Για τους οικους «αξιολόγησης» Moodys S&P και λοιπούς απατεώνες μαφιόζους…Η μαφία των αγορών και η φούσκα του χρέους …ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ εντεταλμένοι ΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΟΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12338&subid=2&pubid=109809157

Η μαφία των αγορών και η φούσκα του χρέους

O Μαρκ Φάμπερ το λέει ακόμα πιο ωμά: Τα πάντα είναι μια τεράστια απάτη. Δίνουν κορυφαία αξιολόγηση σε ομόλογα-σκουπίδια δημιουργώντας μια φούσκα τρισ. χωρίς αντίκρισμα, κι όταν αυτή σπάει, λένε απλώς «συγγνώμη λάθος»

«Η» 16/4
mail to Εκτυπώστε το Αρθρο Μεγαλύτερα Γράμματα Μικρότερα Γράμματα Share16

Γράφει ο Γιώργος Ι. Μαύρος
gmavros@pegasus.gr

Σαν να μην πέρασε μια μέρα… Μια από τις πιο εντυπωσιακές ειδήσεις της εβδομάδας ήταν τα αποτελέσματα που ανακοίνωσε για το πρώτο τρίμηνο του 2010 η JP Morgan Chase. Ο λόγος για τη δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα των ΗΠΑ (βάσει ενεργητικού), η οποία στους πρώτους τρεις μήνες του έτους κατέγραψε καθαρά -όχι μεικτά- κέρδη της τάξεως των 5,5 δισ. δολαρίων! Το προηγούμενο τρίμηνο είχε εμφανίσει καθαρά κέρδη 4,8 δισ. δολ., ενώ το α’ τρίμηνο του 2010 «μόλις» 3,3 δισ. δολ.

Πρόκειται για μια εντυπωσιακή επίδοση που αντανακλά όχι απλά μία ολική επαναφορά των αμερικανικών τραπεζών στα προ της κρίσης του 2008 επίπεδα, αλλά μία ακόμα μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου. Πώς επετεύχθη αυτή η εντυπωσιακή ανάκαμψη; Χάρη σε άνευ προηγουμένου χαμηλά επιτόκια και εκτύπωση φρέσκου χρήματος.

Αυτή η συνταγή που ακολουθεί από το 2001 η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) είναι που δημιούργησε μία σειρά από «φούσκες» σε όλα τα μέτωπα, τις οποίες τελικά εξήγαγε και στον υπόλοιπο πλανήτη, προκειμένου να πλουτίσει η ελίτ της Wall Street, καταγγέλλει ένας από τους πλέον διάσημους «γκουρού» των αγορών, ο Μαρκ Φάμπερ. Όταν τα επιτόκια είναι τόσο χαμηλά, τονίζει, τότε ο κόσμος εξωθείται να δανειστεί, είτε πρόκειται για συνταξιούχους είτε για χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Σε αυτό το πλαίσιο σύντομα δημιουργούνται «τερατουργήματα» χρέους σαν αυτό της Lehman Brothers, η οποία είχε αξία κεφαλαιοποίησης 20 δισ. δολάρια, με την οποία υποστήριζε συνολική μόχλευση 600 δισ. δολαρίων.

Πολλοί πίστεψαν ότι η κατάρρευση της Lehman το 2008 θα έβαζε ταφόπλακα και σε αυτού του είδους τις πολιτικές. Η αλήθεια αποδείχθηκε διαφορετική. Δυόμισι χρόνια μετά η JP Morgan και οι υπόλοιπες συνιστώσες του αμερικανικού χρηματοοικονομικού κατεστημένου καταγράφουν αστρονομικά κέρδη, εκμεταλλευόμενες όχι μόνο τα μηδενικά επιτόκια με τα οποία δανείζονται αλλά και την εκτύπωση φρέσκου χρήματος που κάνει συστηματικά αυτό το διάστημα η Fed με επισήμως δεδηλωμένο στόχο να «ξαναφουσκώσουν» οι αξίες. Την ίδια ώρα οι ΗΠΑ (κι όχι η… Ζιμπάμπουε) ετοιμάζονται να καταγράψουν ρεκόρ για δεύτερη διαδοχική χρονιά στο έλλειμμα του προϋπολογισμού τους, που εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει το 1,4 τρισ. δολάρια, και να ανεβάσουν το ανώτατο όριο δανεισμού τους πάνω από τα 15 τρισ. δολ. προκειμένου να αποφύγουν μία άμεση στάση πληρωμών…

Δεν θέλει ερώτημα, λοιπόν, ποιον ωφέλησε τελικά η νομισματική πολιτική των ΗΠΑ. Ο Μαρκ Φάμπερ το λέει ακόμα πιο ωμά. Τα πάντα, λέει, είναι μια τεράστια απάτη.

Σαν τη Moody’s και τους υπόλοιπους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης. Δίνουν κορυφαία αξιολόγηση σε ομόλογα-σκουπίδια δημιουργώντας μια φούσκα τρισεκατομμυρίων δολαρίων χωρίς αντίκρισμα, κι όταν αυτή σπάει, λένε απλώς «συγγνώμη λάθος» και συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους ανενόχλητοι, χωρίς να τους εγκαλέσει κανείς.

«Πρόκειται για μια σύγχρονη μαφία», λέει. «Όπως στη μαφία ισχύει ο νόμος της ομερτά και κανείς δεν καταθέτει εναντίον άλλων μελών, έτσι και στο χρηματοοικονομικό κλάδο κανείς δεν θίγει κανέναν. Διότι ο ένας είναι πελάτης του άλλου. Αν εγώ αποκαλύψω κάτι, τότε όλο το σύστημα γνωρίζει ότι επιδιώκω να βλάψω κάποιον συγκεκριμένα και σύντομα θα βγουν στη φόρα και τα δικά μου άπλυτα».

«Όταν σε μια κοινωνία πολύ χρήμα συγκεντρώνεται σε πολύ λίγους, τότε κάτι δεν πάει καλά», εξομολογείται.

Για τον κ. Φάμπερ, μέρος αυτού του πλούτου πρέπει να πάει «στους εργαζόμενους, στο κράτος, στους καθηγητές πανεπιστημίου, στους οδοκαθαριστές αντί να το νέμονται τα σαΐνια του χρηματοοικονομικού κλάδου». Διότι, όπως επισημαίνει, «ο κλάδος αυτός έχει επιφορτιστεί με το ρόλο του ενδιαμέσου ανάμεσα στους ανθρώπους που χρειάζονται χρήματα και εκείνους που τα έχουν. Όταν, όμως, ο χρηματοοικονομικός κλάδος καταλήγει να καλύπτει τα τρία τέταρτα του παραγόμενου πλούτου, τότε κάτι δεν πάει καλά. Όταν υπάρχει για να παρέχει πίστη σε ανθρώπους που κερδοσκοπούν αντί να την παρέχει σε εκείνους που πραγματικά δουλεύουν, τότε κάτι δεν πάει καλά».

Κι όχι μόνο αυτό, «αντί να αφήσουν την αγορά να αποκαταστήσει τις ισορροπίες, επιχειρούν να λύσουν το πρόβλημα, τον υπερβολικό δανεισμό με επιπλέον δανεισμό», καταγγέλλει. Στο τέλος, προειδοποιεί, θα πρέπει κάποιος να πληρώσει τη νύφη. Για την ώρα την πληρώνουν οι απανταχού φορολογούμενοι με φόρους, υψηλά επιτόκια και επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου…

http://ciaoant1.blogspot.com/2011/04/update-26042011.html

Θαυμάσια τα νέα [και] από τις ΗΠΑ

Θαυμάσια τα νέα [και] από τις ΗΠΑ, όπου οι εργάτες συνεχίζουν να εξαθλιώνονται σε καθημερινή βάση, ώστε έτσι να γίνουν αρκετά ανταγωνιστικοί, ώστε να μας συμφέρει και εμάς τους «κακόμοιρους» κεφαλαιοκράτες να επενδύσουμε εκεί. Εδώ και μερικά στατιστικά, για όσους αρέσκονται στους αριθμούς, από το BusinessInsider:


Ουρά ανεργίας – χαχαχαχ, σιγά μη βρουν όλοι αυτοί δουλειά! Θα μείνουν άνεργοι, και όσοι επιβιώσουν (προφανώς δε θα επιβιώσουν όλοι), θα δεχτούν αργά ή γρήγορα να εργασθούν για ψίχουλα. Τέλεια!
  • Μόνο το 45,4% των Αμερικανών απασχολούνταν το 2010 – το χαμηλότερο επίπεδο από το 1983.
  • Μόνο το 66,8% των Αμερικανών ανδρών απασχολούνταν πέρυσι – το χαμηλότερο επίπεδο στην ιστορία των ΗΠΑ.
  • Ο αριθμός των παιδιών που ζουν στη φτώχεια έχει αυξηθεί κατά 2 εκατομμύρια περίπου κατά τα τελευταία 2 χρόνια.
  • Σύμφωνα με το αμερικανικό Bureau of Labor Statistics, η μέση διάρκεια της ανεργίας στις ΗΠΑ είναι τώρα στο σημείο-ρεκόρ όλων των εποχών: 39 εβδομάδες.
  • Υπάρχουν 10% λιγότερες «μεσαίας τάξης θέσεις εργασίας» στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα από ότι υπήρχαν πριν από μια δεκαετία.
  • Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν χάσει κατά μέσο όρο 50.000 παραγωγικές θέσεις εργασίας κάθε μήνα από την ένταξη της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001.
  • Στις ΗΠΑ, το ένα τέταρτο του συνόλου των εσόδων καταλήγει στις τσέπες του 1% του πληθυσμού.
  • Η αύξηση των τιμών στα εμπορεύματα αυξάνει την πίεση στους αμερικανικούς οικογενειακούς προϋπολογισμούς.
  • To 74% των Αμερικανών θα μειώσουν τις δαπάνες τους κατά τους προσεχείς μήνες λόγω της αύξησης των τιμών.
  • Η τιμή του αμερικανικού αργού πετρελαίου αυξήθηκε κατά 20 δολάρια το βαρέλι κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο μηνών.
  • Οι Αμερικανοί ξοδεύουν περίπου το 23% των εισοδημάτων τους για τροφή και καύσιμα.
  • Το 60% των μαθητών των δημόσιων σχολείων στην Καλιφόρνια πληρούν τις προϋποθέσεις για δωρεάν γεύματα ή σε μειωμένη τιμή.
  • Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 48 μηνών οι δικαιούχοι κουπονιών σίτισης διπλασιάστηκαν στη Βόρεια Καρολίνα.
  • Οι Αμερικάνοι εργαζόμενοι ανταγωνίζονται για θέσεις εργασίας με τους εργαζομένους σε χώρες όπως η Ινδονησία [σ.σ. και δεν είναι μόνο οι Αμερικάνοι εργαζόμενοι, είναι όλοι].
  • Στις ΗΠΑ, οι εγχώριες τιμές ακινήτων έχουν μειωθεί κατά το εκπληκτικό ποσό των 6,3 τρισεκατομμύριων δολαρίων από την ακμή της αγοράς ακινήτων το 2005.
  • Το 2005 ο μέσος φόρος ακίνητης περιουσίας σε ένα σπίτι στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν 1.614 δολάρια – τώρα είναι 1.917 δολάρια.
  • 8 εκατομμύρια Αμερικανοί είναι τουλάχιστον ένα μήνα πίσω στις πληρωμές των υποθηκών τους.
  • 31% των ιδιοκτητών σπιτιού δεν μπορούν να πληρώσουν τα στεγαστικά δάνεια τους.
  • 1 εκατομμύρια σπίτια κατασχέθηκαν κατά το 2010.
  • Το 13% του συνόλου των σπιτιών στις Ηνωμένες Πολιτείες κάθονται άδεια.
  • Συνολικά στις ΗΠΑ το χρέος πιστωτικών καρτών είναι πάνω από 8 φορές μεγαλύτερο απ’ ότι ήταν πριν 30 χρόνια.
  • Οι Αμερικανοί οφείλουν τώρα περισσότερα από 904 δισεκατομμύρια δολάρια σε σπουδαστικά δάνεια, ένα νέο ρεκόρ όλων των εποχών.
  • Ο μέσος όρος του χρέος των νοικοκυριών στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει φθάσει τώρα σε επίπεδο 136% του μέσου εισοδήματος των νοικοκυριών.
  • 1,5 εκατομμύρια Αμερικανοί κήρυξαν πτώχευση το 2010 – ήταν η τέταρτη ετήσια σερί αύξηση του αριθμού των αιτήσεων πτώχευσης.

Και γιατί να έχετε όλοι ιατροφαρμακευτική περίθαλψη; Ας ψοφήσετε και μερικοί…Τόσους έχουμε εξάλλου, μόνο στην Κίνα υπάρχουν δισεκατομμύρια ανταγωνιστικότεροι εργάτες από εσάς. Άρα, εσείς ας ψοφήσετε. Και οι υπόλοιποι να ζήσετε με ένα πιο «ανταγωνιστικό» τρόπο ζωής (δηλαδή μεταξύ άλλων να ζήσετε και χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Για΄τι να μην τσεπώνει ο εργοδότης αυτά τα λεφτά, και να τα τσεπώνει ο εργάτης προκειμένου να μπορεί να πηγαίνει και στο γιατρό; Αυτά είναι «περιττές πολυτέλειες» που «μειώνουν την ανταγωνιστικότητα»)
  • Κατά την τελευταία δεκαετία, ο αριθμός των Αμερικανών χωρίς ασφάλεια υγείας αυξήθηκε από 38 εκατομμύρια σε περίπου 52 εκατομμύρια.
  • Μια μελέτη διαπίστωσε ότι περίπου το 41 τοις εκατό των Αμερικανών που εργάζονται είτε έχουν προβλήματα να αποπληρώσουν έξοδα υγείας ή αποπληρώνουν κάποιο δάνειο-χρέος που είχαν πάρει για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η σαπουνόπερα της αναδιάρθρωσης χρέους συνεχίζεται με νέα επεισόδια

Η σαπουνόπερα της αναδιάρθρωσης χρέους συνεχίζεται με νέα επεισόδια. Στο τελευταίο από αυτά, πρωταγωνιστεί η Citigroup, η οποία «τάραξε τα νερά» με ένα email που διέρρευσε, και προετοιμάζεται ουσιαστικά για τα εξής μέτρα, που αναφέρονται άλλωστε και σε επίσημο έγγραφο της:

«Κούρεμα» 40% στα ελληνικά ομόλογα συστήνει η Citi

«Κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων της τάξης του 40%, σε συνδυασμό με επιμήκυνση του χρόνου λήξης των δανείων, μείωση των επιτοκίων, περισσότερα μέτρα λιτότητας και πώληση δημόσιας περιουσίας, συστήνει η Citigroup προκειμένου, όπως λέει, να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος.
Εκτιμά μάλιστα ότι όσο πιο γρήγορα συμβεί αυτό τόσο το καλύτερο. «Αν μετατεθεί το κούρεμα για το μέλλον, αυτό σημαίνει μεγαλύτερο κούρεμα για την ίδια μείωση χρέους/ΑΕΠ», αναφέρουν οι αναλυτές της τράπεζας σε έκθεσή τους.


Το περιβόητο email (πηγή)

Σε άλλη ανάλυση της, η Citigroup προχωρά ακόμα παραπέρα, καθώς αναφέρει ότι είτε θα πρέπει να γίνει ένα κούρεμα της τάξης του 76% τώρα, ή, αν περιμένουμε μέχρι το 2014, θα πρέπει να γίνει κούρεμα της τάξης του 96%:

Most disturbing is Citi’s sensitivity on the type of haircut needed in order to bring total debt down even more: Cut 76% of the debt now (to get Debt/GDP to a healthy 60%), or wait until 2014… and impose a 95% haircut.

In Figure 13, we calculate the “incremental” haircuts debtholders would suffer if they were to wait a certain number of years from today. For example, to bring the Debt/GDP ratio down to 90% in 2011 would mean a 52% haircut, 63% haircut in 2012, 68% in 2013, 70% in 2014 and 70% in 2015. Hence, the marginal haircut (“damage”) from waiting longer diminishes quickly — this is in-line with the expected recovery in the primary government balance and the return of real GDP growth. Therefore, we see two rational strategies for debtholders:

Option 1 — “Act Now”: Insist on restructuring as soon as possible in order to avoid more haircutting in later years. The market (see Figure 14) seems to be voting for “Act Now”, or rather act within the next two to three years. The yield on the 3Y GGB is 21.1% compared to the 30Y yield of 9.6%.

Option 2 — “Pretend and Forget”: as the “haircut curve” starts to flatten out beyond year 2015, debtholders could close their eyes, help refinance maturing Greek debt, and hope that Greece slowly finds its way out. But this could be a long wait and may require concessions such as extending maturities. In addition, no country with Debt/GDP ratio of more than 150% has ever avoided a default anyways. Why would Greece be different?

Την ίδια ώρα, και η ντόπια κυβέρνηση αρχίζει σιγά σιγά να προετοιμάζει την «κοινή γνώμη» για την επερχόμενη αναδιάρθρωση, παρουσιάζοντας την ως «αναπόφευκτη», «αναγκαία», κτλ. Για παράδειγμα, διαβάστε αν θέλετε ένα πρόσφατο και πολύ μακροσκελές άρθρο των φιλοκυβερνητικών «Νέων», όπου γίνεται λόγος για μια «βελούδινη αναδιάρθρωση» όπως την ονομάζουν.

Εμείς βέβαια έχουμε δει επανειλημμένα το ζήτημα της χρεωκοπίας, που στην πραγματικότητα είναι όχι απλά αναπόφευκτη, αλλά έχει ήδη συντελεστεί, απλά δεν έχει γίνει παραδεκτή δημόσια, τουλάχιστον όχι ακόμα. Έχουμε επίσης δει (πχ εδώ) ότι αυτή η άρνηση της πραγματικότητας γίνεται από τις τράπεζες διότι ως πιστωτές των χρεωκοπημένων χωρών, δε μπορούν να δεχτούν σήμερα αυτές τις απώλειες από μια χρεωκοπία, στάση πληρωμών, κτλ, χωρίς να χρεωκοπήσουν μετά και οι ίδιες.

Όπως αναφέρει και ο M. Pettis:

Η κρίση του χρέους των ΛΑΧ της δεκαετίας του 1980 μαινόταν για σχεδόν μια ολόκληρη δεκαετία – μια δεκαετία παύσης πληρωμών, φυγής κεφαλαίων, και έντονα χαμηλής ανάπτυξης – πριν οι πιστωτές επισήμως αναγνώρισαν ότι οι περισσότεροι αγωνιζόμενοι δανειολήπτες δεν θα μπορούσαν να εξοφλήσουν το χρέος τους και χρειάζονταν μερική άφεση χρέους. Η πρώτη επίσημη αναγνώριση της διαγραφής χρεών συνέβη με το σχέδιο αναδιάρθρωσης του Μεξικού Brady το 1990. Η ανάπτυξη επέστρεψε στις περισσότερες χώρες μόνο αφότου κατέστη σαφές ότι θα λάβουν άφεση χρέους.

Γιατί πήρε τόσο καιρό; Ήταν οι τράπεζες ηλίθιες; Όχι, οι τράπεζες γνώριζαν πολύ καλά ότι δεν επρόκειτο να πάρουν πίσω τα χρήματά τους ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, αλλά για να το αναγνωρίσουν επίσημα αυτό θα έπρεπε να χάσουν περισσότερα κεφάλαια για την απορρόφηση των ζημιών από όσα είχαν. Η αναγνώριση του προφανούς έπρεπε λοιπόν να καθυστερήσει σχεδόν μία ολόκληρη δεκαετία, ώστε οι τράπεζες να οικοδομήσουν ένα επαρκές κεφάλαιο ως «μαξιλάρι» για την απορρόφηση των ζημιών.

Το ίδιο και με την Ευρωπαϊκή κρίση. Ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους κατέχεται από ευρωπαϊκές τράπεζες, και απλά δεν έχουν αρκετό κεφάλαιο για να απορροφήσουν τις ζημίες του ελληνικού χρέος, πόσο μάλλον αν η Ελλάδα συνοδεύεται από την Πορτογαλία, την Ισπανία και άλλες. Οι τράπεζες θα πρέπει πρώτα να ανοικοδομήσουν τις κεφαλαιακές βάσεις τους για να μπορέσουν να παραδεχτούν το αυτονόητο, και αυτό θα μπορούσε να διαρκέσει αρκετά χρόνια.

Προς το παρόν λοιπόν, οι λαοί ρημάζονται, οι τράπεζες αρπάζουν πακέτα σωτηρίας, επιδοτήσεις, κτλ, και ξεφορτώνονται όπως μπορούν τα «τοξικά» ομόλογα (τα ομόλογα των χρεωκοπημένων κρατών που δε μπορούν να τα αποπληρώσουν).

Και η σαπουνόπερα συνεχίζεται. Πχ το συντηρητικό Economist αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ένα σχέδιο Μπέικερ, εκείνο δηλαδή που πήρε το όνομά του από τον τότε υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ, Τζέιμς Μπέικερ, ο οποίος το 1982 πρόσφερε στους Λατινοαμερικανούς προσωρινό ανασχεδιασμό, χαρίζοντας στις αμερικανικές τράπεζες χρόνο να «ανασάνουν», αλλά «πνίγοντας» τις οικονομίες της Λατινικής Αμερικής στο βάρος των απλήρωτων χρεών. Χρειάζεται αντιθέτως ένα σχέδιο Μπρέιντι, από τον Νίκολας Μπρέιντι, υπουργό Οικονομικών το 1989, ο οποίος προχώρησε στην απαραίτητη μείωση χρέους για τις ίδιες οικονομίες, οι οποίες πάντως είχαν χάσει μέχρι τότε μία δεκαετία.
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα σχέδιο Μπρέιντι, όχι Μπέικερ. Μία τέτοια αναδιάρθρωση θα έπληττε κάποιες ευρωπαϊκές τράπεζες, ιδιαίτερα τις ελληνικές, οι οποίες θα χρειάζονταν επιπλέον επίσημη βοήθεια. Συνολικά το πλήγμα στις ευρωπαϊκές τράπεζες θα ήταν διαχειρίσιμο, και είναι πολύ καλύτερο να εξωθηθούν σε αύξηση κεφαλαίων παρά να υποκρίνονται ότι το απλήρωτο χρέος είναι ακέραιο. Τίποτε από όλα αυτά δεν θα είναι εύκολο να «πωληθεί» στους ψηφοφόρους, αλλά όσο περισσότερο οι πολιτικοί τους λένε ψέματα για την πραγματικότητα, τόσο πιο θυμωμένοι θα γίνονται. (με απλά λόγια, το Economist παραδέχεται ότι το πρόβλημα είναι το πως θα ελαχιστοποιήσουν τη ζημιά των τραπεζών, και γι’ αυτό έχουν στήσει όλη αυτή την κωμικοτραγική σαπουνόπερα με την αναδιάρθρωση)

Η αλήθεια είναι ότι το χρέος της Ελλάδας πρέπει να μειωθεί τουλάχιστον κατά το ήμισυ. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι θα μπορούσαν να προσφέρουν ένα φάσμα τρόπων επίτευξης του στόχου αυτού: μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους, του επιτοκίου, ή δραστική επιμήκυνσή του. Θα μπορούσαν να γλυκάνουν τους όρους με εγγυήσεις, όπως έκαναν τα ομόλογα Μπρέιντι, και να προσφέρουν στους επενδυτές μερίδιο στην όποια ελληνική ανάκαμψη, με εγγυήσεις που θα συνδέονται με τη μελλοντική οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Υπάρχουν δημιουργικοί τρόποι ώστε να καταστεί λιγότερο οδυνηρή μία χρεοκοπία. Δημιουργικό δεν θα είναι, πάντως, να προσποιούνται ότι αυτή δεν θα συμβεί.

Οι τραπεζίτες όμως, που ΔΕΝ είναι ακόμα 100% έτοιμοι να απορροφήσουν τις ζημιές, και χρειάζονται και άλλο χρόνο για να αρπάξουν ακόμα περισσότερα εις βάρος μας, αρνούνται -προς το παρόν- την αναδιάρθρωση. «Περιμένετε λίγο ακόμα να σας αρπάξουμε μερικά δισεκατομμυριάκια ακόμα, και μετά όντως θα κάνουμε και αναδιάρθρωση, και επιμήκυνση, και κούρεμα, και ότι θέλετε. Αφού έτσι κι αλλιώς το ξέρουμε ότι το χρέος αυτό δεν είναι αποπληρώσιμο»:

Σταρκ: Καταστροφική η αναδιάρθρωση χρέους κράτους της ευρωζώνης

Τραπεζική κρίση χειρότερη εκείνης που προκάλεσε η κατάρρευση της αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας Lehman Brothers θα μπορούσε να προκαλέσει τυχόν αναδιάρθρωση χρέους κράτους μέλους της ευρωζώνης, δήλωσε το μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Γιούργκεν Σταρκ, μετέδωσε το πρακτορείο Reuters.

Εδώ μπορείτε να δείτε και ένα πίνακα με τις τράπεζες που κατέχουν αυτή τη στιγμή τα ομόλογα της Ελλάδας, και θα δεχτούν πλήγμα. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ξένες τράπεζες έχουν ολοένα και λιγότερα ομόλογα, καθώς τα ξεφορτώνονται, και πλέον έχουν μείνει κυρίως οι εγχώριες τράπεζες:

Advertisements

3 Σχόλια

Filed under Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, κρίση

3 responses to “Για τους οικους «αξιολόγησης» Moodys S&P και λοιπούς απατεώνες μαφιόζους…Η μαφία των αγορών και η φούσκα του χρέους …ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ εντεταλμένοι ΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΟΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

  1. Χρήμα Χρέος

    Έχω μερικά λινκς που αφορούν το θέμα που συζητούσαμε παλιά, καταπόσον τα πράγματα είναι έτσι όπως τα παρουσιάζει το “Money as debt”. Νομίζω σε ενδιαφέρουν. Το ένα είναι οι απαντήσεις ενός πρώην διευθυντή της κεντρικής τράπεζας του καναδά, του Graham F. Towers, σε μια κυβερνητική επιτροπή για την λειτουργεία των τραπεζών (1939):

    http://www.michaeljournal.org/appenE.htm

    Τα άλλα αφορούν την υπόθεση First National Bank of Montgomery vs. Jerome Daly του 1068, όπου ο Jerome Daly απέδειξε στο δικαστήριο ότι η τράπεζα δεν του έδωσε τίποτε απολύτως οπότε δεν της χρωστά τίποτε, αφού τα “χρήματα” που υποτίθεται ότι του δάνεισε ήταν αέρας κουπανιστός. Είναι η υπόθεση που αναφέρεται στο zeitgeist addendum:

    http://www.lawlibrary.state.mn.us/CreditRiver/1968-12-09judgmentanddecree.pdf

    Όλα τα έγγραφα που αφορούν την υπόθεση υπάρχουν εδώ:

    http://www.lawlibrary.state.mn.us/CreditRiver/CreditRiver.html

    Τέλος, ακόμα ένα φιλμάκι youtube σχετιικό με την λειτουργία των τραπεζών:

    Μου αρέσει!

  2. Χρήμα Χρέος

    … του 1968 φυσικά, όχι του 1068… φταίει ο δαίμων του πληκτρολογίου.

    Μου αρέσει!

  3. osr

    πάρα πολλά σημαντικά όλα αυτά ρε φίλε!!!! νασαι καλά!!!
    ειδικά την υπόθεση που αναφέρθηκε στο zeitgeist εγύρευκα την εδώ και αρκετό καιρό1!!!! !προφανώς όι τζαι τόσο καλά!!!!!! 😉

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s