το είδος εργασία λαλούν είναι εκμετάλλευση που τον εργοδότη… τζιαι τάνημα στον εργοδότη για να γελά του καταναλωτή… ΑΛΛΑ πρέπει να είμαστε περήφανοι για τούτην την εργασία τζιαι περήφανοι για το πώς η συντεχνία αλαφρινίσκει νάκκον τον πόνο. Πως το είπε ο Πανούσης για το Νιόνιο και το Πέρφεκτ Ντέη; «δηλαδή χίλιες φορές πρεζάκιας παιδιά» ( http://www.youtube.com/watch?v=SQfYwgau9IM) .

    Ε, σhίλιες φορές λουμπένπρολεταριάτ βρε Δις!»

    Μου αρέσει!

  3. osr

    γεια σου φιλε μου νικ!! και σε σένα ιντιοτ μαφλον!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s