Βιβλία για κατέβασμα: Γκράμσι-Αμερικανισμός-και-Φορντισμός, ΠΟΛΙΤΙΚΑ-KEIMENA, Τα-εργοστασιακά-συμβούλια -Νίκος Πουλαντζάς: Φασισμός και Δικτατορία

http://www.scribd.com/osr55

Βιβλία για κατέβασμα

http://osr55.wordpress.com/vivlia-gia-katevasma/

 

Γκράμσι-Αμερικανισμός-και-Φορντισμός

http://www.scribd.com/doc/189221923/159653839-%CE%93%CE%BA%CF%81%CE%AC%CE%BC%CF%83%CE%B9-%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%A6%CE%BF%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

 

Γκράμσι-ΠΟΛΙΤΙΚΑ-KEIMENA

http://www.scribd.com/doc/189219804/157176483-%CE%91-%CE%93%CE%BA%CF%81%CE%AC%CE%BC%CF%83%CE%B9-%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%91-KEIMENA

 

 

Αντόνιο-Γκράμσι-Τα-εργοστασιακά-συμβούλια

http://www.scribd.com/doc/189237967/86646500-%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%BF-%CE%93%CE%BA%CF%81%CE%AC%CE%BC%CF%83%CE%B9-%CE%A4%CE%B1-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1

Νίκος Πουλαντζάς: Φασισμός και Δικτατορία

http://www.scribd.com/doc/189217055/106013794-%CE%A0%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AC%CF%82-%CE%A6%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82 …

 

 

Γράψτε ένα σχόλιο

Filed under Βιβλία

Το μήνυμα του 1984 είναι τώρα στον δρόμο

https://www.youtube.com/watch?v=rVG0VplARB8

 

https://www.youtube.com/watch?v=Wo1oPfokHE0

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=jAMU2ThsWDA

Γράψτε ένα σχόλιο

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", προπαγάνδα παπαγαλάκια, παράσιτα πλούσιοι, Άνθρωπος κοινωνικά καθορισμένος, Αυτοοργάνωση Αυτοδιαχείριση, Η συνειδητοποίηση της άγνοιας μας εφόδιο για να μάθουμε, Κατασκευάζοντας συναίνεση, ΜΜΕξαπάτησης, Ο κυριάρχος μαλάκας ανά πενταετία, Πόσο μαλάκας είσαι τελικά φιλήσυχε φιλειρηνικέ

Ο δρόμος

http://www.youtube.com/watch?v=jAMU2ThsWDA&feature=youtu.be

Γράψτε ένα σχόλιο

Filed under Αυτοοργάνωση Αυτοδιαχείριση, Αλληλεγγύη

Εργατική εξαθλίωση στο γερμανικό «παράδεισο»

Small_img_20461
Οι αντεργατικές νομοθετικές ρυθμίσεις που πολιτογραφήθηκαν με τον τίτλο «Ατζέντα 2010» είχαν στον πυρήνα τους μια σαρωτική αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις που είχαν διαμορφωθεί μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ηταν η απάντηση του γερμανικού κεφαλαίου στην κρίση που πέρασε η Γερμανία στις αρχές της νέας χιλιετίας. Τότε που η αναιμική ανάπτυξη της δεκαετίας του ‘90 μετατράπηκε σε απόλυτη στασιμότητα (το 2002), για να κατρακυλήσει η Γερμανία στην κρίση ένα χρόνο μετά (το 2003), όταν το γερμανικό ΑΕΠ σημείωσε μείωση κατά 0.4%.
Από την κρίση η Γερμανία βγήκε ουσιαστικά τρία χρόνια μετά, το 2006, με μια εντυπωσιακή, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, αύξηση του ΑΕΠ κατά 4% περίπου. Η πρώτη πενταετία της νέας χιλιετίας, ωστόσο, σημαδεύτηκε και από τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας που το 2005 σκαρφάλωσε στο 11%[1].
Τις παραμονές των εκλογών του Σεπτέμβρη του 2002, η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση Σρέντερ, προκειμένου να εξασφαλίσει τη δεύτερη θητεία της (πράγμα που έγινε), άρχισε να ψάχνει τρόπους για να διαχειριστεί αποτελεσματικότερα την κρίση. Για το σκοπό αυτό διόρισε μια επιτροπή με στόχο να κάνει προτάσεις για ριζικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις. Να πως περιέγραφε εκείνη την εποχή τις αντεργατικές ανατροπές που σχεδιάζονταν ένας ερευνητικός οργανισμός της ΕΕ: «Ο Αύγουστος του 2002 είδε τη δημοσίευση μιας έκθεσης της επιτροπής Hartz, που διορίστηκε από τη γερμανική κυβέρνηση για να κάνει προτάσεις για μια ανταγωνιστική λύση στο επίμονο πρόβλημα της ανεργίας στη Γερμανία. Η επιτροπή έχει προτείνει ένα πρόγραμμα, που αν εφαρμοστεί, θα φέρει την πιο σαρωτική εδώ και δεκαετίες μεταρρύθμιση στην πολιτική της Γερμανίας στην αγορά εργασίας. Ο δηλωμένος σκοπός της επιτροπής ήταν να μειώσει στο μισό τον υφιστάμενο αριθμό των 4 εκατομμυρίων ανέργων μέσα σε τρία χρόνια»[2].
Ως γνήσιος τεχνοκράτης ο Hartz (διετέλεσε μεγαλοστέλεχος της Volkswagen μέχρι το 2005, όταν παραιτήθηκε, για να καταλήξει μετά από κάποια χρόνια κατηγορούμενος για διαφθορά[3]) δεν είχε… φιλεργατικές αναστολές: «Για να επιταχύνει τις μετακινήσεις σε θέσεις εργασίας και επομένως να περιορίσει τις δαπάνες για επιδόματα (σ.σ ανεργίας), η επιτροπή προτείνει ότι οι εργάτες πρέπει υποχρεωτικά να ενημερώσουν το τοπικό γραφείο εργασίας τη στιγμή που θα λάβουν την ειδοποίηση τερματισμού της εργασίας και να μην περιμένουν μέχρι να χάσουν τη δουλειά τους. Κάθε άνεργος θα έπρεπε να είναι προετοιμασμένος να αποδεχτεί δουλειά με χαμηλότερο μισθό από πριν ή να αντιμετωπίσει μία περικοπή στα επιδόματά του, ενώ οι νέοι και άγαμοι άνεργοι να αποδεχτούν τη μετακίνηση οπουδήποτε στη χώρα για να εργαστούν ή να ρισκάρουν μια παρόμοια περικοπή (σ.σ. των επιδομάτων τους)»[2].
Ετσι κι έγινε. Μέσα σε δύο χρόνια (από το 2003 μέχρι το 2005), ψηφίστηκαν τέσσερις νόμοι βάσει των εκθέσεων της επιτροπής Hartz. Οι πρώτοι δύο (Hartz I & II) τέθηκαν σε ισχύ την 1η Γενάρη του 2003, ο Hartz III ένα χρόνο μετά (το 2004) και ο Hartz IV το 2005. Η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση παρουσίασε τους νόμους αυτούς σαν το ελιξίριο για το πρόβλημα της ανεργίας. Αυτό όμως δεν ήταν παρά ένα προπαγανδιστικό τέχνασμα, για να περάσει τα ευρωπαϊκά σύνορα το αμερικάνικο μοντέλο. Το μοντέλο του μοιράσματος μιας θέσης εργασίας σε περισσότερα άτομα και φυσικά με λιγότερα λεφτά.

Στην πρέσα οι άνεργοι

Οπως αναφέραμε στο προηγούμενο φύλλο, οι πρώτοι που στριμώχτηκαν από τους νόμους αυτούς ήταν οι άνεργοι. Αναγκάστηκαν να βρουν εργασία με χαμηλότερους μισθούς, γιατί τα επιδόματά τους πλέον πετσοκόπηκαν. Το πώς έγινε αυτό θα περιγράψουμε αμέσως παρακάτω.
Τα επιδόματα που έπαιρναν οι άνεργοι πριν από τις μεταρρυθμίσεις Hartz ήταν δύο. Πρώτον, το επίδομα ανεργίας, που ισοδυναμούσε με το 67% του τελευταίου μισθού, αν ο εργαζόμενος είχε παιδιά, ή 60%, αν δεν είχε, και χορηγούνταν για χρονική περίοδο από 6 μέχρι 32 μήνες, ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας του απολυμένου. Δεύτερον, το βοήθημα ανεργίας, το οποίο χορηγούνταν μετά τη λήξη του πρώτου επιδόματος και ισοδυναμούσε με το 57% του τελευταίου μισθού για όσους είχαν παιδιά ή 53% για όσους δεν είχαν. Το βοήθημα αυτό το έπαιρνε ο άνεργος αν εργαζόταν λιγότερο από 15 ώρες την εβδομάδα, κερδίζοντας το 20% του βοηθήματος ή 165 ευρώ το πολύ[5]. Για τη λήψη αυτού του βοηθήματος ο άνεργος δε θα έπρεπε να έχει αποταμιεύσεις πάνω από 520 ευρώ για κάθε έτος της ηλικίας του. Δηλαδή, ένας 40χρονος εργαζόμενος που έμενε άνεργος δικαιούνταν το βοήθημα ανεργίας μόνο αν οι αποταμιεύσεις του ήταν κάτω από (40×520=) 20.800 ευρώ, με μέγιστο όριο τα 33.800 ευρώ (ανεξαρτήτως ηλικίας).
Μη φανταστείτε ότι το βοήθημα αυτό ήταν τίποτα τρομερά λεφτά. Το 2004, το 60% των δικαιούχων του βοηθήματος ανεργίας έπαιρνε από 300 μέχρι 600 ευρώ το μήνα, ενώ μόλις ένα 30% έπαιρνε μέχρι 900 ευρώ[5]. Το δεύτερο βοήθημα δίνονταν για όσο χρόνο το δικαιούνταν ο άνεργος, δεν υπήρχε δηλαδή χρονικός περιορισμός όπως για το πρώτο. Αφορούσε δηλαδή τους μακροχρόνια ανέργους. Τα χρήματα για το βοήθημα αυτό προέρχονταν από εισφορές υπέρ ανέργων, που πλήρωναν όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά και οι καπιταλιστές.
Ολα αυτά άλλαξαν από το 2005. Το επίδομα ανεργίας χωρίστηκε σε δύο μέρη. Το πρώτο, που ονομάστηκε επίδομα ανεργίας 1 (Arbeitslosengeld I ή ALG I), ήταν το παλιό επίδομα ανεργίας, το οποίο όμως άρχισε να δίνεται για σημαντικά λιγότερο χρόνο. Από τους 32 μήνες που ήταν πριν, η μέγιστη χρονική περίοδος χορήγησης του επιδόματος ανεργίας έπεσε στους 24 μήνες. Επιπλέον, το μέγιστο χρονικό όριο επιδότησης των 24 μηνών ισχύει μόνο για τους εργαζόμενους άνω των 58 ετών, που κατέβαλαν ασφαλιστικές εισφορές τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Για εργαζόμενους οι οποίοι πλήρωναν ασφαλιστικές εισφορές μόνο για ένα από τα προηγούμενα τρία χρόνια, το επίδομα ανεργίας ALG I δίνεται μόνο για ένα εξάμηνο[6].
Το δεύτερο επίδομα ονομάζεται επίδομα ανεργίας 2 (Arbeitslosengeld II ή ALG II) και απετέλεσε τη συγχώνευση του βοηθήματος ανεργίας με το κοινωνικό βοήθημα που δίνονταν σε νοικοκυριά με πολύ χαμηλά εισοδήματα.Σε αντίθεση με το βοήθημα ανεργίας που ίσχυε πριν το 2005, το ποσό του οποίου σχετιζόταν με τον τελευταίο μισθό (57% ή 53% του τελευταίου μισθού για εργαζόμενους με ή χωρίς παιδιά), το επίδομα ανεργίας ALG II αποσυνδέθηκε από το ύψος του μισθού και αποτελεί πλέον ένα φιλανθρωπικό βοήθημα που υπολογίζεται σύμφωνα με τα «ελάχιστα όρια διαβίωσης» (εκτός της στέγασης). Ποια είναι αυτά; Το βασικό επίδομα είναι 382 ευρώ για άγαμους ή μόνους γονείς, ενώ σε περίπτωση ζευγαριού που και οι δύο δικαιούνται το ALG II, ο δεύτερος παίρνει 345 ευρώ. Για τα παιδιά και τους εφήβους που ζουν με τους γονείς τους το ποσό που δικαιούνται κυμαίνεται μεταξύ 224 ευρώ και 306 ευρώ για κάθε προστατευόμενο μέλος[6]. Το μέγιστο όριο των αποταμιεύσεων για να πάρει κανείς αυτά τα λεφτά έπεσε από τα 33.800 ευρώ, που ήταν πριν το 2005, στα 13.000 ευρώ και από τα 520 ευρώ ανά έτος ηλικίας στα 200[7]!
Ετσι, ένας άνεργος 40άρης θα πρέπει να έχει στην τράπεζα λιγότερα από 8.000 ευρώ για να δικαιούται το ALG II. Θα πρέπει δηλαδή να έχει εξαντληθεί οικονομικά για να του δώσουν ένα φιλανθρωπικό βοήθημα που μετά βίας επαρκεί για στοιχειώδη διαβίωση. Σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας της Γερμανίας[7], το επίδομα ανεργίας ΙΙ καλύπτει τη διατροφή, τις καθημερινές προσωπικές ανάγκες, τις δαπάνες επικοινωνίας και συμμετοχής στην πολιτιστική ζωή, το κόστος ηλεκτρισμού, μεταφορών και νοικοκυριού. Οι δαπάνες στέγασης δεν περιλαμβάνονται στο επίδομα αυτό, γιατί καλύπτονται χωριστά. Για παράδειγμα, μία άνεργη μητέρα με ανήλικο 15χρονο παιδί δικαιούται (382 + 306 = ) 688 ευρώ το μήνα για να καλύψει όλες τις παραπάνω δαπάνες! Αυτά τα χρήματα ίσως να φαίνονται «πολλά» για τη σημερινή κινεζοποιημένη Ελλάδα, ας σκεφτούμε όμως ότι ο δείκτης τιμών καταναλωτή είναι στη Γερμανία περίπου 8% υψηλότερος σε σχέση με την Ελλάδα[8].

Τσουχτερά πρόστιμα

Πέρα από το πετσόκομμα των επιδομάτων ανεργίας, όσοι μένουν άνεργοι στη Γερμανία θα πρέπει να σπεύσουν να το δηλώσουν γρήγορα στο Γραφείο Εργασίας, γιατί αλλιώς τους περιμένουν τσουχτερά πρόστιμα. Τα πρόστιμα ξεκινούν από 7 ευρώ για κάθε μέρα καθυστέρησης (όταν ο άνεργος δικαιούται μέχρι 400 ευρώ), ανεβαίνουν στα 35 ευρώ την ημέρα (όταν δικαιούται μέχρι 700 ευρώ) και φτάνουν τα 50 ευρώ την ημέρα (όταν ο άνεργος δικαιούται πάνω από 700 ευρώ)! Το ποσό του προστίμου περιορίζεται σε ένα διάστημα καθυστέρησης ίσο με 30 μέρες. Δηλαδή, ένας άνεργος που καθυστερεί να καταγραφεί για 10 μέρες θα χάσει από το επίδομα ανεργίας του μέχρι και 500 ευρώ!
Ο στόχος αυτού του εξοντωτικού προστίμου είναι προφανής. Να αναγκαστεί ο άνεργος να καταγραφεί αμέσως στο Κέντρο Εργασίας, με απώτερο στόχο να εξωθηθεί να δουλέψει με χαμηλότερο μισθό σε κάποια από τις δουλειές που το τελευταίο θα του… προσφέρει. 
Σημειώνει ένα ιδιωτικό ερευνητικό ινστιτούτο για θέματα εργασίας[9]: «Κατά τη διάρκεια των πρώτων τριών μηνών, οι άνεργοι μπορούν να απορρίψουν θέσεις εργασίας (σ.σ που τους «προσφέρει» το Γραφείο) που δίνουν λιγότερο από το 80% των προηγούμενων αποδοχών τους. Μπορούν να κάνουν το ίδιο για αμοιβές μέχρι το 70% των προηγούμενων αποδοχών τους μέχρι τον έκτο μήνα της ανεργίας. Τελικά, οι άνεργοι είναι υποχρεωμένοι μετά από έξι (6) μήνες ανεργίας να αποδεχτούν θέσεις εργασίας με εισοδήματα ίσα ή μεγαλύτερα από το επίδομα ανεργίας».
Ταυτόχρονα, οι άνεργοι υποχρεώθηκαν να αποδεχτούν ημερήσιο χρόνο μετακίνησης από και προς την εργασία τους μέχρι και 2.5 ώρες. Αν δεν το αποδεχτούν αυτό, έχουν να αντιμετωπίσουν ποινές που ξεκινούν από τη μείωση του επιδόματος ανεργίας ΙΙ κατά 30% μέχρι και την πλήρη απώλειά του, σε περίπτωση που αρνηθούν τρεις (οποιεσδήποτε) θέσεις εργασίας που θα τους «προσφέρει» το γραφείο Εργασίας μέσα σε ένα χρόνο[7]! Ο κανόνας που ισχύει είναι: «Για τους δικαιούχους του επιδόματος ανεργίας ΙΙ κάθε εργασία είναι εφικτή. Ενας μηχανικός μπορεί να δουλέψει ως συσκευαστής σε μεταφορικές ταινίες»[10].

Μισή απασχόληση

Δεν ήταν, όμως, μόνο το στρίμωγμα των ανέργων να βρουν δουλειά όπου να ‘ναι και με αμοιβή όσο-όσο. Οπως αναφέραμε και στο προηγούμενο φύλλο, οι νόμοι Hartz ώθησαν στην αύξηση της μερικής απασχόλησης.  Αυτό έγινε με τη δημιουργία των λεγόμενων mini & midi jobs. Βασικό χαρακτηριστικό αυτού του τύπου μισθωτής δουλείας είναι ότι δεν έχει κατώτατο όριο αμοιβής, αλλά ανώτατο: το… ιλιγγιώδες ποσό των 400 ευρώ το μήνα! Για να γίνει πιο «δελεαστικό» αυτό το εξευτελιστικό ποσό, οι νομοθέτες έδωσαν ένα  «δωράκι» στους εργαζόμενους που θα διάλεγαν αυτή τη μορφή απασχόλησης. Τους απάλλαξαν από ασφαλιστικές εισφορές και φορολόγηση. Απαρέγκλιτος όρος, οι εργαζόμενοι να αποδεχτούν συμφωνία ελαστικής εργασίας των 400 ευρώ το μήνα, ούτε ευρώ παραπάνω.
Αυτά ήταν τα mini jobs. Η απαλλαγή από ασφαλιστικές εισφορές δεν έκοβε το δικαίωμα της ιατρικής περίθαλψης ή της ασφάλειας έναντι ατυχήματος. Τους στερούσε όμως το δικαίωμα της σύνταξης, αφού τα χρόνια εργασίας στα mini jobs δεν υπολογίζονται για τη σύνταξη.
Σε όσους είχαν… υψηλότερες απαιτήσεις ο νέος νόμος έδωσε τη δυνατότητα να κερδίζουν κάτι παραπάνω (μέχρι και 800 ευρώ), πληρώνοντας όμως κάποιες ασφαλιστικές εισφορές. Αυτά τα ονόμασαν midi jobs. Οι καπιταλιστές θα πλήρωναν εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές και για τις δύο αυτές εργασίες (mini και midi jobs), που ισοδυναμούν με το 25% του μισθού, δηλαδή τρεις μονάδες πάνω από το ποσοστό που πλήρωναν μέχρι τότε (ήταν 22%)[11]. Το συνολικό ποσό των εργοδοτικών εισφορών αυξήθηκε αργότερα στο 30% περίπου[12].
Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι οι καπιταλιστές ζημιώθηκαν. Αυτό θα μπορούσε ίσως να ισχυριστεί κάποιος, αν παρέλειπε μια… λεπτομέρεια. Σύμφωνα με την προηγούμενη νομοθεσία, η ελαστική εργασία (είτε αφορολόγητη, κάτω των 325 ευρώ το μήνα, είτε φορολογήσιμη) απαγορευόταν να υπερβαίνει τις 15 ώρες τη βδομάδα. Με το νέο νόμο αυτός ο περιορισμός στις ώρες εργασίας εξαφανίστηκε! Ο εργαζόμενος στα mini jobs μπορεί να εργάζεται για ένα χρονικό διάστημα στον καπιταλιστή που τον προσέλαβε (για όσο τον χρειάζεται) και για ένα άλλο χρονικό διάστημα να μην εργάζεται καθόλου. Με αυτό τον τρόπο, όχι μόνο χάνεται κάθε κανονικότητα στην εργασία, αλλά ο καπιταλιστής έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει την εργατική δύναμη έτσι που να μην του ξεφύγει και η τελευταία ικμάδα της και φυσικά να μην πληρώνει όταν δεν έχει δουλειά.Η απόλυτη εκμετάλλευση δηλαδή.
Δεν ήταν, βέβαια, η πρώτη φορά που μια τέτοιας μορφής απασχόληση χρησιμοποιούνταν σε μαζική κλίμακα για να καλύψει την ανεργία. Το ίδιο είχε γίνει στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν, «μετά την ενοποίηση, τα μέτρα ενεργητικής αγοράς εργασίας έπαιξαν ένα σημαντικό ρόλο στην ανακούφιση των κοινωνικών συνεπειών από την αποσύνθεση της οικονομίας στην Ανατολική Γερμανία. Το 1991, το ένα τρίτο του εργατικού δυναμικού της Ανατολικής Γερμανίας είχε συμμετάσχει σε ένα πρόγραμμα ενεργητικού μέτρου, κυρίως στην κατάρτιση και τα σχήματα δημιουργίας θέσεων στο δημόσιο»[4]. Ομως, τώρα δεν πρόκειται για κάποιο «έκτακτο μέτρο», αλλά για κάτι που ήρθε για να μείνει. Και εξαπλώθηκε ταχύτατα. Σε ορισμένους επαγγελματικούς κλάδους, όπως η καθαριότητα στη βιομηχανία, οι μισοί σχεδόν εργαζόμενοι (το 47.3%) ήταν το 2004 mini jobers, ενώ στο εμπόριο το ποσοστό έφτανε στο 26.3%[13].
Αν όμως το στρίμωγμα των ανέργων και η εξάπλωση της μερικής απασχόλησης (ενέργειες που τα ονομάζουν «ενεργητικά μέτρα» μείωσης της ανεργίας, σε αντίθεση με τα «παθητικά», που είναι τα επιδόματα στους ανέργους) ήταν η μία πλευρά των αντεργατικών ανατροπών, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αυτή έχει να κάνει με την «κανονική εργασία». Γι’ αυτή θα μιλήσουμε στο επόμενο φύλλο.
Παραπομπές
1. Παγκόσμια Τράπεζα – Οικονομικά στοιχεία για την Γερμανία από το 1961 μέχρι το 2012 (http://api.worldbank.org/ datafiles/DEU_Country_MetaData_en_EXCEL.xls).
2. Πρόταση σαρωτικού εκσυγχρονισμού της αγοράς εργασίας – Αρθρο του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος για τις Συνθήκες Εργασίας και Διαβίωσης (Eurofound) – 22/9/2002 (http://www.eurofound.europa.eu/eiro/2002/09/feature/de0209205f.htm).
3. Ο Hartz κατηγορήθηκε για διαφθορά το 2007. Παραδέχτηκε μέσω των δικηγόρων του ότι λάδωσε με 1.9 εκατομμύρια ευρώ τον Κλάους Βόλκερτ, που ήταν πρόεδρος του συνδικάτου της VW! Στις κατηγορίες που του αποδόθηκαν ήταν και ορισμένες «ροζ» περιεχομένου, οι οποίες όμως δεν στοιχειοθετήθηκαν επαρκώς και κατέρρευσαν στο δικαστήριο, όπως ότι πλήρωνε πόρνες με έξοδα της εταιρίας για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε διαμερίσματα επίσης της εταιρίας (http://news.bbc.co.uk/2/hi/business/6269113.stm).
4. Πριν και μετά τις μεταρρυθμίσεις Hartz: Οι επιδόσεις της Πολιτικής Ενεργητικής Αγοράς Εργασίας στη Γερμανία (Before and After the Hartz Reforms: The Performance of Active Labour Market Policy in Germany) – Εκθεση του Ινστιτούτου Μελετών Εργασίας IZA  (http://ftp. iza.org/dp2100.pdf).
5. Κέντρο Ευρωπαϊκών Οικονομικών Ερευνών (ZEW) – Discussion Paper No. 08-006 – Distributional and Behavioural Effects of the German Labour Market Reform (ftp://ftp.zew.de/pub/zew-docs/dp/ dp08006.pdf).
6. Ομοσπονδιακό Πρακτορείο Εργασίας – Διευκρινίσεις για το επίδομα ανεργίας ΙΙ (http://www.arbeitsagentur.de/nn_ 426242/EN/Navigation/zentral/Leistungen/Arbeitslosengeld-II/Arbeitslosengeld-II-Nav.html).
7. Αναλυτική παρουσίαση όλων των νόμων Hartz μπορεί κανείς να βρει (δυστυχώς μόνο στα γερμανικά) στο http://www.hartz-iv-iii-ii-i.de/. Αναλυτική αναφορά στα επιδόματα που ισχύουν σήμερα στη Γερμανία, στο κείμενο του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Θεμάτων (http://www.bmas.de/SharedDocs/Downloads/DE/PDF-Publikationen/a998-social-security-at-a-glance-total-summary.pdf?__blob=publicationFile).
8. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat (http://epp.eurostat.ec.europa.eu/statistics_explained/index.php/
Comparative_price_levels_of_consumer_goods_and_services), ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή στη Γερμανία είναι στο 103% του μέσου δείκτη των 27 χωρών της ΕΕ, ενώ στην Ελλάδα βρίσκεται στο 95%.
9. Employment Regulation and Labor Market Policy in Germany, 1991-2005» – Ινστιτούτο Μελετών Εργασίας IZA (http://ftp.iza.org/dp2505.pdf).
10. Δέκα χρόνια της «Ατζέντας 2010» – Μια μεταρρύθμιση με αποτελέσματα και παρενέργειες – Αφιέρωμα από το κανάλι ARD-1 της γερμανικής τηλεόρασης (http://www.tagesschau.de/inland/agendazwanzigzehn-hintergrund100~_page-2.html).
11. Work Incentives and Labor Supply Effects of the “Mini-Jobs Reform” in Germany (Κίνητρα για εργασία και επιπτώσεις στην απασχόληση από τη μεταρρύθμιση των mini jobs στη Γερμανία) – Discussion paper No. 438, Βερολίνο, Σεπτέμβρης 2004. Γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών (DWI) (http://www.diw.de/documents/publikationen/73/diw_01.c.42409.de/dp438.pdf).
12. Η ιστοσελίδα των mini jobs υπολογίζει αναλυτικά τις εργοδοτικές εισφορές (http://www.minijob.de/en/kosten-und-abgaben-rechner-fuer-400-euro-jobs).
13. Γερμανία: Ευέλικτες μορφές απασχόλησης: «πολύ άτυποι» συμβατικοί διακανονισμοί (http://www.eurofound.europa.eu/ewco/studies/tn0812019s/de0812019q.htm).
Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013

 

Γράψτε ένα σχόλιο

Filed under "οικονομική κρίση", παράσιτα πλούσιοι, Γερμανία, Παγκόσμιο Σύστημα-Αλήθειες κρυμμένες, αναδημοσιεύσεις, κρίση, PRAXIS

1η Δεκεμβρίου 1955 – Η Ροζα Παρκς ΠΡΑΤΤΕΙ κατά του ρατσιμού -Boycott…… Martin Luther King!!! ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ!!! ΟΛΑ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%8B%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%B6_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%BB%CE%B5%CF%89%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%89%CE%BD_%CF%83%CF%84%CE%BF_%CE%9C%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CF%81%CF%85_(1955)

Μποϋκοτάζ των λεωφορείων στο Μοντγκόμερυ (1955)

 

Το λεωφορείο Νο 2857 στο οποίο συνελήφθη η επιβάτις Ρόζα Πάρκς. Βρίσκεται σήμερα στον εκθεσιακό χώρο του Μουσείου Χένρι Φορντ.

Προκάλεσε τις διαδηλώσεις: Η επιβάτις Ρόζα Παρκς δίπλα στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1955

Μέχρι το Νοέμβριο του 1956, στα λεωφορεία του Μοντγκόμερυ στην Αλαμπάμα των ΗΠΑίσχυε ο φυλετικός διαχωρισμός. Σύμφωνα με το σχετικό νόμο, οι λευκοί επιβάτες που έμπαιναν σε ένα λεωφορείο κάθονταν στις μπροστινές θέσεις, ενώ οι μαύροι επιβάτες στις πίσω θέσεις και έπρεπε να υπάρχει πάντα μια κενή σειρά ανάμεσα στα δύο μέρη, ώστε αυτά να διαχωρίζονται. Αν το λεωφορείο ήταν γεμάτο και έμπαινε ένας λευκός επιβάτης, οι μαύροι επιβάτες που κάθονταν στην πρώτη σειρά του πίσω μέρους, έπρεπε να σηκωθούν προκειμένου αυτός να καθίσει και να δημιουργηθεί μια νέα κενή σειρά. Οι συγκεκριμένοι μαύροι επιβάτες παρέμεναν όρθιοι όπως και εκείνοι που ανέβαιναν σε ένα γεμάτο λεωφορείο. Ο νόμος αυτός κηρύχθηκε αντισυνταγματικός από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, τον Νοέμβριο του 1956, ύστερα από το μποϋκοτάζ των λεωφορείων που κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο. Αφορμή για το μποϋκοτάζ ήταν η άρνηση μιας μαύρης επιβάτιδος, της Ρόζας Παρκς, να παραχωρήσει τη θέση της σε ένα λευκό επιβάτη.

 

 

Η ενέργεια της Παρκς και η απόφαση για το μποϋκοτάζ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την 1 Δεκεμβρίου του 1955,η 42χρονη ράφτρα Ρόζα Παρκς, γραμματέας του παραρτήματος του NAACP (National Association for the Advancement of Colored People) στο Μοντγκόμερυ, αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό άντρα, με αποτέλεσμα να συλληφθεί. Την επομένη αφέθηκε ελεύθερη αφού πλήρωσαν την εγγύηση ο E.D.Nixon, πρόεδρος του τοπικού παραρτήματος του NAACP και ο Clifford Durr. Ο Nixon ήθελε να χρησιμοποιήσει τη σύλληψη της Παρκς, που είχε κύρος και φήμη στην μαύρη κοινότητα του Μοντγκόμερυ, προκειμένου να ξεσηκώσει τους μαύρους συμπολίτες του κατά των νόμων που επέβαλαν το φυλετικό διαχωρισμό σε διάφορες εκφάνσεις της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.
Την ίδια μέρα η θρησκευτική ηγεσία του μαύρου πληθυσμού στο Μοντγκόμερυ συγκεντρώθηκε στην εκκλησία όπου ήταν πάστορας ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ για να αποφασίσει αν θα προχωρούσαν σε μποϋκοτάζ των λεωφορείων. Προτάθηκε να γίνει το μποϋκοτάζ, με αίτημα, όμως, όχι την κατάργηση συνολικά της νομοθεσίας που επέβαλε το φυλετικό διαχωρισμό, αλλά η διαχωριστική γραμμή στα λεωφορεία να είναι σταθερή και να μην υποχρεώνονται οι μαύροι επιβάτες να δίνουν τη θέση τους στους λευκούς.Η ηγεσία των μαύρων κατοίκων του Μοντγκόμερυ έκανε αυτή τη συμβιβαστική πρόταση,γιατί πίστευε ότι το αίτημα για πλήρη κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού στα λεωφορεία δε θα γινόταν εύκολα αποδεκτό από την πλευρά των λευκών.Συγχρόνως τέθηκαν και άλλα αιτήματα μεταξύ των οποίων να συμπεριφέρονται ευγενικά οι οδηγοί σε όλους τους επιβάτες και να προσληφθούν και μαύροι οδηγοί στα λεωφορεία.Η πρόταση έγινε δεκτή και αποφασίστηκε το μποϋκοτάζ να γίνει στις 5 Δεκεμβρίου,την ημέρα της δίκης της Ρόζας Παρκ.Επίσης αποφασίστηκε να ηγηθούν του μποϋκοτάζ η οργάνωση Montgomery Improvement Association(MIA) και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.Για να ενημερωθούν οι μαύροι κάτοικοι του Μοντγκόμερυ για το μποϋκοτάζ αποφασίστηκε να διανεμηθούν φυλλάδια στις εκκλησίες,την Κυριακή πριν την 5η Δεκεμβρίου.Ήδη το βράδυ της σύλληψης της Παρκς,η οργάνωση Women`s Political Council είχε τυπώσει και διανείμει 35 χιλιάδες φυλλάδια με τα οποία καλούνταν οι Αφροαμερικανοί να μην χρησιμοποιήσουν τα λεωφορεία την ημέρα της δίκης.

Η επιτυχία του μποϋκοτάζ και η απόφαση για συνέχισή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πράγματι στις 5 Δεκεμβρίου του 1955 ελάχιστοι μαύροι χρησιμοποίησαν τα λεωφορεία στην πρωτεύουσα της Αλαμπάμα. Η επιτυχία του μποϋκοτάζ οδήγησε στην απόφαση για συνέχιση του.Το μποϋκοτάζ των λεωφορείων στο Μοντγκόμερυ κράτησε συνολικά 381 ημέρες. Οι περισσότεροι μαύροι της περιοχής το διάστημα αυτό πήγαιναν στις δουλείες τους και γενικότερα μετακινούνταν είτε με ιδιωτικά αυτοκίνητα είτε με κάρα και ποδήλατα είτε με τα πόδια. Εκείνες τις ημέρες πολύ συνηθισμένο ήταν το φαινόμενο να χρησιμοποιούν πολλοί άνθρωποι μαζί ένα ιδιωτικό αυτοκίνητο (car-pooling) .Όταν, δε, οι αρχές τις πόλης, για να εμποδίσουν το συγκεκριμένο τρόπο μετακίνησης, ζήτησαν από τις τοπικές ασφαλιστικές εταιρίες να μην ασφαλίζουν τα εν λόγω αυτοκίνητα, η ηγεσία των μαύρων του Μοντγκόμερυ στράφηκε στο Lloyd`s στο Λονδίνο. Επίσης οι μαύροι ταξιτζήδες χρέωναν την κούρσα μόλις 10 σεντς, όσο δηλαδή κόστιζε το εισιτήριο στα λεωφορεία. Όταν αυτό έγινε γνωστό, οι αρχές της πόλης αποφάσισαν να επιβάλλονται πρόστιμα σε όσους χρέωναν την κούρσα λιγότερο από 45 σεντς.
Η συνέχιση του μποϋκοτάζ και η μεγάλη συμμετοχή σε αυτό είχε ως συνέπεια και την αύξηση της συμμετοχής λευκών κατοίκων της πόλης, που ήταν αντίθετοι στην κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού ή πλήττονταν οικονομικά από το μποϋκοτάζ, στο White Citizen’s Council. Άτομα που συμμετείχαν στο μποϋκοτάζ έγιναν πολλές φορές στόχος επιθέσεων. Εμπρηστικές επιθέσεις έγιναν και εναντίον των σπιτιών των Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Ralph Abernathy`s αλλά και εναντίον τεσσάρων εκκλησιών της μαύρης κοινότητας του Μοντγκόμερυ.
Κατά τη διάρκεια του μποϋκοτάζ συνελήφθησαν για παρακώληση συγκοινωνιών 156 άτομα μεταξύ των οποίων και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Καταδικάστηκε σε πρόστιμο 500$ ή φυλάκιση 386 ημερών.Τελικά έμεινε στη φυλακή δύο εβδομάδες.

Κατάληξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 4 Ιουνίου του 1956 τοπικό δικαστήριο της Αλαμπάμα έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό στα λεωφορεία.Εναντίον της απόφασης αυτής ασκήθηκε έφεση και στις 13 Νοεμβρίου του ίδιου έτους το Ανώτατο δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής δέχτηκε την απόφαση του τοπικού δικαστηρίου.Έτσι υποχρεώθηκαν οι αρχές του Μοντγκόμερυ να επιτρέψουν στους μαύρους επιβάτες των λεωφορείων να καθονται οπουδήποτε.
Το μποϋκοτάζ στο Μοντγκόμερυ αποτέλεσε μια από της πρώτες νίκες του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες και ανέδειξε ως ηγετική του μορφή τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Εξωτερικοί σύδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Montgomery Bus Boycott της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).

Στο Μοντγκόμερι μια πόλη στο νότο των ΗΠΑ υπήρχαν ρατσιστικοί νόμοι που διαχώριζαν τους ανθρώπους σε νέγρους και λευκούς……… ένας τέτοιος νόμος απαγόρευε στους νέγρους να κάθονται στα μπροστινά καθίσματα των λεωφορείων και έπρεπε να παραχωρούν την θέση τους στους λευκούς….. μια γυναίκα όταν της υποδείχθηκε να πράξει έτσι και να παραχωρήσει την θέση της αρνήθηκε σθεναρά και δεν υπέκυψε

Όλη η μαύρη κοινότητα του Μοντγκόμερι την στήριξαν και έτσι άρχισε το κίνημα της μη βίας μέσω του μπουκοταζ των λεωφορείων με ηγέτη τον αιδεσιμότατο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και άλλους ιερείς της κοινότητας

Αμέσως ένας πόλεμος ξέσπασε εναντίον αυτού του κινήματος που ολοένα και μεγάλωνσε……. Όρος απαράβατος ήταν αυτό που έλεγε η βίβλος και ο Χριστός όπως πίστευε ακράδαντα ο Μάρτιν Λούθερ Κιγκ ……….. η βία δεν έχει θέση στο κίνημα μας

Αγαπάτε τα λευκά αδέλφια ………… απαντήστε στο μίσος τους με αγάπη … δείξετε το λάθος των τρόπων τους……………. Οι μασκοφόροι κάφροι της κουκλουξκλαν κτύπησαν το σπίτι του με χειροβομβίδα χωρίς ευτυχώς να τραυματιστεί το παιδί του και η γυναίκα του…….. πλήθος νέγρων μαζεύτηκαν έξω από το σπίτι του για συμπαράσταση με λοστούς όπλα ρόπαλα έτοιμοι για εκδίκηση

Μια σπίθα αρκούσε για να ξεσπάσει η πυρκαγιά του μίσος και η αιματοχυσία με τους πάνοπλους λευκούς αστυνομικούς να ξεκινήσει

Κλονίστηκε η πίστη του Κιγκ αλλά έμεινε σταθερός και κήρυξε άλλη μια φορά την πίστη του στη μη βία

Η βία από τους λευκούς επιχειρηματίες που έχαναν χιλιάδες δολάρια από το μπουκοτάζ που έβλεπαν τις ζημιές να αυξάνονται μεγάλωναν ολοένα και οι προβοκάτσιες συνεχίζονταν

Μασκοφόροι κάφροι έκαψαν το σπίτι ηγετικού μέλους τους κινήματος και χωρίς να μπορούσε να κάνει τίποτα κόχλαζε από μίσος την στιγμή που οι λευκοί πυροσβέστες απλά κάθονταν επιδεικτικά και χαιρέκακα έβλεπαν τις φλόγες να κατακαίει τα πάντα…..

Μίσος!!!!!!!! Το μίσος φούντωνε και μεγάλωνε ………………κοχλασμός ηφαίστιο για τους κάφρουςςςςς……………. Λέει στον ΜΛ Κιγκ ότι δεν πρόκειται να αντέξουμε… η βία θα ξεσπάσει….. δεν θα αντέξουμε πρέπει να απαντήσουμε στην βία με βία…………. Ο Μάρτιν Λούθερ Κιγκ παραθέτει ένα απόσπασμα από την βίβλο και λέει ότι η βία φέρνει μόνο βία και δεν πρόκειται να πέσουμε στο επίπεδο αυτό………….

Οι λευκοί επιχειρηματίες καταφέρνουν να εκδόσουν εντάλματα σύλληψης για όλα τα ηγετικά στελέχη του κινήματος ανάμεσα τους και λευκούς συμπαραστάτες με αυθαίρετες εωλες κατηγορίες………..

Σε όλη την χώρα υπάρχουν κινητοποιήσεις………… το θέμα δεν περιορίζεται φυσικά στο μπουκοτάζ των λεωφορείων………….. επιστολές συμπαράστασης καταφθάνουν από παντού και μια κλωστή κρατάει την οργή των μαύρων χωρίς όμως αυτή να σπάει από τον ηγέτη τους τον Κιγκ που εμμένει ακάθεκτος στις θέσεις της μη βίας

Κρίσιμες στιγμές και για το πώς πρέπει να απαντήσουν στην καφρίλα έκδοσης ενταλμάτων……….. να κρυφτούμε λέει ένας…………. Όχι απαντάει αυτός που ήταν έτοιμος να ξεσπάσει σε βία όταν του κάψαν το σπίτι…………. Μόνο οι εγκληματίες κρύβονται και εδώ δεν έχω τίποτα να κρύψω

Όλοι μαζί πορεύονται προς τον αστυνομικό σταθμό και «παραδίδονται» καταρρίπτωντας και φτύνοντας τους κάφρους μαλακισμένους εντολοδόχους των αφεντικάδων λευκών επιχειρηματιών ……………….. έχουν απογυμνωθεί τελείως

Λαική κατακραυγή σε όλη την χώρα που στηρίζει το κίνημα

Και η οποία ωθεί την τελική μάχη η οποία κερδίζεται στο ανώτατο δικαστήριο το οποίο ακυρώνει τους ρατσιστικούς  νόμους……………………………

Η πρώτη μάχη κερδίθηκε!!!!!!!! Και τελειώνει η ταινία με μια σουρεαλιστική σκηνή με τον ηθοποιό που υποδυόταν τον Μάρτιν Λούθερ Κιγκ να έρχεται στο σήμερα και να περπατάει στον δρόμο ανάμεσα σε λευκούς και μαύρους και την αστυνομία να ρίχνει ματιές στους νέγρους νέους…..

Δυστυχώς ο φασισμός κτυπά πάντα ύπουλα…. Ο Κιγκ ηγήθηκε του παναμερικανικού κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα και το πλήρωσε με την ζωή του αφού στις 4/4/1968 μια σφαίρα τον κτύπησε θανάσιμα πληρώνοντας με την ίδια του την ζωή τα πιστεύω του!!!!

Τιμή μόνο αξίζει σε αυτό τον άνθρωπο ο οποίος εφάρμοσε απολυτα αυτό που πίστευε……… μη βία……….. μακάρι να μπορεί να επέλθει αλλαγή χωρίς βία ειδικά όταν η βία είναι στην πρώτη γραμμή από την αντίπερα όχθη

δεν ξέρω πραγματικά αν μπορεί να απαντηθεί η βία με μη βία……… ο Κιγκ πίστευε σε αυτό γιατί θεωρούσε ότι αυτό έλεγε ο θεός του……… ο θεός του φυσικά στο τέλος αποδείκτικε ότι ήταν ακριβώς η πίστη του ανθρώπου στον αγώνα του και καμιά υπεράλμπρη ουράνια δύναμη δεν ενεμφανίστη μέσα σε λευκό φως …………..

όταν η οργή κοχλάζει…… όταν η αδικία κτυπάει και η οργή μεγαλώνει………. όταν η αδικία σε τσακίζει και χασκογελάει και σκοτώνει και καταστρέφει διαρκώς δεν ξέρω αν αρκεί η επίκληση της μη βίας

και αυτό σχετικό είναι………. όταν σε κτυπάνε πρέπει να απαντήσεις………. όποιος δοκιμάσει να σε κτυπήσει πρέπει να του καταγαμήσεις τα πάτερα τζαι να τον τσακκισεις……….. ο παράδεισος είναι τώρα και δεν χρειαζόμαστε μάρτυρες για μια άλλη ζωή

Τιμή στον Μάρτιν Λουθερ Κιγκ που έπαιρνε δύμαμη από  όλους αυτούς τους ανθρώπους που τον στήριζαν και που χωρίς αυτούς δεν θα ήταν και δεν θα καταφερνε τίποτα

Τιμή μόνο αξίζουν σε αυτούς τους ανθρώπους που μας δείχνουν έμπρακτα ότι ΤΙΠΟΤΑ   ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΈΝΑ

ΟΛΑ  ΜΑ ΟΛΑ  ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ

 

 

Γράψτε ένα σχόλιο

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", Ανθρώπινα Δικαιώματα, Βία και αντιβία, Μάρτιν Λουθερ Κινγκ, Ροζα Παρκς

Η άμεση δημοκρατία στην Ελβετία με πολλαπλά δημοψηφίσματα . Προυπόθεση δημοκρατίας ελεύθερης σκέψης ο ελέγχος των ΜΜΕ π είναι δεκανίκι των τραπεζικών επιχειρηματικών συμφερόντων.

Η Ελβετία είναι μια σχετικά μικρή χώρα 8 εκατομμυρίων πολιτών

Εκεί εφαρμόζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η άμεση δημοκρατία κυριολεκτικά.

http://www.electionguide.org/elections/id/208/

Population and Voter Registration:

  • Population: 7,996,026 (July 2013 est.)
  • Voter Registration: 5,166,973 (November 2012)

Μέσω δημοψηφισμάτων για κάθε θέμα, ακόμα και για θέματα της επιβολής τελών στους αυτοκινητόδρομους  και της μη αύξησης τους από 40 φράγκα σε 100 φράγκα!
Swiss voters will decide in a legislative referendum whether or not to approve an increase in the annual motorway tax (Vignette) from 40 francs to 100 francs.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BB%CE%B2%CE%B5%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82

Η άμεση δημοκρατία μέσω των δημοψηφισμάτων είχε ως αποτέλεσμα την τεράστια συρρίκνωση του ρόλου των κομμάτων στην κοινωνία και στον τρόπο λειτουργίας του κράτους

Από την επίσημη ιστοσελίδα της καγκελαρίας της Ελβετίας διαβάζουμε σε μετάφραση από το google translator

http://www.bk.admin.ch/themen/06367/index.html?lang=de

E-δημοκρατίας και της ηλεκτρονικής συμμετοχής

Η ανάπτυξη του Διαδικτύου επηρέασαν την πολιτική γνώμη και το σχηματισμό βούλησης. Η γερμανική εταιρεία έχει εργαστεί για λογαριασμό της Ομοσπονδιακής Συμβούλιο έκθεση σχετικά με την ηλεκτρονική δημοκρατία και την ηλεκτρονική συμμετοχή. Εκεί, η επιρροή του Διαδικτύου αναλύεται σχετικά με τα δικαιώματα των ανθρώπων και οι μελλοντικές προοπτικές που παρουσιάζονται.

Τύπος: PDF
E-δημοκρατία και ηλεκτρονική συμμετοχή
έκθεση στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο Τελευταία ενημέρωση: 09.06.2011 | Μέγεθος: 391 kb | Τύπος: PDF
Η Κύπρος είναι μια πολύ μικρή χώρα η οποία πανεύκολα ακόμα και σε ολόκληρο το έδαφος της θα μπορούσε να οργανωθεί αμεσοδημοκρατκά
Η ευκολία γίνεται ακόμα μεγαλύτερη αν υποδιαιρεθει σε πιο μικρά τμήματα όπως είναι πχ οι επαρχίες Λευκωσία Λεμεσό Πάφο Λάρνακα
 Το μόνο που μπορεί να αντιτάξει κάποιος κακοπροαίρετος συνήθως, σε αυτή την μορφή κοινωνικής οργάνωσης είναι το γεγονός ότι ο κόσμος δεν ξέρει ποιο είναι το καλύτερο για αυτόν κλπ
Ο άνθρωπος όπως επισημάνθηκε πάρα πολλές φορές από αυτό εδώ το μπλοκ είναι ον κοινωνικά καθορισμένο και διαμορφώνεται σύμφωνα με τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες ζει και σύμφωνα με την πραγματικότητα του την προσωπική
Πχ ένας πλούσιος που γεννήθηκε και ζει μέσα στα πλούτη και δεν χρειάστηκε ποτέ να αγχωθεί και να ανησυχήσει για την επιβίωση του και της οικογένειας του προφανώς και δεν μπορεί να αντιληφθεί τις ανάγκες και το πως νοιώθει ένας άνθρωπος μισθωτός σκλάβος ο οποίος αν έχει δουλειά τα εισοδήματα του δεν φτάνουν για την αξιοπρεπή του διαβίωση κλπ
Ο τρόπος με τον οποίο τα ΜΜΕ ελέγχουν σχεδόν απόλυτα το τι θα σκεφτεί και το πως θα σκεφτεί ο άνθρωπος είναι πάρα πολύ σημαντικός παράγοντας για τον τρόπο που λειτουργεί ποιοτικά μια κοινωνία και αν αυτή θα λειτουργήσει αμεσοδημοκρατικά
Ειδικά ο ρόλος των ΜΜΕ είναι καθοριστικός και θεωρώ ότι για κάθε συζήτηση δημοκρατικότητας αυτό είναι το πρώτο θέμα που θα πρέπει να τίθεται
Το Sigma αυτή την στιγμή ελέγχεται από τον Νικόλα Παπαδόπουλο υιό του Τάσσου, έναν πάμπλουτο μεγαλοδικηγόρο της λαικής τράπεζας και πλέον της τράπεζας κύπρου της betfair και δικηγόρο μεγάλων εταιρικών συμφερόντων  και ο οποίος σήμερα μπορεί να εκλεγεί πρόεδρος του ΔΗΚΟ
Το Mega ελέγχεται από την αρχιεπισκοπή μεγαλομέτοχο της Ελληνικής Τράπεζας, ο οποίος είναι ρατσιστής με την βούλα όπως δήλωσε με έμφαση μπροστά στις κάμερες περί παρείσακτους που πρέπει να πάνε σπίτι τους κλπ
Ο Αντ1 ελέγχεται από τον Λουκή Παπαφιλίππου μεγαλοδικηγόρο επιχειρηματικών συμφερόντων μεγαλοασφαστικών εταιρειών που συμμετείχε στο πραξικόπημα του 1974, ακροδεξιών πεποιπήθήσεων κλπ
Το ΡΙΚ ένα κανάλι που ελέγχεται από το κράτος και ουσιαστικά λειτουργεί ως προπαγανδιστικό δεκανίκι της εκάστοτε κυβέρνησης, ενδεικτικό το γεγονός ότι κάθε μέρα δείχνει ομιλίες των κυβερνώντων από μνημόσυνα κηδείες ηρώων και η ηρώων κλπ για πέραν των 15 λεπτών
Τα κανάλια αυτά νυχθημερόν δείχνουν σειρές ταινίες προγράμματα αποβλάκωσης και εξευτελισμού της νοημοσύνης
Δεν υπάρχουν καθόλου προγράμματα πολιτισμού πολιτικής σκέψης και προβληματισμού
Οπότε μην απορείτε για το πως η κοινωνία μας αποτελείται γενικά ομιλούντς από σκατόψυχους ανθρώπους χωρίς συναίσθηση αλληλεγγύης και προσφοράς και φυσικά ρατσιστές
ιδιώτες ανθρώπους που οι πιο πολιτικοποιημένη απλά γράφουν στα φπ και στα μπλοκ και μένουν μέχρι εκεί χωρίς πρόθεση να κάνουν ότιδήποτε που να μην περιλαμβάνει καναπέ
Προυπόθεση για την δημοκρατία είναι ο έλεγχος των ΜΜΕ
και αυτό πρέπει να είναι το αίτημα για κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο
κάποια σημαντικά λινκ

http://www.electionguide.org/elections/id/208/

Παραθέτω ένα κείμενο απολύτως σχετικό ως τροφή για σκέψη και επιτέλους ας αναλογιστούμε για τις επιλογές που υπάρχουν για αξιοπρεπή διαβίωση

http://referendumsforgreece.wordpress.com/2013/11/11/%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84/

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

120_book_Στην Ελλάδα ακούμε, δυστυχώς συχνά, θέσεις οι οποίες δύσκολα θα μπορούσαν να υποστηριχθούν με σοβαρά επιχειρήματα ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να μην συνάδουν με την κοινή λογική. Μία από αυτές μας λέει πως οι θεσμοί της άμεσης δημοκρατίας, δηλαδή τα δημοψηφίσματα που καλούν ΜΟΝΟ οι πολίτες, είναι κατά βάση ολιγαρχικοί πολιτικοί μηχανισμοί οι οποίοι ισχυροποιούν τα κόμματα! Συχνά τα λόγια αυτά ακούγονται από “αριστερούς” χώρους και αυτό φαντάζει ακόμα περισσότερο παράλογο αν δεχτούμε ως ειλικρινείς τις θέσεις και την υποστήριξη της Αριστεράς σε αυτό που ονομάζουμε λαϊκή κυριαρχία. Δυστυχώς όμως δεν είναι μόνο ένα κομμάτι της αριστεράς το οποίο φαίνεται να μην υποστηρίζει τους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας. Βλέπουμε επίσης άτομα με δημόσια παρουσία, οι οποίοι ενώ είναι λάβροι κατά του συνόλου του πολιτικού μας συστήματος και της ελάχιστης συμμετοχής που το τελευταίο “επιφυλάσσει” στους πολίτες, να μην αναφέρονται στους παραπάνω θεσμούς. Είναι απαραίτητο να προσπαθήσουμε όλοι εμείς, ως πολίτες, να ζητήσουμε από τους παραπάνω να πάρουν μια ξεκάθαρη θέση όσο αφορά την υποστήριξη τους ή όχι στους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας. Πρέπει επιτέλους να διαχωρίσουμε την ήρα από το σιτάρι. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει μια καλή αρχή του μαραθώνιου αγώνα μας υπέρ της δημοκρατίας. Να γνωρίσουμε δηλαδή ποιοι θα μπορούσαν να είναι πραγματικοί σύμμαχοι μας σε αυτή την τιτάνια προσπάθεια.

Ας δούμε τι συμπεραίνει μελετώντας το Ελβετικό πολιτικό σύστημα ο Kris W. Kobach στο βιβλίο Referendums around the World – The Growing Use of Direct Democracy(συλλογικό με επιμελητές τους David Butler και Austin Ranney). Ο Kris W. Kobach είναι διδάκτωρ φιλοσοφίας (Nuffield College, Oxford) και διδάσκει στην νομική σχολή του Yale.

“Η άμεση δημοκρατία έχει συνεισφέρει σε μεγάλο βαθμό στην σχετικά μικρή ισχύ των πολιτικών κομμάτων στην Ελβετία. Επιτρέποντας στους πολίτες να εκφράζουν τις ιδέες τους με έναν άμεσο τρόπο, κατέστησε περιττή μια κατά τα άλλα σημαντική λειτουργία ενός κόμματος, την συλλογή και διατύπωση (aggregation and articulation) πολιτικών επιλογών στο εκλογικό σώμα. Την ίδια στιγμή, η λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία εξασθένισε τον έλεγχο των κομμάτων στην πολιτική ατζέντα σε εθνικό επίπεδο. Τα δημοψηφίσματα και οι νομοθετικές πρωτοβουλίες εξασθένισαν επιπλέον και με άμεσο τρόπο τα ελβετικά κόμματα υπονομεύοντας την ενότητας τους. Τα θέματα που τίθενται σε ψηφοφορία διαιρούν τα μέλη των κομμάτων με έναν διαφορετικό τρόπο για κάθε ζήτημα και παρέχουν στους ψηφοφόρους επαναλαμβανόμενες ευκαιρίες να διαφοροποιηθούν από τις επίσημες θέσεις του κόμματος που υποστηρίζουν. Στα περισσότερα δημοψηφίσματα σχηματίζονται συγκεκριμένου σκοπού συμμαχίες ομάδων ειδικών ενδιαφερόντων, κομμάτων, άλλων οργανισμών και δημοσίων προσώπων, οι οποίες συσπειρώνονται υπέρ ή κατά του εκάστοτε θέματος. Έτσι ο κάθε ψηφοφόρος δεν μπορεί να εμποδιστεί στο να επιλέξει και να εκφράσει τις προσωπικές του προτιμήσεις. Τα κόμματα δεν μπορούν να κάνουν τίποτα παραπάνω από το να υποστηρίξουν μία θέση και να ελπίζουν πως η δήλωση τους αυτή θα επηρεάσει αρκετούς ψηφοφόρους.  Πολύ συχνά οι ψηφοφόροι αδιαφορούν για την θέση αυτή. Στοιχεία ερευνών κατά την διάρκεια της περιόδου 1977 – 1980 έδειξαν ότι, κατά μέσο όρο, 51% των υποστηρικτών τουΕλεύθερου Δημοκρατικού κόμματος (FDP) επέλεξαν συνειδητά να μην ακολουθήσουν τις συστάσεις του κόμματος τους, όπως ακριβώς έπραξαν το 55% τωνΧριστιανοδημοκρατών (CVP) και το 60% των Σοσιαλδημοκρατών (SP).  Επίσης, ένα 75% των υποστηρικτών του Λαϊκού Ελβετικού κόμματος (SVP) αγνόησαν τις υποδείξεις του κόμματος τους.

Η ασυμφωνία απόψεων εντός των κομμάτων σε επίπεδο βάσης συχνά αντικατοπτρίζεται σε διαιρέσεις στις υψηλόβαθμες ελίτ των κομμάτων. Οι ηγέτες των κοινοβουλευτικών φατριών σπάνια επιτυγχάνουν να κρατήσουν τους βουλευτές τους εντός την κομματικής γραμμής. Είναι απόλυτα φυσιολογικό τα μέλη του κοινοβουλίου που ανήκουν στο ίδιο κόμμα να υιοθετήσουν δημόσια αντίθετες θέσεις σχετικά με μία δημοψηφισματική εκστρατεία. Για παράδειγμα, το 1986, οι πρόεδροι των επιτροπών των αντίπαλων συνασπισμών, στην δημόσια συζήτηση σχετικά με την συμμετοχή της Ελβετίας στα Ηνωμένα Έθνη, ήταν και οι δύο μέλη του FDP (Free Democratic Party of Switzerland). Η ανοιχτή αυτή διαφωνία προτρέπει επιπλέον τους ψηφοφόρους να αγνοήσουν τις προτροπές των κομμάτων που υποστηρίζουν.

Όταν διεξάγεται ένα δημοψήφισμα, η υποστήριξη σε ένα κόμμα προσωρινά αναστέλλεται και οι δημόσιες επιλογές εξατομικεύονται. Σε αντίθεση με τις εκλογές, στις οποίες οι ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν ένα πλήρες πρόγραμμα θέσεων για διάφορα θέματα, τα δημοψηφίσματα επιτρέπουν στους ψηφοφόρους να εκφράσουν τις προτιμήσεις τους για συγκεκριμένα ερωτήματα. Οι συνασπισμοί μεταξύ των κομμάτων δεν έχουν κάποιο νόημα όταν οι πολίτες εξετάζουν μια λίστα από συγκεκριμένα θέματα τα οποία είναι άσχετα με τις γενικές θέσεις των κομμάτων ή τα ονόματα των πολιτικών.

Παρόλα αυτά τα πολιτικά κόμματα στην Ελβετία απολαμβάνουν μια ακλόνητη υποστήριξη από τους ψηφοφόρους τους στις εκλογές. Ο αριθμός των βουλευτών που εκλέγονται στην ομοσπονδιακή βουλή από το κάθε κόμμα δεν μεταβάλλεται σημαντικά από εκλογές σε εκλογές. Ο συνδυασμός κομμάτων με μικρή ισχύ και η ισχυρή και σταθερή υποστήριξη των ψηφοφόρων σε αυτά δεν είναι απλά μια σύμπτωση. Το δημοψήφισμα επιτρέπει στους ψηφοφόρους να έχουν την δυνατότητα να διαφωνούν με κάποιες από τις θέσεις του κόμματος που υποστηρίζουν χωρίς να χρειαστεί να αποχωρήσουν από αυτό. Επειδή οι Ελβετοί ψηφοφόροι είναι συνηθισμένοι να διαφωνούν με το κόμμα που προτιμούν όσο αφορά κάποια συγκεκριμένα θέματα, η υποστήριξη τους σε αυτό στηρίζεται σε παράγοντες και τοποθετήσεις με μεγαλύτερη διάρκεια από ότι εφήμερες πολιτικές θέσεις. Οι παραδοσιακές πολιτικές προτιμήσεις μιας οικογένειας και η γενικότερη εικόνα ενός κόμματος έχουν μεγαλύτερη σημασία. Έτσι τα δημοψηφίσματα οδηγούν σε χαλαρούς, όσο αφορά συγκεκριμένες αποφάσεις, αλλά περισσότερο ανθεκτικούς όσο αφορά την υποστήριξη, δεσμούς μεταξύ των κομμάτων και των πολιτών.

Τα δημοψηφίσματα έχουν επηρεάσει επίσης τις σχέσεις συμμαχίας εντός της ομοσπονδιακής ελβετικής βουλής. Δεν υπήρξαν ποτέ σταθερές συνεργασίες μεταξύ των κομμάτων. Αντίθετα, οι όποιες συνεργασίες εντός της ομοσπονδιακής βουλής είχαν την τάση να είναι ιδιαίτερα ασταθείς. Οι βουλευτές των κομμάτων της κυβέρνησης σπάνια παρέμεναν ενωμένοι όσο αφορά την θέση τους σε σημαντικά ζητήματα, κυρίως λόγω της “ενοχλητικής” επίδρασης των θεσμών της άμεσης δημοκρατίας. Αν ένας συνασπισμός κομμάτων έχει ελάχιστες πιθανότητες να παραμείνει ενωμένος μεταξύ διαδοχικών δημοψηφισμάτων, δεν υπάρχει λόγος να διατηρήσει την συμμαχία αυτή εντός της βουλής. Με το ίδιο ακριβώς  τρόπο που τα δημοψηφίσματα προτρέπουν τους ψηφοφόρους να επιλέξουν θέσεις που αντιτίθεται σε αυτές του κόμματος που υποστηρίζουν, παρέχουν επίσης στα κόμματα την δυνατότητα να διαφοροποιηθούν από τις συμμαχίες που έχουν συνάψει εντός της βουλής. Όταν οι ψηφοφόροι διαφοροποιούν τις θέσεις τους, η ισχύς των κομμάτων μοιραία ελαττώνεται. Όταν τα κόμματα λειτουργούν παρόμοια οι συνασπισμοί μεταξύ τους ομοίως εξασθενούν. Στην Ελβετία, οι πλειοψηφίες στο κοινοβούλιο αλλά και αυτές στην δημόσια σφαίρα τείνουν να είναι περισσότερο συγκλίνουσες (concurrent)  παρά να είναι συνεκτικές (cohesive).

Ωστόσο έχει εμφανισθεί ένα μοτίβο στις κοινοβουλευτικές και δημοψηφισματικές ψηφοφορίες: μικρά κόμματα τα οποία δεν ανήκουν στον κυβερνητικό συνασπισμό αντιτίθενται στις θέσεις της κυβέρνησης συχνότερα από ότι συμβαίνει σε άλλες χώρες με ευρείς κυβερνητικούς συνασπισμούς. Στις χώρες αυτές συνήθως παρατηρούμε αξιοσημείωτη συνεργασία μεταξύ των κομμάτων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση και αυτών εκτός του κυβερνητικού συνασπισμού. Προσπάθειες εναντίωσης σε έναν μεγάλο συνασπισμό είναι μάταιες και έτσι τα μικρότερα κόμματα πετυχαίνουν περισσότερα μέσω της συνεργασίας. Αντίθετα, στην Ελβετία, το δημοψήφισμα αποτελεί ένα ισχυρό όπλο για τα μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης. Η άρνηση ενός τετάρτου του κοινοβουλίου ισχυροποιείται σημαντικά όταν συνοδεύεται από την απειλή ενός δημοψηφίσματος. Η ισχύς αυτή ενθαρρύνει πολλά από τα κόμματα που δεν ανήκουν στον κυβερνητικό συνασπισμό να αναλάβουν έναν ισχυρό αντιπολιτευτικό ρόλο. Έτσι για παράδειγμα, το 1989, η πλειοψηφία των βουλευτών των μικρών κομμάτων ψήφισαν εναντίον των θέσεων της κυβέρνησης σε 11 από τις 13 προτάσεις, ή στο 85% των περιπτώσεων.

Τα τελευταία έτη, κατά τα άλλα ανταγωνιστικά μεταξύ τους μικρά κόμματα βρέθηκαν συχνά να συνεργάζονται εναντίον κυβερνητικών επιλογών μέσω δημοψηφισματικών εκστρατειών. Για παράδειγμα, το 1992, η εκστρατεία ενάντια στην συμμετοχή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα διεξήχθη από μία συμμαχία αντίθετων ιδεολογικά ομάδων. Τα μεγάλα κόμματα και όλες οι ισχυρές ομάδες ειδικών οικονομικών συμφερόντων είχαν ενωθεί υπέρ της συμμετοχής. Παραταγμένοι ενάντια σε αυτό το παντοδύναμο μπλοκ ήταν ένα ανόμοιο σύνολο από μικρά κόμματα και ομάδες συμφερόντων. Η Αριστερά ήταν εναντίον της συμμετοχής λόγω της εναντίωσης της στις πολιτικές που ακολουθούσε το ΔΝΤ στον τρίτο κόσμο ενώ οι Πράσινοι σημείωναν πως η πίεση του ΔΝΤ προς τις χώρες της Λατινικής Αμερικής προκειμένου να αποπληρωθούν τα δάνεια τους, οδηγούσε τις τελευταίες στην εκμετάλλευση και καταστροφή των τροπικών τους δασών. Σε συνασπισμό με τους παραπάνω ήταν οργανώσεις και κόμματα της ελβετικής δεξιάς που επεσήμαναν το υπερβολικό κόστος και γενικά εναντιώνονται σε οποιαδήποτε συμμετοχή της χώρας σε διεθνείς οργανισμούς. Στις 17 Μάιου του 1992 οι ψηφοφόροι ενέκριναν την συμμετοχή της χώρας στο ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Αυτό έγινε με μία περιορισμένη πλειοψηφία 55,8% υπέρ της συμμετοχής. Ικανές να διεγείρουν την ροπή προς το όχι πολλών Ελβετών πολιτών, τέτοιες αντιπολιτευόμενες εκστρατείες θέτουν μια πανταχού παρούσα απειλή στις κυβερνητικές επιλογές.”

2 σχόλια

Filed under "δικαιοσύνη", "θεσμοί", Ελβετία δημοψηφίσματα, άμεση δημοκρατία

Οι απειλές της Τρόικας και το ισλανδικό παράδειγμα (Πριν, 1 Δεκεμβρίου 2013)

Originally posted on Leonidas Vatikiotis:

??????Με πάσα προς την κυβέρνηση ώστε να εμφανιστεί με την πλάτη στον τοίχο και θύμα αφόρητων πιέσεων ισοδυναμεί η αναβολή της επίσκεψης της Τρόικας, όπως ανακοινώθηκε προχθές Παρασκευή το απόγευμα από διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο. Οι εκπρόσωποι των πιστωτών επρόκειτο να επισκεφθούν την Αθήνα αύριο, Δευτέρα 2 Νοεμβρίου. Κατά τη προσφιλή τους όμως τακτική ανέβαλαν την επίσκεψη και τις προγραμματισμένες συναντήσεις μέχρις ότου η κυβέρνηση δεχθεί όλες τους τις απαιτήσεις, αίροντας τις επιφυλάξεις που διατηρεί για λόγους εσωκομματικών ισορροπιών. Οι πιέσεις της Τρόικας επικεντρώνονται σε τρία μέτωπα: Πρώτο, στο θέμα των πλειστηριασμών ζητώντας την άρση κάθε περιοριστικού μέτρου που αφορά την πρώτη κατοικία. Στόχος τους είναι να πιεστούν οι δανειολήπτες να αποπληρώσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος των οφειλών τους. Διαφορετικά τα σπίτια να βγουν στο σφυρί διευκολύνοντας την αύξηση του τζίρου της αγοράς ακινήτων. Το δεύτερο μέτρο σχετίζεται με τον ξαφνικό θάνατο της αμυντικής βιομηχανίας. Επισήμως, το ζητούμενο από το…

View original 561 more words

Γράψτε ένα σχόλιο

Filed under Κυπριακό