«Δυτική» εισβολή στην Λιβύη…. ένα έργο που έχουμε ξαναδεί; και ναι και όχι..Μερικές σκέψεις με αφορμή την εκστρατεία στη Λιβύη

Είναι τελικά θεμιτή υπό κάποιες προυποθέσεις η στρατιωτική εισβολή άλλων κρατών σε κάποιο άλλο κράτος;

Η Σερβία βομβαρδίστηκε το 1999 επί 78 ημέρες αρχής γενομένης της 24ης Μαρτίου 1999 από την μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή στην ιστορία της ανθρωπότητας «ώστε να σταματήσουν οι θηριωδίες των σέρβων που έσφαζαν τους αλβανούς στο κόσοβο»

Το Wag the dog είναι μια ταινία του 1997 με τον Ντάστιν Χοφμαν και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο όπου τόσο προφητικά δείχνει πως τα media θα έχουν προετοιμάσει την «δύση» για την κατεδάφιση των υποδομών της Σερβίας και το θάψιμο όλων των παλιών όπλων και πυρομαχικών απεμπλουτισμένου ουρανίου δύο χρόνια μετά……….. επίσης έγινε και η πρώτη επίσημη δοκιμή για τα «αόρατα»Στελθ…

Στο πιο κάτω βιντεο βλέπουμε την στημένη σκηνή όπου σύμφωνα με την ταινία ήταν η αφορμή για επέμβαση στην Γιουγκοσλαβία με μια …….. «αλβανή» χωριατοπούλα και το …… γατάκι της που διώκεται από τους… κακούς……. Το βίντεο είναι ψεύτικο όπως και το χρώμα της γάτας…..

Η τέχνη αντιγράφει την πραγματικότητα ή το αντίθετο;

http://www.multiline.com.au/~johnm/conned.htm

Τον Ιανουάριο του 1999 το CBC (Canadian Broadcast Corporation) μέσω της δημοσιογράφου του Nancy Durham έκανε ένα μεγάλο αφιέρωμα για ένα 18χρονο κορίτσι αλβανίδα του Κοσόβου που εντάχθηκε στον UCK τον απελευθερωτικό στρατό του Κοσόβου μετά που οι Σέρβοι είχαν σκοτώσει την αδελφή της.

Η ιστορία αυτή είχε πάρει τεράστια δημοσιότητα και ήταν αυτή σε μεγάλο βαθμό που ώθησε τους Καναδούς να υποστηρίξουν με θέρμη την ισοπέδωση της Σερβίας και την επιθεση του ΝΑΤΟ στην χώρα ώστε να σταματήσουν οι θηριωδίες…

Όταν η κυρία Nancy Durham τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου του 1999 ήθελε να κάνει ένα follow-up piece ανακάλυψε ότι όλη αυτή η μελοδραματική ιστορία ήταν απλά ένα καλοστημένο προπαγανδιστικό ψέμα…..

Conned in Kosovo — KLA deceived world

HALIFAX, NOVA SCOTIA: When Nancy Durham first discovered that she had been lied to, her reaction was «the most incredible sinking feeling.»

Ms. Durham, a Canadian Broadcasting Corporation (CBC) television reporter, had returned to Kosovo in June of this year [1999], to do a follow-up piece [= newsitem] on an 18-year-old girl who had joined the Kosovo Liberation Army after her young sister had been killed by Serbs. The girl’s story had been part of a larger piece that aired on the CBC in January, to much critical praise.

Yet as Durham stood in the doorway of the family’s home in Skenderaj, the sister who was supposed to have been killed was standing there, alive and well.

The Christian Science Monitor
«Conned in Kosovo: a CBC reporter’s dilemma»
by Tom Regan
Monday, September 13, 1999

75 < < «Multicultural» CONTENTS Translate Links Events Books HOME Churches > > Foot 77

Rather than trying to excuse or brush off the lie, or have the CBC do a simple correction, Durham decided to do a full story – not only about the girl who told it, but what it said about how news is reported from a war zone.

The result is a 16-minute report: «The Truth About Rajmonda: A KLA Soldier Lies for the Cause.» It’s being hailed by many media observers in Canada as a breakthrough piece that should serve as a model for other news organizations.

Durham’s involvement with Rajmonda Rreci began in September 1998 while she was filming a piece on an Albanian doctor. Rajmonda, a patient, told Durham on camera that she was joining the KLA to avenge the death of her six-year-old sister. Durham (who works as a one-woman reporting «team») returned in December 1998 and tracked down Ms. Rreci. During that interview, Rreci said that her sister was fortunate to die for Kosovo, and that she would do the same.

Then in June, almost as soon as NATO-led peacekeeping troops went into the region, Durham went back. It was during this trip she learned that Rreci had lied. When confronted, she told Durham that she had actually thought her sister was dead, but wasn’t sure, and that doctors in the hospital had encouraged her to tell the story because other girls had lost sisters to the Serbs.

«My first thoughts were ‘This is a disaster,’ » says Durham. «I had this passion for the people in the story. I felt really depressed. If this happens to me, I thought, and I go back again, and again, and again, how many other journalists has this happened to?»

Durham returned to her home in Oxford, England, and thought about what she wanted to do. And although some media critics have said that the CBC pushed her to go back to do the report, Durham says this is untrue. She says she needed to go back, find Rajmonda Rreci again, and this time tell the true story.

It turned out that most of what the teenager had said wasn’t true. She had actually been a member of the KLA before she went to the hospital and had known all along that her sister was alive. But Rreci continued to stress that other Kosovar girls had lost their sisters, and why shouldn’t she do it for them? Ultimately, Rreci did admit that what she said was just KLA propaganda.

For Steve Kimber, director of the school of journalism at the University of King’s College in Halifax, Nova Scotia, what Durham and the CBC did was critical. «It’s very important to make journalism more transparent to the public. Particularly with a story that deals with ‘heartstrings’ like this one. And if it’s not true, to give it just as much time as the story you had broadcast earlier.»

John Allemang, media critic for the Toronto Globe and Mail, says that while he feels the CBC has «overreacted,» he’s proud of the broadcaster for airing Durham’s report. «But the question is, are they applying it across the board? There are lots of other situations where we’re aware that we’re not being told the complete truth. Is the CBC going to now start going back to check on other stories? The truth is, that it’s hard for the media to check up on these things.» — by Tom Regan, Special to The Christian Science Monitor, Monday, September 13, 1999, «Conned in Kosovo: a CBC reporter’s dilemma»

*** NOTICE: In accordance with Title 17 U.S.C. Section 107, this material is distributed without profit to those who have expressed a prior interest in receiving the included information for research and educational purposes. ***

The newspaper’s homepage is at http://www.csmonitor.com/ Canadian Broadcasting Corporation’s homepage is at http://www.cbc.ca/

Received by courtesy of MichaelP, who wrote in an e-mail I received 1 Oct 1999: It took nearly two weeks for this «correction» story to reach me. It had taken several months to expose the original fake, by which time the story had whatever effect was intended.
My hope is that the correction will help spread distrust of propaganda, but that still leaves the question of how to roll propaganda back BEFORE it accomplishes its intended purpose.
Checked authenticity — the newspaper’s website allows a small amount free, but charges a low fee to access the whole article.  This is what was on free display:
Conned in Kosovo: a CBC reporter’s dilemma 1999-09-13[TEXT][WITH GRAPHICS] Tom Regan, Special to The Christian Science Monitor HALIFAX, NOVA SCOTIA When Nancy Durham first discovered that she had been lied to, her reaction was «the most incredible sinking feeling.» Ms. Durham, a Canadian Broadcasting Corporation (CBC) television reporter, had returned to Kosovo in June of this year, to do a follow-up piece on an 18-year-old girl who had joined the Kosovo Liberation Army after her young sister had been killed by Serbs. The girl’s story had been part of a larger piec… (703 words)

Tagged with AOLPress/2.0� , to WWW 1845 01 Oct 1999 (links checked 01Oct1999), (10kb), last revised 06 June 2000

Το κτύπημα στους δίδυμους πύργους στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 έχει δώσει απίστευτη τροφή για διάφορες θεωρίες

Εδώ βλέπετε μια φωτογραφία από την ζωντανή μετάδοση που έκανε το bbc ……………… στην οθόνη γράφει ότι το κτίριο 7 έχει επίσης ……………καταρρεύσει την στιγμή που όλοι βλέπουν ζωντανά στην εικόνα τους ότι το κτίριο στέκει άθικτο!!!!!!

Το κτύπημα στους πύργους ήταν αυτό που έδωσε την αφορμή για  να γίνει εισβολή στο Αφγανιστάν για έλεγχο των αγωγών πετρελαίου και της επανακαλιέργιας των φυτειών οπίου που κατέστρεψαν οι ταλιμπάν….

Αμερικανοί στρατιώτες μέσα σε φυτείες οπίου

αμερικάνοι στρατιώτες στους αγωγούς πετρελαίους

Η αποστολή των μμε….κατασκευάζοντας συναίνεση…reload

Το 2003 οι αμερικάνοι εισβάλλουν στο Ιρακ με το πρόσχημα ότι ο Σάνταμ Χουσέιν πρώην φιλαράκι και καλύτερος σύμμαχος τους έχει όπλα μαζικής καταστροφής….

Τελικά τέτοια όπλα δεν βρίσκονται και το Ιράκ είναι ακόμα αικατοκυλισμένο και υπό κατοχή….

Σ. Αραβία: χίλιάδες Νέντα – ας δούμε λίγο πέρα από την στημένη “ρεαλιστική” μύτη μας-όπως μας παίζουν χορεύουμε;

https://osr55.wordpress.com/2009/06/29/

αλίευσα τα πιο κάτω από μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο τα οποία μπορεί να τα βρει κάποιος πανεύκολα

με μια πρώτη ανάγνωση κάποιος αντιλαμβάνεται πολύ εύκολα ότι στην Σαουδική Αραβία ισχύει ένα ισλαμοφασιστικό καθεστώς των μουλάδων με σείχηδες τους οποίους φυσικά και δεν εκλέγει κανείς

επίσης κάποιος αντιλαμβάνεται ότι αυτή η χώρα κάνει μεγάλες μπίζνες με τους “μεγάλους” ηπα και λοιπούς με απίστευτες ποσότητες πετρελαίου πωλήσεις όπλων και συνεργασία εναντίον κρατών που δεν τους στρώνουν χαλί

με αυτά δεν λέω ότι δεν πρέπει να συνεχιστεί ο (όποιος) αγώνας για ανθρώπινα δικαιώματα και αξιοπρέπεια στις γυναίκες που βιώνουν αυτές τις άθλιες συνθήκες σε όλα αυτά τα ισλαμοφασιστικά κράτη

αλλά και από την άλλη ας μην χορεύουμε όπως μας παίζουν οι “δημοκράτες” “καλοθελητές” επειδή θεωρούν ότι οι συγκυρίες τους βολεύουν για να επεκτείνουν τις μπίζνες τους

όλο αυτό το σκηνικό κατά τη γνώμη μου ΄ταν στημένο και απλά ανέμεναν τις εκλογές για να δημιουργήσουν την λεγόμενη “πράσινη” επανάσταση όπως πχ έγινε η “πορτοκαλί” επανάσταση πριν λίγα χρόνια στην ουκρανία για να φέρουν στην εξουσία ακόμα ένα πλήρες διεφθαρμένο καθεστώς με την ξανθομαλλούσα κυράτσα να γίνεται υπερυπουργός και να βολεύει ημετέρους και όχι μόνο

ας δούμε και λίγο πέρα από την μύτη μας

http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:C:2008:323E:0529:0531:EL:PDF

δικαιώματα γυναικών Σαουδική Αραβία

Παραδείγματα πολλά και ακόμη περισσότερα…

Και όμως συνεχίζουμε να καταπίνουμε άμασητο αυτό που μας προσφέρετε καθημερινά στους δέκτες μας…………….

Τώρα το νέο δίλημμα είναι: είναι σωστή η εισβολή στην Λιβύη ώστε να σταματήσουν οι θηριωδίες του Καντάφι;

Αντιγράφω αυτούσιο το κείμενο του φίλου Γιάννη

http://ciaoant1.blogspot.com/2011/03/update-21032011.html

Monday, March 21, 2011

Καπιταλιστική κρίση – update (21/03/2011)

Μερικές σκέψεις με αφορμή την εκστρατεία στη Λιβύη

Η στρατιωτική εκστρατεία της «Δύσης» (όχι ενωμένης βέβαια) εναντίον του Καντάφι σηματοδοτεί μια νέα φάση της καπιταλιστικής κρίσης:

Η ένταση της κρίσης έχει φέρει στην επιφάνεια όλες τις αντιθέσεις του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος, που πλέον λειτουργεί με ωμότητα, και με ολοένα και λιγότερη λαϊκή νομιμοποίηση.

Οι εξεγέρσεις στην Αραβία είναι κρίσιμες, καθώς όχι απλά αφορούν μεγάλους πληθυσμούς, αλλά ξεσπούν σε περιοχές με πετρέλαια. Αυτά βέβαια τα ξέρουν πλέον όλοι, άλλωστε…»το έργο το έχουμε ξαναδεί» με τη «Δύση» να «εκδημοκρατίζει» τις περιοχές εκείνες που σχετίζονται με πετρέλαιο, αλλά για τον Α ή το Β λόγο η «Δύση» δε μπορεί με κάποιο «μη στρατιωτικό» τρόπο να ελέγξει τη ροή του πετρελαίου αυτού (πχ Ιράκ, κτλ). Και αφού δε μπορεί να ελέγξει το πετρέλαιο «ειρηνικά», κάνει μια «εκδημοκρατιστική» εκστρατεία.

Ωστόσο, στην εκστρατεία αυτή στη Λιβύη, υπάρχουν αρκετές διαφορές και καινούργια στοιχεία:

Καταρχήν, η εκστρατεία αυτή είναι φανερό ότι δεν είναι «μεμονωμένη», αλλά αντίθετα θα ακολουθηθεί και από πολλές άλλες, τόσο στην Αραβία όσο και σε άλλες περιοχές. Οι λαοί σε μια σειρά από χώρες έχουν ξεσηκωθεί, και αυτό αναπόφευκτα θα δημιουργήσει πρόβλημα στο οικοδόμημα που εδώ και χρόνια είχε χτίσει η «Δύση» στην Αραβία, με μια σειρά από δικτατορικά-ήμιδικτατορικά καθεστώτα που ήταν φιλοαμερικάνικα-φιλοδυτικά, και επέτρεπαν στη «Δύση», και ειδικά στις ΗΠΑ, να ελέγχουν τη ροή του πετρελαίου.

Ακόμα και ο Καντάφι ήταν «σύμμαχος» – όπως άλλωστε και ο Σαντάμ, και για όσο μπορούσε να δώσει στη «Δύση» τον έλεγχο του πετρελαίου, και να καταστέλλει το λαό της Λιβύης που ζει στη φτώχεια κανένας δεν τον πείραζε. Μια αναζήτηση να κάνετε άλλωστε στο internet και θα βρείτε πάμπολλες φωτογραφίες του Καντάφι να χαριεντίζεται με τους ηγέτες της «Δύσης» (ανάμεσα τους βέβαια και το Γιωργάκη).

Η εξέγερση όμως των λαών στην Αραβία σημαίνει πως θα πάμε σε νέα καθεστώτα, με το λαό να ζητά καταρχήν να ξεφύγει από τη φτώχεια, την ανεργία, κτλ, και κατά δεύτερο να γίνουν «δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις», που πράγματι θα βελτιώσουν την πολιτική θέση του. Είναι προφανώς σημαντικό για τους ιμπεριαλιστές να διασφαλίσουν ότι τα νέα καθεστώτα που θα προκύψουν θα τους επιτρέψουν να ελέγχουν τη ροή του πετρελαίου, και γι’ αυτό επιτίθενται. Και επειδή οι εξεγέρσεις δε θα σταματήσουν τόσο εύκολα, ειδικά από τη στιγμή που οι λαοί βυθίζονται σε ολοένα και μεγαλύτερη φτώχεια, θα δούμε τα επόμενα χρόνια μια σειρά από περιφερειακές συγκρούσεις, ειδικά σε περιοχές που διαθέτουν πετρέλαιο, ή έχουν κάποια άλλη στρατηγική αξία, κτλ.

Παράλληλα με την «αφύπνιση» των λαών της Αραβίας άλλωστε, έχουμε και την παρακμή της «Δύσης». Αυτά τα δύο βέβαια δεν είναι ασύνδετα – αντίθετα, η παρακμή της Δύσης ανοίγει ένα παράθυρο, μια ευκαιρία στους λαούς να «αποτινάξουν το ζυγό», καθώς η επιρροή (άμεση ή έμμεση) της «Δύσης» είναι εξασθενημένη, και θα συνεχίσει να μειώνεται: Οι ΗΠΑ και οι υπόλοιπες μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δε διαθέτουν πλέον την ίδια οικονομική δύναμη, ούτε την ιδεολογική υπεροχή που κάποτε είχαν (πριν μερικές δεκαετίες, οι ΗΠΑ «προστάτευε τον κόσμο από τους κακούς κομμουνιστές» κατά τη διάρκεια του «ψυχρού πολέμου», και άρα οι κινήσεις της είχαν σημαντική ιδεολογική κάλυψη-αποδοχή. Πλέον, αυτό δεν υπάρχει).

Αδυνατώντας λοιπόν να πείσουν για τις κινήσεις τους, οι ιμπεριαλιστές απλά θα βασιστούν ολοένα και περισσότερο στο μοναδικό πράγμα που εξακολουθούν να διαθέτουν, και μπορεί να φέρει αποτέλεσμα, δηλαδή στη στρατιωτική βία. Άλλωστε, μάλλον το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι πως δε μπορούν να πείσουν τις λαϊκές μάζες όπως παλιά, και έτσι απλά χτυπούν με ωμότητα προκειμένου να αποκτήσουν αυτό που θέλουν.

Όπως είπαμε και πιο πάνω, η στρατιωτική βία θα αυξηθεί τα επόμενα χρόνια σε ότι αφορά τις περιφερειακές συγκρούσεις, και δε θα σταματήσει στην Αραβία, αλλά θα εξαπλωθεί και σε πολλές ακόμα περιοχές, ανάλογα βέβαια και με το πως θα κινηθούν οι λαοί. Κοινώς, όποιος εξεγείρεται, θα βομβαρδίζεται, ή τουλάχιστον αυτό θα ήθελαν να κάνουν.

Ένα μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι η στάση των λαών της «Δύσης», που εδώ και χρόνια έχουν διαποτιστεί σε τεράστιο βαθμό από το λεγόμενο «οπορτουνισμό»: Συγκεκριμένα, έχουν αποδεχτεί το εντελώς ψεύτικο ιδεολόγημα ότι «εμείς στη δύση είμαστε ανώτεροι και άρα μπορούμε να κάνουμε ότι γουστάρουμε».

Αυτό επιτρέπει στους ιμπεριαλιστές να κάνουν τη μία εκστρατεία μετά την άλλη, ξεκληρίζοντας λαούς, σκοτώνοντας και φτωχοποιώντας αμέτρητους «μη δυτικούς», την ίδια που οι ίδιοι αρπάζουν πετρέλαια, γη ή οτιδήποτε άλλο τέλος πάντων επιθυμούν. Από τη στιγμή που είναι «δυτικοί»…αυτομάτως είναι «δημοκράτες» (ότι και να κάνουν), είναι ανώτεροι σε σχέση με τους υπόλοιπους (ότι και να κάνουν), οι κινήσεις τους είναι δικαιολογημένες (όποιες και αν είναι αυτές), είναι «λογικοί» (σε αντίθεση με τους «παράλογους» και «παράφρονες» που ζουν εκτός δύσης), κτλ, κτλ, κτλ.

Ως αντάλλαγμα για την «ένοχη σιωπή» τους, ή και την ανοιχτή συνεργασία τους σε αυτό το ξεδιάντροπο πλιάτσικο, οι εργάτες της δύσης λαμβάνουν μερικά ψίχουλα (τίποτα παραπάνω), που πράγματι όμως τους επιτρέπουν να ζουν καλύτερα σε σχέση με τους εργάτες άλλων χωρών που δεν ανήκουν στη «δύση».

Το ξέσπασμα της κρίσης βέβαια δημιουργεί νέα δεδομένα, καθώς είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια «κινεζοποίησης» των εργατών στη «δύση» σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό, προκειμένου να γίνουν πιο «ανταγωνιστικοί». Κοινώς, πλέον ακόμα και τα «ψίχουλα» θα κοπούν σχεδόν κατά 100%.

Αυτό βέβαια δεν έχει γίνει ακόμα πλήρως κατανοητό στους εργάτες της δύσης, που εξακολουθούν να διατηρούν πολλές ψευδαισθήσεις.
Όσο καιρό διατηρούν αυτές τις ψευδαισθήσεις, η άρχουσα τάξη θα μπορεί να τους ελέγχει σε μεγάλο βαθμό, και έτσι τα σχέδια της για αποδεκατισμό πολλών εργατών και φτωχοποίηση των υπόλοιπων θα συνεχίσουν ακάθεκτα.

Για παράδειγμα, πολλοί εργάτες εξακολουθούν να πιστεύουν ότι κάποια στιγμή θα έρθει η περιβόητη «ανάκαμψη»
, και έτσι η ανεργία θα υποχωρήσει, θα υπάρξουν περισσότερες δουλειές, οι μισθοί θα επανέλθουν σε κάπως καλύτερα επίπεδα, κτλ. Προέκταση αυτής της λογικής ότι τάχα «η ανάκαμψη έρχεται», είναι και οι ψευδαισθήσεις των δυτικών εργατών για το πετρέλαιο. Όπως δηλαδή η άρχουσα τάξη διατυπώνει κατά καιρούς αόριστες υποσχέσεις περί «ανάκαμψης», έτσι και με την τιμή του πετρελαίου ουσιαστικά «κλείνει το μάτι» στο δυτικό εργάτη, λέγοντας του ότι «αν υποστηρίξεις την εκστρατεία στην Αραβία, θα έχεις ξανά πετρέλαιο σε προσιτή τιμή».

Αυτό βέβαια είναι ψέμα, ωστόσο είναι ένα απαραίτητο ψέμα για την άρχουσα τάξη προκειμένου να εξασφαλίσει κάποια στοιχειώδη έστω λαική υποστήριξη για τις εκστρατείες της. Τα περί «εκδημοκρατισμού» είναι πλέον ανέκδοτο, δεν πιάνουν. Οπότε, με μεγάλη ωμότητα προσπαθούν να πείσουν, όσο μπορούν, το λαό να υποστηρίξει τις εκστρατείες τάζοντας του «φτηνό πετρέλαιο» ως μέσο εξαγοράς για τη στήριξη του. Το πετρέλαιο όμως ΔΕΝ πρόκειται να είναι «προσιτό σε όλους» όπως ήταν μέχρι σήμερα για τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της «δύσης». Όση «δημοκρατία» εξήγαγαν οι ιμπεριαλιστές στη Μέση Ανατολή τα τελευταία χρόνια, άλλο τόσο «φτηνό πετρέλαιο» θα δώσουν στους λαούς.

Αυτό βέβαια είναι εύκολα κατανοητό σε όποιον έχει στοιχειώδη οικονομική-πολιτική κατανόηση. Το πρόβλημα είναι πως ακόμα και μεγάλα κομμάτια της αριστεράς, πόσο μάλλον οι «απλοί εργάτες» δεν έχουν καμία σχεδόν τέτοια κατανόηση, με αποτέλεσμα να πέφτουν εύκολα θύματα εξαπάτησης (πχ εύκολα τρομοκρατούνται στη σημερινή συγκυρία από την έμμεση απειλή των ΜΜΕ και των κυρίαρχων κομμάτων ότι «αν δεν υποστηρίξετε τη εκστρατεία της Δύσης, το πετρέλαιο θα φτάσει στα 2$/βαρέλι»).

Το πετρέλαιο βέβαια θα φτάσει τα 2$/βαρέλι, και παραπάνω, αυτό δεν είναι ψέμα. Το θέμα είναι όμως ότι το πετρέλαιο θα φτάσει εκεί «έτσι κι αλλιώς», άσχετα δηλαδή από τη σημερινή εκστρατεία στη Λιβύη (και την αυριανή κάπου αλλού).

Καταρχήν, πολλοί εργάτες απλά θα είναι άνεργοι, και άρα δε θα μπορούν να έχουν πετρέλαιο όπως τώρα. Επιπλέον, όσοι έχουν δουλειά, θα αμείβονται με μισθούς πείνας, και άρα δε θα μπορούν να αγοράζουν όσο πετρέλαιο αγόραζαν ως τώρα.

Αλλά και σε πιο μακροοικονομικό επίπεδο, έχουμε πολλές φορές δει ότι η εκτύπωση χρήματος από το πουθενά πληθωρίζει τα νομίσματα της δύσης, ειδικά το δολάριο. Από τη στιγμή που το νόμισμα πληθωρίζεται, χάνει την αξία του, και άρα είναι αναμενόμενο ότι θα χρειάζεσαι ολοένα και περισσότερα δολάρια/ευρώ/γιεν/αγγλικές λίρες, κτλ προκειμένου να αγοράζεις την ίδια ποσότητα πετρελαίου (δείτε πχ τη ισοτιμία όλων των νομισμάτων έναντι του χρυσού, που έχει πάει μέσα σε μία μόλις δεκαετία από τα 400$/ουγγιά, σε 1400$/ουγγιά. Οι καπιταλιστές βέβαια το παρουσιάζουν αυτό ως «άνοδο του χρυσού», προκειμένου να μη γίνει αντιληπτό από τους εργάτες το πόσο πολύ έχουν υποτιμήσει το νόμισμα. Αν οι εργάτες το κατανοούσαν αυτό, θα κατανοούσαν πχ και το γιατί η τιμή του πετρελαίου αυξάνεται. Τώρα απλά το ρίχνουν «στους κερδοσκόπους», «στον Καντάφι», κτλ, και δέχονται ότι τάχα «αν επιτεθούμε στον Καντάφι, το πετρέλαιο θα γίνει ξανά προσιτό», ενώ στην πραγματικότητα η εποχή του «προσιτού πετρελαίου» έχει τελειώσει. Ειδικά αν όταν οι πετρελαιάδες αρνηθούν να πληρώνονται σε δολάρια, εξαιτίας της διαρκούς πτώσης της αξίας τους, και ζητήσουν χρυσό ή κάτι άλλο ως μέσο πληρωμής, όπως είχε γίνει και στην «πετρελαϊκή κρίση» του 1973, τότε το πετρέλαιο θα γίνει πάρα πολύ απρόσιτο, σε πάρα πολύ μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, ειδικά βέβαια στις κατώτερες τάξεις που είναι και οι πιο φτωχές).

Η άγνοια στην οποία οι ιμπεριαλιστές βυθίζουν τους εργάτες είναι σημαντικό όπλο για αυτούς – και εκεί στηρίζονται σήμερα για να μας τάξουν ανύπαρκτες «ανακάμψεις», «προσιτό πετρέλαιο», κτλ. Αυτές βέβαια οι υποσχέσεις δε θα πραγματοποιηθούν, αλλά θα δώσουν στους ιμπεριαλιστές τον απαραίτητο χρόνο ώστε να μας χτυπήσουν χωρίς κανείς να βγάλει τσιμουδιά (τουλάχιστον όχι σε επαρκή βαθμό).

Ένα άλλο θέμα που επίσης θα πρέπει να δούμε βέβαια είναι το ότι «οι ιμπεριαλιστές» δεν είναι ένα γκρουπ με μεγάλη ομοιογένεια – αντίθετα, είναι εκ φύσεως υποχρεωμένοι ο ένας να ανταγωνίζεται διαρκώς τον άλλο στον αγώνα για το ποιος θα εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερο πλούτο και εξουσία.

Η άνοδος της Κίνας, και η συμμαχία Κίνας-Ρωσίας, σε συνδυασμό με την πτώση των ΗΠΑ και της «δύσης» εν γένει έχει φέρει νέα δεδομένα – και αυτό το βλέπουμε και στην περίπτωση της εκστρατείας στη Λιβύη, με την Κίνα και τη Ρωσία να απέχουν, τον Καντάφι να απειλεί ότι θα δώσει τα συμβόλαια του πετρελαίου σε αυτούς, και -κυρίως- τη Γερμανία επίσης να απέχει.

Εμείς βέβαια εδώ και χρόνια έχουμε γράψει ότι η Γερμανία θα βρεθεί τα επόμενα χρόνια σε σταυροδρόμι, καθώς θα «μπει στον πειρασμό» να «αυτομολήσει» από το ΝΑΤΟ και την επιρροή των ΗΠΑ, και να συμμαχήσει με Κίνα – Ρωσία. Σε σειρά άρθρων μας έχουμε γράψει ότι η Γερμανία ως εξαγωγική δύναμη ενδιαφέρεται για την Κίνα ως «εξαγωγική αγορά», καθώς στη σκέψη πολλών κεφαλαιοκρατών ο «δυτικός καταναλωτής» πέθανε, και ο αντικαταστάτης του είναι ο κινέζος εργάτης, ο μισθός του οποίου θα πρέπει να αυξηθεί, ώστε να μπορεί αυτός να καταναλώσει αυτά που ως τώρα κατανάλωναν οι δυτικοί εργάτες (αλλά πλέον δε μπορούν διότι «φτωχοποιούνται» ώστε να γίνουν πιο «ανταγωνιστικοί»). Επιπλέον, η Γερμανία ήδη λαμβάνει περίπου το 40% της ενέργειας της από τη Ρωσία, και αυτό το ποσοστό μάλλον θα αυξηθεί. Έχουμε ξαναγράψει για τη Γερμανία και τα πυρηνικά σε κάμποσα άρθρα. Για να μην τα ψάχνω, αντιγράφω από τo βιβλίο μου τα εξής:

Πολλά πάντως θα κριθούν στο ενεργειακό, καθώς αν η Γερμανία κινηθεί για πυρηνικά, τότε θα μπορούσε να απεξαρτηθεί από το φυσικό αέριο της Ρωσίας (και βέβαια θα μπορούσε να αποκτήσει και πυρηνικά όπλα, σημάδι πολέμου.

Αν η Γερμανία δεν κινηθεί για πυρηνική ενέργεια, τότε η έλξη της Ρωσίας θα γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη…

Οι εξελίξεις στην Ιαπωνία έφεραν στο επίκεντρο τη συζήτηση για την ασφάλεια της πυρηνικής ενέργειας, συζήτηση που βέβαια είχε θαφτεί τα τελευταία χρόνια. Στη Γερμανία αμέσως αναζωπυρώθηκε το «αντι-πυρηνικό» κίνημα, με μεγάλες διαδηλώσεις, και τη Μέρκελ να ανακαλεί τις πρόσφατες άδειες που είχε δώσει για να συνεχίσουν να λειτουργούν κάποιοι παλιοί πυρηνικοί σταθμοί στη Γερμανία. Από τη στιγμή που η Γερμανία (και όχι μόνο βέβαια) απομακρύνεται από την πυρηνική ενέργεια, μένει η Ρωσία και το πετρέλαιο/φυσικό αέριο της. Ειδικά από τη στιγμή που από όλους τους μεγάλους πετρελαιάδες του πλανήτη, η Ρωσία είναι η μόνη που, προς το παρόν, δεν έχει κίνδυνο λαϊκών εξεγέρσεων εναντίον των ιμπεριαλιστών.

Ως εκ τούτου, η έλξη της Ρωσίας όντως θα γίνει ισχυρότερη για τη Γερμανία τα επόμενα χρόνια, και έτσι η Ευρώπη μάλλον «θα χωριστεί στα δύο». Βέβαια, αυτό θα γίνει και από οικονομικής άποψης, βασικά έχει ήδη γίνει, με χώρες όπως η Γερμανία να ελέγχουν χώρες όπως η Ελλάδα.

Ωστόσο, βλέπουμε πως ο χωρισμός θα είναι και σε άλλα επίπεδα, με κάποιες ευρωπαϊκές χώρες να επιλέγουν να παραμείνουν στο στρατόπεδο του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, και άλλες να έλκονται από το στρατόπεδο Κίνας-Ρωσίας.

Δεν είναι εύκολο βέβαια να αλλάξει κανείς στρατόπεδο, ούτε σίγουρο. Ωστόσο, η Γερμανία σίγουρα το βλέπει ως πιθανό ενδεχόμενο, και σαφώς θα φέρει μαζί και αρκετές ευρωπαϊκές χώρες-δορυφόρους. Ο έλεγχος βέβαια της Γερμανίας στην Ευρώπη δεν είναι απόλυτος, και αυτό φαίνεται πχ στο ότι η Γαλλία έχει εντελώς διαφορετική στρατηγική στο θέμα της Λιβύης. Η επίσης φαίνεται και σε οικονομικό επίπεδο από το ότι έφερε και το (αμερικανοκίνητο) ΔΝΤ στην ευρωζώνη, αδυνατώντας να σηκώσει μόνη της «το βάρος» μιας τέτοιας προσπάθειας διάσωσης των χρεωκοπημένων τραπεζών-πιστωτών (μάλιστα εγώ οφείλω να ομολογήσω πως ναι μεν περίμενα να ρημάξουν τους εργάτες, αλλά δεν περίμενα ότι θα έφερναν το ΔΝΤ, περίμενα ότι οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές θα το έκαναν μόνοι τους. Όπως φάνηκε, τους είχα υπερεκτιμήσει).

Τέλος πάντων, επιστρέφοντας στο θέμα των βομβαρδισμών, είναι φανερό πως αυτοί οι βομβαρδισμοί εγκαινιάζουν μια εποχή τέτοιων ωμών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων -αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό, η ωμότητα.

Ο έλεγχος του κόσμου με ολοένα και μικρότερη λαική νομιμοποίηση, και ολοένα και μεγαλύτερη εκμετάλλευση, άνοιγμα της ψαλίδας πλούσιων-φτωχών, αυταρχική διακυβέρνηση για τον πιο αποτελεσματικό έλεγχο της λαικής δυσαρέσκειας, κτλ, κτλ, κτλ είναι το όραμα αυτής της κλίκας των ολιγαρχών και του πολιτικού τους προσωπικού που μας κυβερνούν.

Απέναντι σε αυτό, οι λαοί θα πρέπει να ξεπεράσουν ακόμα μία ψευδαίσθηση, την ψευδαίσθηση πως μπορεί να υπάρξει μια «λύση» που δεν περιλαμβάνει αγώνα από τη μεριά τους.
Τίποτα δεν κατακτιέται χωρίς αγώνα – και αυτό είναι κάτι που μάλλον ο κόσμος το έχει ξεχάσει (εξ ου και οι διαρκείς επικλήσεις σε «αυτονόητα» πράγματα, που βέβαια εννοείται πως δε σταματούν καθόλου την άρχουσα τάξη να τα καταπατά, διότι απλούστατα τίποτα δεν είναι «αυτονόητο»).

Βέβαια, οι λαοί σήμερα δεν ήταν καθόλου έτοιμοι για τέτοιου είδους καταστάσεις – και αυτό είναι βέβαια απογοητευτικό.
Ωστόσο, επειδή ακριβώς οι καταστάσεις είναι αυτές που είναι, οι λαοί είναι υποχρεωμένοι να κινητοποιηθούν, είτε μιλάμε για κινητοποιήσεις σε εργατικά σωματεία στη δουλειά, είτε μιλάμε για πορείες στους δρόμους, είτε μιλάμε για νομικούς αγώνες στα αστικά δικαστήρια για τα Α ή το Β ζήτημα, είτε μιλάμε για πολιτικούς αγώνες με εργατικά κόμματα που διεκδικούν την εξουσία και έχουν πραγματικά κομμουνιστικό πρόγραμμα, είτε μιλάμε ακόμα και για καλλιτέχνες που προσπαθούν όντως να εμπνεύσουν και να μορφώσουν τον κόσμο, κτλ, κτλ, κτλ.

Ο λόγος δηλαδή αισιοδοξίας είναι πως οι λαοί πρέπει να παλέψουν, όχι λόγω κάποιων αόριστων «υψηλών ιδανικών», αλλά διότι η μόνη εναλλακτική λύση απέναντι στο σοσιαλισμό είναι όντως η βαρβαρότητα. Αν δεν παλέψουν, θα έχουν βαρβαρότητα. Είναι τόσο απλό, και συγχρόνως τόσο συγκλονιστικό, που απλά δε μπορεί να αγνοηθεί, ούτε να παρανοηθεί.

Εξάλλου, αν το να ζει κανείς ή να πεθαίνει δεν είναι «αυτονόητο» για εμάς, τότε δεν είναι «αυτονόητο» ούτε και για αυτούς που τώρα μας βομβαρδίζουν (άλλους με στρατιωτικές, άλλους με οικονομικές βόμβες, αλλά πάντως με μεγάλη επιθετικότητα).

Και αν το να έχει κανείς τα απαραίτητα για να ζήσει αξιοπρεπώς ή όχι δεν είναι ούτε αυτό «αυτονόητο», τότε γιατί να είναι «αυτονόητο» ότι θα πρέπει μια χούφτα άνθρωποι να ζουν μέσα σε αμύθητα πλούτη, και να διαφεντεύουν τις ζωές δισεκατομμυρίων άλλων, με τρόπο που εξαθλιώνει αυτά τα δισεκατομμύρια, για να περνούν καλά αυτοί;

Morrissey – The More You Ignore Me, The Closer I Get

Εργασιακός μεσαίωνας σε ένα αστυνομικό κράτος:Το όραμα αυτών που έχουν την εξουσία για το μέλλον

ΚΥΜΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ ΚΑΙ ΑΥΤΑΡΧΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ
Το Ουισκόνσιν ήταν μόνο η αρχή

Εργασιακός μεσαίωνας σε ένα αστυνομικό κράτος. Οσο κι αν ακούγεται υπερβολικό για τις ΗΠΑ, όλα δείχνουν ότι προς τα εκεί βαδίζει η αμερικανική κοινωνία, καθώς η μία μετά την άλλη οι πολιτείες ψηφίζουν βαθύτατα αντεργατικούς και αντιδημοκρατικούς νόμους. 

Στο Ουισκόνσιν, στην πολιτεία αυτή του αμερικανικού Βορρά, καταγράφονται οι σημαντικότερες πράξεις της διάλυσης του «αμερικανικού ονείρου», καθώς την περασμένη εβδομάδα η τοπική Γερουσία ψήφισε το διαβόητο νόμο «αναθεώρησης του προϋπολογισμού» του ρεπουμπλικάνου κυβερνήτη Σκοτ Ουόκερ, που καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις των πολιτειακών (δημοσίων) υπαλλήλων και κάθε προστασία των εργατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων τους. Ενας μήνας αδιάλειπτων μαζικών διαδηλώσεων και καταλήψεων δημοσίων κτιρίων δεν μπόρεσε να αποτρέψει την ψήφιση του νόμου.

Το βατερλό των εργατικών συνδικάτων στο Ουισκόνσιν δίνει πλέον το «πράσινο φως» για την προώθηση παρόμοιων νομοθετημάτων και σε άλλες πολιτείες, ενώ πληθαίνουν οι επικρίσεις κατά του θεσμοθετημένου συνδικαλισμού. Περισσότεροι από 100.000 διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους του Μάντισον -της πρωτεύουσας του Ουισκόνσιν- τη μέρα που ψηφίστηκε ο νόμος του Ουόκερ, συναθροίζοντας δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, αλλά και χιλιάδες αγρότες που μπήκαν με τα τρακτέρ τους στην ουρά των διαδηλώσεων. Ανάμεσά τους, τα πιο «ταξικά συνειδητοποιημένα» τμήματα των διαδηλωτών καλούν την αμερικανική εργατική τάξη σε γενική απεργία και σύγκρουση, ερχόμενα σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική των συνδικάτων και του Δημοκρατικού Κόμματος, που καλούν τους μεσοαστούς εργαζόμενους να συνεχίσουν τους αγώνες τους σε «νομικό και πολιτικό επίπεδο».

«Επιτέλους, αρχίζουν όλοι να καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν δυο κοινωνικές τάξεις στις ΗΠΑ» δηλώνει διαδηλωτής σε τηλεοπτικό σταθμό του Ουισκόνσιν, ενώ η κάμερα καδράρει πανό με το σύνθημα «Αρκετά με τις ξεδοντιασμένες μορφές αντίστασης». Ποιες είναι αυτές οι μορφές; Η συλλογή υπογραφών ώστε να ενεργοποιηθεί ο νόμος περί Ανακλητικών Εκλογών στο Ουισκόνσιν. Πρόκειται για ένα «παραθυράκι» της αμερικανικής νομοθεσίας, που προβλέπει ότι αν συγκεντρωθεί ο κατάλληλος αριθμός υπογραφών (που ποικίλλει από πολιτεία σε πολιτεία), τότε διεξάγονται τοπικές εκλογές για την ανάκληση των γερουσιαστών που δεν είναι πλέον επιθυμητοί στην πολιτειακή γερουσία. Γερουσιαστές του Δημοκρατικού Κόμματος καλούν ήδη τους ψηφοφόρους του Ουισκόνσιν να διώξουν τους Ρεπουμπλικάνους που ψήφισαν το νόμο Ουόκερ, και να τους αντικαταστήσουν με Δημοκρατικούς, πράγμα πολύ πιθανό να συμβεί… του χρόνου, όταν θα διεξαχθούν οι ανακλητικές εκλογές που πρέπει να ενεργοποιηθούν μέχρι τις 5 Απριλίου, φέτος.

Στο μεταξύ, πάνω από δέκα πολιτείες (Ουισκόνσιν, Οχάιο, Αϊόβα, Αϊντάχο, Ιντιάνα, Φλόριντα, Κάνσας, Αριζόνα, Νεμπράσκα, Οκλαχόμα, Τενεσί, Τέξας, Νότια Καρολίνα και Αλάσκα -προς το παρόν) καταθέτουν ασύλληπτης οπισθοδρομικότητας νομοσχέδια. Παράδειγμα τα νομοσχέδια 1350, 2367 και 1363 της Αριζόνα, που, εκτός από την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, απαγορεύουν στους δημόσιους υπαλλήλους τον συνδικαλισμό, τις διαδηλώσεις, τις απεργίες και τις καταλήψεις χώρων εργασίας, ουσιαστικά ποινικοποιώντας κάθε μορφή συλλογικής διεκδίκησης. «Επιστρέφουμε στο 1920» σχολίασε ένας διαδηλωτής του Ουισκόνσιν, «και στήνουν τη νέα φεουδαρχία, με ήρωες άτομα σαν τον Μπιλ Γκέιτς και τον μεγαλοεπενδυτή Ουόρεν Μπάφετ, που πληρώνουν μικρότερους φόρους από τις γραμματείς τους». Κι είναι αλήθεια.

Αναδημοσίευση από την «Ελευθεροτυπία»

Μιας και αυτές τις μέρες είχαμε την επέτειο από την Παρισινή Κομμούνα, βάζω μερικά αποσπάσματα από το έργο του Κ. Μαρξ «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία». Το αφιέρωμα αυτό το βάζω εδώ και λίγες μέρες στο άλλο blog (1 ανάρτηση/μέρα), και θα ολοκληρωθεί σε δύο περίπου μέρες

Και κάτι «από το παρελθόν»: Τι ζητούσαν οι εργάτες στην «Παρισινή Κομμούνα»

Από σήμερα και για λίγες μέρες, θα δούμε μερικά αποσπάσματα από το έργο του Κ. Μαρξ «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», που ασχολείται με τον ξεσηκωμό των εργατών του Παρισιού, την Κομμούνα του Παρισιού, και την καταστολή της από την αστική τάξη.

Για σήμερα, βάζουμε ένα κομμάτι από τον πρόλογο του Ένγκελς στο έργο αυτό – τις επόμενες μέρες θα δούμε και κομμάτια από τον Μαρξ, και στο τέλος (περίπου το Σαββατοκύριακο) θα βάλουμε βέβαια και ολόκληρο το βιβλίο, για όποιον θέλει να το διαβάσει ολόκληρο, κάτι που βέβαια προτείνουμε ανεπιφύλακτα:

Και κάτι «από το παρελθόν»: Τι ζητούσαν οι εργάτες στην «Παρισινή Κομμούνα» (part 2)

Συνέχεια από χθες στο αφιέρωμα μας στο έργο του Μαρξ «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» – δώστε ιδιαίτερη προσοχή από τη μέση και μετά)

Και κάτι «από το παρελθόν»: Τι ζητούσαν οι εργάτες στην «Παρισινή Κομμούνα» (part 3)

Σαν σήμερα, στις 18 Μαρτίου, ξεσπά στο Παρίσι η εργατική εξέγερση και η προσπάθεια εγκαθίδρυσης της Παρισινής Κομμούνας. Η αστική τάξη τελικά θα χτυπήσει άγρια τους εργάτες, αντιλαμβανόμενη τον κίνδυνο, και 72 μέρες μετά η Κομμούνα είχε κατασταλλεί – ακόμα και σήμερα όμως εμπνέει (εμάς) και φοβίζει (αυτούς) – γιατί έδειξε το δρόμο για έναν κόσμο χωρίς αυτούς, έναν κόσμο χωρίς τη δική τους εκμετάλλευση.

Και κάτι «από το παρελθόν»: Τι ζητούσαν οι εργάτες στην «Παρισινή Κομμούνα» (part 4)

Η συνέχεια του αφιερώματος μας – είναι μια απαραίτητη «τροφή για σκέψη», για το τι είδους κοινωνία θέλουμε να οικοδομήσουμε, ένα ερώτημα που βασανίζει την αριστερά τα τελευταία χρόνια, και πλέον είναι και ένα ερώτημα που απασχολεί πολύ κόσμο (καθώς ολοένα και περισσότεροι αντιλαμβάνονται τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και ψάχνουν για κάτι το διαφορετικό):

Και κάτι «από το παρελθόν»: Τι ζητούσαν οι εργάτες στην «Παρισινή Κομμούνα» (part 5)

Συνέχεια του αφιερώματος μας (τα παλιότερα μέρη μπορούν να βρεθούν εδώ, εδώ, εδώ και εδώ):

Και κάτι «από το παρελθόν»: Τι ζητούσαν οι εργάτες στην «Παρισινή Κομμούνα» (part 6)

Η συνέχεια του αφιερώματος (θα διαρκέσει ακόμα 2-3 μέρες):

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση

2 responses to “«Δυτική» εισβολή στην Λιβύη…. ένα έργο που έχουμε ξαναδεί; και ναι και όχι..Μερικές σκέψεις με αφορμή την εκστρατεία στη Λιβύη

  1. polla endiaferon pantos i kouventa…

    Μου αρέσει!

  2. osr

    ποιο απόλα φίλε τζορτζ;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s