Daily Archives: Δεκέμβριος 28, 2008

Το Ισραήλ δολοφονεί: Ο Δαυίβ και ο Γολιάθ του σήμερα… η νέα επαίσχυντη γενοκτονία-φωτό βίντεο

 

fasistas-israilinos-stratiwtis

 

Τον Φεβρουάριο του 2009 στο Ισραήλ θα διεξαχθούν εκλογές………….. ο αρχιναζιστής πρωθυπουργός  Ολμέρτ ο οποίος κατέστρεψε τον Λίβανο το καλοκαίρι του 2006, δεν διστάζει για να επαναδιεκδικήσει την εξουσία (οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν να είναι πίσω από τον ανθυποψήφιο του Νετανιάχου)

να αιματοκυλίσει με περισσότερους από 300 νεκρούς την Λωρίδα της Γάζας και να εξαγγείλει χερσαία επίθεση………..

η χρονική επιλογή αυτής της θρασύδειλης φασιστικής ενέργειας έχει να κάνει περισσότερο με το γεγονός ότι ακομη στην εξουσία είναι η άκρως φιλοισραηλινή κυβέρνηση μπους στην εξουσία λίγο πριν πάρει τα ηνία ο Ομπάμα

Το ερώτημα που έθεσα στο προηγούμενο μου ποστ επίκαιρο όσο ποτέ βία ή μη βία;

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις από το BBC σήμερα το πρωί (28/12/2008)  κάποιος κύριος μακ (κάτι) ο οποίος είναι εκπρόσωπος του ΟΗΕ στην Παλαιστίνη, είπε τα εξής συνταρακτικά (όσα συγκράτησα) για την κατάσταση στα παλαιστινιακά εδάφη ΄και πιο συγκεκριμένα στην Λωρίδα της Γάζας του ενός εκατομυρίου κατοίκων η οποία είναι αποκλεισμένη  από το Ισραήλ εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο:

ήμουν στην Λωρίδα της Γάζας την Δευτέρα (22/12/2008), 900.000 άνρθωποι δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα(!!!!) δεν έχουν νερό και δεν έχουν τα στοιχειώδη……………… αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά δεν έχουν τίποτε να χάσουν(!!!!!!!!)…………….. μέρος του προβλήματος είναι οι ηπα και κυρίως η κοντολίζα ράις, ο μπους έχει εκθρέψει αυτή την κατάσταση με την πολιτική του …… διακοπή γιατί βγήκε σε ζωντανή σύνδεση ο πρωθυπουργός Ολμέρτ δίπλα του η δρακουνα υπουργός εξωτερικών και ο πανάθλιος πρώην πρωθυπουργός εχουντ μπάρακ, ο οποίος εξέφρασε την συμπάθεια του στην οικογένεια του ενός ισραηλινού νεκρού!!!!!!!

σκατά στους φασίστες 

 

 

 

 

Σιγά μην κλάψω

 

 

Μουσική/Στίχοι/Ερμηνεία: Αγγελάκας Γιάννης

 
 F                Dm              A
 F
Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
Dm                           A
Στα όρια του μοναχά να γύρω φέρνω
F
Και πως ο κόσμος είναι ανήμερο θεριό
Dm                                      A
Και όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω
 F
Και όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
Dm                              A
Μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω
F
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
Dm                    A
Είμαι μικρός πολύ μικρός για να τα αλλάξω
 F
Μα εγώ με ένα άγριο περήφανο χορό
F
Σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω
Dm
Σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ   ] 2x
F
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό
F
Θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Dm
Σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ   ] 2x
 F
Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
Dm                           A
Καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι
F
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω
Dm                                  A
Σε ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι
 F
Και όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
Dm                              A
Μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω
F
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
Dm                                    A
Είμαι μικρός πολύ μικρός για να τα αλλάξω
 

 

 

 MIDEAST-PALESTINIAN-ISRAEL-MIDEAST-CONFLICT-GAZA MIDEAST ISRAEL PALESTINIANS

 

 

 

 

 

 

 MIDEAST-PALESTINIAN-ISRAEL-CONFLICT-GAZA

 

 

 

 

 

foto-bombardismwn-4

 

 

 foto-bombardismwn-5

 

 

 

foto-bombardismwn-6

 

 

 

 

 

 

MIDEAST-PALESTINIAN-ISRAEL-CONFLICT-GAZA

 

 

 

APTOPIX MIDEAST ISRAEL PALESTINIANS

 

 

 

 

 

 

 

MIDEAST ISRAEL PALESTINIANS

 

από το TVXS (τηλεόραση χωρίς σύνορα του Στέλιου Κούλογλου)

Αντίθετα με τους ισχυρισμούς του Ισράηλ, η μαζική επίθεση της αεροπορίας του εναντίον των κατοίκων της λωρίδας της Γάζας δεν αποτελεί αντίποινο για τους πυραύλους που κατά καιρούς εκτοξεύονται από τη Γάζα στα γειτονικά ισραηλινά εδάφη: πρόκειται, στην πραγματικότητα, για έναν κυνικό πολιτικό υπολογισμό, που υπαγορεύεται από τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στο Ισραήλ και την επερχόμενη ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Μπάρακ Ομπάμα.

Μια από τις μεγαλύτερες σφαγές στην ιστορία της Ισραηλινο-Παλαιστινιακής διένεξης (οι νεκροί από τους βομβαρδισμούς φτάνουν μέχρι στιγμής τους 250) είναι θέμα δημοσκοπήσεων. Στις 10 Φεβρουαρίου γίνονται εκλογές στο Ισραήλ, τις οποίες το κυβερνών κόμμα κινδυνεύει να χάσει από το συντηρητικό κόμμα Λικούντ που, με επικεφαλής το «γεράκι» Βενιαμίν Νετανιάχου, προηγείται στη πρόθεση ψήφου.

Η επίδειξη πυγμής απέναντι στους Παλαιστίνιους αποτελεί μια καλή ψηφοθηρική τακτική, ιδιαίτερα για τους Ισραηλινούς ψηφοφόρους στην περιοχή κοντά στη Γάζα όπου προσγειώνονται οι Παλαιστινιακοί πύραλοι. Αν μάλιστα οι Παλαιστίνιοι απαντήσουν με επιθέσεις αυτοκτονίας, όπως ανήγγειλε χθες ο εξόριστος ηγέτης της Χαμάς, ακόμη καλύτερα: Ποιος έχει όρεξη να αλλάξει κυβέρνηση, όταν η χώρα δέχεται επίθεση;

Δεύτερος αποδέκτης των βομβαρδισμών είναι οι ΗΠΑ. Στα 8 χρόνια της παρουσίας του στον Λευκό Οίκο, ο απερχόμενος Τζορτζ Μπους επέτρεψε στο Ισραήλ να χρησημοποιήσει όποιο μέσο ήθελε προκειμένου να «επιλύσει» το Παλαιστινιακό πρόβλημα. Αντίθετα με τον Κλίντον, που προσπάθησε να επιτύχει μια επισφαλή, ετεροβαρή ειρήνη βάζοντας τον ίδιο τον Αραφάτ να αστυνομεύει τους Παλαιστίνιους, ο Μπους είχε δηλώσει ανοιχτά ότι μπορεί η βία του ισχυρότερου να αποτελούσε τη λύση. Ηταν η κουλτούρα του Τέξας στη διαχείρηση των παγκόσμιων υποθέσεων.

Το 2006, στα πλαίσια «της προώθησης της δημοκρατίας» στη Μέση Ανατολή, η αμερικανική κυβέρνηση απαίτησε τη διεξαγωγή εκλογών στα Παλαιστινιακά εδάφη. Οι Αμερικανοί ήταν σίγουροι ότι ο Μαχμούτ Αμπάς, ο διάδοχος του Αραφάτ στην ηγεσία της Φατάχ που είχαν ήδη στο τσεπάκι, θα κέρδιζε τις εκλογές. Ηταν τότε που οι Παλαιστίνιοι έκαναν το μοιραίο λάθος που πληρώνουν σήμερα με αίμα: αντιδρώντας στη διαφθορά και τους συνεχείς συμβιβασμούς του καθεστώτος Αραφάτ, ψήφισαν την ισλαμιστική οργάνωση Χαμάς.

Σύμφωνα με τους κανόνες της σύγχρονης, παγκόσμιας «Δημοκρατίας», οι πολίτες έχουν δικαίωμα να εκλέγουν όποιον θέλουν, αρκεί να αρέσει στον Λευκό Οίκο. Όμως η Χαμάς δεν ήταν αρεστή και η αμερικανική κυβέρνηση ξεκίνησε έναν ανελέητο πόλεμο εναντίον της εκλεγμένης Παλαιστινιακής κυβέρνησης. Με θλιβερό κολαούζο την Ευρωπαϊκή Ενωση, επέβαλε οικονομικό εμπάργκο στην Παλαιστίνη, σε συνεργασία με το Ισράηλ που παρακρατούσε ακόμη και τους φόρους από την πώληση αγαθών που όφειλε να παραδώσει στους Παλαιστίνιους.

Η οικονομική ανέχεια έφερε πολιτική αναταραχή και τελικώς Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ κατάφεραν με ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα να επιβάλουν τον εκλεκτό τους στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη, παρότι είχε χάσει τις εκλογές. Η Χαμάς περιορίσθηκε να ελέγχει τη μικροσκοπική και απομονωμένη από την υπόλοιπη Παλαιστίνη, Λωρίδα της Γάζας.

Τότε ήταν που ξεκίνησε ένα πείραμα που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ενα μικρό κομμάτι γης, μόλις 41 χιλιομέτρων μήκους και 6-12 χιλιομέτρων πλάτους, μεταβλήθηκε στη μεγαλύτερη φυλακή του πλανήτη: 1.5 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε μια περιοχή που έχει πυκνότητα πληθυσμού διπλάσια της Κυψέλης – και καταλαβαίνει κανείς τι συμβαίνει σε περίπτωση αεροπορικών βομβαρδισμών.

Τα ισραηλινά στρατεύματα την απέκλεισαν από το υπόλοιπο τμήμα της χώρας. Η Λωρίδα της Γάζας δεν έχει δική της παραγωγή και εξαρτάται για την επιβίωσή της από την ανθρωπιστική βοήθεια. Οι αρρώστιες και η υποβιταμίνωση έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε ακόμη και αξιωματούχοι του ΟΗΕ παραβίασαν την ουδετερότητά τους και άρχισαν να δηλώνουν ότι η κατάσταση είναι ανυπόφορη και ο πληθυσμός υφίσταται ένα καθημερινό βασανιστήριο. Κατά καιρούς, τα ισραηλινά στρατεύματα εξαπολύουν επιθέσεις σκοτώνοντας αμάχους. Η στρατηγική είναι σαφής: η τελευταία λωρίδα ενεργητικής αντίστασης στην ισραηλινή κατοχή πρέπει να συντριβεί.

Εχοντας επιβάλει μια τέτοια απάνθρωπη κατάστασης τρέλας, η ισραηλινή κυβέρνηση καμώνεται την οργισμένη, όταν πράγματι μέλη της Χαμάς ή άλλων ομάδων αρχίζουν να πετάνε ρουκέτες στους Ισραηλινούς. Οι οποίες, ας σημειωθεί, είχαν προκάλεσει τις προηγούμενες μέρες τραυματισμούς αθώων βεβαίως Ισραηλινών πολιτών. Χθες μόνο σκοτώθηκε ένας Ισραηλινός από τις ρουκέτες-αντίποινα της Χαμάς μετά τους βομβαρδισμούς.

Δεν πρόκειται για οργή της ισραηλινής κυβέρνησης, αλλά για ένα προλήπτικό χτύπημα προς τον Μπάρακ Ομπάμα: το Τελ Αβίβ υποπτεύεται ότι, παρά τις προσπάθειες που έχει κάνει, o νέος Αμερικανός πρόεδρος δεν είναι τόσο φιλοϊσραηλινός όσο ο απερχόμενος. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο πρώην Δημοκρατικός πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ, ταξίδεψε στη Δαμασκό όπου συνάντησε τον εξόριστο ηγέτη της Χαμάς, αποδοκιμαζόμενος από τον Λευκό Οίκο.

Την προηγούμενη χρονιά είχε τολμήσει να καταγγείλει το ισραηλινό «απαρντχάιντ» εναντίον των Παλιαστινίων, προκαλώντας την οργή των Ισραηλινών, του Μπους και την ομόφωνη καταδίκη του από το σύνολο των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης. Μήπως ο φιλόδοξος Μπάρακ Ομπάμα επηρεαζόταν από τις απόψεις του Δημοκρατικού προκατόχου του, ξεκινώντας νέες πρωτοβουλίες ειρήνευσης, πράγμα που θα τον ανάγκαζε να κρατήσει κάποιες αποστάσεις και από την Ισραηλινή πλευρά;

Η χθεσινή αμηχανία του νεοεκλεγμένοι προέδρου («ο Μπάρακ Ομπάμα παρακολουθεί τις εξελίξεις» ήταν η δήλωση του εκπροσώπου του) δείχνει ότι πήρε το μήνυμα: οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή καθορίζονται πλέον από το Τελ Αβίβ, όχι την Ουάσιγκτον. Κανείς Αμερικανος πολιτικός δεν έχει πιθανότητα να κάνει καριέρα, αν τα βάλει με το πανίσχυρο φιλοϊσραηλινό λόμπι.

Το καλό παράδειγμα έδωσε χθες η Κοντολίζα Ράις, που έσπευσε να καταδικάσει τη Χαμάς, γιατί προκάλεσε τα δικαιολογημένα αντίποινα του Ισράηλ. Κουβέντα για τη σφαγή 250 ατόμων και τον τραυματισμό εκατοντάδων ακόμη. Πράγματι, αν το σκεφτεί κανείς καλά, οι Παλαιστίνιοι φταίνε: τίποτα απ’ όσα έγιναν χθες δεν θα είχαν γίνει, αν είχαν ψηφίσει τους εκλεκτούς της κυρίας Ράις.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ

 

 

 

 

Κείμενο του
Norman G. Finkelstein, Εικόνα και Πραγματικότητα της Ισραηλο-παλαιστινιακής
Διαμάχης (Αθήνα, Εκδόσεις 21ου).
 

Η Ρίζα του Κακού

Το Ισραήλ είναι ένα παράνομο κράτος που ιδρύθηκε στη βάση ιστορικών ανακριβειών, που διέπεται από ανήθικες, ρατσιστικές αρχές και συντηρείται μέσω της εγκληματικής χρήσης ωμής στρατιωτικής βίας. Ο βασικός λόγος για τη
χρονίζουσα αντιπαλότητα στην Μέση Ανατολή δεν εντοπίζεται στην πολιτική που ακολουθεί η εκάστοτε Σιωνιστική ηγεσία, αλλά στην ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ αυτή καθ’εαυτή. Οι συγκρούσεις στην περιοχή ποτέ δεν θα καταλαγιάσουν
όσο το Ισραήλ συνεχίζει να υπάρχει με τη σημερινή του μορφή.

Ας μην ξεχνάμε πως το Μεσανατολικό, ως ζήτημα των διεθνών σχέσεων, ανέκυψε μέσα από τις έχθρες, τους ανταγωνισμούς και τις αντιπαλότητες που δημιούργησε η υφαρπαγή μεγάλου μέρους της Παλαιστινιακής γης από τον Σιωνισμό και από την εγκαθίδρυση του Ισραήλ ως τεχνητού δυτικού μορφώματος
στο μέσον μιας συντριπτικής πλειοψηφίας Αραβικών εθνών.

Η λανθάνουσα ένταση μεταξύ των Αράβων και του Σιωνιστικού κινήματος οξύνθηκε όταν κατέστη φανερό ότι πρόθεση των εβραίων εποίκων δεν ήταν η ειρηνική συνύπαρξη με τους Άραβες της Παλαιστίνης, αλλά ο εκτοπισμός τους από τις πατρογονικές τους εστίες.

Προσέλαβε δε τα χαρακτηριστικά ενός αγώνα ζωής ή θανάτου μετά από κάθε ενέργεια απροκάλυπτης επιθετικότητας του Ισραήλ σε βάρος των Αραβικών κρατών που το περιτριγυρίζουν (Αίγυπτος, Συρία, Λίβανος, Ιράκ).

Καταλογίζοντας ευθύνη στους άραβες για τη συνέχιση της σύγκρουσης με το Ισραήλ, ουσιαστικά αποκρύπτουμε ότι η πρωτογενής αιτία του προβλήματος συνίσταται στο ρατσιστικό, εθνοφυλετικό όραμα της Σιωνιστικής ελίτ για
από-Αραβοποίηση των περιοχών που κατέχει το Ισραήλ , για τη βίαιη απώθηση του Παλαιστινιακού λαού από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη και τη διαρκή επέκταση των εξωτερικών συνόρων του Ισραήλ σε βάρος των υπόλοιπων χωρών της
περιοχής.

Με άλλα λόγια, η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή δεν οφείλεται σε προσωπικές διαθέσεις και ιδιοσυγκρασίες λαών και ηγετών, αλλά στα δομικά χαρακτηριστικά
της ασταθούς συνύπαρξης του Ισραήλ με τους Παλαιστίνιους και τους Άραβες γείτονες του.Η δίκαιη διευθέτηση της Αραβο-ισραηλινής διαμάχης με πολιτικά μέσα δεν είναι εφικτή, γιατί μια δίκαιη πολιτική λύση που θα ικανοποιούσε τα Αραβικά αιτήματα και θα κατοχύρωνε στην πράξη τα δικαιώματα του Παλαιστινιακού λαού, προϋποθέτει την αλλοίωση του εθνικού χαρακτήρα του Ισραηλινού κράτους και
δύναται να υπονομεύσει τα θεμέλια στα οποία αυτό στηρίζεται.

Για παράδειγμα, το Ισραήλ δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσει το δικαίωμα της επιστροφής των
Παλαιστινίων προσφύγων, καθώς το Ισραήλ είναι κράτος Εβραϊκό, και Εβραϊκό επιθυμεί να παραμείνει. Ασφαλώς, ο επαναπατρισμός δύο εκατομμυρίων Παλαιστινίων προσφύγων με την πληθυσμιακή ενίσχυση που θα προσέφερε στην ήδη
σημαντική μειονότητα των ισραηλινών-Αράβων, δεν εκλαμβάνεται ως θετική εξέλιξη από το σύνολο Σιωνιστικών πολιτικών κομμάτων. Ειδικά αν κανείς συνυπολογίσει τους δείκτες αναπαραγωγής / γεννήσεων των Παλαιστινίων, που
είναι πολύ υψηλότεροι από αυτούς των Ισραηλινών, και που μακροπρόθεσμα θα μπορούσαν να ανατρέψουν τις δημογραφικές ισορροπίες εντός του Ισραήλ υπέρ του Αραβικού στοιχείου.

Ο χειρότερος εφιάλτης της Ισραηλινής ηγεσίας είναι
μια Αραβική πλειοψηφία μέσα σε ένα κατ’ όνομα εβραϊκό κράτος.Η εποικιστική δραστηριότητα του Ισραήλ, η επέκταση εβραικών θυλάκων σε Παλαιστινιακό έδαφος και η κατασκευή νέων οικισμών στα κατεχόμενα θα συνεχιστεί με αμείωτους ρυθμούς, παρά τις όποιες υποσχέσεις του εκάστοτε
ισραηλινού πρωθυπουργού και τα φληναφήματα για μονομερή σχέδια απεμπλοκής από Την Παλαιστινιακή κρίση. Ο λόγος είναι ότι τα κρατικά προγράμματα επαναπατρισμού των εβραίων της διασποράς, εξακολουθούν να χρηματοδοτούνται
και να υποστηρίζονται ενεργά απ’ όλες τις ισραηλινές κυβερνήσεις και πετυχαίνουν να προσελκύουν αξιοσημείωτους αριθμούς παλιννοστούντων εβραίων από όλο τον κόσμο, με κυριότερη σύγχρονη πηγή μετανάστευσης τις Ηνωμένες
Πολιτείες.

Η ένοπλη αντίσταση κατά του Ισραήλ θα συνεχιστεί γιατί, όπως ήδη δείξαμε, οι Άραβες δεν έχουν άλλη επιλογή. Είναι φυσικό το Ισραήλ να αντιτίθεται σε έναν διπλωματικό διακανονισμό που θα αντιβαίνει στα μακροχρόνια εθνικά του
συμφέροντα. Η συνέχιση της παράνομης κατοχής των Παλαιστινιακών εδαφών αποτελεί μονόδρομο για τους ισραηλινούς, που ως μοναδική βιώσιμη λύση στο
Παλαιστινιακό βλέπουν τη φυσική εξόντωση και εξάλειψη των Αράβων από τα εδάφη που θεωρούν δικαιωματικά δικά τους (στα πρότυπα της γενοκτονίας των Ινδιάνων της Βορείου Αμερικής), ή τον βίαιο εξανδραποδισμό των Παλαιστινίων
μέσω της εντατικοποίησης της κατοχής και των καθημερινών στερήσεων και κακουχιών που αυτή συνεπάγεται.

Τέλος, ας έρθουμε στο ζήτημα της ίδρυσης Παλαιστινιακού κράτους που πολλοίθεωρούν πανάκεια για την ειρήνη στην περιοχή. Αναμφίβολα, πρόκειται για ψευδαίσθηση, ή για συνειδητή απόπειρα εξαπάτησης της διεθνούς κοινής γνώμης
και του Παλαιστινιακού λαού. Το προσχέδιο και οι επιμέρους ρυθμίσεις για τη δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους περιλαμβάνονται στις Συμφωνίες του Όσλο, που υπεγράφησαν από το Ισραήλ και την PLO το 1993. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που
προβλέπεται από τις Συμφωνίες δεν είναι η ίδρυση ενός ανεξάρτητου κράτους, με εγγυημένα κυριαρχικά δικαιώματα και βιώσιμο οικονομικό υπόβαθρο. Κ

Κόντρα στην επικρατούσα άποψη, οι Συμφωνίες θέτουν τις βάσεις για τη δημιουργία ενός ισραηλινού προτεκτοράτου στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη με περιορισμένη πολιτική κυριαρχία, οικονομικά εξαρτημένου από το Ισραήλ και χωρίς ένοπλες δυνάμεις.Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι σύμφωνα με τους όρους της Συμφωνίας, στο ανώτατοι δικαστήριο του Ισραήλ εκχωρείται το δικαίωμα της ανάκλησης και ακύρωσης οποιασδήποτε νομοθεσίας ψηφίζεται από το Παλαιστινιακό νομοθετικό σώμα, εάν αυτό κριθεί αντίθετο προς τα εθνικά συμφέροντα του Ισραήλ.

Επιπλέον, οι Παλαιστίνιοι δεν θα ελέγχουν τα στρατηγικά αποθέματα νερού της Λωρίδας της Γάζας, τα οποία το Ισραήλ θα διατηρήσει υπό την κατοχή του. Το μελλοντικό Παλαιστινιακό κράτος δεν θα έχει εδαφική συνοχή και συνέχεια,καθώς ανάμεσα στα δύο κομμάτια Παλαιστινιακής γης θα παρεμβάλλονται θύλακες και εδαφικοί διάδρομοι υπό ισραηλινή κυριαρχία. Τέλος, προβλέπεται η σύσταση
Παλαιστινιακής αστυνομίας που θα διασφαλίζει την τήρηση της τάξης στα αυτόνομα εδάφη, αλλά στην Παλαιστινιακή Αρχή απαγορεύεται ρητά η συγκρότηση τακτικού στρατού, καθώς και η ανάπτυξη ναυτικής και αεροπορικής δύναμης. Σε αυτό το πλαίσιο, η Παλαιστινιακή Αρχή προορίζεται να αναλάβει την διαχείριση και τον έλεγχο των ανυπότακτων Παλαιστινιακών πληθυσμών για λογαριασμό του επικυρίαρχου Ισραήλ.

Συνεπώς γίνεται αντιληπτό ότι η δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους στο πνεύμα των Συμφωνιών δεν αποτελεί βιώσιμη λύση και η Χαμάς, η Ισλαμική Τζιχάντ και οι άλλες Παλαιστινιακές αντιστασιακές οργανώσεις ορθώς πράττουν και δεν τις αποδέχονται. Φαίνεται λοιπόν πως ο Πρόεδρος του Ιράν Αχμαντινετζάντ έχει δίκιο. Μόνο μια λύση υπάρχει για την Μέση Ανατολή και αυτή είναι η εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη, είτε μέσω μιας αντίστροφης εβραϊκής μετανάστευσης προς την Αμερική ή την Ευρώπη, ή μέσα από την στρατιωτική ήττα και ολοκληρωτική καταστροφή του. Μόνο τότε οι εγγενείς αιτίες της σύγκρουσης στην Μέση Ανατολή θα εξαλειφθούν και η ειρήνη θα επικρατήσει στην περιοχή.

 

 

Με αφορμή την άθλια ναζιστική διάλυση του Λιβάνου από το κράτος του Ισραήλ το καλοκαίρι του 2006 έγινε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στο ιντυ: 

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=552702,

 

Ένα άρθρο από το «Αρδην»:

«Εδώ και αρκετές δεκαετίες, κυρίως μετά τον πόλεμο των έξι ημερών του 1967, το κέντρο βάρους της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή έχει μετατεθεί στη σχέση της με το Ισραήλ. Ο συνδυασμός αταλάντευτης υποστήριξης στο Ισραήλ και της σχετιζόμενης προσπάθειας «εξάπλωσης της δημοκρατίας» σε όλη την περιοχή έχει ξεσηκώσει την αραβική και ισλαμική κοινή γνώμη, με αποτέλεσμα να θέσει σε κίνδυνο όχι μόνο την αμερικάνικη ασφάλεια αλλά και την ασφάλεια του υπόλοιπου κόσμου. Αυτή η κατάσταση δεν έχει προηγούμενο στην αμερικάνικη πολιτική ιστορία. Γιατί οι ΗΠΑ ήταν πρόθυμες να βάλουν σε δεύτερη μοίρα την ασφάλεια τη δική τους και πολλών από τους συμμάχους τους, μόνο και μόνο για να προωθήσουν τα συμφέροντα ενός άλλου κράτους; Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ο δεσμός ανάμεσα στις δύο χώρες είναι βασισμένος σε κοινά στρατηγικά συμφέροντα ή σε ηθικές αναγκαιότητες, αλλά κανένα από τα δύο δεν μπορεί να εξηγήσει το αξιοπρόσεχτο επίπεδο υλικής και διπλωματικής υποστήριξης που προσφέρουν οι ΗΠΑ.

Αντιθέτως, ο πυρήνας της αμερικάνικης πολιτικής στην περιοχή διαμορφώνεται σχεδόν αποκλειστικά στην εσωτερική πολιτική σκηνή, και κυρίως από τις δραστηριότητες του ισραηλινού λόμπι. Και άλλες ομάδες ειδικών συμφε­ρόντων έχουν καταφέρει να επηρεάσουν την εξωτερική πολιτική, αλλά κανένα λόμπι δεν έχει καταφέρει να την εκτρέψει τόσο μακριά από αυτό που επιτάσσει το εθνικό συμφέρον, ενώ παράλληλα πείθει τους Αμερικάνους ότι τα συμφέροντα των ΗΠΑ είναι κατά βάση ίδια με αυτά μιας άλλης χώρας, σε αυτήν την περίπτωση του Ισραήλ.

Από τον πόλεμο του Οκτωβρίου του 1973, η Ουάσιγκτον έχει προσφέρει στο Ισραήλ ένα επίπεδο υποστήριξης που επισκιάζει ο,τιδήποτε έχει προσφερθεί σε άλλο κράτος. Το Ισραήλ είναι ο μεγαλύτερος αποδέκτης άμεσης ετήσιας οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας από το 1976, και, συνολικά, ο μεγαλύτερος αποδέκτης από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αγγίζοντας το ποσό των $140 δις (σε δολάρια του 2004). Το Ισραήλ παίρνει σχεδόν $3 δις σε άμεση βοήθεια κάθε χρόνο, πάνω κάτω το ένα πέμπτο δηλαδή του προϋπολογισμού εξωτερικής βοήθειας, που μεταφράζεται περίπου σε $500 το χρόνο για κάθε Ισραηλινό. Αυτή η γενναιοδωρία είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή αν αναλογιστούμε ότι το Ισραήλ είναι πλέον μια πλούσια βιομηχανική χώρα με ένα κατά κεφαλήν εισόδημα ανάλογο με αυτό της Νοτίου Κορέας ή της Ισπανίας.

Άλλοι παραλήπτες παίρνουν τα χρήματα σε τετράμηνες δόσεις, αλλά το Ισραήλ παραλαμβάνει ολόκληρο το ποσό που του αναλογεί στην αρχή κάθε οικονομικού έτους και έτσι μπορεί να κερδίζει τόκους από αυτό. Οι περισσότεροι παραλήπτες βοήθειας για στρατιωτικούς σκοπούς είναι υποχρεωμένοι να ξοδεύουν όλο το ποσό στις Η.Π.Α, αλλά το Ισραήλ μπορεί να χρησιμοποιεί περίπου το 25% του ποσού που του αναλογεί για να επιδοτεί τη δική του αμυντική βιομηχανία. Είναι ο μόνος παραλήπτης που δεν είναι υποχρεωμένος να δίνει λογαριασμό για το πώς ξοδεύεται η βοήθεια, πράγμα που καθιστά αδύνατο το να αποτραπεί η χρήση των χρημάτων για σκοπούς στους οποίους αντιτίθενται οι ΗΠΑ, όπως π.χ το κτίσιμο οικισμών στη Δυτική Όχθη. Επιπλέον, οι ΗΠΑ έχουν προσφέρει στο Ισραήλ περίπου $3 δις για να αναπτύξει οπλικά συστήματα, καθώς και πρόσβαση σε κορυφαία όπλα όπως τα ελικόπτερα Μπλακχόκ και τα F16. Τέλος, οι ΗΠΑ δίνουν στο Ισραήλ πρόσβαση σε πληροφορίες που αρνούνται στους νατοϊκούς τους συμμάχους και κάνουν πως δε βλέπουν ότι το Ισραήλ έχει αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Η Ουάσιγκτον επίσης προσφέρει στο Ισραήλ συστηματική διπλωματική υποστήριξη. Από το 1982, οι ΗΠΑ έκαναν χρήση του βέτο σε 32 αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, επικριτικές προς το Ισραήλ, περισσότερες φορές δηλαδή από το συνολικό αριθμό των βέτο που έχουν ασκήσει όλα τα άλλα μέλη του Συμβουλίου. Εμποδίζουν τις προσπάθειες των αραβικών κρατών να βάλουν το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ στην ατζέντα του ΙΑΕΑ. Οι ΗΠΑ έρχονται να σώσουν το Ισραήλ όταν γίνεται πόλεμος και πάντα υποστηρίζουν την πλευρά του Ισραήλ όταν διαπραγματεύεται την ειρήνη. Η κυβέρνηση Νίξον το προστάτευσε από την απειλή σοβιετικής εισβολής και το εφοδίαζε κατά την διάρκεια του Πολέμου του Οκτωβρίου. Η Ουάσιγκτον ενεπλάκη ενεργά στις συνομιλίες που έβαλαν τέλος σε αυτόν τον πόλεμο, όπως επίσης και στη «βήμα με βήμα» διαδικασία που ακολούθησε, όπως ακριβώς έπαιξε κεντρικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν και ακολούθησαν τη Συμφωνία του Όσλο το 1993. Σε κάθε περίπτωση, υπήρχε περιστασιακή διαφωνία με Ισραηλινούς αξιωματούχους, αλλά οι ΗΠΑ συστηματικά υποστήριζαν τη θέση των Ισραηλινών. Ένας Αμερικάνος που είχε λάβει μέρος στο Καμπ Ντέιβιντ το 2000 είπε: “Υπερβολικά συχνά, λειτουργούμε… ως ο δικηγόρος του Ισραήλ” . Τέλος, η φιλοδοξία της κυβέρνησης Μπους να μεταμορφώσει τη Μέση Ανατολή αποσκοπεί, τουλάχιστον εν μέρει, στη βελτίωση της στρατηγικής θέσης του Ισραήλ.

Θα μπορούσαμε να καταλάβουμε αυτή την υπερβολική γενναιοδωρία εάν το Ισραήλ ήταν ζωτικό στρατηγικό στοιχείο ή εάν επρόκειτο για μια ηθική υπόθεση την οποία οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν παρά να υποστηρίζουν. Αλλά κανένας από τους παραπάνω λόγους δεν είναι πειστικός. Θα μπορούσαμε να επιχειρηματολογήσουμε ότι το Ισραήλ ήταν σημαντικό στην περίοδο του ψυχρού πολέμου. Υπηρετώντας ως πληρεξούσιος της Αμερικής μετά το 1967, βοήθησε στον περιορισμό της σοβιετικής επέκτασης στην περιοχή και κατάφερε ταπεινωτικές νίκες σε πελάτες των Σοβιετικών όπως η Αίγυπτος και η Συρία. Περιστασιακά, βοήθησε άλλους συμμάχους των Αμερικάνων (όπως ο βασιλιάς της Ιορδανίας Χουσεΐν) και η στρατιωτική του δύναμη ανάγκασε την Μόσχα να ξοδέψει περισσότερα για την υποστήριξη των δικών της συμμάχων. Επιπλέον, προσέφερε χρήσιμες πληροφορίες για τις δυνατότητες των Σοβιετικών.

Η υποστήριξη του Ισραήλ όμως δεν ήταν φτηνή υπόθεση και, επιπλέον, έκανε τις σχέσεις της Αμερικής με τον αραβικό κόσμο πιο περίπλοκες. Για παράδειγμα, η απόφαση να δοθούν $2,2 δις σε έκτακτη στρατιωτική βοήθεια κατά τη διάρκεια του πολέμου του Οκτωβρίου πυροδότησε το πετρελαϊκό εμπάργκο του ΟΠΕΚ, το οποίο προκάλεσε σημαντική ζημιά στις οικονομίες της Δύσης. Παρ’ όλα αυτά, οι στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ δεν ήταν σε θέση να προστατεύσουν τα αμερικάνικα συμφέροντα στην περιοχή. Οι ΗΠΑ δε μπορούσαν, για παράδειγμα, να βασιστούν στο Ισραήλ όταν η ιρανική επανάσταση το 1979 επέτεινε τις ανησυχίες για την ασφάλεια της προμήθειας πετρελαίου και γι αυτό χρειάστηκε να δημιουργήσουν τη δική τους Δύναμη Ταχείας Επέμβασης.

Ο πρώτος Πόλεμος του Κόλπου αποκάλυψε το μεγάλο στρατηγικό βάρος που έχει αποκτήσει το Ισραήλ. Οι ΗΠΑ δε μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ισραηλινές βάσεις χωρίς να διακινδυνεύσουν την ενότητα της συμμαχίας κατά του Ιράκ, και έπρεπε να χρησιμοποιήσουν πόρους (π.χ συστοιχίες πυραύλων Patriot) για να εμποδίσουν το Ισραήλ να προβεί σε οποιαδήποτε πράξη που θα επηρέαζε τη συμμαχία κατά του Σαντάμ Χουσεϊν. Η ιστορία επαναλήφθηκε το 2003: ενώ το Ισραήλ ανυπομονούσε να δει τις ΗΠΑ να επιτίθενται στο Ιράκ, ο Μπους δε μπορούσε να του ζητήσει τη βοήθειά του χωρίς να προκαλέσει την αντίδραση των Αράβων. Γι αυτό το Ισραήλ έμεινε στο περιθώριο για άλλη μια φορά.

Με αφετηρία την δεκαετία του 1990 και ακόμα περισσότερο μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η αμερικανική υποστήριξη συχνά αιτιολογείται με τον ισχυρισμό ότι και τα δύο κράτη απειλούνται από τρομοκρατικές ομάδες που προέρχονται από τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, και από κράτη παρίες που υποστηρίζουν αυτές τις ομάδες, αναζητώντας όπλα μαζικής καταστροφής. Αυτό καταλήγει να ερμηνεύεται ως εάν η Ουάσιγκτον να πρέπει όχι μόνο να δώσει ελευθερία κινήσεων στην αντιμετώπιση των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, χωρίς να το πιέζει να κάνει υποχωρήσεις μέχρι να φυλακιστούν ή να εξοντωθούν όλοι οι Παλαιστίνιοι τρομοκράτες, αλλά και ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να καταδιώκουν χώρες όπως η Συρία και το Ιράν. Το Ισραήλ αντιμετωπίζεται έτσι ως βασικός σύμμαχος στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, γιατί οι εχθροί του είναι και εχθροί της Αμερικής. Στην πραγματικότητα, το Ισραήλ είναι ένα βάρος στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και στη γενικότερη προσπάθεια να αντιμετωπιστούν τα κράτη παρίες.

Η «τρομοκρατία» δεν είναι ένας αυτόνομος αντίπαλος, αλλά μία τακτική που χρησιμοποιείται από ένα εκτεταμένο δίκτυο πολιτικών ομάδων. Οι τρομοκρατικές οργανώσεις που απειλούν το Ισραήλ δεν απειλούν τις ΗΠΑ, εκτός από τις περιπτώσεις που αυτές παρεμβαίνουν εναντίον τους (όπως π.χ. στο Λίβανο το 1982). Επιπλέον, η παλαιστινιακή τρομοκρατία δεν είναι σποραδική βία κατευθυνόμενη κατά του Ισραήλ ή της «Δύσης», αλλά κυρίως η απάντηση στην μακροχρόνια προσπάθεια του Ισραήλ να αποικίσει τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας.

Κατά βάση όμως, το να ισχυριστούμε ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν ενωμένες μία κοινή τρομοκρατική απειλή αντιστρέφει τη σχέση αιτίου και αποτέλεσματος: το πρόβλημα της τρομοκρατίας που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από την πολύ στενή συμμαχία με το Ισραήλ, και όχι το αντίθετο. Η υποστήριξη του Ισραήλ δεν είναι η μόνη αιτία της αντιαμερικανικής τρομοκρατίας, αλλά είναι πολύ σημαντική, και κάνει τη νίκη στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας πιο δύσκολη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί ηγέτες της Αλ Κάιντα, συμπεριλαμβανομένου και του Οσάμα Μπιν Λάντεν, έχουν ως κίνητρό τους την ισραηλινή παρουσία στην Ιερουσαλήμ και την απελπιστική θέση των Παλαιστινίων. Η χωρίς όρους υποστήριξη στο Ισραήλ διευκολύνει τους εξτρεμιστές στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν λαϊκή υποστήριξη και να προσελκύσουν οπαδούς.

Όσο για τα λεγόμενα κράτη παρίες στη Μέση Ανατολή, δεν αποτελούν τόσο μεγάλη απειλή στα ζωτικά συμφέροντα της Αμερικής, παρά μόνο στον βαθμό που απειλούν το Ισραήλ. Ακόμη και αν αυτά τα κράτη αποκτήσουν πυρηνικά όπλα –που είναι φυσικά ανεπιθύμητο– ούτε η Αμερική ούτε το Ισραήλ θα μπορούσαν να εκβιαστούν, διότι ο εκβιαστής δεν θα μπορούσε να πραγματοποιήσει την απειλή του χωρίς να υποστεί συντριπτικά αντίποινα. Ο κίνδυνος να περάσουν πυρηνικά στα χέρια τρομοκρατών είναι το ίδιο μακρινός, γιατί ένα κράτος παρίας δε θα μπορούσε να είναι σίγουρο ότι αυτή η μεταφορά δεν θα εντοπιστεί ή ότι δεν θα κατηγορηθεί και δεν θα τιμωρηθεί στη συνέχεια. Η σχέση με το Ισραήλ στην πραγματικότητα δυσκολεύει τις ΗΠΑ να διαπραγματευθούν με αυτά τα κράτη. Το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ είναι ένας από τους λόγους που κάποιοι γείτονές του θέλουν πυρηνικά όπλα, και το να τους απειλούμε με καθεστωτικές αλλαγές, απλά ενισχύει αυτή τους την επιθυμία.

Ένας τελευταίος λόγος αμφισβήτησης της στρατηγικής αξίας του Ισραήλ είναι ότι δεν συμπεριφέρεται ως πιστός σύμμαχος. Ισραηλινοί αξιωματούχοι συχνά δείχνουν αδιαφορία σε αμερικανικά αιτήματα και υπαναχωρούν στις υποσχέσεις τους (όπως οι υποσχέσεις να σταματήσουν να χτίζουν οικισμούς και να αποφύγουν τις στοχοποιημένες δολοφονίες Παλαιστίνιων ηγετών.) Το Ισραήλ έχει προσφέρει ευαίσθητη στρατιωτική τεχνολογία σε πιθανούς ανταγωνιστές όπως η Κίνα, κάτι που ο γενικός επιθεωρητής του ΥΠΕΞ ονόμασε «μια συστηματική και αυξανόμενη τάση μη εγκεκριμένης μεταβίβασης [τεχνολογίας]». Σύμφωνα με το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, το Ισραήλ επίσης «επιδίδεται στις πιο επιθετικές κατασκοπευτικές επιχειρήσεις εναντίον των ΗΠΑ από οποιονδήποτε άλλο σύμμαχο». Εκτός από την περίπτωση του Τζόναθαν Πόλαρντ, που έδωσε στο Ισραήλ μεγάλες ποσότητες απόρρητου υλικού στις αρχές του 1980 (το οποίο λέγεται ότι πέρασε στους Σοβιετικούς σε αντάλλαγμα για περισσότερες άδειες εξόδου στους Σοβιετικούς Εβραίους), μια νέα διαμάχη φούντωσε το 2004 όταν αποκαλύφθηκε ότι ένας βασικός αξιωματούχος του Πενταγώνου, ονομαζόμενος Λάρυ Φράνκλιν, είχε δώσει απόρρητες πληροφορίες σε Ισραηλινό διπλωμάτη. Το Ισραήλ δεν είναι η μόνη χώρα που κατασκοπεύει τις ΗΠΑ, αλλά η προθυμία του να κατασκοπεύει τον κυριότερό του πάτρωνα κάνει ακόμα πιο αμφίβολη τη στρατηγική του αξία.

Η στρατηγική αξία του Ισραήλ δεν είναι το μοναδικό θέμα. Οι υποστηρικτές του τονίζουν ότι του αξίζει απεριόριστη υποστήριξη γιατί είναι αδύναμο και περιβάλλεται από εχθρούς, γιατί είναι μία δημοκρατία και γιατί ο εβραϊκός λαός έχει υποφέρει από εγκλήματα εις βάρος του στο παρελθόν και γι αυτό αξίζει ειδικής μεταχείρισης. Επίσης λέγεται ότι η συμπεριφορά του Ισραήλ είναι ηθικά ανώτερη από εκείνη των αντιπάλων του. Αν εξεταστούν εμπεριστατωμένα, κανένα από αυτά τα επιχειρήματα δεν πείθει. Υπάρχει πράγματι ένας σοβαρός ηθικός λόγος για την στήριξη της ύπαρξης του Ισραήλ, αλλά αυτή δεν κινδυνεύει. Αντικειμενικά ιδωμένη, η συμπεριφορά του, είτε τώρα είτε στο παρελθόν δεν προσφέρει καμιά ηθική βάση για την προνομιακή του μεταχείριση σε σχέση με τους Παλαιστίνιους.

http://ardin.gr/Arxeio_Ardin/2006/ardin_59/ameriki_israel/ameriki_israel.htm
 

 
Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες