Daily Archives: 6 Φεβρουαρίου, 2009

Ας φρόντιζαν

  

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.
Aυτή η μοιραία πόλις, η Aντιόχεια
όλα τα χρήματά μου τάφαγε:
αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.

Aλλά είμαι νέος και με υγείαν αρίστην.
Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω
Aριστοτέλη, Πλάτωνα·
τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις).
Aπό στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,
κ’ έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.
Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.
Στην
A

 

λεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·
κάπως γνωρίζω (κ’ είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί:
του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.
Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα
ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,
την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.
Σ’ ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω
να είμαι στην χώρα ωφέλιμος. Aυτή είν’ η πρόθεσίς μου.
A

 

ν πάλι μ’ εμποδίσουνε με τα συστήματά τους—
τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;
αν μ’ εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.
Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.
Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.
Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.
Aλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
A

ς φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν.
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)
 
 
 

 

 

  

 

 

Ας φρόντιζαν – διαβάζει ο Γ.Π. Σαββίδης Κωνσταντίνος Π. Καβάφης(Από τα Ποιήματα 1897-1933)

 

 

 

Η κατάπτωση η ηθική,

 ο εξευτελισμός του εαυτού,

η πενία η πνευματική και η πραγματική,

το άλλοθι των ικανοτήτων του εγώ, πραγματικών και φανταστικών σαν αντίβαρο,

δίκτυ σωτηρίας στο ηθικό  και πραγματικό σάλτο στην άβυσσο του εγωιστικού τίποτα

και τότε και τώρα η φιλοπατρία ψεύτικη και «αληθινή»
 σαν κολυμβήθρα του σιλωάμ δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν

ο αυνανισμός του εγώ αναποδογυρίζει τον εκ των έσω κατεστραμμένο εαυτό και να΄μαι πάλι εδώ ζωντανός, λαμπερός

εξ αρχής η πρόληψη- ναι μεν αλλά,  ψεύτικη «αληθινή» κι αυτή, «η άτεμη η κενωνία» που δεν σ΄αφήνει να προσφέρεις

πάθος για να δώσεις σαν μεσάζων, άλλοθι κι αντίβαρο, ψεύτικο «αληθινό»  κι αυτό στην εξ αρχής πενία

τρεις οι εκ των άνω επιλογές, η προφητεία ψεύτικη «αληθινή» κι αυτή αυτοεκπληρώνεται πριν λάβει χώρα

 

και να, ολόλαμπρος και φωτεινός και πάλι ορθώνει το ανάστημα και περήφανος αναφωνάσκει  «ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί»

 

 πολλά τα νοήματα, όταν ένα ποίημα γραφτεί είναι πλέον αυτόνομο, αυθύπαρκτο, έξω από τον ποιητή, ανεξάρτητο πλέον από αυτόν που το έγραψε

έχει πλέον την δική του υπόσταση, ο καθείς πλέον εισπράττει κάτι διαφορετικό από τον ίδιο τον ποιητή, αλλά και από τους άλλους΄…………..

αναλόγως των βιωμάτων του, των εμπειρίων και των προσδοκιών

ειδικά η ποίηση του Καβάφη είναι κατεξοχήν τέτοιας φύσεως, ο καθείς εισπράττει κάτι διαφορετικό από τον άλλο

ακόμα, με το πέρασμα των χρόνων, γηράσκοντας, μεγαλώνοντας, αφού έχεις γίνει ένας άλλος άνθρωπος, όχι όσον αφορά την ουσία σου φυσικά, διαβάζεις το ποίημα με άλλη ματιά, διαγιγνώσκεις πράγματα που πριν δεν τα έβλεπες

η ματιά σου είναι πλέον διαφορετική, έτσι και τώρα το ας φρόντιζαν, εκφράζει αυτό που γράφω στον τίτλο, η διεκδίκηση μόνο φέρνει αυτό που επιθυμούμε

κανένας κραταιός θεός δεν πρόκειται να μας φέρει μεσίες και μεσάζοντες που θα μας σώσουν,

αν επιθυμείς κάτι κανένας γρύπός υρκανός ζαβίνας, ο κόσμος είναι γεμάτος από δαύτους, δεν πρόκειται να στο δώσει

 

 

 

 

 

 

2 Σχόλια

Filed under Κυπριακό, Κύπρος=Το βασίλειο της αναξιοκρατίας, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, ας πούμε, καλλιτεχνικά ;)