Monthly Archives: Μαΐου 2011

Περί υποχρεωτικής ψήφου ή δικαίωμα; Λευκή ψήφος, αποχή…….. επεξήγηση δικαιωμάτων

μια αρχική εισαγωγή φρέσκια φρέσκια

Ο κυρίαρχος πάμπος τζαι αντρούλλα να ετοιμάζονται…. έχουμε εκλογές…… γιεεςςς δημοκρατία και άλλα παραμύθκια!!!!!

Φιλήσυχε φιλειρηνικέ πατριωτάκη έρχονται εκλογές!!!!! ετοιμάσου να ακούσεις τα μεγάλα παραμύθκια και να νοιώσεις κυρίαρχος μια φορά στα 5 χρόνια ψηφίζοντας αυτούς που άλλοι αποφάσισαν για σένα!!!

Κάθε πέντε χρόνια να διαλέγεις κάποιους οι οποίοι επιλέχθηκαν από κάποιους άλλους ώστε να αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα!!!!

τέλεια!!!!!!

αυτό το σύστημα ειναι κομματοκρατία που ελέγχεται πλήρως από τα μέσα μαζικής εξαπάτησης τα οποία ελέγχονται απόλυτα από τους διαφημιστές χορηγούς τους που είναι ως επι το πλείστον τοκογλύφοι (τράπεζες που αποκομίζουν κέρδη από τόκους)  και λοιπά ευαγή ιδρύματα εταιρείες

αποσπάσματα από παλιότερα κείμενα με αφορμή παλαιότερες εκλογικές αναμετρήσεις των καρκινωμάτων της κοινωνίας “κωμάτων”

Περι Υποχρεωτικής Ψήφου

Αρθρον 31 του Συντάγματος της Κυπραικής Δημοκρατίας

“Τηρουμένων των διατάξεων του Συντάγματος και οιωνδήποτε δυνάμει τούτου ψηφιζομένων εκλογικών νόμων της Δημοκρατίας ή τη αρμόδιας Κοινοτικής Συνελεύσεως πας πολίτης            δικαιούται        να ψηφίζει εις οιανδήποτε εκλογήν διενεργούμενη συμφώνως τω Συντάγματι και οιωδήποτε τοιούτω νόμω”

Αρθρο 51 παρ. 3 του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας

ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

……

3.Οι βουλευτές εκλέγονται με άμεση, καθολική και μυστική ψηφοφορία από τους πολίτες που έχουν εκλογικό δικαίωμα όπως νόμος ορίζει…….

Το πλέον σημαντικό είναι ότι ο πολίτης ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ  να ψηφίζει και δεν υποχρεούται

η μεγάλη διαφορά μεταξύ υποχρέωσης από άσκησης κάποιου δικαιώματος είναι η εξής:

όταν το σύνταγμα ή ο νόμος ορίζει ότι ο πολίτης ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να συνεισφέρει στα δημόσια βάρη, δηλαδή να πληρώνει φόρους, ο πολίτης δεν έχει άλλη επιλογή από το να πληρώσει τους φόρους αλλοιώς θα διαπράξει ποινικό αδίκημα

οταν το σύνταγμα ή ο νόμος ορίζει ότι ο πολίτης ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ να ψηφίζει ή να προσφύγει στο δικαστήριο ή να σπουδάσει ή να γράψει κάτι κλπ

αυτό σημαίνει ότι ο πολίτης μόνο αν θέλει μπορεί να ψηφίσει, μόνο αν θέλει μπορεί να σπουδάσει κλπ

δεν μπορεί να τον υποχρεώσει κανείς να κάνει ή να μην κάνει κάτι που δικαιούται

αλλοιώς έτσι είναι σα να ταυτίζομε την υποχρέωση με το δικαίωμα

η υποχρέωση της ψήφου είναι αντισυνταγματική και παράνομη

αν ένα δικαστήριο της Κύπρου επιβάλει ποινή σε κάποιον κάποιος γιατί δεν ασκησε ένα δικαίωμα του τότε υπόκειται σε έλεγχο στο ΕΔΑΔ του Στρασβούργου ή στο ΔΕΚ του Λουξεμβούργου

Η λευκή ψήφος και η μη υποχρεωτική ψηφοφορία συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους αφού αποκτά τεράστια πολιτική σημασία το να πάει κάποιος να ψηφίσει χωρίς να είναι υποχρεωμένος μόνο και μόνο για να ρίξει λευκό δηλαδή να μαυρίσει τους βολευτές. Άλλο είναι να επικρέμμαται η απειλή της υποχρεωτικής ψήφου και να γράφεις μαλακιουλες αφού δεν έχεις επιλογή και άλλο να μπει στον «κόπο» να πάς να ψηφισεις συνειδητά λευκό και να τους μαυρίσεις

-Λευκή Ψήφος-

Στην Ελλάδα το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο με την  απόφαση του -ΑΕΔ 12/2005 επεσήμανε ότι η παράλειψη του κράτους να μην προσμετράται το ποσοστό των λευκών ψήφων στο συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα είναι αντισυνταγματικό και αντιδημοκρατικό, καθώς νοθεύεται έτσι η καθαρή πολιτική βούληση των πολιτών.

(Αυτή η απόφαση δεν ισχύει πλέον (Μάιος 2011)

το Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου απεφάνθη το μακρινό 1987 ακριβώς το αντίθετο ερχόμενο σε σύγκρουση με την σύγχρονη ερμηνεία του δικαιώματος ψήφου και της πολιτικής βούλησης που δεν πρέπει να νοθεύεται.

Στις ΗΠΑ ο πλέον επίκινδυνος πρόεδρος και λεγόμενος “πλανηταρχ(ίδ)ης” Μπους εξελέγη περίπου από το 35% των αμερικανών πολιτών.  Απλά το υπόλοιπο 65% απείχε ή και καλά ψήφισε λευκό που όμως δεν προσμετρείτο στο τελικό ποσοστό.

Ο Μπους εξελέγη από το 100% του 35% των πολιτών που είχαν δικαίωμα ψήφου και απο κει βγήκε το ποσοστό εκλογής του στην εξουσία. Εν ολίγοις ο μπους χέστηκε και έχουν ήδη πρηστεί τα……….φρύδια του από το “μήνυμα”  που του έδωσαν όσοι και καλά ψήφισαν λευκό, αφού εν πάσει περιπτώσει αυτός ο άχρηστος πήρε την εξουσία.

Έτσι και στην Κύπρο, ας πούμε στις βουλευτικές εκλογές, αν το λευκό δεν προσμέτραται σαν ποσοστό στην τελική κατανομή εδρών τότε όλοι αυτοί οι βολευτές που θα βγουν ούτως ή άλλως όπως και το φιλαράκι ο πλανηταρχ(ίδ)ης Μπους, θα έχουν πάρει το πολύ σκληρό “μήνυμα” που τους έδωσαν όσοι ψήφισαν λευκό και καλά, και θα κοιμηθούν την νύχτα με τις κάλτσες αφού έχουν ήδη εξασφαλίσει την πολύ βολική τους εκλογή.

Στις ευρωεκλογές (2004) το μεγαλύτερο κόμμα αναδείκτηκε η αποχή με περίπου 24% αλλά και καλά βγήκε ο δησύ και το ακελ και είπαν οτι εγώ πήρα 30% και εσύ 29%, αλλά αυτό που δεν λένε είναι ότι αυτό το ποσοστό το εβγάλαν μόνο από το 76% που ψήφισαν.

Δηλαδή ο δησύ πήρε το 30%  του 76% άρα συνολικά από το 100% πήρε  22.8% αν το υπολόγισα σωστά

αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι τότε θα ήταν παράνομες…….. συμφωνώ και επαυξάνω που λένε και στα πολιτισμένα χωριά….. προσωπικά δεν συμμετέχω στο πανηγυράκι που λέγεται εκλογές και γιορτή της κομματοκρατίας..

η επανάσταση ξεκινά από το μυαλό

Advertisements

3 Σχόλια

Filed under "δικαιοσύνη", "παιδεία" ξεφτίλας, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες

Slackers – Το πογκρόμ κατά των Ελλήνων μεταναστών, τον Αύγουστο του 1918 στον Καναδά

Στο fb μέσω μιας φίλης που το βρήκε έπεσα πάνω σε αυτό το πολύ σημαντικό ντοκουμέντο για το πογκρόμ εναντίον των ελληνων μεταναστών στον Καναδά το 1918…. η ρατσιστική βιά που ψάχνει τον αποδιοπομπαίο τράγο για την εξαθλίωση της είναι διαχρονικά η ίδια… στον Καναδά στην Γερμανία στην Ελλάδα και παντού

Δυστυχώς (ή ευτυχώς) οι άνθρωποι είμαστε tabula rasa και όλα πρέπει να τα μαθαίνουμε από την αρχή….. η μνήμη δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν γίνεται download….

το σχόλιο της φίλης  σε αυτό που της έγραψα……

Συνήθως ξεχνάμε αυτό που δεν μας συμφέρει να θυμόμαστε, αυτό που θα χαλάσει το βόλεμά μας. Δυστυχώς..

http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/01/27/slackers-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%B3%CE%BA%CF%81%CF%8C%CE%BC-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83/

Slackers – Το πογκρόμ κατά των Ελλήνων μεταναστών, τον Αύγουστο του 1918 στον Καναδά

Αναρτήθηκε από τον/την Βασιλική Μετατρούλου στο 2011/01/27

Τον Αύγουστο του 1918 στο Τορόντο του Καναδά, 10.000 Καναδοί βετεράνοι του Α’ ΠΠ, επί 4 ημέρες διαδήλωναν, μαζί με 40.000 κατοίκους του Τορόντο, κατά των Ελλήνων μεταναστών, σε ένα πογκρόμ εναντίον τους, καταστρέφοντας τα μαγαζιά των Ελλήνων μεταναστών και ασκώντας σε όποιον Ελληνα έβρισκαν μπροστά τους.

Η αφορμή για αυτό το ρατσιστικό πογκρόμ ήταν η (μέχρι ενός χρονικού σημείου) ουδετερότητα της Ελλάδας στον Α’ΠΠ, και η άρνηση των Ελλήνων μεταναστών να καταταγούν στον Καναδικό στρατό, την στιγμή που οι Καναδοί στρατιώτες που γύριζαν από τον πόλεμο στην Ευρώπη, βρίσκονταν σε άθλια κατάσταση και χωρίς πόρους, τραυματίες και έχοντας χάσει τους συμπολεμιστές τους στον πόλεμο. Οι Ελληνες, που δεν έδειξαν καμμία προθυμία να καταταγούν στον στρατό, την περίοδο του πολέμου ευημερούσαν, και παρότι ήταν σχεδόν το 0.5% του πληθυσμού του Τορόντο, κατείχαν το 35% των εστιατορίων, καφέ κ.λπ. μαγαζιών.

Οταν, στις αρχές του Αυγούστου του 1918, έλαβε χώρα ένα πανκαναδικό συνέδριο βετεράνων και τρυματιών πολέμου, η οργή των Καναδών έφτασε σε οριακό σημείο, με αποτέλεσμα την έκρηξη και το πογκρόμ κατά των Ελλήνων, των “Slackers”.

Για το ντοκιμαντέρ από τον Καναδά, πληροφορίες εδώ

Violent August: The 1918 Anti-Greek Riots in Toronto

http://violentaugust.com/

THE 1918 ANTI-GREEK RIOTS IN TORONTO

TORONTO, Ontario — On a hot August night, not all that long ago – and for the next four consecutive nights – the good citizens of Toronto went crazy and ignited the largest riot in the city’s history – and one of the largest anti-Greek riots in the world.

On Friday August 1, 1918, approximately 20,000 soldiers and civilians attacked, looted and destroyed every Greek restaurant they could find – while police and militia, overwhelmed by the violence, just stood by and watched.

On Saturday night, however, the police struck back. Fired by vengeance and adrenaline, they raged through the city’s streets with clubs and whips striking out indiscriminately. An estimated 50,000 rioters, civilians and police waged furious battles for hours in the city’s downtown core. Hundreds were injured, including innocent women and children, and damages, in today’s values, totaled more than $1,000,000.

— WHY DID IT HAPPEN? 

Why the Greeks? What were the consequences? Why, until now, has this incredible incident been forgotten?

Jump to next paragraph

These perplexing questions are answered in a new one-hour TV documentary, Violent August: The 1918 Anti-Greek Riots in Toronto.

Incorporating detailed interviews with historians and family members of those affected, the documentary explores the causes of the riot and chronicles the violent events in detail – using actual archival photos, newspaper reports and representational newsreel footage to bring the people, places and incidents to life.

Violent August provides a balanced view of the riots, examining the social conditions and motives of the enraged World War I veterans who initiated the riots and the situation surrounding the small community of Greek immigrants and restaurant-operators who unwittingly became the lightening rod for the violence.

The film provides a powerful and shocking picture of how a festering climate of racism and resentment became a ticking time bomb primed to explode at the slightest provocation.

Copies available in English, and English with Greek subtitles for $18.95 plus applicable taxes and postage.

BUY THE DVD FEEDBACK

4 Σχόλια

Filed under "δικαιοσύνη", "παιδεία" ξεφτίλας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠ.ΕΞ. ΠΡΟΣ ΜΑΥΡΟΥΣ ΜΕΛΑΜΨΟΥΣ ΚΥΠΡΕΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΕΑΝΙΤΕΣ ΓΕΛΑΜΙΤΕΣ ΓΕΝΙΚΩΣ ΚΥΠΡΕΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΜΕΛΑΜΨΩΝ ΦΥΛΩΝ:

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΜΕΛΑΜΨΟ ΔΕΡΜΑ ΕΙΔΙΚΑ ΜΕ ΜΥΣΤΑΚΙΟΝ ΠΡΟΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΝ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΗΤΟΙ ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΚΥΠΡΕΟΙ ΠΡΟΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΑ ΧΟΤΕΛ ΤΟΥΣ..

ΘΕΝΞ!

ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΝ


 ΕΚΤΑΚΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΩΘΕΝ ΥΠΕΞ:

ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΙΔΙΩΣ ΟΙ ΜΕΛΑΜΨΟΙ ΚΥΠΡΕΟΙ, ΗΤΟΙ ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΚΥΠΡΕΟΙ ΠΡΟΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΙΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΑΝΤΙΗΛΙΑΚΟΝ ΥΨΙΣΤΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΟΤΑΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙ…

ΘΕΝΞ!

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΝ

4 Σχόλια

Filed under Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, ας πούμε, καλλιτεχνικά ;)

Από το πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης στο πογκρόμ της Αθήνας…οι λοβοτομημένοι φασίστες είναι τα ιδια σκατά…όποιος θέλει να πολεμήσει τον φασισμό χωρίς να ακουμπάει τον κατασκευαστή αυτού του υποπροιόντος που είναι ο καπιταλισμός, ας γυρίσει πλευρό στην ονείρωξη του πασιφιστικού καπιταλιστικού κρατισμού του


http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=63047036#

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=63047037#

η όποια ομοιότητα δεν είναι καθόλου συμπτωματική…….

και ενώ ακόμη τίποτα δεν υπάρχει για το ποιοι σκότωσαν τον 44χρονο πατέρα στο πλέον συγκλονιστικό σενάριο δολοφονίας που μπορεί να σκεφτεί κάποιος……. κάποιοι άρχισαν να ουρλιάζουν στον τάφο του ως γκρίζοι λύκοι

προετοιμάζοντας το έδαφος

για να φτάσουμε εδώ…

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=217580678269231&set=a.178711718822794.45742.143534732340493&type=1&theater

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=63047037#

και εδώ….

www.youtube.com/watch?v=rxUBr5_tczU&feature=player_embedded#at=27

http://www.youtube.com/watch?v=c_5BDle9HY0&feature=share

ακριβώς όπως είχε γινει με την δολοφονία των δύο αστυνομικών στο Ρέντη που προσπάθησαν να την φορτώσουν είτε σε μετανάστες είτε σε άτομα του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού χώρου

Αυγή Μ. Πλατσή 
Και οι ενδείξεις και τα ξεφωνητά των ΜΜΕ για τη δολοφονία στου Ρέντη επί 10 μέρες βοούσαν για συμμορία μεταναστών (για ρώσους και αλβανούς στην πλειονότητα, λέγανε) και αποδείχτηκε πως ο εγκέφαλος ήταν έλληνας απόστρατος ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ και η συμμορία αποτελούνταν από ντόπιους και από ομογενείς εκ Ρωσίας!!!!

http://www.eglimatikotita.gr/2011/05/blog-post_6834.html

http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231108046&sms_ss=facebook&at_xt=4dcc2e7d983db275%2C0

όποιος θέλει να καταπολεμήσει τον φασισμό χωρίς να καταπολεμήσει τον πατέρα την μάνα και τον κατασκευαστή αυτου του υποπροιόντος του που είναι ο καπιταλισμός ας γυρίσει πλευρό και ας συνεχίσει να ζει στα όνειρα του πασιφιστικού καπιταλιστικού κρατισμού του ….

5 Σχόλια

Filed under "δικαιοσύνη", "παιδεία" ξεφτίλας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, κρίση

Η ιστορία του 55χρονου Πίτερ Γκρόσαπ που έλεγε: Ένας άνθρωπος βγάζει όσα ακριβώς κερδίζει από τη δουλειά του.» και μετά ξύπνησε…. στον εφιάλτη της ανεργίας της κρίσης του 30

Kαταρχήν θέλω να ευχαριστώ πάρα πολύ για το πολύτιμο και παρα παρα πολύ σημαντικό έργο που προσφέρει στην πληροφόρηση και την εναλλακτική ενημέρωση ιδιαίτερα μέσα από την ιδιότητα του οικονομόλόγου που έχει ο φίλος

Γιάννη Τσαφογιάνης που γράφει στο προσωπικό του blog

http://ciaoant1.blogspot.com/

και στο συλλογικό

http://tsak-giorgis.blogspot.com/

προσωπικά εμένα με βοήθησε σε τεράστιο βαθμό στην προσπάθεια μου να κατανοήσω τον τρόπο λειτουργίας αυτού του άθλιου συστήματος που ονομάζεται καπιταλισμός με τα εμπεριστατωμένα απολύτως τεκμηριωμένα κείμενα του

απαντώντας σημείο προς σημείο στην επιβαλλόμενη προπαγάνδα των άσχετων τις πλείστες φορές πολιτικάντηδων και των δημοσιοκάφρων που είναι απλά τα παπαγάλια της αληθινής εξουσίας του χρήματος των καπιταλιστών

στο blog του αρχίζει με την πάρα πολύ εύστοχη διαπίστωση του Λένιν

«Capitalists can buy themselves out of any crisis, so long as they make the workers pay» – Lenin

και αυτό γίνεται όταν εμείς τα κοροίδα τρώμε και καταπίνουμε αμάσητη την άθλια  προπαγάνδα του μαζί τα φάγαμε και λοιπές παπαριές των άσχετων οχετών πολιτικάντηδων μαριονέτες των καπιταλιστών σκουλικίων που εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους

Ο Γιάννης Τσαφογιάννης έχει προσφέρει τα μέγιστα στην κατανόηση λειτουργίας του συστήματος και πάρα πολλές φορές έχω χρησιμοποιήσει αποσπάσματα απο τα κείμενα ή ακόμη και αυτούσια κείμενα του blog του

Έχει γράψει και βιβλίο το οποίο  συστήνω ανεπιφύλακτα

https://i0.wp.com/athens.indymedia.org/calendar/uploads/php7gvx1uam.jpg
Το εξώφυλλο του βιβλίου μου

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – Βιβλιοπαρουσίαση:

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 Απριλίου στις 18.00.

Διεύθυνση: Προξένου Κορομηλά 51 (γραφεία ΕΔΟΘ – 1ος όροφος)

Συγκεντρώνοντας υλικό περίπου 4 ετών που γράφω στο internet για το ζήτημα, τη Δευτέρα 03/01 κυκλοφορεί το πρώτο μου βιβλίο, με τίτλο «Η καπιταλιστική κρίση και η επιστροφή του ιμπεριαλισμού» και στις αρχές του χρόνου θα κάνω και μερικές βιβλιοπαρουσιάσεις-ομιλίες σε Πάτρα (που μένω) και Αθήνα, Θεσσαλονίκη, ίσως και 1-2 ακόμα πόλεις.Για όσους ενδιαφέρονται, το βιβλίο έχει 288 σελίδες, θα κοστίζει 12 ευρώ και ασχολείται -κυρίως- με το πως φτάσαμε ως εδώ, και το που βαδίζουμε. Τα περισσότερα άλλωστε όσοι διαβάζουν εδώ και 4 χρόνια αυτά που γράφω, τα έχουν ξαναδεί, τουλάχιστον τα περισσότερα από αυτά. Μερικά κομμάτια μάλιστα του βιβλίο προέρχονται από άρθρα μου, ή αποτέλεσαν τη βάση για να γράψω μερικά άρθρα. Άρα, κάμποσα θα σας φανούν γνώριμα – απλά εδώ όλα είναι συγκεντρωμένα, οργανωμένα και φαίνεται ο τρόπος με τον οποίο το ένα συνδέεται με το άλλο (ή τουλάχιστον αυτός είναι ο σκοπός μου).

Από εκεί και πέρα, και για να αποφευχθούν τυχόν παρεξηγήσεις, εγώ δεν έγραψα αυτό το βιβλίο για να βγάλω λεφτά. Ίσα-ίσα που πλήρωσα από την τσέπη μου για να το εκδώσω, και βασίζομαι στις όποιες πωλήσεις για να βγάλω έστω τα έξοδα μου, και να τα επανεπενδύσω στη συγγραφή ενός ακόμα βιβλίου, όπου θα δίνεται ακόμα περισσότερη έμφαση στις θέσεις της αριστεράς (γενικώς αυτός είναι ένας στόχος μου: Να καταφέρνω να βγάζω τουλάχιστον τα έξοδα έκδοσης, ώστε με αυτά τα χρήματα να γράφω καινούργια πράγματα. Αν πιστεύετε ότι αυτά που γράφω έχουν κάποια «θετική αξία», και μπορείτε να στηρίξετε, στηρίξτε).

Το βιβλίο θα βρίσκεται στα μεγάλα βιβλιοπωλεία σύν κάποια ακόμα (εδώ ένας πιο αναλυτικός κατάλογος των συνεργαζόμενων βιβλιοπωλείων ανά πόλη, και εδώ ένας κατάλογος των διανομέων, αν ζείτε σε κάποιο σημείο που δεν υπάρχει το βιβλίο και θέλετε να το παραγγείλετε). Αν θέλετε πάντως, θα μπορείτε να πάρετε το βιβλίο απευθείας και στις βιβλιοπαρουσιάσεις που θα γίνουν μετά τις γιορτές της Πρωτοχρονιάς.


Ένοιωσα πραγματικά την ανάγκη να ευχαριστήσω τον φίλο Γιάννη όταν άρχισα να γράφω αυτό το νέο κείμενο και του αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια για την προσπάθεια του!!
Νάσαι καλά φίλε! 😉
και πάμε στην ουσία του κειμένου……………..
έχω ακούσει άπειρες φορές ανθρώπους συνήθως στην ηλικία των γονιών μου γύρω στα 60  που ακόμη εργάζονται να νοιώθουν αληθινά ότι όποιος αγωνιστεί στην δουλειά του για ένα αφεντικό και μάστρο αυτός θα ανταμοιφθεί και ότι μόνο όποιος δεν έχει όρεξη κλπ δεν τα βγάζει περα
συγκεκριμένα μιλούσα με μια υπάλληλο η οποπία δουλεύει σε ένα μεγαλοαφεντικό που φέρνει πάμφθηνα εμπορεύματα από κίνα όπου οι εργάτες εκεί είναι εξαθλιωμένοι και άρα το κόστος εργασίας είναι απίστευτα χαμηλό αφού οι κινέζοι δουλεύουν συνήθως πολύ πέραν των 10 ωρών για κάποια δολάρια την ημέρα και μου έλεγε τα πιο πάνω
οτι δηλαδή μόνο οι τεμπέληδες δεν τα βγάζουν πέρα και λοιπές μαλακιούλες
όταν της επεσήμανα καταρχήν αυτό που έγραψα πιο πάνω για την κίνα, ότι δηλαδή το αφεντικό έμμεσα ή ακόμα και άμεσα εκμεταλλεύεται βάναυσα τους εξαθλιωμένους φτωχους κινέζους εργάτες
αμέσως ξίνιζοντας και δυσανασχετώντας λέει… ου άτε ρε ….osr.. μεν μου αρκέψεις πάλε τις θεωρίες σου κλπ κλπ
της είπα για τους νέους ανθρώπους με πτυχία που δουλεύουν μέχρι τις 7 για 800 ευρώ το μήνα και η απάντηση της είναι ας πάνε αλλού
και όταν απλά επισημανα ότι και αλλού πήγαν αλλά τα ίδια τους δίνουν
η απάντηση η εκπληκτική ήταν
ε στειλτον σε μας
ΣΕ ΜΑΣ!!!!   η απόλυτη νοητική αλλοτρίωση, όταν ο μισθωτός σκλάβος ταυτίζεται με το αφεντικό του
είμαστε ένα
εμείς έχουμε ανθρώπους από τη ρουμανία τη βουλγαρία που εν πολλά ευχαριστημένοι και παν τα μιά χαρά και λοιπές παπαρολογίες
και όταν της επισημαίνω το αυτονόητο, ότι για να κόψει ο άλλος να έρτει σε τούντην ηλικία 45 50 χρονών στην κύπρο που την ρουμανία και την βουλγαρία αυτό από μόνο του σημαίνει ότι δεν τα πάνε μια χαρά
ο λόγος άλλωστε που βάλαν αυτές τις χωρες ιδιως στην ΕΕ είναι ακριβώς για να υπάρξει πάμφθηνη εργασία από τους φτωχούς και εξαθλιωμένους από το δντ της ρουμανίας εργάτες οπυ ευχαριστως στην κύπρο δουλεύουν για τα μισά που παίρνουν οι κύπριοι και μάλιστα για πολύ περισσότερες ώρες
χωρίς να διεκδικούν και κάτι άλλο
όπως κάνουν οι καλομαθημένοι κύπριοι εργάτες
και αυτό έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις και στο εγχώριο εργατικό προσωπικό αφού οι «ακριβοί» κυπριοι εργαζομενοι απολύονται σωρηδόν ώστε να προσληφθούν πάμφηνοι ρουμάνοι βουλγαροι κλπ εργάτες
ώστε να εξαναγκαστούν και οι κυπρέοι να ρίξουν τις απαιτήσεις τους και να μην ζητάνε τόσα πολλά από τους καημένους τους μάστρους τους
και η απάντηση
ουυυυυ άτε ρε …osr…. ενεν έτσι τα πράματα μια χαρά εν τα πλάσματα …………….
τι να πεις σε έναν λοβοτημένο αλλοτριωμένο άνθρωπο;
και ακολουθεί η ιστορία

http://ciaoant1.blogspot.com/2011/05/update-04052011.html

Η πτώση και η άνοδος του κ. Γκρόσαπ

Η επόμενη ανάρτηση προέρχεται από το εξαιρετικό βιβλίο των Ριτσαρντ Μπογιερ και Χερμπερτ Μορε « Η άγνωστη ιστορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ» που εκδόθηκε στα ελληνικά το 1993 από τη Σύγχρονη Εποχή. Το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου μπορεί να βρεθεί και σε ένα παλαιότερο τεύχος του Ριζοσπάστη. Στο βιβλίο αυτό που σύμφωνα με τους συγγραφείς του «περιέχεται η ιστορία των ανώνυμων αντρών και γυναικών που αποτέλεσαν την καρδιά του εργατικού κινήματος», περιγράφεται με άμεσο και μυθιστορηματικό τρόπο η ιστορία των εργατικών αγώνων στις ΗΠΑ από τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, μέχρι τη συντριβή των χρόνων του Μακαρθισμού. Ο τρόπος που επιλέγεται είναι η παράθεση προσωπικών ή συλλογικών ιστοριών, πραγματικών και μη που όμως περιγράφουν την εποχή.

«H οικονομική κρίση έμοιαζε με κάποια φυσική καταστροφή, κάτι σαν πλημμύρα, τυφώνα ή θύελλα, που αφάνιζε τα πάντα στο πέρασμά της. Κάπως έτσι αποτυπώθηκε στο μυαλό του κοινού ανθρώπου. Όμως, αντίθετα με τη θύελλα, η κρίση δεν κόπαζε. Συνεχιζόταν χρόνο με το χρόνο, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, έπαιρνε ολοένα νέες διαστάσεις, βάθαινε όλο και πιο πολύ, στερούσε δουλείες και στέγη, πετούσε εκατομμύρια αστέγους στο δρόμο· εξαπλώθηκε στη Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη, παγίδεψε ολόκληρες χώρες και ηπείρους, την περήφανη αυτοκρατορία της Μεγάλης Βρετανίας, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Αυστρία, τα Βαλκάνια, ολόκληρη την Αφρική και την Ασία. Η παγκόσμια παραγωγή μειώθηκε κατά 42%, ενώ το παγκόσμιο εμπόριο κατά 65%. Υπήρχαν 50.000.000 άνεργοι σε όλο τον κόσμο.

Όμως ο Ερυθρός Σταυρός δεν έσπευσε σε βοήθεια όταν χτύπησε η κρίση. Δεν παρουσιάστηκαν οργανισμοί να φροντίσουν τους αρρώστους και πεινασμένους παρά το γεγονός ότι ό συνεχώς αυξανόμενος αριθμός τους ξεπερνούσε κατά πολύ όσους τραυμάτισε ή άφησε άστεγους οποιοσδήποτε τυφώνας ή σεισμός. Στην αρχή ο κάθε άνθρωπος βρέθηκε μόνος, σιωπηλός στο σπίτι του, προσπαθούσε να κρύψει την ανεργία και τη φτώχεια του, σα να ήταν κάποια ντροπιαστική αρρώστια. Αντίθετα με τον τυφώνα, οι καταστροφές της οικονομικής κρίσης δεν έγιναν άμεσα αντιληπτές, γιατί δεν κάλυπταν μια ορισμένη περιοχή. Αντίθετα, η κρίση βρισκόταν παντού και, για πολύν καιρό δεν παρουσιαζόταν τίποτε το ασυνήθιστο. Πίσω όμως από τις κρύες και ανέκφραστες προσόψεις των λαϊκών πολυκατοικιών, των μονοκατοικιών και των διαμερισμάτων, κρυμμένοι από τη δημόσια θέα άντρες και γυναίκες έδιναν τον αγώνα τους, μόνοι στην αρχή, θεωρώντας την καταστροφή σαν προσωπική τους ευθύνη, ενώ μέσα τους υψωνόταν ένας φοβερός πανικός.

Τέτοια ήταν η περίπτωση του Πίτερ Γκρόσαπ, ενός ψηλού, λεπτού πενηνταπεντάχρονου άντρα με λευκό, όλο γωνίες, πρόσωπο, που δεν του άρεσε να μιλάει πολύ. Είχε δουλέψει σαν ειδικευμένος επιπλοποιός επί είκοσι έξι χρόνια στη βιομηχανία επίπλων Τόντι σε μια μεσοδυτική πόλη 300.000 κατοίκων. Μέχρι την ημέρα της απόλυσής του, την 1η του Γενάρη 1930, αντιμετώπιζε τον εαυτό του και τη ζωή με ήρεμη ικανοποίηση. Αγαπούσε αυτά που είχε. Αγαπούσε το σπίτι του, για το οποίο χρωστούσε μόνο 1.800 δολάρια από την πρώτη υποθήκη, αγαπούσε τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Η δεκαεφτάχρονη Μαίρη φοιτούσε στην Ακαδημία Σέικρεντ Χαρτ και ο δεκαεννιάχρονος Τζορτζ τέλειωνε τον πρώτο χρόνο στο πανεπιστήμιο της πολιτείας.

Η καλύτερή του ώρα ήταν όταν καθόταν στην πολυθρόνα του μετά το δείπνο. Δε μιλούσε πολύ. Άνοιγε την Ντέιλι Ρέκορντ και διάβαζε, ακούγοντας ταυτόχρονα ραδιόφωνο. Του άρεσε ο Κάμερον στην «ώρα του Φορντ». Τα λόγια του είχαν νόημα.

Ένας άνθρωπος βγάζει όσα ακριβώς κερδίζει από τη δουλειά του. Στη ζωή, δεν παίρνεις τίποτα περισσότερο απ’ όσα προσφέρεις. Μετά από τέτοιες σκέψεις έριχνε μια ματιά στη Φάνι στην κουζίνα, που συνήθως φορούσε το γκρι πουλόβερ της. Εκείνη, όταν τέλειωνε το πλύσιμο των πιάτων, καθόταν για λίγο δίπλα του στη μικρή δερμάτινη καρέκλα που ταίριαζε με την πολυθρόνα του. Μερικές φορές ο Πίτερ έπιανε τα σκληρά από τις δουλειές χέρια της και τα γύριζε για να δει το απλό δαχτυλίδι, τη βέρα που της είχε χαρίσει είκοσι ένα χρόνια πριν. Του άρεσε αυτό το δαχτυλίδι.

Έτσι περνούσαν τα βράδια πριν απολυθεί, την Πρωτοχρονιά του 1930. Δεκαοκτώ μήνες αργότερα, το καλοκαίρι του 1931, τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά. Ο κ. Γκρόσαπ καθόταν στην πολυθρόνα του όλη τη μέρα και έφερνε τα γεγονότα στο μυαλό του, για να δει πού είχε κάνει λάθος. Ίσως αν είχε γίνει ηλεκτρολόγος μηχανικός, ή κάποιο άλλο επάγγελμα του μέλλοντος, τα πράγματα να μην έπαιρναν αυτήν την τροπή.

Δεν ήταν και τόσο άσχημα στην αρχή. Κάποτε – κάποτε έβγαινε από το σπίτι ντυμένος με τα καλά του και περπατούσε γρήγορα στητός και με πολυάσχολο ύφος σαν να βιαζόταν να προλάβει κάποιο επαγγελματικό ραντεβού. Πάντοτε, όμως, κατέληγε στο πάρκο. “Κάτι θα γίνει”, έλεγε στη γυναίκα του, “το λέει κι ο ίδιος ο Πρόεδρος”. Όταν απολύθηκε είχε στη Φερστ Νάσιοναλ Μπανκ 312,62 δολάρια. Ρευστοποίησε και ένα ασφαλιστήριο 5.000 δολαρίων και πήρε 1.900 δολάρια. Αν δεν υπήρχαν οι δόσεις της υποθήκης, που ήταν 58,50 δολάρια το μήνα, τα λεφτά θα κρατούσαν περισσότερο.

Με μεγάλη λύπη αποχωρίστηκε το ρολόι του, και ακόμα έκανε τη γνώριμη κίνηση για να το αγγίξει. Αυτό τον έκανε να νιώθει ένα αίσθημα κενού, όμοιο με της τσέπης του, όταν έβαζε το χέρι για να βρει κάτι που δεν ήταν στη θέση του. Το είχε δώσει μόνο για 15 δολάρια και η Φάνι είχε δώσει τη βέρα της για ακόμα λιγότερα. “Προσπαθείς να με γελοιοποιήσεις και έβαλες ενέχυρο τη βέρα σου;” τη ρώτησε. “Θες να μου πεις ότι θα ήθελες να είχες παντρευτεί κάποιον άλλο;” Εκείνες τις μέρες γινόταν έξω φρενών με το παραμικρό, όπως όταν τον ρώτησε γιατί δεν πήγαινε μια βόλτα και αυτός άρχισε να βρίζει λέγοντας πως δεν μπορούσε να μείνει κάποιος σπίτι του, χωρίς ν’ αρχίσουν να του λεν να φύγει.

Ισως, αν είχε διαλέξει να δουλέψει στο ραδιόφωνο τα πράγματα να μην έρχονταν έτσι, σκεφτόταν ο κ. Γκρόσαπ, ενώ καθόταν στην πολυθρόνα του και κοιτούσε τον απέναντι τοίχο. Άκουγε τη γυναίκα του που πηγαινοερχόταν στην κουζίνα, κάνοντας μικρούς θορύβους σαν του ποντικού, σαν να φοβόταν μήπως κάποιος δυνατότερος θόρυβος τον ενοχλήσει. Το σπίτι ήταν πολύ ήσυχο. Τα δύο παιδιά είχαν φύγει.

Ο Τζορτζ αναγκάστηκε να παρατήσει το πανεπιστήμιο. Πρώτα πήγε στο Σικάγο, μετά στο Σεν Λιούις και το Ντάλας ψάχνοντας για δουλειά. Μακάρι η Φάνι να μην ανησυχούσε τόσο πολύ γι’ αυτόν. Δε θα έπεφτε δα κι από το τρένο. Την τελευταία φορά που είχαν νέα του, βρισκόταν στο Σαν Ντιέγκο, όπου είχε πάει με οτοστόπ από το Ντάλας. Του έλειπε η κόρη του, η Μαίρη. Είχε παντρευτεί. Ο κ. Γκρόσαπ δε συμπαθούσε τον άντρα της Μαίρης. Μερικές φορές φοβόταν ότι είχε φύγει από το σπίτι μόνο και μόνο για να διευκολύνει την κατάσταση. Δεν υπήρχαν λεφτά και ο άντρας του σπιτιού καθόταν χωρίς να κάνει τίποτα.

Τους τελευταίους έξι μήνες έρχονταν ειδοποιήσεις από την τράπεζα για τις καθυστερημένες δόσεις της υποθήκης. Μέρα με τη μέρα. Μέρα με τη μέρα. Δεν άφηνε τον εαυτό του να αποτελειώσει τη σκέψη. Η Ρέκορντ, φυσικά, είχε δίκιο όταν έλεγε ότι κανένας άνθρωπος που πήγαινε μπροστά, κανένας με εφευρετικό και τολμηρό πνεύμα δεν απευθυνόταν στην Πρόνοια.

Η χειρότερη εμπειρία του ήταν όταν πήγε στο γραφείο Πρόνοιας της περιφέρειας. Αναγκάστηκε να περιμένει στην ουρά μαζί με μαύρους, αλλοδαπούς και άλλους τόσο κουρελιασμένους που δεν αποκλείεται να ήταν αλήτες. Εκείνος ήταν φορολογούμενος Αμερικανός πολίτης και δεν πίστευε στις ελεημοσύνες. Ηταν, φυσικά, και μέλος της AFL, μα ούτε και σ’ αυτήν πίστευε. Τέλος πάντων, ποτέ δεν θα πήγαινε εκεί, αν δεν πεινούσε αυτός και η Φάνι.

Προσπάθησε να εξηγήσει στην κοινωνική λειτουργό ότι η δική του περίπτωση ήταν διαφορετική. Δεν ήταν αλήτης. Όταν μπορούσε να σταθεί ξανά στα πόδια του… τότε όμως η υπάλληλος χαμογέλασε κουρασμένα με φιλικό ύφος, που όμως φάνηκε κοροϊδευτικό στον κ. Γκρόσαπ, και φώναξε: “Ο επόμενος!”. Ήταν δύσκολο να ζήσουν δύο άνθρωποι με 12 δολάρια το μήνα.

Αν δανειζόταν χρήματα για να ξοφλήσει την υποθήκη; Τηλεφώνησε στην τράπεζα. Του είπαν ότι ήταν ήδη αργά. Η υπόθεση βρισκόταν στα δικαστήρια και αναμενόταν η απόφαση.

Η γυναίκα του στεκόταν στην πόρτα της κουζίνας. Εκανε πως δεν την είδε.

“Πίτερ”, του είπε, “πρέπει να σου μιλήσω”.

Δεν γύρισε να την κοιτάξει. Δεν είχαν τίποτα να πουν.

”Πίτερ, πρέπει να κάνουμε κάτι!”

”Να κάνουμε; Νομίζεις ότι κάθομαι γιατί μου αρέσει;”

Ενα τρεμούλιασμα φάνηκε στο στόμα της Κας Γκρόσαπ.

“Πίτερ, ποτέ δεν μου μιλούσες με αυτό τον τρόπο”.

Την κοίταξε. Εκείνη συνέχιζε να τον κοιτά σταθερά.

”Μιλούσα με την Κα Φλάερτι δίπλα. Λέει πως αν πας στο Συμβούλιο Ανέργων στην οδό Σπίερ, δε θα μας κάνουν έξωση”.

Ο κ. Γκρόσαπ δοκίμασε ειλικρινή έκπληξη. “Να πάω σ’ αυτή τη φωλιά των κομμουνιστών; Καλύτερα να πεθάνω”.

“Η Κα Φλάερτι είναι μέλος. Πρέπει κάτι να κάνουμε. Ο σερίφης θα ‘ρθει όπου να ‘ναι”. Μέσα στην έξαψή του ο κ. Γκρόσαπ σηκώθηκε από την πολυθρόνα του και στάθηκε με μεγαλοπρέπεια.

“Η Ρέκορντ λέει ότι αυτοί οι τύποι είναι κομμουνιστές!” “Μπορεί να μου πάρουν το σπίτι”, είπε και η φωνή του έσπασε απότομα, “μα εγώ δεν ζητάω βοήθεια από κομμουνιστές!”

Έφτασαν την επόμενη μέρα. Ο κ. Γκρόσαπ δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Ακόμα και όταν τα βαριά τους βήματα αντηχούσαν μέσα στο σπίτι, όταν κατέβασαν τα κρεβάτια και έβγαλαν τον παλιό καναπέ στο δρόμο, ακόμα και τότε δεν μπορούσε να το πιστέψει. Τον λήστευαν και ήταν μόνος. Δεν υπήρχε κανείς να τον βοηθήσει. Δεν υπήρχε αστυνομία για να της τηλεφωνήσει, γιατί αυτή η ίδια τον πετούσε στο δρόμο. `Η, τουλάχιστον, οι βοηθοί του σερίφη.

Η Κα Γκρόσαπ στεκόταν στην κουζίνα μαζεμένη σε μια γωνιά για να μην εμποδίζει, με πρόσωπο σοβαρό και γερασμένο. Ο κ. Γκρόσαπ ακολουθούσε τους σερίφηδες σαν σκιά μέσα έξω πιάνοντας τα έπιπλα που φοβόταν ότι θα πέσουν ή θα γρατσουνιστούν. Έξω στο δρόμο στάθηκε ζαλισμένος δίπλα στην περιουσία του που κάποτε του έδινε δύναμη και σιγουριά, το ψυγείο, το Ατγουοτερ Κεντ, τα κατσαρολικά, τη φωτογραφία από το γάμο τους, την κορνιζαρισμένη φωτογραφία του Τζορτζ με την ομάδα του μπέιζμπολ στο γυμνάσιο, τα κρεβάτια και τα στρώματα όπου κοιμούνταν, τα πιάτα όπου έτρωγαν. Ένας σερίφης εξέταζε προσεκτικά τα καλά σεντόνια της Κα Γκρόσαπ. Οι γείτονες στέκονταν γύρω από τον κ. Γκρόσαπ, αλλά εκείνος δεν ήταν σε θέση να νιώσει τη συμπόνια τους, ούτε και να καταλάβει τι συνέβαινε.

Δύο αστυνομικοί έβγαζαν από την πόρτα την πολυθρόνα του. Την κουβαλούσαν με κόπο και τα βήματα τους δεν ήταν σταθερά, ώσπου ο ένας παραπάτησε και, πριν προλάβει να τρέξει σε βοήθεια ο Γκρόσαπ, η πολυθρόνα σωριάστηκε στα σκαλιά.

“Θεέ μου!” φώναξε ο Γκρόσαπ, “δεν μπορείτε να μου το κάνετε αυτό!”

Κατάλαβε ότι ο κ. Φλάερτι τον τραβούσε από το μανίκι και προσπαθούσε κάτι να του πει, μα η οργή του ήταν τόσο έντονη που δεν του απάντησε. Οι αστυνομικοί στέκονταν τώρα στη βεράντα και κοιτούσαν μια ομάδα από άντρες και γυναίκες που πλησίαζε. Ένας ψηλός μαύρος, προφανώς ο επικεφαλής, στεκόταν δίπλα στον κ. Φλάερτι.

“Μα το θεό!” φώναξε ξανά ο κ. Γκρόσαπ προσπαθώντας να ορθώσει την πολυθρόνα και να βάλει στη θέση του το μεγάλο δερμάτινο μαξιλάρι της, “δεν μπορείτε να μεταχειρίζεστε την περιουσία του άλλου μ’ αυτό τον τρόπο!”

Κοίταξε γύρω του. Το πρόσωπό του έκανε σπασμούς. Ο κ. Φλάερτι του είπε: “Είμαστε από το Συμβούλιο Ανέργων, θέλουμε να βοηθήσουμε”.

“Λοιπόν, μα το θεό, αν θέλετε να βοηθήσετε, τότε κάντε κάτι!”

Ο ψηλός μαύρος κοίταξε για μια στιγμή τους πέντε αστυνομικούς στη βεράντα και μετά την ομάδα των τριάντα ανέργων.

“Πηγαίνετέ τα πίσω”, είπε.

Στο λεπτό, μπροστά στα μάτια του κ. Γκρόσαπ, όλη η πολύτιμη περιουσία του, η πολυθρόνα του, ακόμα και το μεγάλο ψυγείο, οι σανίδες του κρεβατιού, οι φωτογραφίες, τα πάντα επέστρεφαν στο σπίτι. Οι γείτονες άρπαξαν και εκείνοι κατσαρολικά και στρώματα, και παραπατώντας, γελώντας δυνατά και φωνάζοντας με ενθουσιασμό ανέβαιναν στη βεράντα και έμπαιναν μέσα στο σπίτι. Πήγε να γίνει μια μικροσυμπλοκή με τους αστυνομικούς, αλλά με τη βοήθεια όλο και περισσότερων γειτόνων το εμπόδιο αυτό παρακάμφθηκε.

Ο κ. Γκρόσαπ δεν κατάλαβε ποτέ πώς έγιναν όλα αυτά. Ηταν σαν ένα όμορφο όνειρο. Είχε ξανά το σπίτι του. Είχε δύναμη. Είχε φίλους. Η πολυθρόνα του ήταν στη θέση της. Η γυναίκα του ξαφνικά ξανάνιωσε. Εφτασαν αστυνομικές ενισχύσεις, αλλά έφυγαν μόλις αντίκρισαν το πολυάριθμο πλήθος έξω από το σπίτι. Κάποιος στην κουζίνα έφτιαχνε καφέ και σάντουιτς.

Ηταν σαν γιορτή. Ολοι φώναζαν και γελούσαν. Ο κ. Γκρόσαπ έσφιξε τα χέρια τουλάχιστον είκοσι πέντε αντρών που δεν είχε ξαναδεί στη ζωή του. Ο μαύρος ηγέτης των ανέργων, ο Χίου Χέντερσον, με ένα σάντουιτς στο χέρι, έβγαλε λόγο στην μπροστινή βεράντα.

Σε λίγο ο κ. Γκρόσαπ συνειδητοποίησε ότι είχε αρχίσει να βγάζει κι αυτός λόγο. “Μετά από μια ζωή σκληρής δουλειάς”, είπε, “να σου παίρνουν το σπίτι. Δεν είναι σωστό. Έβγαλαν την πολυθρόνα μου, τα πάντα, στο δρόμο. Δούλεψα σκληρά σε όλη μου τη ζωή. Δεν είναι σωστό”.

Όλοι επιδοκίμασαν με φωνές. Μερικοί έφυγαν, αλλά οι περισσότεροι βρίσκονταν μέσα στο σπίτι, “θα μείνουμε για λίγο”, είπε ο κ. Χέντερσον, “για να σιγουρευτούμε ότι δεν θα ξανάρθει η αστυνομία”.

Η μεγάλη ένταση, η αδυσώπητη μοναξιά εγκατέλειψαν σιγά – σιγά τον κ. Γκρόσαπ. Δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο δυστυχισμένος ήταν. Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κατορθώσει τίποτα μόνος του. Δεν ήξερε πόσοι άνθρωποι περνούσαν τα ίδια βάσανα με τα δικά του.

Κάτι είχε αλλάξει μέσα του. Ένιωθε πως είχε βγει από τη φυλακή του απομονωμένου εαυτού του. Τώρα πια δεν καθόταν σπίτι όλη μέρα. Έρχονταν στιγμές, στις πικετοφορίες ή όταν μαχόταν με την αστυνομία καθώς βοηθούσε να μεταφερθούν μέσα τα έπιπλα κάποιου άλλου, που παραξενευόταν για το πόσο κλειστός άνθρωπος υπήρξε κάποτε. Και δεν ήταν, φυσικά, διασκεδαστικό. Αναπτυσσόταν μέσα από τις αντιξοότητες και το ίδιο έκανε το μεγαλύτερο μέρος της χώρας…»

Αναδημοσίευση από ilesxi.wordpress.com

2 Σχόλια

Filed under Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση

Για την 1η Μαίου…Η σημερινή κυπριακή πραγματικότητα είναι οδυνηρή…. είναι άθλια σε βαθμό που όταν το σκέφτεσαι βραχυκυκλώνεται ο εγκέφαλος

Ο άνθρωπος είναι ένας κενός άγραφος χάρτης όταν γεννιέται…. tabula rasa ….. και από την πρώτη μέρα της γέννησης του αρχίζει η διαμόρφωση της προσωπικότητας του του χαρακτήρα του, αρχίζει η προπαγάνδα, ασυνείδητη ή όχι

η σημερινή κυπριακή πραγματικότητα είναι οδυνηρή…. είναι άθλια σε βαθμό που κάποιος όταν το σκέφτεται βραχυκυκλώνεται ο εγκέφαλος του, παγώνει και νοιώθει να διαλύεται κάθε ελπίδα……  έχουν επισημανθεί και προηγουμένως, η κύπρος πέρασε μέσα σε 40 χρόνια από την εποχή του αρότρου στην εποχή του διαστήματος, δεν έχουν επέλθει ζυμώσεις κοινωικές πολιτικές καλλιτεχνικές…. αυτό που ονομάζεται κυπριακό έχει ρουφήξει κάθε ρινίδα ουσιαστικής πολιτικής σκέψης, η κυπριακή ομφαλοσκόπηση είναι τρομακτική,

εγκλωβισμένοι σε πρόσωπα άνευ πολιτικής αξίας και σημασίας, πολιτικοί νάνοι που αδυνατούσαν να αντιληφθούν την πραγματικότητα κυριαρχούσαν ανέκαθεν στην πολιτική σκηνή προεξέχοντος ενός παπά και ενός στρατιωτη

η προσωπολατρεία στα ύψη, τα τσιουράκια να ακολουθούν χωρίς κανενα ιδεολογικοπολιτικό στίγμα

το τάχα κόμμα της αριστεράς μέσα στον βόθρο ουραγός των πάντων να αυτοικανοποιείται εν είδη αυνανισμού σε φανταστικούς αλλά κια σε πραγματικούς αγώνες πάντα μέσα από το πρίσμα αυτού του άθλιου ρουφητκή της πολιτικής σκέψης που ονομάζεται κυπριακό

απεργείες 1948 τάχα δικοινοιτικές και λοιπές μπουρδες

αδυνατούν ασυνείδητα ή πολύ χειρότερα συνειδητά να εκφράσουν το μέγιστο σύνθημα «οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα» πόσο μάλλον εθνικότητα βάση της οποίας να διαχωρίζονται ………… αδυνατούν και δεν θέλαν ποτέ να εκφράσουν το πνεύμα του σικάγο του 1886 και όλων των προγενέστερων και μεταγενέστερων εργατικών αγώνων των ανθρώπων που οι προλετάριοι ήταν ένα μια γροθιά ασχέτως της γλωσσας τους και της καταγωγής τους

η επανανακάλυψη του κομμουνιστικού ιδεωδους είναι επιβεβλημένη, η ανακάλυψη εκ νέου των ιδεωδών της κοινοκτημοσύνης και της γνήσιας ανόθευτης από ρεφορμιστικές τακτικές και τακτικισμούς αντικαπιταλιστικής πάλης είναι επιβεβλημένη γιατί απλά η επιβίωση των ανθρώπων πλέον δεν είναι δεδομένη

όσοι βλέπουν με δέος λες και είναι ταινία που δεν τους ακουμπά τα όσα γίνονται ιδίως στην τόσο κοντινή μας ελλάδα αλλά και  την πορτογαλλία την ιρλανδία την ισπανία της ΕΕ των 80 εκατομυριων φτωχών και των ΗΠΑ των 50 εκατομυριων ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης ας ξανασκεφτούν και ας αναλογιστούν ποσο μακρινα είναι όλα αυτά

όποιοι νομίζουν ότι η ευμάρεια της πουτάνας της ρωσίας και της ουκρανίας που είναι η κυπρουλα που ξεπλένει το βρώμικο χρήμα της διακίνησης κόκας ηρωινης και λοιπών χημικών ναρκωτικών, όπλων και του συγχρονου δουλεμπορίου του τραφικινγ

μέσω των χιλιάδων εικονικών εταιρειών που ιδρύουν οι τύποι με τα κοστουμούθκια και τις γραββατούες δικηγόροι λογιστές με την ανοχή όλων των εξουσιών του κράτους κλπ

όποιοι νομίζουν ότι αυτή η ψεύτικη ευμάρεια θα είναι παντονινή ας το ξανασκεφτούν και ας δουν τι γίνεται πλέον σήμερα που νέοι επιστήμονες παντός είδους δουλεύουν 12ωρα για μισθούς πείνας που δεν τους φτάνουν να πληρώνουν τις δόσεις της μιζέριας τους για το δυάρι που τους πούλησε ο ντιβέλοπερ για χρυσάφι και που τους «δάνεισε» αέρα ο τοκογλύφος τραπεζίτης

ο εργασιακός μεσαίωνας είναι ήδη εδώ…………

ένας άλλος κοσμος είναι εφικτός και αυτό δεν είναι σύνθημα

η αντικαπιταλιστική πάλη και η συντριβή του καπιταλισμού χωρίς ρεφορμιστικά πασπαλισματα είναι ο μόνος δρόμος

η επανάστση ξεκινά από το μυαλό

πριν 125 χρόνια οι άνθρωποι ήταν πολύ πιο προωθημένοι από εμάς τα λοβοτημένα πρόβατα της ρεφορμιστικής κοκκινοροζ αριστεράς του τίποτα

Ας αποφασίσουν οι μισθωτοί σκλάβοι με ποια πλευρά είναι…. είναι με τον σιακόλα τον παρασκευαίδη και τα άλλα τα παιδιά που τους πετάν κανένα κόκκαλο ή με όλους τους υπόλοιπους…. ταξική συνείδηση.. το πιο δύσκολο πράγμα.. η προπαγάνδα είναι αμείλικτη της κομματοκρατίας ελεγχόμενης από τα μμεξαπάτησης που ελέγχονται απόλυτα από τους διαφημιστές τοκογλύφους και λοιπούς

http://asyntaxtostypos.wordpress.com/%CE%A3%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CE%B3%CE%BF-1886-%CE%A0%CF%8E%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%A0%CF%81%CF%89/

aogizncaev5041caecnbg2ca8blee9car8xyn8cae237llcaszi4lwcavd3ax0ca8xblpncaju321uca3j5okwcaddfcfjcasnxcticaxx4871ca3fa5dsca3ms1jocahj93kqcaesc507calvrl8kcakajp4gΗ απεργία ξεκίνησε στο Σικάγο με φοβερή ορμητικότητα και με τεράστιες ελπίδες επιτυχίας. Γύρω στους 40.000 εργάτες κατέβηκαν σε απεργία την 1η Μαΐου όπως είχε κανονιστεί, και τελικά έφτασαν να απεργούν 65.000 εργάτες μέσα σε τρεις ή τέσσερις μέρες. Αλλά κι αυτός ο αριθμός δεν αντιπροσώπευε ολόκληρο το δυναμικό της πόλης: χωρίς να γίνει απεργία ικανοποιήθηκε το αίτημα για μείωση της εργάσιμης ημέρας περισσότερων από 45.000 εργατών. Επιπλέον, απεργούσαν ήδη χιλιάδες εργάτες στο Λέηκ Σωρ, στο Γουώμπας, στο Σικάγο, στο Μιλγουώκη, στο Σαιν Πωλ και σε διάφορους σταθμούς μεταφορών οι απεργοί διαμαρτύρονταν για την πρόσληψη εργατών που δεν ανήκαν στο συνδικάτο. Αντιμετωπίζοντας ένα τέτοιο μαζικό κίνημα ο αρχηγός της αστυνομίας Έμπερσολντ κατάλαβε ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και ζήτησε να βρίσκεται σ’ επιφυλακή, το Σάββατο, 1η Μαΐου, ολόκληρη η δύναμη της αστυνομίας και των χαφιέδων του Πίνκερτον – δύναμη που ενισχύθηκε από ιδιωτικούς μπασκίνες, μισθωμένους πρώτα από την Εταιρεία Σιδηροδρόμων, καθώς και με ειδικούς χαφιέδες, πολλοί από τους οποίους προέρχονταν από τη Μεγάλη Στρατιά του Πότομακ. Παρόλες όμως τις πολεμικές προετοιμασίες, το Σάββατο κύλησε ειρηνικά. Η πόλη είχε γιορτινή εμφάνιση με τα εκατοντάδες κλειστά εργοστάσια και τους χιλιάδες απεργούς που περιδιάβαιναν τους δρόμους οικογενειακά. Έγιναν πορείες και μαζικές συγκεντρώσεις κι ακούστηκαν λόγοι στα πολωνικά, τα γερμανικά, τα αγγλικά και τη βοημική διάλεκτο.

Αντιμέτωποι με μιαν απεργία που παρουσίαζε απρόβλεπτη δύναμη και διάθεση αλληλεγγύης, οι μεγάλοι επιχειρηματίες και βιομήχανοι συνασπίστηκαν για να τη συντρίψουν. Στις 27 Απριλίου ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων Υποδηματοποιίας στον οποίο συμμετείχαν 60 βιομήχανοι αυτοπροσώπως και 160 με γραπτή δήλωσή τους. Ο Σύνδεσμος αποσκοπούσε στο συντονισμό της δράσης των εκμεταλλευτών. Τα μεγαλύτερα χυτήρια σιδήρου, χάλυβος, χαλκού και μπρούτζου διακήρυξαν ότι θ’ αντιτάσσονταν στο αίτημα για την καθιέρωση του οκτάωρου. Το πρωί της πρωτομαγιάς συνεδρίασαν οι εκπρόσωποι των μεγάλων πλανιστηρίων για να αποφασίσουν με ποιο τρόπο θα αντιδράσουν ενάντια στους απεργούς. Το ίδιο βράδυ πήραν μέρος σ’ αυτή τη συγκέντρωση οι ξυλέμποροι και οι εταιρείες συσκευασιών -έτσι, σύσσωμη η ξυλοβιομηχανία αποφάσισε να μην κάνει καμιά παραχώρηση στους εργάτες. Παρόλα αυτά, τη Δευτέρα 3 Μαΐου η εξάπλωση της απεργίας ήταν τρομακτική. Το ποτάμι κοντά στην ξυλεμπορική Αγορά είχε πλημμυρίσει από παρατημένη ξυλεία, ενώ έρχονταν 300 μαούνες γεμάτες φορτίο σε εκδήλωση συμπαράστασης. Οι οικοδομικές εργασίες που εκείνη την εποχή βρισκόντουσαν σε άνθιση, παρέλυσαν ξαφνικά. Τα μεγάλα χυτήρια μετάλλων και οι μεταφορικοί σταθμοί μπλοκαρίστηκαν. Για να σπάσει η απεργία ήταν πια αναγκαία μια καθαρά επιθετική ενέργεια. Τη Δευτέρα τα γκλομπ της αστυνομίας άρχισαν να διαλύουν τις πορείες και τις συγκεντρώσεις.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας έγιναν σοβαρές φασαρίες στο εργοστάσιο Μακ Γκόρμικ Χάρβεστερ. Η αντιδικία ανάμεσα στον εργοστασιάρχη Μακ Γκόρμικ και τους εργάτες χρονολογείται από τα μέσα Φεβρουαρίου όταν η επιχείρηση κήρυξε λοκ-άουτ ενάντια στους 1.400 υπαλλήλους, αντιμετωπίζοντας έτσι το αίτημά τους να σταματήσει η δίωξη ορισμένων συναδέλφων τους που είχαν απεργήσει παλιότερα. Τους επόμενους δυο μήνες οι απεργοσπάστες, οι χαφιέδες του Πίνκερτον και οι μπασκίνες έκαναν λυσσαλέες επιθέσεις εναντίον των απεργών.

Η αστυνομία εξαπέλυσε την επίθεσή της το απόγευμα της Δευτέρας, 3 Μαΐου. 6.000 απεργοί ξυλεργάτες συγκεντρώθηκαν κοντά στο Μαύρο Μονοπάτι, ένα μίλι βόρεια απ’ το εργοστάσιο Μακ Γκόρμικ, με σκοπό τη δημιουργία μιας επιτροπής που θα στελνόταν στους ξυλεμπόρους. Ενώ ο Σπάιζ μιλούσε στη συγκέντρωση, μια ομάδα 200 περίπου ατόμων αποσπάστηκε αυθόρμητα από το πλήθος των απεργών, έκανε πορεία προς το εργοστάσιο και επιτέθηκε στους απεργοσπάστες που εκείνη τη στιγμή έφευγαν για το σπίτι τους.

Μέσα σε 10-15 λεπτά πλάκωσαν οι μπάτσοι – πάνω από 200. Στο μεταξύ ο Σπάιζ και οι συγκεντρωμένοι απεργοί βλέποντας τα περιπολικά κι ακούγοντας πυροβολισμούς ξεκίνησαν για το εργοστάσιο -στο δρόμο συναντήθηκαν με τη δύναμη των γκλομπ και των όπλων- οι αστυνομικοί πυροβολούσαν ανεξέλεγκτα τους απεργούς που έτρεχαν για να ξεφύγουν. Αποτέλεσμα: τέσσερις νεκροί και πάρα πολλοί τραυματίες.

Ο Σπάιζ αγανακτισμένος από τις νέες αγριότητες της αστυνομίας πήγε βιαστικά στο τυπογραφείο της “Εργατικής Εφημερίδας του Σικάγου” και κυκλοφόρησε την ακόλουθη προκήρυξη στα αγγλικά και τα γερμανικά:

ΕΚΔΙΚΗΘΕΙΤΕ! ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ!!!

Τ’ αφεντικά εξαπέλυσαν τα λαγωνικά τους -την αστυνομία- και δολοφόνησαν έξι από τα αδέρφια μας σήμερα το απόγευμα στη φάμπρικα του Μακ Γκόρμικ. Σκότωσαν τ’ άμοιρα αδέρφια μας γιατί όπως και σεις είχαν το κουράγιο να μην υπακούσουν στην ανώτατη θέληση των αφεντικών σας. Τους σκότωσαν γιατί τόλμησαν ν’ απαιτήσουν τη μείωση των ωρών σκλαβιάς. Τους σκότωσαν για να αποδείξουν σε σας τους “Ελεύθερους Αμερικανούς Πολίτες” ότι πρέπει να είσαστε ικανοποιημένοι με οτιδήποτε αποφασίσουν να σας επιτρέψουν αλλιώς θα πεθάνετε!
Εδώ και χρόνια υφίστασθε τις πιο χυδαίες ταπεινώσεις, εδώ και χρόνια υποφέρετε αμέτρητα πλήγματα, αμέτρητες αδικίες, εργαζόσαστε μέχρι αναισθησίας, υποφέρετε από τους πόνους της ένδειας και της πείνας· τα παιδιά σας τα θυσιάσατε στον αφέντη της φάμπρικας – με λίγα λόγια όλα αυτά τα χρόνια ήσασταν δυστυχισμένοι και υπάκουοι σκλάβοι. Γιατί; Για να ικανοποιήσετε την αδηφάγα φάρα, για να γεμίσετε τα χρηματοκιβώτια του κοπρίτη, κλέφτη αφέντη σας; Όταν τώρα του ζητάτε να σας ελαφρώσει το φορτίο σας, στέλνει τα λαγωνικά του για να σας πυροβολήσουν, να σας σκοτώσουν!
Αν είσαστε άντρες, αν είσαστε τέκνα των πατεράδων σας που έχυσαν το αίμα τους για να σας ελευθερώσουν, τότε θα σηκώσετε τ’ ανάστημά σας, θα δείξετε τη δύναμή σας και θα καταστρέψετε εσείς το απαίσιο τέρας που θέλει να σας καταστρέψει. Στα όπλα, σας καλούμε στα όπλα!

Τ’ ΑΔΕΡΦΙΑ ΣΑΣ

Το επόμενο βράδυ μια δεύτερη προκήρυξη καλούσε σε μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Παλιά Αγορά της οδού Ράντολφ.

Το πρωί της Τρίτης, 4 Μαΐου, ξημέρωσε με την αστυνομία να επιτίθεται ενάντια σε 3.000 απεργούς κοντά στην 35η οδό. Οι επιθέσεις κατά των συγκεντρωμένων απεργών συνεχίστηκαν και το απόγευμα, ειδικά στη νοτιοδυτική πλευρά της πόλης. Ο δήμαρχος Χάρρισον έδωσε άδεια για μαζική συγκέντρωση εκείνη τη βραδιά και στις 7 η ώρα ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στην Πλατεία Αγοράς, το κέντρο των ξυλεμπορικών. Μεταξύ 8 και 9 η ώρα είχαν εμφανιστεί περίπου 3.000 άτομα, ανάμεσά τους και ο δήμαρχος Χάρρισον που παρακολουθούσε σαν θεατής για να μην διασαλευτεί η τάξη. Στο αστυνομικό τμήμα της οδού Ντεμπλαίν, μισό τετράγωνο απόσταση από τη συγκέντρωση, ένα αρκετά μεγάλο σώμα αστυνομικών βρισκόταν σ’ ετοιμότητα. Η συγκέντρωση ήταν πολύ ήσυχη. Ο Σπάιζ μίλησε στους απεργούς από ένα αμάξι μπροστά στο εργοστάσιο των αδερφών Κραίην. Ύστερα μίλησε ο Πάρσονς που περιορίστηκε στο θέμα του οκταώρου. Ύστερα μίλησε ο Φήλντεν. Γύρω στις 10 μια δυνατή καταιγίδα άρχισε να διαλύει τη συγκέντρωση, ενώ εκείνη την ώρα ο Σπάιζ και ο Πάρσονς είχαν φύγει. Ο μόνος που είχε μείνει ήταν ο Φήλντεν που μιλούσε στον κόσμο που ήταν ακόμα εκεί. Ο δήμαρχος Χάρρισον που είχε κρίνει ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική και ότι όλα είχαν τελειώσει, έφυγε λίγο μετά τις 10, κάλεσε το αστυνομικό τμήμα για να δώσει αναφορά και μετά πήγε να κοιμηθεί στο σπιτάκι του.

untitledΎστερα από λίγα λεπτά, ο διευθυντής της αστυνομίας, Τζων Μπόνφηλντ, μισητός σ’ όλη την πόλη για την κτηνωδία του, μπήκε επικεφαλής ενός αποσπάσματος 180 μπάτσων για να διαλύσει όσους είχαν απομείνει από τη συγκέντρωση. Η ενέργεια αυτή δεν είχε κανένα νόημα πέρα από το ότι ο Μπόνφηλντ ήθελε να προκαλέσει άλλο ένα μακελειό. Σύμφωνα με τον κυβερνήτη της Πολιτείας, Ώλντγκενλντ, “ο επιθεωρητής Μπόνφηλντ είναι ο πραγματικός υπεύθυνος για το θάνατο των αστυνομικών”. Οι μπάτσοι κρατήθηκαν σε κάποια απόσταση από το αμάξι των ομιλητών και ένας λοχαγός Γουώρντ διέταξε τους συγκεντρωμένους να διαλυθούν. Ο Φήλντεν απάντησε ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική. Καθώς ο Γουώρντ στράφηκε για να δώσει διαταγή στους άντρες του μια βόμβα έπεσε από ένα σημείο στο πεζοδρόμιο λίγο πιο αριστερά από το αμάξι. Η έκρηξη έγινε εκεί που στέκονταν οι μπάτσοι και τραυμάτισε 66. Απ’ αυτούς οι επτά πέθαναν αργότερα. Η αστυνομία άρχισε αμέσως να πυροβολεί υστερικά το πλήθος, σκοτώνοντας αρκετούς και τραυματίζοντας 200. Πανικός ξέσπασε στη γειτονιά. Έγιναν τηλεφωνήματα σε γιατρούς. Τα φαρμακεία γέμισαν τραυματίες.

Μέχρι και σήμερα ακόμα δεν έχει εξακριβωθεί ποιος έριξε τη βόμβα. Υπάρχουν τρεις πιθανότητες:

1) ο κυβερνήτης Ώλντγκελντ υποστήριζε στο απαλλακτικό διάγγελμά του το 1893 ότι ρίχτηκε από κάποιον σαν αντίποινα για όλες τις βιαιότητες του Μπόνφηλντ και της αστυνομίας. “…Αποδεικνύεται ότι κατά πάσα πιθανότητα η βόμβα ρίχτηκε από κάποιον που ζητούσε προσωπική εκδίκηση, ότι οι αρχές ακολούθησαν μια τακτική που ήταν φυσικό να προκαλέσει όλα όσα προκάλεσε, ότι αρκετά χρόνια πριν από το επεισόδιο της Παλιάς Αγοράς δεν είχαν σημειωθεί εργατικές ταραχές και ότι σε αρκετές περιπτώσεις πολλοί εργάτες που δεν ήταν ένοχοι καμιάς κατηγορίας είχαν δολοφονηθεί, και κανένας από τους δολοφόνους δεν πέρασε από δικαστήριο. Οι μαρτυρίες που δόθηκαν στους ανακριτές και εκτέθηκαν εδώ αποδεικνύουν ότι σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις πυροβολήθηκαν άτομα και σκοτώθηκαν καθώς έτρεχαν, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να πυροβοληθούν· παρόλα αυτά δεν κατηγορήθηκε κανείς. Στο Σικάγο έγιναν πολλές απεργίες κατά τις οποίες η αστυνομία όχι μόνο επιτέθηκε ενάντια στους ανθρώπους, αλλά και χωρίς καμιά νομική δικαιοδοσία εισέβαλε και διέσπασε ειρηνικές συγκεντρώσεις· σε πολλές περιπτώσεις που δεν ήταν ένοχοι στο παραμικρό”.

2) Η πιθανότητα ενός προβοκάτορα δεν πρέπει να απορριφθεί εντελώς. Η αστυνομία του Σικάγου εκείνη την εποχή ήταν ικανή για κάτι τέτοιο. Το πρωί μετά την έκρηξη της βόμβας ο επιθεωρητής Μπόνφηλντ έκανε την εξής ανακοίνωση:

“Θα λάβωμεν δραστικά μέτρα διά την σύλληψιν των ηγετών της υποθέσεως αυτής. Η ενέργεια της χθεσινής νυκτός θα αποδείξει ότι η βομβιστική και δυναμιτιστική φρασεολογία δεν ήτο απλή πομφόλυξ… Η επίθεσις εναντίον ημών ήτο κτηνώδης και θρασύδειλος”. (Η υπογράμμιση έγινε από τον ίδιο τον Μπόνφηλντ).

Η υπογραμμισμένη πρόταση ίσως υποδηλώνει μια παλιά πρόθεσή του να αποδείξει ότι η “δυναμιτιστική φρασεολογία” δεν ήταν “απλή πομφόλυξ”.

3) Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ήταν ένοχος ο αναρχικός Ρ. Στσνάουμπελτ, γαμπρός του Μ. Στσουώμπ. Το γεγονός ότι συνελήφθηκε δύο φορές και αφέθηκε ελεύθερος σε περίοδο που η αστυνομία συνελάμβανε και φυλάκιζε όλους τους αναρχικούς και συμπαθούντες που μπορούσε να αρπάξει, δημιουργεί την υποψία ή μάλλον τη βεβαιότητα ότι η αστυνομία ήθελε να τον ξεμπερδέψει για να μπορέσει να καταδικάσει τους οκτώ σημαντικότερους επαναστάτες ηγέτες.

selanik6-kΟ δικαστής Γκάρυ που αναθεώρησε την υπόθεση επτά χρόνια μετά την πρώτη δίκη παραδέχτηκε πως ήταν πολύ πιθανή η ενοχή του Στσνάουμπελτ και πως η απαλλαγή του μπορεί να έγινε όταν ακριβώς ήταν ο σημαντικότερος ύποπτος. Ο Γκάρυ συμπέρανε, παρόλα αυτά, ότι “ή ο Στσνάουμπελτ ή κάποιος άλλος πέταξε τη βόμβα, πράγμα που δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία”.

Οι εφημερίδες, όχι μόνο στο Σικάγο, αλλά και παντού, άρχισαν να σπέρνουν τον πανικό. Απαίτησαν την εκτέλεση όλων των ανατρεπτικών στοιχείων. Μέσα σε λίγες μέρες η αστυνομία συνέλαβε τους κυριότερους αναρχικούς επαναστάτες της πόλης – τους Σπάιζ, Φήλντεν, Στσουώμπ, Άντολφ Φίσερ, Τζωρτζ Ένγκελ, Λούις Λινγκ, Όσκαρ Νημπ και άλλους, ακόμα και τους 25 τυπογράφους της “Εργατικής Εφημερίδας”. Ο μόνος που διέφυγε ήταν ο Πάρσονς που η αστυνομία δεν μπορούσε να τον συλλάβει παρά το φοβερό κυνηγητό. Όταν ανακοινώθηκε ο θάνατος του μπάτσου Μ. Τζ. Ντήγκαν οι εφημερίδες απαίτησαν κραυγαλέα βιαστικές δίκες στο κακουργιοδικείο. Για αρκετές βδομάδες αναζωπύρωναν το αίσθημα τρομοκρατίας που επικρατούσε στο κοινό. Οι τίτλοι τους ήταν χαρακτηριστικοί: Αιμοδιψή κτήνη, Ερυθροί ρουφιάνοι, Ερυθροί ταραξίες, Κατασκευαστές βομβών, Ερυθροί αγκιτάτορες, Αναρχικοί δυναμιτιστές, Αιμοδιψή τέρατα, Εκσφενδονιστές βομβών, Βομβολάτρες. Η εφημερίδα Chicago Tribune έγραφε στις 6 Μαΐου: “Τα φίδια αυτά θράφηκαν και αναζωογονήθηκαν με τη λιακάδα της ανοχής και πήραν θάρρος να επιτεθούν ενάντια στην κοινωνία, το νόμο, την τάξη και την κυβέρνηση”. Και η Chicago Herald της ίδιας ημέρας: “Ο όχλος που παρακινήθηκε από τον Σπάιζ και τον Φήλντεν σε δολοφονίες δεν αποτελείται από αμερικανούς. Είναι καθάρματα από την Ευρώπη που ζήτησαν καταφύγιο σ’ αυτές τις ακτές για να καταχραστούν τη φιλοξενία μας και να περιφρονήσουν τις αρχές της χώρας”. Η Chicago Interocean: “Για μήνες, για χρόνια, αυτά τα μικροπρεπή υποκείμενα διαλαλούσαν τα στασιαστικά κι επικίνδυνα δόγματά τους”. Η Chicago Journal της 7ης Μαΐου: “Η Δικαιοσύνη θα πρέπει να είναι πολύ αυστηρή όταν θα περιλάβει τους κρατούμενους αναρχικούς. Οι νόμοι που αφορούν τη συνενοχή σ’ εγκλήματα είναι τόσο σαφείς ώστε οι δίκες τους δεν θα πρέπει να κρατήσουν πολύ”.

Η τροφοδότηση της υστερίας του κοινού κατάντησε να είναι πρωταρχική δραστηριότητα της αστυνομίας. Ύστερα από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξής του, ο αρχηγός της αστυνομίας, Έμπερσολντ, παραδέχτηκε: “Ήτο τακτική μου να κατευνάσω τα πνεύματα όσο το δυνατόν ταχύτερον μετά την 4ην Μαΐου 1886. Η γενική αναταραχή ήτο εις βάρος της πόλεως του Σικάγου. Άλλωστε ο λοχαγός Στσάακ επεζητούσε την αναταραχήν. Ήθελε να ανεύρη βόμβας πανταχόθεν… Μετά την διάλυσιν των αναρχικών ομάδων, ο Στσάακ ήθελε να εξαπολύσει τους άνδρας του διά να οργανώσουν εκ νέου τας διαλελυμένας ομάδας”. Η αστυνομία πήρε στα χέρια της τους καταλόγους συνδρομητών της “Εργατικής Εφημερίδας” και άρχισε μαζικές εφόδους. Στις αίθουσες συγκεντρώσεων, στα τυπογραφεία, στα σπίτια γινόντουσαν διαρρήξεις και έρευνες· συνελάμβαναν και φυλάκιζαν οποιονδήποτε είχε έστω και ελάχιστη σχέση με το ριζοσπαστικό κίνημα. Η αστυνομία φρόντιζε οι επιδρομές της να έχουν αποτελέσματα. Κάθε μέρα ανακάλυπταν πυρομαχικά, καραμπίνες, μαχαίρια, ντουφέκια, πιστόλια, ξιφολόγχες, αναρχικά φυλλάδια, κόκκινες σημαίες, ανατρεπτικά πανό, φυσίγγια, εγχειρίδια, σφαίρες, μολύβι, υλικά για την κατασκευή τορπιλών, κάλυκες σφαιρών, δυναμίτη, βόμβες, οβίδες, καψούλια, μηχανήματα, ψεύτικες πόρτες για κρύπτες, υπόγειες γαλαρίες σκοποβολής. Κάθε εύρημα της αστυνομίας διατυμπανιζόταν από τις εφημερίδες. Απλώθηκε η φήμη ότι ο “Μοστ” θα ερχόταν από τη Νέα Υόρκη, προφανώς για να κλιμακώσει το κύμα δολοφονιών, οπότε η αστυνομία παρέταξε επιδεικτικά έξω από το σταθμό τους χαφιέδες της. Μαζεύτηκε πλήθος για να υποδεχτεί τον επικίνδυνο επισκέπτη, ο Μοστ όμως δεν φάνηκε. Η κατάλληλη ατμόσφαιρα για τη δίκη είχε προετοιμαστεί προσεκτικά.

“ΑΦΗΣΤΕ Ν’ ΑΚΟΥΣΤΕΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ”

Όταν συνεδρίασε το κακουργιοδικείο, στα μέσα Μαΐου, κατηγόρησε τους Ώγκαστ Σπάιζ, Μάικελ Στσουώμπ, Σάμουελ Φήλντεν, Άλμπερτ Πάρσονς, Άντολφ Φίσερ, Τζωρτζ Ένγκελ, Λούις Λινγκ και Όσκαρ Νημπ, όλοι τους βασικά μέλη της Διεθνούς, σαν υπεύθυνους για τη “δολοφονία” του Ματίας Τζ. Ντήγκαν στις 4 Μαΐου. Η δίκη ορίστηκε για τις 21 Ιουνίου στο δικαστήριο του Κουκ Κάουντυ με δικαστή τον Τζόζεφ Γκάρυ. Δημόσιος κατήγορος ήταν ο πολιτειακός εισαγγελέας Τζ. Γκρίνελ. Οι κατηγορούμενοι όρισαν 4 συνήγορους. Η δίκη άρχισε ενώ η αστυνομία έκανε τις συγκλονιστικές της αποκαλύψεις, οι εφημερίδες αράδιαζαν μυθιστορίες για αναρχικές συνωμοσίες που αποσκοπούσαν σε μαζικές δολοφονίες και το κοινό ούρλιαζε απαιτώντας γρήγορα την εκτέλεση των κατηγορούμενων. Στην αρχή της προανάκρισης ο Πάρσονς που είχε διαφύγει τη σύλληψη για έξι βδομάδες, βάδισε μέσα στο δικαστήριο και παραδόθηκε για να δικαστεί, συναντώντας τους συντρόφους του στο εδώλιο των κατηγορουμένων.

images_haymarket8_large

Από κείνη τη στιγμή δύο γεγονότα απέδειξαν ότι η δίκη δεν ήταν ούτε κατά προσέγγιση δίκαιη. Πρώτον, ο δικαστής Γκάρυ ανάγκασε και τους οκτώ κατηγορούμενους να δικαστούν μαζί, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο παραδοχής όλων των ειδών αποδεικτικών στοιχείων. Δεύτερον, χάρη σ’ ένα απίθανο τέχνασμα οι ένορκοι δεν διαλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της τυχαίας κλήρωσης, αλλά αντίθετα από ένα κλητήρα διορισμένο από τον πολιτειακό εισαγγελέα. Ένας επιχειρηματίας του Σικάγου, ο Ο. Σ. Φαίηβορ, στην ένορκη κατάθεσή του δήλωσε ότι ο κλητήρας του είχε πει μπροστά σε μάρτυρες: “Εγώ χειρίζομαι αυτή την υπόθεση και ξέρω τι πρέπει να κάνω. Τα άτομα αυτά θα κρεμαστούν σίγουρα. Διαλέγω αυτούς ακριβώς τους ενόρκους γιατί οι κατηγορούμενοι θα τους απορρίψουν ασυζητητί και τελικά θα χάσουν τον καιρό τους και τις ενστάσεις τους. Θ’ αναγκαστούν να τους δεχτούν απλώς γιατί τους θέλει ο δημόσιος κατήγορος”. Ο δικαστής με πολύ έξυπνες ερωτήσεις κατάφερε να θεωρηθούν κατάλληλοι ένορκοι πολλοί που είχαν παραδεχτεί ανοιχτά τις προκαταλήψεις τους απέναντι στους κατηγορούμενους και οι οποίοι απορρίπτονταν εντελώς από την υπεράσπιση. Χρειάστηκαν 21 μέρες για να διαλεχτούν οι ένορκοι και εξετάστηκαν 981 υποψήφιοι. Τελικά η υπεράσπιση εξάντλησε το δικαίωμα ένστασης και έτσι διαλέχτηκαν οι 12 ένορκοι που ανάμεσά τους ήταν κι ένας συγγενής θύματος από τη βόμβα.

Η εισηγητική ομιλία του πολιτειακού εισαγγελέα Γκρίνελ μετά την παρουσίαση των στοιχείων έγινε στις 14 Ιουλίου και διαβεβαίωσε τους ενόρκους ότι θα εμφανιζόταν ο άνθρωπος που είχε ρίξει τη βόμβα. Πράγμα βέβαια που ήταν αδύνατον. Παρόλα αυτά έγινε προσπάθεια να στηριχτεί η κατηγορία στη μαρτυρία δύο υποτιθέμενων αναρχικών που μηρύκασαν τα “επίσημα” στοιχεία, παρουσιάζοντας κάποια ιστορία για την ύπαρξη τρομοκρατικής συνωμοσίας σύμφωνα με τα οποία θα ανατινάζονταν με δυναμίτη όλα τα αστυνομικά τμήματα, ένα κάθε φορά που θα εμφανιζόταν η γερμανική λέξη Rhue στην “Εργατική Εφημερίδα”. Η μαρτυρία των δύο αυτών ατόμων σαρώθηκε εντελώς από την υπεράσπιση. Όταν λοιπόν ξεφούσκωσε κι αυτό το μπαλόνι αποκαλύφθηκαν άλλα παράξενα στοιχεία. Ένας άλλος μάρτυρας, ο Γκίλμερ, που αποδείχτηκε επαγγελματίας ψευδομάρτυρας, ορκίστηκε ότι είχε δει ένα αντικείμενο που έμοιαζε με βόμβα ανάμεσα στους Σπάιζ, Στσουώμπ και Στσνάουμπελτ και ότι είχε παρατηρήσει αυτό τον τελευταίο να ρίχνει τη βόμβα ενάντια στους αστυνομικούς. Επιπλέον, πάρα πολλοί αστυνομικοί προσπάθησαν να αποδείξουν ότι ο Φήλντεν τους είχε πυροβολήσει πίσω από το αμάξι των ομιλητών, οι ισχυρισμοί τους όμως αποδείχτηκαν αβάσιμοι…

Παρά τη δημιουργία συναισθηματικής ομίχλης γύρω από τα γεγονότα, το Κράτος, όπως παρατήρησε ο κυβερνήτης Ώλντγκελντ δεν κατάφερε ποτέ να ανακαλύψει ποιος έριξε τη βόμβα. Δεν μπόρεσε επίσης να αποδείξει την ύπαρξη κάποιας συγκεκριμένης συνωμοσίας από μέρους των κατηγορουμένων.

sac-flammorΜε την εξέλιξη της υπόθεσης, οι οκτώ κατηγορούμενοι κατέληξαν να δικάζονται για τις ιδέες τους, παρόλο που δεν επέτρεψαν στην υπεράσπιση να παρουσιάσει μαρτυρίες σχετικές με τη θεωρία του αναρχισμού. Βασιζόμενος στο γεγονός ότι οι γενικές αρχές των αναρχικών αποτελούσαν προτροπή για την καταστροφή όλων των καπιταλιστών, ο δικαστής Γκάρυ επέτρεψε στον δημόσιο κατήγορο να συμπεράνει την ύπαρξη συγκεκριμένης συνωμοσίας. Οι ένορκοι αιφνιδιάστηκαν με αποσπάσματα από διάφορα εμπρηστικά άρθρα της εφημερίδας “Συναγερμός” και της “Εργατικής Εφημερίδας”. Η αστυνομία επέδειξε στους ενόρκους μια σειρά δεματιών δυναμίτη και διάφορες βόμβες με καταχθόνιους μηχανισμούς, παρόλο που τα πιο πολλά απ’ αυτά τα “στοιχεία” είχαν βρεθεί σε μίλια απόσταση από το σημείο της έκρηξης και ύστερα από βδομάδες ολόκληρες. Το θέαμα των εκθεμάτων προκάλεσε το επιθυμητό αποτέλεσμα: προξένησε τρόμο. Η υπεράσπιση εναντιώθηκε στην παρουσίαση άσχετων στοιχείων που αποσκοπούσαν στην πρόκληση εχθρικών συναισθημάτων αλλά το δικαστήριο απέρριψε όλες τις ενστάσεις της. Ο δικαστής Γκάρυ αποκάλυψε έτσι την προκατάληψή του, όπως παραδέχτηκε αργότερα ο κυβερνήτης Ώλντγκελντ.

Η συνοπτική διαδικασία μπροστά στους ενόρκους άρχισε στις 14 Αυγούστου. Έληξε με την αγόρευση του πολιτειακού εισαγγελέα Γκρίνελ: “Δικάζεται ο Νόμος. Δικάζεται η Αναρχία. Οι άνθρωποι αυτοί διαλέχτηκαν από τους ενόρκους και θεωρήθηκαν ένοχοι γιατί ήταν ηγέτες. Δεν είναι περισσότερο ένοχοι απ’ ότι οι χιλιάδες που τους ακολουθούν. Κύριοι ένορκοι, καταδικάστε τους, κάντε τους παράδειγμα προς αποφυγήν, κρεμάστε τους και θα σώσετε τους θεσμούς μας, την κοινωνία μας”. Όπως είχε προβλεφθεί οι ένορκοι ανακοίνωσαν την απόφασή τους στις 20 Αυγούστου: τους χαρακτήρισαν όλους ένοχους και επέβαλαν την ποινή του απαγχονισμού στους επτά κατηγορούμενους, ενώ στον Όσκαρ Νημπ επέβαλαν φυλάκιση 15 χρόνων. Η υπεράσπιση έκανε έφεση για νέα δίκη τον Σεπτέμβριο. Η έφεση απορρίφθηκε και οι καταδικασμένοι κλήθηκαν να απολογηθούν. Οι απολογίες τους ήταν λεπτομερειακές, κράτησαν τρεις μέρες και απευθύνονταν όχι μόνo στο δικαστήριο αλλά και στους εργάτες όπου κι αν βρίσκονταν.

casdqv0t2Ύστερα από μια μεγάλη ανάλυση των απόψεών του ο Σπάιζ είπε: “Λοιπόν, αυτές είναι οι ιδέες μου. Αποτελούν μέρος του εαυτού μου, δεν μπορώ να τις αποχωριστώ και δεν θα το έκανα ακόμα κι αν μπορούσα. Κι αν νομίζετε ότι μπορείτε να συντρίψετε αυτές τις ιδέες που κερδίζουν έδαφος κάθε μέρα και περισσότερο, αν νομίζετε ότι μπορείτε να τις στείλετε στην κρεμάλα -αν επιβάλλετε άλλη μια φορά τη θανατική ποινή σε άτομα που τόλμησαν να πουν την αλήθεια – και σας προκαλώ να μας αποδείξετε σε ποιο σημείο είπαμε ψέματα – σας λέω ότι αν ο θάνατος είναι η ποινή γιατί διακηρύχτηκε η αλήθεια, τότε θα πληρώσω το ακριβό τίμημα με περηφάνια και τόλμη! Φωνάξτε το δήμιό σας!”

Ο Τζωρτζ Ένγκελ είπε: “Μισώ και πολεμάω όχι τον καπιταλιστή σαν άτομο, αλλά το σύστημα που του δίνει τα προνόμιά του. Η μεγαλύτερή μου επιθυμία θα ήταν να μπορέσουν να αναγνωρίσουν οι εργάτες ποιοι είναι οι φίλοι τους και ποιοι οι εχθροί τους”.

Και με το θάρρος που είχε δείξει κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Λινγκ που ήταν τότε μόνο 21 χρονών, είπε:

“Επαναλαμβάνω ότι είμαι εχθρός της τάξης που επικρατεί σήμερα και επαναλαμβάνω ότι θα την πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις, όσο μπορώ ακόμα να ανασαίνω… Σας απεχθάνομαι! Απεχθάνομαι την τάξη σας, τους νόμους σας, την εξουσία σας που στηρίζεται στη βία. Κρεμάστε με γι’ αυτό!”

Η εκτέλεση της καταδίκης αναβλήθηκε μια και η υπόθεση παρουσιαζόταν στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ιλλινόις. Αφού εξετάστηκε για αρκετούς μήνες και παρά το γεγονός ότι η δίκη έβριθε σφαλμάτων νομικής φύσης, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση του κατώτερου δικαστήριου το Σεπτέμβριο του 1887. Όλες οι εργατικές οργανώσεις παντού, εκτός από τους Ιππότες της Εργασίας, ζήτησαν χάρη για τους καταδικασμένους αναρχικούς. Τις τελευταίες μέρες ο Φήλντεν και ο Στσουώμπ έκαναν αίτηση για χάρη και ζήτησαν μετατροπή της ποινής. Οι άλλοι απαίτησαν Ελευθερία ή θάνατο. Ο κυβερνήτης Όγκσλμπυ μετέτρεψε την ποινή του Φήλντεν και του Στσουώμπ σε ισόβια και έτσι μεταφέρθηκαν στις κρατικές φυλακές του Τζόλιετ μαζί με τον Νημπ. Ο Λινγκ απέφυγε το ικρίωμα την προηγούμενη της εκτέλεσης πυροδοτώντας ένα τσιγάρο με δυναμίτη μέσα στο στόμα του. Οι υπόλοιποι τέσσερις κρεμάστηκαν στις 11 Νοεμβρίου 1887.

“Οι θηλιές στήθηκαν γρήγορα, οι κουκούλες κατέβηκαν. Τότε κάτω από τα καλύμματα ακούστηκαν τα εξής:

ceb1cf83cf84ceb5cf81ceb9ΣΠΑΪΖ: Θάρθει μια εποχή που η σιωπή του τάφου μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα.

ΕΝΓΚΕΛ και ΦΙΣΕΡ: Ζήτω η Αναρχία! Αυτή είναι η ευτυχέστερη στιγμή της ζωής μου!

ΠΑΡΣΟΝΣ: Ω, άνθρωποι της Αμερικής, θα μου δώσετε την άδεια να μιλήσω; Αφήστε με να μιλήσω Σερίφη Μαίητσον. Αφήστε να ακουστεί η φωνή του λαού, Ω!”.

Ύστερα από χρόνια, μετά από αναθεώρηση της δίκης, οι Φήλντεν, Στσουώμπ και Νημπ απαλλάχτηκαν της κατηγορίας και απελευθερώθηκαν.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟ

19510r

anarchy645

Οι τέσσερις αναρχικοί πρωταγωνιστές των γεγονότων του Σικάγου λίγο πριν τη θανάτωσή τους

anarchy63act4minihaymarketsquare2hayriot-b

Τα αιματηρά γεγονότα στο Haymarket

mostportrait

cebf-cf83cf80ceb1cf8acf83-cebaceb1cebbceb5ceb9-cf83cf84ceb7-cebcceb1cebacebfcf81cebcceb9ceba

Ο αναρχικός Αύγουστος Σπάις καλεί τους εργάτες σε εξέγερση λίγο μετά τη δολοφονική επίθεση της αστυνομίας

cf83cf8dcebbcebbceb7cf88ceb7-cf84cebfcf85-cebbceb9cebdceb3ceba-cf83ceb9cebaceb1ceb3cebf-1886

Η σύλληψη του Λινγκ

arparsons

maydaycover

hay1

Το ιστορικό πριν το αποκορύφωμα της 1ης Μαίου 1886

Σικάγο 1886 – Πώς “γεννήθηκε” η εργατική Πρωτομαγιά

Οι “μάρτυρες του Σικάγου”: οι Parsons, Engel, Spies και Fischer απαγχονίστηκαν, ο Lingg (στο κέντρο) αυτοκτόνησε στη φυλακή

Το κείμενο του Σ. Γιελέν «Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΣΗ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ», αποτελεί έως σήμερα μία πολύτιμη πηγή ενημέρωσης για τις συνθήκες υπό τις οποίες γεννήθηκε η «εργατική πρωτομαγιά». Αναδημοσιεύθηκε και ανατυπώθηκε σε εκατοντάδες έντυπα και γλώσσες στον πλανήτη τις τελευταίες δεκαετίες. Το κάνουμε κι εμείς, σήμερα, που το νόημα της εξέγερσης του Σικάγου, έχει διαστρεβλωθεί, παραχαραχτεί και προσαρμοστεί στα μέτρα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και της εξυπηρέτησης μικροπολιτικών συμφερόντων με στόχο την περίφημη «εργασιακή ειρήνη» και τη σιγή… νεκροταφείου.

Σ. Γιελέν – «1886: Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠO ΤΗ ΔΡΑΣΗ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ»

Όπως ο πανικός του 1873 σφράγισε τη γέννηση του συνειδητού εργατικού κινήματος σε εθνική κλίμακα, έτσι σφράγισε και τη γέννηση μιας πρακτικής και ρεαλιστικής αντίληψης για το σοσιαλισμό -αντίληψης που επρόκειτο να αντικαταστήσει τους απόμακρους ουτοπικούς πόθους των πρώτων σοσιαλιστών που περιορίζονταν σε “υψηλές” διανοουμενίστικες συζητήσεις και ρομαντικά δοκίμια. Από κείνη την εποχή οι σοσιαλιστές, αντί να τρέφουν ιδεαλιστικές ελπίδες για το αύριο, άρχισαν να δρουν για το σήμερα, οργανώνοντας διαδηλώσεις πεινασμένων, διαδηλώσεις ανέργων, απεργίες, μαζικές συγκεντρώσεις και πολιτικές καμπάνιες. Αρχικά λειτούργησαν μέσα από το Εργατικό Κόμμα των Η.Π.Α. που είχε ιδρυθεί το 1876 και που έπαιξε σημαντικό ρόλο στις απεργίες των σιδηροδρομικών το 1877, ιδιαίτερα στο Σικάγο και το Σαιν Λούις. Μετά την αποτυχία αυτών των απεργιών το Εργατικό Κόμμα αναδιοργανώθηκε και μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα που είχε σαν πρωταρχική του λειτουργία την πολιτική δράση, άσχετο αν διατήρησε φιλικές σχέσεις με τα συνδικάτα. Όταν έγινε αυτή η αλλαγή, η Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του Σ.Ε.Κ. διέταξε να σταματήσουν οι μαζικές συγκεντρώσεις για να παρουσιάσει στα νομοθετικά σώματα προτάσεις σχετικές με την καθιέρωση του οκτάωρου, αποφάσεις για την κατάργηση όλων των απαγορευτικών νομοσχεδίων και για την αγορά από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση σιδηροδρομικών και τηλεγραφικών γραμμών.

Παρόλα αυτά, το σοσιαλιστικό κίνημα στην Αμερική αντικατόπτριζε το σχίσμα της Πρώτης Διεθνούς -οι φράξιες που δημιουργήθηκαν διαχωρίστηκαν με αφορμή θέματα τακτικής και μεθοδολογίας. Οι Διεθνιστές υποστήριζαν τον μυστικό εξοπλισμό και την άμεση προετοιμασία για την κοινωνική επανάσταση, ενώ ο συνδικαλισμός και η πολιτική θα χρησίμευαν σαν επικουρικές δραστηριότητες που έπρεπε να βρίσκονται κάτω από αυστηρή επιτήρηση από φόβο μήπως οδηγήσουν στο προδοτικό ρεύμα του οπορτουνισμού. Οι Λασσαλικοί, από την άλλη μεριά, ζητούσαν τη σταδιακή δημιουργία μιας νέας κοινωνίας μέσω της εκπαίδευσης, της πολιτικής οργάνωσης και της κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Οι Λασσαλικοί ελέγχανε για μερικά χρόνια την πολιτική του κόμματος και τόλμησαν ακόμα και στο Σικάγο, το παραδοσιακό οχυρό του συνδικαλισμού και των επαναστατικών στοιχείων, να ταχτούν υπέρ της συμμετοχής στις εκλογές. Γρήγορα λοιπόν ξέσπασε μια διαμάχη όσον αφορά τις αγωνιστικές εργατικές οργανώσεις. Η μεγαλύτερη από αυτές, η Lehr und Wehr Verein, είχε δημιουργηθεί από γερμανούς σοσιαλιστές του Σικάγου το 1875, με στόχο να προστατευθούν ενάντια στους τραμπουκισμούς των παλαιότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων. Η ανάγκη για την ύπαρξη αυτής της προστασίας αποδείχτηκε αργότερα κατά τη διάρκεια της απεργίας των επιπλοποιών τον Ιούλιο του 1877, όταν η αστυνομία επιτέθηκε με εξωφρενική κτηνωδία ενάντια σε ειρηνικές συγκεντρώσεις. Η Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του Σ.Ε.Κ., με το να απαρνηθεί όλες τις αγωνιστικές οργανώσεις, συγκρούστηκε ακόμα περισσότερο με τα επαναστατικά στοιχεία του Σικάγου. Η εχθρότητα αυτή έγινε εντονότερη το 1880 μετά την παταγώδη αποτυχία των σοσιαλιστών στις εκλογές. Επιπλέον, ο μοναδικός σοσιαλιστής δημοτικός σύμβουλος που εκλέχτηκε ξανά στο Σικάγο δεν κατάφερε να αναλάβει τα καθήκοντά του λόγω της παρασκηνιακής χειραγώγησης από μέρος του Δημοκρατικού δημοτικού συμβουλίου, οπότε οι επαναστάτες τόνισαν το πόσο μάταιο ήταν να κατακτηθεί η νέα κοινωνία μέσα από τις κάλπες. Οι τάξεις των επαναστατών πλήθυναν χάρη στην προσχώρηση πάρα πολλών γερμανών εργατών που διαφωνούσαν με το αντισοσιαλιστικό διάταγμα του 1878, γεγονός που κατέληξε σε μια συνδιάσκεψή τους που έγινε στο Σικάγο τον Οκτώβριο του 1881.

Πριν από την άφιξη του Γιόχαν Μοστ στην Αμερική, δεν ήταν τόσο ισχυρό το κίνημα των επαναστατικών ομάδων. Η εμφάνιση του Μοστ -υποστηρικτή των απόψεων του Μπακούνιν και του Νετσάγιεφ, και ιδρυτή της Διεθνούς Οργάνωσης Εργαζομένων, γνωστής ως “Μαύρης Διεθνούς”- παραγκώνισε τους κοινοβουλευτικούς σοσιαλιστές. Στα θεωρητικά θέματα ο Μοστ δεν ήταν καθαρός αναρχικός, παρόλα αυτά, στην πράξη υποστήριξε την αναρχική τακτική της τεροριστικής δράσης ενάντια στην Εκκλησία και το Κράτος, δράση που πραγματοποιείται από το άτομο με δική του πρωτοβουλία, ώστε να μην διακινδυνεύσει ολόκληρο το κίνημα αν συλληφθεί ο δράστης της μεμονωμένης πράξης. Πίστευε ότι μόνο τα όπλα μπορούσαν να εξασφαλίσουν στους εργάτες κάποια ισότητα απέναντι στην αστυνομία και το στρατό. Πρότεινε τη δημιουργία σώματος οπλοφόρων και την εξολόθρευση της “άθλιας φάρας”, της “φάρας των ερπετών”, της “ράτσας των παράσιτων”. Σε μια μπροσούρα του με τίτλο “Το Κτήνος της Ιδιοκτησίας” διακήρυξε ότι δεν θα έπρεπε να γίνει κανένας συμβιβασμός με την τωρινή κοινωνία, αλλά θα έπρεπε να εξαπολυθεί ανελέητος πόλεμος, μέχρι που να “καταδιωχθεί, ως το τελευταίο του κρησφύγετο και να καταστραφεί ολοκληρωτικά” το κτήνος της ιδιοκτησίας.

Παρακινημένοι από την αγκιτάτσια του Μοστ, οι εκπρόσωποι των επαναστατικών αντικοινοβουλευτικών ομάδων από 26 πόλεις συγκεντρώθηκαν στο Πίτσμπουργκ στις 14 Οκτωβρίου 1883 για να αναδιοργανώσουν τη Διεθνή Ένωση Εργατών. Και σ΄ αυτή την περίπτωση, υπάρχουν πάλι δύο ξεχωριστά στοιχεία συνενωμένα μόνο από την αντίθεσή τους ως προς την πολιτική δράση. Οι αντιπρόσωποι από τη Νέα Υόρκη και τις ανατολικές Πολιτείες με πρώτο και καλύτερο το Γιόχαν Μοστ, υποστήριξαν την ατομικιστική αναρχική τακτική, ενώ οι αντιπρόσωποι από το Σικάγο και απ’ τις δυτικές Πολιτείες, καθοδηγούμενοι από τους Άλμπερτ Πάρσονς και Ώγκαστ Σπάιζ, υποστήριξαν κάποιο μείγμα αναρχισμού και συνδικαλισμού που τελικά έμεινε γνωστό σαν “Ιδέα του Σικάγου”. Η παραλλαγή αυτή πλησίαζε περισσότερο τον συνδικαλισμό παρά τον αναρχισμό, στο βαθμό που αναγνώριζε το συνδικάτο σαν “εμβρυακή ομάδα” της μελλοντικής κοινωνίας και σαν μονάδα μάχης ενάντια στον καπιταλισμό. Παρόλα αυτά, τα συνδικάτα δεν επρόκειτο να αγωνιστούν για τα επιφανειακά και οπορτουνιστικά προνόμια των μεγάλων μισθών και του μικρού ωραρίου, δεν θα έμεναν ικανοποιημένα παρά μόνο με τον πλήρη αφανισμό του καπιταλισμού και τη δημιουργία της ελεύθερης κοινωνίας. Ο συνδικαλισμός, στον αγώνα του ενάντια στον καπιταλισμό, δεν θα κατέφευγε στην πολιτική δράση αλλά αντίθετα θα δυσπιστούσε απέναντι σε κάθε κεντρική εξουσία και θα διαφύλαττε κάθε προσπάθεια ενάντια στην προδοτική ηγεσία. Θα συγκέντρωνε την προσοχή του στην απευθείας δράση των μελών της βάσης. Δύο μονάχα βασικές αρχές απόμεναν για να εναρμονιστεί απόλυτα η “Ιδέα του Σικάγου” με το σύγχρονο συνδικαλισμό: η Γενική Απεργία και το Σαμποτάζ, απόψεις που εκείνη την εποχή δεν αναπτύχθηκαν θεωρητικά.

Μια και η φράξια των δυτικών Πολιτειών ήταν μεγαλύτερη απ’ όλες τις άλλες, το συνέδριο επικύρωσε τη σπουδαιότητα του συνδικαλισμού. Και η απευθείας δράση -η βία- ήταν η τακτική που θα εφαρμοζόταν.

Η πλατφόρμα της Διεθνούς που δημοσιεύτηκε στο “Συναγερμό” -εφημερίδα του Σικάγου με εκδότη τον Πάρσονς- έλεγε, ανάμεσα σ’ άλλα τα εξής:

“Η σημερινή κοινωνική τάξη πραγμάτων βασίζεται στη ληστεία των μη-ιδιοκτητών από μέρους των ιδιοκτητών, οι καπιταλιστές εξαγοράζουν το μόχθο των φτωχών προσφέροντας μισθούς που αρκούν μονάχα για την επιβίωση, απορροφώντας ολόκληρη την υπεραξία… Μ’ αυτό τον τρόπο, ενώ οι φτωχοί στερούνται ολοένα και περισσότερο τις δυνατότητες εξέλιξης, οι πλούσιοι θησαυρίζουν ληστεύοντας ολοένα και περισσότερο… Το σύστημα αυτό είναι άδικο, παράλογο και καταστροφικό. Άρα εκείνοι που υποφέρουν κάτω απ’ αυτό το σύστημα και δεν θέλουν να είναι υπεύθυνοι για τη συνέχισή του πρέπει να πολεμήσουν για την καταστροφή του με όλα τα μέσα και με όλες τους τις δυνάμεις. Οι εργάτες δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια από καμιά εξωτερική πηγή στον αγώνα τους ενάντια στο τωρινό σύστημα· πρέπει να πετύχουν την απελευθέρωσή τους με τις δικές τους μόνο προσπάθειες. Μέχρι τώρα, καμιά προνομιούχα τάξη δεν παραιτήθηκε από την τυραννία, και οι σημερινοί καπιταλιστές δεν παραιτήθηκαν ποτέ από τα προνόμιά τους κι από την εξουσία τους χωρίς να εφαρμόσουν κατασταλτικά μέτρα… Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι ο αγώνας του προλεταριάτου ενάντια στη μπουρζουαζία πρέπει να έχει βίαιο χαρακτήρα, ότι οι διαμάχες που αφορούν τις διάφορες μισθολογικές αυξήσεις δεν μπορούν να οδηγήσουν στον τελικό στόχο… Σ’ αυτές τις συνθήκες, υπάρχει μονάχα μια λύση -η βία… Η αγκιτάτσια για οργάνωση, για οργανώσεις με σκοπό την εξέγερση, στην περίπτωση βέβαια που οι εργάτες θα πετάξουν τις αλυσίδες τους”.

Πρόκειται για πρόγραμμα που διακήρυττε χωρίς προσχήματα την καταστροφή της υπάρχουσας οικονομικής και πολιτικής τάξης πραγμάτων, ένα πρόγραμμα που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο.

Στο Σικάγο, χάρη στη μεγάλη ιστορία των βιαιοπραγιών της αστυνομίας, πάρα πολλοί εργάτες προσχώρησαν στη Διεθνή – τελικά η συμμετοχή της πόλης αυτής ξεπερνούσε το 1/3 των 5.000-6.000 μελών της. Οι πιο ικανοί και εύστροφοι ηγέτες της Διεθνούς στο Σικάγο ήταν ο Πάρσονς, ο Σπάιζ, ο Σάμουελ Φήλντεν και ο Μάικελ Στσουώμπ. Οι Διεθνιστές του Σικάγου έβγαζαν πέντε εφημερίδες: το “Συναγερμό”, δεκαπενθήμερη εφημερίδα στα αγγλικά με κυκλοφορία 2.000 φύλλων, την “Εργατική Εφημερίδα του Σικάγου”, ημερήσια στα γερμανικά, με εκδότη τον Σπάιζ και με κυκλοφορία 3.600 φύλλων, την “Fackel”, την “Vorbote” και την “Budoucnost” που γράφονταν στη βοημική διάλεκτο. Αυτός ο επαναστατικός πυρήνας διείσδυσε γρήγορα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Επηρεασμένο απ’ αυτόν τον πυρήνα το τοπικό Συνδικάτο Καπνεργατών, τον Ιούνιο του 1884, κάλεσε όλα τα συνδικάτα της πόλης να αποχωρήσουν από τη συντηρητική Συνασπισμένη Επαγγελματική και Εργατική Συνέλευση και να οργανώσουν ένα Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο με καθαρά αγωνιστική πολιτική. Τέσσερα συνδικάτα γερμανών εργατών απάντησαν στο κάλεσμα -οι μεταλλουργοί, οι εργάτες των σφαγείων, οι ξυλεργάτες και οι επιπλοποιοί- και αποδέχτηκαν μια κοινή διακήρυξη αρχών: “όλη η γη αποτελεί κοινωνική κληρονομιά, ο πλούτος είναι δημιούργημα της εργασίας, δεν μπορεί να υπάρχει καμία αρμονία ανάμεσα στους εργάτες και το κεφάλαιο, κάθε εργάτης οφείλει να αποσπαστεί από τα καπιταλιστικά πολιτικά κόμματα και ν’ αφοσιωθεί στο συνδικάτο”. Από την αρχή το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο βρισκόταν σε συνεννόηση με την ομάδα των Διεθνιστών. Άλλωστε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα εξακολουθούσε να υποστηρίζει τη Συνασπισμένη Επαγγελματική και Εργατική Συνέλευση.

Για ένα χρόνο η ανάπτυξη του νέου Κεντρικού Εργατικού Συνδικάτου ήταν μικρή, παρόλα αυτά, στο τέλος του 1885 είχαν προσχωρήσει σε αυτό 13 συνδικάτα, ενώ η Συνασπισμένη Συνέλευση διατηρούσε 19. Ύστερα από λίγους μήνες όμως, τον Απρίλιο του 1885, συμμετείχαν στο Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο 22 συνδικάτα από τα οποία τα 11 ήταν τα μεγαλύτερα στην πόλη. Διατήρησε την επαφή του με τη Διεθνή και προσχώρησε στις διαδικασίες της, συμμετέχοντας στις μαζικές συγκεντρώσεις της. Άρχισε μια έντονη αγκιτάτσια για την καθιέρωση του οκτάωρου, παρόλο που όσον αφορά τα κίνητρα διέφερε από τη συντηρητική Συνασπισμένη Συνέλευση και τους Ιππότες της Εργασίας – δεν θεωρούσε σημαντική τη μείωση της εργάσιμης ημέρας αλλά τη δημιουργία κοινού εργατικού μετώπου και την πάλη των τάξεων. Ύστερα από εισήγηση του Σπάιζ, τον Οκτώβριο του 1885, υιοθέτησε την ακόλουθη απόφαση:

“Απόφασή μας είναι να κάνουμε έκκληση στην τάξη των μισθωτών να πάρει τα όπλα για να προβάλει στους εκμεταλλευτές της το μοναδικό επιχείρημα που μπορεί να θεωρηθεί αποτελεσματικό: ΒΙΑ. Μολονότι περιμένουμε ελάχιστα από την καθιέρωση του οκτάωρου, υποσχόμαστε με πίστη να βοηθήσουμε τα αδέλφια μας που βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση σ’ αυτή την ταξική πάλη με όλα τα μέσα και τη δύναμη που διαθέτουμε, εφόσον κι αυτοί θα συνεχίσουν να διατηρούν ένα ανοιχτό και αποφασισμένο μέτωπο ενάντια στους κοινούς μας καταπιεστές, τους αριστοκράτες αλήτες και τους εκμεταλλευτές. Η πολεμική μας κραυγή είναι: “θάνατος στους εχθρούς του ανθρώπινου γένους!”

Στο Σικάγο, την πρωτοβουλία για την καθιέρωση του οκτάωρου την ανέλαβε ο Σύνδεσμος για την Καθιέρωση του Οκτάωρου, στον οποίο συμμετείχαν η Συνασπισμένη Συνέλευση, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και οι Ιππότες της Εργασίας – παρόλο που το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο συνεργάστηκε ενεργητικά. Την τελευταία Κυριακή πριν από την Πρωτομαγιά οργανώθηκε μια τεράστια διαδήλωση για το οκτάωρο στην οποία πήραν μέρος 25.000 άτομα και μίλησαν οι Πάρσονς, Σπάιζ, Φήλντεν και Στσουώμπ. Όταν έφτασε η μέρα του αγώνα, τα περισσότερα μέλη της κίνησης για την καθιέρωση του οκτάωρου υποστήριξαν τα συνθήματα του Κεντρικού Εργατικού Συνδικάτου και της Διεθνούς.


10 Σχόλια

Filed under "δικαιοσύνη", "παιδεία" ξεφτίλας, Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυό....παράλληλοι κόσμοι στην κύπρο σήμερα, Κυπριακό, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Κίνηση Πολιτών alert, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, ας πούμε, καλλιτεχνικά ;), αλήθεια, διάφορα, κρίση