Όλα αυτά που ονομάζονται δικαιώματα για αξιοπρεπή διαβίωση μέσα στην κόλαση του καπιταλισμού ΚΕΡΔΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ-τίποτα δεν χαρίστηκε-Citigroup στην υγειά των κορόιδων

Σε αυτό το blog έχουν γραφτεί πάρα πολλά για το τι εστί καπιταλισμός η εκμετάλευση του άνθρωπου από τον άνθρωπο, το κέρδος που κάνει τον άνθρωπο άγριο θηρίο,

 τον άνθρωπο που ως κοινωνικά καθορισμένο μαθαίνει από μωρό παιδί από τους ήδη πλυμένους εγκέφαλους των γονιών του από το ελεγχόμενο σχολείο της απόκρυψης των αληθινών πολέμων της κοινωνίας που είναι μόνο οι ταξικοί και το πως αυτό το ελεγχόμενο από λίγους σύστημα τρώει τις σάρκες των ανθρώπων και αυτοί ως μισθωτοί σκλάβοι αποχαυνώνονται μπροστά στην οθόνη των πουλημένων δημοσιοκάφρων των μμεξαπάτησςη και ζητάνε όλο και περισσότερο σκλαβιά αφού άλλωστε έχουν πεισθεί ότι και «εμείς» φταίμε για τα χάλια «μάς»

ένας άνθρωπος ο οποίος δουλεύει μέχρι τις 7.30 το βράδυ και πάει κουρασμένος στο καταχρεωμένο κλουβί τι θα κάνει; θα κάτσει να κάνει έρευνα πολιτικοοικονομική για τον ρόλο των τραπεζών και την ιστορία του ΔΝΤ κλπ κλπ;

απλά θα απλώσει στον καναπέ και θα ρουφήξει την προπαγάνδα που θα του σερβίρουν οι δημοσιοκάφροι πρετεντέρηδες και θα αναφωνήσει κι όλας ότι εμείς φταίμε που φάγαμε τα λεφτά

αυτό το «εμείς» είναι φυσικά η αυτοχειρία της ταξικής συνείδης και άρα ο εκ των προτέρων θάνατος της ταξικής πάλης

αφού ο προλετάριος βάζει τον εαυτό του στο ίδιο τσουβάλι με τα λαμόγια τους πολιτικάντηδες που απλα και μόνο επειδή ψηφίζει κάθε 3 ή 4 χρόνια νομίζει ότι » έχουμε» δημοκρατία άρα φταίμε και «εμείς» που τους ψηφίζουμε

αγνοώντας απίστευτες παραμέτρους φυσικά περί κατασκευής συναινεσης από τα μμεξαπάτησης κλπ κλπ κλπ

από το blog του φίλου http://ciaoant1.blogspot.com/2010/04/update-200410.html

βρήκα αυτό το αφιέρωμα για την σημερινή μέρα

«Σαν σήμερα, είναι η επέτειος της λεγόμενης «σφαγής του Λάντλοου», μιας από τις πιο ιστορικές στιγμές για το παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Το είχαμε δει και πέρσι τέτοια μέρα το ζήτημα (περισσότερες πληροφορίες μπορούν να βρεθούν πχ εδώ και εδώ).

Το 1914 ανθρακωρύχοι που δούλευαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες ξεσηκώθηκαν όταν ένας συνδικαλιστής σκοτώθηκε το φθινόπωρο του 1913. Οι εργαζόμενοι των ορυχείων CFI, που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, κατέβηκαν σε απεργία.
Οι Ροκφέλερ προσέλαβαν μισθοφόρους για να χτυπήσουν τους απεργούς εργάτες, με οπλισμένους φρουρούς, ελεύθερους σκοπευτές, πράκτορες, επαγγελματίες προβοκάτορες, ακόμη μ’ ένα τεθωρακισμένο όχημα με πολυβόλο.


το τεθωρακισμένο της εποχής εκείνης

Οι επιθέσεις των ανθρώπων της εργοδοσίας ήταν καθημερινό φαινόμενο στις κατασκηνώσεις, που εν τω μεταξύ είχαν στήσει οι απεργοί. Στις 17 Οκτωβρίου 1913 ένας απεργός σκοτώθηκε και δύο παιδιά τραυματίσθηκαν από τους πολυβολισμούς του τεθωρακισμένου οχήματος. Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο με τους απεργούς να μην υποχωρούν. Στις 28 Οκτωβρίου ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Απέστειλε την Εθνοφρουρά στο Λάντλοου για να επιβάλει την τάξη και να διαλύσει την απεργία.

Η Εθνοφρουρά με τη νέα της σύνθεση αποφάσισε να ισοπεδώσει τις τεντουπόλεις, αν και ήταν σε χώρο ιδιοκτησίας των ανθρακωρύχων. Επελέγη η κατασκήνωση Λάντλοου, 30 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Τρίνινταντ. Το πρωί της 20ης Απριλίου οι εθνοφρουροί άνοιξαν πυρ, την ώρα που η ελληνική κοινότητα των ανθρακωρύχων γιόρταζε το Πάσχα με τον πατροπαράδοτο τρόπο.

Οι απεργοί ανταπέδωσαν το πυρ και η μάχη διήρκεσε επί ώρες. Ο ελληνικής καταγωγής συνδικαλιστής Λούης Τίκας, επικεφαλής της κατασκήνωσης, ζήτησε αργά το απόγευμα εκεχειρία από την Εθνοφρουρά. Ο επικεφαλής της, υπολοχαγός Λίντερφελντ, χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου τον Τίκα και τον έριξε στο έδαφος. Τρεις σφαίρες από όπλα εθνοφρουρών βρήκαν στην πλάτη τον πεσμένο συνδικαλιστή και τον αποτελείωσαν, σε ηλικία 30 ετών. Οι εθνοφρουροί επέδραμαν στη συνέχεια στην κατασκήνωση του Λάντλοου και την παρέδωσαν στις φλόγες. 17 άνθρωποι από την πλευρά των ανθρακωρύχων σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα, που έμεινε στην ιστορία ως «Η σφαγή του Λάντλοου».

Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα απ’ άκρου εις άκρον των ΗΠΑ. Οπλισμένοι εργάτες από παρακείμενα ανθρακωρυχεία κινήθηκαν εναντίον της εθνοφρουράς του Κολοράντο, πολλοί άνδρες της οποίας αρνήθηκαν να χτυπήσουν τους απεργούς. Ομάδες απεργών δυναμίτισαν ανθρακωρυχεία και κατέλαβαν πόλεις του Κολοράντο. Στο Κογκρέσο, ο σοσιαλιστής βουλευτής του Ουισκόνσιν Βίκτωρ Μπέργκερ ζήτησε απ’ τους εργαζομένους να πάρουν τα όπλα για να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους.

Αυτά είναι μεγάλα επιτεύγματα, που αντέχουν στο χρόνο: Έτσι κερδήθηκαν δικαιώματα που αφελώς σήμερα παρουσιάζονται περίπου ως «ουρανοκατέβατα», ή ως «δώρο» της άρχουσας τάξης προς τους εργαζόμενους.

επίσης από το blog

http://tsak-giorgis.blogspot.com/2010/03/citigroup.html

Citigroup: Εμείς κάνουμε κουμάντο, το πολίτευμα είναι «πλουτονομία» (plutonomy). Τουλάχιστον είναι ειλικρινείς βέβαια, σίγουρα περισσότερο από πολλούς και διάφορους που κοροϊδεύουν και τον κόσμο και (πολλοί εξ αυτών) και τους εαυτούς τους

Γράφημα για τις ανισότητες στις ΗΠΑ, που σπάνε κάθε ρεκόρ:
Παρατηρήστε το πως μας έχουν γυρίσει στην κατάσταση τις δεκαετίας του 1920-1930.
Αντίθετα, παρατηρήστε το γράφημα τη δεκαετία 1960-1970, όπου οι μεγάλοι λαϊκοί αγώνες έχουν φέρει το λαό σε πολύ καλύτερη θέση

Στις ανισότητες-ρεκόρ που παρατηρούνται σήμερα έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο παρελθόν (πχ εδώ για μια συγκεντρωτική παρουσίαση).

Τώρα, δείτε από επίσημο έγγραφο (εδώ και το δεύτερο μέρος, που είναι εξίσου ενδιαφερον με το πρώτο) της Citigroup του 2005 την άποψη της άρχουσας τάξης επί των πραγμάτων:

Το έγγραφο αυτό μοιράστηκε αρχικά στους «high-class» πελάτες της citigroup, αλλά διέρρευσε, και πρόσφατα έγινε και ευρύτερα γνωστό, καθώς αναφέρθηκε και στην ταινία-ντοκιμαντέρ του (ελαφρώς λαικιστή αλλά και αρκετά εύστοχου σε πολλά θέματα) Μάικλ Μουρ:

Όπως λοιπόν διαβάζουμε στο έγγραφο της Citigroup, έχουμε την εμφάνιση της πλουτονομίας, που την ορίζει ως «μια οικονομία που κουμαντάρεται από τους πλούσιους»:

«The World is dividing into two blocs – the Plutonomy and the rest. The U.S.,UK, and Canada are the key Plutonomies – economies powered by the wealthy.

«We should at this point make clear that we have no view on whether plutonomies aregood or bad, our analysis here is based on the facts, not what we want society to look like.»

In a plutonomy there is no such animal as “the U.S. consumer” or “the UK consumer”, or indeed the “Russian consumer”. There are rich consumers, few in number, but disproportionate in the gigantic slice of income and consumption they take.There are the rest, the “non-rich”, the multitudinous many, but only accounting for surprisingly small bites of the national pie.»

the top 1% of households in the U.S., (about 1 million households) accounted for about 20% of overall U.S. income in 2000, slightly smaller than the share of income of the bottom 60% of households puttogether. That’s about 1 million households compared with 60 million households, both with similar slices of the income pie! Clearly, the analysis of the top 1% of U.S. households is paramount. The usual analysis of the “average” U.S. consumer is flawedfrom the start. To continue with the U.S., the top 1% of households also account for 33% of net worth, greater than the bottom 90% of households put together. It gets better(or worse, depending on your political stripe) – the top 1% of households account for40% of financial net worth, more than the bottom 95% of households put together.«

Το έγγραφο αναφέρεται σε άλλο σημείο και στα πρώτα σημάδια της κρίσης που τότε (5 χρόνια πριν περίπου) είχαν αρχίσει να φαίνονται στον ορίζοντα, και λέει όμως στους πελάτες της citigroup ότι «the so called «global imbalances that worry so many of our equity clients who may subsequently put a lower multiple on equities due to these imbalances, is not as dangerous and hostile as one might think».

Δηλαδή, «μην ανησυχείτε, δεν είναι και τόσο χάλια τα πράγματα». Γιατί όμως αυτό?

Μα απλούστατα διότι εμείς κάνουμε κουμάντο (και άρα ακόμα και αν πάνε και χάλια τα πράγματα, θα πάρουμε και μερικά «πακέτα σωτηρίας» από τα «κορόιδα’):

Most “Global Imbalances” (high current account deficits and low savings rates, highconsumer debt levels in the Anglo-Saxon world, etc) that continue to (unprofitably) pre-occupy the world’s intelligentsia look a lot less threatening when examined through the prism of plutonomy. The risk premium on equities that might derive from the dyspeptic “global imbalance” school is unwarranted – the earth is not going to be shaken off itsaxis, and sucked into the cosmos by these
“imbalances”. The earth is being held up by the muscular arms of its entrepreneur-plutocrats, like it, or not.
«
 

Πρόβλεψη για το μέλλον: Οι πλούσιοι θα συνεχίσουν να γίνονται πλουσιότεροι εις βάρος μας:

«We think the rich are likely to get even wealthier in the coming years.

These“content” providers, the tech whizzes who own the pipes and distribution («pipes» = τηλεοπτικά κανάλια, μμε), the lawyers and bankers who intermediate globalization and productivity, the CEOs who lead the charge inconverting globalization and technology to increase the profit share of the economy at the expense of labor, all contribute to plutonomy. Indeed, David Gordon and Ian Dew-Becker ofthe NBER demonstrate that the top 10%, particularly the top 1% of the US – the plutonomists in our parlance – have benefited disproportionately from the recent productivity surge in the US. ( See “Where did the Productivity Growth Go? Inflation Dynamics and the Distribution of Income”, NBER Working Paper 11842, December 2005).»


Πιθανοί κίνδυνοι για την «πλουτονομία»:

Ο βασικός κίνδυνος είναι βέβαια μια εξέγερση των εργατών («labour backlash»):

«Plutonomy, we suspect is elastic. Concentration of wealth and spending in the hands ofa few, probably has its limits. What might cause the elastic to snap back? We can see a number of potential challenges to plutonomy.The first, and probably most potent, is through a labor backlash. Outsourcing,offshoring or insourcing of cheap labor is done to undercut current labor costs.»

Ειδικά μάλιστα αν συμβεί μια κρίση (που πλέον συμβαίνει), και δεν υπάρχει καπιταλιστική ανάπτυξη, ώστε να ξεγελιέται ο εργάτης ότι μπορεί και αυτός να γίνει μέλος της «πλουτονομίας», τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, διότι θα πάψει να υποστηρίζει/δέχεται την «πλουτονομία’ και θα διεκδικήσει μια πιο ισομερή μοιρασιά της πίτας:

…the potential social backlash. To use Rawls-ian analysis, the invisible hand stops working. Perhaps one reason that societies allow plutonomy, is because enough of the electorate believe they have a chance of becoming a Pluto-participant. Why kill it off, if you can join it? In a sense this is the embodiment of the “American dream”. But if voters feel they cannot participate, they are more likely to divide up the wealth pie, rather than aspire to being truly rich.
Could the plutonomies die because the dream is dead, because enough of society doesnot believe they can participate? The answer is of course yes. But we suspect this is athreat more clearly felt during recessions, and periods of falling wealth, than when average citizens feel that they are better off. There are signs around the world that society is unhappy with plutonomy – judging by how tight electoral races are. But asyet, there seems little political fight being born out on this battleground.
Our overall conclusion is that a backlash against plutonomy is probable at some point. However, that point is not now. So long as economies continue to grow, and enough of the electorates feel that they are benefiting and getting rich in absolute terms, even if they are less well off in relative terms, there is little threat to Plutonomy in the U.S., UK,etc.»

γράφει ο φίλος http://ciaoant1.blogspot.com/2010/04/update-200410.html

» Είχαμε δει παλιότερο άρθρο με έγγραφο της Citigroup, στο οποίο τα έλεγε «έξω από τα δόντια», περιγράφοντας τον κόσμο ως «πλουτονομία», όπου η citigroup ανήκε στη μικρή μειοψηφία που έχει συγκεντρώσει το μεγαλύτερο κομμάτι πλούτου και εξουσίας. Όπως βέβαια έλεγε και η citigroup στο έγγραφο αυτό του 2005, ακόμα και κρίση να ξεσπάσει, έχουν τόση εξουσία που θα «τα βολέψουν».

Όντως λοιπόν, τώρα που η citigroup αντιμετώπισε πρόβλημα, πήρε ένα τεράστιο «πακέτο σωτηρίας» (από ποιον άραγε?), και ανακοίνωσε σήμερα και κέρδη-ρεκόρ για τα 3 τελευταία χρόνια! Στην υγειά των κορόιδων…

Citigroup Profit More Than Doubles
Citigroup Inc., reporting its strongest results in nearly three years, said the fallout from the financial crisis and the bank’s massive strategic repositioning is settling.
The U.S. bank’s first-quarter profit more than doubled from a year earlier as Citigroup was able to reduce its cost for bad loans and benefit from an improving economy abroad. Citigroup reported a profit of $4.43 billion, or 15 cents a share, from a profit of $1.59 million a year earlier.
http://online.wsj.com/article/SB1000…EFTTopWhatNews

τι να πεις άλλο πραγματικά………….. μας τα λένε όλα κατάμουτρα, μας φτύνουν και ο κόσμος νομίζει πως ρίχνει ψιλόβροχο

γιατί έτσι του μαθαίνουν στα σχολειά κρυφά φανερά δημόσια ιδιωτικά κλπ κλπ η προπαγάνδα αποχάυνωσης συνεχίζεται

ας είναι καλά άνθρωποι σαν τον φίλο http://ciaoant1.blogspot.com/2010/04/update-200410.html και τον http://tsak-giorgis.blogspot.com/2010/03/citigroup.html

που φαντάζουν σαν όαση στην άβυσσο χωμένη στα σκατά της προπαγάνδας

Advertisements

7 Σχόλια

Filed under Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αλήθεια, κρίση

7 responses to “Όλα αυτά που ονομάζονται δικαιώματα για αξιοπρεπή διαβίωση μέσα στην κόλαση του καπιταλισμού ΚΕΡΔΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ-τίποτα δεν χαρίστηκε-Citigroup στην υγειά των κορόιδων

  1. πες τα φίλε osr έτσι ακριβώς όπως τα λές, δυνατά και θυμωμένα!

    εκτός από ηλίθιοι λες να είναι και κουφοί;

    Μου αρέσει!

  2. m4trix87

    Η ΑΛΗΘΕΙΑ,ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

    Δεν είναι έτσι που λένε?

    Από τους ίδιους τους πλουτοκράτες!

    Έρχεται και Πρωτομαγιά…

    έτσι για να θυμόμαστε.

    Μου αρέσει!

  3. osr
    το δυστύχημα του σύγχρονου ανθρώπου είναι διττό. δηλαδή, είτε που γνωρίζει (μέχρι κάποιου σημείου) το τί συμβαίνει και εθελοτυφλεί ή κλείνει τα αυτιά, ή που πιστεύει πως έχει τον τρόπο να αλλάξει τον κόσμο. και πιθανά αυτοί οι τρόποι να υπάρχουν αλλά λειτουργούν συνήθως σε προσωπικό ή μικρά ομαδικό επίπεδο. ενώ η ιστορία μας έχει υποδείξει ότι η συλλογικότητα στη δράση δεν είναι απαραίτητα το αποτέλεσμα μιας στοχευμένης οργάνωσης, αλλά της έκρηξης, του ξεχειλίσματος, του απροχώρητου. χρειαζόμαστε λύσεις και θεραπείες, ένα εγχειρίδιο αν θες της επανάστασης (εκτός εισαγωγικών, δεν μιλάμε συμβολικά). ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει ποια είναι τα δικαιώματά του γιατί φροντίζει να παπαγαλίζει απλώς τις ευθύνες του. έχεις δίκιο ότι τα πρώτα δυσκόλως και κατόπιν αγώνων κερδίθηκαν, ενώ τα δεύτερα υπήρχαν από πάντα: η καταβολή του όβολου, η συμμετοχή σε μια διαδικασία ανάδειξης της ηγεσίας, η υποταγή στο θρήσκευμα και στη κορώνα κ.ο.κ. αλλά τώρα π.χ που η χρεωκοπημένη ελλάδα είναι ένα πλοίο που βουλιάζει και ο απλός πολίτης ή το προλεταριάτο πρέπει να δείξει κατανόηση για τις περικοπές του μισθού του, των κοιν. ασφ κτλ ενώ οι όμιλοι εκείνοι υπεύθυνοι των ουσιαστικών κεφαλαίων της χώρας μένουν αμέτοχοι σ’αυτή τη σαδιστική διαδικασία ευθανασίας της μεσαίας και χαμηλής τάξης, αυτοί λοιπόν, ΤΙ ΜΠΟΡΟΎΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ? βγαίνουν στους δρόμους, χτυπιούντε, φυλακίζονται. οι εικόνες ταξιδεύουν τον κόσμο. ΚΑΙ; ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ; ο Παπανδρέου junior τυχαίνει να επιζήτησε την εξουσία σε μια από τις κρισημότερες στιγμής της νεοελληνικής ιστορίας και τώρα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο έχει την ευκαιρία να περάσει στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος, ο σπουδαιότερος ηγέτης αυτής της ψωροκώσταινας εάν απλά είχε τα αρχίδια να δράσει ως έπρεπε κι όχι ως μπορούσε. ας λέγεται πλουτονομία ή αριστοκρατία ή ότιδήποτε άλλο αυτό που συμβαίνει, πώς λύνεται, ιδού η απορία. και κυρίως, τί θα ξημερώσει μετά την επανάσταση; πώς σπάμε αυτό το σύστημα ανακύκλωσης του στάτους κβο; πώς αξιώνουμε τη δίκαιη κοινωνία που όλοι επιθυμούμε; και πόσο πραγματικά ρεαλιστές είμαστε όταν στην Κίνα χτίζονται 100 καινούργια χωρία κάθε μέρα;

    Μου αρέσει!

  4. osr

    αγαπητή μου δισδαιμόνα η υποκρισία ξεχειλίζει όταν κάποιοι ηθελημένα ή μη, διυλίζουν των κώνωπα και καταπίνουν τον κάμηλο
    που στην προκειμένη περίπτωση κάμηλος είναι αυτό το άθλιο στημένο σύστημα που μας τα φτύνει κατάμουτρα όπως κάνει η citigroup που διαιωνίζει την φτώχεια

    οι πιο νεαροί όπως είναι ο αχιλλέας που γράφει και πιππιλά τα παραμύθκια που του έβαλαν στο πλυμένο του μυαλό έχουν το αλλοθι της άγνοιας της νεανικόττηας αλλά ελπίζω να ανοίξουν τα μάτια τους κάποτε αλλοιώς θα ει΄ναι απλά και αυτός για φτύσιμο

    το πιο εκνευριστικό όμως είναι ότι κάποιοι μεγαλύτεροι εξ αυτών θέλουν να το παίζουν και προοδευτικοί κλπ κλπ κλείνοντας τα μάτια στην πολύ απλή πραγματικότητα χρησιμοποιώντας μελοδραματικές μαλακίες για στήριξη του κάμηλου

    κατάλαβες σε ποιον αναφέρομαι προφανώς οπότε γίνεται έτσι αντιληπτό και ποια είναι η κουλλουμάκκα σαθρή βάση αυτού που ονομάζεται επανένωση μπλοκσποτ κλπ κλπ

    δυνατά και καυστικά τζαι όποιον πάρει ο χάρος
    από ταπέλες χορτάσαμε και αυτό πιάνει πολλούς ταπελάρηες στα λόγια αντικαπιταλιστές που παλεύουν για ένα μόρφωμα κρατικής αστικής τάχα δημοκρατίας στα πλαίσια του άγριου καπιταλισμού του σήμερα

    μάτριξ δυστυχώς η 1η μαίου έχει χάσει προ καιρού την αληθινή της σημασία από τους καπηλευτές της μαλακισμένους ψευτοαριστερούς και λοιπούς κωματαρχιδες

    σύλβια όποιος νομίζει ότι έχει την συνταγή για να αλλάξει τον κόσμο και τον τρόπο να το κάνει αυτό τότε ίσως δεν θα είναι και πολύ στα καλά του

    εγχειρίδια επανάστασης κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχουν και όποιος λέει ότι τέτοιο υπάρχει τότε ισχύει το προηγούμενο

    οπότε συμφωνώ με αυτό που λες:

    «ενώ η ιστορία μας έχει υποδείξει ότι η συλλογικότητα στη δράση δεν είναι απαραίτητα το αποτέλεσμα μιας στοχευμένης οργάνωσης, αλλά της έκρηξης, του ξεχειλίσματος, του απροχώρητου»

    τι κάνουν όμως οι αλήτες όπως είναι η citigroup και λοιποί μαλακισμένοι;

    για να αποφευχθεί η έκρηξη, απλά αφήνουν όπως τις χύτρες ταχύτητας τον ατμό να φεύγει σε μικρές ποσότητες ώστε αυτή να εκτονώνεται

    έτσι η οργή των μισθωτών σκλάβων εκτονώνεται πχ κάθε σαββατοκυριάκα στα γήπεδα αλληλοσκοτώνοντας ο ένας τον άλλο είτε σε εθνικά και λοιπές μαλακίες επίπεδα του στυλ » οι τούρκοι ή οι έλληνες οι κούρδοι οι αρμένιοι προκαλούν και πάλι» ώστε να συσπειρώσει το εθνικό » εγώ» και «όλοι μαζι΄» σαν μια γροθιά ο γιώρκος ο σιακόλας η τασούλα και ο κόκκαλης και λοιπές μπούρδες να αγωνιστούμε ενάντια στον εχθρό

    ώστε οι γερμανοί οι αμερικάνοι κλπ βιομήχανοι των όπλων να πουλήσουν κι άλλα οπλικά συστήματα και να καταχρέωσουν κι άλλο το κράτος ώστε να έρθει πχ το ΔΝΤ

    γράφεις:

    » ΤΙ ΜΠΟΡΟΎΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ? βγαίνουν στους δρόμους, χτυπιούντε, φυλακίζονται. οι εικόνες ταξιδεύουν τον κόσμο. ΚΑΙ; ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ; »

    το πρόβλημα ξέρεις ποιο είναι; η παντελής έλλειψη ταξικής συνείδησης

    και όπως βλέπω από όσα γράφεις αγαπητή μου σύλβια αυτο το κάνεις και εσύ αφού λες:

    «ο Παπανδρέου junior τυχαίνει να επιζήτησε την εξουσία σε μια από τις κρισημότερες στιγμής της νεοελληνικής ιστορίας και τώρα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο έχει την ευκαιρία να περάσει στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος, ο σπουδαιότερος ηγέτης αυτής της ψωροκώσταινας εάν απλά είχε τα αρχίδια να δράσει ως έπρεπε κι όχι ως μπορούσε»

    δηλαδή και εσύ έχεις την ψευδαίσθηση ότι ο παπανδρέου ή ο όποιος παπανδρέου μέσα σε αυτό το σύστημα τάχα δημοκρατίας των χορηγών κλπ κλπ έχει την εξουσία να κάνει αυτό που θα ήθελε να κάνει

    ο παπανδρέου απλά δεν έχει εξουσία αλλοιώς δεν θα ήταν εκεί που είναι

    δεν σου κάνει εντύπωση που ο αρχικαραγκιόζης κωστάκης προκήρυξε εκλογές την στιγμή που είχε κι άλλο χρόνο να κυβερνήσει και ήταν σίγουρο ότι θα τις έχανε;

    ο μόνος λόγος ήταν απλά για να δώσει την εξουσία στο πασοκ που ελέγχει τις πλείστες συνδικαλιστικ΄ς εξουσίες

    ώστε να περάσει τα μέτρα που θέλει το διευθυντήριο της ΕΕ που παρέπεμψε το κράτος στο ΔΝΤ και οι πασόκοι πουλημένοι εργατοπατέρες να μην βγάλουν κιχ

    αν αυτή την στιγμή κυβερνούσε η νδ όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που ελέγχονται από το πασοκ θα τα διαλύανε όλα

    παρατραβημένο σενάριο; κονσπίρασι θίορις

    οκ ό,τι πει ο κάθε ρεαλιστ΄ς λαμόγιο

    ταξική συνείδηση και αντίληψη τους ποιος είναι ο εχθρός

    αυτό είναι που μπορεί να γίνει

    και αλληλεγγύη στους απεργούς στου αγωνιστές με εμπρακτο τρόπο στις πορείες καταλήψεις και όπου αλλού χρειαστεί

    Μου αρέσει!

  5. αγαπητέ μου, η ουτοπία μιας υπεύθυνης ηγεσίας δεν αποτελεί έλλειψη ταξικής συνείδησης αλλά μια παραπομπή στη συσχέτιση των αλλαγών που μπορούν να επέλθουν όχι μόνο bottom-up αλλά και top-2-bottom. καμμία ψευδαίσθηση δεν έχω για τον παπανδρέου εξού και είπα ότι κάνει αυτό που μπορεί (δηλαδή τίποτα) αντί αυτό που πρέπει (αυτό που ένας ηγέτης οφείλει να κάνει). υπάρχουν στιγμές στην ιστορία μιας χώρας (ή ενός ανθρώπου) που η πολιτική πρέπει να διαχωρίζεται από την κομματική και την συνδικαλιστική.

    δες αυτό: http://radicaldesire.blogspot.com/2010/04/blog-post_21.html

    συγκεκριμένα:
    «Μετά το 1989, η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, και η ανάδειξη του θεμελιώδους διπλού προβλήματος στην καρδιά του κομμουνιστικού εγχειρήματος –συνοπτικά, του πολιτικού προβλήματος της δικτατορίας του προλεταριάτου και του οικονομικού προβλήματος του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» με όλα τα παρελκόμενά του για την υποπαραγωγικότητα και την οικονομική δυσανεξία– οδήγησε όχι απλώς σε ένα «όχι» απέναντι στις ελπίδες που το εγχείρημα αυτό έφερε στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά και σε μια χωρίς προηγούμενο κατάφαση για τον χωρίς όρια επικοισμό όλου του πλανήτη και κάθε πλευράς της ατομικής ζωής από την κεφαλαιοκρατική λογική της συσσώρευσης.»

    εφόσων κάνεις αναφορά στην πλουτονομία ας αναγνωρίσουμε ότι σε αυτή τη πραγματικότητα η έννοια της «τάξης» δεν είναι πλέον κάτι το συγκεκριμένο πέραν του παράγοντα που την διαχωρίζει από εκείνο το 1% που μιλάς και εσύ. αποτελείται από όλους εμάς, όλους όσους άλλους μπορούμε να φανταστούμε γιατί έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά, αυτούς που ιστορικά ή αναδρομικά αναγνωρίζουμε ως επίσης μέλη αυτής της τάξης αλλά και πολλούς άλλους που ούτε καν φανταστήκαμε. είναι ένα συγκεχυμένο, μη-παρθένο έδαφος, «ίσως ούτε κάν έδαφος ή ένα έδαφος χωρίς υπέδαφος που απλώνεται σα λεπτό σεντόνι ανα πάσα κατεύθυνση»…

    ο αναβρασμός και το ξεσήκωμα ΌΛΩΝ αυτών απαιτεί μια βουνοκορφή, ένα peak point, μια απαράμιλλη σύγκλιση που ιστορικά δεν είναι ποτέ τυχαία αλλά όπως σωστά το έθεσες κάπου οι χύτρες ταχύτητας εκτονώνουν τον ατμό τους. οπότε το bottom-up κάθε φορά αναβάλετται. μένει το top-2-bottom, γελοίο, το ξέρω, ουτοπικό, μάλλον, αλλά όχι ακατόρθωτο, όχι αδιανόητο. ή τουλάχιστον όχι τόσο αδιανοητο όσο μια μαζική υποστήριξη απεργών.

    Μου αρέσει!

  6. osr

    αγαπητή μου φον τάδε το πιο σημαντικό στοιχείο για την όποια ουσιαστική αλλαγή στην ζωή των ανθρώπων είναι να γίνει αντιληπτό ποιος είναι αυτός που τους στερεί την αξιοπρεπή διαβίωση

    ποιος είναι δηλαδή ο εχθρός

    Ποιος είναι ο εχθρός; Περί πορείαςαντιπορείας https://osr55.wordpress.com/2009/12/29/

    το ότι αυτή την στιγμή υπάρχει ταξικός πόλεμος είναι δεδομένο ασχέτως αν αυτό δεν γίνεται αντιληπτό

    όσον αφορά το σημείο που λες ότι κάνω αναφορά στην πλουτονομία, δεν είναι εγώ που κάνω αυτή την αναφορά αλλά η citigroup η οποία το κάνει για τους δικούς της λόγους

    ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τις έννοιες

    οι πλείστοι αστοί ανήκουν στην εργατική τάξη των μισθωτών σκλάβων

    εργάτης είναι αυτός ο οποίος παράγει εργασία την ώρα που θέλει ο εργοδότης τους όπως θέλει ο εργοδότης του όχι για να την καρπωθεί ο ίδιος αλλά για να την πουλήσει ο εργοδότης του και να βγάλει κέρδος

    εργάτης είναι ο άνθρωπος που δουλεύει σε εργοστάσιο αυτοκινήτων και παράγει αυτοκίνητα (τα οποία ενδεχομένως δεν έχει την οικονομική δυνατότηα να τα αγοράσει ποτέ)

    όπως επίσης εργάτης είναι ο τύπος με την γραβατούα και το κοστουμουι του που δουλεύει σε μια λογιστική εταιρεία και παράγει εργασία για να βγάλει κέρδος το αφεντικό του

    σε αντάλλαγμα ο εργοδότης αφεντικό τους προσφέρει έναν μισθό

    η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είναι αστοί οι οποίοι ανήκουν στην εργατική τάξη

    ακόμη και οι υψηλόμισθοι μισθωτοί δεν παύουν από το να ανήκουν στην εργατική τάξη αφού είναι στο έλεος του εργοδότη τους

    αυτά σε γενικές γραμμές

    οι καπιταλιστές εργοδότες ελέγχουν τα μέσα παραγωγής του πλούτου όπως ειναι τα εργοστάσια που παράγουν τα πάντα και οι οποίοι κερδίζουν αμύθητα ποσά από την υπεραξία της εργασίας των εργατών τους τους οποίους εκμεταλλεύονται

    οι καπιταλιστές εργοδότες επιδιώκουν μεγιστοποίηση των κερδών τους και περιορισμός του κόστους

    το κέρδος μεγιστοποιείται όταν υπάρχει μεγαλύτερη παραγωγή άρα τι επιδιώκουν πάντα; πιο πολλές ώρες εργασίας για τους εργάτες

    περιορισμός του κόστους πως επέρχεται; μα φυσικά με τον περιορισμό των μισθών όσο γίνεται πιο κάτω

    το άρθρο αυτό όπως διάβασες είναι αφιερωμένο στην επέτειο της 20ης απριλίου με την αιματηρή εξέγερση των εργατών οι οποίοι αγωνίστηκαν και κέρδισαν όλα αυτά που έχουμε σήμερα και δεν μας τα χάρισε κανένας μαλακισμένος εργοδότης

    ο εργοδότης και σήμερα, ο όποιος εργοδότης αν μπορούσε χωρίς κόστος θα έστελλε την εθνοφυλακή να μας σφάξει όλους ώστε να δουλεύουμε όλοι 20 ώρες την ημέρα με δκυό μπακκίρες τον μήνα

    στο πιο πάνω γράφημα του κυρίως άρθρου γράφει:

    «Γράφημα για τις ανισότητες στις ΗΠΑ, που σπάνε κάθε ρεκόρ:
    Παρατηρήστε το πως μας έχουν γυρίσει στην κατάσταση τις δεκαετίας του 1920-1930.

    Αντίθετα, παρατηρήστε το γράφημα τη δεκαετία 1960-1970, όπου οι μεγάλοι λαϊκοί αγώνες έχουν φέρει το λαό σε πολύ καλύτερη θέση»

    μόνο οι λαικοί αγώνες της εργατικής τάξης εξασφαλίζουν την ποιότητα ζωής

    αν αυτό γίνει αντιληπτό τότε σημαίνει ότι
    έχει επέλθει η «ταξική συνείδηση»

    και ότι οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται ότι μόνο με απεργείες καταλήψεις και άλλα μέτρα πίεσης προς τους εργοδότες μπορούν να εξασφαλίσουν τα δικαιώματα τους

    και ότι κανένας πολιτικάντης δεν μπορεί να τους το προσφέρει αυτό από μόνος του

    ακόμα και στην εξέγερση αυτή των εργατών της 20ης απριλίου ο σοσιαλιστής γερουσιαστής επενέβηκε κατόπιν εορτής και μετά την παναμερικάνικη εξέγερση

    όσο συνεχίζεται η διαιώνιση του παραμυθιού ότι πχ ένας ομπάμα μπορεί να επιφέρει αλλαγές κλπ κλπ ή γιωργάκης μαννούιν μπορεί να τα βάλει τάχα με την εξουσία των καπιλαιστων εργοδοτών τόσο η ταξική συνείδηση θα εκμηδενίζεται ολοένα

    και οι καπιταλιστές θα κάνουν παιχνίδι στο γήπεδο τους

    ο ομπάμα πχ μπορεί να πέρασε το ασφαλιστικό νομοσχέδιο ώστε να καλυφθούν οι περισότεροι αμερικάνοι κάτι που είναι καλό για τον κόσμο αλλά αυτό έγινε κατόπιν τεράστιων διεκδικήσεων και λαικής πίεσης που είχε να αντιμετωπίσει και την προπαγάνδα μεγάλης μερίδας των μμεξαπάτησης

    αυτό που έκανε ο ομπάμα ξέρεις τι είναι;

    η χύτρα ταχύτητας που άφησε λίγο ατμό να ξεφύγει ώστε να εκτονωθεί η οργή του κόσμου

    ώστε να ξαναπιστέψει στο σύστημα που τον καταδυναστεύει

    δεν είναι μάυρο άσπρο και φυσικά θα πρέπει να αξιοποιιηθούν αξιόλογοι ανθρώπου που βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά και μπορούν να βοηθήσουν να βελτιωθεί η ζωή των ανθρώπων

    αυτό όμως είναι μια απλή ανάσα μέσα στον βραχνά του καπιταλισμού όπως διαμορφώθηκε σήμερα που σκοτώνει κυριολεκτικά τους ανθρώπους με την μισθωτή σκλαβιά των 12ωρων των 6ημερων την εβδομάδα και των πενιχρών μισθών των 800 ευρώ

    δεν πιστεύω σε καμιά τοπ2μποτομ διαδικασία

    ταξική συνείδηση είναι η συνειδητοποίηση από τους ανθρώπους της δύναμης τους, ότι δηλαδή αυτοί είναι που παράγουν τον πλούτο

    και ότι χωρίς αυτούς οι εργοδότες είναι ένα μάτσο σκατά

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s