Daily Archives: Μαΐου 20, 2009

O Τσόμσκυ για τα βγενοπούλεια καμώματα της Μαρφίν

……«Οι New York Times δημοσίευσαν μια επιφυλλίδα ενός πρεσβύτερου εταίρου του Ινστιτούτου Hoover για τις «βαθιές φιλοσοφικές διαφορές» που χωρίζουν φιλελεύθερους και συντηρητικούς.

 Οι φιλελεύθεροι θέλουν να βλέπουν τη διαχείριση της κοινωνικής πολιτικής σε ομοσπονδιακό επίπεδο ενώ οι «συντηρητικοί προτιμούν να μεταφέρουν την εξουσία στις πολιτείες πιστεύοντας ότι τα προγράμματα πρέπει να σχεδιάζονται πιο κοντά στο λαό».

Την ίδια μέρα η Wall Street Journal δημοσίευε ένα άρθρο με τίτλο:

«Ο,τι θέλει η Fidelity συνήθως τα παίρνει και θέλει να κοπούν οι φόροι στη Μασαχουσέτη».

Το άρθρο άρχιζε με την εξής δήλωση: «¨Όταν μιλά η Fidelity Investments η Μασαχουσέτη ακούει»- αλλιώς…..

Η Μασαχουσέτη ακούει, εξηγούσε το άρθρο γιατί η γιατί η Fidelity είναι μια από τις μεγαλύτερες φίρμες της πολιτείας και μπορεί κάλλιστα να μετακινήσει τις δραστηριότητες τη πέρα από τα σύνορα στο Ροντ Άιλαντ.

Αυτό ακριβώς απειλούσε να κάνει εκτός αν η Μασαχουσέτη της παραχωρούσε «φορολογική ελάφρυνση» στην πραγματικότητα επιδότηση αφού ως αντίβαρο «ο λαός» καλείται να πληρώσει περισσότερους φόρους. (Πρόσφατα η Νέα Υόρκη χρειάστηκε να κάνει το ίδιο όταν μεγάλες χρηματιστηριακές εταιρείες απείλησαν να μετακινηθούν στο Νιου Τζέρσι).

Η Μασαχουσέτη παραχώρησε την «ελάφρυνση» στη Fidelity.

Λίγους μήνες πριν η Raytheon είχε απαιτήσει φορολογική ελάφρυνση και ελάφρυνση τελών δημοσίων υπηρεσιών ίσως ως αντίβαρο για το γεγονός ότι η αξία των μετοχών της είχε μόλις τριπλασιαστεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ενώ το μέρισμα ανά μετοχή είχε αυξηθεί επίσης κατά 25%.

 Η είδηση στις οικονομικές σελίδες έθετε το (ρητορικό) ερώτημα κατά πόσο η Raytheon «ζητά με το ένα φορολογητέα δολάρια ενώ με το άλλο διοχετεύει χρήματα στους μετόχους.»

Και πάλι η Μασαχουσέτη άκουσε τις απειλές μεταφοράς των δραστηριοτήτων έξω από την πολιτεία.

 Οι νομοθέτες είχαν σχεδιάσει μια μεγάλη περικοπή φόρων για τις επιχειρήσεις της Μασαχουσέτης γενικά αλλά την περιόρισαν στη Reytheon και άλλους «συμβαλλομένους σε έργα εθνικής άμυνας.»

Είναι μια παλιά ιστορία. Ως τα τέλη του 19ου αιώνα οι εταιρείες περιορίζονταν σε λειτουργίες που καθορίζονταν σαφώς από τα πολιτειακά συντάγματα.

 Η υποχρέωση αυτή εξέλιπε δραστικά όταν το Νιου Τζέρσι προσφέρθηκε να την καταργήσει. Οι εταιρείες άρχισαν να συστήνονται στο Νιου Τζέρσι και όχι στη Νέα Υόρκη υποχρεώνοντας έτσι τη Νέα Υόρκη να καταργήσει επίσης την υποχρέωση και να ξεκινήσει έναν «αγώνα δρόμου προς τον πάτο.»

Το αποτέλεσμα ήταν η ουσιαστικής αύξηση της δύναμης των ιδιωτικών τυραννιών αφού τους προμήθευσε με νέα όπλα για την υπονόμευση της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για να κατευθύνουν τις αγορές σύμφωνα με τα συμφέροντα τους.

Η λογική είναι ίδια όταν η GM (General Motors) αποφασίζει να επενδύσει στην Πολωνία ή όταν η DamlerBenz μεταφέρει την παραγωγή από την Γερμανία όπου η εργασία πληρώνεται αδρά στην Αλαμπάμα όπου τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Προκρίνοντας την Αλαμπάμα έναντι ενός άλλου ανταγωνιστή, της Νότιας Καρολίνας η DamlerBenz δέχτηκε επιδοτήσεις προστατευμένες αγορές και προστασία έναντι του ρίσκου από τον «λαό». (Μπορούν και οι μικρές εταιρείες να μπουν στο παιχνίδι όταν οι πολιτείες εξωθούνται σε ανταγωνισμό λαδώματος των ισχυρών).

Βεβαίως είναι ευκολότερο να παίξεις αυτό το παιχνίδι με πολιτείες παρά με χώρες.

Η μεταφορά στο Ροντ Άιλαντ για την Fidelity και στο Τενεσσί για την Reytheon δεν είναι μεγάλο πρόβλημα-και το ξέρει η Μασαχουσέτη. Η υπερπόντια μεταφορά δραστηριοτήτων θα ήταν μάλλον πιο δύσκολη.

Οι «συντηρητικοί» είναι βεβαίως αρκετά έξυπνοι για να καταλάβουν ότι η μετακίνηση των αποφάσεων σε επίπεδο πολιτείας δεν μεταφέρει εξουσία στον «λαό» αλλά σε εκείνους που είναι αρκετά δυνατοί ώστε να ζητούν επιδοτήσεις με το ένα χέρι και να τις τσεπώνουν με το άλλο.

Αυτή είναι η «βαθιά φιλοσοφική σκέψη» στην οποία θεμελιώνονται οι προσπάθειες μεταφοράς εξουσίας στις πολιτείες από τους «συντηρητικούς.»  

 

Απόσπασμα από το βιβλίο με τίτλο «Το κοινό καλό» που περιέχει συνεντεύξεις του Νοάμ Τσόμσκυ σε ερωτήσεις του David Barsamian    Σελίδες 27-29         Πρώτη έκδοση 1998

 

Στην πιο πάνω αφήγηση αν βάλετε στη θέση του ονόματος της εταιρείας Fidelity το όνομα Marfin

 και στην θέση του ονόματος της Μασαχουσέτης το όνομα Κύπρος πάλι μέσα θα είστε…..

 

Εν ολλίγοις τι είπε ο βγενόπουλος καθαρά και σταράτα χωρίς απολύτως καμιά περιστροφή με την αλαζονεία της εξουσίας του; 

Αλλάξτε το σύστημα σας όπως το θεωρώ εγώ σωστό δηλαδή όπως με συμφέρει και τότε ίσως το σκεφτώ να σας κάνω τη χάρη να μείνω εδώ……..

Βγαίνουν όλοι και κλαίνε και κλαίνε για το κακό που μας βρήκε και ότι θα φύγουν τα κεφάλαια της Μαρφίν και μπλα μπλα

Δεν με ενδιαφέρει να μπω στην ανούσια κομματική συζήτηση και ελέω ευρωεκλογών των οικονομικών διαπλοκών μεταξύ μεγαλεταιρειών και των τσουρακιών τους κυβέρνηση-βουλή-κόμματα  

Είναι τόσο ξεδιάντροποι ΟΛΟΙ οι πολιτικάντηδες που δεν αντιλαμβάνονται ότι όταν φωνάζουν και κλαίνε για την καημένη την Μαρφίν που αναγκάστηκε να φύγει γιατί δεν την προσέξαμε όσο έπρεπε εν ολλίγοις μας λένε καθαρά ότι οι πολιτικές τους προσαρμόζονται καθαρά και ξάστερα στις επιταγές του κάθε βγενόπουλου κόκκαλη παρασκευαίδη λεπτού και πάει λέγοντας………..

Advertisements

6 Σχόλια

Filed under Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες