Daily Archives: Ιανουαρίου 5, 2011

Αναρχία και ζωή….. συζήτηση στο athens indymedia και στους ΣχΣ

παραθέτω αυτούσιο ένα κείμενο από το πολύ καλό πολιτικό blog

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/01/05/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B6%CF%89%CE%B7/

για πολιτική τροφή και σκέψη χωρίς να σημαίνει ότι υιοθετώ όλα όσα γράφονται που είναι πάρα πολλά από πολλές οπτικές

και κάποια δικά μου ποστ σχετικά

με αυτό εδώ στο οποίο καταθέτω σε ένα μεγάλο διάλογο που αναπτύχθηκε και τις δικές μου απόψεις για την καλύτερη κοινωνική οργάνωση

Διεθνές Νομισματικό Ταμείο- Facebook, σημειώσατε 2 https://osr55.wordpress.com/2010/02/09/

και εδώ

ΔΝΤ έρευνα στην φωλιά του μπαμπούλα

https://osr55.wordpress.com/2010/04/16/

Περί δημοκρατίας… https://osr55.wordpress.com/2010/02/03/

Κυπριακό: καθεστωτικές αντιλήψεις του ίδιου νομίσματος από την ανάποδη – Περί δημοκρατίας https://osr55.wordpress.com/2010/02/02/

Καπιταλισμός……..ανταπάντηση https://osr55.wordpress.com/2009/09/27/

Μετά την λύση………………https://osr55.wordpress.com/2009/09/19/

VIDEO- Η δική μου η πατρίδα έχει χωριστεί στα δυό………στην Κύπρο του σήμερα ζουν δύο παράλληλοι κόσμοι μεταξύ των απλών ανθρώπων

https://osr55.wordpress.com/2009/05/14/

update 6 βιντεακια -AUDIO Αφήγηση του βιβλίου “Το αλφαβητάρι του αναρχισμού” του Αλεξάντερ Μπεργκμαν

https://osr55.wordpress.com/2010/12/04/

ΒΙΒΛΙΑ για “κατέβασμα”

https://osr55.wordpress.com/2010/11/28/

Εξέγερση ΝΑΙ! Αλλά με ποια αιτήματα; Ποια (πρέπει να)είναι τα άμεσα αιτήματα για αλλαγή;

https://osr55.wordpress.com/2010/05/06/

Η Κύπρος είναι κινέζικη; – Video – καλά ρε εν θέλεις επανένωση;;

https://osr55.wordpress.com/2010/05/02/

Καλά ρε, με ρωτάνε φίλοι γνωστοί και άγνωστοι συνομιλητές, εν θέλεις επανένωση;

https://osr55.wordpress.com/2010/04/23/

 

 

 

 

 

και τα πολύ καλά κείμενα μεταφράσεις από τον φίλο rising galaxy

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/author/risinggalaxy/

 

Χέρμπερτ Ρήντ-Το παράδοξο του Αναρχισμού 1ο μέρος

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/01/03/%CF%87%CE%AD%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81%CF%84-%CF%81%CE%AE%CE%BD%CF%84-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CF%83/

 

 

Χέρμπερτ Ρήντ-Το παράδοξο του Αναρχισμού 2ο μέρος

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/01/05/%CF%87%CE%AD%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81%CF%84-%CF%81%CE%AE%CE%BD%CF%84-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CF%83-2/

 

Πήτερ Μάρσαλ – “Απαιτώντας το αδύνατο-Η Ιστορία του Αναρχισμού”

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/01/04/%CF%80%CE%AE%CF%84%CE%B5%CF%81-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CF%83%CE%B1%CE%BB-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%84%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B4%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF-%CE%B7/

 

blackpanther (αφιερωμένο στον Μιχάλη τον αιώνιο φωτεινό έφηβο που γνώρισα ένα μεσημέρι στην κατάληψη ΑΣΟΕΕ το καλοκαίρι του 2006 και που τρία χρόνια αργότερα η χουντοεξουσία επικήρυξε ως τρομοκράτη μαζί με άλλους πεντε νέους…)

http://wp.me/pPn6Y-57N

{Tα γράμματα του κειμένου βγήκαν μικρότερα του κανονικού.Αυτό λύνεται πατώντας ctrl++ }

Συνήθως γράφω πρώτα τα κείμενα μου εδώ και μετά κάποια από αυτά τα μεταφέρω στο indymedia.

Tούτη την φορά θα κάνω το αντίστροφο και θα μεταφέρω εδώ κάποια κείμενα μου που πρώτα έβαλα στο indymedia και συγκεκριμένα σε αυτήν τη συζήτηση που έχει ανοίξει εκεί: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1242162

Η συζήτηση άνοιξε με τον τίτλο: “αντικοινωνικότητα – η ήττα της αναρχίας;” και στο σύνολο της ασχολείται με το ζήτημα της αναρχίας, της φύσης της, των σκοπών της και των μεθόδων της.

Είναι πραγματικά μια τεράστια συζήτηση στην οποία έχουν παρέμβει πάρα πολλοί άνθρωποι με διαφορετικές  απόψεις, εμφάσεις και προβληματισμούς και που σχέδον όλοι τους αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί.

Η διαφορετικότητα των απόψεων που εκφράζεται και ο πλούτος των γνώσεων και εμπειριών που παρατίθεται αν μη τι άλλο μαρτυρά πόσο ευρύς και διαφορετικός είναι ο σημερινός αναρχικός κόσμος.

Παρά τις οξείες αντιδικίες που εμφανίζονται εκεί, η ποιότητα των σχολίων είναι από όλες τις πλευρές υψηλή και παρότι αυτά φαίνονται να αλληλοαναιρούνται στην πραγματικότητα αλληλοσυμπληρώνονται και τροφοδοτούν προβληματισμούς που δεν αφήνουν κανένα ανηπερέαστο.

Στην συζήτησα παρέμβηκα κι ενώ ήμουν ακόμη ζεστός από μια άλλη σχετική συζήτηση που είχε ανοίξει σε ένα ποστ του rising galaxy.

Συνολικά παρέμβηκα δύο φορές με δύο σχετικά μεγάλα κείμενα που θα παραθέσω εδώ αυτούσια.

Συνδυασμένα εκφράζουν την δική μου οπτική για το αναρχικό ζήτημα. Δεν θα μπορούσε βέβαια να εξαντλείται σε αυτά  η τοποθέτηση μου για το θέμα αλλά φανερώνουν αρκετά για το πώς το βλέπω ο ίδιος:

Ενδιαφέρουσα η συζήτηση όσο κι αν εκεί εκφράζονται κάποιες εξωφρενικές απόψεις, κάποιες τρελές ανακρίβειες και όσο κι αν φαίνεται αυτοαναφορική και ατέρμονη.

Τα δικά μου σημεία είναι τα εξής:

1)Ο αναρχικος κόσμος έιναι σήμερα στην ελλάδα τεράστιος και τόσο πολυποίκιλος όσο ποτέ.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη έκανε την αναρχική ιδέα μια μαζική δύναμη τόσο στην νεολαία όσο ακόμη και στους μετανάστες.

Πλέον αναρχικοί αυτοπροσδιορίζονται τόσο πολλοί όσο ποτέ άλλοτε στην Ιστορία αυτού του τόπου.

2)Οι πολιτικές δυνάμεις που εκφράζαν τον αναρχισμό σε όλες τις εκφάνσεις ΠΡΙΝ τον Δεκέμβρη είναι οι πιο αναρμόδιες για να μιλήσουν τώρα για αυτόν.(και αναφέρομαι ειδικά σε συσπείρωση και ΑΚ)

Όπως στις 5 Μάη με έναν αρνητικό τρόπο έτσι και τον Δεκέμβρη με έναν θετικό τρόπο παρασύρθηκαν από κοινωνικές δυνάμεις και καταστάσεις που ούτε προέβλεψαν ούτε ήταν προετοιμασμένες για αυτές.

3)Η ξεφτίλα τους φάνηκε 2 φορές όταν στις 8 Δεκέμβρη 2008 κάποιοι από αυτούς έφτασαν να βαράνε μετανάστες που έκαναν απαλλοτριώσεις με την προσφώνηση:”κλέφτες” και λειτουργώντας ως οι τελευταίοι φύλακες της ιδιοκτησίας και στις 5 Μάη 2010 όταν απόδωσαν συλλογική ευθύνη για ένα συγκεκριμένο και αδιευκρίνιστο ακόμη όσον αφορά τους φυσικούς αυτουργούς έγκλημα κάνοντας την δική τους βάρκιζα και λειτουργώντας από κοινού με την εξουσία για την ενοχοποιηση και τον παροπλισμό του μαζικού εξεγερσιακού κινήματος.

4)Η συζήτηση λοιπόν γίνεται αυστηρά σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο με τις ιδιαιτερότητες αυτού του πλαισίου.

Το σημερινό πλαίσιο είναι η κατοχή της χώρας του ΔΝΤ και η επερχόμενη λαϊκή εξέγερση που μοιραία θα γίνει ανεξάρτητα από τις επιθυμίες ή τις διαθέσεις συγκεκριμένων αναρχικών συλλογικοτητων ή προσωπικοτητων.

5)Το θεωρητικό οπλοστάσιο της αναρχίας είναι πολυποικιλο, διαρκώς ανανεούμενο και αδιαλείπτως επαναξεταζόμενο.

Σε αυτό ας το πάρουν χαμπάρι οι δογματικοι του χώρουν δεν χωρούν πια άτομα σαν τον αντισημίτη ρατσιστή που μισούσε τους “αράπηδες” Προυντόν ή άτομα σαν τον Νετσάγιεφ που η μεθοδολογία του είναι καθαρά ιησουίτικη και άγιαζε τα μέσα για έναν αφηρημένο σκοπό.

Χωρούν όμως προσωπικότητες όπως ο Μισέλ Φουκώ και ο Βικτόρ Σερζ, ο Μπουκτσίν και ο Ντουρούττι, Ο Νίτσε (που εδώ πέρα από την καρικατουρα του υπεράνθρωπου τον αγνοούν αφόρητα) και ναι ακόμη και ο Μαρξ, (όταν όριζε ότι η ελευθερία του ενός είναι προϋποθεση για την ελευθερία όλων), ο Τσόμσκυ και ο Βίλχελμ Ράιχ (ο μοναδικός που ασχολήθηκε σοβαρά με το ζήτημα της ανθρωπινης φύσης περα από την γενικότητα ότι αυτή είναι προίον των κοινωνικών συνθηκών)

Αλλά και πολλοι άλλοι λιγότεροι γνωστοί όπως ας πούμε ο Yves Le Manach και ο κήπος του.

Κανένας από αυτούς δεν έχει το στάτους της αυθεντίας και δεν θα μπορούσε να το έχει.

Άφησαν στο τέλος κείμενα που έχουν να μας εμπνεύσουν να μας προβληματισουν να μας κάνουν να σκεφτούμε μόνοι μας χωρίς έτοιμες αλήθειες και θέσφατα.

6)Η διαμάχη μεταξύ ατομικιστικού και κοινωνικού αναρχισμού υπάρχει από την γέννηση του αναρχικου κινήματος και δεν θα επιλυθεί ποτέ όσο και οι δύο πλευρές δεν αντιλαμβάνοται ότι φέρουν την μισή αλήθεια.

Αναρχία είναι ΚΑΙ απελευθέρωση του ατόμου ΚΑΙ κοινωνική απελευθέρωση.

Κοινωνικοποιημένη ατομικότητα και ατομικοποιημένη κοινωνία.

Καλύπτει την διπλή φύση του ανθρώπου να είναι και ατομικός καΙ κοινωνικός και αν πάρουμε σοβαρά τον Ράιχ την τριπλή του φύση να είναι δηλαδή και ερωτικός με τον σύντροφο του.

7)Η διαμάχη επίσης μεταξύ βίαιου και ειρηνικού αναρχισμού είναι επίσης μια ατέρμονη διαμάχη που και οι δύο πλευρές πάλι φέρουν την μισή αλήθεια.

Ως νέα κοινωνία θέλουμε την μη βία απέναντι στους συνανθρωπους μας αλλά όντας σε πόλεμο που άλλοι μας έχουν κηρύξει η θεωρία της μη βίας είναι σκέτος μαζοχισμός.

Ειδικά στο συγκεκριμενο ιστορικό πλαίσιο που ζούμε με νταβά ΔΝΤ πάνω από το κεφάλι μας οι κοινωνικές διαμαρτυρίες θα είναι αναγκαστικά συγκρουσιακές και αυτό όχι γιατί κάποιοι θέλουν να ξεκαβλώσουν αλλά γιατί αυτό είναι πια κοινωνικό αίτημα της εποχής μας για να απαλλαχτεί από την ιδιοτυπη χούντα που του φόρτωσαν.

8)Τα αναρχικά στέκια λειτουργώντας και αποκεντρωτικα-τοπικά και αρθρώνοντας συνολικό πολιτικό λόγο είναι ό,τι καλύτερο έχουμε αυτήν την στιγμή ως οργάνωση των αναρχικών.

Εκεί οι πολιτικές διαφωνίες λύνονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και οι παρεμβάσεις έχουν άμεσο και ουσιαστικό χαρακτήρα αλλά και εκεί τσεκάρονται καλύτερα όσοι πάνε να γίνουν αυτόβουλα αναρχοπατέρες που κρύβονται μέσα από μαζικές διαδικασίες και τις καπελώνουν με την αύρα της ισχυρής προσωπικοτητας τους (αυτό θέλει μεγαλύτερη ανάλυση)

9)Το ζήτημα της εργασίας που μας επιβάλεται σε αυτήν την κοινωνία με όρους επιβίωσης και αναγκαστικά χρηματικούς είναι ζήτημα κατάργησης της εργασίας όσον αφορά τον χρηματικό και εξαναγκαστικό της χαρακτήρα και απελευθερώσης της εργασίας όσον αφορά τον λειτουργικό της χαρακτηρα.Γιατί εργασία εκτός των άλλων σημαίνει και δημιουργία όταν βιώνεται ελεύθερα έτσι.

10)Επομένως η κατάργηση του χρήματος και των χρηματικών σχέσεων που λειτουργουν δυναστικά, περιοριστικα και αλλοτριωτικά στον άνθρωπο και τις σχέσεις του είναι μέγιστο αίτημα της αναρχίας.

Κατα συνέπεια είναι ας πούμε υπέρτατη ξεφτίλα να μην χρησιμοποιεί ένας αναρχικός linux (ελεύθερο λογισμικό που ελεύθερα μοιράζεται με ανοιχτή πρόσβαση στον κώδικα του) και χρησιμοποιεί πειρατικά windows νομίζοντας ότι έτσι κάνει κάτι σωστό.

11)Από την σημερινή τεχνολογία θα κρατήσουμε ότι καλύτερο έχει βγάλει αυτή (όπως το ίντερνετ) και θα θάψουμε ό,τι χειρότερο έχει βγάλει (μέσα επιτήρησης, βιοτεχνολογία, πυρηνική ενέργεια)

12)Η αναρχία θέλει να βγάλει ότι καλύτερο υπάρχει στον άνθρωπο

που έχει θαφτεί, παραμορφωθεί, καταπιεστεί και αλλοτριωθεί.

Τον έρωτα, την δημιουργία, την αναζήτηση της γνώσης, την αλληλεγγύη, την Ζωή στα καλύτερα της είτε στην μοναχικοτητα της, είτε στην συντροφικοτητα της, είτε στην κοινωνικότητα της.

Και θα πολεμήσει με ότι την καταστρέφει.

Σε έναν τριπλό πόλεμο που διεξάγεται ΚΑΙ μέσα μας και στον εξουσιαστή που κρύβουμε εκεί (και εκφράστηκε εδώ από έναν που αξίωσε να τσακίσουμε τους εχθρούς του κινηματος με ωμό σταλινικό στυλ…) ΚΑΙ στο κοντινό περιβάλλον μας που συνειδητά ή ασυνείδητα θέλει να μας εγκλωβίσει στις αξίες της χρηματικης εξουσιαστικής κοινωνίας ΚΑΙ στους συγκεκριμένους θεσμούς του κράτους και της επιχειρηματικότητας.

Στο τέλος ας αναζητησουμε όλοι αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν και να ετοιμαζομαστε για τις τεραστιες κοινωνικές μάχες που έχουμε μπροστά μας…

Αυτά… γράφοντας τα εν τάχει και χωρίς να τα έχω επιμεληθεί όπως θα έπρεπε…”

Και επανήρθα γράφοντας αυτά:

“Διαβάζω και ξαναδιαβάζω την τεράστια συζήτηση που γίνεται.
Προσπαθώ να αφομοιώσω τις αντιθετικές και αντιφατικές τοποθετήσεις όσων έχουν παρέμβει σε αυτήν.

Δύο πράγματα βγάζουν μάτια:

1) Οι αφηρημένες τοποθετήσεις κάποιων που στέκονται άχρονα και αϊστορικά ξεκομμένες από τις σημερινές Ιστορικές συνθήκες.
Είναι το είδος των τοποθετήσεων που θα μπορούσαν να είχαν γίνει και πριν 10 και πριν 100 χρόνια χωρίς να υπάρχει κάτι που να δείχνει ότι αυτές αφορούν το σήμερα και τις ιδιαιτερότητες του.

2) Οι βερμπαλιστικοί διαξιφισμοί γύρω από ορολογίες και το περιεχόμενο τους λες και αν μπορούσαμε να ορίσουμε με ακρίβεια κάποιες έννοιες ξαφνικά όλα θα άλλαζαν και θα είμασταν καλύτερα ή λες και οι έννοιες δεν έχουν την δική τους ρευστότητα και δεν αλλάζουν μέσα από τις μεταβαλλόμενες συνθήκες και οπτικές.
Τι θα αποκόμιζε ένας άσχετος εκτός από σύγχυση και κορεσμό;

{Μόλις έλαβα ένα μήνυμα από μια φίλη μου που είναι σε μια συνέλευση της ΑΚ που κρατά ώρες που γράφει:”δεν αντέχω άλλο!”}
(Ναι έτσι είναι κάποιες φορές  οι “κινηματικές διαδικασίες” που κάποιοι εδώ θεωρούν τόσο σημαντικές ώστε να θεωρούν μη αναρχικούς όσους δεν συμμετέχουν σε αυτές…)

Πιο εντυπωσιακό όμως από τους βερμπαλισμούς και τις τοποθετήσεις που στέκονται αυτιστικά εκτός του συγκεκριμένου ιστορικού πλαισίου που ζούμε είναι η μανία να κατεδαφίσει ο ένας την οπτική και πρακτική του άλλου.
Λες και δεν υπάρχει κανένα σημείο επαφής, καμιά κοινή αξία μεταξύ τους, λες και μια άβυσσος στέκεται ανάμεσα σε συνομιλιτές που στην πλειοψηφία τους αυτοπροσδιορίζονται αναρχικοί.

Κι όμως! όσοι έγραψαν εδώ είναι άνθρωποι με αγωνιστικά βιώματα, με γνώσεις και κοινές επιθυμίες ανατροπής του σημερινού καθεστώτος.
Τότε προς τι αυτή η αλληλοκατεδάφιση και η προσπάθεια γελοιοποίησης των συνομιλιτών τους σαν είναι άσπονδοι εχθροί;

Ας πάρουμε τον σύντροφο Φράνκι που γράφει συγκροτημένα και δύσκολα μπορείς να αντικρούσεις τα σημεία του.
Πολύ σωστά μιλά για τις ευθύνες και την υποκρισία των παλαιοαναρχικών για την δράση ομάδων που λειτουργούν αυτόβουλα και συγκρουσιακά στις διαδηλώσεις.
Αλλά τελικά ο Φράνκι πέρα από το να κατεδαφίζει τις ανακολουθίες και τις αντιφάσεις αυτών που στοχοποιεί και να δείχνει το άτοπο των ανθρώπων που θέλουν να λειτουργούν εκτός συστήματος τι τελικά προτείνει και πόσο δημιουργική είναι η παρέμβαση του για το σήμερα;

Το να γράφεις με τεράστια γράμματα ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν μπορεί να θεωρηθεί δημιουργική παρέμβαση.
Είναι απλά ένα κενό σύνθημα όπως και τόσα άλλα.
Γιατί ο Φράνκι δεν μπαίνει καθόλου στον κόπο να μας εξηγήσει τι τελικά έχει αποτρέψει την ανθρωπότητα να λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και τι μπορεί να άρει αυτά τα εμπόδια ώστε να αρχίσει να λειτουργεί έτσι.
Εξαιρετικός στο να κατεδαφίζει τις μερικές αλήθειες των άλλων, ανεπαρκέστατος να προτείνει και να αναλύσει θετικά την δική του αλήθεια.
Και εκεί είναι το πρόβλημα…

Εγώ από την πλευρά μου πιστεύω ότι όλοι όσοι γράψαμε εδώ έχουμε περισσότερα κοινά από διαφορές.
Απλά ταμπουρωνόμαστε στις διαφορές μας κατατροπώνοντας μέχρι συκοφαντικης αηδίας τις αδύναμες πλευρές της επιχειρηματολογίας των άλλων.
(έ όχι και νέα ελιτ οι πυρήνες της φωτιάς σύντροφε άλλε και θα σου εξηγήσω γιατί αυτό που έγραψες ειναι τεράστια βλακεία!)

Καιρό τώρα υποστηρίζω ότι πρέπει να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα της Αναρχίας περισσότερο με όρους Ζωής και λιγότερο με όρους πολιτικής.
Η ίδια η πολιτική ως ανθρώπινη δραστηριότητα εμφανίστηκε όταν η ανθρωπότητα έχασε την πρωτογενή της ενότητα και βυθίστηκε στην αθλιότητα των τάξεων των καταναγκασμών και των καταμερισμών που πνίγουν το δυναμικό της ανθρώπινης φύσης.

Και αν σήμερα προαπαιτείται η άσκηση μιας απελευθερωτικής πολιτικής που θα κατεδαφίσει την σημερινή κοινωνία και θα επιτρέψει να αναδυθεί μια άλλη ελεύθερη, συνεργατική και όμορφη
αυτό πρέπει να γίνει με τον όρο αυτή η απελευθερωτική πολιτική να έχει επίγνωση της παροδικότητας της και της ανάγκης της να αυτοκαταργηθεί μόλις το καταφέρει.
Ο στόχος δεν μπορεί να είναι να αφιερώνουμε τον χρόνο μας σε ατέρμονες αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις που δεν τελειώνουν ποτέ και εξαντλούν ολη την ενέργεια μας αλλά να γίνουμε υπεύθυνοι στον εαυτό μας και στους γύρω μας ώστε να ζήσουμε και μεις και αυτοί καλύτερα.

Η άμεση δημοκρατία είναι και αυτή ένα μέσο και όχι σκοπός.
Σκοπός παραμένει πάντα η ίδια η Ζωή και το ανεξαντλητο δυναμικό της. Οι απολαύσεις της, οι επιθυμίες της, οι ηδονές της, οι αναζητήσεις της, οι δημιουργίες της, οι έρωτες της.

Είμαστε όλοι ενάντια σε αυτό το καθεστώς ακριβώς γιατί αυτό βιάζει, παραμορφώνει, αλλοτριώνει, καταπιέζει την Ζωή και το δυναμικό της.
Κι αυτό ισχύει είτε ζούμε σε αυτό το καθεστώς κάνοντας τους μικροσυμβιβασμούς μας είτε έχοντας αδιάλλακτα αλλάξει όψεις της ζωής μας  ώστε αυτή να φαίνεται  ασύμβατη με τις απαιτήσεις του καθεστώτος.
Αυτό αφορά και ατομικιστές και κοινωνιστές.

Ας πάμε τώρα στους πυρήνες της φωτιάς που ήταν εξ αρχής το θέμα αυτού του κειμένου.
Πολλοί εδώ καταφέρονται με σκληρότητα εναντίον τους σαν να πρόκειται για ανθρώπους που θα μείνουν ίδιοι και απαράλλαχτοι σε όλο το υπόλοιπο της ζωής τους και έτσι σαν να στοιχειοθετούν έναν σταθερό εχθρό του κινήματος όπως αυτοί  αντιλαμβάνονται το κίνημα.

Ξεχνούν ότι ένας πρόδρομος τους ο Βικτόρ Σερζ ξεκίνησε σαν και αυτούς σαν αντικοινωνικός ιλλεγκαλιστής για να γίνει μετά συνοδοιπόρος των μπολσεβικών και μετά σκληρός αλλά και δίκαιος κριτής τους.
Τους συνιστώ να διαβάσουν το βιβλίο του:”αναμνήσεις ενός επαναστατη” που καταγράφει με γλαφυρότητα όλη την διαδρομή του και όλα τα σκαμπανεβάσματα και τα τραντάγματα της πολιτικής ζωής του όπως αυτή αλληλεπίδρασε με τις τεράστιες ιστορικές αλλαγες μιας ταραγμένης επόχης όπως είναι και η δικη μας.

Μιλούν αφηρημένα για τους πυρήνες και
ξεχνούν ότι μιλάμε για νέους ανθρώπους που μακριά από το να αναπαρήγαγαν την αναρχία όπως τους ήρθε σαν καρικατούρα από την τηλεόραση, ήταν κάποτε  ενεργοί σε κινηματικές διαδικασίες και όχι μόνο του αναρχικού χώρου αλλά και στις ίδιες τις συνελεύσεις του φοιτητικού κινήματος όταν αυτό ήταν σε εξέγερση το 2006-7.
Ξεχνούν ότι αυτοί οι άνθρωποι εγκλωβίστηκαν από την εξουσία βρισκόμενοι στα καλά καθούμενα επικηρυγμένοι (μιλάω για τους 6 που επικηρύχτηκαν με το που το χουντοΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία).

Και κυρίως ξεχνούν ότι πρόκειται για ζωντανούς ανθρώπους που ήταν αγαπητοί στα πανεπιστημια τους, με σπάνια ψυχικά χαρίσματα και δίψα για ζωή, ανθρώπους που είχε τύχει να γνωρίσω εκείνη την εποχή και που πάντα θα έχω στην καρδια μου.
Ακόμη χειρότερα ξεχνούν ότι αυτοί οι νέοι άνθρωποι κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να έχουν την τύχη του μακαρίτη Φούντα με μια σφαίρα φυτεμένη πισώπλατα και ενώ αυτοί ποτέ τους δεν σκότωσαν κανένα και οι ενέργειες τους είναι τουλάχιστον ακόμη μόνο συμβολικές και αφορούν άψυχα κτίρια…

Με μια αδίστακτη πολιτική γλώσσα αυτοί οι νέοι άνθρωποι χαρακτηρίζονται εχθροί του κινήματος και μιάσματα της αναρχίας.
Ναι!Ο αγώνας τους φίλε Φράνκι είναι  μάταιος και άσκοπος και Ναι! οι αναλύσεις τους είναι μπερδεμένες και αντιφατικές.
Αλλά ρε διάολε είναι παιδιά μας, είναι σάρκα μας, είναι άνθρωποι με ευαισθησίες, μαχητικότητα, ανθρωπιά (και για αυτό δεν θα βάλουν ποτέ τυφλές βόμβες…) και θα κλάψω γοερά αν πάθουν τίποτε…

Γι’αυτό λέω…
Ας αφήσουμε την υψηλή πολιτική και τις κάθετες αναλύσεις που διαχωρίζουν, διχάζουν, αποξενώνουν.
Ζούμε σε χούντα ΔΝΤ, έχουμε μπροστά μας πόλεμο και τρομερές αναμετρήσεις.
Σε αντίθεση με έναν που εδώ έγραψε ότι δεν θεωρεί συντρόφους του όλους όσους λένε ότι είναι αναρχικοί, εγώ θεωρώ συντρόφους μου κι αυτούς που δεν λένε ότι είναι αναρχικοί.
Ακόμη και τους ανθρώπους στην ΑΚ και στην συσπείρωση, που τους τα χώνω συνέχεια, τους θεωρώ συντρόφους μου, ακόμη και  απολίτικους που τώρα αφυπνίζονται δειλά-δειλά και τα έχουν πολυ μπερδεμένα.

Ενότητα πέρα απο πολιτικές ιδεολογίες σε μια βάση ανθρώπινη που διεκδικεί την επανάκτηση της χαμένης ανθρωπιάς.

Αλλιώς πώς θα φέρουμε την νέα κοινωνία και πώς θα πάψουμε να είμαστε και μεις μέρος του προβλήματος;
Στις σκληρές συνθήκες που ζούμε να διασώσουμε έστω αυτό το ελάχιστο της ανθρωπιας που μπορούμε να διασώσουμε ώστε τα αγέννητα εγγόνια μας να έχουν κάποια ελπίδα…

Οι δομές να υπηρετούν τους ανθρώπους και όχι οι άνθρωποι τις δομές…
Θα ήθελα να γράψω κι άλλα αλλά θα βγει διήγημα και ποιος μπαίνει στο κοπο να διαβάζει στο ίντερνετ τόσο μεγάλα κείμενα στην εποχή μας…

Ραντεβού στους δρόμους και στα οδοφράγματα.
Όλα μόλις αρχίζουν…”

H συζήτηση παραμένει ενεργή στο indymedia…

Mπορεί παράλληλα να συνεχίζεται και εδώ…

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under "δικαιοσύνη", "παιδεία" ξεφτίλας, Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυό....παράλληλοι κόσμοι στην κύπρο σήμερα, Κυπριακό, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Μετά την λύση...., Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, Συνεντεύξεις, αλήθεια, διάφορα, κρίση